Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Μαρ 2016

Του Alexander Mercouris για το Sputnik News
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"
 
Καθώς οι Βρετανοί ετοιμάζονται πυρετωδώς για ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα καθορίσει το εάν ή όχι η χώρα τους θα παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πιο σημαντικό γεγονός για την ΕΕ δεν αναφέρεται ποτέ από κανένα δημοσιογράφο. Το γεγονός αυτό δεν είναι άλλο από την συντριπτική επιρροή την οποία ασκούν οι ΗΠΑ μέσα στην ΕΕ.

Οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης της Βρετανίας αγνοούν εντελώς αυτό το γεγονός, προτιμώντας να εστιάζουν στην Γερμανία. Γενικά ακούγονται και γράφονται βαρύγδουπες εκτιμήσεις από αναλυτές, οι οποίοι μερικές φορές φθάνουν στο σημείο να χαρακτηρίζουν τη ΕΕ ως “γερμανική αυτοκρατορία”.

Ούτε η ΕΕ είναι γερμανική αυτοκρατορία, ούτε η Γερμανία είναι το αφεντικό της ΕΕ. Θα έλεγα μάλλον ότι ο ρόλος της είναι εκείνος του κορυφαίου υποτελούς των ΗΠΑ.

Ο κυρίαρχος αφανής εταίρος, που εμφυτεύθηκε εντός της ΕΕ, δεν είναι η Γερμανία, αλλά οι ΗΠΑ.

Και αυτό που κάνει την σιωπή των Βρετανών γύρω από αυτό το γεγονός να μοιάζει τόσο παράξενη είναι το ότι δεν είναι καν μυστικό.

Για παράδειγμα, μια πηγή μου αποκάλυψε σε κάποια στιγμή, ότι μέλη της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων παρευρίσκονται στις περισσότερες συνεδριάσεις της Επιτροπής των Μονίμων Αντιπροσώπων της ΕΕ (Ε.Μ.Α.), αλλά τα πρακτικά των συνεδριάσεων “διορθώνονται” εκ των υστέρων, προκειμένου να αποκρύψουν το γεγονός της παρουσίας τους. Ωστόσο, η τακτική συμμετοχή τους σε συνεδριάσεις ενός από τα θεμελιώδη όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – της οποίας οι ΗΠΑ δεν είναι κράτος μέλος – έχει καταγγελθεί μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και ας μην το πληροφορήθηκε αυτό η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Αφού η Ε.Μ.Α. προετοιμάζει την ημερήσια διάταξη του Συμβουλίου των Υπουργών της ΕΕ (του σημαντικότερου νομοθετικού σώματος της ΕΕ) και συντονίζει το έργο των 250 περίπου επιτροπών και ομάδων εργασίας της ΕΕ (τουτ’ έστιν, ολόκληρου του γραφειοκρατικού μηχανισμού της ΕΕ), η παρουσία των ΗΠΑ στις συνόδους της δίνει στις ΗΠΑ μια αποφασιστικής σημασίας φωνή στην διαμόρφωση της πολιτικής της ΕΕ.

Αφού το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να επιβάλει κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας στις 31 Ιουλίου του 2014, όλες οι αποφάσεις που αφορούσαν στην επέκταση των κυρώσεων πάρθηκαν, όχι από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αλλά από την Ε.Μ.Α., παρ’ όλο που το νομικό δικαίωμα της Ε.Μ.Α. να προβαίνει σε τέτοιες αποφάσεις είναι τουλάχιστον αμφισβητήσιμο.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, παραγγέλλει απλά στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο Ολάντ να επεκτείνουν τις κυρώσεις, η Επιτροπή συντάσσει την απόφαση, η Ε.Μ.Α. την επικυρώνει, και στη συνέχεια δημοσιεύεται χωρίς περαιτέρω συζήτηση στον δικτυακό τόπο Europa.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντσι έχει παραπονεθεί έντονα για το γεγονός ότι η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ συζητάει σχετικά με αποφάσεις της ΕΕ με τον Γάλλο πρόεδρο Ολάντ και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν) Γιούνκερ. Στη συνέχεια, οι αποφάσεις ανακοινώνονται, και μόνο τότε πληροφορείται γι’ αυτές.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η ΕΕ είναι άνευ όρων υποταγμένη στις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Ομπάμα και ο υπουργός Εξωτερικών Κέρι έχουν παραδεχθεί, π.χ., ότι ένας βασικός λόγος που οι ΗΠΑ συναίνεσαν στην πυρηνική συμφωνία με το Ιράν ήταν το ότι οι ηγέτιδες χώρες της ΕΕ επέμειναν στην υπογραφή της.

Ωστόσο, το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν τον κύριο λόγο μέσα στην ΕΕ είναι προφανές.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε έχει, για παράδειγμα, δηλώσει ότι, κατά τη διάρκεια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων για την Ελλάδα τον περασμένο Ιούλιο, η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ έπαψε να στηρίζει το σχέδιό του, το οποίο προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, επειδή αυτό της είχε πει να κάνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα.

Οι ΗΠΑ αντιτάχθηκαν στην αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, από φόβο μήπως θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα.

Αλλά ακόμη και σε μικρότερης σημασίας θέματα, όπως η διαφυγή του Αμερικανού πληροφοριοδότη Έντουαρντ Σνόουντεν, η ΕΕ απλά έκανε αυτό που της είπαν οι ΗΠΑ.

Καμία χώρα της ΕΕ δεν ήταν διατεθειμένη να του χορηγήσει άσυλο. Αντ’ αυτού, συμφώνησαν όλες να ακινητοποιήσουν το αεροσκάφος του προέδρου του Ισημερινού, με την πεποίθηση ότι ήταν ένας από τους επιβαίνοντες, παρά το γεγονός ότι η ενέργεια αυτή ήταν αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο.

Αν και όλα αυτά είναι γνωστά στους μυημένους στα της ΕΕ, οι πολίτες της ΕΕ δεν τα πληροφορούνται καν.

Ούτε ο λαός της Βρετανίας υποψιάζεται τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Το “φιλοατλαντικό” αίσθημα στη Βρετανία είναι τόσο ισχυρό, που ακόμη και αν κάποιος τους αποκάλυπτε τι πραγματικά συμβαίνει, πάλι δεν θα διαμαρτύρονταν για αυτό.

Το γεγονός, πάντως, παραμένει, ότι οι Βρετανοί καλούνται να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της παραμονής σε μια ΕΕ, για την οποία δεν γνωρίζουν την σημαντικότερη αλήθεια.

Διαβάστε επίσης: Ο Γκάιτνερ και ο αριθμός τηλεφώνου της Ευρώπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νίκολα Γκρούεφσκι: Ο Ερντογάν των Σκοπίων

Για όσους «ξεχνούν» ή απλά δεν γνωρίζουν, ευχαρίστως να θυμηθούμε μαζί την ουσία της μονόπλευρης και αυθαίρετης πρόκλησης των Σκοπιανών που ονειρεύονται πως είναι οι «αυθεντικοί Μακεδόνες», όπως ακριβώς οι Τούρκοι φίλοι τους ονειρεύονται την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Όπως είναι γνωστό, η FYROM  (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) είναι δημιούργημα του Στρατάρχη Τίτο, αμέσως μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, με την πλήρη υποστήριξη του Στάλιν. 

Ο κομμουνιστής ηγέτης, δημιούργησε, στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας ένα «κρατίδιο» στην ευρύτερη περιοχή του Άνω Αξιού με πρωτεύουσα τα Σκόπια και το ονόμασε «Μακεδονία», παρ΄ όλο που κάλυπτε μόνο το 37% της συνολικής γεωγραφικής περιοχής που λέγεται Μακεδονία, αφού το 51% της περιοχής ανήκει στην Ελλάδα, το 11% στην Βουλγαρία και το 1% στην Αλβανία.

Η ενέργεια αυτή φαινομενικά αποτελούσε μια καθαρά «εσωτερική» υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας με την ίδια έννοια που υπάρχουν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής 15 «Αρακαδίες», 10 «Σπάρτες» και …11 «Αθήνες»!

Τα πράγματα βέβαια στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο αθώα. Ο Τίτο ήθελε να κατασκευάσει μια εθνότητα την οποία θα πότιζε με το «εθνικό όραμα» ολόκληρης της Μακεδονίας δημιουργώντας μια υποθήκη καθαρά επεκτατική και αλυτρωτική σε βάρος όλων των γειτόνων της που μοιραζόταν την μεγάλη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας. Για να το πετύχει έπρεπε να δημιουργήσει ένα «εικονικό παρελθόν» που θα ενέπνεε τις μελλοντικές γενεές. 

Έτσι, από το 1954 έβαλε σε εφαρμογή ένα άριστα οργανωμένο προπαγανδιστικό σχέδιο με κατασκευασμένες θεωρίες για τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο τις οποίες υποστήριζαν «καθηγητές» με διδακτορικά διπλώματα ίδιας αξίας με αυτό που έδωσαν πρόσφατα στην Σμύρνη οι Τούρκοι στον Έλληνα πρωθυπουργό. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να δημιουργηθούν σταδιακά καινούργιες γενιές πολύ φανατισμένων ανθρώπων που πίστεψαν στα παραμύθια των διάφορων «καθηγητών» αποκτώντας «ιερές» ψευδαισθήσεις.

Αυτή ακριβώς η απόλυτα πετυχημένη στρατηγική  του Τίτο δημιούργησε ουσιαστικά την σημερινή κατάσταση: Όταν το 1991 ξεπρόβαλλε, μέσα από το θολό τοπίο του εμφυλίου πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, η  «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» εξασφαλίζοντας πολύ ισχυρές πλάτες, δεν άφησε καμία απολύτως πρόκληση που να μην κάνει απέναντι στην Ελλάδα: 

Χάρισε μόνη της, στον εαυτό της, το όνομα ολόκληρης της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, τύπωσε και μοίρασε ανά τον κόσμο χάρτες που περιλαμβάνουν και την αρχαία Μακεδονία, δηλαδή την Ελλάδα, τύπωσε και μοίρασε χαρτονομίσματα με τον Λευκό Πύργο, το έμβλημα της Θεσσαλονίκης – της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδος, έστησε αγάλματα του Μεγάλου Αλέξανδρου σε διάφορα σημεία με τον ισχυρισμό πως είναι ο «πρόγονός» τους, δημιούργησε σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας, το σύμβολο που βρέθηκε πάνω στον τάφο του Φιλίππου στην Βόρεια Ελλάδα κ.ο.κ.ε.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από το 1991 μέχρι σήμερα, οι καλοί μαθητές του Τίτο σημείωσαν σημαντικές επιτυχίες: Τέθηκαν υπό την «υψηλή προστασία» της μεγαλύτερης υπερδύναμης του πλανήτη μας, εξασφάλισαν «αναγνώριση» από δεκάδες χώρες του κόσμου (η Τουρκία ήταν πρώτη και καταϊδρωμένη) και άρχισαν να αισθάνονται αρκετά ισχυροί ώστε να θέτουν με θρασύτητα και θέμα «Μακεδονικής μειονότητας» μέσα στην Ελλάδα !!!

Η Ελλάδα αντέδρασε θέτοντας «Βέτο» στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και μπλόκαρε κάθε προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιχειρώντας να προσγειώσει κάπως απότομα τους ψευτο-Μακεδόνες οι οποίοι αποτελούν ένα κράμα Σλάβων, Αλβανών, Αθίγγανων και Σέρβων, παρά την απροκάλυπτη αντίθεση της Αμερικής που θέλει να υποστηρίξει με κάθε μέσο το νέο «υποκατάστημα» που δημιούργησε στην Βαλκανική.

Ολοσέλιδη καταχώριση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού στις ΗΠΑ (2008)

Με τον γενικό τίτλο «Τι υπάρχει μέσα σε ένα όνομα;» και υπότιτλο «Πρόκληση περιφερειακής σταθερότητας», μια ολοσέλιδη καταχώριση που εκπονήθηκε από το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού και δημοσιεύτηκε στις μεγαλύτερες εφημερίδες των ΗΠΑ το 2008, εξηγεί απλά και κατανοητά την ουσία του προβλήματος.  
Η ολοσέλιδη αυτή καταχώριση περιλαμβάνει τέσσερις ενότητεςένα χάρτη και μια φωτογραφία. Ας τα δούμε αναλυτικά:

Η πρώτη ενότητα έχει τίτλο: «Γιατί το Μακεδονικό θέμα είναι ευαίσθητο και περίπλοκο;» Η εξήγηση που ακολουθεί είναι αποκαλυπτική: «Ο όρος «Μακεδονία» δεν συνδέεται αποκλειστικά με συγκεκριμένο κράτος. Χρησιμοποιείτο ανέκαθεν για να χαρακτηρίσει μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της οποίας το 51% περίπου ανήκει στην Ελλάδα, το 37% στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το 11% στην Βουλγαρία και 1% στην Αλβανία. Η επιλογή ενός μόνο κράτους να μονοπωλήσει το όνομα «Μακεδονία» – το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου βρίσκεται εκτός των συνόρων του- δεν ανταποκρίνεται ούτε σε γεωγραφική ούτε σε πολιτική πραγματικότητα και φυσικά δεν συνεισφέρει στην σταθερότητα των Βαλκανίων».

Η δεύτερη ενότητα έχει τίτλο: «Γιατί η Ελλάδα αντιτίθεται στο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας;» Και ακολουθεί η εξήγηση: «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ή απλά «Μακεδονία» δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα αφού δεν διακρίνει την νέα αυτή χώρα από τη βόρεια ελληνική περιοχή της Μακεδονίας, ή από τα μέρη της ευρύτερης Μακεδονίας τα οποία ανήκουν στην Βουλγαρία και την Αλβανία. Επί πλέον, το γεγονός αυτό συνδέεται με το επιχείρημα της ενοποίησης της «Μεγάλης Μακεδονίας» – μια στρατηγική που χάραξαν οι Στάλιν και Τίτο και την οποία ακολουθεί η ηγεσία της FYROM στις μέρες μας! Το όνομα συνεπώς συνδέεται με μια πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα και προβλέπει εδαφικές αξιώσεις σε περιοχές της Ελλάδος οι οποίες εδώ τρεις χιλιετίες διατηρούν Ελληνική εθνική συνείδηση και συνδέεται επίσης με απέραντο πόνο και βάσανα των ανθρώπων της περιοχής αυτής».

Η τρίτη ενότητα έχει τίτλο «Γιατί η Ελλάδα ευνοεί ένα σύνθετο όνομα;» Και εξηγεί: «Η Ελλάδα,  αντίθετα από την ΠΓΔΜ έχει κάνει μεγάλα βήματα για την επίλυση του προβλήματος του ονόματος υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και έχει διανύσει μέχρι σήμερα την μισή διαδρομή για να βρεθεί μια λύση. Έχει καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και έχει δείξει κατανόηση να εξετάσει ένα όνομα όπως «Βόρεια Μακεδονία», η οποία περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» αλλά συμπληρώνει ένα επίθετο ώστε να το διακρίνει από την ελληνική επαρχία με το ίδιο όνομα. Αυτό είναι συνετό, λογικό και δίκαιο και για τις δύο πλευρές. Μια λύση win-win και για τις δύο πλευρές».

Η τέταρτη ενότητα έχει τίτλο «Γιατί ήρθε η ώρα να τερματιστεί η διαμάχη;». Και εξηγεί: «Σήμερα οι συνθήκες για να επιτευχθεί μια λύση είναι καλύτερες από ποτέ. Η Ελλάδα είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM). Η Ελλάδα υποστηρίζει τους στόχους της FYROM να ενταχθεί στο NATO και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά πρέπει πρώτα να επιλυθεί το κρίσιμο αυτό πρόβλημα. Συμμαχίες και συνεργασίες ενθαρρύνονται μόνο μεταξύ χωρών που διαθέτουν καλή θέληση, αμοιβαία εμπιστοσύνη και καλές σχέσεις γειτονίας».

Ο χάρτης έχει τίτλο «Η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας» και απεικονίζει με απλό και κατανοητό τρόπο την παρουσία τριών εκ των τεσσάρων χωρών που έχουν τμήματα της γεωγραφικής αυτής περιοχής (51% Ελλάδα, 37% Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας,  11% Βουλγαρία – η Αλβανία που κατέχει το 1% εμφανίζεται χωρίς να αναφέρεται).

Η φωτογραφία απεικονίζει τον πρωθυπουργό της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας να καταθέτει στεφάνι σε ένα μνημείο στο οποίο υπάρχει σημαία που περιλαμβάνει εδάφη της Ελληνικής Μακεδονίας. 

Η λεζάντα της φωτογραφίας είναι αποκαλυπτική: « Σκόπια, Φεβρουάριος 2008. Ο Πρωθυπουργός της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας Nikola Gruevski καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του εθνικού ήρωα Georgi Delchev στο οποίο έχει προστεθεί ένας χάρτης με τίτλο «Μεγάλη Μακεδονία». 

Ο χάρτης περιλαμβάνει ένα σημαντικό τμήμα της Βόρειας Ελλάδος, συμπεριλαμβανομένης της δεύτερης σε μέγεθος Ελληνικής πόλης, της Θεσσαλονίκης, καθώς και την χερσόνησο της Χαλκιδικής. Το τμήμα αυτό είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 30% της γεωγραφικής έκτασης της Ελλάδος, ενός 55χρονου μέλους του ΝΑΤΟ. Μπορεί αυτό να αποτελεί συμπεριφορά ενός φίλου και μελλοντικού συμμάχου;»
Εικονικό μουσείο Μέγας Αλέξανδρος | Μουσείο Βασιλικών Τάφων των Αιγών - Βεργίνα

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μπορεί στις μέρες μας ο Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας να αποκαλεί «κατά λάθος» τα Σκόπια «Μακεδονία», μπορεί ακόμα ο σύμβουλος του πρωθυπουργού (και πρώην δημοσιογράφος της Αυγής)  Ματθαίος Τσιμιτσάκης να γράφει στο twitter πως τα Σκόπια «όλοι Μακεδονία τα λένε».
Θα συμφωνήσουμε απόλυτα πως πάρα πολλοί αποκαλούν τα Σκόπια «Μακεδονία». Πρώτα απ΄ όλα οι ίδιοι οι τυμβωρύχοι των Σκοπίων που επιχειρούν να κλέψουν απροκάλυπτα αρχαία ιστορία. Μετά όλοι όσοι δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν (και δεν γνωρίζουν), είτε επειδή δεν τους ενδιαφέρει το θέμα, είτε επειδή είναι αμόρφωτοι, είτε επειδή είναι ανιστόρητοι. Και βέβαια οι επιπόλαιοι, εγχώριοι ιερόσυλοι στους οποίους λογικά θα έπρεπε να ρωτήσει κανείς «Καλά αφού δεν ήξερες, γιατί δεν ρώταγες;».

Σε όλους πάντως ανεξαιρέτως συνιστούμε ένθερμα, αφού διαβάσουν πρώτα το βιογραφικό του  Βρετανού Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης  Robin Lane Fox και βεβαιωθούν πως δεν είναι ένας από τους καθηγητές «της πλάκας» που συνήθως χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί για την προπαγάνδα τους, μετά να ακούσουν πως χαρακτηρίζει τις αστειότητες των Σκοπιανών αλλά και όλων των ανιστόρητων σε ολόκληρο τον κόσμο που «τους λένε Μακεδονία». 

Ακόμα συνιστούμε να διαβάσουν προσεκτικά την επιστολή που απέστειλαν το 2009 οι 374 καθηγητές Πανεπιστημίων από ολόκληρο τον κόσμο προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Barack Obama, με την οποία καταγγέλλουν τον σφετερισμό του ονόματος της Μακεδονίας εκ μέρους των Σκοπίων και την ανάλογη παραποίηση της ιστορίας. Και αν αμφιβάλλουν ακόμα ας μελετήσουν την εργασία του διάσημου Αμερικανού καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Berkeley της Καλιφόρνια Stephen G. Miller στο επίσημο δελτίο του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ Archaeology Magazine!

Οι εκατοντάδες αυτοί διάσημοι, εξειδικευμένοι επιστήμονες σίγουρα δεν είναι ούτε «εθνικιστές», ούτε «πατριδοκάπηλοι» - ακόμα και για τους μπαχαλάκηδες!

Σημαντική σημείωση: Προσθέστε και την δική σας φωνή στην παγκόσμια εκστρατεία για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης! Υπογράψτε την έκκληση εδώ! Μετά την υπογραφή της έκκλησης (το αργότερο μέχρι τον Ιούλιο 2016) κάντε κλικ στις ενδείξεις Facebook, Twitter, E–Mail ώστε να διαδώστε την έκκληση σε γνωστούς και φίλους! Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ.

Πηγή: Analyst.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


There is a consistent pattern in Russia's behavior; one just has to look for it

By Dr. Mordechai Kedar

People who are not familiar with Russian culture have always had difficulty understanding Putin's behavior in general, and his decision to withdraw Russian forces from Syria is especially unfathomable to them. A close examination of Russian actions in Ukraine and Syria, however, reveals something about the way Putin plans his moves. In both of those areas there are two opposing sides, one that Russia supports and one that Russia is against, and in both places Russian involvement followed the same pattern: a powerful burst of action for a short span of time that gives the "right" side a much needed stimulus and an exit that leaves the arena ready for the two sides to fight it out without Russia getting bogged down in the mess they have created.

In Ukraine, Russia supported the Russian separatists by giving them weapons and arms and by its unilateral annexation of the Crimean Peninsula. The separatists, after receiving their stimulus package from Putin, are continuing the struggle against the Ukraine government by themselves. In Syria, Moscow arrived on the scene a second before Assad's army would have collapsed and began bombing mercilessly without differentiating between terrorist organizations, soldiers and civilians, thereby turning the tactical situation in Assad's favor. Now Russia is leaving it to him and his other friends – Iran and Hezbollah – to continue the bloodshed on their own.

From the start, Russia's goals in Syria were limited and concentrated on the rebel organizations and not on Islamic State, which by now controls close to 70% of Syrian territory, mainly sparsely populated desert located in the eastern part of the country. Most of the Russian bombings were intended for the rebel organizations, some supported by the West, that threatened Assad's government in the fertile, industrialized and populated western part of the country.

From the start it was clear that Russia had its own interests in mind, not Syria's, meaning that the objective was not to restore all of Syrian territory to Assad's control, but create an independent entity – an Alawite Emirate – in northwest Syria, on the Mediterranean coast and the northwestern mountain ranges, allowing Russia to use the ports located there – Latakia, Tartus and Banias – and the nearby airports for Russian military purposes.

The tactical situation Russia created over the past few months allows Assad to attend the Geneva Peace Conference from a position of strength, knowing at the same time that he must reach some sort of agreement with the opposition because the massive Russian aid he has been receiving is not going to continue for long. Putin has also intimated to Assad that his remaining in power is not really all that important to Russia. This is the reason the Russians made sure to film themselves flying some of their planes out of the country, taking along the equipment necessary for their use. They wanted Assad to see it happening and begin to take things seriously.

In addition to the message to Assad, there is a message here intended to reach other protagonists in the conflict. One is Iran and Hezbollah, to whom Putin is hinting that if they want to keep Assad in power, they will have to continue fighting and spilling their blood for his sake. This message became even more important when Iran took some of its forces out of Syria and Hezbollah sent some of its fighters to Yemen.

Putin thinks that Iran and Hezbollah hope to force him to place his infantry men on the ground in Syria, so that by removing his forces he is also showing them that not only has he no intentions of doing so, he is taking the fighters out of the country and placing the responsibility for keeping Assad's regime alive on the broad shoulders of Iran and Nasrallah.

Obama is another recipient of a message from Putin. So are the USA and Europe, who thought or at least, hoped, that Russia would do the dirty work for them and engage in an all out war to destroy Islamic State. This led them to put almost all the activity of the international coalition on hold, limiting it to actions aimed at officers and leaders of that organization. In removing his forces from Syria, Putin is telling the West that he does not intend to do anything serious to rid the world of Islamic State, and if Obama and his friends want to eradicate the Caliphate they will just have to begin acting seriously, intensively and efficiently – read that "putting boots on the ground" – before ISIS takes over more territory in the Middle East and exports its ideology and modus operandi to other places in the world, a la Paris and San Bernardino.

It stands to reason that the economic aspects of the operation dictated the lowering of Russia's profile in Syria, because Russia spent billions that it does not have to activate its army. Bombs, gasoline and spare parts are not cost free and have to be paid for by someone. The Russian treasury is currently facing many difficulties, mainly due to the lowered price of oil and gas, and it is quite possible that a secret deal between Russia and Saudi Arabia has been forged in which Russia will remove some of its forces from Syria in exchange for the Saudis allowing the price of oil to rise and encouraging the rebels to negotiate with Assad on the subject of Syria's future.

The possibility of a Saudi-Russian pact was raised as a result of a recent incident that could have had grave consequences for Russia: a shoulder missile downed a Syrian plane. This raised the possibility that someone – probably Saudi Arabia – purchased American, Chinese or European shoulder missiles and provided the rebels with them. This means that they could down Russian planes as well as Syrian ones in the future, capture their pilots and behead them on camera.

This scenario is unacceptable to Putin, although he knows that in the short term, Russian public opinion would demand revenge and increased activity against the rebels, but in the long term, Russia would sink into the Syrian mire, at the cost of many Russian soldiers' lives in addition to massive expenses. Afghanistan's scars are still carved deep in Moscow's collective memory, and Putin will do anything not to repeat that mistake.

In sum, one can say that Russia achieved its objectives in Syria: it has established its standing in the Syrian and Middle Eastern arenas, strengthened its presence in Syria's ports and air bases, improved Assad's forces tactical situation to the point where he and his Iranian and Lebanese allies to initiate an attack on the other side, and has given the West a broad hint as to what must be done to enemies: to wit, fight them unto death.

In contrast to the Americans and Europeans who usually feel responsible for conditions in a war area when they leave, Putin does not hesitate to become involved when there are crises, nor does he feel it a problem to leave while they are still bleeding, depending on how best he can serve Russia's interests. The West is surprised anew every time Russia behaves in that fashion, because the West thinks of solutions to crises as per the interests of local inhabitants. One can cast doubts on the morality of Russia's behavior, but there is no doubt that it serves the interests of Russia much better than the actions of the West serve its own countries.

* Written for Arutz Sheva, translated from Hebrew by Rochel Sylvetsky, INN Op-ed and Judaism editor.
Israel International News

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί να πρέπει να διαλύσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις στο βωμό της προσφυγικής κρίσης; Και τι θα κάνουμε μετά; 

Αντιστράτηγος ε.α. Σεραφείμ Παπαποστόλου 
Πρώην Διευθυντής Κέντρου Χειρισμού Κρίσεων (2001-2003) του ΓΕΕΘΑ 

Γιατί θα πρέπει να διαλύσουμε, έστω και το λίγο από αυτό που απέμεινε από την αξιοπιστία των Ενόπλων Δυνάμεων και του ΓΕΕΘΑ, γιατί θα πρέπει να υποσκάψουμε τον ρόλο τους στις κρίσεις (στη ειρήνη και τον πόλεμο), γιατί να συστήσουμε εξ αρχής μια ‘ξεχωριστή’ από τη Δομή του ΓΕΕΘΑ και ίσως ‘παράλληλη’ Διοίκηση;

Να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο τη ‘δέσμευση’ της πολιτικής ηγεσίες με την αυτονόητη υλοποίηση των αποφάσεων της. Ο χειρισμός των κρίσεων είναι το μοναδικό πεδίο εφαρμογής των πολιτικών δεσμεύσεων, δεσμεύσεων που εξασφαλίζουν την εθνική κυριαρχία (ανεξαρτησία και ακεραιότητα) της χώρας μας

Περίληψη

Είναι προφανές ότι το ΥΕΘΑ, σε εντολή του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης έχει αναλάβει την Αποστολή της Διαχείρισης της Κρίσης (της Προσφυγικής) αυτή τη φορά. Για να την διαχειριστεί ‘συστήνει’ ένα ‘νέο και ίσως περίεργο’ Συντονιστικό Κέντρο στο ΓΕΕΘΑ του Κεντρικού Συντονιστικού Οργάνου Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΚΕ.Σ.Ο.Δ.Π.).

Το ΥΕΘΑ, διαγράφοντας πολύ εύκολα όλα εκείνα τα ‘οδυνηρά μαθήματα’ που μας δώρισαν οι συχνές κρίσεις με την Τουρκία (πχ τα Ίμια), ο χειρισμός της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, αλλά και οι πολλές κρίσεις στη περιφέρεια της Ελλάδος, καθοδηγήθηκε στο να αποδεχτεί, μάλλον τελείως άκριτα, την αλλαγή τον θεσμικό ρόλο του Υπουργείου και των Ενόπλων Δυνάμεων στη Διαχείριση των Κρίσεων.

Λόγω της προσφυγικής κρίσης δημιουργήθηκε μια νέα δομή συντονισμού, παραβιάζοντας την γνωστή αρχή ότι « ο Χειρισμός της κρίσης γίνεται ενιαία και στο υψηλότερο κλιμάκιο ενώ η εφαρμογή των επιβαλλομένων μέτρων είναι αποκεντρωμένη. Δεν μπορεί να υπάρχουν πολλά Κέντρα Διακυβέρνησης. Κάθε χώρα έχει ένα, κάθε μεγάλος οργανισμός ή εταιρία επίσης ένα. Επίσης η νέα δομή προκαλεί σύγχυση στο βασικό σύστημα διοικήσεως και ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων και το οδηγεί σε απαξίωση την ικανότητα της φυσικής ιεραρχία του Στρατεύματος.
Ανάλυση

Ο Θεσμικός ρόλος του Στρατεύματος στη διαχείριση των κρίσεων (φυσικών και τεχνιτών) σε ειρήνη και πόλεμο βρίσκεται περιεγραμμένος αναλυτικά στο Οργανισμό του ΓΕΕΘΑ και σε μια σειρά Νόμων και αποφάσεων από το πλέον υψηλό πολιτειακό επίπεδο και είναι:
«Να παρέχει τα μέσα για ένα ενιαίο, έγκαιρο, έγκυρο και συντονισμένο-τυποποιημένο τρόπο σχεδίασης και εκτέλεσης των δράσεων και των επιχειρήσεων, προκειμένου το Κράτος να ανταποκριθεί σε κάθε είδους καταστάσεις κρίσεων από την περίοδο της ειρήνης και μέχρι και την μετάπτωση του από την ειρηνική κατάσταση στο πόλεμο».

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, αλλά και τις άλλες δυνατότητας που έχει η χώρα, μας είναι πολύ δύσκολο να απαντήσουμε σε ερωτήματα όπως τα παρακάτω: Τι επιβάλει στο ΓΕΕΘΑ να απεκδυθεί το Θεσμικό του Ρόλο και να ενδυθεί ένα νέο ρόλο ή αποστολή; Γιατί θα πρέπει να αλλάξει και την Δομή της Διοίκησης του για να ανταποκριθεί σε αυτό; Και πόσο είναι το Κόστος και η Διακινδύνευση από αυτή την αλλαγή; Αλλά και εάν πετύχει τελικά θα αλλάξουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις προς σε τέτοιου είδους Αποστολές και Δομές; Ποιοι είναι οι Θεσμικοί φορείς που απέτυχαν στο θεσμικό τους ρόλο κατά τη κρίση; Τι θα αλλάξουμε τελικά για να βγούμε από την κρίση;

Η νέα Αποστολή του ΥΠΕΘΑ είναι:

«Το ΥΠΕΘΑ σε συνεργασία με την Υπηρεσία Ασύλου και την Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής (να;) διευθύνει και συντονίζει τις λοιπές δημόσιες Υπηρεσίες και Αρχές, κοινωνικούς φορείς και ΜΚΟ, που επικουρούν στην λειτουργία των κέντρων αποκλειστικώς όσον αφορά στην μεταφορά, διαμονή, σίτιση και υγειονομική περίθαλψη των προσφύγων και μεταναστών προσωρινά, για όσο διάστημα κριθεί αναγκαία η συνδρομή του.» (Ιστοσελίδα ΓΕΕΘΑ 22 Φεβ. 2016)

Και για να ανταποκριθεί στο ρόλο αυτό – που μάλλον εκτιμάτε ως ‘εύκολος΄ σε σχέση με τη πολεμική του αποστολή – αλλάζει ‘απλά’ και με ένα ‘χαρτί’ την Δομή Διοίκησης και Ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων για να αναλάβει τον νέο ρόλο, όπως αυτός παρουσιάζεται στο Οργανόγραμμα του Κεντρικού Συντονιστικού Οργάνου Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΚΕ.Σ.Ο.Δ.Π.) και των Τοπικών Συντονιστικών Κέντρων Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΤΟ.Σ.Κ.Ε.Δ.Π.).

Οργανόγραμμα του Κεντρικού Συντονιστικού Οργάνου Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης ΚΕ.Σ.Ο.Δ.Π.)

Τοπικών Συντονιστικών Κέντρων Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΤΟ.Σ.Κ.Ε.Δ.Π.)

Από τους εκπεφρασμένους από το ΥΕΘΑ (Ιστοσελίδα ΓΕΕΘΑ 14 Μαρ 2016) «Στόχοι του Άξονα Συνεργασίας για την Σταθερότητα και Ειρήνη στην Μεσόγειο» είναι και:

  • Η αντιμετώπιση της Τρομοκρατίας, του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού και των δυνάμεων που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου
  • Η δημιουργία συνθηκών ασφαλείας στις περιοχές της Μέσης Ανατολής που δρουν Ισλαμιστές Φονταμενταλιστές και άλλες δυνάμεις αποσταθεροποίησης με στόχο

Για την επαρκή αντιμετώπιση του προσφυγικού απαιτείται :
«Να σταματήσει η παράνομη διακίνηση πετρελαίου, ναρκωτικών και όπλων από την οποία χρηματοδοτούνται οι ομάδες αποσταθεροποίησης στις περιοχές προέλευσης των προσφύγων»
«Να σεβαστεί η Τουρκία τους διεθνείς κανόνες και το διεθνές δίκαιο και να συνεργαστεί ώστε να σταματήσουν όλες οι παράνομες διακινήσεις που γίνονται μέσα από τις περιοχές της»

Οι παραπάνω Απειλές που προέρχονται από την Τρομοκρατία, τον Ισλαμικό Φονταμενταλισμό και τις Δυνάμεις που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου, αποτελούν για όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, απειλές για την στρατιωτική τους ασφάλεια και τις αντιμετωπίζουν ανάλογα, μη εξαιρουμένων των μέτρων χρήσεως στρατιωτικής ισχύος. Για την Ρωσία τα παραπάνω, εκτός από εξωτερικές απειλές για τη χώρα αυτή, αποτελούν επίσης και σοβαρές απειλές προερχόμενες από το εσωτερικό και ο πρόεδρος της Ρωσίας ήδη έχει εξουσιοδοτηθεί για την λήψη και στρατιωτικών μέτρων για την αντιμετώπιση τους.

Η κρίση του Προσφυγικού αποτελεί μια αναγνωρισμένη Κρίση από όλους. Είναι δε σίγουρο ότι όλες οι χώρες στης ΕΕ και του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιούν το Σύστημα Χειρισμού Κρίσεων της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ αντίστοιχα, και η χώρα μας επίσης.
Τα Συστήματα αυτά είναι ενσωματωμένα με την λειτουργία όλων των υπουργείων των χωρών αυτών και ενεργοποιούν το Σύστημα Λήψεως των Αποφάσεων για τον χειρισμό πάσης μορφής και μεγέθους κρίσεων.
Τα συστήματα χειρισμού των κρίσεων στο εσωτερικό των χωρών είναι δομικά και επιχειρησιακά ‘όμοια’, έχουν παρόμοια ‘μέτρα’ και ‘κανόνες’ εμπλοκής και εμπλέκουν τις Ένοπλες Δυνάμεις τους για την υλοποίηση τους. Παρέχουν τα μέσα για ένα ενιαίο, έγκαιρο, έγκυρο, συντονισμένο και τυποποιημένο τρόπο σχεδίασης και εκτέλεσης των δράσεων και των επιχειρήσεων, προκειμένου το κράτος να ανταποκριθεί σε κάθε είδους καταστάσεις κρίσεων από την περίοδο της ειρήνης και μέχρι και την μετάπτωση του από την ειρηνική κατάσταση στο πόλεμο.

Θα μπορούσαμε απλά να τους ακολουθήσουμε στα παραπάνω. Αλλά σήμερα, δυστυχώς επειδή έχουμε ανακηρύξει τη Χώρα σε Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης (Μουζάλας), θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ‘υποχρεωτικά’ πλέον το Σύστημα Χειρισμού των Κρίσεων του ΓΕΕΘΑ για την Προσφυγική Κρίση, να εκτιμήσουμε την Κατάσταση της Χώρας, να ενημερωθεί ο Πρωθυπουργός για το Πιθανά Μέτρα Αντίδρασης και να εγκρίνει το τι και το πώς θα γίνει συνολικά. Να εξουσιοδοτήσει τους υπουργούς για την εκτέλεση. Η ενημέρωση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ γίνεται εύκολα μέσα από τα προβλεπόμενα στις Διαδικασίες Χειρισμού της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η παρακολούθηση εκ μέρους του πρωθυπουργού μπορεί να ανατεθεί σε κάποιον που έχει την τεχνική δυνατότητα για τον Έλεγχο και Συντονισμό των Επιχειρήσεων. Αυτή η δομή που υπάρχει στη χώρα είναι το ΓΕΕΘΑ, το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων (ΕΘΚΕΠΙΧ) και το Σύστημα Χειρισμού Κρίσεων του ΓΕΕΘΑ.

Αντί αυτό ‘εφεύραμε’ μάλλον επιπόλαια την λύση που παρουσιάζεται ανάγλυφα στο Οργανόγραμμα του Κεντρικού Συντονιστικού Οργάνου Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΚΕ.Σ.Ο.Δ.Π.) και των Τοπικών Συντονιστικών Κέντρων Διαχείρισης Προσφυγικής Κρίσης (ΤΟ.Σ.Κ.Ε.Δ.Π.). Στα διαγράμματα παρουσιάζεται μια νέα δομή διοίκησης, που αναλαμβάνει να λειτουργήσει ‘Παράλληλα στη υπάρχουσα Διοίκηση’.
Είναι πολύ δύσκολο να δικαιολογηθεί το γιατί δεν χρησιμοποιούμε την υπάρχουσα Ιεραρχία και τη Δομή που έχουμε. Εξάλλου είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε συντονισμένοι, στο εσωτερικό με τους θεσμικούς φορείς και οργανώσεις του κράτους και στο εξωτερικό με τις άλλες χώρες.
 Χώρες βέβαια που εφαρμόζουν ακριβώς τα υπάρχοντα και από καιρού δοκιμασμένα συστήματα για την διαχείριση της σημερινής κρίσης. Τα μόνα παραδείγματα ανάλογης παράλληλης ιεραρχίας διοίκησης ίσως τα βρούμε στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ίσως εκεί όπου η αυταρχική διοίκηση δεν εμπιστεύεται τους κάτω από αυτή διοικητές ή ίσως στα τελευταία χρόνια της διοίκησης του τότε Σοβιετικού Στρατού όπου όλοι περίμεναν το ‘τηλέφωνο από ψηλά’.

Θα μπορούσαμε ‘τεχνικά’ να βάλουμε πλήθος ερωτημάτων για το ποιος διοικεί ποιόν και πως ο Συντονιστής τους συντονίζει όλους, αλλά καλύτερα να αφήσουμε το ρόλο αυτό να τον αναλάβουν εκείνοι οι Συντονιστές (και όχι οι Διοικητές;) που ονομαστικά θα ορισθούν στο Πίνακα Συγκρότησης της Δύναμης για την υλοποίηση της αποστολής. Αποστολής που προδιαγράφεται μάλλον ‘εύκολη’ από τους ‘εθελοντές ένστολους ή μη συντονιστές’. Ακόμη και εάν λόγω του ‘ελληνικού φιλότιμου’ των ανθρώπων που εξ ανάγκης θα εμπλακούν στην υλοποίηση, το άγνωστο ακόμα επίπεδο στης Διακινδύνευσης εξακολουθεί να είναι μη αποδεκτό και εν πάντως είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι θα έπρεπε να είναι ως λογικός κίνδυνος.

Εκείνο όμως που σίγουρα διακινδυνεύουμε στο μέσον ακριβώς της κρίσης είναι : να μην κάνουμε το ‘Καθήκον’ μας προς τη Πατρίδα, να αποκρύψουμε την Αλήθεια για αυτό που πρέπει να κάνει η χώρα για τη διαχείριση της κρίσης, να προετοιμαστούμε να δώσουμε μια ‘εύκολη’ συγχώρεση σε όλους αυτούς, τους ‘υπεύθυνους’ και αρμοδίους, και κυρίως να προετοιμαστεί η πλατφόρμα ( των εύκολων προδοτών ή των ανίκανων) για να μπορούν οι πολιτικές μας ηγεσίες να αποφύγουν , ακόμη και αυτή τη φορά, να δεσμευτούν με το αυτονόητο, την υλοποίηση των αποφάσεων τους.

Εθνική Ισχύς και Κυριαρχία της Ελλάδος στις Κρίσεις

Θα πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν ένα μέρος, ίσως σημαντικό, της συνολικής Εθνικής Ισχύος της Ελλάδος. Γιατί η Εθνική Ισχύς είναι κάτι πολύ περισσότερο από την Εθνική Ακεραιότητα και Εθνική Ανεξαρτησία. Είναι το διεθνές αποτύπωμα της χώρας, ο τρόπος με τον οποίο η χώρα γίνεται αντιληπτή, πρώτα στον εαυτό της και ύστερα και από τους άλλους, σε όλα τα επίπεδα της διεθνούς δράσης, πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό, χρηματοοικονομικό και πολιτιστικό.

Και εάν θέλαμε για την Ελλάδα, ως χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα , ευρωπαϊκό πνεύμα, νομικό πολιτισμό και ρεαλισμό, να ορίσουμε την Εθνική της Κυριαρχία θα θεωρούσαμε ότι είναι αυτή που ταυτίζει την Κυριαρχία με την ικανότητα του κράτους να προβλέπει και να διαχειρίζεται με επιτυχία της κρίσεις.

Αυτή η επιλογή δεν είναι τόσο απλή όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. Οι στρατηγικές ενέργειες και δραστηριότητες περιλαμβάνουν το κάθε στοιχείο της εθνικής ισχύος (πολιτικό, οικονομικό, διπλωματικό, ψυχολογικό, και στρατιωτικό). Είναι φυσιολογικό ότι το κάθε στοιχείο της εθνικής ισχύος φέρνει μαζί του τις δικές του, μάλλον διαφορετικές ικανότητες και αδυναμίες, οι οποίες και θα εμπλακούν ανάλογα και για το σκοπό-στόχο που θα ακολουθεί κάθε φορά η Εθνική Στρατηγική. Επιπλέον, οι αρμόδιοι, που ανήκουν επαγγελματικά σε ένα από τα ιδιαίτερα στοιχεία της εθνικής ισχύος, τείνουν να υποστηρίζουν με τις επιλογές τους μόνο εκείνους από τους σκοπούς-στόχους που μάλλον δίνουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής του δικού τους επαγγελματικού χώρου, τον οποίο και θεωρούν ως τον πλέον ικανό να συνεισφέρει με τις πλέον κατάλληλες ενέργειες.

Στη χώρα μας το ΚΥΣΕΑ είναι το θεσμοθετημένο όργανο της Κυβέρνησης που αξιολογεί τις διπλωματικές, οικονομικές , κοινωνικές, ψυχολογικές, στρατιωτικές και λοιπές επιπτώσεις των κρίσεων και αποφασίζει τον τρόπο αντίδρασης , μαζί με τα μέτρα, ενέργειες και δράσεις που θα ληφθούν και τον φορέα της υλοποίησης των. Υπάρχει λοιπόν μόνιμα η απαίτηση για ένα Σύστημα για το Δια-υπουργικό Σχεδιασμό του ΚΥΣΕΑ. Θα πρέπει αυτό να είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα, που να καθιστά αναγκαία την χρησιμοποίηση κοινής πολιτικής και διαδικασιών σχεδίασης, κατά την διάρκεια του Πολέμου, αλλά και των Κρίσεων, προσφέροντας ένα συστηματικό και συντονισμένο σύστημα λήψεως αποφάσεων για την επίλυση των προβλημάτων. Είναι το κύριο σύστημα στο επίπεδο της Γ. Γραμματείας Συντονισμού, των υπουργείων και του κράτους για να μεταφρασθούν οι πολιτικές αποφάσεις σε Επιχειρησιακά Σχέδια. Παρέχει τα μέσα για ένα ενιαίο, έγκαιρο, έγκυρο και συντονισμένο και τυποποιημένο τρόπο σχεδίασης και εκτέλεσης των δράσεων και των επιχειρήσεων, προκειμένου το κράτος να ανταποκριθεί σε κάθε είδους καταστάσεις κρίσεων από την περίοδο της ειρήνης και μέχρι και την μετάπτωση του από την ειρηνική κατάσταση στο πόλεμο.

Με δεδομένο ότι το ΚΥΣΕΑ καλύπτει ένα μέρος από τις απαιτήσεις για λήψη αποφάσεων επί σημαντικών θεμάτων, η ανάπτυξη της οργάνωσης αυτής σε υψηλό επίπεδο, θα βοηθούσε τα μέγιστα σε ένα τομέα που οι συντονισμοί και η αποτελεσματική διαχείριση των Μέτρων Έκτακτης Ανάγκης θα πρέπει να εξετάζονται σε σχέση με την ύπαρξη των «επικείμενων» απειλών εθνικής ασφάλειας. Για αυτό οι απειλές ασφάλειας θα μπορούσαν να περιληφθούν στη Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική και σε όλα τα από αυτήν εκπορευόμενα Στρατιωτικά Σχέδια των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η προβλεπόμενη λειτουργία του Συστήματος Χειρισμού των Κρίσεων, υπό το ΚΥΣΕΑ και τον Πρωθυπουργό, ενασκήθηκε μόνο περιστασιακά : κατά την ελληνική προεδρία της ΕΕ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Δεν χρησιμοποιήθηκε, σχεδόν ποτέ, για το συντονισμό και την λήψη μέτρων ταυτόχρονα από όλους τους μη στρατιωτικούς φορείς της Εθνικής Ισχύος. Δεν έχει επίσης συν-ασκηθεί σε στα αντίστοιχα Συστήματα Χειρισμού Κρίσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Με δεδομένη την εκπεφρασμένη βούληση της σημερινής Κυβέρνησης (του ΣΥΡΙΖΑ αλλά της Ελλάδος) που διακηρύττει ακόμη και από το αρχικό της πολιτικό πρόγραμμα ότι επιθυμεί να διαμορφώσει ένα νέο «συμβόλαιο» με την Ελληνική Κοινωνία, θα πρέπει επίσης και να επιβάλει μια νέα «Πολιτική για την Άμυνα και την Ασφάλεια της Χώρας». Αυτή η νέα πολιτική θα κινείται σε εντελώς διαφορετική διάσταση από ότι μέχρι σήμερα. Θα είναι δηλαδή μια πολιτική διακήρυξη, μια «Λευκή Βίβλο» που θα προσδιορίζει την έννοια της Εθνικής Ισχύος και της Εθνικής Άμυνας και θα αφορά την Κυβέρνηση, το Κράτος και την Κοινωνία. Για το λόγο αυτό δεν θα είναι απόρρητη, αλλά κτήμα όλης της κοινωνίας.

Η επανένταξη της όλης αυτής της υπάρχουσας υποδομής στη Ελλάδα για τον χειρισμό όλων των κρίσεων με την ουσιαστική επέκταση των υπαρχόντων δυνατοτήτων και τους λοιπούς κρατικούς φορείς, είναι η πλέον «επιβεβλημένη βελτίωση», εάν πραγματικά εκτιμούμε ότι η ικανότητα του κράτους να προβλέπει και να διαχειρίζεται με επιτυχία της κρίσεις προστατεύει την Εθνική Κυριαρχία. Θα πρέπει να εναντιωθούμε στη περίπτωση χρήσεως του Στρατεύματος εκτός του θεσμικού του ρόλου στις κρίσεις καθώς και στη προετοιμασία και τη δημιουργία μιας ακόμη ‘πλατφόρμας’ για παροχή συγχώρεσης και άφεσης των αμαρτιών των αρμοδίων.

Να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο τη ‘δέσμευση’ της πολιτικής ηγεσίες με την αυτονόητη υλοποίηση των αποφάσεων της. Ο χειρισμός των κρίσεων είναι το μοναδικό πεδίο εφαρμογής των πολιτικών δεσμεύσεων, δεσμεύσεων που εξασφαλίζουν την εθνική κυριαρχία (ανεξαρτησία και ακεραιότητα) της χώρας μας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Την Πέμπτη 17/3/2016 σε πολλά σχολεία της Ελλάδας πήγε ένα έγγραφο μέσω του Myschool που ζητάει στοιχεία για το πόσοι άνδρες εκπαιδευτικοί είναι σε ηλικία για επιστράτευση και πόσοι όχι, καθώς και τον αριθμό μελών οικογενείας με τους οποίους συνοικούν (τα υπόλοιπα στοιχεία θα ληφθούν από το Myschool).

Σύμφωνα με το Ν.Δ. 17/1974 άρθρο 9 περί ΠΣΕΑ, παρακαλούμε να συμπληρώσετε την επισυναπτόμενη κατάσταση και να μας την αποστείλετε έως τις 21/3/2016 ημέρα Δευτέρα.
Παρακαλώ μην προσθέσετε κάποια στήλη στην κατάσταση η οποία θα πρέπει να σταλεί ηλεκτρονικά, σε μορφή .xlsx ή .xls, προκειμένου να γίνει μαζική επεξεργασία από εμάς.
Τα υπόλοιπα στοιχεία που μας ζητήθηκαν θα τα αντλήσουμε από το myschool αλλά όπως θα διαπιστώσετε από την κατάσταση χρειαζόμαστε Αριθμό μελών οικογενείας που συνοικούν.

Διευκρινήσεις σχετικά με την αριθμητική κατάσταση προσωπικού:

1. Να υπολογίσετε τους Οργανικά, με προσωρινή τοποθέτηση, με απόσπαση και όχι όσους έχουν μερική διάθεση στο σχολείο σας.
2. Οι Διευθυντές να υπολογιστούν στα σχολεία που υπηρετούν.
3. Οι αποσπασμένοι από άλλα ΠΥΣΔΕ/ΠΥΣΠΕ να υπολογιστούν.
4. Οι Σχολικοί Σύμβουλοι που τυχόν έχουν οργανική σε σας να υπολογιστούν.
5. Οι αναπληρωτές και ωρομίσθιοι να υπολογιστούν.
6. Σε περίπτωση συζύγων εκπαιδευτικών να υπολογιστούν από ένα υπάλληλο τα άτομα που συνοικούν (παιδιά, γονείς).

Εμείς από την πλευρά μας, δικαίως αναρωτιόμαστε:
  • Ποια η σκοπιμότητα και ποιος ο λόγος αυτού του εγγράφου;
  • Πάμε για πόλεμο;
  • Δημιουργούνται πολιτοφυλακές;
  • Θα μας φέρουν πρόσφυγες στα σπίτια μας;
Αν ξέρει κάποιος ας μας απαντήσει…!

ΥΓ: Η πολιτική επιστράτευση κηρύσσεται με βάση το Νομοθετικό Διάταγμα 17/1974 «Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης», το οποίο αναφέρει ότι "κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση προκαλούμενη είτε από φυσικά ή από άλλα γεγονότα ή από ανωμαλίες κάθε φύσης και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την παρακώλυση και τη διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας".



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ζαχαρίας Λουδάρος

Δεν έχει μείνει ασχολίαστη η «οικογενειακή φωτογραφία» του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος με όλους τους «γραβατωμένους» σοσιαλιστές και μαζί τον Τσίπρα σε μια άκρη και με τα χέρια στις τσέπες, λες και είναι βαριεστημένο γκαρσόνι που περιμένει να πάρει παραγγελία μόλις τελειώσει η φωτογράφιση.

Όλοι συμφωνούν στην αίσθηση πως αυτός ο Μάρτιος θα είναι μήνας-κλειδί για τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς η κυβέρνηση δεν αντέχει πέραν του Μαρτίου την εκκρεμότητα της αξιολόγησης. Στο μεταξύ, όμως, συσσωρεύτηκαν σημαντικοί λόγοι ώστε και οι δανειστές να βιάζονται επίσης ώστε να μην επιλέγουν τη γνωστή τακτική «εμείς δεν βιαζόμαστε, όταν είστε έτοιμοι…». Τα σημάδια κινδύνου για επερχόμενη υποτροπή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και το προσφυγικό είναι οι βασικοί.

Ας ξεκινήσουμε με τις συμπτώσεις που δεν είναι καθόλου συμπτώσεις.

Ο «κεραυνός εν αιθρία» με αφορμή τη γνωστή δήλωση Μουζάλα γίνεται την παραμονή της μετάβασης της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής για το προσφυγικό και μερικές μέρες πριν τη μετάβαση του πρωθυπουργού στη Ν. Υόρκη για την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εκεί θα πρέπει να γίνει το «μεγάλο deal» κατ’ αρχάς μεταξύ Ουάσινγκτον – ΔΝΤ από τη μία πλευρά και Βερολίνου – Ευρώπης από την άλλη για τους όρους συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Το ΔΝΤ έχει θέσει δύο εναλλακτικές: Είτε «βαθιά» αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους σε συνδυασμό με πιο ήπιο πρόγραμμα (πιο χαλαρό τρίτο και… ήπιο τέταρτο μνημόνιο) είτε «σκέτη» αναδιάρθρωση χρέους σε συνδυασμό με σκληρό πρόγραμμα προσαρμογής. Πάνω σε αυτό το δίλημμα προσπαθεί να παρεμβληθεί στο deal η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Διαθέτει όμως κάποιο «ισχυρό χαρτί» ώστε να έχει λόγο, ή απλώς θα της ανακοινωθεί η απόφαση των δύο πλανητικών εταίρων;

Δυστυχώς, όπως σε όλη τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της κρίσης, έτσι και τώρα, οι ελληνικές κυβερνήσεις συνήθισαν να διαπραγματεύονται με βάση την πιθανή αρνητική διεθνή επίπτωση των προβλημάτων της χώρας. Ήταν ο λόγος που ο Τσίπρας πίστευε αφελώς κάποτε πως θα είναι «μέρα μεσημέρι» όταν η Μέρκελ θα συμφωνούσε να … αλλάξει η Ευρώπη.

Έτσι, η κυβέρνηση Τσίπρα, από τον περασμένο Ιούλιο που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, ακολουθεί αυτή την πεπατημένη. Και το μόνο «χαρτί» που κρατάει πλέον είναι το προσφυγικό, αλλά – και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο- η διμερής εκκρεμότητα του ονόματος των Σκοπίων. Αυτό το τελευταίο μαζί με την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θα μπορούσαν να είναι οι κινήσεις «καλής θέλησης» της κυβέρνησης ώστε να έχουν όλες οι πλευρές ισχυρό κίνητρο για μια συνολική συμφωνία. Η οποία -δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία- θα προσεγγίζει τις θέσεις του ΔΝΤ μάλλον παρά της ευρωπαϊκής πλευράς. Θα είναι δηλαδή σκληρή.

Γιατί όμως η ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί μια συμφωνία που δεν μπορεί να «αντέξει» και άρα μπορεί να σημάνει το τέλος της; Μόνο για ένα λόγο: επειδή θα έχει πάρει διαβεβαιώσεις ότι θα στηριχτεί ώστε να παραμείνει στην εξουσία. Τι διάρκεια ισχύος και πόση στιβαρότητα θα έχει μια τέτοια συμφωνία; Εκ των πραγμάτων μικρή. Σε μια συγκυρία που αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα ακόμη και η Μέρκελ, ποιος μπορεί να εγγυηθεί, ακόμη και αν το ήθελε, διάρκεια και στιβαρότητα στον κ. Τσίπρα; Εκ των πραγμάτων θα ισχύσει η γνωστή -και ανατριχιαστικά ωμή- παλαιότερη δήλωση της κ. Λαγκάρντ: «Θα κλοτσήσουμε το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα και βλέπουμε»!

Εν προκειμένω το πόσο μακριά θα πάει το… τενεκαδάκι σχετίζεται ευθέως με την τεκτονικών διαστάσεων ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, η οποία άρχισε ήδη με δύο «επεισόδια» φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους: την υπόθεση Μουζάλα, που ξέσπασε σαν “κεραυνός εν αιθρία”, και τη διαγραφή του Φαήλου Κρανιδιώτη από τη ΝΔ. Είναι απλώς τα «προεόρτια» καθώς ακολουθούν, οσονούπω, τα κυρίως επεισόδια. Διότι αυτό που συνδέει τους «έξω», με την υπόθεση Μουζάλα και τη διαγραφή του Φαήλου Κρανιδιώτη, είναι φυσικά οι όροι παραμονής της κυβέρνησης στην εξουσία. Όχι γιατί δεν μπορούν να βρεθούν οι βουλευτικές ψήφοι για να περάσουν τα μέτρα από τη Βουλή, αλλά γιατί αυτό το απαιτούν οι δανειστές.

Όπως όλα δείχνουν η κυβερνητική σύμπραξη με τον Πάνο Καμμένο φτάνει στο τέλος της. Ήδη από την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αυτή η σύμπραξη ήταν «κόκκινο πανί» για τους δανειστές. Ύστερα από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου το ζήτημα τέθηκε ξανά στο τραπέζι, αλλά τότε δεν ήταν ώριμο κανένα άλλο σενάριο κυβερνητικής συνεργασίας. Τώρα, η ανάγκη να κλείσει το ζήτημα της αξιολόγησης, αλλά και το «μέτωπο» με τη FYROM στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης και σχεδιασμών που φτάνουν μέχρι τη… Συρία, αναγκάζουν σε δομικό ανασχηματισμό των κυβερνητικών συμμαχιών.

Τώρα πλέον έχουν ετοιμαστεί επιμελώς οι εναλλακτικές στο παρασκήνιο – ή και στο προσκήνιο για όσους έχουν μάτια να βλέπουν. Η προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ με τη Σοσιαλιστική Διεθνή των Ολάντ και Σουλτς έχει φτάσει ένα βήμα πριν την επίσημη εισδοχή του κυβερνώντος κόμματος σε αυτήν. Αλλά το επίσημο ελληνικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι το ΠΑΣΟΚ! Σε κάθε περίπτωση πάντως η επισημοποίηση της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ με τη Σοσιαλιστική Διεθνή σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτο, να σπάσει η κυβερνητική συμμαχία με τον Καμμένο, δεύτερο να «ζεσταθεί» η συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ και -γιατί όχι;- προοπτικά να συγχωνευτούν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ σε έναν ενιαίο σχηματισμό του σοσιαλφιλελεύθερου κέντρου.

Έτσι, λοιπόν, η ολοκλήρωση της συμφωνίας για την αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος αλλά και ένα συνολικό deal για προσφυγικό και ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική Μεσόγειο απαιτούν, με όλους τους δυνατούς τρόπους και για όλους τους λόγους, μια άλλη κυβέρνηση, χωρίς τον Καμμένο αλλά με τη Φώφη. Μόνο; Όχι. Σίγουρα και με το Ποτάμι και, εφόσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξαναπεί όχι, και με την Ένωση Κεντρώων. Έτσι θα παρακαμφθεί ο «κάβος» της αξιολόγησης και ύστερα… «καλή τύχη σε όλους». Αν οι συγκυρίες είναι ευνοϊκές, μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να μακροημερεύσει, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να περιμένει ήσυχα τη σειρά του – εξάλλου δεν τον πήραν και τα χρόνια. Αν πάλι δεν μακροημερεύσει επειδή το «τενεκεδάκι» δεν πάει πολύ μακριά, τότε θα έρθει νωρίτερα «η ώρα του Κυριάκου».

Υπό το φώς όλων των παραπάνω, πάντως, ας μη μας διαφύγουν κάποιες «λεπτομέρειες»:

• Πολλά κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσαν υποστήριξη στον Γιάννη Μουζάλα, εκτός από ένα, που όταν μιλάει, πάντα κάτι σημαίνει: τον Γιάννη Δραγασάκη.
• Ο Μουζάλας ήταν πολύ προσεκτικός στις δηλώσεις του σχετικά με τη γειτονική χώρα.
• Η διαγραφή του Φαήλου Κρανιδιώτη, επισήμως διότι «το παράκανε» με την αναφορά του στο Γουδί, είναι άραγε εντελώς άσχετη με την άποψη του Φαήλου σχετικά με το όνομα των Σκοπίων; Μην ξεχνάμε ότι η οικογένεια Μητσοτάκη έχει συνδεθεί με «ενδοτικές» απόψεις για το ζήτημα αυτό.
• Το γεγονός ότι το αποφασιστικό ραντεβού Τσίπρα – Καμμένου μετατίθεται για μετά την επιστροφή τους από την Ουάσινγκτον δεν είναι μόνο για να «καταλαγιάσουν τα πάθη», αλλά και γιατί αμφότεροι θέλουν να ξέρουν αν το deal μεταξύ ΔΝΤ και Ευρώπης και ύστερα κυβέρνησης – δανειστών θα ευδοκιμήσει και με ποιους όρους.

ΥΓ: Με βάση το «παραγωγικό πρότυπο» της χώρας, ανάπτυξη σημαίνει… οικοδομή. Καλώς ή κακώς και μέχρι να βρούμε άλλο – αν βρούμε ποτέ- αντί να ιδεολογικοποιούμε ανοήτως ένα σοβαρό πρόβλημα όπως το προσφυγικό, θα έπρεπε ήδη να έχει ξεκινήσει η χωροθέτηση δυο τριών νέων πόλεων για να πάρουν οι μηχανές μπροστά. Ο νέος Λαλιώτης που θα μοιράσει την πίτα έτσι ώστε να είναι όλοι happy, λείπει ακόμη.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Ο ακροδεξιός Καμένος ζητά την παραίτηση του Μουζάλα γιατί ονόμασε λέει τα Σκόπια Μακεδονία.
Ο «αντιμνημονιακός» Καμένος που δεν δίστασε να ψηφίσει το πιο επαχθές μνημόνιο που έστειλε πιο βαθειά στην εξαθλίωση τον Ελληνικό λαό, δείχνει υπερευαίσθητος και αδιάλλακτος στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.
Από κοντά και ο Κούλης.
Τι και αν ο πατέρας του και όλο του το κόμμα είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το φιάσκο του ονόματος.
Από δίπλα και κάποια από τα άλλα από-κόμματα.

Στις 18/2/1992 οι ΣαμαροΜητσοτάκηδες με την συνδρομή των προέδρων των άλλων κομμάτων, Παπανδρέου, Παπαρρήγα και Δαμανάκη στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή για το θέμα των Σκοπίων συμφωνούν ΗΛΙΘΙΩΣ για κοινή γραμμή πλεύσης, σε μια ονομασία που δεν θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της – αν και δεν πίστευαν ότι αυτό ήταν το σωστό για την χώρα - παγιδευμένοι όμως στις δικές τους εξαγγελίες, γιατί άλλα είχαν υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό και για άλλα είχαν προετοιμάσει την μάζα.
Και από κάτω μια λαοθάλασσα πλούσιας κοινωνικής διαστρωμάτωσης, χειροκροτητές, πνιγμένοι στην εθνική τους υπερηφάνεια τους αποθέωνε.

Και φτάσαμε στο σήμερα μετά από 25 χρόνια χλευασμού από όλη την διεθνή κοινότητα, όλος ο κόσμος να το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι.

Δεν υπάρχει κράτος στον κόσμο ( εκτός της Κύπρου ) που να μην αποκαλεί στις διμερείς τους επαφές, αλλά και στα διεθνή φόρουμ αυτή την χώρα με το όνομα Μακεδονία και εμείς που τα προβλήματα είναι μια τεράστια θηλιά στο λαιμό μας, ασχολούμαστε με μια χαμένη υπόθεση και τα παιχνιδάκια του ψεκασμένου Καμένου.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά στο ίδιο παιχνίδι θεατής.
Αν πιστεύει αυτά που έλεγαν και λένε ακόμα τα στελέχη του, ότι το όνομα δεν έχει καμία αξία πια όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, από το να δημιουργεί ομάδες υποστήριξης στον Μουζάλα, ας ξεπαγώσει τις συνομιλίες για το όνομα των Σκοπίων να τελειώνουμε με ένα θέμα που είναι αγκάθι στις σχέσεις μας εδώ και 25 χρόνια, τώρα μάλιστα που η ανεύθυνη και αλλοπρόσαλλη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στο προσφυγικό έχει αναβαθμίσει την παρουσία των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή και στην διεθνή σκηνή.

Οι άθλιοι προηγούμενοι, ξεχνώντας ότι ένας αξιοπρεπής συμβιβασμός είναι προτιμότερος από μια ντροπιαστική ήττα, έκαναν την βλακεία να μην συμφωνήσουν -θέλοντας να χαϊδέψουν αυτιά - σε μια αξιοπρεπή λύση αποδεκτή για την χώρα εμπεριέχοντας την λέξη Μακεδονία ως γεωγραφικό προσδιορισμό.

Τούτοι εδώ, ανόητοι φαφλατάδες όταν ήταν έξω από τον χορό υποστηριχτές της ονομασίας των Σκοπίων ως Μακεδονία, σήμερα που είναι μέσα στα πράγματα δειλοί και αριβίστες, είναι έρμαιοι των διαθέσεων ενός ηλίθιου ακροδεξιού.

Τώρα αν ο Μουζάλας πρέπει να παραιτηθεί, αυτό να εξαρτηθεί μόνο από το πόσο πετυχημένος η όχι είναι στο έργο του και όχι για την χαμένη υπόθεση του ονόματος, για την οποία είναι ο τελευταίος που ευθύνεται, η γιατί το απαιτεί ο ψεκασμένος Καμένος

Είναι απορίας άξιο πάντως, πως ένα κόμμα, το οποίο ουσιαστικά δεν ευθύνεται σε ΤΙΠΟΤΑ για την κατάντια αυτού του τόπου, κατάφερε η ανόητη ηγεσία του μέσα σε ένα χρόνο να χρεωθεί τα ΠΑΝΤΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι πρόσφυγες πρέπει να φύγουν από τη μεθόριο

Δεν είναι καθόλου ευχάριστη, ούτε σε επίπεδο συμβολισμού ούτε σε επίπεδο ουσίας, η παρουσία σε ελληνικά ακριτικά νησιά διάφορων γαλονάδων της... Μεγάλης Πύλης, που θα επιβλέπουν -υποτίθεται- την (ασαφή) διαδικασία επαναπροώθησης κάποιων προσφύγων σε τουρκικό έδαφος.
Τούρκοι «καϊμακάμηδες» δεν χρειάζονται στη Μυτιλήνη. Παρ' όλα αυτά, θα δεχόμουν να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου και να καλωσορίσω μέχρι και... Αρειανούς σε ελληνικές ακτές, αν ήξερα ότι αυτό θα μου έλυνε το πρόβλημα των ατέλειωτων προσφυγικών ροών. Δυστυχώς, πολύ αμφιβάλλω αν η Τουρκία είναι διατεθειμένη να τηρήσει οποιαδήποτε συμφωνία επανεισδοχής λαθραίων μεταναστών. Οπως, επίσης, καθόλου δεν έχω πειστεί ότι η παρουσία της νατοϊκής αρμάδας στο Αιγαίο θα αποτρέψει τους διακινητές από το να ξεφορτώσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους.

Η αναχαίτιση του προσφυγικού κύματος μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο, δυστυχώς: Από τους ίδιους τους πρόσφυγες, που θα μεταφέρουν στόμα με στόμα στους δικούς τους ανθρώπους ότι η Ελλάδα δεν είναι η κατάλληλη αυλόπορτα για τον γερμανικό... παράδεισο.

Για να παγιωθεί όμως αυτή η πεποίθηση στις ορδές των απελπισμένων, δεν αρκούν οι διακηρύξεις των μαντρόσκυλων της Ευρώπης ούτε το ντε φάκτο σφράγισμα των συνόρων. Οσο συνεχίζονται η συγκέντρωση χιλιάδων προσφύγων στην ελληνοσκοπιανή μεθόριο, με την ελπίδα ότι θα βρουν μια διέξοδο διαφυγής, αλλά και το... σουλάτσο διάφορων περίεργων που τους ενθαρρύνουν, τόσο το ενδεχόμενο ενός μεγάλου «ατυχήματος» καραδοκεί. Είναι απορίας άξιον πώς η Ελληνική Αστυνομία περιορίζει (σωστά από μία άποψη) την κινητικότητα στους δημοσιογράφους, επιτρέπει όμως την παραμονή δεκάδων ασχέτων στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Προσωπικά, δεν θα έδινα την άδεια ούτε σε εκκεντρικούς Κινέζους καλλιτέχνες ούτε σε συνταξιούχους Γερμανούς πολιτικούς να περιφέρονται δίπλα στις σκηνές των σύγχρονων νομάδων με το πρόσχημα της «ανθρωπιστικής ευαισθησίας». Η προχθεσινή προβοκάτσια με τον «χάρτη της μεγάλης απόδρασης» θα μπορούσε να έχει οδηγήσει στην απώλεια εκατοντάδων ζωών - και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι από τις ευθύνες θα ξέφευγε η Ελλάδα...

Αυτό, άλλωστε, μπορεί να συμβεί από μέρα σε μέρα, ιδίως όσο προβάλλεται στις τηλεοπτικές οθόνες η εικόνα ενός ατέλειωτου στρατοπέδου πρόχειρης φιλοξενίας εξαθλιωμένων που ετοιμάζονται... να ταξιδέψουν, γιατί «όπου να 'ναι, ανοίγουν τα σύνορα». Η αδημονία ενθαρρύνει τις «πρωτοβουλίες απελπισίας»...
Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη η άμεση εκκένωση της Ειδομένης. Οι πρόσφυγες πρέπει να φύγουν από τη μεθόριο και να εγκατασταθούν σε φυλασσόμενους χώρους φιλοξενίας μακριά από τα σύνορα. Είτε με το καλό είτε με το στανιό...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά
Στις αρχές του 19ου αιώνα, λίγο πριν την Επανάσταση του ’21, ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος σε δύο υπομνήματα, ο πρώτος προς τον τσάρο το 1811 και ο δεύτερος προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το 1820, υπολόγιζαν τον αριθμό των Ελλήνων σε 7 έως 9 εκατομ., ανάλογο με εκείνον των Τούρκων και με τα 9 εκατ. της κοσμοκράτειρας Αγγλίας την ίδια εποχή.

Οι Σέρβοι, οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι δεν ξεπερνούσαν, μαζί, τα 3 εκατ. Κατανοούμε έτσι γιατί, από τον Ρήγα ως την Φιλική Εταιρεία, το όραμα των Ελλήνων για το μελλοντικό τους κράτος, είχε βυζαντινές διαστάσεις – εξ ου και η επανάσταση στη Μολδοβλαχία, παράλληλα με την Πελοπόννησο και τα σχέδια για μια επαναστατική εξέγερση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Αυτός ο ελληνισμός, που έσφυζε από ζωτικότητα και πρωτοστατούσε στην οικονομική και πνευματική ζωή της ανατολικής Μεσογείου και της νοτιοανατολικής Ευρώπης –από την Οδησσό και τον Πόντο έως τη Βιέννη–, υπήρξε και ο πρωταγωνιστής της μεγαλύτερης επανάστασης των αρχών του 19ου αιώνα που συντάραξε την Ευρώπη και τον κόσμο.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε κρίση τουλάχιστον έναν αιώνα πριν, από τις απαρχές του 18ου αιώνα, και παρ’ ότι σκωληκόβρωτη συντηρούνταν ακριβώς γιατί Εγγλέζοι, Γάλλοι και Αυστριακοί, επιθυμούσαν την επιβίωσή της. Τόσο απέναντι στον ρωσικό κίνδυνο, όσο και απέναντι στην πιθανότητα ανασυγκρότησης ενός ελληνικού κράτους, στα όρια του ύστερου Βυζαντίου, που θα αποτελούσε ισχυρό ανταγωνιστή τους στην ανατολική Μεσόγειο.

Έτσι η επανάσταση δεν αντιμετώπιζε μόνον την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και τις δυτικές δυνάμεις, που μέχρι το 1824 συντάσσονταν ανοιχτά με τους Οθωμανούς μαζί με την Αυστρία του Μέττερνιχ· τέλος είχαν να αντιμετωπίσουν την εσωτερική διχόνοια και τις διαμάχες ενός λαού διάσπαρτου σε μια τεράστια περιοχή. Οι Έλληνες μόνοι τους (διότι και η Ρωσία, πιστή στην Ιερά Συμμαχία, είχε εγκαταλείψει τους Έλληνες στην τύχη τους και στα χέρια των Εγγλέζων) έπρεπε να αντιμετωπίσουν αυτούς τους τρεις δαίμονες που έχουν σφραγίσει τη νεότερη ιστορία μας. («Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, βόλι Τουρκιάς, τοπ’ Άγγλου, πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι», γράφει με απαράμιλλη ενάργεια και πυκνότητα ο Σολωμός).

Παρ’ ότι επί εκατό ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1922, οι Έλληνες δοκιμάζουν με αναρίθμητες προσπάθειες να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος των κατοικούμενων από Έλληνες περιοχών, θα αφήσουν αυτό το έργο ημιτελές, με αποφασιστική συμβολή των εμφυλίων πολέμων που κατέτρωγαν το εσωτερικό μέτωπο. Ταυτόχρονα θα επιτρέψουν στους Οθωμανούς να ανασυγκροτηθούν μετά το 1922, να εκδιώξουν και να σφαγιάσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς (Αρμένιους, Πόντιους, ανατολικοθρακιώτες, Μικρασιάτες) και να αρχίσουν, από το ’22 και μετά, μια πορεία ανασυγκρότησης ενός ισχυρού κράτους στη Μ. Ασία και την Κωνσταντινούπολη.

Έκτοτε, η πορεία των δύο νέων εθνικών κρατών, της Ελλάδας και της Τουρκίας, ακολουθεί αποκλίνουσες κατευθύνσεις. Σε μας διχόνοια, διαμάχες, Κατοχή και εμφύλιοι θα αποδυναμώσουν ακόμα περισσότερο το ήδη συρρικνωμένο γεωγραφικά και πληθυσμιακά εθνικό σώμα (εκατομμύρια εξάλλου χάθηκαν από τις αρχές μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα σε αλλεπάλληλα μεταναστευτικά κύματα). Η Τουρκία, παρ’ ότι ξεκινούσε από πολύ χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης και συνοχής, ακολουθεί με αυταρχικό και ολοκληρωτικό τρόπο μια πορεία εθνικής οικοδόμησης.

Σήμερα, σχεδόν διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 και εκατό χρόνια μετά το ’22, οι συσχετισμοί έχουν ανατραπεί δραματικά. Η Τουρκία, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, κυρίως εξαιτίας του κουρδικού, είναι πλέον μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη με πληθυσμό εφτά φορές μεγαλύτερο από της Ελλάδας –το 1922 ήταν μόλις διπλάσιος–, με ισχυρή αυτοκινητοβιομηχανία (παρήγαγε,1.4 εκατομ. αυτοκίνητα το 2015), έχει μια διαρκώς ενισχυόμενη πολεμική βιομηχανία και είναι μέλος του κλαμπ των είκοσι ισχυρότερων χωρών του κόσμου. Έχει πρόεδρο τον Ερντογάν που επιχειρεί να τεθεί επικεφαλής ενάμιση δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων και πρωθυπουργό τον εμπνευστή του νεοθωμανικού δόγματος Νταβούτογλου. Απέναντί της, η Ελλάδα έχει μεταβληθεί στο κλοτσοσκούφι των Ευρωπαίων, έχει αποβιομηχανοποιηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, έχει ως πρόεδρο τον Προκόπη Παυλόπουλο και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα. Έναν πρωθυπουργό που δεν διαθέτει ούτε ίχνος εθνικής στρατηγικής, μια και το μυαλό του, όπως εκείνο των συριζαίων γενικότερα, έχει καταστραφεί από υπερβολικές δόσεις εθνομηδενισμού.

Αυτές οι δύο χώρες βρίσκονται αντιμέτωπες στο Αιγαίο σήμερα. Έσχατο, η Τουρκία, με σύστημα, μεταβάλλει την καταστροφή που προκάλεσε στη Συρία, με την ενίσχυση των τζιχαντιστών σε όπλο για την οριστική καθυπόταξη της Ελλάδας, μέσω των προσφύγων και των μεταναστών.

Η Τουρκία πιστεύει πως βρίσκεται πολύ κοντά στον στόχο της μεταβολής της Ελλάδας και της Κύπρου σε νεοθωμανικό προτεκτοράτο. Εξάλλου, παρά τα casus beli και την παρουσία πενήντα χιλιάδων στρατού στην Κύπρο, η ελληνική κυβέρνηση πειθήνια πραγματοποιεί ήδη κοινές συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων με εκείνους που την απειλούν (ενώ βέβαια δεν κάνει τίποτα ανάλογο με την Κύπρο).

Φθάσαμε λοιπόν στο τέλος του παιχνιδιού; Και μετά από διακόσια χρόνια είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε μια νέα υποταγή στους Οθωμανούς; Τα σημάδια μιας τέτοιας εξέλιξης την αναδεικνύουν σε μια πιθανή εκδοχή. Και είναι πολλά. Οι δήμαρχοι των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, αλλά και ο πολύς Γιάννης Μπουτάρης, θεωρούν ως σωτηρία της οικονομίας την προνομιακή διασύνδεση με την Τουρκία. Οι ιεράρχες της Κρήτης έχουν αποκτήσει την τουρκική υπηκοότητα, ενώ ορισμένοι αστέρες-ιεράρχες της Θράκης υποστηρίζουν ήδη την ανάγκη η Β. Ελλάδα να ενταχθεί σε κοινό κράτος με την Κωνσταντινούπολη και τη Δυτική Μικρά Ασία! Δεν έχει διαλύσει επί ματαίω την ενότητα της ελλαδικής Εκκλησίας ο τουρκολάτρης πατριάρχης.

Και, δυστυχώς, τα πλήγματα δεν έρχονται μόνο από τα πάνω, από τις ελίτ. Δεν έρχονται μόνο από τον Σόρος, τον Λιάκο και τη Σία Αναγνωστοπούλου. Εκφράζουν, εν πολλοίς, το ήθος και την ιδεολογία ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού – κατεξοχήν των μεσοστρωμάτων των πόλεων, δυστυχώς, ίσως και του μεγαλύτερου μέρους της νεολαίας. Σε έναν λαό που δεν ενοχλείται από τα τουρκικά σήριαλ, όπου ο συμφεροντολογικός ατομικισμός έχει διαλύσει κάθε συλλογικό αίσθημα ταυτότητας, είναι απολύτως φυσιολογικό να κυριαρχούν ο ΓΑΠ και ο Τσίπρας.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται το μεγάλο πρόβλημα: Ότι ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, «κουράστηκε». Πολιορκημένος από ανατολή και δύση, βαθιά αλλοτριωμένος πολιτιστικά από κανάλια, πανεπιστημιακούς και υπουργεία, πίστεψε και πιστεύει εν πολλοίς ακόμα πως, με τη λογική του κατευνασμού και του στρουθοκαμηλισμού, μπορεί να επιβιώσει χωρίς μεγάλες προσπάθειες και κυρίως χωρίς συλλογικούς αγώνες. Γι’ αυτό και άφησε τις Ρεπούση να κυριαρχούν στην παιδεία, γι’ αυτό και υπερψήφισε τέσσερις φορές τον αγράμματο νεαρό (ελπίζοντας πως θα αποφύγει τις δόσεις στην εφορία) και παριστάνει και τον τσάμπα ανθρωπιστή μαζί με τον Οικονομέα.

Το μόνο πρόβλημα όμως είναι πως, σε αυτόν τον τόπο, η ειρηνική παραίτηση του ραγιά είναι αδύνατη. Γιατί, σε αυτήν τη γεωγραφική περιοχή, όποιος δεν αντιστέκεται, υποτάσσεται, πεθαίνει. Σε αυτή την περιοχή έχουν διεξαχθεί όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι των τελευταίων εβδομήντα χρόνων. Εδώ, από την αρχαιότητα, οι εισβολές και οι επιδρομές υπήρξαν αναρίθμητες. Αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει στη Συρία, στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη. Αρκεί να δει κανείς τι συνέβη στη Β. Ήπειρο, τι συνέβη στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, τι συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο.

Έτσι λοιπόν, και να θέλουν οι Έλληνες να γίνουν εθελόδουλοι –εκτός ίσως από τους πολιτικούς και όσους κερδίζουν από αυτό–, είναι υποχρεωμένοι να αφυπνιστούν. Εκτός εάν μεταναστεύσουν όλοι από τη χώρα. Εμείς– όσοι θα μείνουμε και είμαστε πολλοί–, παρ’ ότι η ιστορία «γύρισε στραβά» θα υποχρεωθούμε να αντιδράσουμε. Και όχι μόνο με τη μορφή εξανθημάτων στο εθνικό σώμα, όπως συνέβη με τη Χρυσή Αυγή, αλλά και ως ρεαλιστική πρόταση αντίστασης και ανάταξης της χώρας. Εκατόν ενενήντα πέντε χρόνια μετά το 1821:
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.
Μιχάλης Κατσαρός. (Ὁ Δοῦλος)

Πηγή "Άρδην - Ρήξη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Ηταν πολλές, αλλά ήταν πικρές οι αγκαλιές και οι ασπασμοί χθες για τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Όχι όπως παλιά. Τώρα η εικόνα ήταν σα να έβγαινε από κηδεία – όποιος δει τις φωτογραφίες θα καταλάβει. Γιατί σε αντίθεση με τον Τσίπρα που λέει μόνον ψέματα, οι φωτογραφίες λένε την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι χθες στις Βρυξέλλες έγινε κηδεία. Και ήταν της Ελλάδας.

Τους μεγάλους αριστεροαδέξιους κυβερνήτες μας, πολύ απλά, τους κορόιδεψαν. Κανονικά – α: κι αυτή είναι η καλή, η «απονήρευτη» ερμηνεία... Τους έβαλαν να τα δώσουν όλα, τους είπαν και δυο γλυκές κουβέντες εκεί όπως και πριν στο Βερολίνο (την ώρα που οι χώρες δορυφόροι της γερμανικής επιρροής έκαναν τα ακριβώς αντίθετα προφανώς με τις κρυφές ευλογίες της Γερμανίας) και, τελικά, αφού έγινε όλη η βρώμικη δουλειά, τους άδειασαν κανονικότατα: η Γερμανία δεν πρόκειται να πάρει άλλους πρόσφυγες, τα σύνορα τα προτιμά κι εκείνη οριστικά και αμετάκλητα κλειστά…

Η… «αλληλεγγύη» της γερμανικής Ευρώπης σε όλο της το μεγαλείο, σε συνδυασμό με την ελληνική κυβερνητική αφέλεια – κουτοπονηριά – ανικανότητα έφεραν το τραγικό αποτέλεσμα: η Ελλάδα είναι πλέον η αποθήκη προσφύγων της Ευρώπης.

Όλα αυτά ήταν ασφαλώς αναμενόμενα για όποιον έχει τα μάτια του ανοιχτά: πολύ πριν συμβούν οι αναγνώστες αυτής τουλάχιστον της στήλης είχαν διαβάσει ότι θα συμβούν από την 1η Μαρτίου στο άρθρο «Ο Τσίπρας, η Μέρκελ και η βρώμικη δουλειά: όλη η Ελλάδα ένα στρατόπεδο».

Δυστυχώς όμως οι κυβερνήτες είτε δεν κατάλαβαν τι τους γίνεται, είτε τα έδωσαν, τα πούλησαν όλα με την φενάκη ότι έτσι θα εξασφαλίσουν περισσότερο καιρό εξουσίας. Επιπλέον, είπαν και ψέματα. Κι όλα αυτά η Ελλάδα τα πληρώνει τώρα πάρα πολύ ακριβά…

Κι έτσι είναι που φτάσαμε στον τελευταίο ασπασμό.

Το κακό όμως είναι ότι αυτός δεν αφορά μόνον αυτή την ασυνάρτητη, ανήθικη κυβέρνηση και τους επικεφαλής της.

Αφορά, κυρίως, την Ελλάδα, η οποία πια έχει ουσιαστικά καταστραφεί...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Φαίνεται, ότι όταν πριν δύο μήνες είχε πρωτοτεθεί το θέμα του κλεισίματος του δυτικού βαλκανικού διαδρόμου, ο «ειδικός επί του μεταναστευτικού», Γιάννης Μουζάλας, είχε δηλώσει ότι αν γίνει κάτι τέτοιο δεν θα είναι καταστροφή για την Ελλάδα… το πολύ-πολύ να εγκλωβιστούν στη χώρα πάνω κάτω 50 χιλιάδες μετανάστες και οι υπόλοιποι που είναι στα τουρκικά παράλια δεν θα είναι τρελοί να πληρώσουν κάποιες χιλιάδες δολάρια στους περαματάρηδες για να έρθουν να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα, μια και η Ελλάδα είναι χώρα τράνζιτ και όχι τελικός προορισμός τους.

Του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Τι μας λέει το πιο πάνω; Ότι αν το συνδυάσουμε με τα λεγόμενα Τουσκ και τα ψελλίσματα του Αλέξη Τσίπρα και των συν αυτώ τις τελευταίες εβδομάδες, την ψυχραιμία με την οποία αντέδρασε η κυβέρνηση στο κλείσιμο της Ειδομένης, την έλλειψη αντίδρασης από τις διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στο γεγονός αυτό, την έλλειψη αντίδρασης της πολυπράγμωνος κυρίας Μέρκελ που περιορίστηκε να δηλώσει στενοχωρημένη, ότι «δεν είναι λύση το κλείσιμο των συνόρων», είναι εμφανές ότι υπήρχε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε (με ποια ανταλλάγματα η υποσχέσεις άραγε;) εν αγνοία μας.

Φαίνεται ότι η Ευρώπη αντιλαμβανόμενη την αναξιοπιστία της Τουρκίας, έβαλε σε εφαρμογή ένα σχέδιο B, ώστε να πιέσει κι αυτή με την σειρά της την Τουρκία και να μην εμφανιστεί η ίδια στις διμερείς διαπραγματεύσεις τελείως ανίσχυρη.

Η Τουρκία πιθανώς αιφνιδιάστηκε αρχικά, αλλά άρχισε να αντιδρά με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα, τον εκβιασμό. Οι ροές δείχνουν να μειώνονται αλλά δεν σταμάτησαν όπως πίστευαν οι εμπνευστές του σχεδίου Β.

Ακούστηκαν πολλά για το διάγραμμα που κυκλοφόρησε στην Ειδομένη που καλούσε τους μετανάστες να παρακάμψουν τον φράχτη στα σύνορα και να εκβιάσουν τα Σκόπια και τις άλλες βαλκανικές χώρες ώστε να συνεχίσουν την πορεία τους για την χώρα επιλογής τους.

Αναρωτιέμαι αν κάποιος σκέφτηκε τη MIT (τουρκικές μυστικές υπηρεσίες) εκτός από τις διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ). Εγώ στη θέση της κυβέρνησης και της Ευρώπης θα τη σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Είναι προφανές ότι για να συνεχίζονται οι ροές από την Τουρκία έστω και κατά δήλωση μειωμένες, κάποιος πείθει τους μετανάστες ότι εάν συνεχίσουν να έρχονται στην Ελλάδα, η Ευρώπη δεν θα αντέξει το έμφραγμα στα Ελληνο-Σκοπιανά σύνορα και θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να ενδώσει.

Εδώ νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω γιατί αναφέρομαι συνεχώς σε μετανάστες και όχι σε πρόσφυγες. Ο διαχωρισμός σε μετανάστες και πρόσφυγες έχει καθαρά εννοιολογική αλλά και νομική διάταση.

Ο μετανάστης ήταν, είναι και θα είναι ιστορικά, κάποιος ο οποίος επιλέγει να εγκαταλείψει τον τόπο που ζει για έναν άλλο καλύτερο, δηλαδή είναι μία επιλογή λογικής που συνδέεται με τις συνθήκες ζωής. Παράδειγμα, οι Έλληνες της διασποράς. Φεύγει λοιπόν ο μετανάστης από την χώρα του από επιλογή.

Ο πρόσφυγας είναι αυτός που προσπαθεί να ξεφύγει από μία καταστροφή, μία πολεμική σύρραξη ή πολιτικές διώξεις, παράδειγμα οι Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό κατά την Δικτατορία.

Ο πρόσφυγας λοιπόν φεύγει από την χώρα του εξ ανάγκης και όχι από επιλογή. Η άποψη μου είναι ότι οι Σύροι, Ιρακινοί και Αφγανοί που φθάνουν στην Ευρώπη δεν έχουν πλέον την ιδιότητα του πρόσφυγα αλλά του μετανάστη. Ο ΟΗΕ καθώς και οι Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν σαφή νομολογία για τον χαρακτηρισμό του πρόσφυγα και ποιες συνθήκες ορίζουν αυτή την ιδιότητα.

Ορίζεται λοιπόν, ότι αν ένας πρόσφυγας καταφύγει σε μία ΑΣΦΑΛΗ ΧΩΡΑ (π.χ. Τουρκία), διατηρεί την ιδιότητα και τα όποια ευεργετικά μέτρα προβλέπονται για τον πρόσφυγα όσο διάστημα παραμένει στην ασφαλή χώρα της αρχικής του εισδοχής.

Εάν αυτοβούλως επιλέξει να μετακινηθεί σε άλλη ασφαλή χώρα, χωρίς να προσκληθεί από αυτήν, τότε χάνει το καθεστώς του πρόσφυγα και μετατρέπεται σε μετανάστη. Να γιατί λοιπόν όλοι αυτοί άνθρωποι από τις προαναφερθείσες χώρες που συρρέουν στην Ευρώπη είναι πλέον νομικά μετανάστες και όχι πρόσφυγες.

Για να επανέλθουμε λοιπόν στο κύριο θέμα μας είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ελλάδα για άλλη μια φορά αναλαμβάνει τον ρόλο του Ινδικού Χοιριδίου των εν Βρυξέλλες μαθητευόμενων μάγων.

Με φοβίζει πολύ αυτό, γιατί κάθε φορά που γίναμε πειραματόζωο, το πείραμα απέτυχε. Ομολογώ ότι τελευταίως έχω γίνει πολύ θρήσκος… όλο βοήθα Παναγιά λέω. Για να δούμε όμως θα βοηθήσει; Ή κουράστηκε κι αυτή από εμάς;

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Υφαντή

Η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι σε απόλυτη σύγχυση, ως αποτέλεσμα πρωτίστως της αδυναμίας του κυβερνώντος συνασπισμού να αποδεχθεί την πραγματικότητα της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος και να συνειδητοποιήσει ότι ο ιδεοληπτικός και χωρίς όρια βολονταρισμός της συνθλίβεται από τον ντετερμινιστικό εν πολλοίς χαρακτήρα της διεθνούς πολιτικής.

Για όσους έχουν έστω και στοιχειώδη γνώση της ιστορίας και μπορούν να προχωρήσουν έστω και σε μια βασική εννοιολόγηση της διεθνούς πραγματικότητας έξω από τα ιδεολογικά όρια ενός παρωχημένου μαρξιστικού παραδείγματος –το οποίο ειρήσθω εν παρόδω εύκολα εγκατέλειπαν όταν η ιστορία αποκάλυπτε εκκωφαντικά τη φτώχεια του ηγέτες όπως ο Στάλιν, ο Χρουτσώφ, ο Μάο, ο Κάστρο και τόσοι άλλοι– η εξωτερική πολιτική μιας χώρας όταν σχεδιάζεται και εφαρμόζεται χωρίς ορθολογικές αναφορές στην πραγματικότητα και με πυξίδα την ισορροπία συμφερόντων και ισχύος είναι ο πιο σίγουρος και σύντομος δρόμος για την ήττα.

Η ελληνική κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε στον εαυτό της και έτσι και στη χώρα το αυτονόητο. Να διαβάσει την πραγματικότητα με τους όρους που το κάνουν όλες οι άλλες σοβαρές χώρες. Το ακόμη μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα ήταν και εξακολουθεί να παραμένει ότι αρνήθηκε πεισματικά να δει την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια φίλων και εταίρων. Απέρριψε τη δική τους ανάγνωση, συγκρούστηκε μαζί τους και –τι έκπληξη!– απομονώθηκε, και στην αντίληψη πολλών έγινε όχι απλώς μέρος του προβλήματος, αλλά ένας παρίας που επιθετικά –σχεδόν εχθρικά- εκλιπαρεί την αλληλεγγύη τους.

Έτσι φτάσαμε πολύ σύντομα να αντιμετωπίζουμε ένα οξύτατο προσφυγικό/μεταναστευτικό πρόβλημα χωρίς καμμία προετοιμασία και με ελάχιστη κατανόηση από τους μόνους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διαχείρισή του, να διαπραγματευόμαστε με τη Τουρκία από θέση απόλυτης αδυναμίας και να προσφέρουμε αφειδώς προσχήματα να καταρρακώνουν το κύρος μας και να δίνουν την ευκαιρία σε χώρες που όλες μαζί δεν έχουν ούτε το μισό του έστω και συρρικνωμένου μετά από έξι χρόνια ύφεσης ελληνικού ΑΕΠ να επωφελούνται σε βάρος μας.

Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά, αντί να σηματοδοτήσουν έστω και την ύστατη ώρα μια εθνική προσπάθεια –για την οποία η δημοκρατική αντιπολίτευση, ευτυχώς, προσφέρει τη συμπαράταξή της χωρίς όρους– αποτελούν για την κυβέρνηση αντικείμενο πολιτικού μάρκετινγκ. Όλα τα «υλικά» –υλικά για την συνταγή μιας εθνικής ήττας– συσκευάζονται με όρους εσωτερικής κατανάλωσης, αποθέωσης ενός αυτοκαταστροφικού αλλά ταυτόχρονα και αυτοϊκανοποιητικού λαϊκισμού. Παράδειγμα: Δεν είναι πολύς καιρός που ο υπουργός Άμυνας –και άρα η κυβέρνηση– θεωρούσε ότι η στρατηγική μας στο προσφυγικό ήταν η απειλή ότι αν η Ελλάδα καταρρεύσει, η Ευρώπη θα έχει να αντιμετωπίσει τζιχαντιστικά στοιχεία ή ότι αν δεν έχουμε τη βοήθεια που θέλουμε, θα ανοίξουμε τα σύνορά μας και το Βερολίνο θα γεμίσει πρόσφυγες. Προφανέστατα, αρκετές και αρκετοί στο εσωτερικό θαύμασαν την ανυπότακτη ρητορική.

Το πρόβλημα ήταν και είναι ότι αυτή τη ρητορική δεν την «θαύμασε» η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που πρώτα αποτυπώνεται στον χάρτη. Ο πρωθυπουργός της χώρας συνήθιζε άκριτα να διαφημίζει το «γεωπολιτικό δυναμικό» της χώρας. Κανένας σύμβουλός του δεν βρέθηκε να του πει ότι ονομάζεται «γεωπολιτικό», γιατί και η γεωγραφία μπορεί να γίνει όμηρος της πολιτικής... αρνητικά! Η Ελλάδα έχει περιορισμένα –και μόνο– χερσαία σύνορα με την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε κανέναν δεν πέρασε από το «στρατηγικό» μυαλό ότι μπροστά σε αυτήν την απειλή κάποιοι θα προσπαθούσαν χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος να σφραγίσουν αυτά τα περιορισμένα χερσαία σύνορα; Κανένας και καμμία (όπως η πρώην υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής) δεν είχε την στοιχειώδη αναλυτική ικανότητα να συμπεριλάβει στους παράγοντες της «στρατηγικής» εξίσωσης που θεωρούσε την Ελλάδα χώρα απλής διέλευσης, ότι μία σειρά από χώρες όπως η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Πολωνία έχουν κυβερνήσεις που τρέφονται από έναν ανάλογο αντιδημοκρατικό λαϊκισμό;

Η Ελλάδα, δυστυχώς, γίνεται αντιληπτή από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη ως μία χώρα που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα του προβλήματος. Έχουμε πέσει θύματα του συνδρόμου «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Μόνο που πια απαιτείται ένα θαύμα για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Και ναι... θα υπάρξουν χειρότερα, αν εξακολουθήσουμε το σουρεαλιστικό μας ταξίδι προσπαθώντας να πείσουμε μια μολυσμένη από τον λαϊκισμό κοινή γνώμη ότι η «πολύτιμη απομόνωσή» μας είναι η ενδεδειγμένη πορεία.

ΥΓ. Ελπίζω ότι η κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη να αξιολογεί τι μπορεί να σημαίνει η ρωσική αποχώρηση από τη Συρία. Υπάρχει κάποιος που μπορεί σοβαρά να εκτιμήσει τα διάφορα σενάρια; Να σηκώσει το τηλέφωνο και να συζητήσει με τον Αμερικανό, Ρώσο, Γερμανό, Γάλλο ομόλογό του;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου