Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαΐ 2012

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Βρισκόμαστε τρεις βδομάδες πριν από την ημέρα των (κατ' ουσία, επαναληπτικών) εκλογών, μετά την σεισμική λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μάη, που σηματοδότησε την έναρξη της “Νέας Μεταπολίτευσης”.

Ο παντοκράτωρ του καθεστώτος πολιτικού μας συστήματος, το κόμμα του “Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος”, το πάλαι ποτέ πανίσχυρο Πα.Σο.Κ που, κατά τη διάρκεια της “μεταπολίτευσης”, κυριάρχησε και κυβέρνησε την Ελλάδα, περισσότερα από 20 χρόνια (συνοδηγώντας την, μαζί με τους άλλους συνοδοιπόρους του, στην καταστροφή), “πνέει τα λοίσθια” και ετοιμάζεται, κάτω από το βάρος των πολιτικών εγκλημάτων του, να μπει στο οστεοφυλάκιο της ιστορίας, μετά την απώλεια της “σοσιαλιστικής ψυχής” του, της πολιτικής ταυτότητάς του και της στοιχειώδους αξιοπιστίας του προς την κοινωνία.

Καθώς το Πα.Σο.Κ κατείχε, όλα αυτά τα χρόνια τον χώρο της ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, λεηλατώντας (με την Αριστερή ρητορεία του) σημαντικό μέρος της Αριστεράς, η καρατόμηση τού ενός κεφαλιού τού κυβερνητικού δικομματικού τέρατος της Σκύλλας και Χάρυβδης (των Πα.Σο.Κ/ΝΔ), λογικό είναι να έχει δημιουργήσει ένα κενό στη οριζόντια διαστρωμάτωση του πολιτικού σκηνικού που (χονδρικά), καθορίζεται σχηματικά ως εξής:

ΑΚΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ - ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ – ΔΕΞΙΑ – ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ.

Το κενό αυτό, δημιουργεί μία ανισορροπία στο καθεστώς πολιτικό σύστημα, καθώς είναι δεδομένο (βάσει των ως σήμερα λαϊκών επιλογών που εκφράζονται σε όλες τις βουλευτικές εκλογές της “μεταπολίτευσης”) πως ο λαός δίνει την εξουσιοδότησή του για σχηματισμό κυβέρνησης, ΜΟΝΟ σε κόμματα που βρίσκονται μέσα στα πλαίσια που οριοθετούνται από την ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ως την ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ, καθώς ο χώρος αυτός είναι, ποσοτικά, ο κυρίαρχος του πολιτικού εκκρεμούς, διότι πάντοτε αυτός δίνει κυβέρνηση, με την εσωτερική μετακίνηση του κέντρου του προς τα “Αριστερά” ή προς τα “Δεξιά”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δυνατόν, να αγνοεί αυτή την απλή/απλούστατη πραγματικότητα που τη γνωρίζει και ο κάθε (έστω και ελαφρώς καθυστερημένος) πολίτης.

Πώς εξηγείται η εμμονή του στην προβολή της “Αριστερής” ταυτότητάς του, που περιχαρακώνει έτσι το κόμμα αυτό έξω από τα όρια της “Κεντρο/Αριστεράς”, αντί να επιδιώξει το αντίθετο (το οποίο θα το βοηθήσει να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία) ;;;

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τον αντίθετο δρόμο, από αυτόν που οδηγεί στην κατάληψης της κυβέρνησης, στόχο που διακηρύσσει ότι θέλει;;;

Δύο απαντήσεις υπάρχουν στο ερώτημα:

• Ή είναι ειλικρινής και θέλει να φέρει στην κυβέρνηση την Αριστερά (και όχι την Κεντρο-Αριστερά) εκμεταλλευόμενος το αντι-Μνημονιακό μένος και θυμό της Ελληνικής κοινωνίας.

• Ή δεν θέλει να κυβερνήσει και επειδή δεν μπορεί να το πει, το αποκλείει ζητώντας μανιωδώς το ακατόρθωτο. Η πρακτική αυτή, δεν είναι άγνωστη στα πολιτικά παιχνίδια. Το ίδιο κάνει και το ΚΚΕ ζητώντας ψήφο υπέρ της εγκαθίδρυσης του κομμουνισμού στην Ελλάδα, το ίδιο έκανε και ο Κώστας Καραμανλής ζητώντας ψήφο από τους (ανυποψίαστους για το έγκλημα, τότε)πολίτες, προκειμένου να τους μειώσει το βιοτικό τους επίπεδο.

Την ίδια στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ διαχειρίζεται έτσι το αποτέλεσμα της 6ης Μάη, στο άλλο στρατόπεδο , επιχειρείται απεγνωσμένα μία συσπείρωση της Κεντρο-Δεξιάς , προκειμένου η Σκύλλα/ΝΔ, το άλλο κεφάλι του κυβερνητικού δικομματικού τέρατος, να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, μετά το θανατηφόρο χτύπημα που του έδωσε κι αυτού ο λαός και το έχει να σέρνεται σε πρωτόγνωρα, γι' αυτό, επίπεδα αδυναμίας.

Εμείς, οι κομματικά ακαπίστρωτοι πολίτες, που έχουμε βαρεθεί και σιχαθεί τα ολούθε παιζόμενα κομματικά τερτίπια, δεν είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε, ακόμη μία φορά, παθητικά υποχείρια κανενός κόμματος, καθώς έχουμε δει και καταλάβει πολύ καλά πως όλα έχουν μερίδιο (άλλα μεγαλύτερο και άλλα μικρότερο) στην καταστροφή που ζούμε.

Αντιλαμβανόμενοι ότι μπήκαμε στην εποχή της “Νέας Μεταπολίτευσης”, κατά την οποία η κοινωνία απαιτεί να κάνει ένα βήμα εμπρός προς την κατάκτηση της ευζωίας της, πρέπει να δείξουμε ότι έχουμε πάψει να αποτελούμε πιόνια του κομματικού παιχνιδιού που στήνει το καθεστώς πολιτικό σύστημα.

Είμαστε αποφασισμένοι να γίνουμε εμείς ο παίκτης και να κάνουμε δικά μας πιόνια τούς μέχρι χθες παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού, τα κόμματα.

Παίρνουμε, λοιπόν, το παιχνίδι στα χέρια μας και τα κινούμε εμείς σαν πιόνια, έτσι, ώστε να υποταχθούν και να υπηρετήσουν, επί τέλους, τη δική μας βούληση, που σχηματίζεται έξω από την Βουλή τους.

Αυτή τη στιγμή, μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μάη, ο ΣΥΡΙΖΑ (και από κοντά οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ) αποτελούν τα πιό δυνατά πιόνια για τον αποκεφαλισμό και του δεύτερου κεφαλιού του δικέφαλου κυβερνητικού τέρατος της Σκύλλας και Χάρυβδης, αυτού της Σκύλλας/ΝΔ .

Αυτό είναι απαραίτητο για να ανοίξει ο δρόμος της δραπέτευσής μας από την αιχμαλωσία των Μνημονίων, όπως δείχνουν και οι εξελίξεις στη διεθνή σκηνή, όπου βλέπουμε, μετά τα αποτελέσματα της 6ης Μάη, τις Ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες να κάνουν ένα βήμα πίσω από την “τιμωρητική” στάση για τους Έλληνες, που είχαν πριν λίγες μέρες, επί των “υποταχτικών” κυβερνήσεών μας.

Μετά, αρχίζει το κυρίως έργο της “Νέας Μεταπολίτευσης”, που είναι η ανόρθωση της Οικονομίας μας και η αναζωογόνηση της κοινωνίας μας.

Προϋπόθεση γι' αυτές τις κατακτήσεις, αποτελεί η απαλλαγή της Δημοκρατίας μας από τις αλυσίδες που της πέρασε η “κομματοκρατία”, οριζόμενη σαν “πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει πάντοτε το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος”.

Τις αλυσίδες, που δημιούργησε το “βαθύ κράτος” της Ελλάδας της κομματοκρατίας, μέσα στο οποίο έπνιξαν τις ζωές μας και επιχειρούν να πνίξουν και το μέλλον μας.

Το ένα κεφάλι το κόψαμε την 6η Μάη. Πάμε δυνατά για το δεύτερο.

Τότε θα ανοίξει ο δρόμος για μία “βαθιά τομή” στο Σύνταγμα, που θα φέρει πραγματικά και όχι ψευδεπίγραφα (όπως ως σήμερα)“τον λαό στην εξουσία”.

Πολιτικές εκπομπές για να γελάει και ο κάθε πικραμένος. Οχι ο αυστηρά υπηρεσιακός πρωθυπουργός, αυτός γράφεται με δύο μμ και στο κάτω κάτω μόνο πικραμένος δεν πρέπει να είναι με τέτοια καριέρα! Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι διετέλεσε και σύμβουλος του Μητσοτάκη (μπρρρρρ!).

Πικραμένοι είμαστε όλοι οι Ελληνες που παρ' όλα τα προβλήματα επιβίωσης, θέλουμε να ακούσουμε και μια διαφορετική φωνή που υπόσχεται ότι θα στηρίξει την κοινωνία, τους πικραμένους Ελληνες (με ένα μ) και θα κάνει αναδιανομή των δυσβάσταχτων βαρών της χώρας και του πλούτου με σκοπό μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη. Να μην τα πληρώνουν όλα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που στην καλύτερη περίπτωση απέκτησαν ένα σπιτάκι με δάνειο και το πληρώνουν τόσο όσο θέλει για να χορτάσει ο... Ασ' το, δε θα το πω. Τον έχω φάει τον άνθρωπο, λίγα κιλάκια έχει παραπάνω, αλλά απ' όταν έμαθα ότι έχει την ίδια διαιτολόγο με τον Πάγκαλο, ησύχασα! Δεν μας αφήνουν λοιπόν να ακούσουμε τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ. Σε όλες τις πολιτικές εκπομπές, αν παρακολουθούσε κάποιος από άλλη χώρα, θα νόμιζε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κυβέρνηση που έφτασε τη χώρα στον γκρεμό και όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων αρκετών παρουσιαστών, η αντιπολίτευση. Ολοι εναντίον ενός.

Αφήστε τους ανθρώπους να πουν την άποψή τους και στην τελική ας κριθούν στην πράξη. Τους υπόλοιπους τους είδαμε τόσα χρόνια. Αλλά την αλαζονεία δεν την αφήνουν, τους έχει γίνει δεύτερος εαυτός, να μην πω πρώτος.

Η Αννα Νταράλα, όταν τόλμησε εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ να πει ότι θα τεθούν όλα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, του είπε με ειρωνία «σε ροτόντα ή σε τετράγωνο τραπέζι θα τα πείτε;». Αχ, γελάσαμε. Οι περισσότεροι Ελληνες ένα τραπεζάκι έχουμε στο σπίτι που χωράει και σαλάτα μερικές φορές, όχι όλες. Οι πασόκοι σε ροτόντα έβαλαν τις υπογραφές του μνημόσυνου; Συγγνώμη, του μνημόνιου ήθελα να πω...

Και ο Κεδίκογλου του ΠΑΣΟΚ έλεγε με εμφατική αλαζονεία ότι το μόνο κόμμα που είναι σοβαρό και μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο είναι το δικό του! Τους έχουν εγχύσει πράσινο παχύρρευστο υγρό στον εγκέφαλο; Δεν μπορώ να καταλάβω, τα πιστεύουν αυτά που λένε; Υποτιμούν τη νοημοσύνη του Ελληνα, που όμως μίλησε με την ψήφο του.

Και της ΝΔ και του Κουβέλη και της Παπαρήγα οι εκπρόσωποι κάνουν λυσσαλέα επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά όσο και να φωνάζουν αυτοί οι δύο πρώην δικομματικοί που πήγαν στο μνημόσυνο και υπέγραψαν το μνημόνιο ότι πρέπει να τηρηθεί γιατί θέλουν να μας σώσουν, δυστυχώς δεν μπορούν να πείσουν εύκολα. Τους βαραίνει το παρελθόν...Και η ΝΔ καλύτερη από τον Καρατζαφέρη έγινε στην κυβίστηση και στην ανακυβίστηση. Από τα πολλά μπες βγες το κόμμα έχει αρχίσει να μπάζει...

Αλλά τα γκεσέμια (δεν το λέω εγώ, ο Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ το απηύθυνε στον Οικονομέα, όταν τον κατηγόρησε για αλαζονεία) δεν έχουν καταλάβει ότι το κοπάδι δεν ακολουθεί πια. Ξεστράτησε...

Αλήθεια, κάποιοι δημοσιογράφοι κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους της Αθήνας ή είναι σπίτι – δουλειά, άντε και κανένα ελιτίστικο εστιατόριο, όπου τρώνε τούρτα καπνιστού σολομού (βάζουν και κεράκι πάνω όταν έχουν γενέθλια;) και χοιρινό φιλέτο μενταγιόν με προσούτο και σαφράν (καλά, αυτοί τρώνε και μενταγιόν; Τώρα κατάλαβα πού πάνε τα λεφτά!).

Τέλος πάντων, για ένα μήνα θα έχουμε Πικραμμένο πρωθυπουργό, μετά δεν ξέρω, ξεσαμάρωτο, Σαμαρωμένο, Καμμένο, μεθυσμένο από τα Τσίπρα, χορτασμένο που όμως είναι αχόρταγος, Κουνέλη πατέ με γέμιση σταφύλι και δαμάσκηνο; Η κάλπη θα δείξει. Ας είναι για το καλό του πικραμένου Ελληνα...

Από seleo μονταζ Γρέκι

Ένας είναι ο δικός μας φόβος, την ώρα που η Ελλάδα είναι με το ένα πόδι στον γκρεμό: Η Άγκυρα, πάντα καραδοκούσα, να εκμεταλλευτεί την ακυβερνησία στην χώρα μας. Εμείς πιστεύουμε -και μακάρι να διαψευστούμε- πως το κενό εξουσίας στην Αθήνα θα συνεχιστεί και μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Και επειδή οι παρεμβάσεις της Τουρκίας σε Ιράν και Συρία έχουν προκαλέσει αδιέξοδα στις φιλοδοξίες της, το πλήγμα το οποίο θα εγγράψει τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές υποθήκες της Άγκυρας, οι Τούρκοι θα το επιχειρήσουν κατά της Ελλάδος ή/και της Κύπρου…

Η άνοδος του Ερντογάν στην εξουσία, το 2002, σηματοδότησε τις νέες αντιλήψεις της νεο-οθωμανικής Τουρκίας. Και στο σημείο αυτό εμφανίστηκαν σχεδόν αυτομάτως μεγάλα διλήμματα για τους Τούρκους. Με δύο τα κυρίαρχα: Τι θα γινόταν με το Ιράν και τα πυρηνικά του; Εκτιμούμε, πως κόντρα στα συμφέροντα ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Ισραήλ η Άγκυρα θα επιθυμούσε και θα ευχόταν την πυρηνικοποίηση του Ιράν. Διότι αμέσως θα έβρισκε το άλλοθι να αποκτήσει και αυτή πυρηνικά όπλα. Σενάριο στα αλήθεια εφιαλτικό για ολόκληρη την ''γειτονιά''...

Το δεύτερο μείζον θέμα αποδείχθηκε η κρίση Τουρκίας-Ισραήλ που μετέβαλλε άρδην το γεωστρατηγικπό περιβάλλον στην ανατολική Μεσόγειο.

Γιατί όμως να πούμε πως η Τουρκία θα επιχειρήσει πιθανότατα μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα να ''χτυπήσει''; Θα ήταν εύκολο να χαρακτηριστούμε κινδυνολόγοι. Όμως είναι απλά θέμα συσχετισμών και οπτικής realpolitik. H ευκαιρία εκτόνωσης της Άγκυρας και εξασφάλισης κερδών είναι η παραπαίουσα Ελλάδα και η αμυντικά απογυμνωμένη Κύπρος. Να το θέσουμε με ερώτηση: Δεν θα είχε προβεί η Τουρκία ήδη σε τετελεσμένα αν δεν υπήρχε το Ισραήλ και ενδεχομένως η Ρωσία, με τα δικά τους συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο; Ποιός θα τους απέτρεπε; Ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ ή ο Λευκός Οίκος; Ή μήπως η ανύπαρκτη ευρωπαική πολιτική ασφάλειας και άμυνας; Δυστυχώς για εμάς, η Τουρκία έχει από καιρού αρκούντως αυτονομηθεί και δεν υπόκειται εύκολα σε πιέσεις....

Οδεύουμε νομοτελειακά προς εθνική τραγωδία, με τραγικά ανεπαρκές (Ελλάδα) ή ιδεοληπτικό (Κύπρος) πολιτικό προσωπικό. Ο μόνος πυλώνας που κρατά, είναι οι ένοπλες δυνάμεις του Έθνους. Για αυτό και μόνο οι Τούρκοι δεν χτύπησαν ακόμη. Διότι δεν είναι 100% σίγουροι (ακόμη...) για την επιτυχή έκβαση του χτυπήματος. Σε λίγους μήνες, με τον ρυθμό πτώσης της ελληνικής αποτροπής, θα είναι...

Κάνουμε μια έκκληση: Να ακούσουν (πράγμα δύσκολο) όσοι ''ζωντανοί'' τι γίνεται ανατολικά του Αιγαίου. Ενδεχομένως να απαντούσαν πως τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας είναι δευτερεύοντα, όταν προέχει να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν επείγει η οικονομική ανόρθωση. Λάθος: Οικονομία, το έχουμε πει χιλιάδες φορές, επανοικοδομείς. Ξαναχτίζεις παραγωγή και μπαίνεις κάποια στιγμή σε τροχιά ανάπτυξης. Υπό προυποθέσεις βεβαίως.

Αυτό που σίγουρα δεν διορθώνεται, είναι μια εθνική τραγωδία, που την βλέπουμε να ζυγώνει, μέσα από τον εξοπλιστικό και όχι μόνο πυρετό των Τούρκων...

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ολοκληρώθηκε η σύνοδος των Αρχηγών των 8 ισχυρότερων οικονομιών της Υφηλίου (της ομάδας γνωστής ως G8) σε Αμερικανικό έδαφος, στο γνωστό Camp David της Πολιτείας Maryland το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Να θυμίσω ότι η Ομάδα είχε ξεκινήσει το 1975 ως G6 (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ) εξελίχθηκε τον επόμενο κιόλας χρόνο σε σε G7 με την είσοδο του Καναδά και κατέληξε ως G8 με την είσοδο της Ρωσίας το 1997. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετέχει χωρίς το δικαίωμα να φιλοξενήσει την Ομάδα των G8 ή να προεδρεύσει στη διαδοχική εναλλαγή προέδρων της Ομάδας.

Στην Σύνοδο που μόλις ολοκληρώθηκε είναι αλήθεια ότι ασκήθηκε πίεση στην Καγκελάριο κ Μέρκελ να γίνουν όλες οι δυνατές προσπάθειες για την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ και την Ευρωζώνη…

Αλλά…

Αυτό το «Αλλά» είναι που προβληματίζει καθώς ΟΛΟΙ συμφώνησαν…

Αλλά…

Επέμεναν ότι αυτό μπορεί να γίνει ΕΦΟΣΟΝ η Ελλάδα τιμήσει τις υπογραφές της και προχωρήσει στην εφαρμογή ΟΛΩΝ των συμφωνηθέντων στα περιβόητα (και για πολλούς Έλληνες «κατάπτυστα»… Μνημόνια!...)

Δηλαδή ΝΑΙ είναι επιθυμητή η συνέχιση της παραμονής μας στο Ευρώ και την Ευρωζώνη, απεύχονται ΟΛΟΙ την βίαια έξοδό μας που θα προκαλέσει τρομερή οικονομική, ίσως και κοινωνική αναταραχή, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να «Τιμήσουμε» τις υπογραφές και τις δεσμεύσεις που έκαναν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στα «Μνημόνια»…

«Προβληματίστηκαν» οι Αρχηγοί της Ομάδας G8 με την προφανή ανακολουθία όπου: Οι Ηγεσίες ΠΑΣΟΚ, ΝΔ (και για κάποιο χρονικό διάστημα και ΛΑΟΣ) και μαζί τους οι «δημοσκοπήσεις» να επιμένουν ότι 70% των Ελλήνων επιθυμούν την παραμονή της χώρας στο Ευρώ και την Ευρωζώνη και στις εκλογές της 6ης Μαΐου 70% των Ελλήνων να καταψηφίζει τα Κόμματα που είχαν υπογράψει τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ!...

Οι G8 διαπίστωσαν ότι κάτι δεν «στέκεται» και ομόφωνα δήλωσαν ότι οι οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα δώσουν την… απάντηση!
Το τι έφταιξε και δυο χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman η Ευρώπη βαράει καμπανάκι, δεν έχει ακόμα συμφωνηθεί, και ούτε πρόκειται. Ο καθένας βλέπει την αιτία προς την κατεύθυνση όπου είναι προσανατολισμένος να κοιτά. Κάποιοι αποδίδουν την κρίση στα σπάταλα κράτη του Νότου, κάποιοι στα μεγάλα χρέη, κάποιοι άλλοι στα μεγάλα ελλείμματα, μπορεί και στην έλλειψη ρευστότητας, ενώ μια άλλη μερίδα στην κρίση εμπιστοσύνης.

Ας σταματήσουμε λιγάκι σ’ αυτό το τελευταίο. Η Οικονομία, όπως το έχουμε ξαναγράψει είναι πάνω απ' όλα θέμα πίστης και εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη σε αυτόν που δανείζεις ότι θα κρατήσει το λόγο του και θα σου επιστρέψει τα δανεικά, πίστη ότι μπορείς να κάνει προβλέψεις, και ότι οι προβλέψεις αυτές θα επαληθευτούν, εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί τις ίδιες πολιτικές, κοντολογίς, για να μπορέσει να λειτουργήσει η Οικονομία, δηλαδή ο καθένας από μας, θα πρέπει να υπάρχει μια κατάσταση ισορροπίας, όπου όλα θα είναι σταθερά, και συνεπώς προβλέψιμα.

Προς τούτο η υγεία ή η ασθένεια του οικονομικού περιβάλλοντος πιστοποιείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με οικονομικά θερμόμετρα, έκαστον των οποίων είναι βαθμολογημένο σε κάποιους ενδεικτικούς δείκτες. Όταν ένας ασθενής χρησιμοποιεί ένα κοινό θερμόμετρο για να μετρήσει τον πυρετό του, είναι σε θέση να αξιολογήσει τη μέτρηση, διότι αν το θερμόμετρο τού δείξει ένα 40-αρι, ενώ ο άνθρωπός μας αισθάνεται περδίκι, πολύ σωστά θα βγάλει το συμπέρασμα ότι το θερμόμετρο είναι χαλασμένο. Τα οικονομικά όμως θερμόμετρα, δεν είναι εύκολο να τα αξιολογήσει ο καθείς, διότι δεν έχει ούτε την πληροφορία, ούτε και τις γνώσεις, αλλά κυρίως, έτσι και επιχειρήσει να το κάνει, είναι πολύ πιθανό να αλλοιώσει τη μέτρηση.

Για να δουλέψει επομένως η οικονομία, τα οικονομικά θερμόμετρα θα πρέπει να παραμένουν, όπως οι πλάκες του Μωυσή, στο απυρόβλητο και υπεράνω αμφισβήτησης.

Τα όρια, 3% και 60% του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως και τα νέα που προβλέπονται από το Δημοσιονομικό Σύμφωνο δεν είναι παρά αυθαίρετοι αριθμοί, δεν προκύπτουν από πουθενά ότι πρέπει να είναι τόσοι και όχι άλλοι, κοντολογίς είναι μια σύμβαση, δημιουργούν όμως το πλαίσιο τού πώς πρέπει να συμπεριφέρεται μια υγιής οικονομία. Εντελώς αυθαίρετα, αλλά παντοδύναμα. Η παντοδυναμία τους δεν οφείλεται σε κάποια λογική αρχή, αλλά στην πίστη ότι έτσι πρέπει να είναι.

Αν τα όρια της οικονομικής υγείας είχαν εξαρχής τεθεί, ας πούμε, στα 5% και 80% για το έλλειμμα και χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αντιστοίχως, τότε οι οικονομίες εφ΄ όσον παρέμεναν εντός των πλαισίων αυτώ θα λογίζονταν ως υγιείς. Δηλαδή, τα διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα θεωρούσαν τα κράτη φερέγγυα και θα συνέχιζαν να τα δανείζουν με χαρά. Πιστεύω ότι αυτό θα συνέβαινε ακόμα κι αν τα προηγούμενα όρια θεσπίζονταν σε μεγαλύτερα νούμερα. Έτσι, η Ολλανδία δεν θα χρειαζόταν να προτείνει δρακόντια μέτρα λιτότητας, και ως εκ τούτου θα συνέχιζε να έχει κυβέρνηση. Πιθανόν και η Ισπανία να μην έμπαινε στο σπιράλ της ύφεσης, αλλά να συμμόρφωνε τα οικονομικά της με μικρές και ανεπαίσθητες κινήσεις.

Η διαμόρφωση των επιτοκίων στις αγορές δεν βγαίνει από κάποιο ορθόδοξο textbook, αλλά διαμορφώνεται με βάση την εικόνα που οι προηγούμενοι όροι φιλοτεχνούν για την κάθε χώρα.

Πέρα όμως από το αυθαίρετο πλαίσιο εντός του οποίου επιβάλλεται να κινείται μια οικονομία για να θεωρηθεί υγιής, αντίστοιχη αυθαιρεσία επικρατεί και στον ορισμό των βασικών δεικτών, (έλλειμμα, χρέος, ΑΕΠ). Αυτό το είδαμε με την περίπτωση της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ απ’ ότι διαβάζω σήμερα, για ένα και πλέον χρόνο η Ισπανία δεν μπορεί να αποτιμήσει το ύψος του ελλείμματός της. Μια το ανεβάζει, μια το κατεβάζει, μια δεν την πιστεύουν στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και πάει λέγοντας. Με έλλειμμα γύρω στο 8%, και απόσταση 5 μονάδων από το όριο του 3%, δημιουργεί μια τεχνητή ανησυχία στις αγορές, με τα λυπηρά αποτελέσματα που βλέπουμε, ενώ αν το όριο ήταν στο 5%, μια απόκλιση 3 μονάδων δεν θα έστελνε τη χώρα αυτή στο δρόμο για τα τάρταρα.

Η κρίση λοιπόν της ΕΖ, πέρα απ’ οτιδήποτε άλλο είναι μια κρίση φερεγγυότητας, η οποία θα μπορούσε και να μην δημιουργηθεί αν κάποιοι δεν φωνασκούσαν αλόγιστα περί τιτανικού και αν τα όρια ήταν διαφορετικά ή ακόμα αν δεν υπήρχαν καν.

Ας το δούμε το πράγμα και διαφορετικά. Οι αγορές, απ' ότι φαίνεται εξανίστανται από το δημόσιο χρέος, ενώ το ιδιωτικό δεν φαίνεται να τους απασχολεί, παρά το γεγονός ότι είτε το κράτος είτε ο ιδιώτης στις ίδιες τράπεζες χρωστούν. Κανονικά, ένας τέτοιος διαχωρισμός δεν θα έπρεπε να υφίσταται, και οι αγορές να αποτιμούσαν το συνολικό χρέος μιας χώρας και όχι μόνο το δημόσιο. Σε μια τέτοια περίπτωση το πρόβλημα θα το είχε το Λουξεμβούργο και όχι η Ελλάδα. Το ότι όμως επικεντρώνονται μόνο στο δημόσιο χρέος δείχνε το ιδεολογικό bias των αγορών και των κάθε λογής funds, ωθώντας τρόπον τινά τα κράτη στον περιορισμό του ρόλου τους.

Ας υποθέσουμε ότι ένα κάποιο κράτος έχει ελάχιστα ελλείμματα για το λόγο ότι τις περισσότερες από τις υπηρεσίες του τις έχει εκχωρήσει σε ιδιώτες, με συνέπεια να έχει σμικρυνθεί μέχρι εξαφάνισης. Αν ο ιδιώτης δεν χρεώνει ακριβά τις άλλοτε δημόσιες υπηρεσίες, για να μπορέσει να επιζήσει θα πρέπει να δανείζεται. Αν, πάλι τις χρεώνει ακριβά, τότε οι πολίτες που κάνουν χρήση αυτών, θα είναι αυτοί που θα δανείζονται. Επομένως, ένα τέτοιο κράτος δεν θα έχει δημόσιο χρέος, θα έχει όμως ιδιωτικό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία. Το κεντρικό κράτος δεν έχει μεγάλο χρέος, διότι το έχουν αναλάβει οι δήμοι και οι περιφέρειες. Φυσικά και οι ιδιώτες.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όλα αυτά είναι μπούρδες. Όμως δεν είναι. Μόλις χθες /προχθές έγραφε η Δ. Καδδά στο Capital, ότι: Ε.Ε. και ΔΝΤ προωθούν τη χρήση άλλου τρόπου μέτρησης του ελλείμματος που θα αλλάζει άρδην τα δεδομένα για την Ελλάδα. Το διαρθρωτικό, δηλαδή, έλλειμμα να προσμετρά και το ύψος της ύφεσης, έτσι ώστε για φέτος το έλλειμμα θα μπορούσε να είναι ακόμη και 2,6% αντί για 7,3% του ΑΕΠ, όπως εκτιμάται.

Αυτό και μόνο, επιβεβαιώνει, κατά τη γνώμη μου, όλα τα προαναφερθέντα...



Σε προειδοποίησή του προς τους Δυτικούς, πριν από τη μετάβασή του στις ΗΠΑ για να μετάσχει στη σύνοδο κορυφής της G8, ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε: "Οι 'βεβιασμένες' στρατιωτικές επεμβάσεις μπορεί να φέρουν εξτρεμιστές στην εξουσία, περιφερειακές συγκρούσεις, ακόμη κι έναν πυρηνικό πόλεμο".

RT News, RIA Novosti
Aπόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

"Οι συνέπειες των βεβιασμένων στρατιωτικών επεμβάσεων σε τρίτες χώρες οδηγούν συνήθως στην άνοδο εξτρεμιστών στην εξουσία ", δήλωσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, μιλώντας σε νομικό φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, προτού μεταβεί στις ΗΠΑ για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Οκτώ στο Καμπ Ντέιβιντ.

Τα σχόλιά του αυτά αποτελούν σαφώς έναν υπαινιγμό για τη συριακή κρίση, αλλά και για τις νέες τακτικές υποδούλωσης χωρών γενικότερα, τις οποίες η Μόσχα έχει καταδικάσει επανειλημμένως.

"Κάποια στιγμή, οι ενέργειες αυτού του είδους, οι οποίες υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία, μπορούν να οδηγήσουν σε έναν ευρύ περιφερειακό πόλεμο και ακόμη και σε προσφυγή σε πυρηνικό πόλεμο", πρόσθεσε.

Ο Μεντβέντεφ εκπροσώπησε τη Ρωσία στη σύνοδο της G8 την Παρασκευή και το Σάββατο, καθώς ο ισχυρός άνδρας της χώρας, Βλαντίμιρ Πούτιν, αποφάσισε να μην μεταβεί, επικαλούμενος το πρόγραμμά του για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης της χώρας.





Γράφει ο Μενέλαος Γκίβαλος

Το τέλος μιας πολιτικής εξουσίας, μιας κομματικής ηγεσίας, επέρχεται νομοτελειακά όταν αυτή δεν μπορεί να συλλάβει τις ιστορικές, κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται. Όταν έχει απολέσει την επαφή με την πραγματικότητα, όταν έχει διαρρήξει τις σχέσες της με την κοινωνία και όταν ως μόνη βάση της επιβίωσής της έχει απομείνει η υποταγή της σ' ένα σύστημα συμφερόντων, το οποίο υπηρετεί άνευ όρων.

Γ' αυτό και η «συνεργατική» των Μνημονίων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, την 7η Μαΐου βρέθηκαν σ' ένα ιστορικό «ναδίρ», που δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν και να αντιμετωπίσουν. Είχαν διαβεβαιώσει «τα αφεντικά τους» ότι έστω και με δυσκολία, έστω και με τη συνεπικουρία της Ντ. Μπακογιάννη και του Γ. Καρατζαφέρη, θα μπορούσαν να συνεχίσουν να υπηρετούν πιστά τη μνημονιακή στρατηγική.

Όμως με την ψήφο της 6ης Μαΐου ο λαός αφαίρεσε από τα συστημικά συμφέροντα και τους κομματικούς τους υπηρέτες τη δυνατότητα να αποφασίζουν και να επιβάλλουν αυθαίρετα τις βουλήσεις τους. Η Ιστορία, έστω και δειλά, γυρίζει σελίδα... οι πρωτοβουλίες και οι αποφάσεις μετατοπίζονται στη βούληση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, χωρίς να παραγνωρίζονται οι αντιφάσεις που διατρέχουν, τόσο σε κομματικό-πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, την πλειοψηφία αυτή.

Τα μνημονιακά συμφέροντα δεν περίμεναν αυτήν την εξέλιξη. Μοιάζουν με πληγωμένο θηρίο που στην απελπισία του δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσον, να επιφέρει οποιαδήποτε καταστροφή, προκειμένου να επιβιώσει.

Πρώτος στόχος: Αναπαλαίωση και ενίσχυση του κατεδαφισθέντος κομματικού «υλικού». Ο «κατ' όναρ» αυτοδυνάμως πρωθυπουργεύσας Α. Σαμαράς μετατρέπεται σε κομματικό επαίτη και εκλιπαρεί τώρα τα απορριφθέντα από τη λαϊκή ψήφο νεοφιλελεύθερα και ακροδεξιά κομματικά «περιτρίμματα», ΔΗΣΥ, ΛΑΟΣ, ΔΡΑΣΗ κ.λπ., να προσέλθουν και να ενισχύσουν, με το ανάλογο «αντίτιμο», το «συντηρητικό - φιλελεύθερο» στρατόπεδο εν όψει της μεγάλης αναμέτρησης...

Ο ευτελισμός, η συναλλαγή, η αναξιοπρέπεια, ο ακραίος πολιτικός κυνισμός σ' όλο του το μεγαλείο...
Η πολιτική όμως δεν είναι πρώτου βαθμού εξίσωση άθροισης ποσοστών. Το «άθροισμα», αντίθετα, δύο ή περισσότερων αποτυχημένων και καταδικασμένων πολιτικών επιλογών, η συμπαρουσία προσώπων που μέχρι χθες αλληλοκατηγορούντο και ενοχοποιούσε το ένα το άλλο, καταγγέλλοντάς το ως υπεύθυνο της κατάρρευσης της συντηριτικής παράτάξης, μπορεί να αποδειχτεί πολύ κατώτερο των προσδοκιών...

Η Ντόρα Μπακογιάννη, εάν τελικώς ενταχθεί στη ΝΔ, προσβλέπει σε έναν και μοναδικό στόχο: Στην εκδίωξη -μετά την επόμενη εκλογική αποτυχία- του Α. Σαμαρά και στην επάνοδο της στα ηγετικά κλιμάκια ή και στην ίδια την ηγεσία της ΝΔ.

Ήδη από τώρα ο Α. Σαμαράς είναι «προγραμμένος» και, εάν δεν επακολουθούσαν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου, θα διήνυε τώρα το «πράσινο μίλι» προς το Συνέδριο της αποπομπή» του από την ηγεσία της ΝΔ.

Ο δεύτερος στόχος αφορά το περιεχόμενο και τις πρακτικές της προεκλογική» εκστρατείας που θα ακολουθήσει το μνημονιακό στρατόπεδο: Η μια πλευρά αφορά την αποδόμηση του ίδιου του Α. Τσίπρα, την κατασυκοφάντηση και διαστρέβλωση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν η κυρίαρχη αντιπαράθεση διαμορφώνεται μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωφανές το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ βάλλονται πανταχόθεν, ακόμα και από τα κόμματα της Αριστεράς... Αυτό σημαίνει κρίση του πολιτικού συστήματος κι όχι μόνο κρίση του δικομματισμού.

Η τρομοκράτηση των πολιτών, ο εκφοβισμός, τα ακραία διλήμματα -ευρώ ή δραχμή, απομόνωση ή Ευρωζώνη-, τα οποία εξαπολύονται σε απόλυτο συντονισμό των εγχώριων μνημονιακών συμφερόντων με το 4ο Ράιχ και τη διεθνή κερδοσκοπία, θα αποτελέσουν το καθημερινό «μενού» της προεκλογικής περιόδου.

Τον πυρήνα αυτόν της προπαγάνδας περιβάλλει ένας δεύτερος κύκλος «καταγγελιών» και «συνθημάτων», που παραπέμπουν στην πρώτη μετά τον εμφύλιο αλλά και στη δικτατορική περίοδο αντικομμουνιστική προπαγάνδα: Περί «σταλινισμού» του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε ο Γ. Καρατζαφέρης, ενώ επίσημοι εκπρόσωποι της ΝΔ μιλούν για δέσμευση των καταθέσεων στις τράπεζες, για «κοινωνικοποίηση» επιχειρήσεων και περιουσιών... Αυτό είναι το κατάντημα των εκπροσώπων των πλέον στυγνών μνημονιακών συμφερόντων που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, τον λαό στην εξαθλίωση, που επέβαλαν καθεστώς κοινοβουλευτικής δικτατορίας.

Δεν πρόκειται όμως να σταματήσουν σ' αυτό το επίπεδο. Είναι ικανοί να προκαλέσουν «τραπεζικό επεισόδιο», να δημιουργήσουν τεχνητή κρίση, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους πολίτες.

Χρειάζεται ψυχραιμία, πίστη στις δυνάμεις μας, αποφασιστικότητα και όχι παθητική στάση και υποταγή. Απαιτούνται, το κυριότερο, σαφείς απαντήσεις από το αντιμνημονιακό «στρατόπεδο», κατεξοχήν από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις συγκεκριμένες κινήσεις και επιλογές, για τα συγκεκριμένα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν, ώστε η ψήφος του λαού να οδηγήσει σε μια νέα προοπτική. Η ιστορική τομή της 6ης Μαΐου θα πρέπει να εδραιωθεί και να διευρυνθεί.

Να μην παίζουν με τη φωτιά της ελληνικής εξόδου από το ευρώ, προειδοποιεί τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο γερµανός καθηγητής Διεθνούς Οικονοµίας και συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων» (ECFR) Σεµπάστιαν Ντούλιεν.

Σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ECFR ο καθηγητής Ντούλιεν, πρώην συντάκτης της οικονομικής εφημερίδας «Financial Times Deutschland», υποστηρίζει ότι δύο εξαιρετικά επικίνδυνοι και παραπλανητικοί μύθοι γύρω από τη λεγόμενη Grexit (έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη) ακούγονται στα ευρωπαϊκά πολιτικά «πηγαδάκια» το τελευταίο διάστημα.

«Ενώ τα προβλήματα που θα δημιουργήσει μία Grexit στην υπόλοιπη Ευρώπη παραγνωρίζονται, τα προβλήματα για την Ελλάδα διογκώνονται υπερβολικά» γράφει ο Ντούλιεν και προσθέτει: «Υποστηρίζεται ότι με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) έτοιμο και την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) να έχει αποφασιστεί, η εξάπλωση της ελληνικής κρίσης στην Ευρώπη δεν θα αποτελέσει πρόβλημα. Την ίδια στιγμή διαβάζουμε ότι η επαναφορά της δραχμής είναι σχεδόν αδύνατη. Υποστηρίζεται ότι θα χρειαστούν μήνες προετοιμασίας για την αλλαγή του νομίσματος, επειδή μόνο η εκτύπωση των χαρτονομισμάτων από μόνη της θα χρειαστεί καιρό και οι υπολογιστές και τα ATM θα πρέπει να επαναπρογραμματιστούν, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα τα καταφέρει και ότι θα πρέπει να κλείσουν τα σύνορα και να φυλάσσονται από στρατιώτες προκειμένου να αποφευχθεί η φυγή κεφαλαίου. Τέλος λένε ότι μετά από την Grexit, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να πληρώνει για βασικά αγαθά, όπως καύσιμα και φάρμακα και ότι ο πληθυσμός της θα πεινάσει».

Οι παραπάνω ισχυρισμοί είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή, εξαιρετικά επικίνδυνοι. «Αν οι πολιτικοί και η κοινή γνώμη στη Γερμανία πίστευε ότι μόνο η Ελλάδα έχει να χάσει από την έξοδό της από το ευρώ και εμείς δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, το φυσικό πολιτικό συμπέρασμα θα ήταν να παραμείνουμε κάθετοι και να μην προχωρήσουμε σε καμία υποχώρηση προς την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να διευκολύνουμε την έξοδο λίγο με απαιτήσεις που το ελληνικό κοινοβούλιο δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει. Ωστόσο, εξετάζοντάς τους προσεκτικότερα, οι περισσότεροι από αυτούς τους ισχυρισμούς λίγο βασίζονται στην αλήθεια και παρότι αρχικά δείχνουν αληθοφανείς είναι λανθασμένοι» γράφει.

Ο καθηγητής Ντούλιεν συνεχίζει εξηγώντας τους λόγους που οι δύο αυτοί μύθοι γύρω από την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δεν είναι βάσιμοι:

Μύθος 1: Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί την έξοδό της από το ευρώ

Η υπόθεση ότι η αλλαγή του νομίσματος θα είναι μία χρονοβόρα διαδικασία είναι λάθος, υποστηρίζει ο Ντούλιεν.
«Η επαναφορά της δραχμής θα χρειαστεί μόνο έναν απλό νόμο, που θα αλλάζει όλα τα συμβόλαια, όλες τις τραπεζικές καταθέσεις και όλα τα τραπεζικά δάνεια από ευρώ σε δραχμές. Επιπροσθέτως η κυβέρνηση θα κηρύξει στάση πληρωμών ως προς το χρέος της. Θα υπάρξει επανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα με νέα ομόλογα (...) Δεν θα χρειαστεί επαναπρογραμματισμός των υπολογιστών καθώς με μηδενικούς λογαριασμούς σε ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, οτιδήποτε αναφέρεται σε ευρώ θα σημαίνει δραχμές. Από τη στιγμή που θα τεθεί σε ισχύ ο νόμος θα πραγματοποιούνται και πάλι τραπεζικές συναλλαγές μέσα στην Ελλάδα - τώρα σε δραχμές, όχι σε ευρώ. Ενδεχομένως να χρειαστεί οι τράπεζες να παραμείνουν κλειστές για λίγες ημέρες προκειμένου το προσωπικό να λάβει οδηγίες» εξηγεί.

Το να φθάσουν τα μετρητά στα ATM ίσως αποδειχθεί δυσκολότερη υπόθεση, σύμφωνα με τον καθηγητή Ντούλιεν, ωστόσο και αυτό δεν είναι αξεπέραστο πρόβλημα καθώς οι τραπεζικές πληρωμές θα πραγματοποιούνται και θα υπάρχουν ακόμη ευρώ για τις καθημερινές συναλλαγές. Είναι βέβαιο ότι με την υποτίμηση της δραχμής η κατάσταση για την Ελλάδα δεν θα είναι εύκολη. Η τιμή των καυσίμων θα τριπλασιαστεί και η τιμές των εισαγόμενων φαρμάκων θα τετραπλασιαστούν.

Ωστόσο, «η οικονομική θεωρία μας επιτρέπει να προβλέψουμε ότι οι Έλληνες θα προτιμήσουν να περιορίσουν την εισαγωγή κινεζικών πλαστικών παιχνιδιών και γερμανικών Μερσέντες από ό,τι ανάγκες όπως τα καύσιμα και τα φάρμακα» προσθέτει ο Ντούλιεν. Επίσης μπορεί η αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα να μειωθεί αισθητά, ωστόσο η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα αυξηθεί δραματικά».

Μύθος 2: Η εξάπλωση της ελληνικής κρίσης μπορεί να περιοριστεί

Οπως γράφει ο Ντούλιεν, οι ευρωπαίοι ηγέτες σθεναρά υποστηρίζουν ότι το ευρωπαϊκό τείχος προστασίας θα προφυλάξει τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης από τον ελληνικό κίνδυνο.

«Όλοι γνωρίζουμε ότι ο ΕΜΣ και το EFSF δεν επαρκούν για ένα πρόγραμμα που θα αφορά σε μία μεγάλη χώρα όπως η Ιταλία. Σίγουρα ο ΕΜΣ θα ενισχυθεί, αλλά αυτό που θα ακολουθήσει μίας Grexit είναι μία αγνώστου βαθμού φυγή κεφαλαίου από την Ιταλία και την Ισπανία» υποστηρίζει ο Ντούλιεν, προσθέτοντας: «Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα επέμβει και θα παρέχει την απαραίτητη ρευστότητα. Ωστόσο, δεν είμαι βέβαιος πώς το γερμανικό κατεστημένο και η Bundesbank θα αντιδρούσαν αν οι ανισορροπίες στο Σύστημα Ταχείας Μεταφοράς Κεφαλαίων και Διακανονισμού σε Συνεχή Χρόνο αυξάνονταν και η Bundesbank έβλεπε τις αξιώσεις της έναντι του Ευρωσυστήματος να αυξάνονται κατά 1.000 δισ. ευρώ».

Ακόμη και ένα μεγάλο πακέτο στήριξης για την Ιταλία και την Ισπανία δεν θα έλυνε τα προβλήματα του ιδιωτικού τομέα σε αυτές τις χώρες, που θα έβλεπαν την ανεργία να εξακοντίζεται στο 30%. «Το ισπανικό κομματικό σύστημα θα άρχιζε να ξεφτίζει και η φιλο - ευρωπαϊκή συναίνεση να καταρρέει» συνεχίζει ο Ντούλιεν. Και καταλήγει: «Ακόμη και αν πιστεύεις ότι έχεις βάλει καλούς αερόσακους στο όχημά σου, δεν θέλεις να είσαι μέσα για το κρας - τεστ. Οι πολιτικοί θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όταν παίζουν με την Grexit».


Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός*

Υπάρχει Εθνική Λύση;

Μας λένε ότι όλα είναι μονόδρομος και λέω ότι είναι αλήθεια.
Είναι μονόδρομος προς…την καταστροφή και το Ιστορικό τέλος του Ελληνισμού. Το 2020 ίσως υπάρξει κάποια ανάπτυξη, αλλά σε μια έρημη χώρα, οι νέοι θα έχουν μεταναστεύσει κι εδώ θα έχουν μείνει οι ηλικιωμένοι κι οι λαθρομετανάστες.

Το έχω γράψει και παλαιότερα, ¨Η ανάπτυξη θα πρέπει να είναι πρωτίστως Ελληνική.” αλλιώς θα είναι γενοκτονία.

Οι ΠΟΡΤΑ-ΠΟΡΤΑ, Anaconda, Ιεροφάντης κι ο Κυριάκος τα γράφουν όλα…στεγνά κι αληθινά….

Η ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ


Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός ήταν υποψήφιος υποψήφιος Β’Πειραιά με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στις εκλογές της 6 Μαϊου
Tου Νίκου Χειλαδάκη,
Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου,
Διευθυντή Σύνταξης του «ΕΡΩ»

Ενώ στην Τουρκία σπάει όλα τα ρεκόρ εισιτηρίων η κινηματογραφική επιτυχία, «Φατίχ 1453», η οποία όμως έχει κατηγορηθεί ακόμα και από Τούρκους ιστορικούς για μεγάλες ιστορικές ανακρίβειες, άνοιξε για άλλη μια φορά σε δημόσια συζήτηση το ζήτημα του τάφου του Μωάμεθ του Πορθητή και όλων των πιθανών μυστηρίων που κρύβονται εκεί και τα οποία για πολλούς αποτελούν μεγάλο ταμπού για την ίδια την ύπαρξη της Τουρκίας.

Σε μια σημαντική συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Χουριέτ, στις 15 Απριλίου 2012, ο Τούρκος συγγραφέας, Ahmet Ümit, παρουσιάζοντας το νέο του βιβλίο με τον τίτλο, «Να σκοτώσεις τον Σουλτάνο», ένα ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην ζωή του Μωάμεθ του Πορθητή, δηλώνει ότι υπάρχει ανάγκη να ανοιχτεί επιτέλους ο τάφος του για να ερευνηθεί τι ακριβώς έγινε με τον θάνατό του.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του έργου, «Σκοτώνοντας τον Σουλτάνο», ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατά πάσα πιθανότητα δεν πέθανε με φυσιολογικό τρόπο, αλλά δηλητηριάστηκε. Το γεγονός αυτό για τον Ahmet Ümit έχει πολύ μεγάλη σημασία γιατί αν αποδειχτεί ότι έγινε έτσι, τότε, όπως υποστήριξε ο Τούρκος συγγραφέας, θα καταρρεύσει ένα μεγάλο ταμπού για την ίδια την ύπαρξη της Τουρκίας. Μάλιστα ο Ahmet Ümit χαρακτήρισε «ιστορικό λεκέ» τον δηλητηριασμό του Φατίχ και δεν δίστασε να ζητήσει ακόμα και ιστολογική εξέταση για να εξακριβωθεί η πραγματική αιτία θανάτου του.

Να σημειωθεί ότι ο τάφος του Μωάμεθ του Πορθητή κρατείται ερμητικά κλειστός καθώς στο παρελθόν είχαν κυκλοφορήσει έντονες φήμες ότι αν ανοιχτεί θα αποκαλυφτεί ότι ο Φατίχ, τουλάχιστον στο τέλος της ζωής του, είχε ασπαστεί ο την Ορθοδοξία και ίσως γι’ αυτόν τον λόγο τον είχαν δηλητηριάσει. Ο πρώτος που μίλησε αποκαλυπτικά για το θέμα αυτό ήταν ένας μεγάλος Τούρκος πολιτικός και ποιητής, ο Γιαχία Κεμάλ Μπεγιατλί και το γεγονός αυτό αναφέρει ο Τούρκος συγγραφέας, Ρεσάτ Εκρέμ Κότσού στο βιβλίο του, «Οθωμανοί ηγεμόνες», Η απαγορευμένη αυτή μαρτυρία είναι άκρως αποκαλυπτική για την πραγματική θρησκευτική ταυτότητα του μεγάλου Φατίχ των Οθωμανών, του Μωάμεθ του Πορθητή.

Γράφει λοιπόν το βιβλίο: «Την εποχή του Αμπντούλ Χαμίτ του Β΄, στις αρχές του εικοστού αιώνα, είχε σπάσει ένας μεγάλος αγωγός νερού στη συνοικία του μεγάλου τεμένους του Πορθητού, το Φατίχ. Το Φατίχ είχε οικοδομηθεί μεταξύ των ετών 1463 και 1470, πάνω στα ερείπια της κατεδαφισμένης από τους Οθωμανούς εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, κάτω από την οποία βρίσκονται θαμμένοι πολλοί βυζαντινοί βασιλείς. Στην εκκλησία αυτή ο Γεννάδιος είχε εγκαταστήσει το Πατριαρχείο κατόπιν άδειας του Μωάμεθ μετά την άλωση.

Το 1454 ο Πατριάρχης εγκατέλειψε οικιοθελώς την εκκλησία, επειδή μέσα σε αυτή είχε βρεθεί το πτώμα ενός Τούρκου και φοβήθηκε μήπως κατηγορηθούν οι Έλληνες για το έγκλημα. Την κατασκευή του τζαμιού είχε αναλάβει ο Έλληνας αρχιτέκτονας, Χριστόδουλος, που φρόντισε όμως να διατηρήσει τα θεμέλια της κατεδαφισμένης εκκλησίας. Κατά την επισκευή όμως του χαλασμένου αγωγού, ο Αμπντούλ Χαμίτ έδωσε εντολή να ανοιχτεί ο τάφος του Μωάμεθ που βρίσκονταν δίπλα στο τζαμί, για να διαπιστωθούν τυχόν ζημιές και να επισκευαστούν. Ο τάφος λοιπόν ανοίχτηκε και σε βάθος τριών μέτρων βρέθηκε μια σιδερένια καταπακτή από όπου μια πέτρινη σκάλα οδηγούσε στην υπόγεια αίθουσα της βυζαντινής εκκλησίας. Εκεί βρέθηκε ο μαρμάρινος τάφος που βρίσκονταν το ταριχευμένο πτώμα του Μωάμεθ, ολόιδιο με το πορτρέτο που είχε φιλοτεχνήσει ο Ιταλός ζωγράφος Μπελίνι, πέντε μήνες πριν από τον θάνατο του Πορθητή. Το γεγονός αυτό και μόνο για πολλούς αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Μωάμεθ θέλησε να ταφεί σαν χριστιανός και βυζαντινός βασιλιάς, εν μέσω των άλλων βυζαντινών αυτοκρατόρων».

Ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ, που για λόγους πολιτικούς την εποχή εκείνη είχε εγκαταλείψει το μπεκτασισμό, (δηλαδή το αιρετικό Ισλάμ), τον οποίο ακολουθούσε και ασπάστηκε τον σουνιτισμό, δηλαδή το ορθόδοξο Ισλάμ, κυριεύτηκε από πανικό και έδωσε εντολή να σφραγιστεί αμέσως ο τάφος του Μωάμεθ. Τα παραπάνω συνέβησαν πριν από το 1908 και έκτοτε ο τάφος του Μωάμεθ δεν ξανάνοιξε. Γι’ αυτό και σήμερα είναι αδύνατο να αποδειχτεί αυτή η μαρτυρία του Μπεγιατλί. Αποτελεί όμως μαρτυρία επιφανούς Τούρκου, η οποία δεν εξυπηρετεί κάποιες σκοπιμότητες και δεν είχε λόγους να παρουσιάζει τον Μωάμεθ Χριστιανό. Σήμερα το μέρος εκείνο είναι απαγορευμένο και δεν επιτρέπεται σε κανένα, είτε αρχαιολόγο είτε θρησκευτικό αρχηγό να το πλησιάσει, επιτείνοντας έτσι το μυστήριο για τους βυζαντινούς βασιλικούς τάφους αλλά και για τους τάφους των σουλτάνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Είναι γεγονός ότι παρόμοιες με αυτήν μαρτυρίες έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς στην Τουρκία, αλλά χωρίς να δοθούν για ευνόητους λόγους μεγάλη έκταση. Χαρακτηριστικό όμως είναι ότι στις 19 Δεκεμβρίου 1996, το εβδομαδιαίο περιοδικό, μεγάλης κυκλοφορίας, στην Τουρκία, «Ακτουέλ», του συγκροτήματος της γνωστής εφημερίδας, «Σαμπάχ», είχε κυκλοφορήσει με τον εξής εντυπωσιακό τίτλο:«Ο Πορθητής ήταν Χριστιανός;» και από κάτω είχε τον υπότιτλο: «Οι ιστορικοί δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να λύσουν αυτό το μυστήριο, 540 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Φατίχ».

Ανάμεσα στα οικονομικά και πολιτικά ρεπορτάζ των διεθνών Μέσων για τη χώρα μας δε λείπουν και αυτά που αναφέρονται στη φτώχεια και τα πολλά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες.

Το Sky News δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Οι Έλληνες συνταξιούχοι αναγκάζονται να “καθαρίζουν” κάδους σκουπιδιών για να φάνε».

Ο δημοσιογράφος του Sky News έκανε μια νυχτερινή βόλτα στους δρόμους της Αθήνας όπου συνάντησε συνταξιούχος που πλέον δεν έχουν ούτε τα προς το ζην. Ο 77χρονος Ελευθέριος τον τελευταίο καιρό δεν έχει χρήματα να πάει στο σούπερ μάρκετ και αναγκάζεται να ψάχνει στους σκουπιδοτενεκέδες για φαγητό. Δεν έχει όπως δηλώνει την πολυτέλεια…

Η 77χρονη Ειρήνη και η 80χρονη Αργυρώ επισκέπτονται τα συσσίτια για ένα πιάτο σούπα. «Η κουζίνα που παίρνω τη σούπα μου θυμίζει τη ναζιστική κατοχή το 1941» λέει η Αργυρώ.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται επίσης και σε περιπτώσεις άνεργων γονέων που αναγκάζονται να αφήσουν τα παιδιά τους στα χωριά SOS γιατί δεν έχουν να τους προσφέρουν ούτε τα βασικά.

Το ρεπορτάζ κλείνει λέγοντας ότι η χώρα περνάει μια περίοδο οικονομικής κρίσης η οποία μπορεί να γίνει και χειρότερη αλλά η Ελλάδα είναι μια χώρα με ρίζες στην παράδοση και την οικογένεια που είναι πιο σημαντικά από τα χρήματα.

Του Τάσου Θωμά

Τεράστια εκστρατεία εκφοβισμού διεξάγεται και στην Ιρλανδία κατ’ εικόνα και ομοίωση με τις πολλαπλές παρόμοιες που έχουν βιώσει οι Έλληνες πολίτες. Η πολιτική ελίτ της χώρας διατρανώνει την πίστη της στην Ευρώπη της λιτότητας και έχει μετατρέψει το δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας σε μια υπαρξιακή απόφαση για την Ιρλανδία: Είτε ψηφίζουμε ΝΑΙ, είτε σταματά η χρηματοδότηση και μας πετούν από το ευρώ. Σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνώντες που υπέγραψαν το Μνημόνιο του Δουβλίνου, βρίσκονται οι μεγαλο-επιχειρηματίες. «Υπάρχει μόνο μια ψήφος και αυτή είναι το ΝΑΙ», είπε ο διευθυντής της εταιρίας κατασκευής ηλεκτρικών ειδών Γκλεν Ντίπλεξ (Glen Dimplex) Σιν Ο’ Ντρίσκολ.

«Η Ιρλανδία μπήκε στο ευρώ το 1999 και η είσοδος αυτή είχε κάποιους κανόνες – κανόνες τους οποίους σπάσαμε (…) ο μόνος τρόπος να ξαναβάλουμε την ανάπτυξη στην ευρωπαϊκή ατζέντα είναι να ψηφίσουμε ΝΑΙ», είπε ο Σ. Ο’ Ντρίσκολ, απηχώντας την γενική διευθύντρια του φαρμακευτικού Τιτάνα ΓκλάξοΣμιθΚλάιν (GlaxoSmithKline), Σάλυ Στόρεϊ. «Το ΝΑΙ είναι πολύ σημαντικό ώστε να διασφαλιστεί η μελλοντική σταθερότητα, η εμπιστοσύνη των επιχειρηματιών που έχουν επενδύσει στην Ιρλανδία», είπε η Σ. Στόρεϊ. Κάπως έτσι η ασύλληπτη προπαγάνδα περί των περιφερειακών απείθαρχων χωρών συνεχίζεται, ενώ τα ψεύδη μπορούν πολύ απλά να αποκρουστούν με μια ματιά στα επίσημα στοιχεία της Γιούροστατ, που θα πείσει και τον πλέον επιφυλακτικό αναγνώστη. Ας τα δούμε, λοιπόν, έχοντας στο νου τα θεσπισμένα επί Μάαστριχτ κριτήρια του 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος και 3% για το έλλειμμα.

Από τα 14 κράτη-μέλη που είχαν δημόσιο χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ, τα 12 ανήκουν στην ευρωζώνη! Ελλάδα με 165,3%, Ιταλία με 120,1%, Ιρλανδία με 108,2%, Πορτογαλία με 107,8%, Βέλγιο με 98%, Γαλλία με 85,8%, Γερμανία με 81,2%, Αυστρία με 72,2%, Μάλτα με 72%, Κύπρος με 71,6%, Ισπανία με 68,5% και Ολλανδία με 65,2%. Αν, λοιπόν, υποθέσουμε πως οι κανόνες αυτοί εφαρμοστούν τότε αυτοί οι 12 πρέπει να αποχαιρετήσουν την ευρωζώνη που μετέπειτα θα αποτελείται από την Εσθονία (6%), το Λουξεμβούργο (18,2%), την Σλοβακία (43,3%), την Σλοβενία (47,6%) και την Φινλανδία (48,6%). Οι 5 πραγματικοί Κολοσσοί της παγκόσμιας οικονομίας δηλαδή! Αν, μάλιστα, βάλουμε στο παιχνίδι και το απόλυτο μέγεθος του χρέους τότε ίσως να βγάλουμε τις παρωπίδες. Τα 700 δισ. που χρωστάνε μαζί οι μνημονιακές χώρες (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) ωχριούν μπροστά στα χρέη των μεγάλων πειθαρχημένων χωρών. Η Γερμανία χρωστά 2,088 τρισ. ευρώ, η Ιταλία 1,897 τρισ. ευρώ και η Γαλλία 1,717 τρισ. ευρώ. Συνολικά δηλαδή Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία χρωστούν τα 5,702 τρισ. από τα συνολικά 8,215 τρισ. που χρωστά η ευρωζώνη!

Αν ρίξουμε τώρα μια ματιά στο έλλειμμα, έχοντας ήδη διώξει τις 12 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης θα ήμασταν στην δυσάρεστη θέση να διώξουμε και άλλες δυο. Σλοβενία με έλλειμμα στο 6,4% και Σλοβακία με έλλειμμα 4,8% ακολουθούν τους υπόλοιπους απείθαρχους και αφήνουν την ευρωζώνη στην Εσθονία, το Λουξεμβούργο και την Φινλανδία! Η ευρωζώνη δηλαδή θα είχε τότε συνολικό ΑΕΠ στα 248 δισ. από τα σημερινά 9,2 τρισ. ευρώ!

Παράλληλα, μια ματιά στα συνολικά στατιστικά της ευρωζώνης αποδεικνύει πως ο μόνος λόγος για την βελτίωση του ελλείμματος (από 6,2% που ήταν το 2010 έπεσε στο 4,1%) είναι η αύξηση του χρέους, καθώς από 85.3% ανέβηκε στο 87.2%. Στην Ιρλανδία επί παραδείγματι το χρέος εν έτει 2009 ήταν στο 65,1% και σήμερα είναι στο 108,2%, ενώ στην Ελλάδα από το 129.4% του 2009, σήμερα είναι στο 165,3%! Μεγάλη επιτυχία των Μνημονίων!

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν ψάχνετε να βρείτε για ποιο λόγο δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμη τα αποτελέσματα της Απογραφής που διεξήχθη από τις 24 ως τις 27 Μαΐου 2011 – οπότε οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα διεξαχθούν (κατά παράβαση του άρθρου 54 του Συντάγματος), με την Απογραφή του… 2001 και θα προκληθεί σειρά ανωμαλιών με ενστάσεις και τα λοιπά – η απάντηση είναι απλή:

Επί ένα χρόνο η ΕΛΣΤΑΤ στρώνει κόκκινα χαλιά για να πατήσει το στιβαρό πόδι του επικεφαλής της Eurostat και απηνούς διώκτη της Ελλάδας, Βάλτερ Ραντερμάχερ.

Ο κύριος αυτός (που βέβαια στην Ελλάδα βρήκε και τα κάνει), εμφανίζεται ως συνδιοργανωτής – μαζί με τον επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Α. Γεωργίου – ενός… «μείζονος στατιστικού γεγονότος», όπως αναφέρεται στο Ετήσιο Στατιστικό Πρόγραμμα της Αρχής.

Το «μείζον στατιστικό γεγονός» δεν είναι άλλο από την διεξαγωγή του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου «Ποιότητα και Μεθοδολογία των Στατιστικών Q2012», που εγκαινιάζεται στην Αθήνα (στο Μέγαρο) στις 29 Μαΐου και ολοκληρώνεται την 1η Ιουνίου, με οικοδεσπότες ακριβώς τους κυρίους Γεωργίου και Ραντερμάχερ.

Επομένως, αν νομίζατε πως «μείζον στατιστικό γεγονός» είναι η Απογραφή και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της – κρίσιμα μεγέθη για την ανάπτυξη της χώρας – λυπούμαι, αλλά κάνετε λάθος.

Διότι «μείζον στατιστικό γεγονός» είναι το συνέδριο που θα εξετάσει πώς θα δίδονται στοιχεία που μας χαντακώνουν – ώστε να ικανοποιείται η γραφειοκρατική ανθρωποφαγία του Ραντερμάχερ (του οποίου μεγάλη του σκασίλα αν η ελληνική στατιστική υπηρεσία είναι ή όχι σε θέση να φέρει σε πέρας μια απογραφή κι’ αν το θυμάται ένα μήνα πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας, δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές και δύο μήνες πριν από τις επόμενες εκλογές).

Ήδη, η ΕΛΣΤΑΤ έχει διοργανώσει κι’ άλλα συνέδρια: Χρηστών το 2010 και το 2011 και Κώδικα Ορθής Πρακτικής το 2011. Στη Διάσκεψη του 2011 μάλιστα, ο κ. Ραντερμάχερ, απολαμβάνοντας τη θέα από το Λαγονήσι, ομολόγησε πως η ελληνική κρίση στάθηκε η αφορμή «για να υπάρξουν αλλαγές προς την κατεύθυνση της βελτίωσης των στατιστικών πρακτικών».

Δεν μας έφθανε δηλαδή ότι ενώ βουλιάζαμε, βρήκαν την ώρα να φουσκώσουν το έλλειμμα με τις… ορθές πρακτικές τους – με την επίνευση του διδύμου Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, που δέχθηκαν να μπουν τα ελλείμματα των νοσοκομείων και των μεταφορικών ΔΕΚΟ στο γενικό έλλειμμα, αν και ήταν γνωστό ότι αυτά δημιουργήθηκαν λόγω της παρουσίας των λαθρομεταναστών.

Και τώρα, ωσάν να μην μας φθάνει ότι έχουμε μια στατιστική Αρχή που αδυνατεί να φέρει σε πέρας μια απογραφή, συνεχίζουμε να φιλοξενούμε συνέδρια για την… ποιότητα των στατιστικών στοιχείων – διότι μόνο αυτό τους ενδιαφέρει.

Όπως επίσης από το Ετήσιο Στατιστικό Πρόγραμμα προκύπτει «από τη στιγμή της επιλογής της, μέσα στο 2010, για τη διοργάνωση του Συνεδρίου Q2012, η ΕΛΣΤΑΤ έχει αρχίσει την προετοιμασία για την επιτυχημένη πραγματοποίησή του» – οπότε πού να βρει καιρό για την Απογραφή, ώστε να ξέρουμε τι μας γίνεται και πώς θα σχεδιάσουμε το οικονομικό μας μέλλον.

Έτσι (αντιγράφω πάντα από το επίσημο κείμενο): «Το Νοέμβριο του 2011 η Οργανωτική Επιτροπή (Organizing Committee) συγκέντρωσε τις περιλήψεις (abstracts) των προτεινόμενων επιστημονικών εργασιών (papers) για το Συνέδριο και το Δεκέμβριο του 2011 η Επιτροπή Προγράμματος (Programme Committee) συνεδρίασε στις εγκαταστάσεις της ΕΛΣΤΑΤ, επέλεξε τις περιλήψεις που θα παρουσιαστούν και κατόπιν μερίμνησε για τη σχετική ενημέρωση των συγγραφέων των εργασιών. Παράλληλα, η εν λόγω Επιτροπή κατάρτισε σχέδιο προγράμματος των συνεδριάσεων (sessions) του Συνεδρίου. Θα ακολουθήσει η κατάρτιση του καταλόγου των περιλήψεων. Τα πλήρη κείμενα των εργασιών θα πρέπει να υποβληθούν μέχρι τα τέλη Απριλίου του 2012».

Συγγνώμη, αλλά με τόση δουλειά, ήταν δυνατόν να βρεθεί χρόνος για την Απογραφή;

Εδώ έρχεται (ξανά) ο «μέγας άρχων» Ραντερμάχερ, με απογραφές και εκλογές και τα τοιαύτα θα ασχολούμεθα;

Έρχεται ο… Επιθεωρητής! Πρέπει να τα βρει όλα στην εντέλεια!

Βέβαια, όταν λέμε «όλα», δεν εννοούμε ακριβώς «όλα»! Εννοούμε «όλα όσα ενδιαφέρουν τους κυρίους Ραντερμάχερ και Γεωργίου» – και πάντως όχι την Απογραφή.

Άλλωστε, το Ετήσιο Στατιστικό Πρόγραμμα το λέει ξεκάθαρα: «Το στατιστικό πρόγραμμα εργασιών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για το 2012 περιλαμβάνει πληροφορίες για τις στατιστικές που πρόκειται να καταρτιστούν και να δημοσιευθούν κατά τη διάρκεια του 2012, καθώς και τις σχεδιαζόμενες αλλαγές σε παραγόμενες στατιστικές. Οι αλλαγές αφορούν είτε στην παραγωγή νέων στατιστικών, λόγω, για παράδειγμα, της εφαρμογής νέων Κοινοτικών Κανονισμών, είτε στην τροποποίηση παραγόμενων στατιστικών για την πληρέστερη συμμόρφωση με υφιστάμενους Κοινοτικούς Κανονισμούς ή την πληρέστερη ικανοποίηση των αναγκών εθνικών και διεθνών χρηστών. Επίσης, το στατιστικό πρόγραμμα εργασιών του 2012 περιλαμβάνει πληροφορίες για τις προγραμματισμένες δράσεις της ΕΛΣΤΑΤ το 2012, που αποσκοπούν στην περαιτέρω βελτίωση της ποιότητας των στατιστικών στοιχείων της και της πρόσβασης των χρηστών σε αυτά».

Βλέπετε πουθενά σε όλα αυτά τίποτε περί των τρεχουσών υποχρεώσεων της ΕΛΣΤΑΤ, όπως για παράδειγμα η Απογραφή;

Όχι. Επομένως προς τι οι διαμαρτυρίες; Για ποιότητα των στοιχείων μιλάει, όχι για το αν θα υπάρχουν ή όχι στοιχεία!

Το λέει ξεκάθαρα: Όταν θα υπάρχουν στοιχεία, αυτά θα είναι… ποιοτικά!

Επίσης: «Το πρόγραμμα εργασιών περιλαμβάνει και δράσεις συντονισμού, από μέρους της ΕΛΣΤΑΤ, των δραστηριοτήτων των λοιπών φορέων του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος (ΕΛΣΣ), που αφορούν στην ανάπτυξη, παραγωγή και διάχυση των επίσημων στατιστικών της Χώρας, και ιδιαίτερα ενόψει της έναρξης των εργασιών πιστοποίησης των ανωτέρω στατιστικών το 2012.Το στατιστικό πρόγραμμα εργασιών της ΕΛΣΤΑΤ για το 2012 έχει καταρτιστεί με βάση το Ελληνικό Στατιστικό Πρόγραμμα (ΕΛΣΠ) για την τριετία 2011 – 2013. Το πολυετές αυτό πρόγραμμα εργασιών περιλαμβάνει τους κύριους στόχους των προβλεπόμενων στατιστικών δράσεων και τις προτεραιότητες των φορέων του ΕΛΣΣ –ένας από τους οποίους είναι η ΕΛΣΤΑΤ– για την εκπλήρωση των εθνικών και διεθνών υποχρεώσεών τους για την ανωτέρω περίοδο».

Μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι στις «διεθνείς υποχρεώσεις» περιλαμβάνεται και η Απογραφή; Όχι, βέβαια!

Ναι, θα πείτε, αλλά γίνεται αναφορά και στις «εθνικές υποχρεώσεις» – οπότε εκεί, το δίχως άλλο, περιλαμβάνεται και η Απογραφή.

Σωστά, αλλά δεν προσέξατε πως υπάρχουν «προτεραιότητες». Και δική μας προτεραιότητα είναι να μένει πάντα ικανοποιημένος ο Ραντερμάχερ.

Διότι παρακάτω, το λέει σαφώς:

«Η σχεδιαζόμενη από την ΕΛΣΤΑΤ παραγωγή νέων στατιστικών μέσα στο 2012 οφείλεται, κατά ένα μεγάλο μέρος, στην ανάγκη εκπλήρωσης των υποχρεώσεών της προς τη Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eurostat) και άλλους ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς. Αυτές εμπεριέχουν, μεταξύ άλλων, την εφαρμογή νέων Κοινοτικών Κανονισμών, τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με υφιστάμενους Κανονισμούς, τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων, την ενημέρωση βάσεων δεδομένων κλπ.».

Διότι:

«Η συμμόρφωση στους Κοινοτικούς Κανονισμούς και η προσαρμογή στις ανάγκες των χρηστών, σε συνδυασμό με τους περιορισμούς στους διαθέσιμους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, επιβάλλουν την πραγματοποίηση αλλαγών: Βελτιώσεων, αναθεωρήσεων, καταργήσεων στην παραγωγή και διάχυση στατιστικών».

Για να «συμμορφωθούμε» όμως στις επιταγές Ραντερμάχερ, πληροφορηθήκαμε πως το 2012 έπρεπε να γίνουν μια σειρά αλλαγές.

Αυτές, όμως, προϋποθέτουν ειδική προετοιμασία του… τηλεφωνικού κέντρου, που θα αρχίσει το δεύτερο εξάμηνο του 2012.

Μέσα στη σύγχυση, άλλαξε και ο τρόπος διενέργειας της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011, «σε ένα δείγμα 20.000 νοικοκυριών στο σύνολο της Χώρας, αντί του δείγματος των 4.500 νοικοκυριών που χρησιμοποιούνταν στις προηγούμενες αντίστοιχες έρευνες».

Διότι, «η ανωτέρω αύξηση του μεγέθους δείγματος της έρευνας θα δώσει τη δυνατότητα στην ΕΛΣΤΑΤ να ελέγξει την πληρότητα και ακρίβεια των αποτελεσμάτων της Απογραφής Πληθυσμού – Κατοικιών 2011 μέχρι το επίπεδο του Καλλικρατικού Δήμου».

Φυσικά, μέχρι να γίνουν όλα αυτά, δεν θα έχουμε… καθόλου Απογραφή.

Εξ όνυχος τον λέοντα

Η αλήθεια είναι πως όλη αυτή η ιστορία (της απογραφής, αλλά και της διόγκωσης των στατιστικών στοιχείων) ξεκινά από μια απάτη.

Όταν στις 29 Ιουνίου 2010 ο κ. Παπακωνσταντίνου έφερε στη Βουλή (και η σύνοδος των προέδρων της ενέκρινε) τα μέλη του Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ, από το υπουργείο των Οικονομικών κυκλοφόρησε ένα δελτίο Τύπου, όπου ο προσφάτως διορισθείς κ. Γεωργίου αναφερόταν ως «…έως τώρα Αναπληρωτής Προϊστάμενος Τμήματος, Τομέα Στατιστικής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου …».

Τι σημαίνει αυτό; Μα ότι ήταν αναπληρωτής προϊστάμενος ενός (από τα πολλά) Τμήματος του Τομέα Στατιστικής του ΔΝΤ.

Και όμως. Αμέσως μετά ο τίτλος έγινε «αναπληρωτής προϊστάμενος του Τμήματος Στατιστικής του ΔΝΤ»!

Συνέβη δηλαδή μια… αυτόματη λεκτική προαγωγή, που αναπαρήχθη από όλα τα ΜΜΕ, ώστε να εντυπωσιαστούμε όλοι και να πέσουμε ξεροί από την επιλογή του κ. Παπακωνσταντίνου.

Με τον (τότε) αντιπρόεδρο, όμως, Ν. Λογοθέτη, συνέβη το ακριβώς αντίθετο.

Το επίσημο δελτίο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών, έγραφε: «Στέλεχος ιδιωτικού τομέα σε θέματα ολικής ποιότητας, Διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Nottingham – Μ. Βρετανία, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Στατιστική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Sheffield – Μ. Βρετανία».

Αλλά σε όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ αναφερόταν ως «στέλεχος του ιδιωτικού τομέα σε θέματα ολικής ποιότητας και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Στατιστική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Sheffield του Ηνωμένου Βασιλείου».

Για κάποιον λόγο, δηλαδή, εξαφανίστηκε ο τίτλος του «διδάκτορα», ενώ για την περίπτωση του προέδρου ακολουθήθηκε η μέθοδος της δόλιας (και σταδιακής) αναβάθμισης – στην αρχή αναφέρθηκε ως «…έως τώρα Αναπληρωτής Προϊστάμενος του Τμήματος Στατιστικής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» ώστε να «περάσει» έτσι στα ΜΜΕ και μετά, αυτό «διορθώθηκε» στο Δελτίο Τύπου που εμφανίζεται πλέον στην επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠ.ΟΙΚ. και έγινε «…έως τώρα Αναπληρωτής Προϊστάμενος Τμήματος, Τομέα Στατιστικής…».

Επίσης το αρχικό Δελτίο Τύπου δεν περιελάμβανε για τον κ. Λογοθέτη το «Διδάκτορας… κλπ» και μετά «διορθώθηκε» κι αυτό!

Το υπουργείο των Οικονομικών δηλαδή εξέδωσε τις πρώτες ανακοινώσεις και τις έστειλε στα μέσα ενημέρωσης, ώστε να αναβαθμιστεί ο ένας και να υποβαθμιστεί ο άλλος και μετά… αποκατέστησε την πραγματικότητα με νέο δελτίο, αυτό που τελικά δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του υπουργείου και αργότερα στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΛΣΤΑΤ!

Κατασκεύασαν δηλαδή βιογραφικά για τις ανάγκες της τρέχουσας δημοσιότητας και μετά τα… διόρθωσαν για τις ανάγκες της… μόνιμης δημοσιότητας!

Θα πείτε ότι ψάχνουμε για ψύλλους στα άχυρα!

Ναι, αλλά εξ όνυχος τον λέοντα!

Διότι αν κοτζάμ υπουργείο των Οικονομικών καταφεύγει σε τέτοιο «μπαλαμούτι» (για να θυμηθούμε και τη γνωστή ρήση του Πάγκαλου)για να «ανεβάσει» ή να «κατεβάσει» τα μέλη μιας Αρχής, γιατί δεν θα ακολουθούσε τις ίδιες ή παρόμοιες μεθόδους για να ανεβάσει το έλλειμμα;

Επειδή η σχετική (με το έλλειμμα) υπόθεση εκκρεμεί στον οικονομικό εισαγγελέα και επειδή η μη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της Απογραφής ένα χρόνο μετά την διενέργειά της αποτελεί ποινικό αδίκημα, μήπως ο υπηρεσιακός υπουργός των Οικονομικών (που και ο ίδιος έχει λάβει μέρος σε μια οπερέτα «καταγραφής») μπορεί να μας πει αν προτίθεται να πράξει κάτι;

Διότι πολλά αδικήματα (από πλαστογραφία μέχρι εθνική προδοσία) μαζεύονται για να στρώνουμε κόκκινα χαλιά στον Ραντερμάχερ και να οργανώνουμε συνέδρια περί… ορθής πρακτικής!

Υ.Γ. Ελπίζουμε να μην βρεθεί δημόσιος λειτουργός (συμπεριλαμβανομένου και του υπηρεσιακού υπουργού των Οικονομικών) που θα νομιμοποιήσει όλες αυτές τις αθλιότητες με την παρουσία του στο Μέγαρο στις 29 Μαΐου – επέτειο της Άλωσης, για να μην ξεχνιόμαστε!
σ.σ. netakias - Αυτά τα ψήφισαν πριν από 90 περιπου μέρες! Τώρα που έφαγαν την καρπαζιά, λένε ότι θα τα "επαναδιαπραγματευτούν", όχι όμως ότι θα τα επαναφέρουν! Τι άλλαξε; Κάθε ψήφος σε αυτούς είναι ψήφος στο μνημόνιο... ΤΕΛΟΣ !

Η ηλικιακή κατηγορία που στήριξε όσο τίποτε άλλο τον δικομματισμό στις εκλογές της… 6ης Μαϊου θα δεί για τρίτη φορά (έως τώρα) να μειώνονται οι συντάξεις τους.

Από τις συντάξεις Ιουνίου (θα καταβληθούν 22 Μαΐου) ξεκινούν οι νέες παρακρατήσεις – μειώσεις κατά 12% στις κύριες…
για το ποσό πάνω από τα 1.300 ευρώ και κατά 10% – 20%, ανάλογα με το ύψος της σύνταξης, στις επικουρικές. Με βάση εγκύκλιο που εξέδωσε χθες το ΕΤΕΑΜ, η πρώτη μείωση θα είναι διπλή καθώς θα αφορά και τη σύνταξη του Ιουνίου και την πρώτη δόση από τις συνολικά 8 αναδρομικές μειώσεις (Ιανουάριο μέχρι και Μάιο). Η τελευταία παρακράτηση των αναδρομικών μειώσεων θα φτάσει έως τη σύνταξη Ιανουαρίου του 2013. Σύμφωνα με την εγκύκλιο:

Τι ισχύει

Σε περίπτωση καταβολής στο ίδιο πρόσωπο περισσοτέρων από μίας συντάξεων, οι μειώσεις θα επιβάλλονται σε κάθε σύνταξη χωριστά.

Σε περισσότερους του ενός δικαιούχους σύνταξης λόγω θανάτου θα λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ποσό και η μείωση θα επιμερίζεται κατά τα ποσοστά των δικαιοδόχων.

Για τους προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος του ΕΤΕΑΜ η μείωση θα γίνεται στο ποσό της καταβλητέας στις 31/12/2012 «επικουρικής σύνταξης», δηλαδή ποσό του 50% της συνολικής (κύριας και επικουρικής) σύνταξης που εναπομένει μετά την τυχόν παρακράτηση της Ειδικής Εισφοράς Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης.

Στις συντάξεις έως 250 ευρώ η μείωση είναι 10% στο συνολικό ποσό, με πρόβλεψη, ωστόσο, να μην πέφτει η σύνταξη μετά τη μείωση κάτω από τα 200 ευρώ. Στις συντάξεις από 250,01 ευρώ έως 300 ευρώ η μείωση είναι 15% (μέ όριο να μην υπάρχει μείωση κάτω από τα 225 ευρώ και στις συντάξεις από 300,01 ευρώ και πάνω, 20% (μετά τη μείωση η σύνταξη δεν θα υπολείπεται, όμως, των 255 ευρώ). Από τις μειώσεις εξαιρούνται οι ομάδες αναπήρων.

tromaktiko

Του Γιώργου Κράλογλου

Ο δικαιολογημένα οργισμένος λαός της επτάχρονης δικτατορίας δέχθηκε, το 1981, ακόμη και τον αλαλούμ σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ. Ο οργισμένος λαός από την 35χρονη εναλλασσόμενη πρωθυπουργική δικτατορία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σπρώχνει τώρα στην εξουσία τις αλαλούμ αριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στην Βουλή τους «εγέρθητους» της Χρυσής Αυγής.

Αυτή είναι η πραγματικότητα είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αυτή είναι η αληθινή εικόνα της ελληνικής Βουλής σήμερα χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς μπουρδολογίες πασπαλισμένες με ιδεολογικές ερμηνείες.

Είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που οδηγούμε στην εξουσία ένα αριστερό συνασπισμό ιδεολόγων με πρότυπα από τον Λένιν και τον Μάο μέχρι τον πρώην δικτάτορα της Αλβανίας Εμβέρ Χότζα που τους έχει βάλει στα Μουσεία ακόμη και ο πρώην Βαλκανικός κομμουνιστικός συνασπισμός...

Είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που ζητάμε από τους θιασώτες του ναζισμού να εκπροσωπήσουν τα δημοκρατικά μας... πιστεύω στην Βουλή.

Είμαστε η μοναδική χώρα όπου η κομμουνιστική της ιδεολογία συνεχίζει να εκφράζεται μόνο μέσα από Σταλινικές θεωρίες με σχολαστική συνέπεια.

Εμείς όμως ξεπερνάμε ακόμη και το ΚΚΕ και επιλέγουμε τις ακαταλαβίστικές αριστερές θεωρίες που εκφράζουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και (είμαι βέβαιος) ούτε το 1% από τους ψηφοφόρους της 6ης Μαΐου δεν τις έχει μελετήσει στο σύνολό τους.

Τι σημασία έχει άλλωστε η πληροφόρηση για την ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ;

Οι οργισμένοι ψηφοφόροι θέλουν απλώς να εκδικηθούν.

Τι σημασία έχει αν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και αυτοί που τους ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές δεν έχουν ιδέα για τα βιβλία του Χίτλερ;

Μήπως το 1981 είχαν διαβάσει οι ψηφοφόροι του 48% του ΠΑΣΟΚ το «Πράσινο Βιβλίο» του Ανδρέα Παπανδρέου;

Ποιος νοιαζόταν τότε για το έρχεται στην χώρα.

Αυτό που ήθελαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, του 1981, ήταν να έλθει η «Αλλαγή» και η δεξιά θα μπει στην άκρη.

Αλλά ο κομματικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ που άκουγε τον Ανδρέα Παπανδρέου πίστευε άλλα πράγματα...

Γι΄ αυτό μπόρεσαν και δούλεψαν οι «γαργάρες» του ανύπαρκτου σοσιαλισμού με τα γνωστά συνθήματα «ενάντια στην ΕΟΚ», «ενάντια στις αμερικανικές βάσεις», «ενάντια στο ΝΑΤΟ», «ενάντια στο κεφάλαιο».

Και όταν το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» κατάλαβε τι γινόταν κατέφθασε το «σωτήριο» μήνυμα του 1985 «Τσοβόλα δώστα όλα».

Το μήνυμα που έγινε «καθεστώς» σε βάρος του κρατικού κορβανά που τάιζε, με δανεικά, τον κομματικό στρατό ώστε μέσα στο φαγοπότι να ξεχασθούν οι «γαργάρες» των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Όπως και οι «γαργάρες» της Ν.Δ στο σύνθημα «θα ξαναχτίσουμε το κράτος».

Τι περιμένει όμως σήμερα την Ελλάδα όταν οι οργισμένοι ψηφοφόροι (δικαιολογημένοι και μη) με την «συμμαχία» του 35% της αποχής φέρουν στην εξουσία ως «Κόμμα της Οργής» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που θα χρειαστεί τουλάχιστον μια ολόκληρη θητεία για να κάνει «γαργάρα» αυτά που οι 12 συνιστώσες νομίζουν σήμερα ότι θα γίνουν πράξη;

Τι περιμένει την Βουλή όταν οι «εγέρθητους» της Χρυσής Αυγής κάνουν αντιπολίτευση στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ;

Ποιοι θα σώζουν την κατάσταση;

Ο κ. Καμμένος με τους ολίγους του ή οι αποδεκατισμένοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;

Ασφαλώς κανείς από όλους αυτούς.

Έτσι ενώ οι τηλεοράσεις και τα παράθυρα των ειδήσεων θα μονιμοποιούν ως θέαμαμ το καραγκιοζιλίκι της ελληνικής Βουλής στην χώρα θα ανοίγει το κεφάλαιο της πρώτης μεταπολεμικής της τραγωδίας.

Οι κρατικοί υπάλληλοι θα περιμένουν να πάρουν μισθούς αλλά το δημόσιο αν δεν έχει δανεικά θα κάνει ότι και ο ιδιωτικός τομέας.

Πάρτε μια προκαταβολή για τα ψιλοέξοδα και βλέπουμε για την εξόφληση.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θα περιμένουν την κυβέρνηση και το χρηματοπιστωτικό σύστημα να ανοίξει τις κάνουλες της χρηματοδότησης που όμως είναι και θα παραμείνουν στεγνές μέχρι το 2014 τουλάχιστον.

Οι άνεργοι των άνω του 1.000.000 θα βλέπουν την μετανάστευση κατάματα.

Και όλοι οι υπόλοιποι, ψηφοφόροι και φορολογούμενοι, θα περιμένουν από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση να μαζέψουν λεφτά για τους μισθούς και τις συντάξεις από την φορολόγηση των πλουσίων.

Την φορολόγηση και την φορολογική πολιτική που εδώ και 50 χρόνια έχει δημιουργήσει την «φυλή των φοροφυγάδων» που ανταγωνίζεται την «λεγεώνα των λαμογιών και την φυλή των αρπακτικών» του κρατικού χρήματος είτε με συντάξεις μαϊμούδες, είτε με συντάξεις πεθαμένων και τυφλών που παίζουν χαρτιά στα καφενεία της επαρχίας.

Οι 35 ή έστω οι 25 ψηφοφόροι της αποχής έχουν πολύ σπουδαίο ρόλο αυτήν την φορά. Είναι οι μόνοι που μπορούν να εξισορροπήσουν την κατάσταση με την συμμετοχή τους αν το «Κόμμα της Οργής» δεν καταλάβει ότι αυτήν την φορά πρέπει να υπάρξει αξιόλογη κυβέρνηση .Γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια του 1981 να πειραματιζόμαστε με δανεικά. Και δεν εκείνους τους πλουσίους …που όπως νομίζουμε μπορούμε να τους τα πάρουμε.
Του Ησαία Κωνσταντινίδη*

Με επίκεντρο την περίφημη «Ελληνική Κρίση», ολόκληρος ο πλανήτης έχει πλέον εισαχθεί σε τροχιά ανακατατάξεων δραματικής μορφής και δυναμικής, μιας αναταραχής που παρατηρείται πάντα και μόνο σε περιόδους τεράστιων αλλαγών, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Στο πλαίσιο ετούτο πρέπει να δούμε την κρίση στην πατρίδα μας ως τον πυρήνα της κρίσης της Ευρωζώνης, και μάλιστα ως το πρώτο στάδιο αποσύνθεσης και, εν τέλει, διάλυσης του «πειράματος» του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Πρέπει να δούμε την κρίση στην πατρίδα μας ως το «σημείο τριβής» της επερχόμενης θερμοπυρηνικής σύγκρουσης Δύσης και Ανατολής, στην οποία ο παρηκμασμένος άλλοτε «Πρώτος Κόσμος» της περιβόητης Μητρόπολης είναι 100% βέβαιο πως θα γνωρίσει την απίστευτη συντριβή από τον διαρκώς ανερχόμενο ευρασιατικό άξονα.

Θα επέλθει γεωπολιτική ανάπλαση της περιοχής μας στο σύνολό της, κάτι που βεβαίως θα σημάνει ριζικές ανακατατάξεις και στον γεωγραφικό χάρτη της περιοχής των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Ειδικότερα για αυτό το ζήτημα, η κατάσταση είναι πάρα πολύ κρίσιμη! Αυτή τη στιγμή, και ενώ η κοινή γνώμη στην Ελλάδα παρακολουθεί ναρκωμένη τις νέες αλητείες των προδοτών του πολιτικαντισμού, η γειτονική Τουρκία έχει βάλει σε εφαρμογή πλήρες σχέδιο κυριαρχίας της επί της Ελλάδας και ευρύτερα επί της περιοχής μας, εκμεταλλευόμενη ακριβώς αυτή την παρατηρούμενη ελλαδική εσωστρέφεια...

Βασικός βέβαια στόχος της νέας εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας (που σε κάποιο βαθμό εκφράζουν οι γεωπολιτικές θεωρήσεις του υπουργού εξωτερικών της, Αχμέτ Νταβούτογλου) είναι η διόγκωσή της σε μία νέου τύπου οθωμανική αυτοκρατορία, που να δρα παράλληλα με μια φιλική προς αυτή νέα Σοβιετική Ένωση στον βορρά και ως αλληλοσυμπλήρωμα του κίτρινου πανσινισμού (ιμπεριαλισμός του Πεκίνου) και παράλληλα «ανάχωμα» στον θεοκρατικό πανισλαμισμό (με ηγήτορα δύναμη το Ιράν). Όμως για την εκπλήρωση του σχεδιασμού αυτού είναι αναγκαία η υπαγωγή των Βαλκανίων στον περιβόητο παντουρκισμό του 21ου αιώνα, συνεπώς και η υποταγή της Ελλάδας στην Άγκυρα, ως ακρωτηριασμένης εδαφικά επικράτειας μιας Μεγάλης Τουρκίας...

Η σημερινή Ελλάδα, άκρως ευάλωτη και τραυματισμένη από τις εξελίξεις (δίχως οικονομία, με γέρικο πληθυσμό, με ένοπλες δυνάμεις χωρίς ηθικό, με διαλυμένη δημόσια διοίκηση, με απίστευτη κοινωνική διαφθορά και τόσα άλλα...), έχοντας συν τοις άλλοις και τον δούρειο ίππο των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών – που αριθμούν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια, μόνο αυτοί – θεωρείται από τους κυβερνητικούς κύκλους της Άγκυρας ότι είναι εύκολος στόχος για ένα αστραπιαίο χτύπημα που θα την ισοπεδώσει!

Πώς όμως θα γίνει αυτό; Και, βασικά, πότε; Το σίγουρο για εμάς που μελετούμε εδώ και χρόνια τις διεθνείς εξελίξεις και τα απόκρυφα γρανάζια που κινούν τους μηχανισμούς των παρασκηνίων είναι ένα: Ότι η τουρκική επίθεση εναντίον της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη! Και την ώρα αυτή οι τουρκικές δυνάμεις χάραξης εξωτερικής πολιτικής και στρατιωτικών σχεδιασμών επεξεργάζονται πολλά και ποικίλα σενάρια σχετικά με τις επερχόμενες δραματικές εξελίξεις. Για την ώρα ΔΕΝ μπορούμε να πούμε περισσότερα – για λόγους εθνικής ασφαλείας – και περιοριζόμαστε να αναφερθούμε σε τρία μόνο σημεία πιθανής ανάφλεξης μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης με επίκεντρο το Αιγαίο:

1. Πόλεμος με αφορμή τον αλβανικό επεκτατισμό σε Κόσοβο και σε Σκόπια και με ανάμειξη της Τουρκίας. Στην περίπτωση αυτή η Σερβία θα περιοριστεί έτι περαιτέρω, χάνοντας πιθανώς και άλλα εδάφη από τη νότια επικράτειά της, αλλά και η Ελλάδα θα χτυπηθεί διπλά, αφενός από την επεκτατική διάθεση ανεξέλεγκτων δυνάμεων που θα δρουν ως «Αλβανοί απελευθερωτές» και αφετέρου με τον τουρκικό ξεσηκωμό στην ελληνική Θράκη με αίτημα την «Εδώ και τώρα αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης»!

2. Τουρκικό χτύπημα του τύπου “blitzkrieg” («αστραπιαίος πόλεμος») στη μέση της Ελλάδας. Πρόκειται για σενάριο που κύκλοι του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (MGK) επεξεργάζονταν ΗΔΗ από το 1997 και που θεωρείται ότι θα παραλύσει με μία και μόνο ενέργεια ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ελλάδα ενεργειακά, μεταφορικά, τηλεπικοινωνιακά κτλ., αποκόβοντας τον Βορρά από τον Νότο και διαλύοντας τη χώρα μας με το λιγότερο για τους Τούρκους δυνατό κόστος...

3. Κατάληψη μιας σχετικά αραιοκατοικημένης ελληνικής νήσου, που να είναι κοντά στα τουρκικά παράλια, με βασικό σκοπό να δει η τουρκική πλευρά τα αντανακλαστικά τόσο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων όσο και της ελληνικής διπλωματίας. Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα θα δικαιολογήσει και έμπρακτα την άρνησή της να υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση των Θαλασσών του 1958/1982. Φυσικά αυτή η, συμβολική περισσότερο, ενέργειά της θα σημάνει τον γενικό ξεσηκωμό των – υποκινούμενων από Τούρκους πράκτορες της ΜΙΤ – μουσουλμάνων λαθρομεταναστών και την «κονιορτοποίηση» της Ελλάδας μέσω ενός ιδιότυπου «εμφυλίου πολέμου»!

Πολλοί θα υποθέσουν ότι τα παραπάνω αποτελούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Και ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα κάποτε να συμβούν. Εμείς όμως ρωτάμε: είναι τόσο βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα συμβούν; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι «ορθολογιστές», που μέχρι προ 3-4 ετών μας διαβεβαίωναν ότι η Ελλάδα ποτέ δεν θα χρεοκοπούσε και δεν θα πτώχευε, στην πράξη όμως αποδείχτηκε ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο από τις «διαβεβαιώσεις» τους;

* Απόσπασμα άρθρου, ''ΕΛ. ΩΡΑ''

Μεταφέροντας το μήνυμα «Ας μιλήσουμε» μεταβαίνει σε Παρίσι και Βερολίνο σήμερα και αύριο ο Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να συναντηθεί με τις ηγεσίες της γαλλικής και γερμανικής αριστεράς.

Με αφορμή το ταξίδι του, ο «χαρισματικός Ελληνας αριστερός», όπως τον περιγράφει το Reuters, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκινά περιοδεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μεταφέροντας το μήνυμα «ας μιλήσουμε».

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο την παραμονή του πρώτου του ταξιδιού στο εξωτερικό, η έκπληξη των βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου, ο Αλέξης Τσίπρας στράφηκε σε μία μαχητική ρητορία που παρασύρει την δυσαρεστημένη ελληνική νεολαία και θέτει σε συναγερμό τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Στο Παρίσι θα συναντηθεί με τους Πιέρ Λορέν και Ζαν-Λυκ Μελανσόν και στο Βερολίνο με τους Κλάους Έρνστ και Γκρέγκορ Γκίζι.

«Ο πρώτος λόγος που κάνουμε αυτό το ταξίδι είναι γιατί θέλουμε οι κυβερνήσεις αυτών των δύο χωρών, Γαλλίας και Γερμανίας, να δουν τι πρεσβεύουμε: αυτό που διαβιβάζεται στην Ευρώπη για μας δεν είναι αυτό που εκπροσωπούμε και θέλουμε», δήλωσε ο κ.Τσίπρας στο Reuters.

«Δεν είμαστε αντι-ευρωπαϊκή δύναμη. Μαχόμαστε να σώσουμε την κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη. Ισως είμαστε η πιο φιλο-ευρωπαϊκή δύναμη στην Ευρώπη, γιατί αυτήν την στιγμή οι κυρίαρχες δυνάμεις θα οδηγήσουν την ένωση σε αποσταθεροποίηση και κατάρρευση, εάν συνεχίσουν την πολιτική λιτόητας», προσθέτει ο αρχηγος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ.Τσίπρας επανέλαβε ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει στην εξουσία θα αναζητήσει επανεξέταση του πλαισίου πολιτικής, ώστε να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ, ενώ χαρακτήρισε «νεκρό γράμμα» τους όρους της συμφωνίας για τη στήριξη της χώρας με 130 δισ. ευρώ.

«Ναι, θελουμε την στήριξη και την χρηματοδότηση της Ευρώπης, αλλά δεν θέλουμε τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων να πάνε χαμένα. Τα δύο διαδοχικά πακέτα στήριξης πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων, σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Αν αυτό συνεχιστεί, τότε σε έξι μήνες θα χρειαστεί νέο πακέτο διάσωσης. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι Ευρωπαίοι και οι ηγέτες τους», πρόσθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

«Θέλουμε να εκμεταλλευτούμε την αλληλεγγύη και τους πόρους της Ευρώπης για να δημιουργήσουμε τη βάση για μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις. Αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε δύο-τρία χρόνια θα έχουμε ξεφύγει από αυτή τη δίνη, θα έχουμε ανάπτυξη και θα μπορούμε να αποπληρώσουμε τα χρήματα που μας έδωσαν. Δεν θα μπορέσουμε να τους αποπληρώσουμε εάν συνεχίσουμε αυτό το πρόγραμμα» επεσήμανε.

Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ σύμμαχο στην προσπάθεια να πειστεί η Ευρώπη να εγκαταλείψει τη συνταγή της σκληρής λιτότητας. «Για πρώτη φορά η Μέρκελ είναι εξαιρετικά απομονωμένη» δηλώνει, τονίζοντας πως η εφαρμογή των πολιτικών σκληρής λιτότητας απέτυχε όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ιρλανδία.

«Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις... δραχμές», (και όχι «με τις λεύκες» όπως είναι ο τίτλος του πασίγνωστου φιλμ), επανέρχεται, πλέον, όχι ως απλό σενάριο συγγραφικής φαντασίας για την Ελλάδα. Αυτή τη φορά έχει και «πιστοποίηση iso», από μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, διεθνή δικηγορικά γραφεία αλλά και επιχειρήσεις εκτύπωσης χρηματος.

Όπως αποκαλύπτουν διεθνή δημοσιεύματα τράπεζες σε όλη την Ευρώπη κάνουν «ασκήσεις ετοιμότητας» για την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Δικηγόροι εξετάζουν κάθε δανειακή σύμβαση που έχει συναφθεί με ελληνικές επιχειρήσεις, ενώ οι τράπεζες αναζητούν τρόπους να αντισταθμίσουν την έκθεσή τους στη χώρα.

Έως τώρα, οι ανησυχίες των τραπεζών περιορίζονταν στο ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας και στις ζημιές που αυτή θα προκαλούσε στα ομόλογα. Τώρα, ο κλάδος επιχειρεί να προβλέψει τι θα συμβεί στα δάνεια, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν συναφθεί σε ευρώ, εάν η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή. Η Credit Agricole, για παράδειγμα, έχει συνάψει επιχειρηματικά δάνεια 13 δισ. ευρώ στην Ελλάδα, σχεδόν 4 δισ. σε στεγαστικά δάνεια και περίπου 1 δισ. σε δάνεια προς μικρές επιχειρήσεις.

Σε κάποιες δανειακές συμβάσεις, υπάρχουν συγκεκριμένες προβλέψεις για το τι θα συμβεί στην περίπτωση που η Ελλάδα αλλάξει νόμισμα. Άλλες αναφέρουν απλά ότι το δάνειο δίνεται στο εθνικό νόμισμα της Ελλάδας, κάτι που σημαίνει ότι αυτά τα δάνεια θα μετατραπούν αυτόματα σε δραχμές.

Παρότι η Ευρωζώνη και η Ελλάδα θα κινούνται σε αχαρτογράφητα εδάφη, στην περίπτωση εξόδου της χώρας από το ευρώ, εκτιμάται ότι το ζήτημα της τύχης των ξένων πιστωτών θα διευθετηθεί με νόμο από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Το πιθανότερο σενάριο είναι, σύμφωνα και με την εμπειρία του παρελθόντος, ότι τα δάνεια σε ευρώ θα μετατραπούν σε δραχμές, σε μία προκαθορισμένη ισοτιμία. Αυτό σημαίνει ότι οι ξένες τράπεζες θα υποστούν σημαντικές ζημιές, αφού η νέα δραχμή αναμένεται να καταρρεύσει έναντι του ευρώ και των άλλων νομισμάτων. Ανησυχίες, όμως, έχουν και οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Διεθνή δημοσιεύματα υποστηρίζουν πως οι ξένες επιχειρήσεις συνήθως βγάζουν τα χρήματα που παράγουν από τη χώρα κάθε δύο εβδομάδες, το διάστημα αυτό έχει μειωθεί σημαντικά τον τελευταίο μήνα. Κάποιες βγάζουν τα κέρδη που παράγουν ακόμα και κάθε μέρα, υπό το φόβο μιας ξαφνικής αλλαγής νομίσματος.

Σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα κάποιες τράπεζες δεν έσβησαν ποτέ από... τα συστήματά τους τη δραχμή, μετά την υιοθέτηση του ευρώ από την Ελλάδα δέκα χρόνια πριν και είναι έτοιμες να ανταποκριθούν αν ξαφνικά η Ελλάδα αναγκαστεί να επιστρέψει στο παλιό της νόμισμα, λόγω των δημοσιονομικών της προβλημάτων.

Από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι την εισαγωγή του ευρώ, οι τράπεζες έχουν εξασκήσει τα συστήματά τους, ώστε να ανταποκρίνονται σε τέτοιου είδους αλλαγές, σημειώνει το Reuters.

Οι παρασκηνιακές κινήσεις των τραπεζών έχουν ξεκινήσει από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2009, όπως δηλώνει στο πρακτορείο ο Hartmut Grossman της ICS Risk Advisors, η οποία συνεργάζεται με τράπεζες τηςWall Street.

«Πολλές τράπεζες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ, προετοιμάζονται εδώ και πολύ καιρό για ένα τέτοιο ενδεχόμενο», τονίζει. «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποτελεί ένα νέο σενάριο», επισημαίνει.

Το Reuters σχολιάζει πως παρά το γεγονός ότι η Ε.Ε. δηλώνει πως επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, όπως και οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες, στις εκλογές της 6ης Μαΐου επέλεξαν αντιμνημονιακά κόμματα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση το μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη.

Παράλληλα τονίζεται πως μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλέσει νομικά και πρακτικά προβλήματα στις τράπεζες, οι οποίες θα πρέπει να διαπραγματευθούν ένα νέο νόμισμα.

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί είναι το γεγονός πως η βρετανική εταιρεία εκτύπωσης χρήματος De La Rue είναι πανέτοιμη και πλήρως εξοπλισμένη για να εκτυπώσει χαρτονομίσματα σε δραχμές. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιχείρηση στον κόσμο στην έκδοση πλαστικού χρήματος και την εκτύπωση χρήματος κατά παραγγελία κεντρικών τραπεζών.

Αν φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, θα δημιουργηθεί τεράστια ζήτηση για την δραχμή που θα επιστρέψει. Και, αν και είναι το εθνικό νομισματοκοπείο που θα ενορχηστρώσει την παραγωγή νομισμάτων και τραπεζογραμματίων, χαρτονομισμάτων δηλαδή, είναι βέβαιο ότι θα κληθούν να βοηθήσουν και ορισμένες διεθνείς επιχειρήσεις όπως η De La Rue, μετέδωσε το Reuters.

Η πηγή από την βρετανική επιχείρηση, δήλωσε ότι η εταιρία οφείλει να είναι έτοιμη για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και προετοιμασμένη κατάλληλα.

Η προετοιμασία εντάσσεται στις αυξανόμενες φήμες ότι υψηλόβαθμοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, από την ΕΚΤ και την Κομισιόν μεταξύ άλλων, εξετάζουν σενάριο έκτακτης ανάγκης για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Του Αλέξανδρου Μερκούριου

Το πρόβλημα το είχαμε εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια. Μετά τη σύσταση του νεώτερου ελληνικού κράτους, όμως, έγινε και επίσημο: στους Έλληνες αρέσει να τους αναγνωρίζουν αλλά και να τους σώζουν από τα δύσκολα οι ξένοι. Ταυτόχρονα όμως, θέλουν αυτοί οι ξένοι …διασώστες να είναι και αυτοί που φταίνε για όλα.

Πάρτε για παράδειγμα την περίοδο μετά τον Καποδίστρια. Τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα, ήταν το (φιλο)αγγλικό, το (φιλο)γαλλικό και το (φιλο)ρωσικό. Οι Έλληνες πολίτες απλώς «διάλεγαν» με την ψήφο τους τη λύση που η κάθε (ξένη) χώρα ήθελε για την Ελλάδα. Στη συνέχεια, όμως, κατηγορούσαν τον εν Ελλάδι εκπρόσωπο της (το κόμμα δηλαδή και τον αρχηγό του) για την αποτυχία. Και δως του αναλύσεις, καφενείο και παρασκήνιο. Το αγαπημένο μας χόμπι δηλαδή…

Μην βιαστείτε να με κατηγορήσετε για ανιστόρητο , γιατί αν διαβάσετε αρκετές φορές τη νεώτερη ιστορία, θα δείτε ότι πίσω από τα παχιά πολιτικά λόγια, αυτό ήταν που πρακτικά συνέβαινε. Λίγες ήταν οι φορές που η χώρα αποσυνδέθηκε από την δουλεία αυτή. Και δυστυχώς, όποτε αυτό πραγματοποιήθηκε, ολοκληρώθηκε με μία καταστροφή. Όπως αυτή της Σμύρνης, για παράδειγμα, μετά τον Διχασμό και τον Βενιζέλο.

Πραγματικά, ο ίδιος είναι και ο λόγος για τον οποίο σε μας τους Έλληνες αρέσει …τρελά, να χωρίζουμε τους ξένους σε «φιλέλληνες» και «μισέλληνες». Φιλέλληνες είναι αυτοί που μας κάνουν τα χατίρια κατά το προαναφερθέν μοντέλο, και μισέλληνες οι υπόλοιποι.

Κατά το πας μη Έλλην… βάρβαρος, που λέγαμε και πριν από χιλιάδες χρόνια, αν δεν με πιστέψατε ακόμη. Άλλωστε για τον λόγο αυτό, συνεχίζουμε, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τα μαντεία της Δωδώνης και των Δελφών, να πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου (να ομφαλοσκοπούμε, δηλαδή), και να πιστεύουμε πραγματικά ότι όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να μας αναγνωρίζουν και να μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε κάτι ξεχωριστό…

Το πρόβλημα είναι όντως σοβαρό. Ακόμη και εάν το δει κανείς και από ψυχιατρικής απόψεως, εξηγείται από την επιστημονικά τεκμηριωμένη αντίληψη ότι το θύμα τρέφει πάντοτε έναν θαυμασμό (και καταναγκασμό) για τον θύτη και για τον λόγο αυτό συντηρεί τη σχέση την οποία εξωραΐζει κατά το δοκούν ώστε να προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες.

Το κακό με την πραγματικότητα, του υπόλοιπου (πλην Ελλήνων, δηλαδή) κόσμου, είναι ότι δεν υπάρχουν ξένοι φιλέλληνες και μισέλληνες. Ο μόνος πραγματικά φιλέλλην που προσωπικά αναγνωρίζω πρέπει να ήταν ο Λόρδος Βύρων. Και αυτός στα ντουζένια του θα πρέπει να είχε τους δικούς του λόγους για να τρέξει να πεθάνει από πνευμονία στο Μεσολόγγι.

Οι υπόλοιποι ξένοι, όπως και εμείς, αγαπούν περισσότερο τα του οίκου τους. Απλά ορισμένοι εξ αυτών γνωρίζουν (ή ενδιαφέρονται) να μας το πουλήσουν καλύτερα (επικοινωνιακά δηλαδή), ενώ άλλοι όχι… Κάτι σαν τον Ζισκάρ δηλαδή και το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία», που ήταν το επικοινωνιακό τέχνασμα για να πουληθούν στην Ελλάδα μερικές ντουζίνες μαχητικών αεροσκαφών Μιράζ.

Ή μήπως είδατε κάτι άλλο, που εγώ δεν πρόσεξα, δηλαδή; Εκτός κι αν πιστεύετε ακόμη ότι ο Ζισκάρ, μας έβαλε μόνος του στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα…

Για να μην σας κουράζω άλλο με τα ιστορικά. Επειδή κάποιοι πάνε να μας πουλήσουν ότι ο εκπρόσωπος των Φιλελλήνων είναι ο Ολλαντ, και των Μισελλήνων η Μέρκελ, σας λέω απλά: μην μασάτε. Και οι δύο είναι κάτι σαν τους εκπροσώπους των κομμάτων της περιόδου της απελευθέρωσης. Κι αν ψάχνετε τους Γερμανούς, αυτοί ήρθαν μετά και καπέλωσαν τους υπόλοιπους με την …κορώνα τους.

Ο νέος ηγέτης των Παρισίων, που δεν είναι Φιλέλλην, αλλά φιλογάλλος, όταν κληθεί να διαλέξει ανάμεσα στο να υποστηρίξει την Ελλάδα ή τη Γερμανία, μην έχετε αμφιβολία ότι θα πάει με τους Γερμανούς. Θα πείτε πως μια τέτοια επιλογή θα εκθέσει τη ρητορική του κατά της λιτότητας, αποδεικνύοντας ότι ήταν κενή ουσίας.

Αλλά για όλα αυτά η υψηλή πολιτική έχει πάντοτε λύσεις: Η υποθετική συμφωνία των δύο χωρών θα είναι κάπως έτσι: Ο Ολλάντ, όπως έχει ήδη αφήσει να εννοηθεί, θα αλλάξει το αίτημά τουνα επαναδιαπραγματευθεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο. Αντί αυτού, η Γερμανία θα συμφωνήσει σε ένα ασαφώς διαγεγραμμένο νέο σύμφωνο ανάπτυξης, που θα τεθεί μαζί με το δημοσιονομικό. Με ανάλογη διάθεση, η Γερμανία θα απορρίψει το αίτημα Ολλάντ για τα ευρωπαϊκά κοινά ομόλογα, αλλά μάλλον θα συνταχθεί με τα ομόλογα χρηματοδότησης υποδομών, που θα έχουν ευρωπαϊκή υποστήριξη. Μπορεί επίσης να συμφωνηθεί αύξηση του δανεισμού από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Οι λίγες κινήσεις με τα «ομόλογα έργων» θα ισοδυναμούν με το τίποτα, σε σύγκριση με την εικόνα της Γαλλίας να συνταχθεί με το ΔΝΤ και τη Γερμανία και να επιβάλουν βαθύτερες περικοπές στην Ελλάδα, την ώρα που η οικονομία της χώρας συρρικνώνεται και η ανεργία εκτινάσσεται. Θα είναιδηλαδή ένα κλασικό ευρωπαϊκό, γαλλογερμανικό κουκούλωμα, που θα δώσει σε όλους τη δυνατότητα να υποχωρήσουν με αξιοπρέπεια, αφήνοντας τον υπόλοιπο κόσμο ανεπηρέαστο και λιγάκι μπερδεμένο. Μαζί με αυτόν και τους Έλληνες «πελάτες», που πιστεύουν ακόμη τον καλό Ολλάντ και την κακιά Μέρκελ… Α βέβαια! Και τον ακόμη χειρότερο Σόιμπλε που μας εμφανίζουν σαν τον μπαμπούλα που θέλει να μας βγάλει από το ευρώ…

Το μόνο ευτύχημα σε όλα αυτά είναι ότι οι Έλληνες, με την ψήφο των προηγούμενων εκλογών έδειξαν για πρώτη φορά ότι μπορεί να επιθυμούν να διεκδικήσουν μια «δική τους λύση» στα προβλήματά τους. Τα προβλήματα που οι ίδιοι έστω δημιούργησαν στη χώρα από την απληστία τους. Τώρα το αν η λύση θα είναι καλύτερη από αυτήν που η χώρα έχει δουλεμένη, τόσα χρόνια ψυχιατρικής σχέσης με τους καλούς και κακούς ξένους, θα σας το πω μετά την (επόμενη) κάλπη…


Εχω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι διαφωνούν επειδή δεν μπορουν να επικοινωνήσουν και να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον, και ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δεν σημαίνουν το ίδιο πράγμα για όλους μας.

Δρ. Κυριάκος Τόμπρας
ΠΡΟΣ :
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ :
Αξιότιμο Κ.ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Αξιότιμοι Κύριοι,
Επειδή παρακολουθούμε όλες τις κινήσεις σας, δια της παρούσης σας καλούμε
ΝΑ ΑΠΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΒΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗΣ,
που εντάσσονται στα πλαίσια των συμβουλών και των οδηγιών της JP Morgan, σχετικά με τη διαχείριση της πλατφόρμας πληρωμών και εκκαθαρίσεων συναλλαγών TARGET 2 με την ΕΚΤ.

Στην περίπτωση που με τις πράξεις και τις παραλήψεις σας ενεργήσετε εις βάρος του Δημοσίου Συμφέροντος, της Ελληνικής Οικονομίας και του Ελληνικού Λαού, σχετικά με την ΕΚΤ και τη διαχείριση του Συστήματος TARGET 2, αποδεχόμενοι με οποιονδήποτε τρόπο, άμεσα, έμμεσα ή σιωπηρά, τυχόν ΒΕΤΟ της ΕΚΤ στην περίπτωση που καλώς γνωρίζετε, θα βρεθείτε όλοι κατηγορούμενοι για τη διάπραξη του αδικήματος της εσχάτης προδοσίας.
Η παρούσα ανάρτηση είναι προληπτικού χαρακτήρα, προκειμένου να μη μπορείτε στο μέλλον να ισχυριστείτε ότι δεν γνωρίζατε τις ανωτέρω οδηγίες της JP Morgan ή ότι ενεργήσατε χωρίς δόλο, καλόπιστα και με πάσα επιμέλεια, στα πλαίσια των συνήθων υπηρεσιακών σας καθηκόντων.

Αθήνα, 19 Μαϊου 2012