Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Σεπ 2015

Το δίδυμο Τσίπρα - Καμμένου "χτίζει" κυβέρνηση, με έτοιμες παραλλαγές και προσθήκες εάν το απαιτήσουν οι συνθήκες 
ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι "κάθονται στον πάγκο" περιμένοντας τις εξελίξεις για να στηρίξουν την κυβέρνηση όποτε χρειαστεί


Του Τάσου Παπαμαρκάκη

Λόγω των εξελίξεων (ευρωπαϊκή σύνοδος για το προσφυγικό και πίεση για ψήφιση εφαρμοστικών νόμων του τρίτου μνημονίου) καταγράφεται υψηλή κινητικότητα στα γραφεία των κομμάτων, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και των ΑΝΕΛ αλλά και του… Ποταμιού, ενώ μέχρι στιγμής το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά έχει δηλώσει μέσω στελεχών του ότι δεν ενδιαφέρεται να μπει στην κυβέρνηση.

Λογικά, κι ενώ όλοι –σχεδόν- αποκλείουν μία κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, η Κουμουνδούρου ήδη άρχισε σε δεύτερο χρόνο συνομιλίες με τον Σταύρο Θεοδωράκη (έχει ήδη "κλείσει" με τον Πάνο Καμμένο που διασώθηκε λόγω της αποχής), για τον σχηματισμό μίας συγκυβέρνησης σκοπού (χωρίς ουσιαστικούς πολιτικούς ρόλους, πέρα από τις προσχηματικές τοποθετήσεις σε «σημαντικά» υπουργεία), που αρκετοί ήδη επισημαίνουν τον Μάρτιο ως κρίσιμο μήνα πιθανών εκλογών και πολύ δύσκολα θα λειτουργήσει σε βάθος τετραετίας, εκτός και εάν υπάρξουν μελλοντικές συνεργασίες με άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ και Ένωση Κεντρώων).

Η Νέα Δημοκρατία καλείται να αναλάβει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης προκειμένου να αποκλείσει από αυτή τη θέση την Χρυσή Αυγή, η οποία αναμένεται να καρπωθεί σημαντικά πολιτικά οφέλη μετά την εφαρμογή των νέων μνημονιακών μέτρων.
Έτσι, με το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση με εταίρους (υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες, που ίσως ξεπεραστούν εάν παραστεί ανάγκη) Ποτάμι και (βασικός και απροβλημάτιστος εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ) ΑΝ.ΕΛ., στην αξιωματική αντιπολίτευση τη ΝΔ και να ακολουθούν Χρυσή Αυγή, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Ένωση Κεντρώων, το πολιτικό αύριο της χώρας αναμένεται πολύ ενδιαφέρον, την ίδια στιγμή που η οικονομική (φορολογική) πολιτική και άλλοι εφαρμοστικοί νόμοι θα τσακίζουν την χώρα…

Το σημαντικό, για το πολιτικό σύστημα (και φυσικά την κυρία Μέρκελ) είναι ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να έχει πολλές εναλλακτικές συνεργασίες, προκειμένου να παρατείνει στο μέγιστο δυνατό διάστημα τον ιδιόμορφο βίο της…

Συγχαρητήρια του Guardian στον "αριστερό" Αλέξη

Αξιοσημείωτο των εκλογών πρέπει να τονισθεί ο τακτικισμός του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δεν έμεινε ασχολίαστος την προεκλογική περίοδο, αλλά και αμέσως μετά τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα. Έτσι, ο Guardian έπλεξε το εγκώμιο του Αλέξη Τσίπρα, γράφοντας «ο Αλέξης Τσίπρας είναι πράγματι ένα πολιτικό φαινόμενο» και συνεχίζοντας «μετά από 7 μήνες αναταραχής, ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, ένα δημοψήφισμα, μια συνθηκολόγηση στις Βρυξέλλες, καθώς και μια διάσπαση με το ένα τρίτο των βουλευτών του να τον εγκαταλείπουν, επιστρέφει στην πρωθυπουργική κατοικία με μια παρόμοια εντολή με αυτή του Ιανουαρίου».
Ωστόσο, όπως σημειώνει ο συντάκτης, ο κ. Τσίπρας θα έχει τώρα την ευθύνη της εφαρμογής της συμφωνίας διάσωσης που υπέγραψε τον Ιούλιο.
Παράλληλα, ο ίδιος θυμίζει ένα πρόσφατο σκίτσο της «Καθημερινής», το οποίο δείχνει τον Τσίπρα να ξυπνά από εφιάλτη. Ο εφιάλτης αυτός ήταν ότι απλά είχε κερδίσει τις εκλογές!
«Δεν είναι όνειρο Αλέξη. Πράγματι πρόκειται να είσαι και πάλι πρωθυπουργός», σημειώνει ο συντάκτης του Guardian.

ΥΓ: Στον απόηχο των εξελίξεων, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (φαίνεται πως έμεινε εκτός Βουλής για 0,1%) δήλωσε ότι από αύριο περνάει στην αντεπίθεση, ενώ την ίδια στιγμή οι πολίτες προετοιμάζονται για την επανάσταση ξεσκονίζοντας τους καναπέδες τους... Καληνύχτα Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Μεγάλος χαμένος ο Μεϊμαράκης που έχασε από τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ!
  • Οι συνομιλίες σε κλειστά γραφεία θα αναδείξουν μία κυβέρνηση τέρας, που θα εφαρμόσει ένα μνημόνιο τέρας…
  • Το "όχι" του δημοψηφίσματος το πήρε η αποχή, αλλά εξαφανίζεται από την Βουλή
Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Μόλις έχει ξεκινήσει η βραδιά της καταμέτρησης των ψήφων και το αποτέλεσμα έχει ξεκαθαρίσει. Το 47,8% της αποχής μαζί με το 1,7% των άκυρων ψηφοδελτίων, δηλαδή περίπου το 50% των ψηφοφόρων αποφάσισαν δεν εμπιστεύονται είτε δεν συναινούν σε αυτή τη διαδικασία των εκλογών με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα που ζήτησαν την εμπιστοσύνη του λαού.

Αν και η αποχή αυτή δεν «βγάζει» κυβέρνηση, αυτομάτως τα αποτελέσματα των κομμάτων που διαγκωνίσθηκαν στην προεκλογική διαδικασία θεωρούνται εκ των ουκ άνευ ή, καλύτερα, θα πρέπει να υπολογίζονται στο μισό από ότι εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα… Δηλαδή, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ (εάν αφαιρέσουμε τους νεκρούς και τους μετοικήσαντες έλληνες σε άλλες χώρες, που είναι εγεγγραμμένοι επί των εκλογικών καταλόγων και στη συνέχεια κατανείμουμε αυτό το ποσοστό σε όλα τα κόμματα αναλογικά) είναι περίπου στο 20-22%, της Νέας Δημοκρατίας αντίστοιχα στο 16-18% και… έπεται το χάος, με κόμματα που στριμώχνονται και πολύ δύσκολα στο να μπούνε στη Βουλή, με μόνη εξαίρεση τη Χρυσή Αυγή που μέσα από αποκλεισμό κατόρθωσε να έχει ελάχιστες απώλειες (πάντα επί του πραγματικού αριθμού των ψηφοφόρων)…

Κρίνοντας το αποτέλεσμα, όπως είναι και όχι όπως εμφανίζεται, γίνεται σαφές πως υπάρχει συνταγματικό κώλυμα και ταυτόχρονα πολιτική – κομματική εκμετάλλευση από παρωχημένα κόμματα που συνεχίζουν να υφίστανται παρά την απίστευτη μείωσή των ποσοστών τους (π.χ. η Νέα Δημοκρατία του κ. Μεϊμαράκη, που καταβαραθρώθηκε, αλλά συνεχίζει «υπερήφανη» να έχει πολιτικό λόγο για την επόμενη ημέρα της χώρας, αφού πρώτα δεν μπόρεσε να νικήσει τον καταρρέοντα μνημονικό ΣΥΡΙΖΑ).
Περιπτώσεις κομμάτων όπως του Ποταμιού, του ΠΑΣΟΚ και της έκπληξης της κάλπης, δηλαδή της Ένωσης Κεντρώων, είτε βρίσκονται στα όρια εισόδου, είτε απαξιώθηκαν από τον λαό, αλλά ελέω εκλογικού νόμου (και συνταγματικής ανοχής) θα βρεθούν στο Κοινοβούλιο, θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά παίγνια εντός κλειστών γραφείων και… ενδεχομένως θα «γεννήσουν» και… πρωθυπουργό! Μοναδική έκπληξη, ίσως, αποτελεί ο αποκλεισμός του ΛΑ.Ε. του κ. Λαφαζάνη...

Μία εκλογική διαδικασία που μόνο ως παρωδία μπορεί να χαρακτηριστεί, δεν μπορεί να έχει κανέναν ουσιαστικό λόγο (και κανείς δεν πρέπει να υπολογίσει στα σοβαρά) στην χάραξη πολιτικής για το αύριο της χώρας. Το μόνο βέβαιο είναι πως αύριο, Δευτέρα, δεν πρόκειται να ξημερώσει κάποια νέα ημέρα, αλλά θα είναι μία προγραμματισμένη (πριν τις εκλογές) ημέρα, αφού η Εφορία θα ξεκινήσει το «έργο» της και η Βουλή των Ελλήνων με ένα πλήθος αγόμενων και φερόμενων άβουλων εκπροσώπων των πολιτών, θα ξεκινήσει (λίαν συντόμως) την παραγωγή νόμων που θα καταστρέψουν ολοσχερώς την χώρα…, ενώ ο Τσίπρας φαίνεται να εξαναγκάζεται από τους Έλληνες πολίτες να εφαρμόσει το μνημόνιο που συμφώνησε, που υπέγραψε και που ψήφισε... Ουσιαστικά, πρόκειται για εντολή πολιτικής αυτοκτονίας και στο ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά, γι αυτό και έχουν προετοιμάσει ήδη τις "εναλλακτικές", με κάποιον άλλο στη θέση του πρωθυπουργού... Κάποιον που μπορεί να είναι ακόμη και από το Ποτάμι...

Δυστυχώς, αύριο το πρωί δεν θα πρέπει να λέμε «καλημέρα», αλλά… «καληνύχτα Ελλάδα»…

ΥΓ: Μέσα στους μεγάλους χαμένους της εκλογικής διαδικασίας βρίσκονται και όλες οι δημοσκοπικές εταιρείες, οι οποίες είτε είναι ανίκανες να στην μέτρηση του «σφυγμού» των ψηφοφόρων (οπότε και πρέπει να κλείσουν), είτε παίζουν πολιτικά παιχνίδια επηρεασμού των ψηφοφόρων (πότε και πρέπει να κλείσουν)… Την ώρα που γραφόταν τα παραπάνω, οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αρχίσει να ανεμίζουν κόκκινες, πράσινες και άλλες σημαίες, πλην της... ελληνικής...
Τέλος, για όσους επιχειρούν να "μεταφράσουν" το μήνυμα της αποχής, τους διευκολύνουμε λέγοντάς τους ότι ήταν πολύ απλό. Οι πολίτες που απείχαν είπαν "δεν σας εμπιστευόμαστε, δεν εμπιστευόμαστε κανέναν από εσάς"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η​​ γνώμη του γράφοντος, πιθανόν εσφαλμένη, είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όφειλε να προσφέρει προεκλογικά στο κοινωνικό σώμα κυρίως πληροφόρηση και λιγότερο ή καθόλου επαγγελίες.

Όφειλε να εξηγήσει ρεαλιστικά και τεκμηριωμένα την πολιτική μεταστροφή του: να αναλύσει τους παράγοντες και τα δεδομένα που τον οδήγησαν να υπογράψει το Τρίτο Μνημόνιο, το επαχθέστερο.

Η προσωπική αυτή γνώμη δεν προκύπτει από τη λογική των αντιρρήσεων της εσωκομματικής του κ. Τσίπρα αντιπολίτευσης ούτε από τη «λογική» της φτηνής κακεντρέχειας των υπόλοιπων στη Βουλή κομματαρχών. Προκύπτει από την εμπειρική πιστοποίηση ότι, σε κρίσιμες περιστάσεις, είναι γόνιμη η κυριολεκτική εκφραστική – να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Και να λέγονται όλα, χωρίς περιφράσεις, έμμεσες αναφορές, υπαινιγμούς. Διότι αυτό που ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να είναι το αν θα πρωθυπουργεύσει και πάλι ο κ. Τσίπρας. Το μέλλον αυτής της κοινωνίας θα το καθορίσει η ρεαλιστική ή ψευδαισθητική εικόνα για την Ευρώπη στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Ειδικότερα στη συνείδηση του 38% των Ελλαδιτών, που ψήφισαν «ναι» στους οποιουσδήποτε όρους υποτέλειας, αρκεί να παραμείνει νόμισμα της Ελλάδας το ευρώ.

Η εσωκομματική τότε αντιπολίτευση του κ. Τσίπρα δεν ασχολήθηκε, γι’ αυτό και δεν μας πληροφόρησε για τους παράγοντες και τα δεδομένα που παγίδευσαν (ίσως) τον Ελληνα πρωθυπουργό στον μονόδρομο της υπογραφής του Τρίτου Μνημονίου. Δεν τους ενδιέφερε το άνισο της μάχης ούτε τα κίνητρα (ιδιοτέλειας ή ευθύνης) της τελικής, άνευ όρων παράδοσης. Το μόνο που τους έκοφτε ήταν η ασυνέπεια Τσίπρα στην ιδεολογική ντιρεχτίβα – αντέταξαν ρητορεύματα μηδαμινής πολιτικής σοβαρότητας και συμπλεγματικού φανατισμού, καυτηρίασαν την ιδεολογική «απόκλιση». (Είναι το μόνιμο ψυχαναγκαστικό σύνδρομο κάθε
μαρξιστικής Αριστεράς: η ιδεολογική συνέπεια καταξιώνει την ηλιθιότητα, αμνηστεύει και την πιο στυγνή απανθρωπία – απαράλλαχτα όπως και στον ιδεολογικοποιημένο «χριστιανισμό»).

Στη λήγουσα σήμερα προεκλογική περίοδο το τελευταίο που χρειαζόμασταν να ακούσουμε από τον κ. Τσίπρα ήταν προγραμματικές επαγγελίες. Οχι επειδή ανακάλεσε ή δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει σχεδόν όλα όσα είχε σε προηγούμενες εκλογές επαγγελθεί – δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος ασυνεπής στις προεκλογικές υποσχέσεις του πρωθυπουργός. Αυτό που περιμέναμε και που θα κατακτούσε την εμπιστοσύνη σοβαρών, σκεπτόμενων ανθρώπων, θα ήταν να καταθέσει την πεντάμηνη εμπειρία του, με ρεαλισμό και αποδεικτικά στοιχεία: Να μας δείξει, ποια είναι τα όρια των δυνατοτήτων σήμερα του ελληνικού λαού να αυτοπροσδιορίζεται, να επιλέγει τους άρχοντές του, να δέχεται ή να απορρίπτει πολιτικά προγράμματα, να σχεδιάζει το μέλλον του.

Αν θέλουμε να ανήκουμε στην Ε.Ε., θα πρέπει να παραιτηθούμε οριστικά (ή για πόσα χρόνια) από την προσπάθεια να λειτουργεί «κοινωνικό κράτος», Σύστημα Υγείας, σεβασμός των συνομολογημένων με το κράτος μισθών και συντάξεων; Θα πρέπει να εκποιήσουμε οπωσδήποτε σε κερδοσκόπους ιδιώτες την κοινωνική περιουσία (υδροδότηση, ηλεκτροδότηση, οδικό δίκτυο, λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικούς χώρους, ακτές); Για την παιδεία, τη γλώσσα, την ιστορική μας συνείδηση, τα βιβλία των παιδιών μας στο σχολειό, μπορούμε να αποφασίζουμε χωρίς επιτρόπευση;

Για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς τα παραπάνω ερωτήματα εκφράζουν απλώς «ευρωσκεπτικισμό»: ορθολογική αμφισβήτηση συγκυριακών ορθολογικών επιλογών της αυτονομημένης από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες (και ανάγκες) γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνίας τα ερωτήματα αφορούν (είτε το διαβλέπουν οι πολλοί είτε όχι) στη συνέχεια της παρουσίας του Ελληνισμού στην Ιστορία.

«Μεγαλοϊδεατικές μεγαλοστομίες», είναι η απλοϊκή αντίδραση σε κάθε προβληματισμό για την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού. Και ίσως δικαιολογημένα, αφού η ελληνικότητα είναι πια μόνο εθνικός προσδιορισμός, δηλώνει μόνο κρατική υπηκοότητα (και αυτή σίγουρα της ντροπής) – καμία πλέον σχέση με πολιτισμική ετερότητα, με ενεργό επικαιρική πρόταση ευρύτερης δυναμικής. Στους δυο αιώνες βίου του ελλαδικού κρατιδίου, η προπαγανδιστική πλαστογράφηση της Ιστορίας και η παρακμιακή ξιπασιά εμπέδωσαν στην πλειονότητα των Ελλήνων την αντιστροφή των δεδομένων της πραγματικότητας – το άσπρο μαύρο: Οτι η ιστορική συνέχεια της αρχαιοελληνικής πολιτισμικής κληρονομιάς κατορθώθηκε, όχι στον μέγα εξελληνισμένο κόσμο της ρωμαϊκής «οικουμένης» και με τα ιλιγγιώδη επιτεύγματά του, αλλά στη μεταρωμαϊκή Δύση, τη βίαια εποικισμένη από τα πρωτόγονα, βαρβαρικά φύλα της ασιατικής στέπας και των σκανδιναβικών παγετώνων.

Η βαρβαρική καταγωγή δεν ακυρώνει ούτε μειώνει τον εκθαμβωτικό πολιτισμό που παρήγαγε, μετά τον Μεσαίωνα, η Δύση. Αλλά ούτε το καινούργιο θαυμαστό γέννημα δικαιούται να ιδιοποιείται την ελληνική ετερότητα και να επιβάλλει την εξάλειψη της καισαρικής διαφοράς. Η ελληνική κατανόηση του Αριστοτέλη θα παραμένει πάντοτε ασύμβατη με τη δυτική, χρηστική - εργαλειακή ανάγνωσή του. Η αρχαία ελληνική δημοκρατία θα είναι πάντοτε κάτι ριζικά διαφορετικό από την «αντιπροσωπευτική» δυτική, τη θεμελιωμένη στο «ατομικό δικαίωμα» και όχι στο «κοινόν άθλημα».

Η διαφορά δεν σημαίνει οπωσδήποτε αντιπαλότητα ή εχθρότητα. Αλλά η σκόπιμη εξάλειψη της διαφοράς είναι έγκλημα, που στερεί την ανθρωπότητα από δυνατότητες ζωτικών επιλογών, από πλούτο πολύτιμο ανοιχτών δυνατοτήτων προσανατολισμού. Ο ελληνικός τρόπος του βίου ήταν πάντοτε κοινωνιοκεντρικός, ο δυτικός θωρακισμένα ατομοκεντρικός. Ελληνική είναι η προτεραιότητα (άθλημα και ρίσκο) της σχέσης, δυτική η σιγουριά της σύμβασης. Η αλήθεια για τον Ελληνα είναι εμπειρική - κοινωνούμενη βεβαιότητα, για τον Δυτικό τεκμηριωμένη νοητική «πεποίθηση».

Δεν είμαστε ούτε ανώτεροι ούτε υπέρτεροι. Ημασταν κάποτε διαφορετικοί. Ας διαβάσει ο πολίτης του σημερινού Ελλαδέξ, για την καταγωγική διαφορά Ελληνισμού και Δύσης, τους κορυφαίους Δυτικούς μεσαιωνολόγους: Georges Duby, Jacques Le Goff, J. M. Wallace - Hadrille, Etienne Gilson, Henry Chadwick – αρκούν.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει. Επιτελεύτια θα παραμείνει η εικόνα των συλλαλητηρίων που οργανώθηκαν για την υποστήριξη του «ναι»: η «καλή κοινωνία» των Αθηνών, κομμωτηριασμένη, μακιγιαρισμένη, σικάτη, με υψωμένες τις δαχτυλιδοφορτωμένες γροθίτσες των κυριών, να τσιρίζει υστερικά: Ε-βρώ-πη, Ε-βρώ-πη! Ευρώπη σημαίνει χρήμα, πακέτα επιδοτήσεων, «προγράμματα» για τις κομματικές ατσίδες – Ευρώπη λοιπόν, κι ας πάει και το παλιάμπελο, η Ελλάδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας όφειλε να λογοδοτήσει σε έναν αφελληνισμένο λαό για την υπεράσπιση μιας ακατανόητης, για όλους πια, ελληνικότητας.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προσφυγικό, Οικονομία και Γεωπολιτική

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Η προσφυγική κρίση -η χειρότερη που έχει αντιμετωπίσει η Ευρώπη μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου- βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους «28», τις μεγάλες αντιθέσεις και τις αδυναμίες της Ενωσής τους. Η οικονομική κρίση δεν έχει επ' ουδενί ξεπεραστεί, παρά τους βελτιωμένους δείκτες, όπως παραδέχονται σχεδόν οι πάντες -ενώ ο απόηχος από τα... βασανιστήρια που υπέστη η Ελλάδα προκειμένου να φτάσει στην αποδοχή και την υπογραφή του τρίτου (και αριστερού) μνημονίου ακούγεται ακόμη πεντακάθαρα. Η πολιτική κρίση εξακολουθεί να μαστίζει αρκετές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε., οι οποίες διαθέτουν σήμερα κυβερνήσεις ανίσχυρες και ηγέτες αδύναμους, υπό διαρκή ομηρεία και με ανεπαρκή (τουλάχιστον) κοινωνική νομιμοποίηση. Οσο για την κοινή εξωτερική πολιτική, παραμένει μια τεράστια «γκρίζα ζώνη», όπως περίτρανα απέδειξε η κρίση στην Ουκρανία και οι συνακόλουθες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, με τις οποίες πολλοί δυσφόρησαν και ορισμένοι διαφώνησαν ανοιχτά. Αν κρίνουμε από τον αθλητισμό, λένε ότι οι βαριές ήττες είναι αυτές που μπορούν να φτιάξουν τις μεγάλες ομάδες -ή, αντιθέτως, να τις διαλύσουν. Ισχύει, άραγε, κάτι ανάλογο στην πολιτική; Και αν ναι, σε ποια από τις δύο κατηγορίες θα κατατάξουμε την «Ενωμένη Ευρώπη»;

«Στις Βρυξέλλες, υπάρχει ένα βολικό κλισέ, βάσει του οποίου η Ε.Ε. έχει ανάγκη από κρίσεις προκειμένου να προχωρήσει μπροστά. Όμως, το κοκτέιλ των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη -το μεταναστευτικό, το ευρώ και το ενδεχόμενο εξόδου της Βρετανίας- είναι πολύ πιθανότερο να ξεπερνά τις δυνατότητες της Ε.Ε. παρά να την ισχυροποιεί». Αυτά έγραφε προχθές, Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου, στους Financial Times ο Γκιντεόν Ραχμάν, σημειώνοντας παράλληλα ότι «για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ορισμένα από τα βασικά επιτεύγματα και αρχές της Ε.Ε. βρίσκονται υπό απειλή: το ενιαίο νόμισμα, τα ανοιχτά σύνορα, η ελεύθερη μετακίνηση εργατικού δυναμικού, όπως και το αξίωμα ότι η ένταξη στην Ε.Ε. είναι μη αναστρέψιμη».

Δεν είναι, όμως, ο μοναδικός αρθρογράφος που διαπιστώνει ότι, στη σημερινή εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, αυτό που τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι η ίδια η Ε.Ε., τουλάχιστον όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Για του λόγου το αληθές, ο γνωστός Βόλφγκανγκ Μίνχαου, σε ανάλυσή του η οποία δημοσιεύτηκε την ίδια ημέρα στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού Der Spiegel, ισχυρίζεται πως «είναι απολύτως προφανές ότι, στις παρούσες συνθήκες, κερδισμένη είναι η εθνικιστική και εθνοκεντρική τάση», με αποτέλεσμα να αμφισβητείται επί της ουσίας ο χαρακτήρας της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. «Στον τραπεζικό κλάδο, λόγω της κρίσης, η επανεθνικοποίηση έλαβε ήδη χώρα. Για τα αγαθά, βεβαίως, η εσωτερική αγορά δεν έχει θιγεί. Όμως, οι φυγόκεντρες δυνάμεις που προκαλεί η κρίση έχουν αγγίξει ήδη την ελεύθερη μετακίνηση φυσικών προσώπων. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Εάν όντως επιθυμούμε να επιστρέψουμε στην εθνικοποίηση, τι το χρειαζόμαστε το κοινό νόμισμα;».

Ευρωπαϊκό πρόβλημα

Αλλά και η ισπανική εφημερίδα el Pais, με αφορμή την προσφυγική κρίση, έγραφε στο κεντρικό της άρθρο, την περασμένη Τρίτη: «Αναμφίβολα, αυτή η κρίση είναι περίπλοκη και έχει πολλά διαφορετικά αίτια. Παρ' όλα αυτά, η Ευρώπη βρέθηκε να παίζει έναν αποφασιστικό ρόλο, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι διακυβεύεται το παρόν και το μέλλον της. Γι' αυτό, η κρίση -στην πολιτική, οικονομική και ανθρωπιστική της διάσταση- δεν είναι ένα γερμανικό πρόβλημα, αλλά ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πρόβλημα, το μεγαλύτερο από όσα αντιμετωπίζει η Ευρώπη σήμερα».

Υπό αυτό το πρίσμα, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, Τόμας Όπερμαν, είχε απόλυτο δίκιο όταν έλεγε πως στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμβιβασμός και δεν ληφθούν αποφάσεις όσον αφορά το πρόβλημα με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η Ε.Ε. οφείλει να επιστρέψει το Νόμπελ Ειρήνης που της είχε απονεμηθεί το 2012, για την ιστορική της συνεισφορά στην ειρήνη, τη συμφιλίωση των λαών και κρατών, την εμπέδωση της δημοκρατίας και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε κάθε περίπτωση δε, μάλλον σαν φάρσα ηχούν οι φήμες που θέλουν την Αγκελα Μέρκελ να προτείνεται ως υποψήφια για το επόμενο Νόμπελ Ειρήνης, εξαιτίας της στάσης της στο προσφυγικό...

Βεβαίως, είναι γεγονός ότι το Βερολίνο και προσωπικά η καγκελάριος έχουν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, εκμεταλλευτεί αριστοτεχνικά την παρούσα κρίση -σε αντίθεση με την υπόθεση της Ελλάδας ή με τον εμφύλιο στην Ουκρανία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η Μέρκελ πέτυχε κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην ευρωπαϊκή ιστορία: να χαρακτηριστεί από τη ναυαρχίδα του γαλλικού Τύπου, τη «le Monde», ως το «καμάρι της Ευρώπης». Ακόμη δε και όταν ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τη Συνθήκη του Σένγκεν και διακόπτει την ελεύθερη είσοδο προσφύγων στη χώρα, οι περισσότεροι έσπευσαν να χρεώσουν την ευθύνη στους «άλλους» -δηλαδή, στους εταίρους της Γερμανίας στην Ε.Ε. οι οποίοι δεν δέχονται να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Κερδισμένοι οι Γερμανοί

Ετσι, οι Γερμανοί αναδεικνύονται πολλαπλώς κερδισμένοι και σε αυτή την κρίση. Όπως ευθέως παραδέχθηκε ο πρόεδρος της ομοσπονδιακής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν, η παρουσία στη χώρα τόσων χιλιάδων αλλοδαπών, πολλοί από τους οποίους διαθέτουν αξιόλογη εκπαίδευση και δεξιότητες, μπορεί να λύσει για πολλές δεκαετίες το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού της και της έλλειψης εργατικών χεριών -ειδικά φτηνών.

Ωστόσο, όλα αυτά έχουν κοντά ποδάρια. Διότι η ουσία είναι ότι αυτήν την περίοδο αναδεικνύεται με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι δεν υπάρχει μία, αλλά πολλές Ευρώπες, καθώς η κάθε κυβέρνηση -της γερμανικής συμπεριλαμβανομένης- υπερασπίζεται πρωτίστως τα εθνικά της συμφέροντα και όχι το (όποιο) «ευρωπαϊκό ιδεώδες». Στη διαχείριση των προσφύγων αυτό είναι προφανές -ταυτόχρονα, όμως, ακόμη και οι Γάλλοι και Γερμανοί που δημοσίως συμφωνούν σε αυτό, ακολουθούν άλλη πολιτική απέναντι στη Συρία, από όπου και προέρχεται η πλειονότητα των προσφύγων: οι μεν ετοιμάζονται να βομβαρδίσουν, ενώ οι δε παρακολουθούν τις εξελίξεις εκ του μακρόθεν.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην περίπτωση της Ουκρανίας. Οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί συναντούν την αντίδραση πολλών εταίρων, που δεν έχουν καμία διάθεση να τα σπάσουν με τη Ρωσία και να υποστούν τα δικά της αντίμετρα. Πολύ περισσότερο μετά την πρόσφατη συμφωνία για την κατασκευή και ενός δεύτερου αγωγού στο δίκτυο Nord Stream, από την οποία ωφελούνται οι Γερμανοί, τη στιγμή που έχουν «παγώσει» εκβιαστικά τη συμφωνία για την κατασκευή του South Stream...

Οσο για την οικονομία και το ευρώ, πλανάται πλάνην οικτράν όποιος νομίζει πως η κρίση τελείωσε με την «ταπείνωση» της Αθήνας και τους δείκτες που κινούνται θετικά εξαιτίας της εκτύπωσης χρήματος από την ΕΚΤ. «Η κρίση στην Ευρωζώνη σε καμία περίπτωση δεν είναι πίσω μας. Η κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί περαιτέρω, ενώ στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση τα πράγματα θα πάνε πολύ λίγο καλύτερα», τόνισε αυτή την εβδομάδα σε συνέντευξή του στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, ο Νομπελίστας Γιόζεφ Στίγκλιτς.

Το -σε μεγάλο βαθμό γερμανικό- μοντέλο που ακολουθείται είναι μη βιώσιμο, εντείνει τις φυγόκεντρες δυνάμεις και θα δοκιμαστεί σκληρά στο άμεσο μέλλον. Όσο για τις προτάσεις περί οικονομικής διακυβέρνησης που έχουν κατατεθεί (με πιο πρόσφατο το non paper του Σόιμπλε, το περασμένο Σάββατο), κάθε άλλο παρά λύσεις θα δώσουν στο πρόβλημα. Το συμπέρασμα είναι σχετικά απλό. Οι πολλαπλές και ταυτόχρονες κρίσεις κλυδωνίζουν την Ε.Ε. και φέρνουν τις πολιτικές ηγεσίες μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: Ριζική αλλαγή ή αποσύνθεση και, τελικά, θάνατος!

Άγκελα Μέρκελ: Η καγκελάριος έχει τον πρώτο λόγο

Κρατώντας αδιαλείπτως το τιμόνι της Γερμανίας τα τελευταία δέκα χρόνια (από το 2005, όταν διαδέχθηκε τον Γκέρχαρντ Σρέντερ), σε μια περίοδο δηλαδή που στην Ευρώπη έχουν κυριολεκτικά έρθει «τα πάνω κάτω», η «σιδηρά καγκελάριος» έχει αποφασιστικό λόγο και ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις. Είναι γεγονός, βεβαίως, ότι η ίδια προσπαθεί να εμφανίζεται συναινετική και διαλλακτική σε όλες τις περιπτώσεις και να κρατά αποστάσεις από τις «παγίδες», αφήνοντας τη... βρόμικη δουλειά στους συνεργάτες της -όπως ο Σόιμπλε στην περίπτωση της Ελλάδας και ο υπουργός Εσωτερικών ντε Μεζιέρ στο προσφυγικό. Ωστόσο, δεν χωρά αμφιβολία ότι οι οριστικές και κρίσιμες αποφάσεις δεν μπορούν να αναβάλλονται ες αεί, ενώ θα έχουν και ονοματεπώνυμο, χαραγμένο ανεξίτηλα: Αγκελα Μέρκελ.

Ντέιβιντ Κάμερον: Πολύ Βρετανός και... ολίγον Ευρωπαίος

Το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ε.Ε., που θα διεξαχθεί πιθανότατα εντός του 2016, θα αποτελέσει σημείο καμπής στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Κι αυτό, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Διότι εάν οι Βρετανοί επιλέξουν να αποχωρήσουν, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο από την ιδρυτική Συνθήκη της ΕΟΚ, το 1957 στη Ρώμη, καθώς μέχρι σήμερα η μοναδική διαδικασία που εξελισσόταν ήταν η διεύρυνση. Εάν μείνουν, αυτό θα συμβεί μόνο επειδή θα έχουν διασφαλίσει μια ειδική και προνομιακή σχέση με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη, διατηρώντας την ελευθερία να εφαρμόζουν τη δική τους εθνική πολιτική στην οικονομία, τη διπλωματία και άλλα πεδία. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, το μοντέλο αυτό να επιχειρήσουν να ακολουθήσουν και άλλες χώρες, καθιστώντας έτσι την Ένωση μια «σφραγίδα» άνευ ουσιαστικού περιεχομένου.

Μαρίν Λεπέν: «Εθνική» συμμαχία, με ακροδεξιό πρόσημο

Αν οι Βρετανοί και ο Κάμερον μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπερασπίζονται την ιδιαιτερότητα της πρώην αποικιοκρατικής υπερδύναμης, για τους Γάλλους δεν ισχύει το ίδιο. Η άνοδος του Εθνικού Μετώπου και η προσπάθεια της Μαρίν Λεπέν να αποτινάξει τη «ρετσινιά» της Ακροδεξιάς, αποκτώντας πρόσβαση σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, αποτυπώνει μια σοβαρότατη διαδικασία που εξελίσσεται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Η βαθιά και δομική οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 επιβάλλει την επιστροφή και την οχύρωση στην «εθνική βάση» -τόσο για τους μικρομεσαίους όσο και μεγάλο τμήμα των ελίτ- και η Λεπέν επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά αυτήν ακριβώς την τάση: αυτονομία από Βρυξέλλες και Βερολίνο, έλεγχοι στα σύνορα, υπεράσπιση των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας, οικοδόμηση ανεξάρτητων διεθνών σχέσεων.

Μάριο Ντράγκι: Εχει στα χέρια του τα «κλειδιά» του ευρώ

Αμφιλεγόμενος μπορεί να χαρακτηριστεί ο ρόλος του Μάριο Ντράγκι στη σημερινή Ευρώπη. Κι αυτό διότι, αφενός, ως διοικητής της κεντρικής τράπεζας υποχρεούνται να τηρεί σκληρή γραμμή απέναντι στις δημοσιονομικές «παρεκκλίσεις» των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, τις οποίες έχει και τη δυνατότητα να «στραγγαλίζει» χορηγώντας τους ρευστότητα με το σταγονόμετρο -όπως απέδειξε και στην περίπτωση της Ελλάδας. Από την άλλη, είναι αυτός που άσκησε έντονες πιέσεις, ειδικά προς τους Γερμανούς, και πέτυχε την εκτύπωση χρήματος από την ΕΚΤ, η οποία θα φτάσει τουλάχιστον το ένα τρισ. ευρώ μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016 και αποτελεί την κινητήριο δύναμη ακόμη και γι' αυτή την αναιμική οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο Ντράγκι κρατά στα χέρια του τα «κλειδιά» του ευρώ, ενός νομίσματος το οποίο, μετά την πρόσφατη κρίση, δεν θεωρείται πλέον «αθάνατο» ούτε ικανό να αμφισβητήσει την παντοδυναμία του δολαρίου.
  • Στο προσφυγικό, το σχέδιο για υποχρεωτικές «ποσοστώσεις» αποτελεί ήδη παρελθόν. Η απόφαση για Εκτακτη Σύνοδο Κορυφής στις 23 Σεπτεμβρίου ίσως φέρει μια συμφωνία.
  • Στην οικονομία,οι ειδικοί προειδοποιούν ότι οι δείκτες είναι πλασματικοί και η νέα κρίση βρίσκεται προ των πυλών, καθώς πολλές χώρες είναι εξουθενωμένες.
  • Στην (γεω)πολιτική, η Ευρώπη αδυνατεί να βρει ενιαία φωνή στα μεγάλα διεθνή προβλήματα, ενώ το πολιτικό σκηνικό στις περισσότερες χώρες είναι κυριολεκτικά εύθραυστο.
Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Politico: Οι Έλληνες επιλέγουν το δηλητήριό τους 

Καθώς οι ταλαίπωροι Ελληνες προσέρχονται στις κάλπες για μια εκλογική αναμέτρηση που πολλοί χαρακτηρίζουν ως άνευ νοήματος, η ερώτηση-κλειδί δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά εάν η επόμενη κυβέρνηση θα μείνει στην εξουσία αρκετά ώστε να επιδιορθώσει την τσακισμένη οικονομία και να αποδεσμεύσει τα κρίσιμα κεφάλαια της διάσωσης, σχολιάζει η ιστοσελίδα Politico σε άρθρο της αναφορικά με τις εκλογές.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτιμά ότι η νέα κυβέρνηση θα μείνει πιστή στους όρους της τελευταίας διάσωσης», συνεχίζει το δημοσίευμα, ενώ προσθέτει: «Αποδεχόμενη ωστόσο το εν πολλοίς μη δημοφιλές πρόγραμμα, δεν έχει κάνει τίποτα για να τερματίσει την συνεχώς αυξανόμενη πολιτική αστάθεια της χώρας. Σε μια χώρα όπου οι εκλογές διεξάγονταν κάθε 3 με 4 χρόνια, η σημερινή εκλογική αναμέτρηση είναι η τέταρτη μέσα σε τρία χρόνια».

«Με την Ελλάδα να εισέρχεται στον όγδοο χρόνο ύφεσης, αν η επόμενη κυβέρνηση αποδεχτεί τόσο βραχύβια όσο οι προηγούμενες, οι προοπτικές για το μέλλον της Ελλάδας στο ευρώ είναι σκοτεινές», υπογραμμίζει ο συντάκτης, σπεύδοντας να επισημάνει:

«Παρόλα αυτά, η συναινετική άποψη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, είναι ότι οι σημερινές εκλογές είναι σε μεγάλο βαθμό άνευ νοήματος. Όποια συμμαχία κι αν προκύψει, υποστηρίζει η άποψη αυτή, δεν θα έχει άλλη επιλογή από το εφαρμόσει τους όρους της διάσωσης».

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει, οι προοπτικές για τη μεταρρύθμιση θα εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από το κόμμα με το οποίο θα συμμαχίσει - ο Τσίπρας έχει απορρίψει τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Σύμφωνα με τους αναλυτές, αν ο ΣΥΡΙΖΑ συμμαχίσει με κάποιο φιλοευρωπαϊκό κόμμα, οι πιθανότητες εφαρμογής του μνημονίου είναι περισσότερες, απ' ό,τι αν συνεχίσει να συνεργάζετα με τους εθνικιστές Ανεξάρτητους Έλληνες», εκτιμά το Politico.

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει από τη Νέα Δημοκρατία, η διάσωση είναι πιθανόν να κινδυνέψει ακόμη περισσότερο. Παρόλο που η Νέα Δημοκρατία έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει τη συμφωνία, ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως αποφασίσει να την πολεμίσει από τη θέση της αντιπολίτευσης.

«Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ενός ακόμη mea culpa και μιας αναστροφής. Όποιος έχει προσπαθήσει να κοιτάξει μπροστά και να προβλέψει τα επόμενα βήματα του Τσίπρα έχει αποτύχει οικτρά», καταλήγει το άρθρο.

FAZ: Άτυχος ο Τσίπρας αν γίνει πάλι πρωθυπουργός
Der Spiegel: Εθνική κυριαρχία; Δεν υπάρχει πολύ από αυτό στην Ελλάδα!

Με εκτενείς ανταποκρίσεις και άρθρα γνώμης αναφέρεται ο γερμανικός Τύπος στην εκλογική μάχη στην Ελλάδα και, με βάση τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων έως την Παρασκευή, γίνονται εκτιμήσεις για τα σενάρια σχηματισμού κυβέρνησης.

Sτην ιστοσελίδα της εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine» υπάρχει συνεχής ροή ειδήσεων από την Ελλάδα, με μετάδοση των δηλώσεων των πολιτικών αρχηγών, αλλά και πολιτών στα εκλογικά κέντρα. Σε άρθρο γνώμης με τίτλο «Προσοχή, εύθραυστο!», επισημαίνεται ότι πριν από τις εκλογές φαινόταν πολύ πιθανή μια κυβέρνηση συνασπισμού. «Αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι άτυχος, τότε θα γίνει πάλι πρωθυπουργός - και το κόμμα του απειλείται με νέες δοκιμασίες», γράφει ο συντάκτης.

«Υπάρχουν δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές σε αυτή την ελληνική προεκλογική εκστρατεία: ο τολμηρός Αλέξης Τσίπρας από τη μία πλευρά, 41 ετών, αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη: ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο κομματικός στρατιώτης της συντηρητικής Νέας Δημοκρατία, ένας 61χονος πολιτικός που δεν πειραματίζεται», γράφει η «Sueddeutsche Zeitung» και προσθέτει ότι αυτό σημαίνει ότι οι εκλογές θα κριθούν μεταξύ αυτών των δύο ανδρών. «Στο τέλος όμως πιθανόν να αποφασίσει κάποιος άλλος ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα - ο Σταύρος Θεοδωράκης», γράφει η εφημερίδα.

Η εφημερίδα «Die Welt» καλύπτει με συνεχή ροή ειδήσεων την εκλογική διαδικασία στην Ελλάδα και αναφέρεται στις δηλώσεις των αρχηγών κατά την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. «Όποιος εδώ ψηφίζει ακόμη ΣΥΡΙΖΑ, το κάνει χωρίς μεγάλη ελπίδα για ριζοσπαστική αλλαγή, κάτι που υπήρχε παντού στις τελευταίες εκλογές τον Ιανουάριο. Πολλοί από τους οπαδούς του είναι πεπεισμένοι ότι ο Τσίπρας μετά τις εκλογές θα δεχθεί έναν μεγάλο συνασπισμό με την συντηρητική Νέα Δημοκρατία - παρά τις έντονες διαβεβαιώσεις του κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Τσίπρας υπόσχεται να μετριάσει τους αυστηρούς όρους λιτότητας των δανειστών για την υπερχρεωμένη χώρα του. Ο Μεϊμαράκης υπόσχεται στους ψηφοφόρους του περισσότερη σταθερότητα. Και τα δύο κόμματα θα πρέπει όμως, ελλείψει εναλλακτικών, να εφαρμόσουν βασικά την πολιτική λιτότητας», σημειώνει η εφημερίδα.

Η «Bild» περιορίζεται σε αναφορά των αριθμών που αφορούν την σημερινή εκλογική διαδικασία. «Σχεδόν δέκα εκατομμύρια κάτοικοι καλούνται, για δεύτερη φορά εντός του έτους να αποφασίσουν για την σύνθεση του κοινοβουλίου στην χώρα της ευρωκρίσης. Στις δημοσκοπήσεις φαινόταν μάχη στήθος με στήθος μεταξύ του παραιτηθέντος αριστερού Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του συντηρητικού διεκδικητή Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Συνολικά διεκδικούν την ψήφο 14 κόμματα και πέντε συνασπισμοί», γράφει.

Για «μάχη στήθος με στήθος» κάνει λόγο η εφημερίδα «Die Zeit» στην ηλεκτρονική της σελίδα και σημειώνει ότι η απόλυτη πλειοψηφία φαίνεται και για τα δύο κόμματα ανέφικτη. «Οι Έλληνες δεν εκφράζουν σήμερα μόνο την εμπιστοσύνη ή την δυσπιστία τους προς τον τέως Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Οι εκλογές θεωρούνται γενικά ως ένδειξη για την μελλοντική κοινωνική πολιτική και την πολιτική λιτότητας της υπερχρεωμένης χώρας. Οι δημοσκοπήσεις μιλούν για μάχη στήθος με στήθος μεταξύ του αριστερού κινήματος ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και της Νέας Δημοκρατίας υπό την ηγεσία του Ευάγγελου Μεϊμαράκη (...) Μια απόλυτη πλειοψηφία 151 εδρών δεν φαίνεται εφικτή για κανένα από τα δύο κόμματα και για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα είναι πιθανότατα απαραίτητος τουλάχιστον ένας κυβερνητικός εταίρος», αναφέρει.

Το περιοδικό «Der Spiegel», σε άρθρο γνώμης με θέμα τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας των κρατών στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, αναφέρει: «Η Ελλάδα ψηφίζει, αλλά έχει πραγματικά επιλογή η χώρα; Παντού στον κόσμο παριστάνουν τα κράτη ότι μπορούν να καθορίσουν τα ίδια τη μοίρα τους. Μια ψευδαίσθηση», γράφει ο συντάκτης και συνεχίζει: «Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να παραμείνει πρωθυπουργός. Φυσικά. Θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Αλλά, πράγματι, τι θέλει να την κάνει αυτή την εξουσία; Κάποτε υποσχέθηκε στους συμπολίτες του εθνική αυτονομία: ένας περήφανος λαός, ο οποίος καθορίζει μόνος τη μοίρα του. Αυτό δεν συνέβη. Στο τέλος δεν μένει ούτε για τον Τσίπρα κάτι άλλο από το να υποκύψει στις απαιτήσεις των πιστωτών της χώρας του. Εθνική κυριαρχία; Από αυτό δεν υπάρχει πια πολύ στην Ελλάδα», εκτιμά ο αθρογράφος.

Στην οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», δημοσιεύεται εκτενής ανταπόκριση από την Αθήνα σχετικά με τις εκλογικές συνήθειες των Ελλήνων τα τελευταία 30 χρόνια. Σε ό,τι αφορά τις σημερινές εκλογές, σημειώνεται: «Τα δύο κόμματα βρίσκονταν τις τελευταίες εβδομάδες στις δημοσκοπήσεις στα ίδια επίπεδα. Στις τελευταίες όμως δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν την Παρασκευή έδειχναν πάλι ένα προβάδισμα μεταξύ 0,5 και 3%. Αυτό θα έπρεπε να κάνει τους δημοσκόπους επιφυλακτικούς και κάνει το στρατόπεδο του Τσίπρα αισιόδοξο: ήδη στις εκλογές τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά είχε καθαρά περισσότερες ψήφους από ό,τι οι δημοσκόποι είχαν προβλέψει στις τελευταίες τους δημοσκοπήσεις πριν από την ψηφοφορία», γράφει ο συντάκτης και συνεχίζει: «Οι εκλογές εξακολουθούν να προκαλούν αγωνία. Τόσο ανοιχτή ήταν μια εκλογική αναμέτρηση για τελευταία φορά στις 8 Απριλίου του 2000. Αυτή τη φορά θα μπορούσαμε πάλι να έχουμε μια μακρά νύχτα, διότι το θέμα δεν είναι μόνο ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα είναι μπροστά στο τέλος. Για την κατανομή των εδρών και τις πιθανές διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης είναι επίσης σημαντικό το ποια μικρά κόμματα τα οποία στις δημοσκοπήσεις βρίσκονται κοντά στο όριο του 3% θα καταφέρουν τελικά την είσοδο στη Βουλή. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν πιθανή ακόμη και μια ισοπαλία. Τότε πιθανόν οι Έλληνες θα πρέπει ήδη στο τέλος Οκτωβρίου να ξαναπάνε στην κάλπη».

Η εφημερίδα του Βερολίνου «Der Tagesspiegel», αναφερόμενη στο «τι περιμένει το Βερολίνο από τις εκλογές», επισημαίνει ότι η Καγκελάριος «επιδεικτικά δεν αναμίχθηκε στον προεκλογικό αγώνα - σε αντίθεση π.χ. με τον Πρόεδρο της Κ.Ο. της Αριστεράς (Die Linke) Γκρέγκορ Γκίζι, ο οποίος την Παρασκευή ήταν στην Αθήνα για να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα». Παραταύτα, συνεχίζει, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η Καγκελάριος εύχεται «καλή επιτυχία» στην συντηρητική Νέα Δημοκρατία. «Ένα καθαρό μήνυμα στέλνει ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μέσω του εκπροσώπου του, Μάρτιν Γιέγκερ: ‘Ό,τι έχει συμφωνηθεί για την Ελλάδα, είναι δεσμευτικό'. Με άλλα λόγια, όποιος και αν αναλάβει στην Ελλάδα την εξουσία, το κυβερνητικό πρόγραμμα υπάρχει ήδη. Είναι οι υποσχέσεις για λιτότητα και μεταρρυθμίσεις, τις οποίες ο Τσίπρας έδωσε το καλοκαίρι έπειτα από μεγάλη πίεση και τις οποίες η ελληνική Βουλή ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία. Τίποτα δεν φοβάται περισσότερο η γερμανική κυβέρνηση από μια κυβέρνηση στην Αθήνα η οποία θα θέλει να διαπραγματευτεί εκ νέου τμήματα του προγράμματος. Λέγεται ότι θα μπορούσε να γίνει συζήτηση το πολύ για ελαφρύνσεις του χρέους, αλλά μόνο όταν η πρώτη αξιολόγηση το φθινόπωρο θα πιστοποιήσει πρόοδο στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Για το SPD, αντιθέτως, είναι σχετικά αδιάφορο εάν θα είναι ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης επικεφαλής της νέας κυβέρνησης. Ο αντιπρόεδρος της Κ.Ο. 'Αξελ Σέφερ προειδοποιεί όμως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, το υπουργείο Οικονομικών του Σόιμπλε ‘να μην δείξει αλαζονεία και υπεροψία έναντι των Ελλήνων'».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, εκμεταλλευόμενοι το χάος στα σύνορα μεταξύ Ουγγαρίας και Κροατίας, προσπαθούν να περάσουν στη Δυτική Ευρώπη, μεταμφιεσμένοι ως πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή.
Ο ακριβής αριθμός των Αλβανών, που έχουν, ήδη, περάσει με τον τρόπο αυτόν, δεν μπορεί να υπολογισθεί, όπως σημειώνει η σερβική εφημερίδα ‘Blic’.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα περνάνε τα σύνορα Σερβίας- Ουγγαρίας με διαβατήρια που έχουν λάβει από τους πραγματικούς πρόσφυγες της Συρίας, ενώ κατά το παρελθόν δεν τους επέτρεπαν να διέλθουν με τα διαβατήρια του Κοσόβου.

Το υπουργείο Εσωτερικών της Σερβίας, είναι ενήμερο για τη μεθοδολογία αυτή των Αλβανών και έχει ενημερώσει την ΕΕ για την κατάσταση που επικρατεί.

«Οι περιπτώσεις αυτές είναι πραγματικές, αλλά όχι και μοναδικές. Το ίδιο πράττουν οι Πακιστανοί και οι Ινδοί, προσποιούμενοι τους Σύριους πρόσφυγες, προκειμένου να αποκτήσουν το καθεστώς του πρόσφυγα. Επιπρόσθετα, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, με τον τρόπο αυτό έχουν πιθανότητα να λάβουν άσυλο στην ΕΕ και ιδιαίτερα στη Γερμανία», τόνισε ο Αλεξάνταρ Βούλιν, Σέρβος υπουργός Εσωτερικών.

Πηγή Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Η νέα κυβέρνηση διορίστηκε τον Αύγουστο αλλά οι εκλογές έγιναν τον Σεπτέμβριο
  • Πώς έβαλαν πλάτη τα κόμματα για να γίνει Αποικία η Ελλάδα
Γράφουν οι Κατερίνα Γκαράνη - Μαρία Τσολακίδη

Η σοβαρότητα της είδησης για τον διορισμένο Ολλανδό πρωθυπουργό της Ελλάδας με τους 20 διορισμένους υπουργούς που θα αναλάβουν την διοίκηση της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, του Δημοσιονομικού Συμβουλίου και των Υπουργείων είναι σημαντικότατη μόνο και μόνο που έρχεται από τη Μεγάλη Βρετανία. Η συγκεκριμένη χώρα έχει αποδείξει από το 2010 μέσω πολιτικών φωνών και μέσω αρθρογραφικών κειμένων ότι γνωρίζει νωρίτερα αυτό που πρόκειται να γίνει στην πρώην αποικία της και νυν αποικία της Ε.Ε.

Οι αποικιοκράτες ξέρουν από αποικίες

Από την εποχή της υπογραφής του Μνημονίου 1 η Βρετανία ήταν αυτή που μέσω του φιλελεύθερου ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φάρατζ ήταν η πρώτη που αποκάλυψε ότι η Ελλάδα θα καταστεί ένα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και η δημοκρατία θα καταλυθεί.

Ο Δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον ήταν ο δεύτερος που με άρθρο του ενημέρωσε τους Έλληνες ότι το Ινστιτούτο Ανάπτυξης το οποίο αρπάζει όλη την δημόσια περιουσία της Ελλάδας θα είναι αποκλειστικά στα χέρια της Γερμανίας, αφού ο Σόιμπλε είναι ο επικεφαλής του εν λόγω Ινστιτούτου. Μάλιστα σε εκείνο το άρθρο είχε καλέσει τους Έλληνες να θυμηθούν τους αρχαίους Έλληνες και να σταματήσουν την καταπάτηση της εθνικής τους κυριαρχίας από ένα υπογεγραμμένο κουρελόχαρτο, δηλαδή το Μνημόνιο 3.

Ο Guardian λοιπόν είπε κάτι που αληθεύει και που ήταν γνωστό σε όσους Έλληνες δεν είχαν κομματικές παρωπίδες πιστεύοντας ότι η συμμετοχή τους στις εκλογές θα έφερναν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα και ότι διά της ψήφους τους θα έβαζαν την Ελλάδα σε πορεία εκδημοκρατισμού. Το θέμα δεν είναι αν ο Maarten Verwey θα είναι ο πραγματικός πρωθυπουργός της Ελλάδας διότι το όνομα είναι το λιγότερο σε αυτή την αντιδημοκρατική απόφαση των πολιτικών αρχηγών να συναινέσουν ώστε ο κ. Τσίπρας ως τότε πρωθυπουργός να δεχθεί μία ευρωπαϊκή κυβέρνηση από την πίσω πόρτα.

Τσίπρας, Μεϊμαράκης, Γεννηματά, Θεοδωράκης, Καμένος υπέγραψαν την παράδοση της διακυβέρνησης της χώρας κάτι που ήταν γνωστό και στην ομάδα Λαφαζάνη που ακόμα δεν έδωσε λογικό επιχείρημα το ποιο λόγο δεν παραιτήθηκε πριν ο κ. Τσίπρας φέρει το Μνημόνιο στην Βουλή καταστώντας αναγκαίες τις εκλογές προ Μνημονίου 3 και όχι μετά.

Ο κόσμος το' χει τούμπανο κι οι Έλληνες κρυφό καμάρι

"Οι εξουσίες του (Maarten Verwey) είναι άνευ προηγουμένου. Και αν λίγοι ψηφοφόροι στους δρόμους της Αθήνας έχουν ακούσει το όνομα του, πολλοί καταλαβαίνουν ότι το πως θα ψηφίσουν στις εκλογές μικρή σημασία έχει για το τι θα συμβεί στη συνέχεια".

Όποιος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου η οποία ξυπνά μόνο για να υποστηρίξει το κόμμα και τον "ηγέτη" της αρεσκείας του θυμάται πολύ καλά ότι όταν ο κ. Τσίπρας βρισκόταν εντός της αίθουσας με τους Θεσμούς βάζοντας την υπογραφή του για την κυβέρνηση που μπαίνει σε ισχύ με την ψήφιση του Μνημονίου 3 από την Ελληνική Βουλή, οι αρχηγοί των κομμάτων (Μειμαράκης, Καμένος, Γεννηματά και θεοδωράκης) βρισκόταν επίσης στις Βρυξέλλες για να "βοηθήσουν" την επίτευξη της Συμφωνίας.

Κατά τις δηλώσεις τους την ίδια και επόμενη ημέρα όλοι τους έλεγαν έναν πράγμα: "Με το πακέτο Γιούνκερ των 35 δις η Ελλάδα θα πάρει τον δρόμο της ανάπτυξης". Ήρθε λοιπόν, ο Guardian και δίνει την απάντηση για ποιον δούλευαν όλοι εντός και εκτός της αίθουσας της Συμφωνίας: "Κάτω από τις δρακόντειες προϋποθέσεις ομαλής ροής των ποσών προς την Ελλάδα που προβλέπει το τρίτο πακέτο διάσωσης, η Αθήνα έχει παραδώσει ουσιαστικά τον έλεγχο σχετικά με τις περικοπές στην οικονομική και κοινωνική πολιτική της χώρα". Δεν είναι λοιπόν μόνο το πακέτο Γιούνκερ που θα πηγαίνει αποκλειστικά σε "επιχειρήσεις" που το δεξί χέρι του Γιούνκερ, πρωθυπουργός της Ελλάδας Verwey, θα αποφασίζει αλλά και ό,τι δανεικό έρθει μέσω ESM μέχρι το τέλος του Μνημονίου 3.

Οι εκλεκτοί του λαού έστρωσαν χαλί στον Δικτάτορα

Δυστυχώς η κυβέρνηση Τσίπρα με την υποστήριξη όλων των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων έφτιαξε την αποικιακή πολιτική της Ελλάδας πριν ακόμη εγκατασταθεί στο θρόνο του ο Ολλανδός απεσταλμένος της Ε.Ε και οι υπάλληλοι υπουργοί του. Το πρώτο που έκανε ήταν επί υπουργού Βαρουφάκη να ψηφίσει το Δημοσιονομικό Συμβούλιο το οποίο θα χαράσσει την πολιτική και τα μέτρα που θα πρέπει να λαμβάνονται στέλνοντάς τα στην Βουλή για να φορέσουν τον δημοκρατικό μανδύα έτσι ώστε να μην φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ένα δικτατορικό καθεστώς που δρα με προκάλυμμα την Δημοκρατία.

Δεύτερον υπέγραψε ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν θα έχει καμία θέση ισχύος εφόσον για κάθε δικαστική υπόθεση που θα είναι υπέρ των δικαιωμάτων των πολιτών και κατά του κέρδους των δανειστών θα έχει ως αναγκαίο μέτρο την ψήφιση από την Βουλή νέων μέτρων ισοδύναμων που πάλι θα είναι εναντίον των δικαιωμάτων των Ελλήνων.

Τρίτον με την υπηρεσιακή κυβέρνηση που ήταν θεάρεστη για όλα τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα μπήκε σε πορεία η αποδέσμευση του Κράτους από την πολιτική διακυβέρνηση. Με αφορμή των "κρατισμό" μονιμοποίησαν τον χειρότερο "κρατισμό". Δεν θα κουνάει κανένας τους υπαλλήλους του πρωθυπουργού Varwey που θα είναι η κεφαλή όλων των υπουργείων και των Γενικών Γραμματειών.

Τέταρτο, έβγαλαν από την εποπτεία του υπουργείου Οικονομικών την Γενική Γραμματεία Εσόδων. Από το όνομα και μόνο και ο πιο φανατικός κομματικός οπαδός καταλαβαίνει ότι η συγκεκριμένη Γραμματεία δεν θα την αφορούν τα έξοδα και οι ανάγκες που έχει ένα Κράτος αλλά πώς θα εισπράττει φόρους με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς να δίνει λογαριασμό στον μέχρι πρότινος πολιτικό προϊστάμενο. Μάλιστα, ακόμα και οι υπάλληλοι του ΣΔΟΕ πριν λίγες ημέρες δημοσιοποίησαν τον κίνδυνο τα "μεγάλα ψάρια" που καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και όσοι έχουν δις ευρώ σε καταθέσεις από "μαύρο χρήμα" σε τράπεζες του εξωτερικού θα ελέγχονται μόνο κατά την επιλογή της Γενικής Γραμματείας Εσόδων αφού και οι τελευταίες χιλιάδες υποθέσεις που είχαν ανοίξει μεταφέρθηκαν με εντολή στην εν λόγω Γραμματεία.

Πέμπτον, η Ομάδα Vaarten (που ουδεμία σχέση με την task force η οποία απλά επιτηρούσε και "συμβούλευε") έχοντας στα χέρια της την εξουσία από την Βουλή και τον πλήρη έλεγχο υπουργείων και σύνταξη κρατικών προϋπολογισμών μπορεί να επιβάλλει "κούρεμα τραπεζικών καταθέσεων", χρεοκοπία της χώρας (εφόσον σύμφωνα με τον κ. Σόιμπλε είναι νομικά εφικτή μία χρεοκοπία μέσα στην ευρωζώνη) και Grexit αν αυτό συμφέρει τους δανειστές με όποια επίπτωση μπορεί να έχει αυτό στην Ελλάδα από την στιγμή που πλέον δεν έχει ούτε ένα περιουσιακό στοιχείο δικό της.

Η Ολοκλήρωση ξεκινά από την Ελλάδα

Τα νταούλια για αυτό που υπέγραψαν και θα το επωμιστούν οι Έλληνες και η Ελλάδα ως γεωγραφικός χώρος μάς τα βάρεσαν νωρίτερα από την υπογραφεί του Μνημονίου τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο κ.Μειμαράκης. Μέσω άρθρου του στη Le Monde στις 31 Μαΐου του 2015 ο κ. Τσίπρας ενημέρωνε τους Ευρωπαίους πολίτες ότι σχέδιο των Θεσμών είναι ένας Υπερυπουργός Οικονομίας της Ε.Ε που θα διαχειρίζεται την εθνική οικονομία των χωρών. Ο κ. Τσίπρας έκανε το πρώτο βήμα για την διαχείριση των εθνικών οικονομιών των κρατών-μελών αφού ο ίδιος πρωτοστάτησε στην υπογραφή για τον πρώτο διορισμένο πρωθυπουργό του κράτους-μέλους Ελλάδα που θα δουλεύει αποκλειστικά για το κέρδος των δανειστών.

Ο κ. Μεϊμάράκης ακολούθησε δύο μήνες μετά ο οποίος σε συνέντευξή του στο γερμανικό Focus χωρίς καμία ντροπήπου με την βοήθειά του ανετράπει το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα, φανέρωσε ότι με τους Θεσμούς συζητά για έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρώπης συμφωνώντας απόλυτα με το "Σχέδιο των 5 προέδρων" που το συνέταξαν και το έκαναν γνωστό στον κ. Τσίπρα στην Σύνοδο Κορυφής πριν το δημοψήφισμα.

Το τοπίο καθαρίζει όλο και περισσότερο. Από την 14η Αυγούστου του 2015 με την υπερψήφιση των βουλευτών ΝΑΙ στην νέα Συμφωνία η Ελλάδα έχει ήδη πρωθυπουργό και υπουργούς μόνο που δεν είναι εκλεγμένοι αλλά προσκεκλημένοι από αυτούς που καλούν τον λαό στην δημοκρατική ψήφο. Το επόμενο στάδιο είναι αυτό που προειδοποίησε ο κ. Τσίπρας και επιθυμεί με λατρεία ο κ. Μεϊμαράκης: Έναν υπερυπουργό Οικονομικών ο οποίος έχει ήδη έτοιμη την κυβέρνησή του στην Ελλάδα η οποία μειδιά με το πάθος των Ελλήνων να ψηφίζουν πρωθυπουργό ενώ ήδη έχουν έναν που έχει ως στήριγμά του τα πολιτικά κόμματα της δήθεν κυβέρνησης και δήθεν αντιπολίτευσης.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H Ουάσινγκτον διαμηνύει την ετοιμότητά της να συνεργαστεί με τη Ρωσία , κατ’ αρχήν, στον τομέα της διαχείρισης πληροφοριών, κατά του Ισλαμικού Κράτους στην Συρία.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η γερμανική εφημερίδα Bild am Sonntag, επικαλούμενη αμερικανικές πηγές. Όπου όμως υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, στελέχη της CIA και των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών συναντήθηκαν, την προηγούμενη εβδομάδα, στη Μόσχα για να συζητήσουν τις προοπτικές συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στην Συρία.

Οι Αμερικανοί εμφανίζονται πρόθυμοι να παραχωρήσουν πληροφορίες στους Ρώσους, σχετικές με το ΙΚ, ώστε να διευκολύνουν τη δράση τους κατά των τζιχαντιστών.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, η Ουάσινγκτον, έχει ανησυχήσει ιδιαίτερα από τις αυξανόμενες προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη.

Λίγες ημέρες πριν οι υπουργοί Άμυνας ΗΠΑ και Ρωσίας είχε τηλεφωνική επικοινωνία, κατά τη διάρκεια της οποίας, συζήτησαν τις εξελίξεις και κυρίως το μέλλον της Συρίας.

Μετά την συνομιλία αυτή, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι δήλωσε πως ο ΗΠΑ αναζητούν τα κοινά συμφέροντα που έχουν με τη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και την προοπτική συνεργασίας τους στην Συρία.

Όχι τυχαία, άλλωστε, ο Κέρι δήλωσε ότι το θέμα της απομάκρυνσης του Άσαντ μπορεί να διευθετηθεί…στο μέλλον.

Πηγή Sputnik


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Ο ελληνικός λαός καλείται την Κυριακή να βγάλει από το αδιέξοδο τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ύστερα από την απόφαση του τέως πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να φορτώσει τις ευθύνες του αριστερού Μνημονίου που υπέγραψε έπειτα από απειλές και εκβιασμούς, όπως είχε αποκαλύψει, στις Ελληνίδες και στους Ελληνες. Προβλέπω ότι μετά το δημοψήφισμα, που του έδωσε τη δύναμη για να διαπραγματευθεί, και δεν το έπραξε, η προκήρυξη των εκλογών θα καταλήξει επίσης σε φιάσκο, και το τίμημα θα κληθεί και πάλι να πληρώσει ο λαός.

Με σεβασμό πάντα στις δημοκρατικές διαδικασίες -ως γνωστόν στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν... αδιέξοδα-, καταθέτω χωρίς φόβο και πάθος την άποψή μου ότι ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός ζει και βασιλεύει στην πατρίδα μας. Οι πολιτικοί ταγοί του τόπου γνωρίζουν ότι τα περιθώρια ελιγμών είναι ανύπαρκτα και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος πάλι θα πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες των δανειστών. Το δημοψήφισμα είναι ένα καλό παράδειγμα. Ο κ. Τσίπρας κάλεσε τους πολίτες να αντισταθούν και να καταψηφίσουν τα μέτρα που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και το ΔΝΤ, και αυτοί του έδωσαν ό,τι ζήτησε με το παραπάνω. Παρ’ όλα αυτά, ο τέως πρωθυπουργός έπραξε ακριβώς το αντίθετο και έσυρε τη χώρα σε τρίτο Μνημόνιο, το οποίο είναι ίδιο -αν όχι χειρότερο- από τα προηγούμενα. Ανοιξε μία... τρύπα στο νερό.

Διαρρέουν οι άνθρωποί του ότι το βράδυ που του ανακοίνωσαν το αποτέλεσμα ήταν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, διότι λένε πως στόχος του ήταν να χάσει το δημοψήφισμα, μια και είχε αποφασίσει να αποδεχθεί το Μνημόνιο. Ομως, για πολλούς ανθρώπους αυτή η δικαιολογία δείχνει και τον χαρακτήρα του. Ο,τι και να συμβαίνει, σημασία έχει ότι αυτός ευθύνεται για το 61% του δημοψηφίσματος, το οποίο και ΔΕΝ τίμησε.

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει τον τρόπο σκέψης των ψηφοφόρων, διότι είναι δικαιολογημένα απηυδισμένοι. Είναι ευχής έργον να μην αυξήσουν με την ψήφο τους τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και να ψηφίσουν με τρόπο με τον οποίο θα έρθει η σωτηρία της πατρίδας. Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, όλοι οι πολιτικοί γνωρίζουν πως πρέπει να σωθεί η πατρίδα και όχι τα κόμματα, που παραμένουν και σήμερα προβληματικά. Θα το πράξουν; Θα γνωρίζουμε σε μερικές ώρες...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Η Κίνα έτοιμη να κάνει μια «χαψιά» τον Ερντογάν
  • Ο «σουλτάνος» σπέρνει τζιχάντ στο έδαφός της!
Το μακρύ τζιχαντιστικό χέρι του Ερντογάν έχει φθάσει μέχρι και την Κίνα, όπου θεωρείται ότι υποστηρίζει τους τζιχαντιστές Ουιγούρους Τούρκους στον «ιερό πόλεμο» που διεξάγουν κατά της Κίνας.

Οι Ουιγούροι Τούρκοι είναι οι γνήσιοι Τούρκοι (μογγολική φυλή) και κατοικούν στην κοιτίδα των Τούρκων στη δυτική Κίνα. Είναι μουσουλμάνοι με ισχυρό τζιχαντιστικό κίνημα που διεξάγει αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις.

Επίσης, πολλοί Ουιγούροι Τούρκοι έχουν μεταβεί στη Συρία (μέσω Τουρκίας) όπου πολεμούν ως εθελοντές στο Ισλαμικό Κράτος και στη Αλ Κάιντα. Οι Κινέζοι τζιχαντιστές που βρίσκονται στη Συρία, όπως σας γράφουν σε άλλα σάιτ, δεν είναι Κινέζοι, αλλά Τούρκοι Ουιγούροι της Κίνας.

Σύμφωνα με νέες πληροφορίες, 3.500 Ουιγούροι Τούρκοι της Κίνας εγκαθίστανται και δημιουργούν οικισμό – βάση κοντά στην πόλη Τζισρ Αλ Σαγκούρ στη Συρία, την οποία πρόσφατα πήραν οι τζιχαντιστές από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Η βάση αυτή βρίσκεται κοντά στο προπύργιο του Ισλαμικού Κόμματος Τουρκεστάν, το οποίο συμμετέχει στον υποστηριζόμενο από την Τουρκία Στρατό της Κατάκτησης (Τζαΐς Αλ Φάτεχ), συμμαχική δύναμη τζιχαντιστικών οργανώσεων με κορμό την Αλ Κάιντα – Αλ Νούσρα και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA).

Η είδηση για τη δημιουργία βάσης Ουιγούρων Τούρκων στη Συρία έρχεται στον απόηχο της κατάληψης του στρατιωτικού αεροδρομίου Αμπού Ντουχούρ (Abu Duhour), από το Ισλαμικό Κόμμα Τουρκεστάν που πολεμά μαζί με την Αλ Κάιντα, αλλά και με τη βομβιστική επίθεση στη Μπανγκόκ που εκτελέστηκε από Ουιγούρο Τούρκο, ο οποίος σχετίζεται με την ίδια συμμορία που επιτέθηκε στην Πρεσβεία της Ταϊλάνδης στην Τουρκία, όπου ως συμμορία εννοούνται οι ακροδεξιοί Τούρκοι Γκρίζοι Λύκοι.

Οι Γκρίζοι Λύκοι είχαν πρωτοστατήσει και σε αντικινεζικές διαδηλώσεις τον Ιούλιο.

Με την υποστήριξη της Τουρκίας, ο τζιχαντιστικός Στρατός της Κατάκτησης (Αλ Κάιντα, FSA και λοιποί «μετριοπαθείς» τζιχαντιστές) έχει ισχυροποιηθεί και μαζί του η μέσα στους κόλπους του «συνιστώσα» του Ισλαμικού Κόμματος Τουρκεστάν, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ήττα των κυβερνητικών δυνάμεων και στην κατάληψη της Τζισρ Αλ Σουγκούρ.

Ο πιο επιφανής τζιχαντιστής του Ισλαμικού Κόμματος Τουρκεστάν στη Συρία είναι ο Αμπού Ρίντχα Αλ Τουρκιστάνι (Abu Ridha Al Turkistani), τον οποίο έχουμε δει σε βίντεο να οδηγεί τους τζιχαντιστές του σε κατάληψη κτιρίου και να υψώνει τη πολεμική σημαία των τουρκικών ισλαμικών φυλών που πολεμάνε με τους τζιχαντιστές.

Οι Ουιγούροι Τούρκοι τζιχαντιστές έχουν αναλάβει την ευθύνη για μια σειρά από πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Κίνα το 2013 και το 2014, ενώ πολλοί Ουιγούροι καλούν σε τζιχάντ ενάντια στην κινεζική κυβέρνηση και κράτος.

Η ισχυροποίηση στη Συρία των καταγόμενων τζιχαντιστών από διάφορες τουρκικές φυλές της κεντρικής Ασίας, μεταξύ των οποίων και των Ουιγούρων που είναι Κινέζοι πολίτες, ανησυχεί την Κίνα και πηγές αναφέρουν ότι η Κίνα είναι «ανοιχτή» ακόμα και στην πιθανότητα να στείλει στρατό στη Συρία για να συντρίψει τους Ουιγούρους και άλλους Τούρκους της κεντρικής Ασίας.

Η Κίνα ως χώρα έχει την αρχή να μην εμπλέκεται στα εσωτερικά άλλων χωρών. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι και θα μείνει άπραγη όταν απειλείται η εσωτερική της ασφάλεια.

Η Κίνα δεν θα δίσταζε να αναλάβει δράση όταν τα συμφέροντά της αλλά και η εδαφική της ακεραιότητα απειλούνται από τους Τούρκους τζιχαντιστές.

Εάν οι Τούρκοι τζιχαντιστές της Κεντρικής Ασίας συνεχίζουν να αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δύναμη στο εσωτερικό του Στρατού της Κατάκτησης και στη Συρία, τότε η επαρχία Σιντζιάνγκ της Κίνας, η πατρίδα των Ουιγούρων και κοιτίδα όλων των Τούρκων, δεν αποκλείεται να γίνει ένα νέο Αφγανιστάν και ακολουθώντας το παράδειγμα των όσων συμβαίνουν στο Ιράκ και τη Συρία να προχωρήσουν οι τζιχαντιστές σε ανταρτοπόλεμο και απόσχιση περιοχών, με την υποστήριξη φυσικά της Τουρκίας.

Μην σας ξαφνιάζει, ο Ερντογάν θεωρεί ότι μπορεί να τα βάλει και με την Κίνα.

Μάλιστα, όπως γράφουν οι Times of Israel, εάν ο Άσαντ (που παραμένει ο αναγνωρισμένος από τον ΟΗΕ κυβερνήτης της Συρίας) ζητήσει τη στρατιωτική βοήθεια της Ρωσίας και της Κίνας, τότε αυτές οι χώρες μπορούν να του παράσχουν στρατιωτική υποστήριξη που θα είναι σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο.

Σε αντίθεση με τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ στη Συρία, συνεχίζουν οι Times of Israel, που αν και χτυπάνε το Ισλαμικό Κράτος επειδή δεν έχουν την άδεια του ΟΗΕ θεωρούνται παράνομες.

Οι Times of Israel θεωρούν ότι ο Ερντογάν διεξάγει πόλεμο εναντίον της Κίνας μέσω των Ουιγούρων Τούρκων τζιχαντιστών.

Συρία και Κίνα αντιμετωπίζουν κοινές απειλές από τον υποστηριζόμενο από τον Ερντογάν Στρατό της Κατάκτησης, ο οποίος επιτίθεται τόσο στον Άσαντ όσο και στη επαρχία Σιντζιάνγκ της Κίνας.

Αυτό που επίσης παρατήρησαν οι Κινέζοι είναι, ότι όταν ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς επισκέφθηκε τον Ερντογάν στο νέο του παλάτι, τον Ιανουάριο του 2015, ένας από τους δεκαέξι Τούρκους στρατιώτες που φορούσαν παραδοσιακές μεσαιωνικές πανοπλίες, ήταν ενδεδυμένος ως Οιγούρους Τούρκος.

Ο κάθε ένας από τους 16 εκπροσωπούσε με τη φορεσιά – πανοπλία του, μία από τις 16 μεγάλες ή ιστορικές τουρκικές αυτοκρατορίες.

Ο Ερντογάν θεωρείται ότι ευθέως προκάλεσε την Κίνα, αφού οι Ουιγούροι τον μεσαίωνα όταν είχαν ιδρύσει το Χανάτο τους, ήταν τυπικά υποτελείς στην κινεζική Δυναστεία των Τανγκ, σε μια εποχή που η Κίνα ήταν αδύναμη. Οι Κινέζοι ερμήνευσαν την πρόκληση σαν να τους λέει ο Ερντογάν, τώρα η ιστορία θα επαληθευτεί.

Χάρη στη Χουριέτ γνωρίζουμε ότι ο στρατιώτης που φορούσε την πανοπλία Ουιγούρου Τούρκου είναι ο έκτος από την κορυφή αριστερά στη σκάλα.

Με τον Ερντογάν να επεκτείνει συνεχώς την επιρροή της Τουρκίας στη Συρία, μέσω της Αλ Κάιντα και του Στρατού της Κατάκτησης, και να φιλοδοξεί να ανασυστήσει τον «τουρκικό κόσμο από την Αδριατική Θάλασσα μέχρι το Μεγάλο Τείχος της Κίνας», θα έπρεπε η Συρία να ζητήσει βοήθεια και να δώσει την άδεια στην Κίνα να στείλει στρατεύματα στο έδαφός της, ακολουθώντας τον Δρόμο του Μεταξιού, για να συντρίψουν τους Τούρκους τζιχαντιστές πριν η απειλή τους μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, προτρέπουν οι Times του Ισραήλ.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Είδηση που θα τρελάνει το προεδρικό μέγαρο και τον "σουλτάνο"…
  • Για πρώτη φορά Αμερικανοί στρατιώτες μπήκαν στην Συρία και στηρίζουν το PYD
To υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ ανακοίνωσε πως για πρώτη φορά, στελέχη των ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού μπήκαν στην Συρία και στηρίζουν το παρακλάδι του ΠΚΚ στην Συρία το PYD στον πόλεμο του κατά της ISIS.
To αμερικανικό κανάλι NBC στηριζόμενο όπως ανέφερε σε πηγές του υπουργείου Αμύνης, ανέφερε πως αμερικανικές ειδικές δυνάμεις μπήκαν για πρώτη φορά στην Συρία στηρίζοντας το PYD στον πόλεμο του κατά της ISIS.

ΟΙ πηγές από το υπουργείο Αμύνης ανακοίνωσαν πως αυτό το ανακοίνωσε στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ο διοικητής των Κεντρικών Δυνάμεων των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν.

Οι πηγές ανέφεραν πως ο Όστιν δεν έδωσε λεπτομέρειες σχετικά με το θέμα αλλά είπε πως οι χερσαίες δυνάμεις των ΗΠΑ δεν θα εμπλακούν σε απευθείας συγκρούσεις, θα λειτουργούν επικουρικά και συμβουλευτικά και θα βρίσκονται σε ασφαλείς περιοχές μακριά από περιοχές συγκρούσεων.

Εφ. Ταράφ 17/9/2015
Πηγή "Τουρκικά Νέα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη

Σε ένα πραγματικά καυστικό κήρυγμα ο κορυφαίος Ιμάμης στην Ιερουσαλήμ καλεί για να ξεκινήσουν γενοκτονία μέσα στην Ευρώπη με το…βιολογικό τζιχαντ.

Μιλώντας στο τζαμί της Al-Aqsa στην Ιερουσαλήμ, ο ιμάμης Ayed δήλωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες τωρα ανοίγουν το «κόκκινο χαλί» υποδοχής για τους μετανάστες όχι γιατί είναι συμπονετικές, αλλά επειδή η Ευρώπη βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη για μια καινούργια πηγή εργασίας.

Συνεχίζοντας το εκρηκτικό του κήρυγμα ο Ιμάμης Ayed, περίγραψε το μέλλον της Ευρώπης κάτω από την κυριαρχία των μουσουλμάνων που καταφθάνουν μιλιούνια στην γηραιά ήπειρο. «Σύντομα θα τους τσαλαπατήσουμε, με τη θέληση του Αλλάχ. Η Ευρώπη έχει παλιώσει και έχει γίνει υπέργηρη και χρειάζεται ανθρώπινη ενίσχυση. Εμείς θα τους δώσουμε γονιμότητα! Θα αναθρέψουμε τα παιδιά της γιατί θα κατακτήσουμε τις χώρες τους!» Και πρόσθεσε ότι, «είτε σας αρέσει είτε όχι, Αμερικάνοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Γάλλοι θα αναγκαστείτε να δεχτείτε τους “πρόσφυγες”. Εμείς σας στέλνουμε τους γιους μας και εσείς είστε υποχρεωμένοι να τους δεχτείτε αλλιώς, θα στείλουμε τους στρατούς μας σε εσάς».

Η αλήθεια είναι πως ο Ayed σωστά υπογραμμίζει το γεγονός ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια δημογραφική καταστροφή γιατί οι πολίτες της έχουν πάψει να κάνουν παιδιά. Το ποσοστό γέννησης της Ιταλίας 8,4 της 1.000, είναι το χαμηλότερο ποσοστό γέννησης από το 1861 και η εικόνα είναι περίπου η ίδια σε όλη την Ευρώπη. Τι να πούμε και για την Ελλάδα που ο πληθυσμός της όχι μόνο συρρικνώνεται από την υπογεννητικότητα και τις δεκάδες χιλιάδες εκτρώσεις κάθε χρόνο, αλλά και από την μάστιγα της νεανικής μετανάστευσης που προέκυψε τα τελευταία χρόνια.

Θα ήταν ωφέλιμο να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και να πάμε στην εποχή του Τρίτου Ράιχ για να δούμε πως ήταν να βρίσκεσαι σε μια χώρα περιστοιχισμένοι από ανθρώπους που δεν γνώριζαν την αλήθεια. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Πώς ήταν άραγε να είσαι στη Γερμανία του 1933 ; Αν θέλετε να έχετε μια σωστή εικόνα εδώ και καιρό βγήκε ένα φιλμ το οποίο έχει αναστατώσει το διαδίκτυοκαι το οποίο ανατρέπει την ιστορία του Hitler έτσι όπως την ξέρατε εδώ και χρόνια. Η ταινία λέγεται «HELLSTORM». Μπορείτε να την δείτε και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματά. Τότε η Γερμανία διέπραξε μια ιστορική γενοκτονία. Σήμερα πάλι διαπράττεται καινούργια γενοκτονία σε βάρος της Ευρώπης αφήνοντας το Ισλάμ να διαβρώσει και στο τέλος να εξοντώσει τους λαούς της.

Σήμερα, το 2015, ζούμε σε μια χρονική στιγμή η οποία βρίσκεται λίγο πριν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με όλους τους παγκόσμιους ηγέτες τυφλούς σαν τις νυχτερίδες, τελείως ανίκανους μη θέλοντας να σταματήσουν αυτήν την τρέλα. Ακόμα και ένας ηλίθιος μπορεί να δει την εισβολή των μουσουλμάνων ενω οι ίδιοι ηγέτες των μουσουλμάνων προειδοποιούν για το τι έρχεται.

Εδώ στην Ελλάδα με κυβερνήσεις που δεν κάνουν τίποτα εναντίον του Ισλάμ, αφήνουν να χτίζονται τζαμιά και να εισέρχονται ανεξέλεγκτα χιλιάδες ισλαμιστές, μπορεί να γίνουμε η πρώτη χώρα η οποία θα πέσει. Σημειώστε το, ζούμε στις έσχατες μέρες. Όπως το περιγράφει χαρακτηριστικά και ο Joel Richardson στο βιβλίο του «The Islamic Beast» σχετικά με την εισβολή του Ισλάμ αναφέροντας ότι θα έρθουν και θα μας κατακτήσουν χωρίς πόλεμο.

Σίγουρα όπως ανέκραξε και ο ιμάμης της Ιερουσαλήμ, αν δεν συνέρθουμε και συνειδητοποιήσουμε τι γίνεται το μέλλον μας θα είναι κατά από την ημισέληνο σε μια χώρα που έριξε ποταμούς αίματος και στεφανώθηκε με χιλιάδες μάρτυρες για να απαλλαχτεί από τον μουσουλμανικό ζυγό.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Τρύφωνα Λιώτα

Το μπουγιουρντί είναι Θεσσαλονικιώτικο έδεσμα με την καυτερή πιπεριά, τη φέτα και τη ντομάτα. Το μπουγιουρντί είναι μια συνομιλία του ουρανίσκου με το θείο. Το Θεσσαλονικιώτικο μπουγιουρντί είναι η περιπαικτική εκδίκηση των σκλαβωμένων έναντι των εξουσιαστών. Την άφεση "αμαρτιών" της εξουσίας οι απόγονοι των σκλαβωμένων την έκαναν σαγανάκι, καυτερό, αλμυρό και στο χρώμα του αίματος. Τέτοια τιμή!

Διότι παλιά, το μπουγιουρντί ήταν το συγχωροχάρτι που έδιναν οι Οθωμανοί κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1821 στους Έλληνες που ξεσηκώνονταν και είχαν μετανιώσει μη θέλοντας να έχουν επιπτώσεις.

Συνήθως επικοινωνούσαν με τους δημογέροντες ή τις εκκλησιαστικές αρχές ενός χωριού ώστε να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι και να υπογράψουν τα μπουγιουρντί. Ενίοτε στέλνανε και Έλληνες που είχανε υπογράψει και που μάχονταν εναντίον των Ελλήνων της επανάστασης για να τους πείσουν για τις αγαθές Τους προθέσεις (βλ. Νενέκο).

Ο σουλτάνος στην Κωνσταντινούπολη μάζευε τα συγχωροχάρτια για να τα στείλει στους Ευρωπαίους για να τους αποδείξει ότι μια μικρή μόνο μειοψηφία ήθελε πραγματικά την επανάσταση όπως μαρτυρά ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του.
Η ψήφος, ειδικά σε εκλογές οι οποίες λαμβάνουν χώρα υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου Ε.Ε, έχει πάρα πολλά κοινά με εκείνο το παλιό μπουγιουρντί.

Ο Σουλτάνος (Αγορές, Μέρκελ, ΕΕ) έχει υποτάξει τους Έλληνες εδώ και χρόνια αλλοιώνοντας τον κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό χαρακτήρα τους. Οι Έλληνες θέλησαν να επαναστατήσουν με ένα δημοψήφισμα του κώλου λέγοντας όμως ένα υπερήφανο ΟΧΙ.

Όμως, οι προύχοντες και δημογέροντες του λαού βιάστηκαν να το κάνουν ΝΑΙ (συμπράττοντας όλοι τους) για να σώσουν τον λαό από τις συνέπειες (την οργή των εταίρων και των αγορών). Μάλιστα πρωτοτύπησαν και υπέγραψαν ένα συγχωροχάρτι για όλους μας για να μην μπαίνουμε σε κόπο, βρε αδελφέ. Ζήτησαν άνευ λαϊκής εξουσιοδότησης την συγχώρεση του λαού που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι, έστω και ειρηνικά.

Ωστόσο ο Σουλτάνος ήθελε να δείξει στον κόσμο ότι το συγχωροχάρτι το υπέγραψαν με τη θέλησή τους όλοι οι «επαναστατημένοι». Έτσι διέταξε τους δημογέροντες να προκηρύξουν εκλογές για να ψηφίσουν όλοι «δημοκρατικά και ελεύθερα».

Οι Νενέκοι ήταν πολλοί σ’ αυτήν την περίπτωση. Κάποιοι το παίξανε και επαναστάτες για να φτιάξουν νέα ταμπούρια (αναχώματα) ελέγχοντας κάθε αντίδραση του λαού απέναντι στον Σουλτάνο (Ε.Ε). Ήταν αυτοί που τους ενδιέφερε να έχουν μια καλή θέα στη βουλή όταν θα ψηφίζονταν όλοι οι νόμοι που υπογραφήκανε γιατί γνώριζαν εκ των προτέρων, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων και των κομμάτων, ήτανε δηλωμένοι Νενέκοι και όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών, αυτοί θα συνέχιζαν το αγαστό σωτήριο έργο τους από εκεί που το διακόψανε.

Γι’ αυτό κάθε ψήφος, σε αυτές ειδικά τις εκλογές, είναι και μια αίτηση για συγχώρεση από τον Μεγάλο Σουλτάνο.

Γι' αυτό και μέσα μας όλο και περισσότερο ουρλιάζει ψιθυριστά η απάντηση που έδωσε κάποιος κάποτε: "Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους".

Μόνο που η κραυγή είναι λίγων με μοναδικά άρματα την ψυχή τους, ενώ οι Νενέκοι του Ευρωπαίου Μπραΐμη άπειροι και πρόθυμοι. Και γιατί να μην είναι δηλαδή;

Η φοροεισπρακτική πολιτική των Οθωμανών είναι αυτή που ισχύει στην Ελλάδα εν μέσω της φορολογίας των Ευρωμανών:
"Βαρλίκ βεργκισί" φόρο ακίνητης περιουσίας, δηλαδή, πληρώνουμε, φόρο Δεκάτης πληρώνουμε, βαρύ Κεφαλικό φόρο πληρώνουμε, φόρο αίματος (παιδομάζωμα για Γενίτσαρους) πληρώνουμε, αφού τα νιάτα μας ξενιτεύονται δια παντός. Ακόμη και φόρο για τα μαλλιά που δεν έχουμε πληρώνουμε. Και τι δεν μας καλούν να πληρώσουμε, με εισπράκτορες όσους διατείνονται πως θα μας σώσουν.
Η μόνη διαφορά του τότε με το τώρα είναι ότι ο Οθωμανός και τα ελληνόφωνα τσιράκια του σήκωναν την σπάθα για εκφοβισμό. Σήμερα δεν υπάρχει η ανάγκη να εκφοβίσουν διότι οι απόγονοι των σκλαβωμένων μετάλλαξαν τον επιβαλλόμενο ραγιαδισμό σε εθελοντική υποταγή και από το προκλητικό προς την εξουσία "σφάξε με, Αγά μου, ν' αγιάσω", φθάσαμε στο "σε ψηφίζω, Αγά μου, ν' αρπάξω".
Αδέλφια ο Θεός και η ψυχή σας, αλλά μην ξεχνάτε και την Ελλάδα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». Αρνούμαι.
Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής. Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω.

Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. Μπορώ όμως να τους φτύσω στα μούτρα γιατί αυτή την φορά η συμμετοχή τους και μόνο σε εκλογές που έχουν αποφασιστεί από τους κουμαντοδόρους της Κρίσης συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή στην Κατοχική Κυβέρνηση των Ναζιστών.

Το παραμυθάκι των μικρών κομμάτων, του λευκού και του άκυρου, ας το πουλήσουν στον όχλο που θεωρεί ότι θα κάνει την επανάστασή του ρίχνοντας στην κάλπη την αρνητική του ψήφο. Η ιδέα και μόνο ότι τα καταστατικά ψηφοφορίας θα τα βρει η γενιά του 2045 και θα δει τις υπογραφές εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων να συνωμοτούν ψηφίζοντας ο,τιδήποτε εναντίον της ίδιας τους της χώρας, κάνει το αίμα να παγώνει.

Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη.

Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος άνθρωπος. Οι διαχωριστικές γραμμές δεξιών-αριστερών, κεντρώων-οικολόγων, ακροδεξιών και απολιτίκ, έχουν σβηστεί παντελώς- και τυπικά- ένα χρόνο πριν.

Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το προδοτικό για την χώρα πισώπλατο χτύπημα που λέγεται «εκλογές του Νοεμβρίου» και για τις όποιες θα ακολουθήσουν σε υπό κατοχή συνθήκες, δηλώνουν τις ευχαριστίες τους για τα όσα δεινά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος και για τα χειρότερα που θα έρθουν μετεκλογικά. Η ψήφος αυτή την φορά μοιάζει με την σφαίρα που θα ρίξει ο κάθε νομοταγής ψηφοφόρος στο ήδη νομίμως πληγωμένο κορμί της Ελλάδας.

Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ της Ελλάδας». Και αυτή η χώρα δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.

Πηγή SimpleMan
Γράφτηκε Οκτώβριο του 2010



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Έντονοι διάλογοι μεταξύ του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου και του τουρκικού, με θέμα τους βομβαρδισμούς των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών σε βάσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ, αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα Aydınlık, δίνοντας άλλη μια διάσταση στο πολύπλοκο και εκρηκτικό πάζλ που έχει δημιουργηθεί στην ευρύτερη περιοχή.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, όταν άρχισαν οι αεροπορικές επιδρομές των Τούρκων στο βόρειο Ιράκ το αμερικανικό Πεντάγωνο έστειλε επείγον σήμα στην Τουρκία να σταματήσει αμέσως τις επιδρομές. Ο λόγος που προέταξαν οι Αμερικανοί στους Τούρκους για να σταματήσουν τις αεροπορικές επιδρομές, ήταν πως στην περιοχή βρίσκονται Αμερικανοί στρατιωτικοί και κινδύνευαν να πληγούν από τα τουρκικά αεροπλάνα.

Η απάντηση των Τούρκων στις αμερικανικές απαιτήσεις ήταν άμεση, ότι δεν θα σταματήσουν να βομβαρδίζουν βάσεις Κούρδων τρομοκρατών και παράλληλα ρώτησαν με την σειρά τους Αμερικανούς τι δουλειά έχουν Αμερικανοί στρατιωτικοί στις βάσεις των Κούρδων τρομοκρατών. Έτσι οι Τούρκοι δεν υπάκουσαν στις αμερικανικές εντολές και συνέχισαν τους βομβαρδισμούς, με αποτέλεσμα στις 10 Σεπτεμβρίου, όπως αναφέρεται, να πληγούν περιοχές όπου βρίσκονταν και Αμερικανοί στρατιωτικοί στο βόρειο Ιράκ.

Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την οργή του αμερικανικού Πενταγώνου όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα και ουσιαστικά διέκοψε την συνεργασία στην προετοιμασία των δυο χωρών για κοινή στρατιωτική επέμβαση στην Συρία με σκοπό την δημιουργία ζώνης ασφαλείας.

Από την άλλη η Άγκυρα κατηγόρησε την αμερικανική πλευρά ότι με αμερικανικά οπλικά συστήματα εξοπλίζει το ΡΚΚ, που πραγματοποιεί τις επιθέσεις του στο τουρκικό έδαφος με πολλά θύματα ανάμεσα τον τουρκικό στρατό.

Το θέμα είναι σε εξέλιξη και σίγουρα αυτή η «ρωγμή» στις σχέσεις Τουρκίας - ΗΠΑ έδωσε άλλο ένα πρόσθετο ατού στον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδιμήρ Πούτιν, να προχωρήσει σε ανοιχτή στρατιωτική εμπλοκή στην Συρία στο πλευρό του προέδρου Άσαντ.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1971 - 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2015
Σαν σήμερα, 44 χρόνια τώρα, έφυγε από κοντά μας ο Γιώργος Σεφέρης

Tου Δημήτρη Ιατρόπουλου 

Δάσκαλε, δεν κρατιέται άλλο μέσα μου η οργή, θα σου μιλήσω απόψε με λόγια πέτρινα, δίχως πολλά στολίδια, όπως με συμβούλεψες να πράττω πάντα μου, χτυπώντας με ενθαρρυντικά στην πλάτη, εκείνο το μεσημέρι, θυμάσαι, ξεβγάζοντάς με στην πόρτα του σπιτιού σου, εκατό μονάχα ημέρες πριν μας εγκαταλείψεις...

Δάσκαλε, τόφεραν έτσι οι μαγικοί αριθμοί, λες και τους ξαναμαγείρεψε ο Πυθαγόρας μας, ημέρα που ταξίδεψες εσύ, για τα μυστικά τοπία του ενστίκτου, ίδια ημέρα να σέρνονται οι ΄Ελληνές μας σε μιαν εφιαλτική μαύρη κωμωδία χτισμένη πάνω στον τραγικό μανδύα μιας ακόμη δικτατορίας, σαν την άλλην, εκείνη που καταχέρισες τότε, σ’ ένα μαγνητόφωνο που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...

Δάσκαλε, τα ιερά μας γκρεμίστηκαν πια, τα σπλάχνα και τα σωθικά ετούτης της πατρίδας, γδέρνονται ολημερίς κι ολονυχτίς από Εφιάλτες και εφιάλτες, τα παλικάρια και τα κοριτσόπουλα ξενιτεύονται, μια μαύρη μούχλα κατάπιε τον γαλάζιο ουρανό μας.

Δάσκαλε, τα λιγοστά νεογέννητα ελληνιδάκια, που πρωτοβλέπουν το σκοτεινιασμένο φως, αλυσοδένονται με κατάρες απ τους φονιάδες μας, βαστάζοι δικοί τους, με κάλπικο νου και κατακρεουργημένες μνήμες, φοράνε τις σκονισμένες πορφύρες και ανεμίζουν τα σκουριασμένα σκήπτρα, κουμαντάροντας το δύσμοιρο λαό μας, που παραπατά ναρκωμένος και σκοντάφτει από πέτρα σε πέτρα, γρυλλίζοντας σαν πληγωμένο σκυλί…

Δάσκαλε, η ελπίδα αργοσβήνει σπαράζοντας, περνούν οι καινούργιοι τύραννοι και την αποτελειώνουν με τις σιδερένιες μπότες τους, γελάνε τρομαχτικά και τα σάπια δόντια τους αποπνέουν την βρώμα του βρικόλακα, η παλιά δροσερή βροχή μας, κατάντησε μοιραία συλλογή δακρύων, οι θείες μελωδίες της αρχαίας δόξας και οι ιεροί ρυθμοί του αιώνιου μέτρου, ξέπεσαν σε πνιγμένες κραυγές, η ΄Υβρις ντυμένη βασίλισσα του Σκότους, περιδιαβαίνει τις καρδιές μας, αλύπητη, αδίσταχτη, βέβηλη πουτάνα των ανέραστων αφεντικών της ερημωμένης χώρας μας…

Δάσκαλε, δεν θέλω άλλα να σου αναφέρω, όλα τ’ άλλα, είναι ίδια με τούτα, μόνο αν θέλεις, αν γίνεται, μέσα στην διασυμπαντική απεραντοσύνη που διάγει η αθάνατη ψυχή σου, έλα στον ύπνο μου να μου διδάξεις ένα χαρμόσυνο μαντάτο, πως θα βρεθεί επιτέλους ένας αληθινός Έλληνας Άντρας η μια αληθινή Γυναίκα Ελληνίδα, να σηκώσουν τον λαό μας απ τον βούρκο, να τον ανασύρουν απ τον ύπουλο τάφο ετούτου του δίσεχτου καιρού, να τον συνεφέρουν απ τη ναρκοληψία του, να του διδάξουν απ την αρχή τη μοίρα του…

Δάσκαλέ μου, και σεβαστέ κι αγαπημένε πνευματικέ μου φίλε, μην μ’ εγκαταλείψεις στα νύχια των αχρείων, δώσε μου ένα σημάδι ότι δεν θα χαθεί το Φως το Ελληνικό απ τον πλανήτη ετούτο…

Δάσκαλε, το ξέρω πως με άκουσες κι Εσύ το ξέρεις, πώς το ξέρω…

Δάσκαλε, βοήθησέ Μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου