Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιαν 2016


Ανάλυση: Russorient και South Front 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ακριβώς πέντε μέρες πριν λήξει το 2015, αρκετά πολιτικά πρόσωπα άρχισαν να προβαίνουν σε δηλώσεις σχετικά με μια σειρά από ανατρεπτικές δραστηριότητες της τουρκικής πλευράς στην Κριμαία, και ιδιαίτερα μεταξύ μελών της διασποράς των Τατάρων της Κριμαίας.

Η πρώτη δήλωση έγινε από έναν από τους επίδοξους διοργανωτές του "τουρκικού αποκλεισμού" της Κριμαίας, τον Λενούρ Ισλιάμοφ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία θα παράσχει οικονομική βοήθεια, με σκοπό την σύσταση και οργάνωση ενός εθελοντικού τάγματος στην Ουκρανία, το οποίο θα φέρει το όνομα του Νομάν Τσελεμπιντζιχάν. Το τάγμα θα απαρτίζεται από 560 Τάταρους της Κριμαίας:

Έχουμε δημιουργήσει ένα νέο τάγμα εθελοντών, το οποίο θα φέρει το όνομα του Νομάν Τσελεμπιντζιχάν. Επίσης αναμένουμε κάποιες στρατιωτικές μονάδες που θα καταφθάσουν εδώ, αλλά η βοήθεια για το σώμα εθελοντών για την δημιουργία του τάγματος έχει ήδη φθάσει. Την Παρασκευή προμηθευτήκαμε τις πρώτες στρατιωτικές στολές από την Τουρκία. Το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας προς το παρόν δεν κάνει δηλώσεις για το γεγονός, αλλά το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας έχει ήδη αρχίσει να μας στηρίζει ανοιχτά. Έχουμε παραλάβει 250 στολές και άρβυλα”, δήλωσε ο Ισλιάμοφ.

Λίγο μετά την πρώτη δημοσίευση της συνέντευξης του Ισλιάμοφ, μέρος των δηλώσεών του αφαιρέθηκε από τα ρεπορτάζ που επακολούθησαν. Στο πρωτότυπο βίντεο και κείμενο της συνέντευξης, ο Ισλιάμοφ δίνει καταφατική απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το εάν η Τουρκία στηρίζει τις ενέργειες των Τατάρων στην Κριμαία:

Φυσικά και τις στηρίζει. Από την Παρασκευή έχουν φθάσει εδώ οι στρατιωτικές στολές. Η Τουρκία έχει αρχίσει να ντύνει τα μέλη του εθελοντικού τάγματoς. Η τουρκική κυβέρνηση έχει αντιληφθεί ότι η Ουκρανία δεν θα είναι σε θέση να αντιδράσει πολύ γρήγορα”, δήλωσε ο πολιτικός.

Σύμφωνα με τον Ισλιάμοφ, o κύριος σκοπός του τάγματος θα είναι η προστασία των συνόρων της Κριμαίας, εντός της επικράτειας της Κριμαίας”:

“Θα ενεργήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσεγγίσουμε την Κριμαία το συντομότερο δυνατόν. Ένα από τα καθήκοντα αυτού του τάγματος θα είναι να χτυπήσει με τρόπο που μόνο εμείς θα γνωρίζουμε. Είμαστε εξοικειωμένοι με την κάθε γεωγραφική ιδιομορφία του τόπου. Γνωρίζουμε κάθε μονοπάτι και κάθε πηγή στην Κριμαία”, διευκρίνισε ο Ισλιάμοφ.

Σημείωσε επίσης ότι ο αποκλεισμός της χερσονήσου, με την υποστήριξη του Αζοφικού Τάγματος και του Δεξιού Τομέα, έχει ήδη οργανωθεί και ότι “θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει με την διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος στη χερσόνησο στις 31 Δεκεμβρίου”. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να εξασφαλίσουν την απαραίτητη υποστήριξη από τις αρχές της Ουκρανίας, αλλά “με τον τρόπο τους μας βοηθούν ήδη, με το να μη μας ενοχλούν”.

O Ισλιάμοφ ανέφερε επίσης ότι "το  αργότερο έως τις 15 Ιανουαρίου θα έχουν συζητηθεί τα ψηφίσματα στο Παγκόσμιο Συνέδριο των Τατάρων της Κριμαίας στο Τσονγκάρ της περιοχής Χερσόν, γεγονός άκρως σημαντικό για τη λειτουργία του τάγματος".

Ο κυβερνήτης της Σεβαστούπολης Σεργκέι Mενιάιλο αντέδρασε έντονα στην ανακοίνωση του Ισλιάμοφ, εναντίον του οποίου η Ρωσία υπέβαλε επίσημη αγωγή για απόπειρα δολιοφθοράς. Ο Μενιάιλο δήλωσε ότι η Τουρκία έδωσε για άλλη μια φορά “πισώπλατο χτύπημα” στη Ρωσία:

“Είναι αδιανόητες αυτές οι πρακτικές. Αυτό είναι το επόμενο πισώπλατο χτύπημα εναντίον της Ρωσίας. Η Τουρκία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο”, είπε ο κυβερνήτης και σημείωσε ότι, στηρίζοντας τις τάσεις των αρχών των Τατάρων της Κριμαίας, η Τουρκία δείχνει την απροκάλυπτη επιθετικότητά της στα πλαίσια των σχέσεών της με τη Ρωσία.

Όσον αφορά τις προκλητικές και επιθετικές δηλώσεις του Ισλιάμοφ, τα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αρκέστηκαν στο να παραθέσουν το σχόλιο της Προέδρου της Επιτροπής της Κρατικής Δούμας για την Ασφάλεια και την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, Ιρίνα Γιαρόβαγια, το οποίο σχόλιο τα ίδια τουρκικά ΜΜΕ χαρακτήρισαν απλά ως «περίεργο». Οι εφημερίδες Akşam και Milliyet παρέθεσαν τις εξής δηλώσεις της Ρωσίδας:

“Αν η Τουρκία υποβοηθεί τους υπονομευτές της Ουκρανίας μέσω του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διάβρωση της εικόνας των τουρκικών αρχών στο εξωτερικό, αλλά και θα συμβάλει στο να υποβιβαστούν από μόνες τους στο επίπεδο των ανδρείκελων και των προδοτών. Η Κριμαία είναι ρωσική επικράτεια, και ως εκ τούτου η ασφάλεια της Κριμαίας εξασφαλίζεται αξιόπιστα σε όλους τους τομείς. Όσο για την Ευρώπη, θα πρέπει να ασχολείται ενεργά με τη διόρθωση των ενεργειών των χωρών με τις οποίες συνεργάζεται”, δήλωσε χαρακτηριστικά η Γιαρόβαγια.

Μια άλλη, επίσης σημαντική πληροφορία αφορά στη δράση της εξτρεμιστικής οργάνωσης «Γκρίζοι Λύκοι» στην Κριμαία. Τον Δεκέμβριο, μέλη της οργάνωσης επισκέφθηκαν ήδη την τουρκόφωνη διασπορά της Κριμαίας, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Ισλιάμοφ.

Κατ’ αναλογία με τα γεγονότα της Συρίας (όπου εξτρεμιστές υπό την κάλυψη των Τουρκομάνων συμμετείχαν σε επιχειρήσεις στο βόρειο τμήμα της Συρίας), οι «Γκρίζοι Λύκοι» σχεδιάζουν να διεξαγάγουν επιχειρήσεις αντιπερισπασμού στην Κριμαία υπό την κάλυψη των παραδοσιακά φιλειρηνικών Τατάρων της Κριμαίας. Το υποτίθεται «φιλανθρωπικό» ταμείο ΤΙΚΑ υποθάλπτει τις δραστηριότητες των εξτρεμιστών.

Σήμερα σχεδιάζουν να φέρουν την περιοχή Χερσόν υπό τον έλεγχό τους, προβάλλοντας συγχρόνως απαιτήσεις για τη διαχείριση της περιοχής. Ο ηγέτης των Τατάρων της Κριμαίας, Μουσταφά Τζεμίλεφ, έχει ήδη προτρέψει τους συμπατριώτες του να μετακινηθούν προς την περιοχή Χερσόν, ενώ παράλληλα η Τουρκία θα παράσχει την απαιτούμενη υλική υποστήριξη στους Τατάρους για την υλοποίηση των σχεδίων τους: οι Μουσταφά Τζεμίλεφ και Ρεφάτ Τσουμπάροφ έχουν ήδη ταξιδέψει στην Τουρκία, προκειμένου να αποσπάσουν την έγκριση για τις ενέργειές τους.

Είναι περισσότερο από σαφές ότι η Τουρκία επιδιώκει εδώ και τώρα την επίτευξη πολλών στόχων ταυτόχρονα:

Πρώτον, θεωρεί απαραίτητο να αποκαταστήσει την επιρροή της στην Κριμαία και στην μειονότητα των Τατάρων της Κριμαίας, επιρροή που έχει χαθεί μετά την επανένωση της χερσονήσου με τη Ρωσία.

Δεύτερον, θεωρεί καθήκον της με κάθε δυνατό τρόπο να βλάψει τη Ρωσία, η οποία έχει καταρρίψει τις ελπίδες της Τουρκίας να ελέγχει το βόρειο τμήμα της Συρίας, όπου ζουν τουρκόφωνοι Σύριοι.

Τρίτον, θεωρεί σκόπιμο το να πράττει σύμφωνα με την επίσημη ιδεολογία του παντουρκισμού και του νεο-οθωμανισμού. Η στήριξη των Τατάρων της Κριμαίας εντάσσεται απολύτως σε αυτό το πλαίσιο.


Άρθρα με περισσότερες πληροφορίες και εικόνες:

Από την επίσημη ιστοσελίδα των Τατάρων Κριμαίας, άρθρο με φωτογραφικό υλικό από εκδήλωση με Τούρκους μουφτήδες (με την ίδια πάντα σημαία)

Άρθρa για την εμφάνιση Γκρίζων Λύκων σε συγκέντρωση για τον οργανωμένο "τουρκικό αποκλεισμό" της Κριμαίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Κάθε φορά που αναφερόμαστε στο επερχόμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα και στην αποδόμηση του μύθου της αμερικανικής «μονοκρατορίας», οι πιστοί της αμερικανικής ισχύος διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους: ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ή, αν συμβαίνει, είναι απλώς θέμα χρόνου για τις Ηνωμένες Πολιτείες να το ανατρέψουν και να επιβάλουν εκ νέου την αναντίρρητη κυριαρχία τους δια της ισχύος.
Έχουν όμως άραγε αναρωτηθεί αν υπάρχουν παράγοντες οι οποίοι ενδεχομένως ωθούν τις ΗΠΑ όχι μόνο να αποδεχτούν, αλλά ακόμη και να συνεισφέρουν στη διαμόρφωση του πολυπολικού διεθνούς συστήματος, όπου οι ίδιες θα είναι απλώς «πρώτες μεταξύ ίσων», γιατί κάτι τέτοιο θα προωθεί τα μακρόπνοα οικονομικά τους συμφέροντα;

Η προσπάθεια πρόκλησης διεθνούς αναταραχής από Άγκυρα – Ριάντ

Όπως επισημαίνει σε άρθρου του στην έγκυρη ιστοσελίδα DefencePoint ο αναλυτής Ζαχαρίας Μίχας, η εκτέλεση του δημοφιλούς σιίτη κληρικού Νιμρ αλ Νιμρ από το καθεστώς του Ριαντ, που πυροδότησε πρωτοφανή ένταση μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, έχει πολλές ομοιότητες με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους Sukhoi Su-24 από την Άγκυρα πριν από λίγο καιρό. Συγκεκριμένα και οι δύο ενέργειες δείχνουν ενέργειες απελπισίας δύο καθεστώτων που προσπαθούν να σύρουν την Δύση προς υπεράσπισή τους, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν έναν πολύ ισχυρό εχθρό.

Η μεν Τουρκία επεδίωξε κάποια «ακραία» απάντηση της Ρωσίας στην απρόκλητη επίθεση εναντίον της, έτσι ώστε να εκβιάσει τη συσπείρωση του ΝΑΤΟ πίσω από αυτή, ενώ η Σαουδική Αραβία φαίνεται πως ευελπιστούσε σε κάποια αντίστοιχη αντίδραση του Ιράν. η οποία θα ενεργοποιούσε εκ νέου τα αντιιρανικά αντανακλαστικά της Δύσης. Σε μία τέτοια εξέλιξη των πραγμάτων θα μπορούσαν να προκληθούν επιπροσθέτως σοβαρές αναταραχές στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, οδηγώντας σε απότομη άνοδο τις τιμές του πετρελαίου, διασώζοντας έτσι τη σαουδαραβική οικονομία, που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Για να ενισχύσει δε αυτή του την προσπάθεια, το Ριάντ προχώρησε σε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την Τεχεράνη.

Θα πρέπει ακόμη να επισημανθεί ότι τυχόν πολεμικό επεισόδιο θα διεξαγόταν υπό σχετικά ασφαλείς συνθήκες για τη Σαουδική Αραβία, μια και οι δύο χώρες δεν έχουν χερσαία σύνορα και η όποια αντιπαράθεση θα περιοριζόταν σε συγκρούσεις μεταξύ ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο, όπου οι Σαουδάραβες έχουν τόσο τεχνολογικό όσο και ποσοτικό πλεονέκτημα. Βέβαια, οι βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν θα μπορούσε να απειλήσουν άμεσα τα σαουδαραβικά εδάφη, ενώ το Ριάντ δεν έχει μεριμνήσει για την ουσιαστική ενίσχυση του αντιβαλλιστικού του οπλοστασίου, όπως έχουν κάνει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Ακόμη περισσότερο, αν το Ιράν καταφέρει να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, σε περίπτωση αντιπαράθεσης, μεγάλο μέρος του σαουδαραβικού πετρελαίου, αλλά και το σύνολο της παραγωγής του Κατάρ, του Μπαχρέιν και των ΗΑΕ, δεν θα έχει διέξοδο προς τον υπόλοιπο κόσμο. Εν παραλλήλω, η αδυναμία της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της να κατανικήσουν τους σιίτες Χούθι στην Υεμένη απειλεί να αποκόψει την Σαουδική Αραβία από τον υπόλοιπο κόσμο και από την πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας.

Με άλλα λόγια, οι σιιτικές δυνάμεις ενδέχεται σε λίγο καιρό να είναι σε θέση να εγκλωβίσουν σε έναν ασφυκτικό κλοιό τις σουνιτικές πετρομοναρχίες της Αραβικής Χερσονήσου τόσο από τον Βορρά όσο και από το Νότο αν νικηθούν οι τζιχαντιστές στο Ιράκ και τη Συρία και αν υπερισχύσουν οι Χούθι στην Υεμένη. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούν να εγκλωβίσουν και μεγάλο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.

Το περίεργο είναι ότι ένα παρόμοιο ενδεχόμενο δεν φαίνεται να προκαλεί ανησυχία στον κόσμο γενικώς και στις ΗΠΑ ιδιαίτερα. Αυτό θα ήταν κάτι ανήκουστο πριν από μερικά χρόνια. Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει και ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο παλαιότερα ενδεχομένως δεν ισχύει σήμερα.

Η γεωγραφία της ενέργειας οδηγεί σε απομάκρυνση

Στον χθεσινό κόσμο, η παραμικρή πιθανότητα να ξεσπάσει πολεμική αντιπαράθεση μεταξύ του μεγαλύτερου παραγωγού πετρελαίου στον πλανήτη (Σαουδική Αραβία) και ενός από τους μεγαλύτερους (Ιράν) θα προκαλούσε τον τρόμο της Ουάσιγκτον, η οποία θα έσπευδε να καλύψει τους συμμάχους της στον Περσικό Κόλπο, με ό,τι έχει και δεν έχει.
Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη σε αυτή την περίπτωση. Παρεμπιπτόντως, ούτε η διεθνής αγορά ενέργειας φάνηκε να εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα από το ενδεχόμενο παρόμοιας πολεμικής σύγκρουσης κι έτσι, έπειτα από μία αντανακλαστική άνοδο στην τιμή του πετρελαίου, υπήρξε ξανά πτώση και ο «μαύρος χρυσός» βρίσκεται σήμερα σε χαμηλά δεκαετίας.

Αυτό αφενός μεν επιβεβαιώνει ότι υπάρχει περίσσεια ενεργειακών αποθεμάτων στον πλανήτη, αφετέρου δε ότι τα αποθέματα αυτά είναι διασκορπισμένα σε διάφορες περιοχές. Με άλλα λόγια, δεν έχει γίνει πολυπολικό μόνο το διεθνές σύστημα ισχύος, αλλά και το διεθνές σύστημα ενέργειας.
Έπειτα από πολλά χρόνια έχει δημιουργηθεί μία αποκεντρωτική γεωγραφία της ενέργειας, η οποία συνεισφέρει στην περαιτέρω επέκταση και εδραίωση του πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Επιπροσθέτως, όταν αναφερόμαστε σήμερα σε αποκεντρωμένη γεωγραφία της ενέργειας, ουσιαστικά εννοούμε μία αποκεντρωμένη γεωγραφία των υδρογονανθράκων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), μια και δεν έχει εμφανιστεί ακόμη κάποιο υποκατάστατο ή πλέγμα υποκατάστατων που θα μπορούσε να πάρει τη σκυτάλη από τους υδρογονάνθρακες μέσα στην επόμενη δεκαετία ως βασική πηγή ενέργειας. Άρα, παρ’ όλη την στασιμότητα των τιμών του πετρελαίου μετά την κρίση στις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – Ιράν, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μία μεγάλης έκτασης αντιπαράθεση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν θα προκαλούσε εκτίναξη των τιμών προς τα πάνω.

Ίσως, λοιπόν, η ουσιαστική εξήγηση γι αυτή την «ψύχραιμη στάση» των Ηνωμένων Πολιτειών να είναι το γεγονός ότι έχουν μεταβληθεί και οι ίδιες από καταναλωτή σε παραγωγό υδρογονανθράκων χάρη στο σχιστολιθικό αέριο και φυσικό αέριο που έχουν αποκαλυφθεί στα μητροπολιτικά τους εδάφη. Έτσι, ωθούνται σε μία λιγότερο παρεμβατική πολιτικά στα διεθνή δρώμενα.
Αυτό συμβαίνει αφενός μεν γιατί δεν τις πολυενδιαφέρει πλέον η αξιόπιστη ροή ενέργειας από τη Μέση Ανατολή, μια και διαθέτουν δικά τους αποθέματα, αφετέρου δε μία αύξηση στις τιμές του πετρελαίου, που θα προέκυπτε από τυχόν πολεμική αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή, πιθανώς να τις βόλευε γιατί έτσι θα αύξαναν και τα δικά τους έσοδα.

Υπενθυμίζεται ότι το σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι πιο ακριβό στην εξόρυξή του από ότι τα συμβατικά κοιτάσματα των αραβικών χωρών του Κόλπου ή του Ιράν, κι έτσι, για να είναι βιώσιμη η σχετική βιομηχανία, κάτι που έχει και γεωστρατηγική σημασία γα τις ΗΠΑ, οι τιμές θα πρέπει να είναι σχετικά υψηλές. Άρα, ενδεχομένως να βολεύει τους Αμερικανούς να υπάρχουν αναταραχές ανά τον κόσμο που θα επιφέρουν αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Σε περίπτωση που ισχύει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι περιορίζεται –αν δεν αντιστρέφεται ολοκληρωτικά- το ενδιαφέρον των ΗΠΑ να ασκούν δια της ισχύος έλεγχο των ροών της ενέργειας και, συνεπακόλουθα, του διεθνούς συστήματος. Δηλαδή, οι Ηνωμένες Πολιτείες ωθούνται στο να αφήσουν τον υπόλοιπο κόσμο στη μοίρα του. Άρα, δημιουργείται κενό ισχύος και ενισχύεται κατά συνέπεια η τάση για τη διαμόρφωση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ ενδέχεται να ωθηθούν προς τη μείωση της επίδρασής τους στα διεθνή δρώμενα άρα και προς την ενίσχυση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος, που θα αντικαταστήσει τον (φαντασιακό) μονοπολικό πλανήτη στον οποίο ασκούσαν αυτές την ηγεμονία, όχι μόνο κατ’ ανάγκην, λόγω περιορισμού της ισχύος τους, αλλά και γιατί έτσι τις συμφέρει. Η αλλαγή, δηλαδή, που επιφέρει στην γεωοικονομική ταυτότητα των ΗΠΑ η ανακάλυψη των μεγάλων κοιτασμάτων σχιστολιθικών υδρογονανθράκων στα μητροπολιτικά εδάφη τους ενδέχεται να επιδρά και στην ευρύτερη γεωπολιτική αμερικανική ταυτότητα και στρατηγική και να τις ωθεί όχι μόνο να αποδεχτούν παθητικά το διαμορφούμενο πολυπολικό σύστημα, αλλά και να το επιδιώξουν. Ίσως, λοιπόν, αυτή η μέχρι πριν από μερικά χρόνια υπερβολικά «ψύχραιμη» στάση των ΗΠΑ στην εντεινόμενη διαμάχη μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας πιθανώς να είναι το πρώτο επεισόδιο σε αυτή τη νέα διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα.

Βέβαια, η υπόθεση ότι η άνοδος των τιμών του πετρελαίου ευνοεί τις ΗΠΑ μόνο και μόνο γιατί έχουν γίνει κι αυτές παραγωγοί επιδέχεται έντονης κριτικής. Μεταξύ των άλλων, μπορεί να υποστηριχθεί ότι οι σχιστολιθικοί υδρογονάνθρακες αποτελούν απλώς ένα μέρος της οικονομικής βάσης της χώρας, η οποία, όπως κάθε μεγάλη βιομηχανική δύναμη, είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στο κόστος της ενέργειας. Άρα τυχόν υψηλό κόστος ενέργειας θα ήταν επιζήμιο γι αυτές. Όμως το κόστος της ενέργειας είναι περισσότερο σχετικό παρά απόλυτο μέγεθος. Για παράδειγμα, μία βιομηχανία τσιμέντου, η οποία είναι από τις πλέον ενεργοβόρες, έχει χαμηλό κόστος ενέργειας όταν είναι μικρότερο από αυτό των ανταγωνιστών της. Αν, για κάποιο λόγο, πέσουν οι τιμές, αλλά με τέτοιο τρόπο που να είναι πλέον ίδιες για όλους, τότε το κόστος ενέργειας για τη συγκεκριμένη βιομηχανία αυξάνεται και δεν μειώνεται.

Ανάγκη νέων στρατηγικών

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, κατά τα φαινόμενα, αξιοποιώντας τα δικά τους κοιτάσματα, θα είναι σε θέση να έχουν χαμηλότερο κόστος ενέργειας σε μία σειρά από βιομηχανικούς τομείς απ’ ότι οι Ευρωπαίοι και οι Ασιάτες ανταγωνιστές τους. Επιπροσθέτως, το υψηλότερο κόστος των υδρογονανθράκων θα επέτρεπε την οικονομικά βιώσιμη εγχώρια ανάπτυξη εναλλακτικών – «πράσινων» πηγών ενέργειας, κάτι που αποτελεί και σημαντικό στοιχείο της μελλοντικής αμερικανικής στρατιωτικής στρατηγικής (το θέμα αυτό εξετάζει και ο γράφων στο βιβλίο του «Το τέλος του πετρελαίου και η αρχή της νέας αμερικανικής στρατηγικής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη), ενώ θα περιόριζε ενδεχομένως τη σημασία του χαμηλού κόστους παραγωγής στα φωτοβολταϊκά που επιτυγχάνουν οι Κινέζοι. Άρα, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι υψηλότερες τιμές των υδρογονανθράκων θα ήταν επιζήμιες για την αμερικανική βιομηχανία στο σύνολό της. Αντιθέτως, για πολλούς κλάδους ενδέχεται να ήταν ωφέλιμες. Επομένως, πιθανώς να είναι προς το οικονομικό συμφέρον των ΗΠΑ ένας πιο ταραγμένος και «απείθαρχος» πλανήτης. Δηλαδή, ένας πλανήτης με μικρότερη αμερικανική παρουσία, ήτοι ένας πολυπολικός πλανήτης.

Επίσης, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η άνοδος των τιμών του πετρελαίου θα ενισχύσει σημαντικά τη ρωσική οικονομία κι αυτό είναι κάτι που δεν επιθυμούν οι Αμερικανοί. Όμως η υπόθεση αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκην σωστή. Μεταξύ των άλλων, η ενίσχυση της ρωσικής οικονομίας θα επέτρεπε την περαιτέρω ενίσχυση του ρωσικού οπλοστασίου κι αυτό με τη σειρά του θα ήταν ένα ισχυρότατο κίνητρο για την αμερικανική κυβέρνηση να αυξήσει τους εξοπλισμούς, ενισχύοντας έτσι τις πολεμικές βιομηχανίες, οι οποίες αποτελούν κομβικό κομμάτι της αμερικανικής τεχνολογικής βάσης και τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.

Σε κάθε περίπτωση, ο πολυπολικός κόσμος φαίνεται πως ήρθε για να μείνει και δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο, όπως επιμένουν να πιστεύουν (ή να ελπίζουν) κάποιοι αμετανόητοι πιστοί της αμερικανικής ηγεμονίας. Κι αυτός είναι ένας νέος κόσμος που απαιτεί νέες στρατηγικές, προσαρμοσμένες σε αυτόν, ακόμη κι από μικρές χώρες σαν τη δική μας, ή, μάλλον, ιδιαίτερα από αυτές.

Βέβαια, η είδηση της εβδομάδας θα ήταν η ατομική δοκιμή της Βόρειας Κορέας, αν πράγματι αυτή αφορούσε σε βόμβα υδρογόνου. Για την ακρίβεια, θα ήταν μία από τις πιο σημαντικές ειδήσεις της τελευταίας δεκαετίας, μια και θα δημιουργούσε νέα γεωστρατηγικά δεδομένα σε ολόκληρο το πλανητικό σύστημα. Όμως, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να επιβεβαιώνεται.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 323


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία είναι που:

  • Έχει κάνει γενοκτονία σε βάρος των προγόνων μας στην Μικρά Ασία και τον Πόντο.
  • Έχει κάνει γενοκτονία σε βάρος Αρμενίων και Ασσύριων.
  • Διατηρεί ετοιμοπόλεμη την στρατιά Αιγαίου με τα αποβατικά της έτοιμα απέναντι από τα νησιά μας.
  • Διατηρεί επιθετική διάταξη στον στρατό της στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο.
  • Έχει προμηθευτεί γέφυρες ταχείας ζεύξεως για να ξεπεράσει ο στρατός της υδάτινα ποτάμια κωλύματα…
  • Πριν από 5 μήνες ο υπουργός Αμύνης, έκανε λόγο για τουρκικά σχέδια για κατάληψη ελληνικού εδάφους.
  • Η Τουρκία διατηρεί εδώ και δεκαετίες την απειλή του κάζους μπέλι σε περίπτωση που ασκήσουμε το νόμιμο δικαίωμα μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων.
  • Εδώ και 42 χρόνια έχει εισβάλει και κατέχει παράνομα το 38% της Κύπρου. Διατηρεί εκεί στρατό ικανό να καταλάβει όλο το νησί και μεταφέρει εποίκους μοιράζοντας σε αυτούς την ¨λεία¨. Επιπρόσθετα προσπαθεί να εμποδίσει την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων και από το ελεύθερο τμήμα του νησιού.
  • Χρηματοδοτεί πράκτορες στην ελληνική Θράκη, υποσκάπτοντας την ελληνική κυριαρχία. Στηρίζει το DEB, στηρίζει τους ψευτομουφτήδες. Όλοι αυτοί οι μισέλληνες που εμφανίζονται στην Θράκη μας, δεν είναι ¨αυτοφυείς¨. Από κάπου χρηματοδοτούνται…
  • Στηρίζει παντοιοτρόπως τους κατσαπλιάδες (τζιχαντιστές και συμμοετίτες) της ISIS στην Συρία.
  • Σφάζει καθημερινά άμαχους στο Κουρδιστάν.
  • Επιπρόσθετα τελευταία μετά από το γεγονός στο Σουλταναχμέτ (βομβιστική ενέργεια), πολλοί Ευρωπαίοι ακυρώνουν τις κρατήσεις τους εκεί.
Το ερώτημα μας είναι απλό.
Εσύ ΚΩΛΟΕΛΛΗΝΑ γιατί πας εκεί και με τα χρήματα σου -ως τουρίστας- χρηματοδοτείς αυτό το κράτος;

Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Phil Butler
Journal-Neo

What if you woke up one morning, turned on CNN or BBC, and a friendly face told you 10 families ruled the world? How about 20? What if one family had investments in every corner of the world, and money bet on every point of conflict on Earth? Why CNN and BBC would be evangelizing conspiracy theories if they broadcast this. We all know everything is Vladimir Putin’s fault, and that Barack Obama is all that stands between America and doom. Here’s the other side of this alternate reality.

People I talk to these days seem resigned to the idea we are headed to World War III. As messed up as that sounds, please consult your own network of friends and family. Our kids believe Bruce Willis will ultimately save us, or either Iron Man will swoop in an thwart the villains. In between these extremes real heroes today are either vilified, or they are “hushed up” because of the way the system works. Those who would alleviate the suffering of Ukraine or Syrian kids ousted from a normal life, they have been morphed into the bad guys somehow.

As an example, a man in Britain voiced his heroic version of truth over the whole Syria mess, and he got hushed up. Tony Clarke, spokesperson for the Green Party, flat out accused Nathaniel Rothschild’s Genel Energy of funding terror! Later, the politician and activist was forced to retract the statement made on BBC’s breakfast show. Here is what the party later released, pay close attention to the wording:
“The Green Party and Tony Clarke wish to publicly retract this statement and accept it to be untrue and without foundation. Genel Energy, in which Mr Rothschild is only a shareholder and non-executive director, is a producer of oil in the Kurdistan Region. It is not, and never has been, a purchaser of oil from anyone.”
Clearly some barrister crafted this statement for the Green Party to get out of hot water. It is true Nat Rothschild is “only” a shareholder too. If by only you mean giving BP oil spill super villain Tony Hayward the money to buy into the Turkish Genel entity in the first place. Amazingly, the story of a UK figure calling out the richest family in the world as “terrorist funders” has all but disappeared from the web. Google it, don’t take my word. But let’s not get ahead of ourselves here. I want the reader to remember something Russian President Vladimir Putin said before the United Nations not long ago, then we can continue:
“Instead of the triumph of democracy and progress, we got violence, poverty and social disaster — and nobody cares a bit about human rights, including the right to life. I cannot help asking those who have forced that situation: Do you realize what you have done?”
So the question arises; “Who really forced these situations?” Was it Muammar Gaddafi or Saddam Hussein who thrust their people and nations into perpetual war? How about Syrian President Bashar Hafez al-Assad, did he purposefully destroy his own nation? Maybe the chicken was before the egg, or vice versa. The fact is, the news tells us the superficial story of today’s reality. When George W. Bush unleashed “Shock and Awe” on Baghdad, the news revealed the bright flashes of light over the city for days on end. What CNN and BBC did not show, were the civilians dying in the shadows. The media told us coalition forces were barding in to overthrow a tyrant, and to find weapons of unspeakable potential. This was 2003, and around water coolers and in pool halls in America, we muttered; “It’s all about the oil!”

Then the news died down, we went back to work. And Afghanistan and Iraq became a “War on Terror” – Death dealing became the spread of democracy.

Tony Clarke is a hero, a hero who will never get his statue on Piccadilly. Rothschild’s barristers, or bank officials calling in loans here and there, they persuaded Clarke and the Greens to apologize. The wording says to me, that Clarke cannot prove Genel bought oil from Daesh. It also says Genel may well be making profits from this war. So for my part, I’d like to show you interesting information to this end. “Just who is making a profit from Syria and the Middle East mess?”

Turkey’s Genel Energy International Ltd, merged with Tony Hayward’s Vallares Plc. back in 2011. Funded by Rothschild and banker Julian Metherll, the venture’s success was partly dependent on creating a new “Kurdistan” to the North of Iraq, and in Eastern Parts of Syria. Tony Hayward you’ll remember, was CEO of BP, forced to resign over the Deepwater Horizon mess. This is important later on, but for now the “New Kurdistan” project is central. Here is a Bloomberg quote from Hayward when the announcement was made back then:
“These are world scale producing fields. Kurdistan is one of the “last great frontiers in the oil and gas industry, with low finding and development costs, and proximate to significant markets.”

“Proximity to significant markets,” this is what I would like you to consider. The map above shows the transportation sea routes to the various “markets”, as well as the relative oil reserves of the various countries. Part of the yearly reports on energy, the map is but one of hundreds of pieces of intelligence compiled into the BP Statistical Review of World Energy series of reports. These are reports that Tony Hayward and other high level investors operate and strategize from. The long and short here being, every aspect, every penny of world energy, every potential win is calculated by businesses that have more money resources than anyone on the planet. But let me move on quickly, to show you how a “New Kurdistan” or a “New Syria” plays into our foreign policy picture today. I’ll reveal more Hayward-Rothschild linkages later on.

I found a report last week about a journalist named Dr. Nafeez Ahmed, who asserts this Kurd-ISIL oil connection through east Syria and northern Iraq connects with Bilal Erdogan, son of the Turkish president. His contentions, based largely on claims from a Kurdistan official, suggest the Kurds are buying oil from ISIL. Perhaps Mr. Tony Clarke was unaware of the fact former MP of the Change Movement in Kurdistan, Burhan Rashid, is being prosecuted by the Kurdish Regional Government (KRG) for claiming that KRG does participate in the illegal and illicit trade in oil with ISIL. To make matters even more sinister sounding, US officials have known about the tanker trucks and the illicit trade all along. Supposedly, investigations have already turned up a company called Meer Soma, a subsidiary of the Nokan Group, transporting refined oil products from ISIS-controlled refineries to Kurdish entities in or near Kirkuk. As an aside here, Tony Hayward is featured in this Bloomberg piece from 2012 christening a fleet of trucks from Kurd dominated Northern Iraq bound for Turkey. His Turkish-British Genel is the tie that binds 11 trillion cubic meters of natural gas and billions of barrels of oil to Rothschild and others.

Stop here for a moment and gather you thoughts. Exactly what manner of brainwashing has made the world forget that fabulously wealth and powerful families like the Rockefellers and Rothschilds, simply forgot how to play “hardball” with the world? We look on politicians like Barack Obama, David Cameron or Tony Blair as somehow controlling events. In reality, deep down we all know who pulls the strings. Genel Energy, Genie Energy in Israel, and other endeavors concerning ALL energy resources impact significantly everything that happens on our planet. Remember I mentioned the Iraq invasion being “all about oil?” Well it was, and I can make a case for these energy Titans having played a significant role. This Judicial Watch page contains links to declassified documents showing the United States Government’s interest in Iraqi and Middle East oil just prior to the Afghanistan and Iraq invasions, and prior to 9/11. There’s two sections that bear special scrutiny. They are entitled Foreign Suitors for Iraqi Oilfield Contracts – Part 1 & 2, dated March of 2001, 6 months before the Twin Towers came down. These were obtained by a court order according to the Freedom of Information Act (FOIA), and concern what was known as the “Cheney Energy Task Force.” We haven’t the space for 9/11 theories here, but what these documents do who is an intense interest in this region tightly targeting oil and gas. The reader will find the “suitors” listed to benefit from Iraq’s wealth interesting compared to who actually benefits now.

This is a very deep and complex study to engage in, the energy transit and profits discussion I mean. Let me abbreviate the voluminous discourse here, if I may. This Heritage Foundation study done by Ariel Cohen, Ph.D., it pretty much sums up the academic take on the energy war we see taking shape today, at least it shows one place the US got it’s Caucasus strategy from. The crux of that being, Iran is the key to the future of world energy, and the 1995 Iran Foreign Oil Sanctions Act (S. 1228) and by the 1996 Iran and Libya Sanctions Act (P.L. 104-172) had very little to do with Islamic fundamentalism or terror.

Then Vice President Dick Cheney’s so-called Energy Task Force reveals a preoccupation by some in the West with Iranian energy assets, Kazakhstan energy and infrastructure, and that of Russia. Moving forward, the Rothschilds and others were keenly interested too. So was the US State Department, the Pentagon, MI6, and every top energy executive in the world. The 2002 State Department map you see here, indicates there was planning going on in light of Russia’s and Iran’s positions for transport. Take note that Iraq or Saudi Arabian transit infrastructure is not even shown. Colin Powell was the Secretary of State then, if you will remember. Let me make a note, this map was also secret before Judicial Watch gained access through FOIA. You can guess why it was secret.
I outlined earlier on Sputnik previously the Rothschild investment and moves inside Ukraine. Other figures play at the periphery of these “investment conflicts.” George Soros is frequently associated with both Ukraine, and the Syria region via his associations with the Rothshilds, Dick Cheney, and media mogul Rupert Murdoch, who all bought into Genie Oil & Gas (not Genel, two different ventures) back in 2010. Looking at Genie for the moment, this energy outfit is a subdivision of IDT Corporation, a holding company of seemingly untraceable total parts. Tyler Durden over at Zero Hedge outlines some of the same information. Genie Oil & Gas has another affiliate, Israel Energy Initiatives Ltd (IEI), an Israeli company based in Jerusalem, which lays claim to 40 billion barrels of oil beneath Israel’s Shfela basin, which cannot be extracted owing to the environmental catastrophe it may cause. That’s another story of greed, I mention it only to cement the reality of Rothschild and other “fingers” in chaos pies.

You may also find it interestingly that IDT has been testing on US government land in Colorado for solutions to environmental hurdles to fracking shale. Look up French energy giant Total, along with IDT’s American Shale Oil Company (AMSO), and correlate all I have suggested so far, the investment scope is unbelievable, if nothing else is. I’ve also found Nathaniel’s father, Jacob Rothschild connecting in interesting ways with Hayward and Baron Browne of Madingley (who also had to resign at BP), and Cheney’s Halliburton, and News Corps’ Murdoch are part of some fraternal brotherhood clearly, but I shudder to say which one. If you want to dive off into conspiracy theories that may be true, this RT piece puts Colin Powell and Tony Blair together headed to the notorious Bohemian Grove affair. I wanted to mention this because Tony Blair was just visiting Erdogan in Turkey days before the Russian SU24 was downed. As you can tell already, the breadcrumbs of this “bankers meet terrorists” epic, they lead a circuitous trail. I can absolutely make the connections in between Baron Browne, Rothschild, Vladimir Putin’s worst enemy, ousted oligarch Mikhail Khodorkovsky. To his credit, John Browne, Baron of Madingly tried to distance himself from the notorious Yukos oil billionaire in the former’s book, but this is necessity in Browne’s position of power. This Wikileaks document recalls a Times article where the former BP head says Jacob Rothschild introduced him to the then powerful Russian oil czar. These people eventually met with Vladmir Putin to discuss BP buying into Russia. Browne had this to say of Putin:
“Regardless of what Putin stands for, he is exceedingly competent.”
Indeed. Rumors Putin told the New World Order to bugger off seem factual now. As for Browne’s description of Mikhail Khodorkovsky, it’s clear the Rothschilds would go to bed with the dogs, if the fleas they would take home had value. Khodorkovsky is a very nasty sort, both Putin and Baron Browne concurred on this point. But what’s telling in this WikiLeaks document, is the seeds of the mess we see sprouting today. At the time Browne and then PR Tony Blair made the BP deal with Russia, it was the biggest deal in the history of Putin’s homeland. According to Browne’s memoir, “Putin was impressive,” speaking about his capability to know so many facts, I assume. The deal, as it were, ended up falling through as Browne recounts Putin predicting it would. That’s ammunition for a further essay, but it’s crucial to understand that we are talking about very few important people here. At the top at least.

Today, it suffices to say these people fear Putin like a big Russian bear in the living room. I think the evidence clearly shows Jacob, and son Nathaniel Rothschild, have been working at last ten years toward a free Kurdistan (Google Genel PDF “Powering the Future of the Kurdistan Region of Iraq). It’s also fair to say, the implications in this are staggering. This venture will soon lay claim to not only a vast oil bonanza, but to upwards of 11 trillion cubic meters of natural gas, not to mention the geo-strategic and transportation advantages. Let me show you a quote from Tony Hayward on profits this year form war torn Northern Iraq, then you decide if the Rothschild’s and are in any way funding terror.
“The commencement of oil exports through the KRI-Turkey pipeline by the KRG was a landmark for the KRI oil industry. The ability to market oil through Ceyhan and receive international prices confirmed the status of the region as an important oil province, and revenues help to ensure a strong and prosperous Kurdistan Region of Iraq.” – Tony Hayward
Over two million little children are completely homeless. Thousands are dead, war threatens the whole world, and Tony Hayward and his company are having a oil rush of monstrous proportions. Nathaniel Rothschild and others have bet mightily on this play. And somehow semantics and profit is more important. Genel Energy buying Daesh oil is the point where a decent Brit has to apologize? I spoke with my research colleague, Holger Eekhof about this. His opinion was a strikingly bright bit of common sense. He asked me; “Phil, why would Rothschild or any of these people need to purchase oil from ISIL, they already own the oil?” I guess the semantics of “own” come into play here, you tell me.

Phil Butler, is a policy investigator and analyst, a political scientist and expert on Eastern Europe, exclusively for the online magazine “New Eastern Outlook”.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η χώρα μας, ως μέλος της Ε.Ε. αλλά και της ομόδοξης θρησκείας με την Ρωσία, αποτελεί πλέον ένα σοβαρό στόχο για κάποιους τζιχαντιστές.

Γράφει ο Μακεδών

Για να μας εφησυχάσουν, ώστε μετ’ ευκολίας να αποδεχόμαστε την εισβολή προσφύγων και λαθρομεταναστών, από πλευράς του «προοδευτικού» κόσμου γίνεται επίκληση του «φιλελληνισμού των Αράβων», και από πλευράς του Daesh υπάρχει συμφέρον να μη δημιουργούνται επεισόδια στις πύλες εισόδου των λαθρομεταναστών στην Ευρώπη, γι’ αυτό και ακόμη στη νοτιοανατολική Μεσόγειο δεν έχουν σημειωθεί σοβαρά επεισόδια με τζιχαντιστές, που θα ανέτρεπαν το ευνοϊκό γι’ αυτούς κλίμα.

Αυτήν την θέση την υποστηρίζω από καιρό, και από αυτήν την στήλη.

Ως προς το «φιλελληνικό κλίμα», αυτό ίσως υπάρχει ακόμη σε κάποιους λαούς, αλλά τις αποφάσεις τις παίρνουν οι ηγεσίες. Πριν από μερικές δεκαετίες τα ελληνικά Πανεπιστήμια και οι στρατιωτικές σχολές ήσαν γεμάτες από Αφρικανούς και Ασιάτες, γόνους πλουσίων οικογενειών που μπορούσαν να καλύπτουν τα έξοδα φοίτησης και διαμονής, οι οποίοι με την αποφοίτησή τους, μεταβαίνοντας στις χώρες τους, κατελάμβαναν υψηλές θέσεις στην κοινωνία των χωρών τους.

Αυτοί, εκ του αξιώματός τους ήσαν σε θέση να ασκήσουν φιλελληνική πολιτική, μόνον που τώρα δεν υπάρχουν. Τους διώξαμε, με την αλλαγή πλεύση μας. Φυσικά και υπακούσαμε σε άνωθεν εντολές, όπως λένε, χωρίς ακόμη να γίνει αντιληπτό, ποιο είναι το όφελός μας.

Ανεξαρτήτως όμως αυτού, οι μισθοφόροι τζιχαντιστές, δημιούργημα της ίδιας της Δύσης που μέσω αυτών μπορεί να αποδυναμώνει κράτη, είναι αμφίβολο αν ελέγχονται πλήρως.

Υπάρχουν πολλοί «μοναχόλυκοι», οι οποίοι εμπνευσθέντες από τα «κατορθώματα» του Daesh, δρουν ανεξάρτητα. Επομένως, οι βομβαρδισμοί εναντίον τους στην Συρία, αφού όμως πρώτα επέτυχαν τον κατατεμαχισμό της χώρας, δεν εξασφαλίζουν ηρεμία στα χριστιανικά κράτη.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, τι εντολές μπορεί να δώσει ένας μοναχόλυκος ιμάμης σε δυτική χώρα. Επομένως, το πρόβλημα είναι πως με τον τεράστιο και ανεξέλεγκτο όγκο των εισβολέων (έτσι αποκαλούνται όσοι άνευ προσκλήσεως εισβάλλουν στο σπίτι κάποιου) είναι αμφίβολο αν οι ελληνικές υπηρεσίες έχουν την δυνατότητα παρακολούθησής τους. Και μόνον το γεγονός ότι οι δράστες των αιματηρών επιθέσεων στην Ευρώπη πέρασαν από την Ελλάδα ανενόχλητοι, φανερώνει πολλά.

Ως προς δε την σκόπιμη αποφυγή επεισοδίων στην Ελλάδα, όταν προ καιρού το κατέγραψα, ίσως κάποιοι αμφέβαλαν. Εχθές, όμως, δημοσίευσε ένα άρθρο ο κ. Αλέξανδρος Νίκλαν, Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας IISCA Sec Group, όπου δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ότι η Ελλάδα είναι πιθανό να βιώσει σύντομα εικόνες όπως αυτές της Τουρκίας ή της Γαλλίας στο έδαφος της. Γράφει δε, πως «σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο μέσος πολίτης, οι φανατικοί δεν «αγαπούν» την Ελλάδα, αλλά θεωρούν ότι είναι χρήσιμη μέχρι στιγμής. Κυρίως γιατί έχει ανοιχτά σύνορα και βοηθάει στη δίοδο προς την Δύση». Ό,τι δηλαδή έγραψα προ καιρού.

Εκφράζει τον φόβο, ότι αυτό σύντομα θα σταματήσει, καθώς εκ των πραγμάτων η στάση της Ελλάδος στα σύνορα θα σκληρύνει, όπως και πρέπει να γίνει, για να μειωθεί η πιθανότητα να μετατραπεί η χώρα μας σε «σαλόνι υποδοχής» κάθε λογής ατόμου που θα θέλει παράνομα να περάσει στην Δύση. Και φυσικώ τω λόγω, η σκληρή στάση αναιρεί αυτόματα την όποια «ασυλία» και ενδέχεται να οδηγήσει σε απειλές εκ μέρους του Daesh, κάτι που έτσι και αλλιώς έχει πράξει και στο παρελθόν.

Η διάθεση επεκτασιμότητας των τζιχαντιστών δεν είναι κάτι άγνωστο. Ήδη έχουν απλωθεί σε χώρες της Ε.Ε. και δεν θα διστάσουν να το κάνουν και σε χώρες που θα θεωρήσουν ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως σημείο εστίασης προσοχής για τους σκοπούς τους. Ειδικά η χώρα μας, ως μέλος της Ε.Ε. αλλά και της ομόδοξης θρησκείας με την Ρωσία, αποτελεί πλέον ένα σοβαρό στόχο για κάποιους εξ αυτών που θα θελήσουν να δώσουν σημεία παρουσίας στην περιοχή. Η χώρα μας, όπως ειπώθηκε παραπάνω, αποτελεί ένα ανάχωμα το οποίο διατηρεί κάποιο υποτυπώδες φίλτρο αμέσως μετά την Τουρκία για τους παράνομους μετανάστες μέχρι να περάσουν στην Ε.Ε.

Η Τουρκία ήδη βάλλεται, μετά την προχθεσινή διαταγή να περνούν μετανάστες μόνο με βίζα από τα Συριακά σύνορα. Αν αυτό είναι μια αιτία για τις δράσεις των φανατικών, τότε το ίδιο μπορεί να γίνει και στην περίπτωση της Ελλάδας. Επιβάλλεται, επομένως, ιδιαίτερη προσοχή.


Υ.Γ. Όταν ένας αστυνομικός απεύθυνε την φράση «που πας, ρε μπάρμπα», μη αναγνωρίζοντας τον υπουργό ΤΟΥ, περιμένω να αναγνωρίσει τον πιθανό τζιχαντιστή;

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου 

Κάτι περίεργο συμβαίνει στις Δημοκρατίες της Δύσης. Στο όνομα της ανοχής των ιδιαιτεροτήτων διαφόρων μειονοτήτων παραβιάζονται οι αρχές της ελευθερίας και οι δυνατότητες απρόσκοπτης εφαρμογής πολλών ατομικών δικαιωμάτων. Στο καθαρά πολιτικό επίπεδο ολόκληρες γειτονιές μετατρέπονται σε άβατα για τους περισσότερους πολίτες ώστε βίαιες πολιτικές μειοψηφίες, βλ. λχ συμμορίες, να ασκούν τρομοκρατία και ουσιαστικά τοπική εξουσία. Σε ορισμένους φτωχογειτονιές (banlieues) στο Παρίσι οργανωμένες ομάδες, συχνά οπλισμένων, νεαρών καθιστούν την πρόσβαση παρακινδυνευμένη και συχνότατα επικίνδυνη. Το ίδιο συμβαίνει σε γειτονιές στη Στοκχόλμη, στο Μάλμε, στη Χάγη και στην Αμβέρσα. Τα Εξάρχεια αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα για την Αθήνα. Καταστάσεις de facto φασιστικής κατοχής δημιουργούνται, όπου οι νόμοι της χώρας δεν εφαρμόζονται, και στο όνομα της δημοκρατικής ανοχής γίνονται αποδεκτές. Στο όνομα της ‘προοδευτικότητας’ και του ευρωπαϊκού ουμανισμού η δημοκρατία καταλύεται, το κράτος δικαίου παύει να υπάρχει κι επελαύνει ο φασισμός των μαχητικών μειοψηφιών.

Χειρότερα είναι τα πράγματα με την κατάληψη πολλών γειτονιών μεγαλουπόλεων της Ευρώπης από εισρέουσες εθνικές και φυλετικο-θρησκευτικές μειοψηφίες. Κάτω από το έμβλημα της πολυπολιτισμικότητας, που σημαίνει αποδοχή κι ενθάρρυνση χωριστής πολιτιστικής πορείας των επιμέρους εθνικών μειονοτήτων, ολόκληρες γειτονιές μεταμορφώνονται σε ανεξάρτητα εθνικά/πολιτιστικά διαμερίσματα. Στα κομμάτια αυτά του υποτιθέμενα ενιαίου αστικού ιστού εφαρμόζονται άλλοι νόμοι (λχ η ισλαμική σαρία), κυριαρχούν άλλες αξίες και γίνονται αποδεκτές συμπεριφορές που σε άλλες περιοχές της ίδιας χώρας είναι παράνομες και τιμωρούνται. Σε γειτονιές των Βρυξελλών λχ, του Μπέρμπιγχαμ η του Βούπερταλ εφαρμόζεται η πολυγαμία, είναι ανεκτές οι διακρίσεις κατά γυναικών καθώς και η βία και η κακομεταχείριση νέων κοριτσιών. Η αστυνομία, παρά τις εκκλήσεις και τις καταγγελίες, δεν επεμβαίνει θεωρώντας πως τέτοιες πρακτικές στις γειτονιές αυτές δεν την αφορούν. Και το ‘κράτος εν κράτει’ ισχύει κι επεκτείνεται.

Για κάποιους, τέτοιες παρατηρήσεις συνιστούν ‘ρατσισμό’ η ‘ισλαμοφοβία’. Δύσκολα όμως θα μπορούσε να αποκληθεί ρατσισμός η επισήμανση της περιφρόνησης της εθνικής έννομης τάξης κι’ η καταπάτηση ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, πάνω στην λογική εθνικών ιδιαιτεροτήτων και χωριστών πολιτισμικών λειτουργιών. Πως είναι δυνατόν να γίνονται ανεκτές τέτοιες διακρίσεις και βίαια να καταπατάται η εθνική νομοθεσία καθώς και αρχές και αξίες που έχουν κατοχυρωθεί στην Ευρώπη κατόπιν σκληρών ιστορικών κι αιματηρών συγκρούσεων. Είναι εξοργιστικό αλλά σε πολλές αστικές περιοχές στην Ευρώπη, με μουσουλμανικές τοπικές πλειοψηφίες, οι κυβερνήσεις δείχνουν συνειδητά να απέχουν από την επιβολή της εθνικής τους νομοθεσίας. Σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις για χρόνια λειτουργούν ανεμπόδιστα ‘δικαστήρια Σαρίας’ ενώ σε καταστήματα τροφίμων και σε σουπερμάρκετς απαγορεύεται η πώληση οινοπνευματωδών και χοιρινού. Επίσης το εθνικό μουσουλμανικό φαγητό halal ‘απαγορεύεται’ να πωλείται από μη μουσουλμάνους, ενώ έθιμα καθαρά χριστιανικά (εορτές αγίων, δημόσιοι στολισμοί Χριστουγέννων και παρελάσεις με φωτισμούς του Αγ. Μαρτίνου) καταργούνται. Στο Ρόδερχαμ της Βρετανίας μεταξύ 1997-2013 υπήρξε κύκλωμα μουσουλμάνων ανδρών που εκμεταλλεύονταν νεαρά κορίτσια (μη μουσουλμάνες) μέχρι και 11 ετών που, παρά τις καταγγελίες των γονιών τους, η αστυνομία άφηνε ανενόχλητο. Επίσης στο Μπίρμπιγχαμ της Βρετανίας μεταξύ 2007-2014 η κυβέρνηση παρακολουθούσε με απάθεια προσπάθειες τοπικών μουσουλμανικών οργανώσεων (ονομάσθηκε επιχείρηση ‘Δούρειος Ιππος’) να ελέγξουν ένα κύκλο σχολείων της μέσης εκπαίδευσης ώστε να τα μετατρέψουν σε καθαρά ισλαμικά σχολεία – κατά παράβαση της σχετικής εθνικής νομοθεσίας. 

Πέρα από όλα αυτά, το ζήτημα είναι αν είναι δυνατή η αποφασιστική αντίδραση σε όλες αυτές τις εξελίξεις. Η άποψή μου είναι πως αν δεν ανακοπεί η ακατάσχετη και οργανωμένη, κατά τη γνώμη μου, ροή μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη, η μετατροπή της Γηραιάς Ηπείρου σταδιακά σε ισλαμικό προτεκτοράτο είναι αναπόφευκτη. Σε σχετική ανάλυσή τoυ ο εξαίρετος και φίλος αρθρογράφος Gideon Rahman των Financial Times ("Mass Migration to Europe is Unstoppable”, 12/1/2016) εξηγεί γιατί η ροή αυτή θα συνεχισθεί, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα η Ευρώπη να πλημμυρίσει από μουσουλμάνους. Με παράδειγμα τις ροές κατά το παρελθόν Ευρωπαίων προς τον υπόλοιπο κόσμο έτσι και τώρα, επισημαίνει ο Rahman, η Ευρώπη των 500 εκ. θα αναγκασθεί να δεχθεί τον πλεονάζοντα πληθυσμό της Αφρικής (2,5 δις μέχρι το 2050) και της Ασίας ( 4,5 δις τώρα). Με την σημερινή μάλιστα τακτική της ΕΕ, που αποδέχεται όλους τους ‘πολιτικούς πρόσφυγες’ αλλά αδυνατεί να επιστρέψει πίσω όλους τους άλλους, η σχετική πλημμυρίδα είναι αναπόφευκτη. 

Είναι επίσης δεδομένο πως όταν οι κοινωνίες μας, με επι κεφαλής τις μεγάλες μας πόλεις, γεμίσουν από μουσουλμάνους δεν θα αργήσει η ώρα που αυτοί θα μετατραπούν σε ισλαμιστές και θα επιβάλουν τις δικές του αξίες και τρόπο ζωής. Μια ματιά στις εξελίξεις σε άλλες χώρες με μεγάλους αριθμούς μουσουλμάνων κατοίκων αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Το Πακιστάν (βλ σχετικές διακηρύξεις του ιδρυτή του Μωχάμεντ Αλί Τζίνα, FT. "Islamic Extremists pose a threat to Asian statehood” 13/1/2016) ιδρύθηκε σαν χώρα ανοχής διαφορετικών αντιλήψεων και θρησκειών. Σύντομα όμως η πλειοψηφία των μουσουλμάνων το μετέτρεψε σε ισλαμική δημοκρατία με αποτέλεσμα την εκκαθάριση όλων των άλλων θρησκευτικών ομάδων αλλά και των μη Σουνιτικών μουσουλμανικών μειονοτήτων. Παράλληλες εξελίξεις σημειώθηκαν σε περιοχές όπως το Μπανγκλαντές, η Σουμάτρα, οι Μαλδίβες, το Μπαλί, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία αλλά και το Αφγανιστάν σε σχέση με τους Σία Χαζάρας που κατοικούν στις κεντρικές περιοχές εκεί. Η Πακιστανή συγγραφέας Farahnaz Ispahani, στο βιβλίο της Purifying the Land of the Rure, περιγράφει πως στο Πακιστάν οι μη μουσουλμάνοι περιορίσθηκαν από 23% του πληθυσμού σε μόλις 3% στα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην ανεξαρτησία και σήμερα. Και την επιβολή βέβαια πολιτικών Σουνιτικής ισλαμικής ορθοδοξίας.

Αν δεν ανακοπεί λοιπόν άμεσα η μουσουλμανική ροή, δεν θα υπάρξει αύριο δρόμος επιστροφής. Κάθε άλλη συζήτηση περί εναλλακτικών ιδεολογικών πολιτικών αποτελεί σήμερα ασυγχώρητη και άκαιρη πολυτέλεια. 

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ελλάδα ευρίσκεται στο επίκεντρο της σύγκρουσης των Η.Π.Α. με τη Γερμανία, αντικείμενο της οποίας είναι η ηγεμονία της ηπείρου μας, ενώ καιροφυλακτούν η Ρωσία και η Κίνα – οπότε η κρίση θα διαρκέσει πολλά χρόνια ακόμη
«Η Γερμανία συνηθίζει να κερδίζει όλες τις μάχες, χάνοντας τελικά τον πόλεμο. Με βάση όλα όσα συμβαίνουν λοιπόν, φαίνεται πως η ιστορία επαναλαμβάνεται – αν και με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, επειδή οι οικονομικοί πόλεμοι, στους οποίους οι Η.Π.Α. είναι αναμφίβολα εξαιρετικά ισχυρές, ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες» (πηγή).
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Η χώρα που δεν επιθυμεί τη δραστηριοποίηση του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη είναι αναμφίβολα η Γερμανία – έχοντας χρηματοδοτήσει την Πορτογαλία, έτσι ώστε να το εξοφλήσει, καθώς επίσης την Ιρλανδία. Υπενθυμίζουμε πως η ΕΚΤ επέτρεψε στην κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας την εκτύπωση 40 δις € περίπου, τα οποία θα αποπληρωθούν μετά το 2040 – ως αντάλλαγμα για την ανάληψη των χρεών των τραπεζών, εκ μέρους του κράτους.

Εν τούτοις, στην περίπτωση της Ελλάδας, επιμένει πως είναι απαραίτητη η συμμετοχή του ΔΝΤ – ενώ η ίδια η Ελλάδα, προηγουμένως μέσω του κ. Σαμαρά (ο οποίος ανετράπη λίγο αργότερα) και πρόσφατα από τη σημερινή κυβέρνηση (που μάλλον δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία της), τάσσεται επίσης εναντίον του ΔΝΤ.

Το παράδοξο στην προκειμένη περίπτωση είναι πως το ΔΝΤ είναι το μόνο που έχει αφενός μεν παραδεχθεί επανειλημμένα τα λάθη του, στο θέμα του χειρισμού της ελληνικής κρίσης (ανάλυση), αφετέρου τοποθετείται υπέρ της διαγραφής μέρους του δημοσίου χρέους – όταν την ίδια στιγμή η Γερμανία είναι αντίθετη.

Εύλογα λοιπόν υποθέτει κανείς πως και η σημερινή κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι της Γερμανίας, η οποία επίσημα τάσσεται υπέρ του ΔΝΤ, ενώ στην πραγματικότητα θέλει να το διώξει από την Ευρωζώνη – έτσι ώστε να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Ευρώπης, ανακτώντας σταδιακά την ανεξαρτησία της από τις Η.Π.Α.

Κάτι ανάλογο διαπιστώνεται επίσης στο θέμα της ΤΤΙΡ (ανάλυση), μέσω της οποίας η υπερδύναμη προωθεί τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ, με απώτερο στόχο να διασφαλίσει την κυριαρχία της στην Ευρώπη – παράλληλα να εμποδίσει τυχόν συνεργασία της Γερμανίας με τη Ρωσία στην περιοχή της Ευρασίας, η οποία θα μετέτρεπε αυτόματα τις Η.Π.Α. σε μία περιφερειακή πλέον δύναμη.

Και σε αυτήν την περίπτωση η Γερμανία τάσσεται επίσημα υπέρ της υπογραφής της συμφωνίας, ενώ ταυτόχρονα κάνει ότι μπορεί για να μη δρομολογηθεί – με έμμεσους τρόπους φυσικά (διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, ψηφίσματα κλπ.), όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, όπου χρησιμοποιεί ως «εργαλείο» τις εκάστοτε κυβερνήσεις της.

Φαίνεται δε πως ο σημερινός πρωθυπουργός, παρά το ότι γνωρίζει την παγίδα, στην οποία οδηγήθηκε ο κ. Σαμαράς (υπόσχεση της Γερμανίας για την αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία δεν τηρήθηκε), κάνει το ίδιο λάθος – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση του, ενώ ήδη προωθείται ο διάδοχος του (άρθρο).

Περαιτέρω, επιθυμούμε να τονίσουμε ξανά πως δεν τοποθετούμαστε ποτέ εναντίον της Γερμανίας, αφού κάνει απλά τη δουλειά της όσο καλύτερα μπορεί και όπως η ίδια νομίζει –  σε αντίθεση με τις ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες ανέκαθεν φοβόνταν να λειτουργήσουν ως η πολιτική ηγεσία ενός ανεξάρτητου κράτους (χωρίς αυτό να σημαίνει πως τις θεωρούμε ενδοτικές).

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η Ελλάδα, το δικό της παρόν και το μέλλον της – τα οποία δυστυχώς δεν υπηρετούνται σωστά, αφού όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις της «άγονται και φέρονται» από ξένες δυνάμεις. Ο σημερινός μοχλός πίεσης τους δε είναι το δημόσιο χρέος, το οποίο διογκώθηκε σκόπιμα – με την επιβολή του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων που, μεταξύ άλλων, μείωσε το ΑΕΠ πάνω από 60 δις €, οπότε επιδείνωσε ραγδαία τη σχέση του με το χρέος.

Μέσω της υπερχρέωσης λοιπόν γίνεται προσπάθεια μετατροπής της χώρας μας σε άβουλη αποικία – αφού προηγουμένως υπεξαιρεθούν έντεχνα η δημόσια περιουσία της, τα ενεργειακά της αποθέματα αξίας άνω των 4,8 τρις € (άρθρο), μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας και των ελληνικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης ολόκληρος ο χρηματοπιστωτικός της τομέας.

Με δεδομένη δε τη γεωπολιτική σπουδαιότητα της γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας, τόσο ως ενεργειακού κόμβου για την τροφοδοσία της Ευρώπης, όσο και σε σχέση με τις ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή (Τουρκία, Αραβία, Ισραήλ, Β. Αφρική), είναι λογική η τοποθέτηση της στο στόχαστρο – ενώ, εκτός από τη λεηλασία της, προωθείται παράλληλα η μετατροπή της σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία μέσω της εγκατάστασης εποίκων, έτσι ώστε να ελέγχεται πολύ πιο εύκολα από τις δυνάμεις κατοχής.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμη την υπενθύμιση ενός παλαιότερου σεναρίου μας, αναμορφωμένου, το οποίο αφορά τις Η.Π.Α., την Ευρώπη, τη Γερμανία και την πατρίδα μας – έτσι ώστε να κατανοήσουμε ορισμένες σημαντικές πτυχές της όλης διαδικασίας, ακόμη και αν είναι υποθετικές.

ΣΕΝΑΡΙΟ

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι Η.Π.Α., με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών τους, δημιουργούν μία οργάνωση, η οποία προβλέπει (α) αφενός μεν την εκμετάλλευση της τεράστιας αγοράς της Ευρώπης σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, (β) αφετέρου τη διάλυση της, σε τυχόν εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης – ενώ διευκολύνουν το γερμανικό οικονομικό θαύμα, λόγω της θέσης της Γερμανίας, καθώς επίσης των γεωπολιτικών «υπηρεσιών» της, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.

Την βοηθούν λοιπόν το 1953 (επίσημη χρεοκοπία της) να επιτύχει τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υπολοίπων με ιδανικές συνθήκες (χαμηλό επιτόκιο, δόσεις ίσες με το 4% των εξαγωγών της), την επαναβιομηχανοποίηση της (σχέδιο Μάρσαλ), καθώς επίσης τη μη πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες – με την επιφύλαξη της «επαναδιαπραγμάτευσης» των αποζημιώσεων, στην περίπτωση μίας ενδεχόμενης ένωσης της με την Ανατολική πλευρά της (κάτι που τελικά απέφυγε η Γερμανία το 1990).

Φυσικά η ναζιστική της ηγεσία είχε φροντίσει ήδη να φυγαδεύσει τα κλεμμένα στο εξωτερικό (χρυσό, έργα τέχνης κλπ.), έχοντας μεταξύ άλλων προειδοποιήσει τους μεγάλους βιομηχάνους της από το 1944, έτσι ώστε να επενδύσουν τα χρήματα τους σε άλλες χώρες – με στόχο αργότερα, όταν η Γερμανία θα απελευθερωνόταν, ενώ θα δημιουργούνταν οι κατάλληλες συνθήκες, να τα μεταφέρουν ξανά στην πατρίδα τους.

Προς το τέλος τώρα του 1970 εμφανίζεται στην Ελλάδα ένας εκπαιδευμένος στις Η.Π.Α. χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος διαφθείρει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού – εθίζοντας το στην άμετρη κατανάλωση, στην ιδιοτελή ψήφο, στον αμετροεπή συνδικαλισμό, στα χρέη και στην εύκολη ζωή. Αυξάνει τους μισθούς χωρίς κανένα κριτήριο παραγωγικότητας, διογκώνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς επίσης τα ελλείμματα και διορίζει μία στρατιά ανεπαρκών δημοσίων υπαλλήλων – οι οποίοι στελεχώνουν μία «λεγεώνα», πιστή στις εντολές του αρχηγού της.

Τα έμπιστα μέλη της «λεγεώνας» τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν στο κόμμα εξουσίας τη συνεχή επανεκλογή του – με την αδιαφανή χρηματοδότηση του να στηρίζεται στην υπόγεια διαπλοκή, καθώς επίσης στη διαφθορά. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εξακοντίζεται στα ύψη, από μηδενική σχεδόν αφετηρία (γράφημα) – στο 100% του ΑΕΠ της δηλαδή, όπου παρέμεινε ουσιαστικά έως το 2007.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως μέχρι την τελευταία (2010), οι χρεοκοπίες της Ελλάδας ήταν το αποτέλεσμα των συνεχών «πολέμων» για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας της – ενώ καμία χώρα δεν είχε εξευτελίσει ποτέ τους Πολίτες της, οι οποίοι ζούσαν πάντοτε μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων τους.

Την ίδια εποχή (δεκαετία του ’80), τα παιδιά του Σικάγου  (νεοφιλελεύθερη σχολή), παίρνουν τα ηνία της πολιτικής στις Η.Π.Α., ιδιωτικοποιώντας σχεδόν όλες τις κερδοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, στις οποίες δραστηριοποιείται επεκτατικά η υπερδύναμη, τοποθετούνται κατά προτίμηση σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, με τη συμμετοχή εκπαιδευμένων στις Η.Π.Α. οικονομολόγων – επειδή αυτές μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, έχοντας μεταξύ άλλων τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τότε Δυτική Γερμανία υποχρεώνεται από τη Γαλλία να συμμετέχει στη μελλοντική δημιουργία της Ευρωζώνης, στο κοινό νόμισμα καλύτερα (ευρώ) – ως αντάλλαγμα ουσιαστικά για την ένωση της με την Α. Γερμανία. Οι Γάλλοι κυρίως θεώρησαν ότι, το κοινό νόμισμα θα αποτελούσε ισχυρή προστασία τους απέναντι στις ανέκαθεν επεκτατικές τάσεις της Γερμανίας – ενώ υπέφεραν κατά κανόνα από το ισχυρό νόμισμα (μάρκο) της γείτονας χώρας.

Οι Βρετανοί είχαν βέβαια αντίθετη άποψη, ανέστειλαν τη σύνδεση της λίρας με την ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα (ecu), όταν δέχθηκαν την επίθεση στη στερλίνα από τον G. Soros και δεν συμμετείχαν στο ευρώ – αφενός μεν επειδή δεν εμπιστεύονταν τη Γερμανία, αφετέρου λόγω του ότι θεωρούσαν πως επρόκειτο για ένα θνησιγενές νόμισμα.

Από την άλλη πλευρά οι Γερμανοί αντιλήφθηκαν ότι, μέσω της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν καλύτερα την πανάκριβη «προσάρτηση» της ανατολικής τους πλευράς – εάν υιοθετούσαν την πολιτική του μερκαντιλισμού, με τη βοήθεια κυρίως του μισθολογικού dumping. Δρομολογούν λοιπόν λίγο πριν το ξεκίνημα της Ευρωζώνης την «ατζέντα 2010», μέσω της οποίας επιβαρύνουν ουσιαστικά τους εταίρους τους με το κόστος της ένωσης τους – ενώ, μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, εφαρμόζουν νέες μεθόδους.

Τέλος η Ελλάδα, αρχές του 2000, πριν ακόμη καταφέρει δηλαδή να γίνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης, αναζητάει λύσεις για την παραποίηση κάποιων λογιστικών στοιχείων της – τα οποία θα μείωναν το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής.

Η Ελληνίδα υπεύθυνος της Goldman Sachs στο Λονδίνο, διαπιστώνοντας έκπληκτη τις τεράστιες αδυναμίες της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΕ, δημιουργεί ένα προϊόν (swap), το οποίο επιτρέπει την απόκρυψη ενός μέρους των χρεών της Ελλάδας – μία εξαιρετικά κερδοφόρα τοποθέτηση για τον εργοδότη της, αφού μεταφέρονται χρέη στο μέλλον, με πολύ υψηλά επιτόκια.

Η προετοιμασία της Γερμανίας και των Η.Π.Α.

Ευρισκόμαστε ακριβώς στην εποχή (Μάρτιος 2005), όπου φαίνεται πλέον καθαρά ότι, η πολιτική χαμηλών επιτοκίων της Fed δεν έχει μειώσει σημαντικά την ανεργία που προκάλεσε η κατάρρευση των εταιρειών διαδικτύου – ενώ οδεύει προς το τέλος της η μείωση του κόστους της ώρας εργασίας στις Η.Π.Α. (ανταγωνιστικότητα), με τη Γερμανία (γαλάζια καμπύλη) να παίρνει τη σκυτάλη.

Ειδικότερα η Γερμανία, έχοντας ανέκαθεν στόχο να ηγηθεί στην Ευρωζώνη, μέσω της οικονομικής υποδούλωσης των εταίρων της, άμεσα της περιφέρειας και έμμεσα του κέντρου, αποφάσισε όπως αναφέραμε τη «συγκράτηση» των μισθών των εργαζομένων της – κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών στη βιομηχανία της χώρας κατά 14% από το χρόνο εισόδου της στην Ευρωζώνη, οπότε την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της.

Έτσι, σε συνδυασμό με την έντονα επεκτατική πολιτική της μέσω των μεγάλων επιχειρήσεων της (με τη βοήθεια της διαφθοράς των ξένων κυβερνήσεων), κατόρθωσε να καταλάβει την πρώτη θέση στην Ευρώπη – καθώς επίσης στις εξαγωγές παγκοσμίως (την τρίτη στις πωλήσεις πολεμικού εξοπλισμού). 

Αντίθετα, οι Η.Π.Α. προσπάθησαν ατυχώς να μεγεθύνουν το ΑΕΠ τους εσωτερικά, μέσω της καταναλωτικής επέκτασης των αμερικανικών νοικοκυριών, στα οποία προσέφεραν τη δυνατότητα (ακόμη και στα πολύ χαμηλά εισοδηματικά στρώματα) να χρεωθούν και να κερδοσκοπήσουν – με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού, της αυξημένης ποσότητας χρήματος και της αγοράς κατοικιών (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης κλπ.).

Εκείνη ακριβώς την εποχή, η Βραζιλία ανακοίνωσε ότι, δεν χρειάζεται πλέον τη στήριξη του ΔΝΤ, λόγω της θετικής οικονομικής της ανάπτυξης – σαν αποτέλεσμα της αύξησης των τιμών των ενεργειακών και λοιπών πρώτων υλών παγκοσμίως (η χώρα διαθέτει τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές). Ο υπουργός οικονομικών του μεγαλύτερου κράτους της Λατινικής Αμερικής είπε τότε τα εξής:
«Το καταστατικό του ΔΝΤ προβλέπει τη στήριξη, με στόχο την καταπολέμηση των κρίσεων του εμπορικού ισοζυγίου, καθώς επίσης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Η συγκεκριμένη βοήθεια δεν είναι πλέον αναγκαία για τη Βραζιλία».
Στη συνέχεια (Απρίλιος του 2006), διενεργήθηκε το καθιερωμένο ανοιξιάτικο συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (τα κτίρια τους συνορεύουν με το Λευκό Οίκο και συνδέονται μεταξύ τους). Οι δύο διεθνείς «οργανισμοί» βίωναν τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία τους – όπου στην περίπτωση του ΔΝΤ, η κρίση ήταν πολύ πιο εμφανής.

Το «Ταμείο» δεν είχε καταφέρει ακόμη να ξεπεράσει τα προβλήματα που του είχαν δημιουργηθεί, μετά τον καταστροφικό χειρισμό της ασιατικής κρίσης (1997) εκ μέρους του.Τότε, το ΔΝΤ έχασε ολοσχερώς τη νομιμοποίηση του”, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του κέντρου παγκόσμιας ανάπτυξης.

Ειδικότερα, από την ασιατική κρίση και μετά, οι βασικοί «πελάτες» του ΔΝΤ, όπως η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες, η Κίνα και η Ινδία, φοβόντουσαν να ζητήσουν νέα δάνεια, διατηρώντας ακόμη νωπή στις μνήμες τους την καταστροφή του παρελθόντος – τα οδυνηρά επακόλουθα δηλαδή των τρομακτικών προγραμμάτων απελευθέρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών τους, τα οποία είχαν αποδεχθεί, μετά από «υπόδειξη» του ΔΝΤ, πολλές ασιατικές χώρες (ανάλυση).

Επί πλέον αυτών, είχε προστεθεί μία εντυπωσιακή «κίνηση» αρκετών κρατών της Λατινικής Αμερικής, υπό την ηγεσία της Βραζιλίας και της Αργεντινής, με στόχο την ολοσχερή αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ. Τελικός στόχος τους ήταν η ολική απεξάρτηση τους από το Ταμείο, το οποίο ήταν εξαιρετικά μισητό σε ολόκληρη την περιοχή.

Ουσιαστικά λοιπόν επρόκειτο για ένα καθαρό «μποϊκοτάρισμα» του ΔΝΤ – για ένα «εμπάργκο» καλύτερα, εκ μέρους μερικών εκ των μεγαλύτερων «πελατών» του. Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει το ΔΝΤ σε μία έντονη κρίση «προϋπολογισμού», αφού η λειτουργία του, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, χρηματοδοτούταν όλο και περισσότερο από τις πληρωμές των χρεών των «πελατών» του. Το ΔΝΤ υπολόγιζε ότι, οι εισπράξεις του (τόκοι και χρηματοπιστωτικά έξοδα), θα μειωνόταν από 3,19 δις $ το 2005, στα 1,39 δις $ το 2006 – ενώ μέχρι το 2009 θα περιορίζονταν άλλο τόσο, εάν δεν λάβαινε έγκαιρα τα μέτρα του.

Η Παγκόσμια Τράπεζα τώρα ήταν επίσης σε δυσχερή οικονομική θέση – αν και δεν κατηγορούταν, όπως το ΔΝΤ, για την αποτυχία στην Ασία ή για «μεθοδεύσεις», ανάλογες με αυτές του Ταμείου.  Όμως οι συνολικές εισπράξεις της, από τόκους και χρηματοπιστωτικά έσοδα, είχαν περιορισθεί ανησυχητικά – από 8,1 δις $ το 2001, στα 4,4 δις $ το 2004. Επίσης, τα έσοδα της από επενδύσεις ήταν μειωμένα – από 1,5 δις $ το 2001, στα 304 εκ. $ το 2004.

Η Κίνα, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Βραζιλία και πολλές άλλες «ανεπτυγμένες αναπτυσσόμενες» χώρες, αναζητούσαν ήδη νέους χρηματοδότες. Η ανάγκη λοιπόν των δύο «εργαλείων» του Bretton Woods να ενεργοποιηθούν στις ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες, μετά την εκδίωξη τους από τις αναπτυσσόμενες, ήταν επιτακτική – λόγω της οικονομικής «δυσπραγίας», στην οποία βρέθηκαν οι δύο αυτοί οργανισμοί το 2005.

Έτσι φτάσαμε στο Σεπτέμβρη του 2008, όπου καταγράφηκε η χρεοκοπία της Lehman Brothers, η οποία θεωρήθηκε από πολλούς σαν το μεγαλύτερο λάθος του αιώνα – ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα της κυβέρνησης των Η.Π.Α., μετά την αδυναμία τους να «προσαρτήσουν» τη Ρωσία, όταν χρεοκόπησε (άρθρο). Ήταν όμως σφάλμα ή απλά μία πανέξυπνη στρατηγική κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα; Το «πάτημα του κόκκινου πλήκτρου» ίσως, με το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση;

Η τράπεζα θα μπορούσε να είχε διασωθεί μόλις με 10 δις $. Εν τούτοις, η αμερικανική κυβέρνηση δεν συμφώνησε – κάτι που έχει θεωρηθεί σαν το αποτέλεσμα της έχθρας του τότε Υπουργού Οικονομικών και πρώην διευθυντή της Goldman Sachs, με το γενικό διευθυντή της Lehman.  Δεν μοιάζουν όμως όλα αυτά αλήθεια με κινήσεις «αντιπερισπασμού» των αντιπάλων; Κυρίως των Ευρωπαίων (Γερμανία), οι οποίοι έχασαν δισεκατομμύρια από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α.;

Ενδεχομένως λοιπόν να ήταν μόνο «προπέτασμα καπνού» για τις χώρες που ζημιώθηκαν (εξαπατήθηκαν) από τη Lehman και τις Η.Π.Α. – οι οποίες πιθανότατα «διέσπειραν» ηθελημένα το πρόβλημα τους παγκοσμίως, με απώτερο ίσως στόχο να το επιλύσουν, επιβαρύνοντας ισομερώς όλους τους υπόλοιπους «συμμάχους» τους.

Ας σημειωθεί εδώ ότι, στις Η.Π.Α. η Lehman δεν διέθετε κανενός είδους προϊόντα σε ιδιώτες. Ήταν η πλέον διεθνής όλων των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, αφού το 50% των συνολικών  δραστηριοτήτων της ήταν εκτός Η.Π.Α. – οπότε η χρεοκοπία της δεν αποτελούσε πρόβλημα για τη χώρα.

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία θεώρησε τότε πως δέχθηκε πολεμική επίθεση με οικονομικά όπλα, παρομοιάζοντας την με την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Οικονομικού Πολέμου – ενώ στα τέλη του 2008 είχε εκλεγεί στην προεδρία της Αμερικής ο B. Obama, ο οποίος συνετέλεσε τα μέγιστα στον «εφησυχασμό» των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Επίσης της κοινής γνώμης, μετά τις τεράστιες απώλειες από τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που υπέστησαν – όπου οι περισσότεροι θεώρησαν πως επιλέχθηκε με κριτήριο την καταγωγή του, έτσι ώστε να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» (με την έννοια πως τυχόν αντιδράσεις των Ευρωπαίων συμμάχων της υπερδύναμης θα θεωρούνταν ρατσιστικές).

Ουσιαστικά δε το 2009 πραγματοποιήθηκε η «άλωση» της Ανατολικής Ευρώπης από το ΔΝΤ (Ουγγαρία, Ουκρανία, Ρουμανία, Λετονία κλπ.), το οποίο ανέλαβε τη μία μετά την άλλη χώρα «υπό την προστασία» του – κάτι που δεν θα είχε συμβεί, εάν δεν είχε προηγηθεί η χρεοκοπία της Lehman Brothers και η χρηματοπιστωτική κρίση που προκάλεσε.

Έτσι διευκολύνθηκε η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η περικύκλωση της Ρωσίας, καθώς επίσης οι μετέπειτα προσπάθειες να απομακρυνθεί η Ουκρανία από την επιρροή της ρωσικής κυβέρνησης (ανάλυση).

Το σενάριο συνωμοσίας των Η.Π.Α.

Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.

Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία – η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία. Εκτός αυτού, θέλουν να εμποδίσουν την προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία, μέσω της συμφωνίας του αγωγού «Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη» – λόγω του οποίου μάλλον ανατράπηκε ο τότε πρωθυπουργός, εκβιαζόμενος να χάσει τις εκλογές.

Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (Καραμανλή), ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων εύκολο να εκβιαστεί.

Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του (Παπανδρέου), όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας, με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης και άλλων ισχυρών παραγόντων των Η.Π.Α., όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της, οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.

Άλλωστε η εμπειρία τους από την ενδοτική κυβέρνηση της Αργεντινής και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros – οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.

Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική παραίτηση του πρωθυπουργού, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας – το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).

Οργανώνεται επίσης η διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους (Παπανδρέου), ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον εύπιστου, εάν όχι ενδοτικού νέου υπουργού οικονομικών – μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων πρωτοβουλιών.
Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας αυθαίρετα – λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).

Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο – μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009.

Σε κάθε περίπτωση, έχει τεκμηριωθεί πλέον πως το έλλειμμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση στο 15,6% του ΑΕΠ που τοποθετήθηκε – αλλά χαμηλότερο του 10%, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες. Με δεδομένο δε το ότι, εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα συνολικά (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέη της Ευρώπης, οι τράπεζες της ήταν υγιείς, το δημόσιο χρέος της δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας ή του Βελγίου, ενώ δεν υπέφερε από κρίση ακινήτων όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, δεν υπήρχε προφανώς κανένας αντικειμενικός λόγος χρεοκοπίας της.

Εν τούτοις, ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα στην υπηρεσία του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα – θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας.

Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός οικονομικών ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα (ανάλυση),  τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.

Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης, κατηγορεί συλλήβδην τους Έλληνες ως εκ γενετής φοροφυγάδες  και άλλα πολλά – τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).

Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. –στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του. Μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% –  θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο.

Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.

Έτσι λοιπόν η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας.

Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της βρώμικης αποστολής του, με διάγγελμα του από το Καστελόριζο  – ενδεχομένως καλοπροαίρετα, εάν πράγματι πίστευε ότι εξυπηρετούσε παράλληλα τα συμφέροντα και της δικής του χώρας. Με δεδομένη πάντως την τεράστια σημασία του μικρού νησιού για την Ελληνική ΑΟΖ, δεν μπορεί παρά να είναι καχύποπτος κανείς, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επιλογή – ευχόμενος να είναι τυχαία.

Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Ενδεχομένως για να διευκολυνθεί η είσοδος του στις υπόλοιπες χώρες του Νότου, οι οποίες δεν θα χρειάζονταν την Τρόικα, εάν δεν είχε προηγηθεί η ελληνική περιπέτεια – πρώτα στη «σύμμαχο» Ιρλανδία και μετά στην Πορτογαλία.

Απώτερος στόχος είναι φυσικά η επίθεση στη Γερμανία και η εξασφάλιση της συνέχισης της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, με πρωθυπουργούς «ύπατους αρμοστές» –  αφού προηγουμένως θα έχει επιτευχθεί η αποδυνάμωση των Τευτόνων, μέσα από πακέτα στήριξης, μηχανισμούς διάσωσης κλπ. Όταν οι τελευταίες αυτές λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην την αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας όμηρος όμως με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Παράπλευρο μέρος του σχεδίου είναι πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο – επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.

Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας, στην περίπτωση που θα αντιλαμβανόταν την παγίδα.

Τέλος, η δημιουργία της ομάδας των Πολιτών που τοποθετήθηκαν από την αρχή εναντίον των μνημονίων, ήταν πιθανότατα προσχεδιασμένη – αφού έτσι δεν θα ξέφευγε ποτέ η Ελλάδα από την κρίση, επειδή δεν θα υιοθετούσε καμία πραγματική μεταρρύθμιση, παρά μόνο τις καταστροφικές (μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων κλπ.)

Το σενάριο συνωμοσίας της Γερμανίας

Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία κόστισε τεράστια ποσά στις τράπεζες της Γερμανίας (μόνο τα «ανοιχτά» ομόλογα της Commezbank ξεπερνούν τα 800 δις €), η μερκαντιλίστρια καγκελάριος αντιλαμβάνεται ότι, οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής – οπότε δίνεται η ανέκαθεν αναμενόμενη ευκαιρία στη χώρα της να επικρατήσει οικονομικά στην Ευρώπη, με απώτερο στόχο αφενός μεν την απεξάρτηση της από τις Η.Π.Α. (δεν έχει Σύνταγμα και είναι ουσιαστικά προτεκτοράτο της υπερδύναμης), αφετέρου την παγκόσμια κυριαρχία.

Στα πλαίσια αυτά η Γερμανία θεωρεί εύλογα ότι, η  ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων εταίρων της, έτσι ώστε να πειθαρχήσουν στις δικές της εντολές, καθώς επίσης να υποταχθούν στις ηγετικές της βλέψεις, είναι η χώρα μας.

Η Ελλάδα είναι εντελώς ανοργάνωτη και απείθαρχη, σε αντίθεση με το δικό της οργανωμένο, αστυνομικό κράτος, ενώ κυριαρχείται από μία διεφθαρμένη πολιτική και οικονομική ελίτ – διαφθορά που μπορούν να τεκμηριώσουν οι δικοί της διαφθορείς (Siemens, Ferrostal κλπ.), χρησιμοποιώντας την για εκβιασμούς. Ταυτόχρονα είναι αρκετά χρεωμένη, με μία εξαιρετικά ανεπαρκή ηγεσία – συνθήκες που διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια της.

Έτσι λοιπόν, αρχές του 2009, η Γερμανία ξεκινά μία εκστρατεία διασυρμού της Ελλάδας απέναντι στα μάτια όλων των υπολοίπων – με τη συμμετοχή κάποιων διατεταγμένων ΜΜΕ, τα οποία ακολουθούν πιστά τις «υποδείξεις» της κυβέρνησης τους.

Με τη βοήθεια δε κάποιων Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι μάλλον παίζουν διπλό παιχνίδι,  κατηγορεί τους Έλληνες ως φοροφυγάδες, τεμπέληδες, διεφθαρμένους, απατεώνες κλπ. – παρά το ότι γνωρίζει ότι, οι Έλληνες φορολογούνται πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς, με κριτήριο την φορολογική ανταποδοτικότητα (μόνο για την Υγεία και την Παιδεία οι Έλληνες ιδιώτες δαπανούν ποσά ίσα με το 10% του ΑΕΠ, όταν οι Γερμανοί απολύτως τίποτα).

Πείθει δε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να δηλώσει επίσημα στο εξωτερικό ότι, κυβερνάει μία χώρα διεφθαρμένων – έτσι ώστε να εξευτελίσει τους Έλληνες και να τους θυματοποιήσει, με στόχο να τους μετατρέψει σε άβουλα υποχείρια της.

Αργότερα, αφού ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat «συνεργεί» στην τεχνητή διόγκωση των ελλειμμάτων της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να βρεθεί η χώρα στο μάτι του κυκλώνα, η Γερμανία ενισχύει συνεχώς τη θέση της απέναντι σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης – ενώ τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν την κυρία Merkel σαν τη «σιδερένια καγκελάριο».

Η αντιπαράθεση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη μετατρέπεται πλέον σε διαμάχη Ελλάδας και Γερμανίας, ενώ όλες οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της Ευρωζώνης λαμβάνονται από το Γερμανό υπουργό οικονομικών – από τον κύριο Αδόλφο Σόιμπλε, ο οποίος καταργεί ουσιαστικά το Ecofin και δημιουργεί άτυπα το δικό του Euro Group. Στα πλαίσια αυτά, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας προς τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες μεταφέρεται σταδιακά στους Ευρωπαίους Πολίτες (γράφημα) – ενώ εμποδίζεται η χρεοκοπία της χώρας, παρά το ότι ήταν η ιδανικότερη τότε λύση.

Δυστυχώς όμως για τη Γερμανία, η οποία μάλλον υποτιμάει τη χρηματοπιστωτική υπεροχή της υπερδύναμης, ο Έλληνας πρωθυπουργός, παρά το ότι εμφανίζεται συναινετικός με την καγκελάριο, εκτελεί κρυφά εντολές των Η.Π.Α. – ενώ το ΔΝΤ, κρυμμένο πίσω από την Τρόικα, αναλαμβάνει ουσιαστικά τη σκιώδη εξουσία, κατευθύνοντας τα πιόνια του με μεγαλύτερη μαεστρία.

Κατ’ επακόλουθο, η επίθεση στην Ευρωζώνη κλιμακώνεται, τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της αυξάνονται, ενώ η Γερμανία χάνει όλο και περισσότερους από τους συμμάχους της – αφού φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α., δεν έχει ολοκληρωμένο επιχειρησιακό σχέδιο.

Η Πορτογαλία ακολουθεί την Ιρλανδία, εμφανίζεται ενδιάμεσα η Ισπανία, η Ιταλία αντιμετωπίζει τη μετωπική επίθεση των αγορών, οι μεγάλες Γαλλικές τράπεζες αποδεικνύονται πολύ πιο αδύναμες από όσο υπολογιζόταν, η ΕΚΤ διαφοροποιείται, και ορισμένα στελέχη της Γερμανίας εγκαταλείπουν το πλοίο – για παράδειγμα, ο υποψήφιος Γερμανός για την προεδρεία της ΕΚΤ.

Εν τούτοις, η Γερμανία καταφέρνει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος – αφενός μεν σύροντας την Ελλάδα στην υπογραφή του PSI, όπου η χώρα μας έπαψε πλέον να έχει τη δυνατότητα της μετατροπής του χρέους της σε εθνικό νόμισμα, αφετέρου με τη δήλωση του προέδρου της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία θα έκανε τα πάντα για το ευρώ. Τα επιτόκια δανεισμού της Ευρωζώνης υποχωρούν αμέσως, οπότε δεν διευρύνεται η κρίση δανεισμού τις άλλες χώρες – ενώ οι ισπανικές τράπεζες ενισχύονται απ’ ευθείας από την ΕΚΤ, με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η εισβολή του ΔΝΤ.

Όσον αφορά την Ελλάδα, εγκαθίσταται μία κυβέρνηση (2012) που δηλώνει υποταγή στις απαιτήσεις της Γερμανίας – αποστασιοποιούμενη αργότερα από το ΔΝΤ, οπότε από τις Η.Π.Α. Η Γερμανία όμως, διαπιστώνοντας πως παύει να τηρεί πιστά τις δεσμεύσεις της, μετά τις Ευρωεκλογές, τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της, αρνούμενη την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής που της είχε υποσχεθεί – με αποτέλεσμα να έλθει η αριστερά στην εξουσία.

Στη συνέχεια η νέα κυβέρνηση, μετά από μία ανόητη προσπάθεια να συγκρουσθεί μετωπικά με τη Γερμανία, χωρίς κανένα όπλο, χωρίς καμία ικανότητα και χωρίς συμμάχους, υποτάσσεται με τη σειρά της στην καγκελάριο – με την υπογραφή της συνθήκης της 13ης Ιουλίου, η οποία είναι κατά πολύ χειρότερη από τη συνθήκη των Βερσαλλιών που αναγκάσθηκε να υπογράψει η Γερμανία, όταν ηττήθηκε κατά κράτος.

Η Γερμανία λοιπόν κέρδισε ακόμη μία μάχη, με ουσιαστικό αντίπαλο τις Η.Π.Α., αφού κατάφερε να ανεξαρτητοποιήσει την Ευρωζώνη από τις αγορές, καθώς επίσης να υποτάξει πλήρως την Ελλάδα – χωρίς όμως να είναι σίγουρη πως δεν θα αναζωπυρωθεί η ελληνική πυρκαγιά, με τη βοήθεια των Η.Π.Α.

Τέλος, αν και θεωρείται δική της κίνηση η τοποθέτηση του μελλοντικού διαδόχου του σημερινού πρωθυπουργού, η αποστολή του οποίου σύντομα ολοκληρώνεται με την ψήφιση των νόμων του τρίτου μνημονίου, έτσι ώστε να είναι σίγουρη πως θα εφαρμοσθούν πιστά όλα όσα θα έχουν θεσμοθετηθεί, υπάρχουν αμφιβολίες – αφού θεωρείται απίθανο να μην αντιδράσουν οι Η.Π.Α., παρά την οικονομική και στρατιωτική αποδυνάμωση τους λόγω των πολλαπλών πολεμικών τους μετώπων (Ρωσία, Κίνα, Γερμανία).

Επίλογος

Είναι φανερό ότι, η Γερμανία δέχεται μία δεύτερη επίθεση από τις Η.Π.Α., σε οικονομικό επίπεδο, κρίνοντας από το σκάνδαλο της Volkswagen, το οποίο υπολογίζεται πως θα της κοστίσει πάνω από 90 δις € – ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες βιομηχανίες αυτοκινήτων της, όπως η BMW, οι οποίες εφαρμόζουν ανάλογα συστήματα εξαπάτησης.

Επί πλέον θα δεχθεί επιθέσεις σε άλλα αδύναμα σημεία της, όπως στις τράπεζες, με πιθανότερο πρώτο υποψήφιο τη Deutsche Bank – την πλέον μοχλευμένη και επικίνδυνη τράπεζα του πλανήτη. Με δεδομένη δε την κακή οικονομική κατάσταση των τοπικών τραπεζών της, καθώς επίσης τα τεράστια χρέη των ομοσπονδιακών κρατιδίων της, δεν αποτελεί δύσκολο αντίπαλο για την υπερδύναμη – η οποία υπενθυμίζουμε ότι, διαθέτει τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της παγκοσμίως, δυναμικότητας 50.000 ατόμων, στην καρδιά της Γερμανίας.

Όσον αφορά την Ελλάδα, η πρόσφατη επικοινωνία του υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α. με τον Έλληνα ομόλογο του, τεκμηριώνει πως το ΔΝΤ δεν έχει καμία διάθεση να αποσυρθεί από τη χώρα μας – οπότε, κατ’ επέκταση, από την Ευρωζώνη. Απώτερος στόχος άλλωστε της υπερδύναμης παραμένει η δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ – ενδεχομένως στα πρότυπα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, με κοινό νόμισμα το δολάριο ή με κάποιο καινούργιο, πόσο μάλλον αφού έχει προσεγγισθεί η 1:1 ισοτιμία του με το ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, με το ευρώ να κλυδωνίζεται επικίνδυνα, η Γερμανία ίσως επιλέξει είτε την εισαγωγή διπλών νομισμάτων στο Νότο, οπότε να παραμείνει το ευρώ στο Βορά, είτε την υιοθέτηση του μάρκου – κάτι που υποψιαζόμαστε από την οργάνωση ειδικών συζητήσεων στην Ευρώπη, με θέμα τα παράλληλα νομίσματα (Plan B), δήθεν προς όφελος των χωρών του Νότου, καθώς επίσης ως αντιστάθμισμα στην πολιτική λιτότητας!

Επομένως η ιστορία συνεχίζεται, ενώ έχει έλθει ίσως η εποχή όπου, αφού η υπερδύναμη έχει εκμεταλλευτεί την οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης, θα ακολουθήσει το δεύτερο στάδιο του αρχικού σχεδίου: η διάλυση της, η απορρόφηση της καλύτερα από τις Η.Π.Α., έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η παγκόσμια ηγεμονία τους. Φυσικά πρόκειται για ένα σενάριο που δεν έχουμε τη φιλοδοξία ή την ικανότητα να τεκμηριώσουμε – παραμένοντας απλά στην καταγραφή ορισμένων γεγονότων, υποθέσεων και προβλέψεων.

Πηγή Analyst
.
Black-Strip
Vassilis ViliardosΟ κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Για το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου