Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Σεπ 2016

Επιστροφή στην γνωστή τακτική αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, μια ημέρα μετά την συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν στην Νέα Υόρκη, αλλά και μετά τα θερμά λόγια με τα οποία αναφέρθηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών ο πρωθυπουργός.

Η Τουρκία με ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε το απόγευμα της Παρασκευής αμφισβητεί το δικαίωμα Έρευνας και Διάσωσης της Ελλάδας σε περιοχή που βρίσκεται εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων σε πολύ μικρή απόσταση από τις νότιες ακτές της Κω, στην περιοχή των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων του Ακρωτηρίου Αγίου Φωκά.

Οι ελληνικές αρχές στις 12:15 της Παρασκευής έλαβαν σήμα για σκάφος με μετανάστες που βρίσκονταν σε κίνδυνο στην συγκεκριμένη περιοχή με συντεταγμένες 365000N0271900E εντός του FIR Αθηνών και ανήγγειλαν επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης σε ακτίνα 5 ν.μ. μέχρι το μεσημέρι του Σαββάτου. Με την ΝΟΤΑΜ Α2042/16 οι ελληνικές αρχές ανήγγειλαν ότι υπεύθυνο για τον συντονισμό των ερευνών είναι το κέντρο του Πειραιά (PIRAEUS JRCC) και λόγω υψηλής επικινδυνότητας κάλεσε όλα τα αεροσκάφη που θα εισέλθουν στην περιοχή, να έρθουν προηγουμένως σε επαφή με τον Πειραιά.

Μια ώρα αργότερα στις 13:22 οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν την ΝΟΤΑΜ Α4116/16 με την οποία δηλώνεται ότι η Τουρκία δεν αποδέχεται τον καθορισμό της περιοχής Ερευνάς και Διάσωσης σε συνάρτηση με το FIR Αθηνών.

Η Άγκυρα μάλιστα δηλώνει ότι η συγκεκριμένη περιοχή εμπίπτει στην Τουρκική περιοχή ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση (Search and Rescue Region-SRR) όπως έχει ορισθεί από τον ΙΜΟ και περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο του ΙΜΟ. Και η τουρκική ΝΟΤΑΜ δηλώνει ότι όλες οι επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης πρέπει να συντονιστούν από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.

Είχε προηγηθεί στις 19 Σεπτεμβρίου μια ακόμη τουρκική ΝΟΤΑΜ (Α4031/16) που ήρθε να αμφισβητήσει κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας προβάλλοντας τον ισχυρισμό περί υποχρέωσης αποστρατιωτικοποίησης της Σαμοθράκης. Με αφορμή ελληνική άσκηση στον σχεδιασμό της οποίας είχε συμπεριληφθεί και η Σαμοθράκη (A1939/16,A1971/16,A1988/16 AND A1989/16) οι τουρκικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι η Ελλάδα παραβιάζει τις δεσμεύσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, από την «Απόφαση των Έξι Δυνάμεων του 1914» και την Συνθήκη της Λοζάνης (1924), καθώς με το συνημμένο παράρτημα σχετικά με το καθεστώς των νησιών η Σαμοθράκη (την οποία αναφέρει με την τουρκική ονομασία της Semadirek) και η περιοχή της δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται σε κανένα σενάριο οποιασδήποτε στρατιωτικής δραστηριότητας η άσκησης.

Η απάντηση της ελληνικής πλευράς ήρθε με την ΝΟΤΑΜ Α1996/16 με την οποία απορρίπτει τους τουρκικούς ισχυρισμούς και τονίζει ότι είναι χωρίς νομική βάση, καθώς δεν υπάρχει καμία υποχρέωση βάσει των διεθνών συνθηκών που είναι σε ισχύ για την αποστρατιωτικοποίηση της Σαμοθράκης.

Και η ελληνική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ότι με βάση τις γνωστές θέσεις της Ελλάδας που είναι σε πλήρη συμφωνία με το Διεθνές Δίκαιο, η Ελλάδα θα συνεχίσει να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί στρατιωτικές ασκήσεις σ' αυτή την περιοχή όπως μέχρι τώρα κάνει. Και συνεπώς η τουρκική ΝΟΤΑΜ είναι άκυρη και ανίσχυρη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και στον οποίο εξελίσσονται πολλαπλές συγκρούσεις σε πολλά επίπεδα, εκείνο που έχει την μεγαλύτερη άξια είναι να κάνεις την σωστή επιλογή με ποιον θα πρέπει να συνταχτείς και προς τα που θα πρέπει να πορευτείς.

Σήμερα αδυνατούμε να κάνουμε μια σωστή επιλογή, ή ακόμα χειρότερα, αδυνατούμε να κάνουμε οποιαδήποτε επιλογή καθώς σερνόμαστε από το άρμα μιας γερμανοκρατούμενης καταρρέουσας Ευρώπης, με συνέπεια να συρρικνώνεται όλο και πιο πολύ η δυνατότητα της χώρας μας να ορθοποδήσει και να σταθεί μπρος στις επερχόμενες θύελλες.

Και έρχονται μεγάλες θύελλες.

Η οικονομική μας συρρίκνωση και εξαθλίωση είναι άμεση συνέπεια της γεωστρατηγικής μας υποδούλωσης που προέρχεται από ένα δουλικό πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο. Αυτό το κατεστημένο εξέθρεψε την λαϊκή νοοτροπία του βολέματος και του ωχαδερφισμού.

Όσοι αρνούνται σήμερα μετά από όσα έχουν γίνει να αντικρύσουνε κατάματα αυτή την πραγματικότητα, είναι υπεύθυνοι για μια αδιέξοδη και καταστροφική πολιτική που θα καταγράψει τον οριστικό αφανισμό του ελληνισμού αν δεν υπάρξει κάποια αντίδραση.

Αντικειμενικά ο κόσμος σήμερα κλυδωνίζεται καθώς οι εξελίξεις τρέχουν και εμείς απλώς τις παρακολουθούμε αδύναμοι και ανήμποροι να επέμβουμε και να αντιδράσουμε.

Η Ευρώπη κλυδωνίζεται και παραπαίει από το ισλαμικό τσουνάμι, η Αμερική καταρρέει κάτω από το βάρος της οικονομικής της αποσύνθεσης. Από την άλλη μεριά η Κίνα ανέρχεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς ενώ η Ρωσία θωρακίζεται και αναδεικνύεται σαν ισχυρή πολεμική μηχανή.

Τυχοδιωκτικά παιχνίδια όπως της Ουκρανίας, του Καύκασου, της Βαλτικής, τώρα νατοϊκά στα Βαλκάνια, ακόμα και στην Συρία, φανερώνουν την παρακμή της Δύσης που εξέθρεψε το ισλαμικό τέρας το οποίο τώρα κατατρώει τις ίδιες της τις σάρκες.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η γειτονική Τουρκία παρά τα αμέτρητα αδιέξοδα μιας υπερφίαλης πολιτικής του ηγέτη της, εξακολουθεί να έχει το μεγάλο προνόμιο να ελίσσεται κατά το δοκούν και κατά τα συμφέροντα της. Ακόμα και να αλλάζει τις στρατηγικές της επιλογές. Η Τουρκία έχει το προνόμιο να ελίσσεται ανάμεσα στις διεθνείς συμπληγάδες για να πάρει όσα περισσότερα μπορεί. Άλλες χώρες της Ευρώπης, (ορά Ουγγαρία), με πολύ λιγότερη γεωστρατηγική άξια στυλώνουν το ανάστημα τους για την προάσπιση των εθνικών τους συμφερόντων και αρνούνται καταστροφικές πολιτικές. Εμείς γιατί όχι ???

Εμείς παραμείνουμε αγκυλωμένοι στις αυταπάτες μας και μόνο παρακολουθούμε, ενώ παράλληλα γινόμαστε έρμαιο της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής που μας θεωρεί αποθήκη ψυχών. Σκεφτείτε πόσα εκατομμύρια περιμένουν να περάσουν από τις μικρασιατικές ακτές απέναντι στα νησιά μας.

Πριν από λίγο καιρό είχε έρθει στην χώρα μας σαν προσκυνητής, ο ηγέτης μιας χώρας που σήμερα ανταλλάσει χειραψίες με τον πάγιο αντίπαλο μας στην περιοχή και μάλιστα τον υποχρεώνει να τηρήσει συμφωνίες που στο παρελθόν ούτε στην φαντασία του τις φαντάζονταν.

Εμείς τον υποδεχτήκαμε με χαρακτηριστικό ψυχρό τρόπο και όπως ήρθε έτσι έφυγε, χάνοντας την μεγάλη ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε την πρόθεση του να συμβάλλει στην ενδυνάμωση των στρατηγικών μας επιδιώξεων. «Καίμε» συνέχεια τα διπλωματικά μας χαρτιά.

Το να ανήκεις κάπου για την Ελλάδα δυστυχώς σημαίνει και με την απόλυτη ευθύνη του πολιτικού κατεστημένου, να είναι η χώρα μουγκή και αλυσοδεμένη στο άρμα μιας παραπαίουσας Δύσης, χωρίς να έχει την δυνατότητα εναλλακτικής πρότασης. Δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά δεχόμαστε τα πάντα χωρίς κανένα αντίτιμο.

Αυτό σήμερα αν δεν αλλάξει θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά απέναντι στις επερχόμενες απίστευτες και κατακλυσμιαίες εξελίξεις και είναι άδικο, γιατί κατέχουμε ένα από τα πιο προνομιούχα οικόπεδα αυτού του πλανήτη.

Πηγή ΝikosΧeiladakis



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τον Ιούνιο του 2016, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ συμφώνησαν να δημιουργήσουν την Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή και Ακτοφυλακή, η οποία θα απαρτίζεται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex) και τις αρχές των κρατών μελών με αρμοδιότητα τη διαχείριση των συνόρων.

Ο νέος Οργανισμός με έδρα τη Βαρσοβία θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και στην παροχή βοήθειας για την διασφάλιση της εσωτερικής ασφάλειας στην ΕΕ. 
Ο νέος Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής θα ενισχύσει τις δυνατότητες των κρατών μελών στα εξωτερικά σύνορα μέσω της διεξαγωγής κοινών επιχειρήσεων και ταχέων συνοριακών επεμβάσεων.
 
Για να εκτελέσει τα νέα του καθήκοντα, το προσωπικό του νεοσυσταθέντος οργανισμού θα πρέπει μέχρι το 2020 να έχει φτάσει τα 1.000 άτομα, σε σύγκριση με τα 402 άτομα που απασχολούσε ο Frontex στις αρχές του 2016. Προκειμένου να αρχίσει να λειτουργεί γρήγορα ο νέος οργανισμός, η επιλογή του νέου προσωπικού έχει ήδη αρχίσει.
 Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Η πρώτη προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων λήγει στις 23 Σεπτεμβρίου 2016.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πιο σοκαριστική είδηση των τελευταίων ημερών για ακόμη μία φορά πέρασε στα ψιλά. Η Ελλάδα πεθαίνει και η κατάστασή της είναι μη αναστρέψιμη. Τα σχετικά στοιχεία καταγράφηκαν σε έρευνα που εκπόνησε η οργάνωση «διαΝΕΟσις» και διενεργήθηκε από το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη.

Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν οι επιστήμονες προκαλεί ανατριχίλα. Το 2050 σε αυτήν την ευλογημένη χώρα του πλανήτη θα κατοικούν μόλις 8.300.000 άνθρωποι και η πλειονότητά τους θα είναι γέροντες. Η έρευνα κατέδειξε ότι από το 2011 -και για πρώτη φορά μεταπολεμικά- ο πληθυσμός της χώρας μας άρχισε να μειώνεται ραγδαία. Η μέση ηλικία, που ήταν 26 έτη το 1951, είναι σήμερα στα 44 έτη και αναμένεται να αυξηθεί επιπλέον κατά 5-8 έτη.

Αντίστοιχα αποτελέσματα προέκυψαν και από μελέτη της Eurostat, που διενεργήθηκε πριν από τρία χρόνια, αλλά ούτε τότε έδωσε κανείς σημασία.
Κι όμως! Αυτό είναι το μεγαλύτερο εθνικό θέμα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας. Ο θάνατος της Ελλάδας! Οσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», η μελέτη των στατιστικών και των κοινωνικών παραγόντων επιβεβαιώνει ότι μια μεγάλη εθνική καταστροφή είναι υπό εξέλιξη.

Τα στοιχεία θα έπρεπε να συγκλονίσουν τους πάντες - και κυρίως τους πολιτικούς. Ομως ουδείς ασχολείται! Καθημερινά οι βουλευτές διασταυρώνουν τα ξίφη τους για δεκάδες ανούσια ζητήματα, που σε μια δυο μέρες θα ξεχαστούν, καθαρά για λόγους πρόσκαιρων εντυπώσεων, και για το μέγα ζήτημα του μέλλοντος της πατρίδας μας σφυρίζουν αδιάφορα. Θυμίζουν έτσι τις κυβερνήσεις του παρελθόντος, που μοίραζαν αφειδώς χρήματα και έκαναν χιλιάδες διορισμούς (για να έχουν προσωρινά πολιτικά οφέλη), αδιαφορώντας αν οι μελλοντικές γενιές θα αντιμετώπιζαν ένα βουνό από χρέη. Τώρα που ήρθε η ώρα του «λογαριασμού», όλοι κατάλαβαν τις τεράστιες ευθύνες των πολιτικών της Μεταπολίτευσης, που θα μείνουν στην Ιστορία ως πολιτικοί «εγκληματίες».

Να ξέρουν, λοιπόν, οι σημερινοί πολιτικοί ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την εθνοκτονική αμέλειά τους και θα τους καταδικάσει. Επιτέλους, ας ξυπνήσουν. Και μαζί με τους πολιτικούς ας ξυπνήσουμε και όλοι μας. Επιτέλους, γιατί κανένας δεν μιλά γι' αυτό το θέμα; Σε μερικά χρόνια ελάχιστοι Ελληνες θα έχουν απομείνει στην πατρίδα (με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την επιβίωσή της εν μέσω εχθρικών γειτόνων), ενώ και όσοι θα ζουν σε άλλους τόπους σταδιακά θα χάνουν την επαφή με τη γη των προγόνων τους.

Στη σημερινή Ελλάδα κανένα κόμμα δεν θέτει ως προτεραιότητα τη στήριξη της οικογένειας, την αύξηση των γεννήσεων, τα κίνητρα για να περιοριστεί η μετανάστευση των νέων. Η Ελλάδα δολοφονείται με χειρουργικό τρόπο, με αυτόπτες μάρτυρες (άρα και συνένοχους) όλους μας.

Ποιο νόημα έχουν οι αλλαγές στο Ασφαλιστικό, τα οικονομικά μέτρα, οι τηλεοπτικές άδειες, οι πωλήσεις των ΔΕΚΟ ή η αναθεώρηση του Συντάγματος, όταν σε λίγα χρόνια τα παιδιά ηλικίας 7-18 ετών θα είναι μόλις 1.000.000; Ποιος θα πληρώνει τότε τους φόρους; Ποιος θα συντηρεί το κράτος, την ιδιωτική οικονομία και το «σύστημα»; Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός το 2050, σύμφωνα με την έρευνα, θα πέσει κοντά στα 3.000.000! Τι παραπάνω πρέπει να μάθουν τα κόμματα για να καταλάβουν ότι όσα σχεδιάζουν σήμερα είναι απολύτως στον αέρα; Πότε, επιτέλους, θα δουν την καταστροφή που έρχεται;

Δημήτρης Ριζούλης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι απορίας άξια η απουσία της Ελλάδας για την αντιμετώπισης του μεγάλου αυτού προβλήματος, που που δεν αφορά μόνον την ισλαμοποίηση της Βαλκανικής

Δεν μας αρκεί -στα Βαλκάνια- ο ανταγωνισμός των μεγάλων Δυνάμεων, ούτε η τουρκική εισβολή στις βαλκανικές χώρες, τώρα έχουμε και την Αυστρία να επεμβαίνει, με πρόσχημα το προσφυγικό ζήτημα, αλλά και την τουρκική επιρροή στην περιοχή.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, προειδοποίησε σε συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στη Νέα Υόρκη, ότι ο κίνδυνος από τον ριζοσπαστικό Ισλαμισμό παραμένει. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας κατά την αποστολή της Αυστρίας στον ΟΗΕ και τόνισε ότι είναι θετικό το , πως μεταξύ των συναδέλφων του στα Βαλκάνια έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για το πρόβλημα αυτό.

Η ανησυχία του είναι έκδηλη, από την στιγμή που η Αυστρία έχει δηλώσει εξ αρχής την αντίθεσή της με την πολιτική των «ανοικτών συνόρων», λόγω του ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει αντίκτυπο στην Αυστρία, επειδή υπάρχουν στενοί δεσμοί με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Επεκτείνει όμως η Αυστρία το ενδιαφέρον της και στην αυξημένη δραστηριότητα της Τουρκίας, γι’ αυτό και στη σύσκεψη που έγινε με πρωτοβουλία του υπουργού Εξωτερικών της, συζητήθηκε μεταξύ των Βαλκάνιων ηγετών η αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας (μέσω του Ισλάμ) στα Δυτικά Βαλκάνια.

Είναι απορίας άξια η απουσία της Ελλάδας και η έλλειψη αντιμετώπισης του μεγάλου αυτού προβλήματος, που δεν αφορά μόνον την ισλαμοποίηση της Βαλκανικής, αλλά και την ανθελληνική στάση της Τουρκίας, η οποία χρησιμοποιεί βαλκανικές χώρες ως οχήματα μεταφοράς ζητημάτων εις βάρος μας. Δεν θα ξαναγράψω, τι ακριβώς κάνει ο Ν. Κοτζιάς και πόσες διακρατικές συσκέψεις έκανε γι’ αυτό το ζήτημα. Είναι άσκοπο.

Είναι γεγονός, πως η πολιτική τόσο των ΗΠΑ όσο και ισχυρών εξωθεσμικών κέντρων της αλλοδαπής ευνοούν την τουρκική πολιτική, επειδή αφενός όπως έχω γράψει πολλές φορές, το ισλάμ αποτελεί ανάχωμα στην ρωσική διείσδυση στα Βαλκάνια, αφετέρου η Τουρκία υποστηρίζοντας τις αλυτρωτικές βλέψεις Αλβανών και Σκοπιανών κατά της Ελλάδας, εξυπηρετεί την πολιτική κατακερματισμού των κρατών και δημιουργίας μικρών προτεκτοράτων.

Ως προς την συνηγορία της Τουρκίας στα αιτήματα των Σκοπιανών, έχω γράψει παλαιότερα. Θα μεταφέρω εδώ σήμερα μέρος αυτών που πράττει η Τουρκία, υποστηρίζοντας τα αιτήματα των Αλβανοτσάμηδων, οι οποίοι διεκδικούν Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία.

Προ καιρού, όπως είχε μεταφέρει από τον τουρκικό Τύπο ο δημοσιογράφος Ν. Χειλαδάκης, έχει οργανωθεί από την «φίλη και σύμμαχό» μας ένα δίκτυο υπεράσπισης των Αλβανοτσάμηδων, από Ιδρύματα, πανεπιστημιακούς και δημοσιογράφους, με κύριο σκοπό να βρίσκεται το θέμα αυτό συνεχώς στην επικαιρότητα σε βάρος φυσικά των ελληνικών δικαίων.

Σε Πολιτιστικό Κέντρο, προαστίου της Σμύρνης, διοργανώθηκε διάσκεψη με θέμα, «Το πρόβλημα της Τσαμουριάς». Εισηγητές ήσαν καθηγητές πανεπιστημίου, συγγραφείς, δημσιογράφοι, που θεωρούνται «ειδικοί» στο θέμα των Τσάμηδων και οι ομιλίες τους διακρίθηκαν από ένα ανθελληνικό πνεύμα και επανειλημμένες αναφορές για την «γενοκτονία» των Τσάμηδων από την Ελλάδα.

Ο ερευνητικός όμιλος «Ege Adriyatik Siyaset Kulübü» με έδρα την Σμύρνη ειδικεύεται γενικώς σε θέματα Βαλκανικής και λειτουργεί σε δυο γλώσσες, στα τουρκικά και στα αλβανικά (υπάρχουν πολλοί Αλβανοί στην περιοχή). Προωθεί την συνεργασία του αλβανικού και τουρκικού στοιχείου των Βαλκανίων με διάφορα μέσα και ένας τομέας που δίνει μεγάλη έμφαση είναι το ζήτημα των Τσάμηδων της Θεσπρωτίας και της δυτικής Ηπείρου.

Ένα σημαντικό στοιχείο προπαγάνδας υπέρ των Τσάμηδων από το «Ege Adriyatik Siyaset Kulübü», είναι η εκστρατεία επιβολής διεθνώς της αλβανικής (ιστορικής γι’ αυτούς), ονομασίας των χωριών και των κωμοπόλεων όπου κατοικούσαν οι Τσάμηδες στην ελληνική Ήπειρο πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όπως Filat - Φιλιατρά κ.λπ.

Το μεγάλο πρόβλημα των Αυστριακών είναι η ισλαμική διείσδυση στην περιοχή, στην Ελλάδα το κύριο θέμα είναι η γελοιοποίηση κυβερνητικών με τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βύρων Κοτζαμάνης
Καθηγητής, Διευθυντής του Ε.Δ.Κ.Α.


Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με πολλές άλλες ανεπτυγμένες χώρες, δεν διαθέτουμε επικαιροποιημένες προβολές του πληθυσμού βάσει τεκμηριωμένων εναλλακτικών σεναρίων για την περίοδο 2015-2050. Οι τελευταίες προβολές του πληθυσμού της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ)1 χρονολογούνται από το 2007, εαυτές δε αξιόπιστων διεθνών οργανισμών (EUROSTAT2, UNPP3, OCDE4, IIASA-VID-OAW-WU5), δεν καλύπτουν τις υφιστάμενες ανάγκες, καθώς, αφενός μεν οι διεθνείς αυτοί οργανισμοί που ετοιμάζουν σενάρια για πληθώρα χωρών δεν δύνανται από την φύση τους να εργασθούν συστηματικά και σε βάθος αναπτύσσοντας εναλλακτικές υποθέσεις εργασίας και σενάρια για τον πληθυσμό κάθε χώρας (πόσο δε μάλλον για την Ελλάδα όπου τα διαθέσιμα δεδομένα παρουσιάζουν προβλήματα που χρήζουν επίλυσης), αφετέρου δε οι προβολές τους έχουν γίνει πριν του 2015 και έχουν λάβει υπόψη μερικώς η ακόμη καθόλου –με εξαίρεση εν μέρει τις προβολές των Η.Ε (UNPP)- τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης βαθειάς οικονομικής κρίσης6 και προφανώς καθόλου τις επιπτώσεις της πλέον πρόσφατης «προσφυγικής κρίσης»(2015-2016)7 Τα προαναφερθέντα, καθιστούσαν επιτακτική την ανάπτυξη προβολών του πληθυσμού της Ελλάδας που θα ελάμβαναν υπόψη τόσο τις μακρόχρονες τάσεις των δημογραφικών συνιστωσών που προσδιορίζουν την αναπαραγωγή του πληθυσμού της, όσο και τις πρόσφατες εξελίξεις (οικονομική και προσφυγική κρίση) και τις επιπτώσεις τους –στον βραχύ και μέσο χρόνο- στις δημογραφικές συνιστώσες. Στο πλαίσιο αυτό, το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας εκπόνησε πρόσφατα (Ιούνιος 2016) δημογραφικές προβολές8 τα αποτελέσματα των παρουσιάζονται και σχολιάζονται κατωτέρω9. Τα σενάρια των προβολών αυτών δίδουν αναμενόμενο συνολικό πληθυσμό στο τέλος της προβολικής περιόδου (2050) που κυμαίνεται από 10,064 εκατομ. (μέγιστο, σενάριο 2) έως 8,315 (ελάχιστο, σενάριο 3) ήτοι μειώσεις σε σχέση με το 2015 κατά 794 χιλ. και 2.543 εκατομ. σε απόλυτες τιμές και από 7,3 έως 23,4 % αντίστοιχα.

Οι προβολές για την εκτίμηση του αναμενόμενου μόνιμου πληθυσμού της Ελλάδας: Υποθέσεις εργασίας και παραδοχές για την δημιουργία των εναλλακτικών σεναρίων
Η μεθοδολογία για την εκτίμηση του αναμενόμενου μόνιμου πληθυσμού

Οι προβολές του πληθυσμού στον ορίζοντα του 2050 για την Ελλάδα που παρουσιάζονται εδώ έγιναν με την μέθοδο των συνισταμένων κοορτών (cohort component method) με χρόνο εκκίνησης την 1/1/2015 ανά φύλο και μονοετείς ηλικιακές ομάδες για την περίοδο 2015-2050. Το επιλεγέν βήμα είναι πενταετές, και επομένως οι προβλέψεις έγιναν στις διαδοχικές 1/1/2020, 1/1/2025, 1/1/2030,... 1/1/2050.
Για την δημιουργία των απαιτούμενων σεναρίων στηριχτήκαμε στα συμπεράσματα της ανάλυσης της εξέλιξης της γονιμότητας, της θνησιμότητας και των μεταναστευτικών ροών των προηγούμενων δεκαετιών στην Ελλάδα και σε υποθέσεις για τις περιρρέουσες γενικότερες κοινωνικο –οικονομικές εξελίξεις και τις πιθανές επιπτώσεις τους στις δημογραφικές συνιστώσες. Είναι ταυτόχρονα προφανές ότι εκ των τριών συνιστωσών οι οποίες θα επηρεάσουν την μελλοντική εξέλιξη του μεγέθους και της ηλικιακής δομής του πληθυσμού της χώρας μας, η συνιστώσα «μεταναστευτικές ροές» χαρακτηρίζεται από την μεγαλύτερη αβεβαιότητα και την μικρότερη αδράνεια, καθώς, οι εισροές / εκροές προσδιορίζονται όλο και περισσότερο από τις εξελίξεις (δημογραφικές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, κλιματολογικές κ.ο.κ.) εκτός του ελλαδικού χώρου, και δευτερευόντως και μόνον από τις επικρατούσες συνθήκες στην Ελλάδα.

Οι βασικές υποθέσεις εργασίας για την εξέλιξη του «περιβάλλοντος» και των τάσεων των δημογραφικών συνιστωσών

Στις όποιες υποθέσεις για την μέλλουσα πορεία της θνησιμότητας, της γονιμότητας (και δευτερευόντως της μετανάστευσης), προφανώς, δεν είναι δυνατόν να μην ληφθούν υπόψη οι τάσεις του παρελθόντος. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και δυο σημαντικές, σχετικά πρόσφατες εξελίξεις:
α) Η υφιστάμενη βαθιά και παρατεινόμενη οικονομική κρίση, η οποία, ακόμη και εάν ξεπερασθεί εν μέρει στα επόμενα χρόνια, αναμένεται να επηρεάσει τις βασικές δημογραφικές συνιστώσες και ακόμα,
β) η πρόσφατη «προσφυγική κρίση».

Ειδικότερα, η πρόσφατη οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ήδη κάποιες επιπτώσεις στην θνησιμότητα, στην γονιμότητα αλλά και στην μετανάστευση τόσο των νέων ηλικιακά Ελλήνων, όσο και σε αυτή τμήματος των μονίμως εγκατεστημένων προ του 2010 αλλοδαπών στην χώρα μας και β) η πρόσφατη «προσφυγική κρίση» πιθανότατα σταθεροποίησε και θα σταθεροποιήσει στην Ελλάδα τμήμα των αλλοδαπών που προσέφυγε/ θα προσφύγουν σε αυτήν με στόχο την δια μέσω της Ελλάδας εγκατάστασή τους σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Κατ’ επέκταση, αφενός μεν είναι ελάχιστα ρεαλιστικό να μην λάβουμε υπόψη τις πρόσφατες εξελίξεις και να στηριχθούμε για τις προβολές μας στις μακρόχρονες τάσεις, τάσεις που για την δημιουργία σεναρίων για την μετανάστευση δεν προσφέρουν ούτως ή άλλως καμιά βοήθεια10.

Ιδιαίτερα, όσον αφορά την θνησιμότητα, η κρίση του δημόσιου συστήματος υγείας είναι σχετικά πρόσφατη. Αυτό προφανώς δεν επιτρέπει την εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει -ή δυνητικά θα έχει- η κρίση αυτή εάν παραταθεί (ή ακόμα αν επιδεινωθεί), στην υγεία του πληθυσμού της χώρας μας, δηλαδή στη νοσηρότητα και την θνησιμότητα. Έτσι, αν για παράδειγμα, η παιδική θνησιμότητα, ως και αυτή των νέων παραγωγικής - εργάσιμης ηλικίας, μετά το 2009 και μέχρι σήμερα δεν έχει επηρεασθεί11, δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί (ιδιαίτερα στην υπόθεση της περαιτέρω υποβάθμισης του δημόσιου συστήματος υγείας και των περεταίρω δυσκολιών πρόσβασης σε αυτό από όλο και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού), η ανακοπή της ανοδικής τάσης των πιθανοτήτων ζωής σε κάποιες ηλικιακές ομάδες ή ακόμη και η αναστροφή των τάσεων αυτών.
Δεν είναι επομένως δυνατόν να αποκλεισθούν «ρήξεις» που δεν καταγράφονται στις υφιστάμενες -βραχυχρόνιες ή μακροχρόνιες- χρονοσειρές. Επί πλέον, δεν είναι δυνατόν να μην ληφθούν υπόψη για την μελλοντική εξέλιξη της θνησιμότητας και τα “cohort effects”, οι αλλαγές δηλαδή των διατροφικών και άλλων συμπεριφορών των νεότερων σχετικά γενεών που σήμερα υποβάλλονται μεν σε ιδιαίτερα χαμηλές πιθανότητες θανάτου αλλά θα φθάσουν προοδευτικά, μέχρι το 2050, σε μεγάλες ηλικίες (και επομένως σε ηλικίες υψηλής θνησιμότητας). Η ενδεχόμενη εμβάθυνση της κρίσης του δημόσιου συστήματος υγείας και, κατ’ επέκταση, η ατελής πρόληψη των παθολογιών που απορρέουν από τις νέες αυτές συμπεριφορές (η ατελής δηλ. πρόληψη ή θεραπεία, που θα έχουν ως επίπτωση την αυξημένη νοσηρότητα και κατ’ επέκταση την αυξημένη θνησιμότητα ομάδων του πληθυσμού σε μια μεταγενέστερη περίοδο) ως και η όποια επιδείνωση των κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών, δεν μπορεί παρά να επηρεάσουν αρνητικά την μακροβιότητα του πληθυσμού της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, και ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση, η «προσφυγική κρίση» δύναται να επηρεάσει επίσης την μελλοντική εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της Ελλάδας. Η παράταση της διάρκειας κλεισίματος των βορείων συνόρων, η μερική αναίρεση των συμφωνιών του Σέγκεν, η ατελής εφαρμογή των πρόσφατα συμφωνηθέντων, τόσο από την Τουρκία, όσο και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δύναται να οδηγήσουν σε παράταση της παραμονής και μονιμότερη εγκατάσταση στην Ελλάδα τμήματος των ήδη εισελθόντων (αλλά και των μελλοντικά εισερχομένων αλλοδαπών, προσφύγων ή μη) που στόχο είχαν, έχουν και θα συνεχίσουν να έχουν την μετάβασή τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι επιπτώσεις, τόσο στο αναμενόμενο μέγεθος του μόνιμου πληθυσμού, όσο και στις δημογραφικές συνιστώσες (θετικές στην γονιμότητα, αρνητικές πιθανότατα στην θνησιμότητα), στην περίπτωση αυτή, θα είναι άμεσες.

Η δημιουργία επομένως σεναρίων προβολών δεν είναι δυνατόν να στηριχθεί μόνον -ή κυρίως- σε έναν συνδυασμό συστηματικής προβολής των υφιστάμενων τάσεων. Ως εκ τούτου, τα σενάριά των δημογραφικών προβολών που δημιουργήσαμε στηρίζονται και σε γενικότερα σενάρια (σενάρια prospectives /foresights) που δημιουργήθηκαν κυρίως βάσει υποθέσεων για τις μελλοντικές κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις. Στο πλαίσιο της «ποιοτικής» αυτής προσέγγισης βάσει των πιθανών εξελίξεων, δημιουργήσαμε αρχικά δυο βασικές «διαδρομές», η δεύτερη εκ των οποίων έχει δυο εκδοχές -«μονοπάτια» (συνεχιζόμενη κρίση/ προοδευτική έξοδος από αυτήν μετά από μια μακρά σχετικά περίοδο αβεβαιότητας). Οι διαδρομές αυτές αποτέλεσαν και την βάση για την δόμηση στη συνέχεια 6 σεναρίων δημογραφικών προβολών (βλ Σχήμα 1).

Η πρώτη διαδρομή (‘Ανθεκτικότητα’) -σε αυτήν στηρίζονται και τα δυο εκ των έξι σεναρίων των προβολών μας - εδράζεται στην υπόθεση αφενός μεν της προοδευτικής επιστροφής σε συνθήκες «κανονικότητας» με ρυθμούς ήπιας μεγέθυνσης και παραμονή στην ζώνη του ευρώ, χωρίς περαιτέρω σημαντική απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και μειώσεις των κοινωνικών δαπανών, χωρίς ριζικές αλλαγές επι τω χείρω στο δημόσιο σύστημα υγείας (και στις προϋποθέσεις πρόσβασης σε αυτό), ως και χωρίς σημαντική πτώση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, αφετέρου δε της προοδευτική μείωσης της ανεργίας - κυρίως δε εκείνης των νέων- από τα τέλη της τρέχουσας δεκαετίας/αρχές της επομένης). Το σενάριο αυτό προϋποθέτει μια προοδευτική «χαλάρωση» των απαιτήσεων των εταίρων και εγγράφεται στην λογική μιας «μινιμαλιστικής» προοδευτικής σχετικής σύγκλισης στα πλαίσια της ΕΕ (χαμηλοί μεν αλλά θετικοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ και παράλληλα διατήρηση ενός ελάχιστου κράτους πρόνοιας), με την Ελλάδα να μην απομακρύνεται ιδιαίτερα από τις λογικές ανάπτυξης των λοιπών χωρών-μελών της ΕΕ. Το σενάριο αυτό, όσον αφορά τις υποθέσεις για την πορεία των δυο εκ τριών δημογραφικών συνιστωσών δίδει: α) προοδευτική -αν και με επιβραδυνόμενους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν- αύξηση των προσδόκιμων ζωής (δυο εκδοχές) και β) αύξηση του συνθετικού δείκτη γονιμότητας σε μια πρώτη φάση, σταθεροποίησή του δε σε 1,55-1,6 παιδιά/γυναίκα την τελευταία εικοσαετία της προβολικής περιόδου (επίσης δυο εκδοχές).

Η δεύτερη διαδρομή (‘Ανισότητα’), υιοθέτει την υπόθεση της παράτασης της κρίσης, με επιδείνωση των αρνητικών επιπτώσεών της και συνεχιζόμενη αύξηση των ανισοτήτων12, είτε μέσω της περαιτέρω απορρύθμισης της αγοράς εργασίας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, είτε ακόμα μέσω της δραστικής συρρίκνωσης των κοινωνικών δαπανών (είτε ακόμη εν τέλει ακόμη και με έξοδο από την ευρωζώνη). Εάν, και από την οπτική γωνία των οικονομικών και τομεακών ευκαιριών (opportunities) οι προαναφερθείσες λογικές διαφοροποιούνται, οι επιπτώσεις τους στο δημόσιο σύστημα υγείας (και επομένως την θνησιμότητα) είναι σχεδόν ταυτόσημες, εφόσον πιθανότατα θα οδηγήσουν σε μείωση του προσδόκιμου ζωής (στα σενάρια των δημογραφικών προβολών μας που στηρίζονται στην διαδρομή αυτή υιοθετούνται δυο παραλλαγές για την θνησιμότητα). Όσον αφορά την γονιμότητα αυτή δύναται είτε να ακολουθήσει μια ιδιαίτερα «χαμηλή πτήση» (σταθεροποίηση για μεγάλη περίοδο γύρω από 1,30-1,35 παιδιά/γυναίκα), είτε, τα νοικοκυριά, στα πλαίσιο μιας μονιμότερης πλέον προσαρμογής τους στο γενικότερο κοινωνικό-οικονομικό περιβάλλον και σε συνθήκες που δεν θα επιτρέπουν ιδιαίτερες αναμονές βελτίωσης, τόσο της θέσης τους, όσο και αυτής των επιγόνων τους (κοινωνική ανέλιξη μέσω κυρίως της επένδυσης στην εκπαίδευση και σε όμορα αυτής πεδία) και υπό το «choc» της γήρανσης, να αντιδράσουν θετικά αυξάνοντας μετά το 2030 των αριθμό των παιδιών τους (γύρω από το 1,7/ γυναίκα).

Οι προαναφερθείσες «διαδρομές» απετέλεσαν την βάση για τα έξι σενάρια δημογραφικών προβολών που δημιουργήσαμε, σενάρια που εμπεριέχουν διαφοροποιημένες υποθέσεις όχι μόνον για την θνησιμότητα και τη γονιμότητα αλλά και για τα συνολικά μεταναστευτικά ισοζύγια. Ειδικότερα, όσον αφορά την μετανάστευση, η πρώτη διαδρομή –«ανθεκτικότητα»-, στα σενάρια δημογραφικών προβολών που απορρέουν από αυτήν (Σενάρια 1 και 2) υιοθετεί δυο διαφοροποιημένες υποθέσεις για τα μεταναστευτικά ισοζύγια (θετικό/θετικότατο). Η δεύτερη διαδρομή-«ανισότητα»-, υιοθετεί επίσης δυο υποθέσεις για την μετανάστευση, που διαφοροποιούνται αυτών της πρώτης (μια υπόθεση που οδηγεί σε ένα ελαφρώς αρνητικό ισοζύγιο εξόδων-εισόδων και μια δεύτερη υπόθεση που οδηγεί σε ένα θετικό ισοζύγιο), υπόθεσες που σε συνδυασμό με αυτές για την γονιμότητα και τη θνησιμότητα οδήγησαν στην δημιουργία τεσσάρων (Σενάρια 3-6) νέων σεναρίων.

Σχήμα 1: Σενάρια δημογραφικών προβολών

Τα έξη σενάρια δημογραφικών προβολών δίδουν προφανώς διαφοροποιημένα αποτελέσματα στο τέλος της προβολικής περιόδου (2050), τόσο όσον αφορά το πλήθος του αναμενόμενου μόνιμου πληθυσμού, όσο και την κατανομή του ανά φύλο και ηλικία και συνοδεύονται και από δυο επιπλέον «σενάρια» (0 και 00), τα οποία δεν έχουν απαιτήσεις πρόβλεψης, στο βαθμό που αφενός μεν αμφότερα υιοθετούν την υπόθεση μηδενικών μεταναστευτικών ισοζυγίων, αφετέρου δε, το μεν πρώτο (Σενάριο 0) υιοθετεί την σταθερότητα της θνησιμότητας και της γονιμότητας στα επίπεδα του 2014, το δε δεύτερο (Σενάριο 00),τις ευνοϊκότερες υποθέσεις για την πορεία των δυο αυτών συνιστωσών13

Τα αποτελέσματα των δημογραφικών προβολών
Τα σενάρια των προβολών μας δίδουν συνολικούς πληθυσμούς στο τέλος της προβολικής περιόδου (2050) που κυμαίνονται από 10,064 εκατομ. (μέγιστο, Σενάριο 2) έως 8,315 (ελάχιστο, Σενάριο 3)14, ήτοι μειώσεις σε σχέση με το 2015 κατά 794 χιλ. και 2.543 εκατομ. σε απόλυτες τιμές και από 7,3 έως 23,4 % αντίστοιχα (Γραφήματα 1-3). Η μείωση του πληθυσμού την επόμενη τριακονταπενταετία αναμένεται να είναι ανεξαρτήτως σεναρίων, συνεχής, αν και με διαφοροποιημένους ρυθμούς ανά σενάριο/περίοδο. Οφείλουμε ταυτόχρονα να επισημάνουμε ότι προφανώς το ειδικό βάρος των αλλοδαπών στους αναμενόμενους συνολικούς πληθυσμούς διαφοροποιείται ανά Σενάριο. Το υψηλότερο ποσοστό θα καταγραφεί με βάση τις υποθέσεις για τα μεταναστευτικά ισοζύγια στα Σενάρια 4 & 6 (καθαρό θετικό ισοζύγιο αλλοδαπών 668 χιλ. έναντι καθαρού αρνητικού ισοζυγίου Ελλήνων 285 χιλ.) και το χαμηλότερο δε στο σενάριο 1 (καθαρό θετικό ισοζύγιο αλλοδαπών 392 χιλ. έναντι καθαρού αρνητικού ισοζυγίου Ελλήνων 33 χιλ.)15

Σε όλα τα σενάρια, οι θάνατοι) αυξάνονται συνεχώς ως αποτέλεσμα της προοδευτικής γήρανσης του πληθυσμού (της αύξησης δηλαδή του% των > 65+ ετών) Οι γεννήσεις (αντιθέτως παρουσιάζουν αυξομειώσεις (πτώση αρχικά, μικρή άνοδος στη συνέχεια και εκ νέου πτώση), αν και ο αριθμός τους σε κάθε προβολική πενταετή περίοδο είναι πάντοτε μικρότερος αυτού που κατεγράφη την πενταετία 2010-2014 -507 χιλ.- εγγίζοντας σε ακραίες περιόδους (Σενάριο 5, 2025-29) τις 311 χιλ. (μείωση σχεδόν κατά 39% σε σχέση με το 2010-14). Ως εκ τούτου, τα φυσικά ισοζύγια (γεννήσεις- θάνατοι), σε όλα τα σενάρια και σε όλες τις πενταετίες (2015-19, 2020-24,… 2045-49) παραμένουν αρνητικά, αν και με μεγάλες διακυμάνσεις (ελάχιστο – 188,0χιλ. στο Σενάριο 2 την πενταετία 2030-34, μέγιστο 458 χιλ. στο Σενάριο 3 την πενταετία 2045-49) (βλ. Γραφήματα 4 & 5). Η φαινόμενη μετανάστευση ανά πενταετείς περιόδους (Γραφήματα 6 & 7) σε τέσσερα από τα έξι σενάρια (Σενάρια 1,2 4 & 6) είναι θετική, αν και με σημαντικές διακυμάνσεις, ενώ στα Σενάρια 3 και 5 είναι αρνητική μέχρι το 2035 και θετική εν συνεχεία. Οι διαφορές αυτές οφείλονται αποκλειστικά στα διαφοροποιημένης έντασης αρνητικά μεταναστευτικά ισοζύγια των Ελλήνων, καθώς σε όλα τα σενάρια τα ισοζύγια είσοδοι - έξοδοι των αλλοδαπών είναι θετικά.
Διαφορές ανάμεσα στα σενάρια καταγράφονται όμως και στην ηλικιακή δομή του πληθυσμού, και αποτυπώνονται στην μεταβολή της μέσης και διάμεσης ηλικίας (Γραφήματα 8 &9). Έτσι, η μέση ηλικία από 43,5 έτη το 2015 αναμένεται να αυξηθεί το 2050 από 3,5 έως 6,5 έτη, η δε διάμεση από 44 έτη το 2015, από 8 έως 5 έτη. Η αύξηση των δύο αυτών δεικτών την επόμενη τριακοναταπενταετία δεν είναι συνεχής, καθώς σε ορισμένα σενάρια (π.χ. Σενάριο 6 για την μέση ηλικία και Σενάρια 3-6 για την διάμεση ηλικία) οι μέγιστες τιμές τους την 1/1/2050 θα είναι χαμηλότερες από αυτές που αναμένεται να καταγραφούν σε πρότερα ενδιάμεσα έτη. Οι διαφορές αυτές προκύπτουν προφανώς από τις διαφορές που καταγράφονται από το 2015 έως το 2050 στην εξέλιξη του ειδικού βάρους (%) των μεγάλων
ηλικιακών ομάδων, δηλαδή των 0-14/15-64/65+ ετών (Γραφήματα 10-15)16. και δίδουν ως τελικό αποτέλεσμα διαφοροποιημένες πληθυσμιακές δομές ανά σενάριο το 2050 (Γραφήματα 16-21).

Κατ’ επέκταση, σε όλα τα σενάρια το πλήθος και το ειδικό βάρος του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας (15-64 ετών) αναμένεται να μειωθεί σημαντικά ανάμεσα στο 2015 και το 2050. Η μείωση αυτή, θα είναι συνεχής (σαφώς εντονότερη στα Σενάρια 3 & 5 και ηπιότερη στο Σενάριο 2), ενώ η μείωση του ποσοστού τους στον αναμενόμενο συνολικό πληθυσμό επιταχύνεται σε όλα τα σενάρια μετά το 2030. Η επιτάχυνση αυτή οφείλεται κυρίως σε δυο λόγους: αφενός μεν στην προοδευτική είσοδο στην ομάδα του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας των ολιγοπληθών γενεών >2010 (των ατόμων δηλ. που γεννήθηκαν ή θα γεννηθούν μετά το 2010), αφετέρου δε στην προοδευτική έξοδο από την ομάδα των 15-64 ετών των πολυπληθέστερων γενεών των δεκαετιών ’60 και ’70 (των ατόμων δηλ. που γεννήθηκαν στις δυο αυτές δεκαετίες). Η δημογραφική γήρανση επομένως δεν ανακόπτεται και οι ρυθμοί επιταχύνονται ελαφρώς μετά το 2015: Έτσι, ενώ το % των άνω των 65 ετών αυξήθηκε την τελευταία τριακονταπενταετία κατά 8% (από 13% το 1980 στο 21% του συνολικού πληθυσμού το 2015), το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί εκ νέου, αναλόγως των σεναρίων από 9- 12%.. Η αύξηση αυτή οφείλεται σε όλα τα σενάρια κυρίως στην προοδευτική είσοδο την επόμενη τριακονταπενταετία στην ηλικιακή ομάδα των >65 ετών των πολυπληθών σχετικά γενεών της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (1950-1980, 150,5 χιλ. γεννήσεις ετησίως κατά μέσο όρο)17.

Υποσημειώσεις
1 ΕΛΣΤΑΤ, www.statistics.gr
2 EUROSTAT, http://ec.europa.eu/eurostat/data/database
3United Nations, Department of Economic and Social Affairs, Population Division, World Population Prospects 2015, http://esa.un.org/unpd/wpp/Download/Standard/Population/)
4 OECD, https://stats.oecd.org/Index.aspx?DataSetCode=POP_PROJ
5 Wittgenstein Centre for Population and Global Human Capital (WIC): Vienna Institute of Demography/Vienna University of Economics and Business./ International Institute for Applied Systems Analysis , http://www.oeaw.ac.at/vid/dataexplorer/
6Υπενθυμίζουμε ότι το ΑΕΠ από 238 δις το 2009 συρρικνώθηκε σε 176 δις το 2015 και αντίστοιχα τα χρέη των ιδιωτών προς το δημόσιο από 35 ανήλθαν σε 88 δις, οι καταθέσεις των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων από 237,5 δις μειώθηκαν σε 123, 4 δις, το συνολικό ποσοστό ανεργίας από 9,6% ανήλθε στο 24,9% (485 χιλ άνεργοι το 2009, 2 εκατομμύρια το 2015), το % των ατόμων με υλικές στερήσεις αυξήθηκε από 23 στο 40%, και η παιδική φτώχεια από 23,7% στο 26,6%
7 Την δεκαετία 2006-2015, εισήλθαν παρατύπως στη χώρα μας πάνω από 1,8 εκατομ. αλλοδαπών (εκ των οποίων 50% σχεδόν το 2015). Η κατανομή των εισερχομένων διαφοροποιείται σημαντικά στις δύο υπο-περιόδους. Στην πρώτη περίοδο (2006-10), οι προερχόμενοι από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα (κυρίως την Αλβανία) αποτελούν το 50% σχεδόν των παρατύπως εισερχομένων, που στο μεγαλύτερο τμήμα τους είναι οικονομικοί μετανάστες, ενώ τη δεύτερη περίοδο (2011-15), οι υπήκοοι της Συρίας, Ιράκ και Αφγανιστάν αποτελούν σχεδόν το 80 % των εισερχομένων. Η χώρα μας λόγω της γεωγραφικής της θέσης είναι - και θα παραμείνει να είναι- μια εν δυνάμει πύλη εισόδου προσφύγων και οικονομικών μεταναστών που στοχεύουν να εγκατασταθούν στις πλέον ανεπτυγμένες χώρες της ΕΕ..
8 Οι προβολές αυτές εκπονήθηκαν στο ΕΔΚΑ χρηματοδοτήθηκαν από τον Οργανισμό Ερευνάς και Ανάλυσης Διανέοσις (http://www.dianeosis.org) . Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν εκτός από το υποφαινόμενο και οι: κκ. Α. Κωστάκη -Καθηγήτρια. του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών-, Chr. Bergouignan -Καθηγητής του Παν. του Bordeaux/Γαλλία), Κ. Ζαφείρης -Επικ. Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης- και Π. Μπαλτάς - Μεταδιδακτορικός ερευνητής ΟΠΑ/ΕΔΚA-. Τα βασικά αποτελέσματα της μελέτης αυτής δημοσιοποιηθήκαν πρόσφατα από την Διανέοσις (βλ. http://www.dianeosis.org/research).
9 Οφείλουμε ταυτόχρονα να υπενθυμίσουμε ότι οι προβολές ενός πληθυσμού βάσει εναλλακτικών σεναρίων είναι απλώς ασκήσεις γενίκευσης που επιτρέπουν, με δεδομένο τα μεγάλα περιθώριο αβεβαιότητας (ιδιαίτερα για τη μελλοντική μετανάστευση), να οριοθετήσουμε απλά και μόνον τα πεδία του πιθανού, και ως εκ τούτου, τα όποια αποτελέσματά τους δεν μπορεί να λαμβάνονται ως βεβαιότητες.
10 Η Ελλάδα μετά τα τέλη της δεκαετίας του 80 μεταβάλλεται από χώρα εξόδου σε χώρα εισόδου, και τα δεδομένα των τελευταίων απογραφών το επιβεβαιώνουν: Οι αλλοδαποί ανέρχονται στην απογραφή του 1981 σε 180.000 άτομα (εκ των οποίων 63% από τις πλέον ανεπτυγμένες χώρες αποτελώντας λιγότερο από το 2% του συνολικού πληθυσμού). Μια δεκαετία αργότερα, στην απογραφή του 1991, ο πληθυσμός τους δεν μεταβάλλεται σημαντικά, αν και οι προερχόμενοι από τις πλέον ανεπτυγμένες χώρες αποτελούν λιγότερο από το 50% του συνόλου. Στην απογραφή του 2001 όμως ο αριθμός τους υπερ- τετραπλασιάζεται, καθώς καταγράφονται πλέον 762.000 άτομα μη έχοντα την ελληνική υπηκοότητα (7% του πληθυσμού της χώρας μας που εγγίζει πλέον τα 11 εκατομ.), ενώ το 2011, στην τελευταία απογραφή, ο πληθυσμός τους ανέρχεται πλέον στις 912.000, αυξημένος κατά 150 χιλ. σε σχέση με το 2001. Ταυτόχρονα, με την εμβάθυνση της κρίσης και την σημαντική αύξηση της ανεργίας, οι έξοδοι νέων Ελλήνων σε αναζήτηση εργασίας σε χώρες του εξωτερικού αυξήθηκαν ταχύτατα, ενώ η ένταση και η διάρκεια της παραμονής τους εκτός Ελλάδας δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν με βάση την μεταναστευτική εμπειρία του παρελθόντος (1955-1975).
11 Διαπιστώνεται απλώς μια επιβράδυνση των πτωτικών τάσεων της παιδικής θνησιμότητας ως και αυτής των 65-74 ετών, με αποτέλεσμα οι πιθανότητες θανάτου των ομάδων αυτών να έχουν σχεδόν σταθεροποιηθεί τα τελευταία χρόνια.
12 Αύξηση των ανισοτήτων, οφειλόμενη, εκτός των άλλων, και στην περεταίρω «σύνθλιψη» μεγάλου τμήματος των μεσαίων στρωμάτων.
13 Το Σενάριο 00 διαφοροποιείται ουσιαστικά του Σεναρίου 2 μόνον ως προς την μετανάστευση. Ειδικότερα στα δυο αυτά σενάρια θνησιμότητα και γονιμότητα ακολουθούν την ίδια πορεία, αλλά στο Σενάριο 2 λαμβάνεται υπόψη και η μετανάστευση που δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη στο Σενάριο 0.
14 Τα «Σενάρια» 0 και 00 δεν λαμβάνονται υπόψη, καθώς, όπως προαναφέρθηκε, δεν έχουν απαιτήσεις πρόβλεψης
15 Βλέπε αναλυτικότερα την δεύτερη έκθεση που εκπονήθηκε στα πλαίσια της μελέτης αυτής (Ο πληθυσμός της Ελλάδας στο ορίζοντα του 2050:προβολή του μόνιμου πληθυσμού, του πληθυσμού στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης και του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, 2015-2050, μεθοδολογία και αποτελέσματα, ΕΔΚΑ, Βόλος, 2016).
16 Έτσι- πχ. το 2050 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των >85 ετών στον συνολικό πληθυσμό κυμαίνεται από 33,1% -30,3% για τους πρώτους και 6,5%-4,9% για τους δεύτερους (Σενάρια 1 και 6 αντίστοιχα), ενώ τα ποσοστά των νέων (0-14 ετών και 0-18 ετών) κυμαίνονται από 14,8% -μέγιστο, Σενάριο 6 έως 12,0% -ελάχιστο, Σενάριο 3- για τους πρώτους και 19% - 15,4% για τους δεύτερους.
17 Υπενθυμίζουμε ότι ο μέσος ορός των γεννήσεων τις δεκαετίες 1981-90, 1991-2000 και 2001-10 ανέρχεται σε 118,4, 102, 1 και 117,4 χιλ. αντιστοίχως

Παράρτημα: Γραφήματα




Πηγή Δημογραφικά Νέα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση δεν θέλησε να πουλήσει τα κόκκινα δάνεια στους δανειολήπτες και επέλεξε να τα δώσει τα funds

Είναι, το λιγότερο, ακατανόητη η απόφαση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να πουληθούν τα κόκκινα δάνεια στα ξένα funds και να μην δοθεί η ευκαιρία στους δανειολήπτες να τα "αγοράσουν" στις εξευτελιστικές τιμές που "παραδίδονται" στα διεθνή κοράκια. Και αυτή η απόφαση, τα κριτήρια και τα ελατήρια της οποίας αναμένεται να καταστρέψουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αλλά και θα οδηγήσει έναν αριθμό ελλήνων δανειοληπτών σε απονενοημένες πράξεις, είναι ένα ζήτημα το οποίο απέφυγε τόσο η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, όσο και η αντιπολίτευση, να συζητηθεί εκτενώς στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια απόφαση ολικής καταστροφής και αποστέρησης της προσωπικής περιουσίας ενός πάρα πολύ σημαντικού αριθμού ελλήνων δανειοληπτών.

Αυτή την ακατανόητη απόφαση, που αρκετοί προσπάθησαν να "φορτώσουν" στην τρόικα, κατέρριψε με δηλώσεις του ο κ. Γιούνκερ, ο οποίος αποκάλυψε πως η ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε στα funds τα κόκκινα δάνεια, με δική της απόφαση, χωρίς καμία "εντολή"!!!
«Η Ελλάδα αποφάσισε να πουλήσει τα «κόκκινα» δανεία σε ξένα funds» τόνισε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του τηλεοπτικού σταθμού Ant1 ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σημείωσε:

«Σε απάντηση του ερωτήματος σας σχετικά με το αν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν επιβάλλει στις ελληνικές αρχές ως προαπαιτούμενο, τη μη νομοθέτηση του δικαιώματος του οφειλέτη και του εγγυητή να συμμετάσχουν στη διαδικασία που συνδέεται με την αγορά και πώληση του δανείου τους και του δικαιώματος να παρουσιάσουν προσφορά και από μέρους των ίδιων, σας ενημερώνω ότι δεν ισχύει καμία τέτοια περίπτωση.

Οι ελληνικές αρχές είχαν την πρωτοβουλία της σύνταξης, τόσο της αρχικής όσο και της αναθεωρημένης έκδοσης του νόμου 4354/2015 και στο έργο τους αυτό δεν αντιμετώπισαν κανένα εκ προοιμίου περιορισμό όπως αυτόν που αναφέρετε στο ερώτημα σας και πράγματι ούτε συζητήθηκε κάτι τέτοιο σε κανένα στάδιο της νομοθετικής διαδικασίας».

Κι έτσι, αποκαλύπτεται πως η αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αποφάσισε να δώσει το ισχυρότερο χτύπημα στα ελληνικά νοικοκυριά και τις ελληνικές επιχειρήσεις, παραδίδοντας (κυριολεκτικά) έναν τεράστιο αριθμό ακινήτων στις διαθέσεις και ουσιαστικά στα χέρια των ξένων funds.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τούρκοι, Σύροι και Ρουμάνοι είναι ως επι το πλείστον οι παράνομοι διακινητές προσφύγων από την Τουρκια προς την ΕΕ σύμφωνα με τις καταγγελίες που φθάνουν στην Europol.

Αυτό αποκάλυψε εκπρόσωπος Τύπου της Europol στην ιστοσελίδα Eurobserver, επισημαίνοντας οτι οι Τούρκοι υπήκοοι πλειοψηφούν έναντι των υπόλοιπων εθνικοτήτων, ενώ δεύτεροι στη σειρά έρχονται οι Σύροι και τρίτοι οι Ρουμάνοι. Η Europol εφιστά, ωστόσο, την προσοχή στο γεγονός ότι, από τις 12.000 καταγγελίες που έγιναν φέτος, στάθηκε δυνατό να επιβεβαιωθεί η εθνικότητα μόνο 3.992 υπόπτων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να οδηγηθεί κανείς σε βιαστικά συμπεράσματα για άνοδο της παράνομης διακίνησης από την Τουρκία. Το μόνο που μπορεί κάποιος να ισχυριστεί με βεβαιότητα, υποστηρίζει ο εκπρόσωπος της Europol, είναι ότι αυξήθηκε ο αριθμός των καταγγελιών.

Κληθείσα να απαντήσει, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει από τη μεριά της ότι τα παραπάνω στοιχεία αφορούν ανθρώπους που συνελήφθησαν μέσα στην ΕΕ και όχι υπόπτους για διακίνηση μεταναστών από τρίτες χώρες με προορισμό την Ένωση.

Αυτό, όμως, που υποστηρίζει επίσης η Europol είναι ότι οι εθνικότητες των διακινητών αντανακλούν την εξέλιξη των μεταναστευτικών οδών, αφού τα συγκεκριμένα δίκτυα τείνουν να χρησιμοποιούν ‘ντόπιους’ για τη μετακίνηση και διαμονή των παράτυπων μεταναστών, ενώ θεωρεί ότι η κατάσταση πρόκειται να επιδεινωθεί, δεδομένου ότι θα αυξηθεί η πίεση από την Τουρκία προς την Ελλάδα και τη Βουλγαρία και είναι πιθανό να κάνουν την εμφάνισή τους πιο πολλά σημεία συμφόρησης και άτυποι καταυλισμοί. Εκφράζει επιπλέον την άποψη ότι θα αυξηθεί η εργασιακή εκμετάλλευση των μεταναστών τόσο στις χώρες διέλευσης όσο και στις χώρες προορισμού και ότι οι διακινητές θα χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο σκάφη σε κακή κατάσταση, ικανά να επιπλεύσουν μόνο για μερικές ώρες.

Ολοκληρώνοντας το δημοσίευμα αναφέρεται στις διαπιστώσεις της Europol, αλλά και μίας δεξαμενής σκέψης με έδρα το Λονδίνο (ODI), ότι οι διακινητές προσαρμόζονται στους αυστηρότερους συνοριακούς ελέγχους και καταφεύγουν σε νέες εναλλακτικές διαδρομές, χερσαίες, εναέριες και θαλάσσιες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολλά από τα κονδύλια που έχουν διατεθεί στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό, ύψους μισού δισ., έχουν καταλήξει σε ΜΚΟ και σε διεθνείς οργανισμούς

Απίστευτες καταστάσεις συμβαίνουν με τις διάφορες ομάδες ημεδαπών και αλλοδαπών, που εμφανίζονται άλλοτε με νόμιμο τίτλο, άλλοτε ως ομάδες πρωτοβουλιών και αλληλεγγύων.

Η δράση τους έχει καταγγελθεί -μέχρι ισλαμική προπαγάνδα γινόταν, με το κράτος να υποχρεωθεί να απομακρύνει τον θρησκευόμενο ισλαμιστή, που είχε στήσει και «τσαντίρι τζαμί»!-, με ελάχιστες να είναι οι περιπτώσεις, όπου ομάδες εθελοντών προσφέρουν όντως ωφέλιμο έργο. Άλλες αισχροκερδούν, ενώ υπήρξε περίπτωση ΜΚΟ που διευκόλυνε το ταξίδι μεταναστών από τα παράλια της Τουρκίας στα ελληνικά νησιά.

Σε παλαιότερη έρευνα του Lesvos Post είχε διαπιστωθεί ότι υπάρχουν οργανώσεις, ΜΚΟ, εθελοντές (και ξένοι) που για μια φωτογραφία σκοτώνονται πάνω από τις βουλιαγμένες βάρκες.

Όπως καταγγέλθηκε, εθελοντές, ΜΚΟ και οργανώσεις που πλέον ξεπερνούν τους κατοίκους των χωριών της Λέσβου, μαλλιοτραβιούνται πάνω από τις κατεστραμμένες βάρκες για το ποιος θα διασώσει ένα παιδάκι ή μια γυναίκα με σκοπό να φωτογραφηθεί από τους εκατοντάδες φωτογράφους που βρίσκονται στην Λέσβο, ξένους και Έλληνες, ώστε την επόμενη ημέρα να είναι πρωτοσέλιδο σε ειδησεογραφικά site και εφημερίδες της Ελλάδας ή του Εξωτερικού....

Αυτό ανταλλάσσεται με κάποια επιχορήγηση, αφού οι φωτογραφίες εμφανίζουν τα μέλη της ΜΚΟ να διασώζουν μετανάστες. Ποιος θα αμφισβητήσει την αυθεντικότητά τους; Άλλωστε, τέτοιο υλικό αποτελεί πρώτη ύλη για θεαματικότητα στους τηλεοπτικούς σταθμούς της υφηλίου.

Υπάρχουν επίσης καταγγελίες που αναφέρουν ότι το κέντρο της Μόριας, στο οποίο συνέβησαν προχθές δραματικά γεγονότα, διοικείται ουσιαστικά από διάφορες ΜΚΟ που δεν αφήνουν να πλησιάσει κανένας άλλος αν δεν φέρουν τα διακριτικά των συγκεκριμένων ΜΚΟ. Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές στο βωμό της δημοσιότητας διάφορες ΜΚΟ έχουν καταλάβει παραλίες κυρίως της Συκαμιάς, με σκοπό μόνο αυτές να διασώζουν πρόσφυγες απαγορεύοντας την πρόσβαση σε εθελοντές και ντόπιες οργανώσεις ακόμα και σε στελέχη του λιμενικού...

Και γιατί δείχνουν τέτοια δραστηριότητα; Για το χρήμα. Η ελληνική κυβέρνηση, δια του ακαταλλήλου και ιδεοληπτικού Μουζάλα, είτε λόγω της δεδομένης ανικανότητάς της να παράγει έργο, είτε σκοπίμως, επέτρεψε την διαχείριση των βοηθημάτων ΟΗΕ και Ε.Ε. στις ΜΚΟ, και να παρατηρείται το μεγάλο φαγοπότι από ορισμένες. Η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε τέτοιο σημείο ώστε για να διαχειριστεί η Ελλάδα την Ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια θα χρειαστεί την ευρωπαϊκή βοήθεια στην διοίκηση, όπως προσφυώς αναφέρεται σε άρθρο του Defence-Point.

Η απαράδεκτη κατάσταση του ελληνικού Δημοσίου, η δυσκαμψία και η γραφειοκρατία, έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου ενώ υπάρχουν διαθέσιμα ευρωπαϊκά κονδύλια προς αξιοποίηση για τη ρύθμιση του μεταναστευτικού προβλήματος, μένουν αδιάθετα. Οι Ευρωπαίοι μάς ψέγουν για τις «επιδόσεις» μας και προαναγγέλλουν την άφιξη στην Αθήνα κοινοτικών αξιωματούχων για να βοηθήσουν την ελληνική πλευρά, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική. Το μαύρο πρόβατο της Ένωσης για μια ακόμη φορά…

Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τόσες δαπάνες από ελληνικής πλευράς και η ασύλληπτου μεγέθους γραφειοκρατία που συνεπάγεται δαπάνη χρόνου, να μην αφήνει τη διεκδίκηση από ελληνικής πλευράς χρημάτων τα οποία υπάρχουν και περιμένουν; Η εξέλιξη αυτή είναι δυστυχώς κόλαφος για τον Γιάννη Μουζάλα, οι επαφές του οποίου με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και η υπερβολική εμπιστοσύνη και απευθείας συνεργασία φαίνεται πως έχει δημιουργήσει προβλήματα, τα οποία έχουν σχέση και με την παραίτηση του γενικού γραμματέα για το μεταναστευτικό Οδυσσέα Βουδούρη.

Πληροφορούμαστε από ευρωπαϊκά δημοσιεύματα, ότι κονδύλια που έχουν διατεθεί στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό, τα οποία ξεπερνούν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ (509 εκατ. ευρώ) φαίνεται πως πολλά από αυτά έχουν καταλήξει σε ΜΚΟ και σε διεθνείς οργανισμούς. (Υπήρξε πληροφορία, ότι σε πρόγραμμα για στέγαση προσφύγων σε σπίτια, κάποιοι θεώρησαν σκόπιμο να «επεκτείνουν» το πρόγραμμα σε πρόσωπα που δεν περιλαμβάνονται στις λίστες που έχουν δοθεί (με τι κίνητρο άραγε;) με αποτέλεσμα να το αντιληφθούν δικαιούχοι και να συμβούν πολλά ευτράπελα με πολιορκία των γραφείων της υπεύθυνης ΜΚΟ…

Το αναφερόμενο Defence-Point κάνει λόγο για επαγγελματίες «φιλανθρώπους» της μπίζνας των ΜΚΟ, τις οποίες κάποιοι τις έχουν κάνει «σημαία», με τους καλόπιστους ιδεαλιστές, νεαρής κυρίως ηλικίας, να πέφτουν θύματα των επιτηδείων, ανακαλύπτοντας αργά, με τραυματικό τρόπο, την πραγματικότητα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πρώην ιεροκήρυκας Fethullah Gulen, ο οποίος κατηγορείται από την Τουρκία ότι είναι ο υποκινητής της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου και ζει εξόριστος στις ΗΠΑ, διαβεβαίωσε σήμερα ένα γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο πως, αν η Ουάσινγκτον τον εκδώσει, όπως ζητάει η Άγκυρα, θα επιστρέψει στην Τουρκία.

«Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες πουν "ναι", τότε θα πάω, δεν πειράζει. Σ' αυτή την περίπτωση θα τελειώσω τη ζωή μου βασανιζόμενος απ' αυτούς (σ.σ.: την τουρκική κυβέρνηση) και θα παρουσιαστώ ενώπιον του Θεού ως ένας αγνός άνθρωπος», δήλωσε ο 75χρονος Gulen στο δημόσιο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ZDF, σύμφωνα με αποσπάσματα της συνέντευξης που πρόκειται να μεταδοθεί στις 20:00 (ώρα Ελλάδας).

Η Άγκυρα απαίτησε από την Ουάσινγκτον να εκδώσει τον Gulen και έστειλε στις αμερικανικές αρχές έγγραφα που, σύμφωνα με τους Τούρκους, αποδεικνύουν την εμπλοκή του στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος. Την Τρίτη ο τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan ζήτησε από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να αναληφθεί διεθνής δράση εναντίον του Gulen.

Ο Fethullah Gulen, ο οποίος ζει εξόριστος στις ΗΠΑ από το 1999 και κατηγορείται ότι ήταν ο "εγκέφαλος" πίσω από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε στις 15 Ιουλίου από ένα μέρος του στρατού, απέρριψε και πάλι αυτό που χαρακτηρίζει "καθαρούς ισχυρισμούς".
AdTech Ad

Ένας «διεθνής οργανισμός» οφείλει να ερευνήσει αυτές τις κατηγορίες, δήλωσε στο ZDF. «Αν επιβεβαιώσει τις υποψίες, τότε θα δεχθώ αμέσως αυτό που θα ζητήσει. Όμως δεν θα καταφέρουν να βρουν τίποτε που να μπορεί να σταθεί», πρόσθεσε.

«Όλα αυτά δεν είναι παρά ο καρπός της παράνοιας» του ισλαμοσυντηρητικού τούρκου προέδρου, ο οποίος "δηλητηριάσθηκε από την εξουσία", κατήγγειλε επίσης ο πρώην ιμάμης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Από τη στιγμή που το GREXIT εμφανίστηκε ως πιθανή εξέλιξη του μη βιώσιμου ελληνικού χρέους,  κατά την κρίση μου επρόκειτο για τη λιγότερη κακή λύση στο ελληνικό δράμα, και  όχι για σκληρή τιμωρία, όπως  η ΕΕ επέμενε να την εκλαμβάνει.  Γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι στην επιχείρηση της μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα, η βασική δυσκολία που θα όφειλε να αντιμετωπιστεί με επιτυχία ήταν το τεχνικό τμήμα της, αναζητούσα ένα σχέδιο, το οποίο να προέρχεται από σοβαρό οικονομολόγο, να μην είναι περίπλοκο και να απειλεί με   όσο γίνεται λιγότερους κινδύνους και απρόβλεπτα. Πιστεύω ότι αυτή η ευχή μου, αν μπορεί έτσι να εκφραστεί, ευοδώθηκε χάρη στον κάτοχο Nobel (2001) Joseph Stiglitz
Στο νέο του σύγγραμμα με τίτλο The Problem of Europe is the euro(=το πρόβλημα της Ευρώπης είναι το ευρώ), ο γνωστός οικονομολόγος υποστηρίζει τα εκ γενετής σφάλματα  του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, που άλλωστε  ερμηνεύουν και την κακοδαιμονία των κρατών-μελών της Ευρωζώνης (εκτός της Γερμανίας), προτείνοντας και τρόπους  βελτίωσης/αντιμετώπισης, στην περίπτωση που θα αποφευχθεί η διάλυσή της.

Το τμήμα αυτού του πονήματος, που ενδιαφέρει ειδικότερα τη χώρα μας είναι, ακριβώς, η πρόταση ενός σχεδίου μετάβασης σε  εθνικό νόμισμα. Αναφέρεται στην περίπτωση οικονομίας, που θα αποφάσιζε να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη. Και στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, ενώ ο Joseph Stiglitz, σε προηγούμενα ερωτήματα που του απευθύνονταν, για το αν θα σύμφερε στην Ελλάδα ένα GREXIT, οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες, στην εντελώς πρόσφατη συνέντευξή του στην "Καθημερινή", εμφανίζεται (επιτέλους) απολύτως πεπεισμένος για το ότι η μοναδική σωτηρία της χώρας μας είναι το GREXIT. Το σχέδιο, λοιπόν, που ο  Joseph Stiglitz προτείνει είναι, ουσιαστικά, η αναγέννηση του νομισματικού συστήματος που επικράτησε στα πλαίσια της ΕΕ πριν από τη δημιουργία του ευρώ, ενισχυμένο ωστόσο,  με τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις, με την επαναφορά του κράτους-έθνους, αλλά και με το δραστικό περιορισμό της ανεξέλεγκτης δραστηριότητας των τραπεζών. Τα βασικά χαρακτηριστικά του προτεινόμενου μηχανισμού είναι τα ακόλουθα:

1) Το κράτος-έθνος τυπώνει χρήμα μέσω μιας κρατικής τράπεζας ή βγάζει σε πλειστηριασμό το δικαίωμα έκδοσης νέων δανείων, που προστίθενται στα υπάρχοντα (ευρώ), με άλλο όνομα (ελληνικά ευρώ ή νέα δραχμή). Η ποσότητα αυτών των δανείων ορίζεται κάθε μήνα από το κράτος, και καθορίζεται με βάση τις ανάγκες της συγκεκριμένης οικονομίας. Εξυπακούεται, ότι για την περίπτωση οικονομιών εξασθενημένων (και καταστραμμένων, όπως η ελληνική), η ποσότητα θα είναι μεγαλύτερη, για να αναζωογονηθεί.  Οι  τράπεζες παύουν να είναι σε θέση να δημιουργήσουν δάνεια από το τίποτε, αλλά αυτές που επέτυχαν στη δημοπρασία θα διαθέσουν τα ποσά για δάνεια,  αποκλειστικά σε δανειολήπτες. Θα υπάρχουν κανόνες για τη διάθεση αυτών των νέων δανείων, που θα καθορίζονται από το κράτος, που θα στοχεύουν στην ανάπτυξη,  που θα επιτρέπουν την πραγματοποίηση τραπεζικών κερδών, εντός λογικών ορίων, και που θα ελαχιστοποιούν την τραπεζική αυθαιρεσία και εκμετάλλευση, αλλά και τη διαφθορά.  

2) Η μεταρρύθμιση, ωστόσο, αυτή δεν εξαντλείται στον έλεγχο των τραπεζών, αλλά καλείται να εξασφαλίσει και τη μακροοικονομική ισορροπία, δεδομένου ότι  η ανισορροπία στο χώρο της παροχής δανείων αναγνωρίζεται  ως πρωταρχικό αίτιο της δημιουργίας μακροοικονομικής ανισορροπίας.  Πολύ σημαντική, εξάλλου, είναι και η πολύ θετική επίπτωση του σχεδίου στην κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που δεν θα απαιτεί πλέον το "μάτωμα" των πολιτών μιας οικονομίας, αλλά αντιθέτως θα διακανονίζεται  μέσω του πλειστηριασμού δανείων (έκδοσης χρήματος).

3) Με την έκδοση αυτή χρήματος θα είναι δυνατή η πληρωμή  φόρων που θα επιβάλλει το κράτος. Οι συναλλαγές, εξάλλου, θα γίνονται αποκλειστικά με πλαστικό χρήμα και έτσι θα αντιμετωπιστεί και η φοροδιαφυγή.

4) Το 1-3, περιγράφει συνοπτικά το πως θα λειτουργήσει ο προτεινόμενος μηχανισμός του Joseph Stiglitz, στο εσωτερικό της χώρας.  Αλλά, όπως είναι γνωστό, ο φόβος που διακατέχει την πλειονοψηφία των συμπατριωτών μας είναι ο τρόπος λειτουργίας του νέου νομίσματος στις συναλλαγές με το εξωτερικό και, ειδικότερα, ο κίνδυνος (ορατός, ασφαλώς) της υποτίμησής του και της δημιουργίας ανεξέλεγκτου πληθωρισμού (αποτέλεσμα της μη αποδοχής της νέας δραχμής στο εξωτερικό). Η μέθοδος που προτείνεται, λοιπόν, και που όπως  υποστηρίζεται  δεν αφήνει περιθώρια μη αποδοχής του νέου νομίσματος (ελληνικού ευρώ ή δραχμής), προέρχεται από τον Warren Buffet και συνίσταται  στη δημιουργία "πιστοποιητικών εξαγωγής" και "πιστοποιητικών εισαγωγής", που το κράτος θα εξασφαλίζει σε κάθε εξαγωγέα-εισαγωγέα,  με τη μορφή πλαστικού χρήματος. Η αξία αυτού του πιστοποιητικού θα ισούται με την αξία αυτών που εξάγει (ή εισάγει). Όποιος επιθυμεί να  εισάγει ελληνικά προϊόντα, θα πρέπει να καταβάλλει επιπλέον της αξίας τους  ένα "πιστοποιητικό εισαγωγής" (σε νέες δραχμές ή σε ελληνικό ευρώ). Η εξίσωση της ζήτησης και της προσφοράς αυτών των πιστοποιητικών εξασφαλίζει  αυτόματα την ισοσκέλιση  του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Η απελευθέρωση των κινήσεων του κεφαλαίου, διεθνώς,  όπως είναι γνωστό, είναι κυρίως υπεύθυνη για τις άναρχες μεταβολές της εξωτερικής αξίας ενός νομίσματος που οδηγούν σε  εμπορικό  έλλειμμα  και στη μακροοικονομική ανισορροπία. Η κατάσταση αυτή θα ελέγχεται χάρη στα πιστοποιητικά  εισαγωγής και εξαγωγής ως εξής: Η τιμή τους δεν θα είναι δεδομένη, αλλά θα προσδιορίζεται, εκάστοτε, από την κατάσταση του εμπορικού ισοζυγίου. Αν αυτό είναι ελλειμματικό, προκειμένου οι εισαγωγές να μην υπερβαίνουν τις εξαγωγές, το κράτος θα εκδώσει πιστοποιητικό εισαγωγής ίσο με (ας πούμε) 1,2 (δραχμή ή ελληνικό ευρώ) για κάθε εξαγόμενο ελληνικό ευρώ ή δραχμή. Αν, αντιθέτως υπάρξει υπερβολικό πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο, κάθε εξαγωγέας  θα λάβει ένα πιστοποιητικό εξαγωγής (ας πούμε ίσο με 0,80 της δραχμής ή του ελληνικού ευρώ). Ο συνδυασμός πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής θα διατηρήσει το εμπορικό ισοζύγιο υπό έλεγχο και συνεπώς θα αποφευχθούν υποτιμήσεις και μη ελεγχόμενος πληθωρισμός στο εσωτερικό της οικονομίας που θα έχει μεταβεί σε εθνικό νόμισμα. Καταρρίπτεται, έτσι, για την ελληνική περίπτωση, το επιχείρημα που παρότι μη σοβαρό, ωστόσο επηρέαζε αρνητικά πολλούς Έλληνες: ότι, δηλαδή, εξαιτίας της μεγάλης υποτίμησης της νέας δραχμής (σε περίπτωση μετάβασης της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα) θα γίνονταν πλούσιοι όσοι θα είχαν χρήματα που θα έφερναν από το εξωτερικό.

Όπως υποστήριξα πολλές φορές από την έναρξη της ελληνικής κρίσης, ο τομέας του νομίσματος είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για εμπνεύσεις "παιδιών που παίζουν". Οι οικονομικές γνώσεις και η σοβαρότητα του Joseph Stiglitz δεν αμφισβητούνται.

Από την πλευρά μου, είναι το πρώτο σχέδιο μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, που μου εμπνέει εμπιστοσύνη, που μπορώ να προβλέψω πώς θα λειτουργήσει, που δεν φοβούμαι δραματικές/απρόβλεπτες εξελίξεις του και  για το οποίο, συνεπώς,  δεν έχω αντιρρήσεις. Το σχέδιο αυτό:
1. Περιορίζει την ανεξέλεγκτη ισχύ των τραπεζών
2. Επαναφέρει, σε κάποιο βαθμό, το κράτος-έθνος
3. Εξασφαλίζει μια "βελούδινη" έξοδο από την Ευρωζώνη
4. Εξασφαλίζει τη διατήρηση σταθερότητας (όση, βέβαια, διαθέτει) στην Ευρωζώνη
5. Και για την Ελλάδα προσφέρει όσα επιζητούν και ελπίζουν να υλοποιηθούν αυτοί που υποστηρίζουν ως μοναδική λύση (και πράγματι είναι) στο πρόβλημα Ελλάς την επιστροφή σε εθνικό  νόμισμα. Με την παρούσα, εκφράζω την ευχή να πυκνώσουν τις τάξεις "της μαφίας της δραχμής" οι Έλληνες, αλλά να πειστούν και οι κυβερνήτες μας ότι εγκληματούν εναντίον του Έθνους και του ελληνικού λαού, παραμένοντας εντός του ευρώ. Μέχρι και η Γαλλία, δια στόματος Sarkozy, προτίθεται να θέσει σε δημοψήφισμα το "εντός ή εκτός".

Από όσο μπορώ να κρίνω ως τώρα, και χωρίς να έχω εξαντλήσει τυχόν κριτικές που γράφτηκαν για το σχέδιο Joseph Stiglitz, και χωρίς να έχω ακόμη τη δυνατότητα εμβάθυνσης σε ολόκληρο το περί ου σύγγραμμα (το σχέδιο κυκλοφόρησε στη Γαλλία ως προδημοσίευση) νομίζω ότι η κυριότερη κριτική εναντίον του θα προέλθει από τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους και οπαδούς της  παγκοσμιοποίησης, που θα δουν με κακό μάτι την ανασύνταξη του κράτους-έθνους.

Εξυπακούεται ότι στο εσωτερικό της ελληνικής οικονομίας, μετά την επιστροφή της σε εθνικό νόμισμα, θα είναι δυνατή η εφαρμογή πολιτικών όπως η εντατικοποίηση της ανάπτυξης, η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, η προσπάθεια επανόδου των μετεγκατεστημένων στο εξωτερικό επιχειρήσεων και οτιδήποτε άλλο κριθεί απαραίτητο.  




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην υπόθεση με τις τηλεοπτικές άδειες, δεν εντυπωσιάζει το σχέδιο και το άρωμα χειραγώγησης, αλλά κυρίως η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός. Η ελαφρότητα. Αλλά αυτή διατρέχει όλο το κόμμα και τις επιλογές του κ. Τσίπρα. Και έχει την εξήγησή της...

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Προφανώς δεν το εννοούσε ο κ. Τσίπρας ότι η αστυνομία έπρεπε να συλλάβει τον κ. Μητσοτάκη. Γιατί το είπε; Γιατί έχει μια αβίαστη ευκολία να λέει και να κάνει επιπόλαια πράγματα. Γιατί πάσχει από αυτό που διατρέχει όλο το κόμμα του. Την ελαφρότητα.
Μιλά σε απαιτητικά διεθνή φόρα χωρίς μεταφραστή, με έκδηλη την ανεπάρκειά του να ανταποκριθεί στον διάλογο, απλώς γιατί είναι ικανοποιημένος που πέρασε πολλές τάξεις από την εποχή της μαντάμ Μέρκελ. Ελαφρότητα.
Τους Καρανίκες του θα μπορούσε, όπως όλοι οι προηγούμενοι, να τους βολέψει σε ανώνυμες θέσεις του Δημοσίου, όμως τους έβαλε στο Μαξίμου σαν να ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό, άνθρωποι χωρίς προσόντα να υπηρετούν στο κέντρο των αποφάσεων για τη χώρα. Ελαφρότητα.
Αιχμαλώτισε την εικόνα του με απόφαση μιας στιγμής αλαζονείας και είναι τώρα αναγκασμένος να περιφέρεται χωρίς γραβάτες, αποσυνάγωγος, στις μεγάλες διεθνείς συναντήσεις. Ελαφρότητα.
Έχει καταστήσει ισότιμο συνομιλητή και πολιτική του εφεδρεία την γραφική περιθωριακή τηλεοπτική περσόνα του ’90, σαν να είναι κάτι κανονικό και αυτονόητο. Ελαφρότητα.

Ελαφρότητα στα μικρά και τα μεγάλα, με συνέπειες από απλώς αντιαισθητικές μέχρι καταστροφικές, αν θυμηθούμε την ελαφρότητα με την οποία σκόρπισαν, με τα πουκάμισα έξω, τον εναπομείναντα πλούτο της χώρας στην ηρωική περυσινή διαπραγμάτευση.
Γι αυτό και δεν ξαφνιάζει το τωρινό τους φιάσκο – απλώς φάνηκε ανάγλυφη η ελαφρότητα με την οποία σχεδίασαν και υλοποίησαν το πιο μεγάλο τους στοίχημα, τις τηλεοπτικές άδειες. Η διαδικασία με τα ράντζα και τα στρώματα της τριήμερης κωμωδίας, με τους πλειοδότες που έχασαν από μειοδότες στην αυτοσχέδια ρουλέτα, με τον κατά δική του ομολογία λαγό που ανέβασε το τίμημα – όλα αυτά που θα έπρεπε να έχουν κάνει τις πέτρες να σηκωθούν αν ανεπαισθήτως δεν είχαμε όλοι συνηθίσει στην ιδέα ότι ζούμε με μία πρωτοφανή συνθήκη. Την ελαφρότητα.

Θυμάμαι την εποχή του Κοσκωτά, επί 2-3 χρόνια όλοι αναρωτιούνταν πού βρήκε τα λεφτά. Από υπουργούς μέχρι μεγαλοπαράγοντες του δημοσίου βίου. Το κόλπο τότε ήταν πολύ καλά στημένο και με επαγγελματικό τρόπο, για αυτό άργησε να αποκαλυφθεί και μάλλον συνέβαλε και η συγκυρία.

Βλέπουμε τώρα πώς γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος μέσα σε μία εβδομάδα το κατασκεύασμα του νέου τηλεοπτικού τοπίου που έστησαν οι σημερινοί. Οι προθέσεις λίγο πολύ φαίνεται να ήταν οι ίδιες. Τα αποτελέσματα κωμικοτραγικά.
Από την αυθαίρετη παράταση στην υποβολή της εγγυητικής, την πρωτοφανή απόφαση να ελεγχθεί το πόθεν έσχες μόνο της πρώτης δόσης, τον προσχηματικό, τελικά, και βεβιασμένο έλεγχο των πόθεν έσχες κατόπιν εορτής, τα βοσκοτόπια της νεκρής, τα δυσθεώρητα δάνεια από μία Τράπεζα γεμάτη τρύπες και υποψίες, τις κατηγορίες για τεράστια φοροδιαφυγή και μαύρο χρήμα.
Δεν εντυπωσιάζει το σχέδιο και το άρωμα χειραγώγησης, αυτά έχουν ξαναγίνει, κυρίως εντυπωσιάζει η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός. Η ελαφρότητα.

Φαίνεται η πραγματική κουλτούρα τους έχει παραμείνει στους βιότοπους των φοιτητικών αμφιθεάτρων και κομματικών συνελεύσεων. Τότε που περνούσαν τη ζωή τους με ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ τους, έκαναν σχέδια και έπαιρναν αποφάσεις για τις τύχες του λαού, της χώρας, του πλανήτη. Επειδή αυτές οι αποφάσεις σπάνια συναντούσαν την πραγματικότητα,εκ των πραγμάτων δεν έβλαπτε η ελαφρότητα στη λήψη τους. Τώρα όμως τους καταστρέφει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι διακυβερνητικοί οργανισμοί υποτίθεται ότι οφείλουν να συμμετέχουν στις προσπάθειες των κρατών-μελών τους προκειμένου να επιτύχουν αποτελέσματα που δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν μόνες τους. Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. συντονίζουν τον αγώνα κατά του ISIS-Daesh. Αντ' αυτού, όμως, εμποδίζουν το έργο των χερσαίων δυνάμεων της Συρίας και του Ιράκ και συγκαλύπτουν την κρατική στήριξη της διεθνούς τρομοκρατίας.

Αν θεωρήσουμε ότι, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τα κονδύλια για την έρευνα στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες προσανατολιζόνταν στην μελέτη του «ολοκληρωτισμού» - δηλαδή, την ταύτιση ναζισμού και σταλινισμού -, αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αναπροσανατολίστηκαν προς την ισλαμική «τρομοκρατία». Ξαφνικά, εμφανίστηκαν χιλιάδες εμπειρογνώμονες, που χρηματοδοτούντο για να δικαιολογήσουν, εκ των υστέρων, την επίσημη εκδοχή των νατοϊκών επιθέσεων, τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, και την ανακήρυξη του Νόμου Patriot στις ΗΠΑ.

Δεκατρία χρόνια αργότερα, το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε με την ευκαιρία της ανακήρυξης του Χαλιφάτου από τον ISIS-Daesh. Δεν επρόκειτο πλέον για την καταπολέμηση μιας αόριστης τρομοκρατικής απειλής , αλλά για εμπλοκή σε πόλεμο εναντίον ενός πραγματικού -αν και μη αναγνωρισμένου- κράτους και την διαδικασία της μεταφοράς όπλων, χρημάτων και μαχητών που θα χρειαστεί.

Δύο διακυβερνητικοί οργανισμοί, ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, επιτέλεσαν μια κολοσσιαία εργασία, τον καθορισμό μιας στρατηγικής για την «πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού» και την καταπολέμηση του ISIS-Daesh. Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών θα εξετάσει το έργο αυτό στις 30 Ιουνίου και την 1η Ιουλίου. Προφανώς, κάποιοι μπορεί να φοβούνται ότι η «πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού» δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για την καταστολή κάθε μορφής αντιπολίτευσης.

Όταν διαβάζουμε τα σχετικά έγγραφα -(1) του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, (2) της Αντιτρομοκρατικής Επιτροπής του ΟΗΕ (ψήφισμα 1373), (3) της Ομάδας αναλυτικής υποστήριξης και παρακολούθησης των κυρώσεων, και (4) της Υπηρεσία δράσης στο εξωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης- παθαίνουμε ίλιγγο με αυτό που μοιάζει λιγότερο με σχέδιο μάχης και περισσότερο με επεξεργασία μιας πολιτικά ορθής ρητορικής.

Ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. στηρίζονται αποκλειστικά στις δυτικές πηγές που απέχουν πολύ από το “πεδίο μάχης” και όχι μόνο δεν αναφέρουν πουθενά τις πληροφορίες που μεταδίδονται από το Ιράκ, την Συρία και την Ρωσία, αλλά φαίνεται να αγνοούν το γεγονός ότι υπάρχουν καν. Και όμως αυτές παραδόθηκαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας από τους πρεσβευτές Mohamed Ali Alhakim, Bachar Ja'afari και Vitali Tchourkine. Τα έγγραφα αυτά έχουν ελεύθερη πρόσβαση.

Η Συρία και, σε πολύ μικρότερο βαθμό, το Ιράκ, έχουν δώσει αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με την μεταφορά χρημάτων, όπλων και τζιχαντιστών, ενώ η Ρωσία εξέδωσε πέντε θεματικές εκθέσεις σχετικά με:

1. Το παράνομο εμπόριο υδρογονανθράκων
2. Την πρόσληψη των ξένων τζιχαντιστών μαχητών
3. Την διακίνηση αρχαιοτήτων
4. Τις παραδόσεις όπλων και πυρομαχικών
5. Τα συστατικά που προορίζονται για την κατασκευή αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών.

Όλα αυτά τα έγγραφα εμπλέκουν άμεσα την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία. Αυτά τα τρία κράτη-σύμμαχοι της Ουάσιγκτον ανταποκρίθηκαν με γενικόλογες αρνήσεις, χωρίς ποτέ να συζητήσουν σοβαρά το παραμικρό στοιχείο των εναντίον τους κατηγοριών.

Το Daesh εξυπηρετεί τους τέσσερις στρατηγικούς στόχους των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή:
- την υποδαύλιση εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Σουνιτών και των Σιιτών στο Ιράκ,
- το σχέδιο για την διχοτόμηση του Ιράκ σε τρία ομόσπονδα μέρη,
- το σχέδιο της διακοπής του δρόμου που συνδέει το Ιράν με Λίβανο, και
- το πρότζεκτ για την ανατροπή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.

Εδώ μπορούμε να σκεφθούμε ότι αν δεν υπήρχε το Daesh, η ίδια η Ουάσιγκτον θα έπρεπε να το εφεύρει.

Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι η αγνόηση των παραπάνω εγγράφων είναι αποτέλεσμα προκαταλήψεων κατά του Ιράκ, της Συρίας ή της Ρωσίας. Και δυτικές πηγές, δημόσιες και ιδιωτικές, που υποστηρίζουν τα ίδια στοιχεία, έχουν επίσης αγνοηθεί. Για παράδειγμα, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα από την αμερικανική DIA (Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών), ή άρθρα του Jane's, του αγαπημένου περιοδικού των αξιωματικών του ΝΑΤΟ που λένε τι κρύβεται πίσω από το Ισλαμικό Χαλιφάτο. Αντίθετα, όμως, ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. προσεγγίζουν το ζήτημα του Daesh με έναν σαφή και a priori τρόπο: αυτό το κράτος αναδύθηκε αυθόρμητα, χωρίς την βοήθεια κανενός.

Η τύφλωση του ΟΗΕ είναι τέτοια ώστε ο Γενικός Γραμματέας του, Ban Ki-moon, αποδίδει στην Διεθνή Συμμαχία, με επικεφαλής την Ουάσιγκτων, τις νίκες που επιτυγχάνονται με τις θυσίες του ιρακινού και του συριακού στρατού, της λιβανέζικης αντίστασης, καθώς και με την μαζική συμμετοχή του ρωσικού στρατού.

Το «αποτέλεσμα» του δεκαπενταετούς «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μας διαβεβαιώνουν, ότι οι “εγκέφαλοι” της Δυτικής Συμμαχίας έχουν σκοτώσει πάνω από ενάμιση εκατομμύριο αμάχους, προκειμένου να εξαλείψουν 65.000 με 90.000 υπόπτους ως τρομοκράτες, και έχουν καταφέρει την μετατροπή μιας συγκεχυμένης τρομοκρατικής απειλής (Αλ-Κάιντα) κατευθείαν σε ένα κράτος-τρομοκράτη (Daesh)! Αφού μας εξήγησαν ότι δεκαπέντε κράτη-μέλη του ΟΗΕ έχουν «αποτύχει» (“failed states”) παρά την πολυετή διεθνή βοήθεια, θέλουν να πιστέψουμε ότι μέσα σε λίγους μήνες μια ομάδα αναλφάβητων “μαχητών” έχει καταφέρει, από μόνη της, να δημιουργήσει ένα κράτος που απειλεί την παγκόσμια ειρήνη.

Η Αλ Κάιντα πέρασε αθόρυβα από το καθεστώς της «απειλής» στο καθεστώς του «συμμάχου», ανάλογα με την κατάσταση. Ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσει το ΑΚΡ στην Τουρκία, να βοηθήσει το ΝΑΤΟ στην ανατροπή του Καντάφι στην Λιβύη και να κάνει «καλή δουλειά» στη Συρία, ενώ εξακολουθεί να θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από τον ΟΗΕ. Κανείς δεν έκανε τον κόπο να μας εξηγήσει αυτή την εξέλιξη και, τελικά, αυτή την αντίφαση. Δεν έχει σημασία πια, δεδομένου ότι ως “εχθρικό” καθεστώς χαρακτηρίζεται πλέον το Daesh.

Κατά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, έχουμε παρακολουθήσει το δυτικό στρατόπεδο να αναπτύσσει την δική του θεωρία για την 11/9 και την απειλή της Αλ-Κάιντα. Μετά τις κριτικές απέναντι σ' αυτό το παραμύθι, και παρά το γεγονός ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, βλέπουμε ότι η κοινή γνώμη έχει αρχίσει να αμφιβάλλει για την ειλικρίνεια των κυβερνήσεων μαι στρέφει σταδιακά την πλάτη της στις επίσημες δηλώσεις, σε σημείο που να μην τις πιστεύει καθόλου πια. Επιπλέον, ορισμένοι αρχηγοί κρατών - στην Κούβα, το Ιράν, και την Βενεζουέλα - έχουν δηλώσει δημοσίως ότι ποτέ δεν πίστεψαν την εκδοχή αυτή.

Δεδομένου ότι αυτή τη φορά, η αντίθετη άποψη στηρίζεται εξ αρχής από πολλά κράτη, μεταξύ των οποίων και δύο μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας - Ρωσία και Κίνα – δεν θα τους αφήσουμε να μας κάνουν σχιζοφρενείς για άλλα δεκαπέντε χρόνια με τον «κίνδυνο του Daesh»!

Πηγή: του Thierry Meyssan, “L’Onu, l’UE et la schizophrénie Daesh”, Réseau Voltaire, 06/06/2016
Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.109, Ιούλιος 2016



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή

Κάθε φορά που μια κυβέρνηση βρίσκεται «κολλημένη στα σχοινιά» ανακαλύπτει συνωμοσίες, σκευωρίες, σχέδια για την ανατροπή της. Κάποιοι ραδιουργούν και απεργάζονται εξωθεσμικές λύσεις. Συνεπώς, όταν ακούμε ή διαβάζουμε δηλώσεις με παρόμοιο περιεχόμενο αυτό σημαίνει πως η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως κρίσιμη. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των δηλώσεων είναι η απουσία κατονομασίας των ηθικών και των φυσικών αυτουργών. Οι συνήθεις αναφορές σε «σκοτεινά κέντρα» καλύπτουν την εσκεμμένη ασάφεια των καταγγελιών.

Σε αυτήν την ξεφτισμένη πρακτική κατέφυγε χθες και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με δηλώσεις του πραγματικού πρωθυπουργού της χώρας, κ. Νίκου Παππά. Είναι λογικό λοιπόν, πάνω σε συγκεκριμένη βάση, να τεθούν επ΄αυτού του ζητήματος κάποια ερωτήματα.

Αρχικά πρέπει να εξετάσουμε τι σημαίνει «ανατροπή της κυβέρνησης», γιατί νομίζω η έκφραση αυτή είναι προβληματική. Οι κυβερνήσεις στα δημοκρατικά πολιτεύματα πέφτουν όταν χάσουν την δεδηλωμένη. Δηλαδή, όταν ένας συγκεκριμένος, κάθε φορά, αριθμός βουλευτών της συμπολίτευσης αίρει την εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση. Είναι δε μια καθ΄όλα νόμιμη επιλογή που διαθέτουν, καθώς αποκλειστικό κριτήριο των αποφάσεων τους είναι η συνείδηση τους. Άλλος τρόπος πτώσης της κυβέρνησης –και όχι ανατροπής της- δεν υπάρχει, πλην της οικειοθελούς παραιτήσεως, αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν υφίσταται τέτοιο ζήτημα.

Επιπροσθέτως, η Νέα Δημοκρατία δεν έχει, εκ των πραγμάτων, την δυνατότητα ανατροπής της κυβέρνησης και γι΄αυτό ζητεί επιμόνως εδώ και έξι μήνες εκλογές. Δηλαδή, επιδιώκει την απομάκρυνση της από την εξουσία μέσω της νομίμου οδού των εκλογών. Κάτι απολύτως θεμιτό για κάθε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε εκλογές τον Ιανουάριο 2015 μη συναινώντας στην εκλογή, κοινώς αποδεκτού, Προέδρου της Δημοκρατίας.

Συνεπώς, ο κ. Ν. Παππάς υποδηλώνει πως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσουν την παραίτηση της συγκυβέρνησης. Άλλο νόημα δεν μπορεί να δοθεί στην δήλωση του. Και επειδή αυτούς τους σκοτεινούς σχεδιασμούς τους συνέδεσε με την κατάσταση που επικρατεί στα ΜΜΕ και στις αντιδράσεις των ιδιοκτητών τους για τις τηλεοπτικές άδειες, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα συντονιστούν με τα συμφέροντα των καναλαρχών, κατά τον υπουργό Επικρατείας.

Νομίζω, πως με τρόπο κυνικό, εφάμιλλο των χειρότερων στιγμών του κομμουνιστικού κινήματος, ο κ. Ν. Παππάς θέλει να «λασπώσει» πιθανές αντιδράσεις βουλευτών του κόμματος του που θα εκδηλωθούν λόγω της γενικότερης κυβερνητικής πολιτικής. Είναι γνωστό πως οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι προερχόμενοι από την επαρχία, δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν στις περιφέρειες τους. Στις μικρές κοινωνίες όπου, λίγο-πολύ, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους οι αντιδράσεις είναι πιο έντονες και οι πολιτικές μετατοπίσεις καταγράφονται με μεγαλύτερη ευκολία. Είναι λογικό, η αγανάκτηση, η δυσαρέσκεια και ο θυμός να κυριαρχούν στις διαθέσεις των συγκεκριμένων βουλευτών.

Τα επερχόμενα νέα μέτρα, η δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και η υπόθεση της τράπεζας Αττικής, είναι κακό πρελούδιο για το Συνέδριο του κόμματος. Το τι θα γίνει εκεί κανένας δεν το γνωρίζει. Για να προλάβει τα χειρότερα, ο κ. Ν.Παππάς περιχαρακώνει με τείχη λάσπης το χώρο του, ανατρέχοντας στις πάγιες παραδόσεις των κομμουνιστών, που εξόντωναν ηθικά τους διαφωνούντες, για να τους εξουδετερώσουν.

Βέβαια, ο πολιτικός λόγος ενός κόμματος έχει βεληνεκές ευθέως ανάλογο με την δημοφιλία του. Σήμερα, ό,τι και να πει ο κ. Ν.Παππάς απευθύνεται σε ένα διαρκώς συρρικνούμενο ακροατήριο. Το ξέρει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το συγκρατήσει.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Τάσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος


Η λέξις «επανάσταση» αποτελεί άρτον επιούσιον για το ατελείωτο πλήθος ειδημόνων, πολιτικών, σχολιαστών, κομματικών «γραφιάδων», και γενικώς όλων εκείνων που επιμένουν ότι, επιτέλους, η μεγάλη Αλλαγή θα ξεπηδήσει «από τα κάτω», ήτοι από τον σοφό, αυθεντικό, και γενναίο Λαό μας. Η εμπειρία της Νεώτερης Ελλάδας εξ άλλου είναι γεμάτη με επαναστάσεις παντός είδους και περιεχομένου: από εθνεγερσίες (που πάντως ξεκίνησαν εκτός ελλαδικού χώρου) και στρατιωτικά κινήματα μέχρι ανταρσίες, δικτατορίες, και αιματοκυλίσματα που εναλλάσσονται στις σελίδες της ιστορίας με ρυθμό μετρονόμου. Όλες αυτές οι επαναστάσεις και «επαναστάσεις» οδήγησαν, με μαθηματική ακρίβεια, σε νέα δεινά, διαψευδόμενες ελπίδες, πολιτικές αναταραχές, και «δημοκρατίες» για τις οποίες «δεν υπάρχουν αδιέξοδα» αλλά μόνον στασιμότητα, διαφθορά, κατάλυση των νόμων, αναθεωρήσεις συνταγμάτων, εκλογικοί νόμοι, και αναδείξεις προέδρων της δημοκρατίας με ταχυδακτυλουργικούς τρόπους που μόνον το ελληνικό δαιμόνιο μπορεί να σκαρφιστεί.

Η κατάρρευση της χώρας, που ξεκίνησε αθορύβως το 1974, και επιβεβαιώθηκε οπερετικά - κωμικοτραγικά στην διαπασών στο ακριτικό Καστελόριζο από τον αφανιστή ΓΑΠ τον Απρίλιο του 2010, έδωσε και δίνει άπειρες αφορμές για αναλύσεις των επομένων μορφών «επανάστασης» που χρειάζεται η Ελλάς για να σταθεί και πάλι στα πόδια της (αν βεβαίως υπάρξει όχι ένα αλλά πολλά θαύματα συμβαίνοντα ταυτοχρόνως).

Ακατάσχετη ροή δημοσίου λόγου μας προσφέρει πλήθος «εναλλακτικών» όπως, π.χ., την «επανίδρυση» του (ανύπαρκτου) ελλαδικού κράτους, τον «εκσυγχρονισμό» (έννοια ήδη χρεοκοπημένη ως το ανέκδοτο της οκταετίας 1996 - 2004), την αλλαγή «ρότας» με αριστερίστικες παραλλαγές, και στα διάφορα «πρωτόβγαλτα» των κομματικών φωστήρων μηδαμινής παιδείας, πολιτικής ικανότητος, και νοητικής ισορροπίας.

Το κεντρικό σουξέ της σημερινής πολιτικό-κοινωνικής αλεξίας είναι πλέον οι «δράσεις». Οι αόριστες αυτές «δράσεις», ακούμε συνεχώς, μπορούν να γίνουν το εύφορο έδαφος για τους σπόρους της Εξέγερσης. Το ό,τι οι «δράσεις», που αντικατέστησαν δι ́αναγκαστικού νόμου τις ενέργειες, προετοιμασίες, πρωτοβουλίες κ.λπ., υποφέρουν από την αθεράπευτη μπουρδολογία και απουσία περιεχομένου που διακρίνει τους σημερινούς μας ταγούς δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν. Αρχίζουμε λοιπόν και πάλι με ελλιπή μαγιά, μεγαλοστομίες, αφρισμούς, και αφορισμούς. Επιμένουμε επιπλέον στην εξεύρεση οδών για να προσεγγίσουμε το «νέο αφήγημα», που θα συντονίσει τις όποιες «δράσεις», έχοντας αρπάξει τον αγγλικό όρο narrative του οποίου η εννοιολογική εξήγηση καμιά σχέση δεν έχει με το ελληνικό «αφήγημα», το λογοτεχνικό δηλαδή είδος του πεζού λόγου που στηρίζεται στην ευφράδεια και παραστατικότητα του αφηγητή. Έτσι, πριν καν αρχίσουμε την αναζήτηση, η γλωσσική σύγχυση και η νεφελώδης «λογική» έχουν και πάλι εγκατασταθεί ως τα θεμέλια της εξεύρεσης της σωτήριας διεξόδου από το σημερινό καταστροφικό «αφήγημα» των μνημονίων, των κατοχικών απαιτήσεων μιας χρεοκοπούσης «ενωμένη Ευρώπης», την επιβολή επιτρόπων γκαουλάϊτερ, και την υπόσχεση Βερολίνου και συναφών να αφανίσουν σταδιακώς τους αγενείς, μεθοκοπούντες, διεφθαρμένους, και αυθάδεις «έλληνες».

Ποια είναι λοιπόν η «Επανάσταση» που θα φέρει την πολυπόθητη Εξέγερση του καταπιεσμένου Λαού, την ανάσταση των δικαίων του, και την κατάλυση της Νέας Κατοχής;
Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για το ξέσπασμα της;
Πώς μπορεί θα οργανωθεί;
Πώς διαμορφώνεται η ηγεσία της και από πού προέρχεται;

Μέχρι στιγμής οι «αντιπαραθέσεις» (διάβαζε «συζητήσεις») για ποιάν «επανάσταση» επιτέλους θέλουμε εξαντλούνται σε διαξιφισμούς μεταξύ των επαγγελματιών του είδους — δηλαδή τους χρεοκοπημένους σοβιετικούς, τους παραποιητές των όρων και των εννοιών, τις «ανένταχτες σέχτες» των περιθωριακών «μαχητών πόλης», και τους κατά φαντασίαν «φιλοσόφους», που γενικώς απεχθάνονται την ονομασία «Έλληνας», και αναλώνονται σε αλλήθωρες ερμηνείες των νεφελωδών θεωριών εκείνων που πιστεύουν ότι ανακάλυψαν το Άγιον Ποτήριον. Καμιά απολύτως συμμετοχή από τους «σοβαρούς» πρωταγωνιστές της δημοσίας ζωής. Άχνα από τους «μεταρρυθμιστές» πολιτικούς. Και άκρα του τάφου σιωπή από την «διανόηση» που ναι μεν μπορεί να διανοείται, πλην όμως, ως φαίνεται, βρίσκεται σε ύπνον βαρύν και εκφυσώντα λόγω της πνευματικής της προφανώς κοπώσεως.

Η ελληνική κοινωνία ομοίως φαίνεται ελάχιστα προετοιμασμένη για την επανάσταση, όποια και αν είναι αυτή. Παρ όλες τις ακραίες αγριότητες των δανειστών μέσω του «μηχανισμού στήριξης», π.χ., τα εκτρώματα δουλικής «πολιτικής» που γεννήθηκαν από τις δήθεν κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, και την απόλυτη κατάρρευση της «δυνατής» Ολυμπιακής Ελλάδας, κανείς, καμιά, και κανένα δεν μπόρεσαν να εκφράσουν το επιμόνως φημολογούμενο αίσθημα εξέγερσης του Λαού και να το μεταφράσουν σε κινητοποίηση με στόχο την ανατροπή (ή, όπως θέλουν οι σημερινοί μας σχολιαστές, σε «δράσεις» αναλόγου «στόχευσης»).
Οι ταραχές του 2010-2012, που τόσο πολύχρωμο κινηματογραφικό υλικό χάρισαν στα «μέσα», εντός και εκτός της χώρας, δεν είχαν κανένα απολύτως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Με τα δακρυγόνα να πνίγουν δικαίους και αδίκους στο κέντρο της Αθήνας, οι εκλεγμένοι άρχοντες ψήφιζαν με αλληλό-συχαρίκια τον εξανδραποδισμό όλων —κινητών, ακινήτων, ζώντων, και αποθανόντων.
Έργο κυρίως άναρχο- ομάδων με απροσδιόριστες πολιτικές κι άλλες συνδέσεις, οι ταραχές κινητοποίησαν ελάχιστο ποσοστό της λεγόμενης καθώς πρέπει κοινωνίας πέραν των «Αγανακτισμένων». Καμιά έγερση με αγριεμένα πλήθη να απαιτούν αλλαγές και να απειλούν ευθέως τους άχρηστους «ηγέτες», και καμιά «βελούδινη», ή έστω μάλλινη, εξέγερση ή μια «Ελληνική Άνοιξη» με τους ατίθασους να σαρώνουν και να αφοπλίζουν τους αυταρχικούς συνεργαζόμενους με τους δανειστές και δήθεν διαπραγματευόμενους με την τρόικα.

Ο «κορμός» του ελληνικού λαού, οι «νοικοκυραίοι» αλλά και μικρομεσαίοι που εξακολουθούν να αποδεκατίζονται καθημερινά και βάναυσα από τα μνημόνια και τους «έλληνες» υπαλλήλους τους, βρίσκεται σε απόλυτη φοβική νάρκωση. Ούτε καν μια πραγματικά δυναμική γενική απεργία όπως εκείνη της 23/2/1943, που έβγαλε στους δρόμους 60.000 κατοίκους της τότε Αθήνας και κάτω από τα όπλα των κατακτητών και της αστυνομίας κατέλαβε το Υπουργείο Εργασίας και έκαψε τους καταλόγους πολιτικής επιστράτευσης. Οι άοπλοι διαδηλωτές άφησαν τότε πίσω τους 18 νεκρούς και σχεδόν 200 τραυματίες —με τους Ιταλούς κατοχικούς να βγάζουν μέχρι και εφίππους καραμπινιέρους στους δρόμους. Αλλά η πολιτική επιστράτευση καταργήθηκε με απόφαση των Ναζί κατακτητών εν καιρώ πολέμου στις αρχές Απριλίου της ίδιας χρονιάς, μια εβδομάδα και κάτι μετά τις συγκρούσεις των πάνοπλων με τους αόπλους.

Το άμεσο και αναπόφευκτο συμπέρασμα των ανωτέρω είναι ότι σήμερα ουδείς δαρμός, εμπαιγμός, και βιασμός, και ουδεμία βάσανος, υποδούλωση, και προσβολή είναι σε θέση να πείσουν τον «κυρίαρχο λαό» ότι η ελευθερία και ανεξαρτησία δεν χαρίζονται αλλά κερδίζονται, πολλές φορές με αβάστακτες θυσίες. Η τελευταία γενιά που είχε την διάθεση για τέτοιες θυσίες ήταν η γενιά του ́40.

Για ποια επανάσταση λοιπόν ομιλούμε;

Επανάσταση με διατήρηση «κεκτημένων» είναι αδύνατη.

Επανάσταση με περιχαράκωση στο ιδιωτικό και αφορισμό του κοινωνικού δεν υπάρχει.

Επανάσταση με παντοδύναμα «δίκτυα εξυπηρέτησης» εγκατεστημένα σε κομματικά γραφεία και παχύσαρκους «συνδικαλιστές» με τρεις μισθούς και κρατικό αυτοκίνητο δεν ξεκινά με τίποτα.

Επανάσταση με τον μονοκεντρισμό της κατανάλωσης (με δανεικά) ως το μέτρο της «ευμάρειας» αυτο-αναιρείται.

Επανάσταση με το τριβέλισμα και τραύλισμα περί «ατομικών δικαιωμάτων» ως τον απώτατο θρησκευτικό στόχο της Εξέγερσης έχει αποτύχει.

Επανάσταση με πολιτικά κόμματα σε πλήρη εγκεφαλική αδράνεια, και εξαρτημένα από «διαπλεκόμενους», τα βρίσκει μπαστούνια.

Επανάσταση με δήθεν κυβερνήσεις που καθημερινά αυτο-γελοιοποιούνται• με «ηγεσίες» παντός είδους και κατάταξης που ασχολούνται μόνο με «στρογγυλά τραπέζια» και βαθυστόχαστες αναλύσεις του Διαφορετικού• και με Παιδεία που έχει προ πολλού μεταμορφωθεί σε «παράγκα», κατά τον κρατούντα όρο που έχει επιβληθεί από τα «μέσα», δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν σαν όρος ενός πολιτικά «ανατρεπτικού» διαλογικού προβληματισμού.

Επανάσταση με πατέρες και μητέρες του Έθνους να ψηφίζουν ως κοπάδι την νομιμοποίηση της οικονομικής και φυσικής εξόντωσης εκατομμυρίων• με λήσταρχους «εθνικούς προμηθευτές» να σφετερίζονται τον εθνικό προϋπολογισμό• με εξωφρενικές ασυλίες εγκληματιών που πληρώνουν όσο όσο για να συνεχίσουν ανενόχλητοι•και με γενική κοινωνική αποσύνθεση που πνίγει τους ελάχιστους πλέον Πατριώτες, ανατρέπεται πριν καν συζητηθεί.

Η επανάσταση έτσι αναγκαστικά θα περιμένει, όπως λέγει ο ποιητής, μέχρι
«να σβήσει ο ήλιος 
να σβήσει η αυγή 
και στα αγνάντια το φως να σκοτεινιάσει».
Έτσι, το σκοτάδι γίνεται η μονιμότητα της εθνικής ύπαρξης με την χρεοκοπία –ηθική, υλική, εκπαιδευτική, κοινωνική, πολιτική– να ορίζει το αύριο.

Το επόμενο λοιπόν ερώτημα για «ικανούς λύτες», που λένε και οι κονσερβοποιοί της γλώσσας μας: ανάκαμψη, ποια ανάκαμψη;

Πηγή RIEAS



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου