Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιαν 2016



Του Σταύρου Λυγερού

Οι σκληρές απαιτήσεις του ΔΝΤ όσον αφορά τη συγκεκριμενοποίηση και την εφαρμογή των δεσμεύσεων του 3ου Μνημονίου είναι ο βασικός λόγος που ο πρωθυπουργός έθεσε ζήτημα να μην ανανεωθεί η συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, η οποία λήγει τον Μάρτιο. Στο μέγαρο Μαξίμου έχουν συνείδηση ότι οι επικείμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό θα δοκιμάσουν τις πολιτικές αντοχές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας δεν χάνει ευκαιρία να επαναλαμβάνει τη δέσμευσή του πως οι κύριες συντάξεις δεν θα υποστούν και 12η μείωση.

Η κυβέρνηση έχει προτείνει ισοδύναμα, αλλά μένει να αποδειχθεί εάν αυτά θα γίνουν αποδεκτά από τους δανειστές. Το ΔΝΤ έχει εκφράσει την αντίθεσή και στην αύξηση των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών, αλλά και στην επιβολή ενός τέλους στις τραπεζικές συναλλαγές. Στην πραγματικότητα, το Ταμείο παίζει όλο αυτό το διάστημα τον ρόλο του πολιορκητικού κριού για την επιβολή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων. Και τον παίζει με τη σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων δανειστών.

Έχοντας μπροστά του τον κάβο του Ασφαλιστικού, αλλά και τον εξίσου δύσκολο κάβο της φορολόγησης των αγροτών, ο πρωθυπουργός έχει ζωτική ανάγκη μία επικοινωνιακή επιτυχία. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, στο μέγαρο Μαξίμου θεωρούν πως εάν τελικώς το ΔΝΤ μείνει εκτός ελληνικού προγράμματος θα έχουν να "πουλήσουν" στην κοινή γνώμη τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα αρχίζει να αποδεσμεύεται από τα δεσμά της κηδεμονίας.

Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Οι πληροφορίες για τον τρόπο που το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους οδηγούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το εν λόγω σχέδιο προβλέπει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και διευκόλυνση όσον αφορά τα επιτόκια, αλλά όχι έστω και έμμεση μείωση. Το σημαντικότερο είναι η απαίτηση παραμονής της Ελλάδας υπό δημοσιονομική κηδεμονία για όσα χρόνια θα χρωστάει στα κράτη-μέλη και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), δηλαδή για τις επόμενες αρκετές δεκαετίες! Το επιχείρημα του Βερολίνου ότι μόνο έτσι θα διασφαλισθεί η αποπληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων.

Πρόθεση του Σόιμπλε είναι το σχέδιο αυτό να εφαρμοσθεί στην ελληνική περίπτωση, αλλά ταυτοχρόνως να αποτελέσει το πλαίσιο για την αντιμετώπιση κρίσης χρέους και σε άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Παρά το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τις πρόσθετες προσπάθειες του Ντράγκι, η ευρωπαϊκή οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη στο τέλμα. Παρά τις αισιόδοξες κορώνες για την πρόοδο άλλων υπερχρεωμένων χωρών-μελών, η στασιμότητα ανακυκλώνει το αδιέξοδο και δημιουργεί νέους αδύναμους κρίκους.

Πιστός στον οικονομικό εθνικισμό του, ο Σόιμπλε σπεύδει με τον χειρισμό της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους να δημιουργήσει προηγούμενο στο επίπεδο των ευρωπαϊκών θεσμών, το οποίο να προκαθορίσει τον χειρισμό κάθε επόμενης περίπτωσης. Όχι μόνο δεν κάνει βήματα προς την κατεύθυνση μίας συλλογικής ευρωπαϊκής αντιμετώπισης της κρίσης χρέους με γνώμονα την εμβάθυνση του ενοποιητικού εγχειρήματος, αλλά και επιδιώκει να παγιώσει την απόλυτη εθνική ευθύνη όσον αφορά το χρέος. Ο πυρήνας του σχεδίου του είναι ότι όποια χώρα-μέλος αντιμετωπίσει κρίση χρέους θα χάνει την κυριαρχία της και θα μετατρέπεται σε μεταμοντέρνα αποικία.

Προφανώς, όλα αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να υιοθετηθούν από το σύνολο των εταίρων. Η πείρα, ωστόσο, μας διδάσκει ότι κατά κανόνα η εκάστοτε τελική απόφαση της Ευρωζώνης κινείται στο πλαίσιο των αντίστοιχων γερμανικών προτάσεων. Με αυτή την έννοια, το σχέδιο Σόιμπλε προδιαγράφει σε μεγάλο βαθμό τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η Αθήνα όταν επιτέλους θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την πολυπόθητη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Στη μάχη για τη δραστική μείωση του ελληνικού χρέους, το ΔΝΤ είναι φυσικός σύμμαχος της Αθήνας. Μπορεί να είναι σημαιοφόρος της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης συνταγής, αλλά, ως επαγγελματίας "διασώστης", γνωρίζει πως καμία υπερχρεωμένη χώρα δεν θα μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της εάν δεν μεσολαβήσει γενναίο κούρεμα του χρέους της.

Το 2010, το Ταμείο είχε υποκύψει στις σκοπιμότητες των Ευρωπαίων και είχε βάλει σε δεύτερη μοίρα το κούρεμα. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, αφενός λόγω του γεγονότος ότι η ελληνική οικονομία συνεχίζει να είναι στα γόνατα, αφετέρου λόγω της αμερικανικής πίεσης, έχει προτάξει το ζήτημα της μείωσης του χρέους. Θα προτιμούσε ένα κούρεμα, αλλά αυτό το αποκλείουν οι Ευρωπαίοι δανειστές. Γι’ αυτό και στο τραπέζι βρίσκεται η αναδιάρθρωση, χωρίς ακόμα να έχουν καθορισθεί οι όροι της.

Καλά πληροφορημένες πηγές υποστηρίζουν ότι το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει στους Ευρωπαίους αφενός ότι η μείωση του ελληνικού χρέους δεν πρέπει να είναι μικρότερη των 100 δισ, αφετέρου ότι η αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει κατά τρόπο που θα επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να πάρει ανάσες και να σταθεί στα πόδια της. Κατά τις ίδιες πηγές, ένα από τα κριτήρια, με τα οποία θα αποφασισθεί η συμμετοχή του ή όχι στο 3ο Μνημόνιο θα είναι εάν οι όροι της αναδιάρθρωσης θα εξασφαλίζουν επαρκή μείωση του χρέους.

Υπενθυμίζουμε πως το 2010 είχαν προβληθεί αντιρρήσεις από Ευρωπαίους αξιωματούχους για την ανάμιξη του Ταμείου στα εσωτερικά της Ευρωζώνης. Τότε, η Μέρκελ είχε προβάλει το επιχείρημα ότι η συμμετοχή του ήταν αναγκαία για να μη θεωρήσουν οι Αγορές πως τα μέτρα για τη διάσωση της Ελλάδας θα ήταν αποτέλεσμα ενδοευρωπαϊκών πολιτικών συμβιβασμών. Από τότε, η θέση αυτή έχει εδραιωθεί.

Η θέση του ΔΝΤ είναι συνεκτική, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι σωστή. Υιοθετώντας απαισιόδοξες προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, ζητάει πρόσθετα επώδυνα δημοσιονομικά μέτρα, αλλά και πολύ πιο γενναία αναδιάρθρωση του χρέους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αντιθέτως αντιφατική είναι η θέση των σκληροπυρηνικών του ευρωιερατείου. Βολεύονται πολιτικά με το γεγονός ότι το Ταμείο παίζει τον ρόλο του πολιορκητικού κριού για την επιβολή στην Ελλάδα ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων που δεν ισχύουν σε άλλες χώρες-μέλη. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Σόιμπλε και η "παρέα" του αντιστέκονται σθεναρά στην πίεση του ΔΝΤ για γενναία μείωση του ελληνικού χρέους.

Μέχρι πρότινος, αντιστρόφως αμφίθυμη ήταν και η στάση της Αθήνας. Από τη μία πλευρά αντιδρούσε στα σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα που απαιτεί το Ταμείο. Από την άλλη, την ικανοποιούσε η θέση του για τη μείωση του ελληνικού χρέους.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, στις αρχές Δεκεμβρίου και υπό το κράτος του κινδύνου να χάσει τη δεδηλωμένη στις κρίσιμες ψηφοφορίες για το Ασφαλιστικό και για τη φορολογία των αγροτών, ο Τσίπρας έθεσε θέμα μη συμμετοχής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα. Από τότε, το ίδιο θέμα έθεσαν και κορυφαίοι υπουργοί του, επιβεβαιώνοντας πως πρόκειται για πολιτική θέση κι όχι για ιδέα της στιγμής.

Στο μέγαρο Μαξίμου ισχυρίζονται αυθαιρέτως πως ό,τι είχε να προσφέρει το ΔΝΤ στο ζήτημα της μείωσης του ελληνικού χρέους το έχει ήδη προσφέρει. Προφανώς, ποντάρουν στην εκτίμηση πως η πίεση για μείωση θα ασκηθεί έτσι κι αλλιώς από την Ουάσιγκτον. Οι Αμερικανοί κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά είναι διαφορετικό να πιέζουν αυτοί από έξω από το να πιέζει το Ταμείο από μέσα.

Τα κίνητρα των κυβερνώντων είναι ασαφή. Θέτουν θέμα εξόδου του Ταμείου από το 3ο Μνημόνιο για να κερδίσουν δημοφιλία, "πουλώντας" στο εσωτερικό τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα αρχίζει να αποδεσμεύεται από τα δεσμά της κηδεμονίας; Ή πραγματικά πιστεύουν ότι χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ οι μνημονιακές υποχρεώσεις θα χαλαρώσουν; Πιθανόν να είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Υπενθυμίζουμε, άλλωστε, πως με την ίδια λανθασμένη προσδοκία είχαν προβεί και σε παραχωρήσεις στο μέτωπο της προσφυγικής-μεταναστευτικής κρίσης.

Παρόλα όσα έχουν μεσολαβήσει τον τελευταίο χρόνο, οι ένοικοι του μεγάρου Μαξίμου συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η "καλή Ευρώπη" (Σοσιαλδημοκράτες, Γιούνκερ και Μέρκελ) θα βοηθήσει την Αθήνα να αντιμετωπίσει την "κακή Ευρώπη" του Σόιμπλε και το ΔΝΤ. Προφανώς, το ευρωιερατείο δεν είναι μονολιθικό. Προφανώς, το διαπερνούν πολιτικές αντιθέσεις. Η πείρα, όμως, έχει διδάξει ότι τα επώδυνα μέτρα τα απαιτούν και οι Ευρωπαίοι δανειστές. Απλώς συχνά κρύβονται πίσω από το Ταμείο που παίζει τον ρόλο του "κακού μπάτσου".

Γι’ αυτό, εάν τελικώς το ΔΝΤ αποφασίσει να μη συμμετάσχει χρηματοδοτικά στο 3ο Μνημόνιο, κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνει ως τεχνικός σύμβουλος. Θα παίζει ακριβώς τον ίδιο ρόλο που παίζει σήμερα όσον αφορά την επιβολή της ακραίας νεοφιλελεύθερης ατζέντας, αλλά χωρίς να μπορεί να ασκήσει την ίδια πίεση στο ευρωιερατείο για τη μείωση του ελληνικού χρέους.

Ζητώντας την έξοδο του ΔΝΤ από το μνημονιακό πρόγραμμα, ο πρωθυπουργός άνοιξε ένα μέτωπο, το οποίο ήταν εκ των προτέρων δεδομένο πως δεν μπορούσε να το διαχειρισθεί αποτελεσματικά. Κι αυτό επειδή την παραμονή του Ταμείου τη θέλει σύσσωμο το ευρωιερατείο. Ούτε αυτή η θέση του Τσίπρα μπορεί να λειτουργήσει σαν πολιτική φυγή προς τα εμπρός.

Στην πραγματικότητα, το αμέσως επόμενο διάστημα ο πρωθυπουργός δεν έχει εναλλακτικές επιλογές. Η εντολή του προς τους αρμόδιους υπουργούς είναι να διαπραγματευθούν σκληρά με το Κουαρτέτο ειδικά για τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό, αλλά και ότι η ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης δεν μπορεί να καθυστερήσει άλλο. Στο μέγαρο Μαξίμου ελπίζουν πως θα εξέλθουν αλώβητοι από τις κρίσιμες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και ως εκ τούτου θα έχουν τη δυνατότητα την άνοιξη να κινηθούν σε λιγότερο δυσμενές περιβάλλον και στο εσωτερικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Στο εσωτερικό, επειδή τα πολύ δύσκολα θα είναι πίσω όσον αφορά τις νομοθετικές παρεμβάσεις και επειδή υπάρχουν ενδείξεις για βελτίωση του οικονομικού κλίματος. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επειδή οι πολιτικές εξελίξεις στην Πορτογαλία και στην Ισπανία εκ των πραγμάτων διαφοροποιούν τους μέχρι προσφάτως υφιστάμενους πολιτικούς συσχετισμούς. Για την ακρίβεια στέλνουν το μήνυμα ότι η Ευρωζώνη δεν μπορεί να συνεχίσει όπως μέχρι τώρα.

Μπορεί η νέα αριστερόστροφη πορτογαλική κυβέρνηση να διαπερνάται από έντονες αντιφάσεις, αλλά ο σχηματισμός της εκ των πραγμάτων αποτελεί έμπρακτη αμφισβήτηση του κυρίαρχου δόγματος της λιτότητας. Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ισπανία ήρθε να επικυρώσει και να ενισχύσει πολιτικά το κύμα αμφισβήτησης. Τα δύο αυτά βαρυσήμαντα γεγονότα στον ευρωπαϊκό Νότο δίνουν το πολιτικό περιθώριο στον Ρέντσι και στον Ολάντ να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Από τη θεωρητική κριτική στο δόγμα της λιτότητας να θέσουν θέμα τουλάχιστον χαλάρωσής του, αν όχι ανατροπής του. Οι εξελίξεις στην Ιβηρική δημιουργούν εκ των πραγμάτων μία ισχυρή βάση στήριξης για μία τέτοια πολιτική πρωτοβουλία.

Πιθανότατα το Βερολίνο θα επιχειρήσει να καταστείλει τις διογκούμενες τάσεις αμφισβήτησης που εκδηλώνονται στον ευρωπαϊκό Νότο. Αυτή τη φορά, όμως, απέναντι δεν έχει την άπειρη και γεμάτη ιδεοληψίες και αυταπάτες κυβέρνηση Τσίπρα, όπως συνέβαινε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Δυνητικά έχει απέναντί της ένα άτυπο αλλά πολύ πιο ισχυρό μέτωπο, το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τους εκβιασμούς που αντιμετώπισε την Αθήνα.

Εάν οι εξελίξεις στην Ευρωζώνη κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, το "καθαρτήριο" στο οποίο έχει απομονωθεί η Αθήνας εκ των πραγμάτων θα σπάσει και κατ’ επέκτασιν τα περιθώρια κινήσεων του Τσίπρα θα διευρυνθούν. Μέχρι, όμως, να ξεκαθαρίσει το τοπίο στο ευρωπαϊκό επίπεδο, η κυβέρνηση πρέπει να επιβιώσει. Γι’ αυτό και εμμέσως αναζητάει δυνητική σανίδα σωτηρίας για την περίπτωση που στις κρίσιμες ψηφοφορίες η πλειοψηφία των 153 "τσακίσει".

Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφεται το έμμεσο πλην σαφές πολιτικό φλερτ προς την Ένωση Κεντρώων. Η αρνητική στάση και του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού έναντι της κυβέρνησης έχει πείσει το μέγαρο Μαξίμου πως από τα δύο αυτά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου δεν έχει να περιμένει χείρα βοηθείας εάν την χρειασθεί. Γι’ αυτό και το πολιτικό άνοιγμά του στρέφεται προς τον Λεβέντη, μετατρέποντάς τον εκ των πραγμάτων σε δυνητικό ρυθμιστικό παράγοντα.

Ο αρχηγός της Ένωσης Κεντρώων όχι μόνο απολαμβάνει τον απροσδόκητο αυτό ρόλο, αλλά και με αλλεπάλληλες δημόσιες παρεμβάσεις τροφοδοτεί σενάρια και δημιουργεί πολιτικές εντυπώσεις. Ο άλλοτε γραφικός έχει μετατραπεί σε κεντρικό πολιτικό παίκτη. Επισήμως δηλώνει πως πρέπει να σχηματισθεί κυβέρνηση ευρύτερης αποδοχής με τη συμμετοχή και της ΝΔ.
Εάν πράγματι το εννοεί ή προβάλει αυτή τη θέση για να αποσπάσει υπέρμετρα πολιτικά ανταλλάγματα, θα φανεί εάν και όποτε η κυβέρνηση Τσίπρα χρειασθεί την Ένωση Κεντρώων για να επιβιώσει. Εάν, πάντως, οι εξελίξεις πάρουν τέτοια τροπή, ο πρωθυπουργός θα υποχρεωθεί να διαπραγματευθεί από μειονεκτική θέση.

Παρά τα σενάρια που κυκλοφορούν, η πολιτική επαφή-συνεννόηση του πρωθυπουργού με τον Καραμανλή δεν προσφέρει δυνητικά διέξοδο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν το σημερινό κυβερνητικό σχήμα χάσει στην πορεία τη δεδηλωμένη, η καραμανλική πτέρυγα θα πιέσει εντός της ΝΔ για σχηματισμό "οικουμενικής", ή πιο σωστά κυβέρνησης του "ευρωπαϊκού τόξου".

Εάν πάμε εκεί, είναι αμφίβολο εάν ο Τσίπρας θα παραμείνει στην πρωθυπουργία. Γι’ αυτό και οι επιτελείς του Μαξίμου δεν συζητούν αυτό το ενδεχόμενο. Ελπίζουν ότι η πλειοψηφία των 153 θα παραμείνει ακέραιη. Για την περίπτωση που κάτι στραβώσει, όμως, ο σχεδιασμός τους είναι να προτείνουν στον Λεβέντη ρόλο κυβερνητικού εταίρου για να εξασφαλίσουν την αναγκαία κοινοβουλευτική "τσόντα". Το συνεχιζόμενο πολιτικό φλερτ μαζί του, λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο από καλλιέργεια του κλίματος και προετοιμασία του εδάφους για τη δύσκολη στιγμή.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όλα όσα παίζονται στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής 
Κίνδυνοι, περιπλοκές και ευκαιρίες για την Ελλάδα

Γράφει ο Καρακούσης Αντώνης

Σχεδόν πριν από ένα χρόνο και συγκεκριμένα στις 27 Ιανουαρίου του 2015 ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα επισκεπτόταν το Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, συντομεύοντας το ταξίδι του στην Ινδία.

Στο αεροδρόμιο τον υποδέχθηκε με μεγάλες τιμές ο Βασιλιάς της χώρας Σαλμάν μπεν Αμπντέλ Αζίζ, συνοδευόμενος από τους ισχυρότερους παράγοντες του σουνιτικού βασιλείου.

Σε εκείνη την επίσκεψη ο αμερικανός πρόεδρος προσπάθησε να μεταδώσει στους Σαουδάραβες συνομιλητές του ότι οφείλουν να αποκηρύξουν την ισλαμική τρομοκρατία και να πάψουν να προσφέρουν βοήθεια σε σουνιτικά τρομοκρατικά δίκτυα της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης ασιατικής ζώνης,

Ο πρόεδρος Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε από την ηγεσία μιας χώρας που συμμετέχει ενεργά στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και απολαμβάνει πλήθος ωφελημάτων απ' αυτή να δράσει αναλόγως και να στηρίξει τις προσπάθειες ειρήνευσης, αντί να τροφοδοτεί την ανασφάλεια στον κόσμο.

Σύμφωνα μάλιστα με τα διεθνή πρακτορεία ο αμερικανός πρόεδρος πέραν των άλλων θέλησε να εξασφαλίσει και την ανοχή του οίκου των Σαούντ στην προετοιμαζόμενη τότε επανένταξη του Ιράν στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Στις επίσημες ανακοινώσεις που ακολούθησαν των συναντήσεων του Ριάντ κατεγράφη η διαφωνία της σαουδαραβικής ηγεσίας στα ζητήματα καταπολέμησης της τρομοκρατίας που έθεσε ο αμερικανός πρόεδρος.

Έκτοτε τα πράγματα πήραν ένα δρόμο τους. Το Ισλαμικό κράτος ενισχύθηκε ποικιλοτρόπως, συνεχίζοντας και επεκτείνοντας σχεδόν ανεμπόδιστο τη δράση του.

Έφθασαν μάλιστα οι τζιχαντιστές του Ιράκ και της Συρίας πέραν των φρικαλεοτήτων στο έδαφός τους να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Ευρώπη και αλλού, προκαλώντας κατά τρόπο πρωτοφανή τη διεθνή κοινότητα.

Εν τω μεταξύ επήλθε η συμφωνία της διεθνούς κοινότητας με το Ιράν για τον έλεγχο των πυρηνικών της Τεχεράνης με αντάλλαγμα τη άρση του εμπάργκο και ακολούθησε η εμπλοκή της Ρωσίας στη συριακή κρίση.

Αυτή την ώρα αμερικανοί, γάλλοι, βρετανοί, ιρακινοί και ιρανοί σφυροκοπούν τους τζιχαντιστές, ενώ οι Ρώσοι επεκτείνουν τη δράση τους εναντίον του Συριακού Επαναστατικού Στρατού της συριακής αντιπολίτευσης, σε μια προσπάθεια να ασφαλίσουν στην παρούσα φάση το καθεστώς Ασαντ.

Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η διεθνής κοινότητα επιχειρεί με δυναμικό τρόπο στην περιοχή σε μια προσπάθεια ελέγχου των δυνατοτήτων του Ισλαμικού κράτους και με σκοπό να αποκόψουν την ηγεσία του από τις όποιες γέφυρες βοήθειας διατηρούσε με φιλικές προς αυτό χώρες.

Το χτύπημα των αυτοκινητοπομπών μεταφοράς πετρελαίου προς την Τουρκία και αλλού είναι ενδεικτικό των διαθέσεων της διεθνούς πολεμικής δράσης κατά του καθεστώτος της Ράκα. Και σαφές μήνυμα βεβαίως προς τις χώρες που δείχνουν ανοχή απέναντί τους.

Η κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού από τουρκικά μαχητικά στα σύνορα Συρίας - Τουρκίας περιέπλεξε τα πράγματα.

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο σύνθετη μετά την εκτέλεση πριν από λίγες ημέρες του σιίτη κληρικού Νιμρ αλ - Νιμρ από το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας. Ο σεΐχης Νίμρ εκπροσωπούσε κοινότητα 2 εκατ. σιιτών στη Σαουδική Αραβία και ήταν αγαπητός στο Ιράν.

Γι' αυτό το λόγο και ήταν τόσο έντονες οι αντιδράσεις στο Ιράν όπου εξαγριωμένοι πολίτες επιτέθηκαν με σφοδρότητα στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Τεχεράνη, με αποτέλεσμα να επικρατήσει ένταση μεταξύ των δύο χωρών και να οδηγηθούν σε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους.

Η αίσθηση που υπήρχε στη διεθνή κοινότητα ήταν ότι η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία υποστηρίζουν έμμεσα ή άμεσα τους τζιχαντιστές και πως και οι δύο χώρες επιδίωκαν για δικούς της λόγους η καθεμία την επικράτηση του Ισλαμικού κράτους στην περιοχή.

Οι εξελίξεις ωστόσο, το ανεξέλεγκτο προσφυγικό κύμα και ιδιαιτέρως οι επιθέσεις στην Ευρώπη, τους πρόδωσαν.

Η αντίδραση της Δύσης και της Ρωσίας ήταν έντονη,αποφασιστική και μη αναμενόμενη. Σε σημείο που η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία επέλεξαν την ένταση προκειμένου να διαφύγουν.Με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους η μια και με την εκτέλεση του σεΐχη η άλλη.

Ωστόσο δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι κινήσεις αυτές είναι σπαράγματα μιας αποτυχημένης πολιτικής,τόσο από την πλευρά της Τουρκίας, όσο και από την πλευρά της Σαουδικής Αραβίας.

Αμερικανοί, Ρώσοι και ευρωπαίοι έχουν επιλέξει συμμάχους πια, θέλουν να σβήσουν το ισλαμικό κράτος και τα τρομοκρατικά δίκτυα που απειλούν το αγαθό της ασφάλειας στον πλανήτη, επιδιώκουν άλλη τάξη πραγμάτων στην περιοχή, ικανή να στηρίξει τα σχέδια ανάπτυξης του εμπορίου και αναγέννησης της παγκοσμιοποίησης σε μια πλούσια ζώνη με τεράστια αποθέματα ανεκπλήρωτης ζήτησης.

Υπό αυτή την έννοια τα γεγονότα αναμένονται καταιγιστικά στην περιοχή και χαμένοι θα είναι οι Τούρκοι και οι Σαουδάραβες, αν δεν συμφιλιωθούν με την ιδέα ενός κόσμου ασφαλισμένου από την τρομοκρατία.

Εν όψει λοιπόν των επερχόμενων μεταβολών στην ευρύτερη ζώνη η Ελλάδα επιβάλλεται να επιλύσει τις οικονομικές της εκκρεμότητες, να τακτοποιήσει τις σχέσεις της με δανειστές και εταίρους, να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει,ώστε να κερδίσει το ταχύτερο τη ρύθμιση των χρεών της και να επανέλθει το ταχύτερο στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Αν, όπως όλα δείχνουν,επιταχυνθούν οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, η Ελλάδα θα έχει μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευθεί τη γεωπολιτική της θέση και να αποκομίσει σημαντικά οφέλη από ενδεχόμενη αναδιαμόρφωση συνολικά του μουσουλμανικού τόξου της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ελλάδα στο βαθμό που σημειωθούν οι προαναφερόμενες αλλαγές μπορεί να έχει μοναδική ευκαιρία ανάκαμψης και προόδου

Μόνο που κάτι τέτοιο απαιτεί ταχύτητα αντιδράσεων, εμμονή στην σταθεροποίηση της χώρας και ανοιχτό πνεύμα στο πεδίο των ευκαιριών.

Η αριστερή κυβέρνησή μας δυστυχώς διακρίνεται για την βραχυπροθεσμοπάθεια και την βραδυπορία της. Προτιμά να επιδίδεται σε πολλές μικρές τακτικές μάχες, ορίζεται από την προσπάθειά της να ελέγξει το πολιτικό κόστος, αποδίδει μεγάλη σημασία στην επικοινωνία, κατασκευάζει συνεχώς εχθρούς, διώχνει και χωρίζει αντί να ενώνει και το κυριότερο δεν διαθέτει κουλτούρα ανάπτυξης και δημιουργίας,η οποία θα της επέτρεπε να σχεδιάσει και να δράσει ολοκληρωμένα. Αντί αυτού παλεύει με τα δέντρα, καθίσταται αναποτελεσματική, χάνοντας εντέλει το δάσος.

Η Ελλάδα χωρίς την πολιτική περιπέτεια του 2015 θα μπορούσε να τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης 5% με 7% τα επόμενα χρόνια.Με τις μάχες χαρακωμάτων παραμένει ακόμη σε ύφεση, χάνει δυνάμεις και δυνατότητες και το κυριότερο μένει στο περιθώριο σε χρόνους μεγάλων αλλαγών στην ευρύτερη περιοχή.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Ο τουρκικός εθνικισμός τελευταία γραμμή άμυνας του Ερντογάν
  • Με προβοκάτσιες επιχειρεί ο Ερντογάν να συσπειρώσει τους τούρκους, δημιουργώντας μία ανθρώπινη ασπίδα, γύρω από την τουρκική κυβέρνηση
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η είδηση, αν μη τι άλλο, ξαφνιάζει στην πρώτη της ανάγνωση. «Η Ρωσία σκέφτεται να στείλει άνδρες ειδικών επιχειρήσεων (Spetnatz) μέσα στην Τουρκία»!!! Μάλιστα, για την «σοβαρότητα» της «είδησης», αξίζει να τονίσουμε πως μεταδόθηκε από την τουρκική εφημερίδα Milliyet, η οποία γράφει πως στην ιστοσελίδα της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας αναφέρεται ότι ένεκα των εξελίξεων και των προκλητικών κινήσεων της Τουρκίας σε εδάφη εκτός Τουρκίας, στην ρωσική βουλή κυκλοφορεί η πρόταση να δοθεί εντολή για επιχειρήσεις μέσα στο έδαφος τη Τουρκίας, έτσι ώστε να σταματήσει μια και καλή η τουρκική προκλητικότητα!
Η τουρκική εφημερίδα αναφέρει πως «ρωσική σκέψη» στηρίζεται στο ότι η Τουρκία εξακολουθεί να υποστηρίζει τους Τζιχαντιστές και παράλληλα εξακολουθεί το παράνομο εμπόριο με το ISIS, θα πρέπει να χτυπηθούν οι βάσεις στήριξης μέσα στο τουρκικό έδαφος. Την επιχείρηση αυτή, σύμφωνα με την Milliyet, θα αναλάβουν οι γνωστοί Ρώσοι κομάντος με τον ονομασία Spetsnaz, οι οποίοι θα πάρουν την εντολή να εισβάλουν μέσα στην Τουρκία για την πραγματοποίηση της εξολόθρευσης των βάσεων ενίσχυσης των Τζιχαντιστών.
Τέλος, κι επειδή η Τουρκία θέλει να δείχνει πως συμβαδίζει με το δυτικό «πολιτικό πνεύμα», στοχοποιείται ο πρόεδρος της Ρωσίας, ο Βλαδιμίρ Πούτιν, υπό τον τίτλο «Αισχρό σχέδιο του Πούτιν: θέλει να χυθεί αίμα».

Φυσικά, η τουρκική εφημερίδα, απευθύνεται στην μεγάλη «μάζα» τούρκων πολιτών, τους οποίους επιχειρεί να συσπειρώσει γύρω από τους Νταβούτογλου και Ερντογάν, οι οποίοι κατανοούν πλέον πως έχουν χάσει σε όλα τα «μέτωπα» που άνοιξαν και, βρίσκονται αντιμέτωποι με την σοβαρότατη πιθανότητα ανακήρυξης ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν.
Το δίδυμο των πολιτικών νέας γενιάς της Τουρκίας, χρησιμοποιεί τον εθνικισμό και την εξωτερική απειλή κατά της χώρας (έχουν εξομοιώσει τους εαυτούς τους με την Τουρκία), ως ύστατο όπλο άμυνας απέναντι στην προγραμματισμένη ρωσική «ισχυρή παρέμβαση». Εάν οι Νταβούτογλου και Ερντογάν επιτύχουν να συσπειρώσουν τους τούρκους πολίτες σε καθαρά εθνικιστικά πλαίσια, γνωρίζουν πως αυτομάτως θα «αιτιολογηθούν» (τουλάχιστον στο εσωτερικό της Τουρκίας) οι οποιεσδήποτε «σκληρές παρεμβάσεις» (βαρβαρότητες, που ήδη συμβαίνουν) κατά των Κούρδων της Τουρκίας, ενώ θα σταλεί και ένα μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα για την ενότητα της Τουρκίας απέναντι στην «αναδυόμενη» Ρωσία.

Αυτές οι βεβιασμένες ενέργειες, απευθύνονται είτε σε τούρκους πολίτες μειωμένης αντίληψης, είτε σε πιθανούς συμμάχους που ψάχνει απελπισμένα να βρει η Τουρκία, μετά και την χθεσινή σύσκεψη στον ΟΗΕ, η οποία είχε ως θέμα την διακίνηση όπλων από την Τουρκία προς τους τζιχαντιστές… Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία αποδεικνύει πως βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ενώ οι ισχυροί της σύμμαχοι είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένοι με την "ανατολίτικη τουρκική πολιτική" και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει την ταχύτητα (ή την θέληση) αντίδρασης σε περίπτωση πιθανής θερμής κλιμάκωσης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας...

Ο Πούτιν, όμως δεν είναι ηλίθιος. Ούτε, φυσικά, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες έχουν «ρωγμές», για να μπορεί η τουρκική εφημερίδα να ενημερώνεται για προθέσεις και εγχειρήματα της Ρωσίας, που η αποκάλυψή τους (με αποδείξεις) ενέχει «προβληματικά στοιχεία» για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, η οποία μπορεί να πληγεί σε σημαντικό βαθμό στη Μέση Ανατολή.
Μπορεί οι Νταβούτογλου και Ερντογάν να απευθύνονται σε ηλίθιους, αλλά ο στρατηγικός σχεδιασμός της Μόσχας σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με μικροπολιτικές και καθαρά προπαγανδιστικού χαρακτήρα, με ισχυρά στοιχεία «προβοκάτσιας», που εφαρμόζει ο «σουλτάνος» Ερντογάν σε μειωμένης αποφασιστικότητας ηγεσίες γειτονικών χωρών με την Τουρκία.

Η ικανότητα λειτουργίας της ρωσικής πολιτικής δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την εφαρμοζόμενη μικροπολιτική της Άγκυρας. Η Μόσχα διαθέτει ένα πλήθος μέσων άσκησης πίεσης προς την Άγκυρα, προκειμένου να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην Τουρκία του Ερντογάν τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο και σε καμία περίπτωση δεν θα παρέκκλινε μίας προσεκτικά σχεδιασμένης ρωσικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή.

Φυσικά, ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως έχει στοχοθετηθεί από τον Πούτιν. Και γνωρίζει, επίσης πάρα πολύ καλά, πως οι «αψιμαχίες» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με την ρωσική αρκούδα, σπαταλούν χρόνο και δημιουργούν μία ολοένα αυξανόμενη μάζα συμβάντων, ενώ οι ρωσικές αποκαλύψεις για την τουρκική συμμετοχή στο φαινόμενο του «Ισλαμικού Κράτους» απεκδύουν οποιοδήποτε τουρκικό ηθικό έρεισμα μεταβάλλοντας προς το χειρότερο την τουρκική θέση στο διεθνές γίγνεσθαι.
Τέλος, ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού Su-24 είναι μία ενέργεια που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη από την πλευρά της Μόσχας, η οποία αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο γεγονός ως θέμα «γοήτρου», ενώ η περίπτωση μη ρωσικής σκληρής απάντησης αποτελεί έναν σοβαρό πολιτικό κίνδυνο για τον Πούτιν.
Έτσι, είναι θέμα χρόνου (σε κάθε περίπτωση λίγων μηνών μετά την τουρκική πρόκληση) να στραφεί η Ρωσία κατά της Τουρκίας, με ό,τι μπορεί να σημάνει κάτι τέτοιο για την Τουρκία και την σημερινή πολιτική, γεωγραφική και δημογραφική μορφή της.

Και για να επανέλθουμε στην είδηση της Milliyet, είναι κοινώς γνωστό πως η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να διεξάγει μυστικές (στον απόλυτο βαθμό) ειδικές επιχειρήσεις, αλλά έχει επίσης τη δυνατότητα να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει Κούρδους του ΡΚΚ στην χρήση φορητών αντιαρματικών και αντιαεροπορικών όπλων, να μεταφέρει τεχνολογία και τεχνογνωσία σε ειδικές επιχειρησιακές δράσεις που θα έχουν χαρακτηριστικά «τύφλωσης» των τουρκικών μονάδων που ήδη δολοφονούν άμαχους Κούρδους χωρίς καμία αιτιολόγηση στην ανατολική και νοτιο-ανατολική Τουρκία (μία απελπισμένη προσπάθεια του Ερντογάν, να «πνίξει στο αίμα» και πριν την «γέννησή της» την οποιαδήποτε σκέψη των Κούρδων για την ανακοίνωση ανεξάρτητου Κουρδιστάν).

Η τελευταία αυτή προβοκατόρικη δημοσίευση της Milliyet αποδεικνύει την δυσχερέστατη θέση στην οποία βρίσκεται ο «σουλτάνος Ταγίπ» και ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει πως η «αλεπού» έχει πιαστεί στην παγίδα που η ίδια έστησε απέναντι στην Ρωσία.
Κι επειδή ο «πληγωμένος σουλτάνος» ψάχνει εναγωνίως για μία «σανίδα σωτηρίας» και ανάκαμψης του τουρκικού (εθνικιστικού) φρονήματος, καλό θα ήταν η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει κατάλληλα την εξωτερική πολιτική, σε όλα τα διεθνή φόρα, καταθέτοντας όχι μόνο τις ό,ποιες ελληνικές ανησυχίες και προβληματισμούς, αλλά και την αποφασιστικότητα για άμεση και χωρίς κανέναν διάλογο απάντηση σε περίπτωση που προκληθεί κατ’ οιονδήποτε τρόπο από την Τουρκία, είτε πολιτικά είτε στρατιωτικά.
Αρκετές ευκαιρίες χάθηκαν (μόνο στους τελευταίους 3 μήνες) αλλά και αρκετές «χάρες» έγιναν από την Αθήνα προς τον ημιπαράφρονα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είτε μέσα στα πλαίσια της καλής γειτονίας και της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας, είτε μέσα στα πλαίσια της (ακατανόητης) πολιτικής κατευνασμού των Αθηνών προς την Άγκυρα. Αυτή ακριβώς η ελληνική πολιτική στάση είναι που τη δεδομένη χρονική περίοδο προσφέρει διέξοδο (με πολλά οφέλη) στην κυβέρνηση της Τουρκίας εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων… Κάποια στιγμή, θα πρέπει όλοι (και κυρίως οι κατέχοντες κυβερνητικούς θώκους) να καταλάβουν πως η ισχύς επιβάλλεται του δικαίου και μάλιστα εκείνου του δικαίου (ακόμη και διεθνούς) εγκαταλείπεται ανυπεράσπιστο στις διαθέσεις οιουδήποτε δεν το αναγνωρίζει…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και μέσα απ' την θολούρα του μυαλού του, τού ξέφυγε και μιά αλήθεια.
Ο καραγκιόζης πολιτικός της πίτσας, που βρέθηκε στην Βουλή ελέω της διαπλοκής των ΜΜΕ (Καρατζαφύρερ και Κουνέλης ψόφησαν πολιτικά, ενώ κι ο Ποτάμης είναι στα τελειώματα), προκειμένου να αποτελέσει τον λαγό, την εφεδρεία, την καβάτζα του συστήματος μπας και
εκπέσει η μάστιγα των μνημονίων, πάνω στον ενθουσιασμό του που μπορεί να λέει ό,τι μ@λακία του έρθει χωρίς να του στέλνουν πίτσες και κόκα-κόλες, ξεστόμισε και το βαρυσήμαντο: ''ο πρωθυπουργός είναι πασοκτζής!''

 Έλα μου ντέ!
Αυτό το είχαμε ξεχάσει.
Πάνω στην ζαλούρα μας απ' την επική προδοσία της τάχα αριστερής κυβέρνησης, και του τάχα αριστερούλη πρωθυπουργού, μας διαφεύγει πάντα το οφθαλμοφανές:
 Δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα διαμαρτυρίας του 4% να ''προβιβαστεί'' σε δύο χρόνια σε κόμμα εξουσίας του 34-37%.
Δηλαδή πώς;  Έγιναν σε δύο χρόνια αριστεροί πάνω από το 30% των ψηφοφόρων; Όχι βέβαια.
Απλώς βρήκαν εκεί αποκούμπι και κρυψώνα τα ορφανά του ΠαΣοΚ, ''εκσυγχρονιστικά'' και μή.

Ανάλογα, και το στελεχιακό δυναμικό ενός κόμματος του 4% δεν επαρκεί για να στελεχώσει μία κυβέρνηση και τα παρακλάδια της σε οργανισμούς, δημόσιο, επιτροπές, παρατρεχάμενους, παρακράτος, και λοιπά στοιχεία μιάς καθεστωτικής εξουσίας.
 ξ ού και μόλις φάνηκε από την γωνία η εξουσία να τους γνέφει, άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του 4% και εισέρρευσαν λαμόγια και επιτήδειοι, καλοί και βρωμύλοι, σπουδασμένοι και αγράμματοι, παρακεντέδες και προικοθήρες, και όλα τα υπόλοιπα, το στοκ απ' την διάλυση της εγκληματικής πολιτικής οργάνωσης ΠαΣοΚ.

Ας μην μας κάνει λοιπόν εντύπωση η πορεία, αλλά προπαντός το ήθος και η ποιότητα της σημερινής κυβέρνησης:
 Το ΠαΣοΚ, αυτός ο κακός δαίμονας της χώρας, το άγος και η ύβρις του πολιτικού συστήματος, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ με την προβιά μιάς τάχα αριστερής κυβέρνησης, ενός ήδη εκλιπόντος ΣΥΡΙΖΑ.

Ό,τι δούμε από 'δω και πέρα θα τόχουμε ξαναδεί, είτε απ' το 1981 έως το 2004, είτε απ' το 2009 ώς το 2012, είτε απ' το 2012 ως το 2015 (το 2004 έως το 2009 απλώς δεν ήταν ΠαΣοΚ. Τα άλλα ήταν τα ίδια):
Ψέματα, εμπαιγμός, αρπαγή, λεηλασία, θρασύτητα, ανηθικότητα.
Η παλινόρθωση της πασοκικής δυσωδίας!

Το είχαμε πεί πολλές φορές πιό παλιά: το ΠαΣοΚ και ο πασοκισμός δεν εξολοθρεύεται όσο βρίσκεται στην ζωή και ο τελευταίος πασόκος.
Σαν καρκίνος στα σπλάχνα της πατρίδας θα αναπαράγεται συνεχώς, έστω και από ένα μόνο κύτταρο, μέχρι να πεθάνει όλος ο οργανισμός και να επιζήσει μόνον αυτός, ο καρκινικός όγκος με τα μεταλλαγμένα κύτταρά του.

Ο όγκος που γεννήθηκε από ένα κύτταρο-τυχοδιώκτη είναι ακόμη εδώ!
Ζούμε τις μεταστάσεις!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι δείχνει η τουρκική επιθετικότητα

Η Τουρκία κάνει ότι μπορεί για να στείλει το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην επιβολή των απόψεών της στο Αιγαίο. Οι πρόσφατες NOTAM που εξέδωσε αυτό αποδεικνύουν. Είναι θέμα χρόνου να προχωρήσει ακόμη παραπέρα.

Ο κ. Νικόλαος Παούνης ,συγγραφέας του βιβλίου “Ίμια 1996”, Διεθνολόγος και Βαλκανιολόγος με δυο λόγια που έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο facebook νομίζουμε ότι τοποθετεί το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση. Που δεν είναι καθόλου ασήμαντη.

Τι γράφει:

“Η Ελλάδα στα όρια "Προτεκτοράτου";

Πριν 3 έτη, στο βιβλίο των Ιμίων, και συγκεκριμένα στη σελ. 290 αναφερόμενος στο ζήτημα του αυτο-αφοπλισμού της χώρας, και των τουρκικών προθέσεων για τη νήσο Μεγίστη, επεσήμανα (μεταξύ άλλων): «το εθνικό έλλειμμα ισχύος, παρατηρείται σε μια εποχή κατά την οποία η συζήτηση για την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. κορυφώνεται, και προκύπτουν θεμελιώδης ελληνοτουρκικές διαφωνίες για το ζήτημα της Μεγίστης».

Η προλεχθείσα εκτίμηση, ήταν αποτέλεσμα συνεκτίμησης κινήσεων, δηλώσεων, προθέσεων και ενεργειών της γείτονας χώρας. Όμως ας αναφερθώ εν συντομία στην ουσία των πραγμάτων.
Η Τουρκία εξέδωσε NAVTEX και NOTAM με τις οποίες δεσμεύει περιοχές εντός των ορίων άσκησης των εθνικών μας, κυριαρχικών δικαιωμάτων. Απορρίπτει δε τις αντίστοιχες ελληνικές ΝΟΤΑΜ, ως έκνομες.
Η Τουρκία δια της ισχύος της, ασκεί ένα είδος «εξαναγκαστικής διπλωματίας» εις βάρος της Ελλάδος.

Ως πρωτοετείς φοιτητές, διδαχθήκαμε ότι μια εκ των βασικών Αρχών που ασκεί ένα Κράτος είναι η Εθνική Κυριαρχία. Επίσης σε ότι αφορά τα είδη των "Μορφωμάτων", διακρίνουμε και την περίπτωση όπου αδύναμες χώρες, ανίσχυρα κράτη δηλαδή, εκχωρούν μέρος των Κ.Δ. σε ισχυρότερα (λ.χ. Έρευνα-Διάσωση).

Τα προαναφερθέντα «Μορφώματα» είναι ευρέως γνωστά στην Επιστήμη των Διεθνών Σχέσεων ως «Προτεκτοράτα».

Βεβαίως πρέπει να συντρέχουν και άλλες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί μια χώρα ως «προτεκτοράτο», όπως η εκπροσώπηση της υποτελούς πολιτείας στα διεθνή φόρα από τον επικυρίαρχο, ωστόσο αδυνατώ να προσδιορίσω την υπό διαμόρφωση κατάσταση στο Ανατολικό Αιγαίο. Για παράδειγμα, για να μεταβούν τα εθνικά μεταφορικά μέσα από την ηπειρωτική χώρα προς το Καστελόριζο (και όχι μόνο), οφείλουν είτε να παρακάμψουν τις τουρκικές ζώνες (με ότι τούτο συνεπάγεται για την ομαλότητα της ναυσιπλοΐας-αεροπλοΐας), είτε να αιτηθούν άδεια από τις τουρκικές αρχές, για να διέλθουν, εντός των ζωνών.

Ο κύριος Καμμένος, αντί να ανασταίνει τους Σαλαμινομάχους και να παρίσταται σε παρελάσεις (ζητώντας υπερπτήσεις αεροσκαφών, κατά παράβασιν του ισχύοντος πρωτοκόλλου), ας εργαστεί στην κατεύθυνση ποιοτικής εξισορρόπησης της υφιστάμενης απειλής.

Σε αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια θα βρεθεί σε κατάσταση ομηρείας (στην εκτίμηση αυτή, ΔΕΝ συμπεριλαμβάνω τυχόν εξελίξεις στη ρωσοτουρκική διένεξη, αλλά δεν αγνοώ την απόπειρα αναθέρμανσης των Τουρκο-ισραηλινών σχέσεων).
Άλλωστε ζωτικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, παραπέμφθηκαν στις Καλένδες (Χωρικά Ύδατα, 12 Ναυτικά Μίλια, Α.Ο.Ζ.).

Οπότε είναι υπερβολή να μιλάμε για "προτεκτοράτα”;”

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μακεδών

Είναι προφανές ότι ο κάθε άνθρωπος προσαρμόζει τον τρόπο της ζωής του αναλόγως της κοσμοθεωρίας την οποία υιοθετεί. Όταν όμως την κοσμοθεωρία - ιδεολογία την αναγάγει σε δόγμα, άνευ δηλαδή ουδεμιάς παρεκκλίσεως, τότε προφανώς δημιουργούνται προβλήματα.

Ο μεμονωμένος δογματικός άνθρωπος αδυνατεί να ενταχθεί στην υπάρχουσα κοινωνία, η οποία ακολουθεί δοκιμασμένες πρακτικές συμπεριφοράς, και παραμένει «ακοινώνητος», στο περιθώριο. Όταν όμως είναι πολλοί οι δογματικοί, τότε ασκούν αφόρητη πίεση στην κοινωνία η οποία είτε υποτάσσεται, είτε αντιστέκεται αποβάλλοντας τους «ακοινώνητους».

Αυτή είναι η περίπτωση στην οποία καλείται η ελληνική κοινωνία να τοποθετηθεί. Αιφνιδίως και ανεξηγήτως, προωθήθηκε ένα κόμμα που βρισκόταν στα όρια της κοινοβουλευτικής ανυπαρξίας και ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν το κόμμα θα προσαρμοστεί στις ανάγκες και απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας, ή θα επιβάλει την τριτοκοσμική ιδεολογία του, δοκιμασμένη και αποτυχούσα παταγωδώς;

Βεβαίως, είναι κοινώς παραδεκτό ότι ο κοινοβουλευτισμός, υπό οιαδήποτε μορφή, δεν αποτελεί το άριστο πολίτευμα, αλλά ακολουθεί τον κανόνα του «μη χείρον βέλτιστον». Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ισχυροί της γης υποκρίνονται ότι μπορεί να κυβερνηθούν οι Ασιάτες ή οι Αφρικανοί υπό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, και υποστηρίζουν ότι θα το επιβάλουν με βομβαρδισμούς και καταστροφές των χωρών. Φυσικά και παραπλανούν.

Άλλωστε, ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του, ποτέ δεν έγραψε ότι υπάρχει άριστο πολίτευμα. Αλλά διαχωρίζει τα πολιτεύματα σε καλά αυτά που υπηρετούν τον λαό, και σε κακά αυτά που υπηρετούν τους άρχοντες, ανεξαρτήτως της μορφής τους. Επομένως, κατάλληλο είναι το πολίτευμα εκείνο που προσιδιάζει στον χαρακτήρα ενός λαού, στις συνθήκες της εποχής, ή στην αναγκαιότητα.

Αυτός που θα θελήσει να επιβάλει πολίτευμα συμφώνως προς τις ιδεοληψίες του, παραγνωρίζοντας τα ανωτέρω, ικανοποιεί απλώς προσωπικά εφηβικά συμπλέγματα. Κανένας σύγχρονος λαός δεν μπορεί να ζήσει εκτός της κοινωνίας που απαρτίζουν οι σύγχρονοι λαοί (ο Αριστοτέλης είχε πει ότι εκτός κοινωνίας βρίσκονται οι θεοί ή τα θηρία).

Το σημερινό πρόβλημά μας είναι δευτερευόντως οικονομικό. Είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό, επειδή ο λαϊκισμός και το πολιτικό κόστος των αστών πολιτικών των τελευταίων ετών εμπόδισε την εμφάνιση μεταρρυθμιστικής πολιτικής, με αποτέλεσμα να επιλέξει ο λαός διαφορετική πορεία.

Μόνο που, η προσπάθεια επιβολής των ιδεολογικών αντιλήψεων της σημερινής κυβέρνησης, σε έναν κόσμο στον οποίο -μας αρέσει, δεν μάς αρέσει- είμαστε ενταγμένοι, έρχεται σε σύγκρουση με τα καθιερωμένα. Ενδεχόμενη αλλαγή τους φέρει την Ελλάδα εκτός της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ ενδεχόμενη αλλαγή πλεύσης από τον ιδεολογικό δογματισμό, φέρει το κυβερνητικό κόμμα σε περιδίνηση.

Η προσπάθεια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να συνταιριάξει την ιδεολογία της με την σύγχρονη πορεία της χώρας δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Προφανώς και κάποιες αλλαγές μπορούν να επισυμβούν, έως εκεί όμως που είναι ανεκτά τα όρια. Άλλωστε, για να μιλήσουμε με ειλικρίνεια, δεν είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι που θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Υπάρχουν πολλά εξωθεσμικά κέντρα που αποφασίζουν για μας.
Αυτό δεν σημαίνει πως δε πρέπει να ανατραπεί μια κατάσταση που δεν υπηρετεί τον λαό. Αλλ’ αυτό γίνεται με σύνεση, με προσεκτικά βήματα και υπευθυνότητα. Όταν επιχειρείται η προσαρμογή της σύγχρονης πραγματικότητας να μπει στα ιδεολογικά καλούπια του προηγούμενου αιώνα, τότε κανείς δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Αφήσαμε πίσω μας ένα χρόνο που μάλλον όλοι μας θέλουμε να ξεχάσουμε. Ήταν το δίχως άλλο ένας χρόνος μεγάλων απογοητεύσεων, διαψεύσεων, απωλειών, ένας χρόνος ψευδών και απάτης, ένας χρόνος εθνικής ασυναρτησίας - σίγουρα ο πλέον επώδυνος της μεταπολίτευσης.
Η «πρώτη φορά Αριστερά» έφερε στην επιφάνεια την συντριπτική της ανυπαρξία και κυρίως αποκάλυψε τον στυγνό κυνισμό της λαμβάνοντας μέτρα που καμιά άλλη κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να εφαρμόσει. Επίσης, γίναμε μάρτυρες της θηριώδους της δίψας για εξουσία και του ακραίου πολιτικού αμοραλισμού της μέσα από την πιο απίθανη συμμαχία με την «ψεκασμένη» ακροδεξιά.
Συνέβησαν τόσα πολλά και σε τόσο μικρό διάστημα - με αλλεπάλληλες αχρείαστες εκλογές και πολιτικές εξελίξεις - που η ελληνική κοινωνία δεν μπόρεσε ούτε να τα κατανοήσει στην διάστασή τους ( παρά μόνο τα μέτρα που αφορούσαν άμεσα την τσέπη της και αυτά δεν ήταν λίγα…) ούτε πολύ περισσότερο να τα αφομοιώσει, να τα αξιολογήσει, να τα κρίνει.

Το αποκορύφωμα της κρίσης είναι η ακρισία. Μέσα σε ένα χρόνο καταναλώθηκε τόσος παραλογισμός, παρήχθησαν τόσοι ωκεανοί ψεμάτων ώστε όλοι να στέκουν αμήχανα χάσκοντες απέναντι στο θέαμα μιας κυβέρνησης που τα υποσχέθηκε όλα και τα αρνήθηκε όλα! Ο ΣΥΡΙΖΑ την χρονιά που μας πέρασε ξεπέρασε σε επιδόσεις και τις πιο τρελές επιθυμίες της Τρόικας, των δανειστών, του ΔΝΤ, των διεθνών τοκογλύφων. Κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ να ξεπουλήσει ότι δεν μπόρεσαν με πολύ πιο συμφέρουσες συμφωνίες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Κοντολογίς, οι πολιτικοί θεατρίνοι του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχαν το τρισχειρότερο και με μια θεατρική διάθεση συντριβής τα υπέγραψαν όλα, τα ξεπούλησαν όλα και τα διέλυσαν όλα με αξιοζήλευτους ρυθμούς, (δίχως κοινωνικές και άλλες αναταραχές, δίχως «αυτοκτονίες», «λιμοκτονίες», καμένα κτήρια και άλλα δραματικά δρώμενα) και αφήσαν έκπληκτο ακόμα κα τον Σόιμπλε, την Μέρκελ και τους λοιπούς εταίρους και φίλους της «Ευρώπης των τοκογλύφων».

ΥΓ: Μέσα σε αυτή την παρωδία πολιτικής αναξιοπιστίας που στο μέλλον θα διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια «ως η τέχνη της πολιτικής εξαπάτησης», οι άνθρωποι αυτοί με την μνημειώδη τους ανευθυνότητα και ανικανότητα φέρουν ακέραια την ευθύνη για το τεράστιο ανθρωπιστικό δράμα του μεταναστευτικού: παρουσίασαν την χώρα μας σαν ελκυστικό προορισμό μεταναστών ενώ ταυτόχρονα ρήμαξαν κάθε σχετική υποδομή που υπήρχε αφήνοντας τους δυστυχείς μετανάστες τελείως έκθετους, αβοήθητους, πεταμένους σαν σκουπίδια στο κέντρο της πρωτεύουσας, δίχως καμιά μέριμνα, και την ίδια στιγμή στήνονταν αυτάρεσκα σαν επαρχιακές πριμαντόνες του ελαφρού θεάτρου μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες παρλαπιπίζοντας μεγαλόστομες δηλώσεις του αέρα…

Στο μέλλον ο κοπανιστός αέρας θα ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ…

Πηγή "Το Ποντίκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Insider

Όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις δημοσκοπήσεις παρατηρούν ένα πράγμα. Ότι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, δημοσκοπήσεις δημοσιεύονται σπανίως...

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν να πραγματοποιούνται δημοσκοπήσεις. Το αντίθετο. Δημοσκοπήσεις γίνονται και μάλιστα συνεχώς.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει, είναι ότι δημοσκοπήσεις συνήθως δημοσιοποιούνται όταν “συμφέρουν” αυτόν που τις παρήγγειλε. Και όταν δημοσιοποιούνται, συνήθως περιλαμβάνουν εκείνα τα ευρήματα που κρίνονται ως τα λιγότερο επώδυνα για τον “εντολέα”. Αυτή την περίοδο χρήματα δεν υπάρχουν. Και ως εκ τούτου, ο μόνος που “έχει” να σπαταλήσει χρήματα για δημοσκοπήσεις, είναι η κυβέρνηση. Σάμπως δικά της είναι;

Γι’ αυτό και δεν βλέπετε δημοσκοπήσεις. Πού οι παλιές καλές εποχές του Φλεβάρη του 2015, που ανά εβδομάδα, όλες οι εταιρίες μας βομβάρδιζαν με το πόσο δημοφιλής είναι ο κ. Τσίπρας και πόσο καλή είναι η κυβέρνησή του; Ποιος μπορεί να ξεχάσει το “καθεστωτικό” 50% που φερόταν να προτιμά τότε τον κ. Τσίπρα για πρωθυπουργό του και να θεωρεί τον κ. Βαρουφάκη ως τον πιο “επιτυχημένο” Υπουργό Οικονομικών”; Αυτές οι εποχές όμως πέρασαν ανεπιστρεπτί...

Πλέον η κλεψύδρα έχει γυρίσει αντίστροφα για τον κ. Τσίπρα. Η κυβέρνησή του μετρά μόλις τρεις μήνες ζωής και ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στα φόρτε της, η φθορά που παρουσιάζει θυμίζει κυβέρνηση που βρίσκεται ήδη σε αποδρομή μετά από οκταετή διακυβέρνηση.

Η ανάλυση των τελευταίων δημοσκοπήσεων περιλαμβάνει πέντε βασικά συμπεράσματα:

- Οι δημοσκόποι δίνουν μεγάλη σημασία στον λεγόμενο δείκτη αισιοδοξίας. Δηλαδή αν ο πολίτης αισθάνεται ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα για τον ίδιο και τη χώρα ή αν ελπίζει ότι θα πάνε στο μέλλον καλύτερα. Ο δείκτης αυτός, δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα, είναι καταστροφικός! Είναι χειρότερος ακόμα και από την περίοδο λίγο πριν την πτώση του κ. Παπανδρέου. Και είμαστε μόλις στην αρχή: Γιατί ούτε οι αγρότες έχουν αισθανθεί την φορολογία που τους έρχεται, ούτε οι συνταξιούχοι βίωσαν το κόψιμο του ΕΚΑΣ, ούτε οι ελεύθεροι επαγγελματίες προκατέβαλαν 100% του φόρου τους. Όταν αυτός ο δείκτης επιβαρύνεται τόσο πολύ και προσεγγίζει τα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα, τότε σημαίνει ότι η κοινωνία βρίσκεται λίγο πριν τα πρόθυρα της “έκρηξης”.

- Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται πλέον ως αναποτελεσματικότερος πρωθυπουργός συγκρινόμενος με τον κ. Σαμαρά. Τα ευρήματα παρουσιάζουν τον κ. Σαμαρά ως δημοφιλέστερο, με την προσωπική εικόνα του νυν πρωθυπουργού να έχει καταβαραθρωθεί. Οι πολίτες συγκρίνοντας επίσης τις δύο κυβερνήσεις, θεωρούν ότι με την κυβέρνηση Τσίπρα επιβαρύνθηκε ιδιαίτερα η προσωπική τους οικονομική κατάσταση και ακόμα περισσότερο, η γενικότερη κατάσταση της χώρας. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχει παρουσιαστεί τόσο γρήγορα, τέτοια μεταστροφή της κοινής γνώμης, που να αναγνωρίζει προηγούμενη διακυβέρνηση ως εμφανώς καλύτερη από την παρούσα.

- Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει ήδη δεύτερος, πίσω από τη Ν.Δ., στην πρόθεση ψήφου. Από ποια όμως Ν.Δ.; Από μια “ανενεργή” ακόμα Ν.Δ. που δεν ασκεί τα αντιπολιτευτικά της καθήκοντα, που ακόμα δεν έχει καν εκλέξει τον αρχηγό της. Η τελευταία δημοσιοποιημένη έρευνα της MRB παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται μόλις με 0,5% της Ν.Δ. Το εύρημα αυτό είναι μόνον στατιστικό και όχι πραγματικό και προκύπτει από την λεγόμενη “αναγωγή”. Ο ΣΥΡΙΖΑ “υπο-εκπροσωπήθηκε” στο δείγμα, δηλαδή οι ερευνητές δεν βρήκαν πολίτες που να δήλωσαν ότι στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και έτσι διαμόρφωσαν το ποσοστό του, βάσει της στάθμισης που έκαναν. Τί όμως πραγματικά σημαίνει αυτό; Ότι οι ψηφοφόροι είτε ντρέπονται να δηλώσουν ότι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμα χειρότερα έχουν ήδη διαγράψει από τη μνήμη τους ότι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Όταν συμβαίνει αυτό, συνήθως η κατάρρευση που επέρχεται, είναι ταχύτατη.

- Ο κ. Τσίπρας και η δημόσια εικόνα τους έχουν πιθανότητα ανάκαμψης; Κατά την άποψή μας καμία! Ο κ. Τσίπρας επένδυσε στο θυμικό του ψηφοφόρου για να γίνει Πρωθυπουργός. Επένδυσε στην “επαναστατικότητά” του και στο ψέμα, υποσχόμενος κατάργηση του Μνημονίου, σύγκρουση με την Ευρώπη, 13 συντάξεις για όλους, σεισάχθειες, καταργήσεις φόρων κλπ. Αυτό το κοινό που πέρσι τον πίστεψε και τον εκτίναξε, πλέον τον “καταριέται”. Και η στροφή του προς την “λογική”, ούτε καν κατάφερε να ακουμπήσει το “απέναντι” κοινό, εκείνο των λεγόμενων ανθρώπων της παλιάς μεσαίας τάξης, ή καλύτερα τους ψηφοφόρους του “ΝΑΙ” που εμφανίζονται απολύτως συσπειρωμένοι στα λεγόμενα “ευρωπαϊκά κόμματα”. Ως εκ τούτου, όποιον δρόμο και αν επιλέξει πλέον ο κ. Τσίπρας, είναι σχεδόν αδύνατο να πείσει οποιονδήποτε!

- Το χειρότερο όλων για τον κ. Τσίπρα, είναι ότι δεν τα πήγε πολύ άσχημα μόνον στην οικονομία, που αποτελεί βαρόμετρο για τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων. Οι έρευνες δείχνουν ότι έχει αποτύχει σε κάθε πτυχή της διοίκησής του. Από τη δημόσια διοίκηση, έως την παιδεία, το μεταναστευτικό και τη δημόσια τάξη. Από την υγεία, έως το ασφαλιστικό, την ανεργία ή τις επενδύσεις... Σε κανέναν από τους παραπάνω τομείς δεν φαντάζει καλύτερος από την προηγούμενη κυβέρνηση. Ίσως οι περιφερειακές πολιτικές να μπορούσαν να του δώσουν βραχυπρόθεσμα μιάν ανάσα. Όμως τα δημοσκοπικά ευρήματα αποδεικνύουν ότι και σε αυτές η κυβέρνησή του παρουσιάζει πολύ άσχημη εικόνα.

Η άποψή μας είναι ότι η Ν.Δ. αμέσως μετά την ανάδειξη του νέου της προέδρου θα εμφανιστεί να προηγείται ευκρινώς του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο νέος της πρόεδρος καταφέρει να εμπνεύσει παραγωγικά κοινά, νεότερες ηλικίες και να προσελκύσει ψηφοφόρους, πέραν των παραδοσιακών κομματικών της ορίων, τότε η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων θα είναι χαοτική.

Γιατί η Ν.Δ. θα φαντάζει ως η μόνη εναλλακτική απέναντι στην ήδη “απονομιμοποιημένη” κυβέρνηση Τσίπρα, συσπειρώνοντας έτσι και δυνάμεις που θα θέλουν αποκλειστικά και μόνο να τιμωρήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί πλέον το σημερινό ερώτημα, ακόμα και των φανατικότερων οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ “πες μου την εναλλακτική και εγώ μαζί σου...Μετά τον Τσίπρα, ποιος; ” θα έχει απάντηση!

Και τότε ο κ. Τσίπρας θα οδηγηθεί σε εκλογές και θα πέσει από “τα κάτω”, δηλαδή από την ίδια την κοινωνία, όπως (παλαιότερα) θα έλεγε και ο ίδιος.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου