Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Μαΐ 2015

«Η κυβέρνηση και η εξουσία… δεν είναι για εμάς αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο και μέσο για να αλλάξουμε θετικά την κοινωνία. Αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε, το καλύτερο που θα έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την κυβερνητική σκυτάλη»
Παναγιώτης Λαφαζάνης Καθημερινή, 3 Μαΐου 2015
Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Ναπολέοντας, σε εκατό μέρες μετά τη φυγή από την Έλβα, κατέληξε στο Βατερλώ. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης προκρίνει την οικειοθελή παράδοση της εξουσίας απέναντι στην ολοκληρωτική υποχώρηση απέναντι στους δανειστές. Οι εκατό μέρες της κυβερνητικής εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύονται ήδη ένα Βατερλώ, πριν καν την τελική μάχη: Οι τράπεζες αδειάζουν, η οικονομία έχει περάσει ήδη σε ύφεση, το κράτος έχει κηρύξει στάση πληρωμών, στραγγαλίζοντας όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίους, οι περιβόητες «συντάξεις» πληρώνονται πλέον με καθυστέρηση, η ανεργία μεγαλώνει και πάλι, ενώ προφανώς δεν υπάρχει κανένα θετικό μήνυμα από τους τοκογλύφους «εταίρους» ούτε βέβαια κάποια εφικτή δυνατότητα ανακούφισης από άλλες πηγές. Ήδη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει καταδείξει την αδυναμία της να διαχειριστεί την κρίση και παραμένει άβουλη, πιστεύοντας ότι με επικοινωνιακά τερτίπια μπορεί να απαντήσει στα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Και δεν επεκτεινόμαστε καθόλου σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό ή την εκπαίδευση, όπου η πολιτική της κυβέρνησης οδηγεί σε επιδείνωση της ήδη άθλιας κατάστασης.

Το τελευταίο κυβερνητικό επιχείρημα είναι ένας μεγάλος εκβιασμός απέναντι στον ελληνικό λαό: «Τι θέλετε να υπογράψουμε τη μείωση μισθών και συντάξεων;» Ή τη «συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων;» «Τι μας προτείνετε; Μία επαίσχυντη συμφωνία;» Και έτσι ζητούν από εμάς, –ακόμα και όσους θεωρούσαμε αυτοκτονική γι’ αυτούς, και εγκληματική για τη χώρα, την επιλογή εκλογών στις 25 Ιανουαρίου μέσω της προεδρικής εκλογής– να απαντήσουμε στα αναπόδραστα αδιέξοδα που έχει προκαλέσει η πολιτική τους, και μας «απειλούν» ακόμα και με δημοψήφισμα, για να κάνουν εκείνα που δεν τολμούν να αποφασίσουν οι ίδιοι.

Ταυτόχρονα, βέβαια, προχωρούν στην αποδοχή των μνημονιακών όρων, βάζουν έναν γνωστό δικηγόρο των πολυεθνικών, όπως ο κ. Σαγιάς, να διαχειρίζεται τη διαπραγμάτευση, εξαπατώντας μας ότι «δεν θα υποχωρήσουν». Δηλαδή, παίζουν και στα δύο ταμπλό και κατά συνέπεια σε κανένα. Ούτε ακολουθούν μια πραγματικά αδιάλλακτη γραμμή, όπως αυτή που προτείνει ο Λαφαζάνης, έστω κι αν θα είχε καταστρεπτικές συνέπειες, ούτε προχωρούν ανοικτά και γρήγορα στον περιβόητο έντιμο συμβιβασμό που ευαγγελίζονται, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Αφήνουν την κατάσταση να σαπίζει και την ελληνική οικονομία να βυθίζεται, ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν την οποιαδήποτε απόφασή τους εκ των υστέρων.

Πολλοί αφελείς –αλλά και κάποιοι ιδιοτελείς που προσδοκούν σε κάποιον διορισμό– συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι της αλληλοεξαπάτησης που παίζεται σε ένα κυριολεκτικά πανεθνικό επίπεδο, στρέφοντας σε εμάς το ερώτημα στο οποίο θα έπρεπε να απαντήσουν οι κυβερνώντες. Μας ρωτούν και αυτοί ακόμα και κάποιοι πρώην ή νυν σύντροφοι, «τι θέλετε, να υπογράψουν;»

Εμείς έχουμε επαναλάβει πάρα πολλές φορές ότι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις θα έπρεπε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο να αποφύγουν την εμπλοκή τους στην εξουσία, όσο δεν θα έχουν τις δυνάμεις, το σχέδιο και τη λαϊκή υποστήριξη για μια αυθεντικά εναλλακτική διέξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό και δεν αναμιχθήκαμε και σε εκλογικά εγχειρήματα που είτε θα είχαν αστεία και μειωτικά αποτελέσματα για τον χώρο μας –τύπου ΕΠΑΜ, Κόμμα της Δραχμής κ.λπ.– είτε καταστρεπτικά αποτελεσματικά, όπως το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Διότι –και πλέον έχει αποδειχθεί–, εάν βρεθείς ανέτοιμος, λόγω συγκυρίας, στην εξουσία, θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Είτε μια «ηρωική» έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, με ό,τι συνέπειες θα έχει αυτό τόσο στην καθημερινότητα των Ελλήνων όσο και στη γεωπολιτική θέση της χώρας –δεδομένου ότι μια έξοδος δεν θα πραγματοποιηθεί με τη συναίνεση των Ελλήνων, αλλά μέσω εκβιασμού, και επομένως, δεν θα διαθέτεις την αναγκαία λαϊκή στήριξη για μια δύσκολη και επώδυνη μοναχική πορεία–, είτε θα υποχρεωθείς να υποχωρήσεις και να αποδεχθείς και εσύ τις μνημονιακές επιλογές, ανοίγοντας τον δρόμο για καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις.

Και το βασικό σφάλμα του ΣΥΡΙΖΑ, και του Τσίπρα, έχει δύο θεμελιώδεις αφετηρίες. Η πρώτη σχετίζεται με τον τυχοδιωκτισμό –«τώρα είναι η ευκαιρία και που θα την ξαναβρούμε;»– μιας ομάδας που η κρίση εκτίναξε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, αλλά έχει και ένα βαθύτερο ιδεολογικό υπόστρωμα, που εμφανίζεται και μέσα από την περιβόητη συζήτηση για plan A και για plan B, που πλέον έχει αποδειχτεί ότι δεν υπήρχαν. 

«Ευρωλιγούρηδες» ή σύμμαχοι εξ ανάγκης; 

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχθηκε στην εξής βασική παραδοχή: Ότι η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δυτικής Ευρώπης και επομένως η Δύση θα κάνει ό,τι μπορεί και σε τελική ανάλυση θα υποχωρήσει για να την διατηρήσει στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

Μια τέτοια ανάλυση ανταποκρίνεται στα κοινωνιολογικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά ενός κόμματος των ευρωπαϊστικών μεσοστρωμάτων –καθόλου τυχαία και η εθνομηδενιστική τους ιδεολογία–, η οποία παραγνωρίζει την ιστορική και οικονομική πραγματικότητα. Ότι, δηλαδή, η συμπερίληψη της Ελλάδας στην ευρωζώνη υπήρξε μια απόφαση πολιτικού χαρακτήρα, σε μια προηγούμενη συγκυρία, πριν την κρίση, πριν την ανάδυση της Κίνας στο παγκόσμιο στερέωμα και της Γερμανίας στο ευρωπαϊκό. Όταν δηλαδή ακόμα το ευρώ εμφανιζόταν ως το εργαλείο μέσω του οποίου θα υποτασσόταν η Γερμανία και το μάρκο σε μια όντως υπερεθνική Ευρώπη παίρνοντας υπόψη και τους Γάλλους, τους Ιταλούς κλπ. Εξάλλου, ως γνωστόν, η συναίνεση των Γερμανών στη δημιουργία του ευρώ υπήρξε το αντάλλαγμα για να αποδεχτούν οι λοιποί Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ τη γερμανική ενοποίηση. Όμως, στα χρόνια που πέρασαν, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η Κίνα αναδύθηκε ως το νέο βιομηχανικό εργαστήρι του κόσμου και υποχρέωσε τη Δύση σε μία στρατηγική λιτότητας και μείωσης του κόστους εργασίας, για να μπορεί να την ανταγωνιστεί, πράγμα που έκανε πρώτη η Γερμανία, σε όλη τη δεκαετία 2000-2010. Εν τέλει δε, το ευρώ μεταβλήθηκε στο όργανο της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη και, έτσι, αντί του γερμανικού μάρκου, το οποίο επέτρεπε μια κάποια αυτονομία στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες, δημιουργήθηκε ένα γερμανικό ευρώ, που φυλακίζει όλους τους υπόλοιπους στις γερμανικές προδιαγραφές.

Αυτή η ριζική αλλαγή στις πραγματικότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης μπορεί να έχει δύο πιθανές διεξόδους: Η πρώτη είναι εκείνη που αποτελεί κατά βάθος την επιλογή του μεγαλύτερου μέρους των γερμανικών και βορειο-ευρωπαϊκών ελίτ και η οποία συνίσταται στη δημιουργία μίας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, σε ομόκεντρους κύκλους, στον σκληρό πυρήνα της οποίας θα βρίσκονται οι χώρες που μπορούν να αντέξουν τον κινεζικό ανταγωνισμό, με επίκεντρο την γερμανική ατμομηχανή, και στη δεύτερη ή τρίτη ζώνη, θα βρίσκονται οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, ως αγορές της πρώτης, προμηθευτές πρώτων υλών και θέρετρα για διακοπές. Μια δεύτερη επιλογή απέναντι στην κρίση θα ήταν η σταδιακή χαλάρωση των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ευρωζώνη, η μεταβολή του ευρώ σε «ασθενές» νόμισμα, ώστε να επιτρέπει στις χώρες του Νότου να ανασάνουν και ίσως- ίσως η ίδια η αποσύνθεση της ζώνης του ευρώ.

Σε αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα, σύμφωνα με τη στρατηγική των βορειοευρωπαϊκών κύκλων, που εκφράζεται προνομιακά από τον Σόιμπλε, αποτελεί βαρίδι για την ευρωζώνη, και επομένως, εάν πληρούνταν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, δηλαδή αν βρισκόταν η κατάλληλη ευκαιρία, θα έπρεπε να εκδιωχθεί από αυτή και να περάσει στην κατηγορία των υπόλοιπων βαλκανικών και ανατολικοευρωπαϊκών χωρών, ή της Αγγλίας, μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι της ευρωζώνης. Από την άλλη πλευρά, οι υπόλοιπες δυνάμεις, κυρίως η Γαλλία, δεν θα ήθελαν μία έξοδο της Ελλάδας, διότι αυτή θα ενίσχυε την πολιτική της δημοσιονομικής ασφυξίας και της λιτότητας, που θα έπληττε αναπόφευκτα και τη Γαλλία και την Ιταλία και την Ισπανία. Και σ’ αυτή τη στρατηγική συνεπικουρούνταν τόσο από την Κίνα, που βλέπει την Ελλάδα ως ένα στρατηγικό σημείο, ανάμεσα σε άλλα, για την εμπορική και οικονομική της διείσδυση στην Ευρώπη, όσο και από τις ΗΠΑ, μετά το 2012, για προφανείς γεωπολιτικούς λόγους.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ισχυρές τάσεις, βρέθηκε ένα σημείο συμβιβασμού που το προσωποποιούν η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, η Λαγκάρντ και ο Γιούνγκερ, γύρω από την ακόλουθη στρατηγική: Η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στην ευρωζώνη, όπως ζητά η δεύτερη άποψη, εάν εφαρμόσει την πολιτική λιτότητας που απαιτεί η πρώτη! Αυτός ο συμβιβασμός δεν σημαίνει ότι τα δύο στρατόπεδα εγκατέλειψαν τη βαθύτερη στρατηγική και επιδιώξεις τους, γι’ αυτό και από τους πρώτους η Ελλάδα πιέζεται συστηματικά και αφόρητα, έτσι ώστε, αν συμβεί το περιβόητο «ατύχημα», να μπορεί ο Σόιμπλε να νίπτει τας χείρας του.

Εάν αναγνωρισθεί αυτή η πραγματικότητα, και δεν κυριαρχεί στα μυαλά μας ένας ηλίθιος «ευρωλιγουρισμός» (κατά Ζουράρι), σημαίνει ότι, στον βαθμό που δεν επιθυμούμε, κυρίως για γεωπολιτικούς λόγους, μια έξοδο από την ευρωζώνη, είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε μία τακτική «καταπόνησης του αντιπάλου». Αυτό που δεκάδες φορές έχουμε αποκαλέσει τακτική ανταρτοπολέμου.

Γνωρίζοντας δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί οργανικό μέρος της Δύσης και της δυτικής Ευρώπης, με την οποία έχουμε συνάψει απλώς μία συμμαχία μακράς διάρκειας, μέχρις ότου η Ευρώπη αποκτήσει την περιβόητη ενότητα που οραματιζόταν ο ντε Γκωλ, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, και μέχρις ότου οι Κούρδοι και οι Αλεβίτες εκδημοκρατήσουν αυθεντικά την Τουρκία –εξελίξεις που θα επέτρεπαν μια ισορροπημένη σχέση με το γεωπολιτικό μας περιβάλλον–, είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρούμε αυτή την ισορροπία, έστω και ετεροβαρή. Και εάν οι χαζοχαρούμενοι ευρωπαϊστές μας αγνοούν αυτή την πραγματικότητα, δεν την αγνοούν καθόλου οι Δυτικοευρωπαίοι, από τον Κάμερον έως τον Σόιμπλε. Γι’ αυτό εξάλλου και φοβούνται διαρκώς κάποια στροφή μας προς τη Ρωσία ή τη Σερβία και ανησυχούν διαρκώς για την «ορθόδοξη» ταυτότητά μας. Πράγμα που σημαίνει ότι εκλαμβάνουν αυτή τη συμμαχία σαν αυτό που είναι. Δηλαδή, μια συμμαχία τακτικού χαρακτήρα και όχι οργανικού. Επομένως, εάν και όταν βρουν την ευκαιρία, είναι έτοιμοι να εκδιώξουν από την ευρωζώνη το «βαρίδι» που λέγεται Ελλάδα. Εμείς, αντίθετα, έχοντας συνείδηση αυτής της γεωπολιτικής πραγματικότητας, θα πρέπει να αποφύγουμε τις μετωπικές συγκρούσεις –και μάλιστα κατά μόνας. Γι’ αυτό εξάλλου πιστεύαμε ότι ήταν εγκληματική η ανάληψη της εξουσίας πριν γίνουν εκλογές στην Ισπανία ή πριν αρχίσει η εφαρμογή της «ποσοτικής χαλάρωσης» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έτσι ώστε να συγκροτηθούν σταδιακώς στην Ευρώπη συνθήκες ανατροπής ή έστω αμφισβήτησης της γερμανικής νεοφιλελεύθερης μονοκρατορίας, και οι οποίες θα επέτρεπαν νέες συμμαχίες στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

Όλα αυτά είναι τόσο καθαρά και αυτονόητα, και αποτελεί ένδειξη μεγάλης παρακμής και έλλειψης του πιο στοιχειώδους προβληματισμού, η αδυναμία συνειδητοποίησης αυτής της εξόφθαλμης πραγματικότητας. Επειδή, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάγεται από την ευρωπαϊστική πτέρυγα της παλιάς κομμουνιστικής αριστεράς, και επειδή στον ίδιο του τον πυρήνα συγκροτείται από στελέχη τέτοιας υφής (π.χ. Παππάς, Βαρουφάκης, Τσακαλώτος κ.λπ.), δεν είχε συνείδηση αυτής της πραγματικότητας. Αντίθετα, θεωρούσε ότι αρκεί μία απλή πίεση στους ομογάλακτους εταίρους –διότι «και εμείς είμαστε Ευρωπαίοι», όπως διακηρύσσουν urbi et orbi– ώστε να επιτύχει την αναίρεση του μνημονιακού ζουρλομανδύα. Και βρέθηκε γυμνός μπροστά στην πραγματικότητα: Από τη στιγμή και πέρα που οι δολιχοδρομίες του ΣΥΡΙΖΑ τείνουν να αμφισβητήσουν τον συμβιβασμό που προαναφέραμε, επανεμφανίζεται δυναμικότερα η εκδοχή Σόιμπλε–Ντάιζεμπλουμ, η οποία συνοψίζεται στα ακόλουθα: «εφόσον οι Έλληνες δεν είναι διατεθειμένοι να ανταλλάξουν την παραμονή τους στο ευρώ με την αποδοχή της λιτότητας, ακόμα και αν θα έχει υψηλό κόστος για το σύνολο της ευρωζώνης, έχει μεγαλύτερη σημασία μεσοπρόθεσμα η αποβολή της Ελλάδας από αυτήν, έτσι ώστε και να μην αποτελέσει το κακό παράδειγμα για τους υπολοίπους νότιους, και να ενισχυθεί εν τέλει η συνοχή της ευρωζώνης».

Και η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για να τους ενισχύσει. Αντί, στην πρώτη περίοδο μετά τις εκλογές, όταν διέθετε το στοιχείο του αιφνιδιασμού και της σχετικής αμηχανίας στην οποία είχαν βρεθεί τα γεράκια της ευρωζώνης, να προχωρήσει πολύ γρήγορα σε μια λύση που θα είχε σαν βασικό της στοιχείο τη μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος και την αποδοχή λιγότερων μέτρων, έκανε το ακριβώς αντίστροφο. Επιμήκυνε εις το διηνεκές τις διαπραγματεύσεις, και μάλιστα με γελοίο τρόπο, επιδεινώνοντας ραγδαία την οικονομική θέση της χώρας και καθιστώντας κάθε μέρα τη διαπραγματευτική της θέση πιο αδύναμη. Παράλληλα, έδωσε τη δυνατότητα στους θιασώτες της εκδίωξης της Ελλάδας να περάσουν μπροστά, ενώ κυριολεκτικά έχουν λουφάξει όσοι δεν θα ήθελαν την έξοδο της Ελλάδας –Ρέντσι, Ολάντ κ.λπ. 

Όπως στρώσεις, θα κοιμηθείς 

Φτάσαμε έτσι στο παρά πέντε της χρεοκοπίας και η κυβέρνηση των τακτικιστών της συμφοράς, που θεωρεί ότι όλα είναι κόλπα, αλά Κουβέλη, Χαϊκάλη και άλλα παρόμοια, εκβιάζει πλέον τον ελληνικό λαό και κατ’ εξοχήν τους αντιμνημονιακούς πολίτες: «Τι θέλετε να κάνουμε; Να υποταχθούμε;» «Ας αποφασίσετε εσείς, με δημοψήφισμα»! Και η απάντηση, τουλάχιστον η δική μας, είναι σαφής: «όποιος έχει τα γένια, έχει και τα χτένια». Εσείς επιλέξατε να προκαλέσετε εκλογές, τις οποίες δεν επιθυμούσε η πλειοψηφία των Ελλήνων, δι’ εκβιασμού, εσείς τα κάνατε μαντάρα στις εκατό μέρες της διακυβέρνησής σας, εσείς θα αποφασίσετε και το τι θα κάνετε.

Εμείς, τους δύο πρώτους μήνες, υποστείλαμε την ένταση της κριτικής μας, αφήνοντάς σας τη δυνατότητα να βρείτε μια οποιαδήποτε λύση. Κι όχι μόνο δεν βρήκατε λύση, κοροϊδεύοντας τον ελληνικό λαό, αλλά ούτε τον προετοιμάζετε για κάποια επιλογή: Στην περίπτωση του συμβιβασμού, να εφαρμοστούν μέτρα τα οποία να μπορούν να αναιρεθούν πολύ σύντομα, αμέσως μετά την αλλαγή της συγκυρίας, και αυτό να δηλωθεί ανοιχτά στον ελληνικό λαό: «υποχωρούμε σε εκβιασμούς, και να το ξέρετε, ώστε να μπορούμε να αντεπιτεθούμε μετά». Στην δε περίπτωση επιλογής της ρήξης, λαϊκή κινητοποίηση, δημιουργία σε όλη τη χώρα επιτροπών οικονομικής ανασυγκρότησης, λαϊκής επαγρύπνησης απέναντι στα λαμόγια και τη φοροκλοπή, μέτρων που τουλάχιστον θα μπορούσαν να στηρίξουν μια οποιαδήποτε πιθανή εκδοχή ακραίας σύγκρουσης και έξοδο.

Αντ’ αυτών, το μόνο που κάνετε είναι να κοροϊδεύετε, στο εσωτερικό με κορώνες για κόκκινες γραμμές και επικοινωνιακά τερτίπια του τύπου «όλα πήγαιναν καλά, αλλά μας κορόιδεψαν», την ώρα που στο εξωτερικό, απέναντι στη Μερκελ και στις μυστικές συνομιλίες υποχωρείτε, με αποτέλεσμα ο λαός να βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση και σε ανημπόρια, μεγαλύτερη από πριν. Γιατί τότε τουλάχιστον εμφανιζόσασταν εσείς σαν μια εναλλακτική λύση, ενώ σήμερα δεν υπάρχει καμία. Επομένως, είναι είτε αφελείς είτε ιδιοτελείς όλοι εκείνοι που λένε να σας δώσουμε ακόμη μία ευκαιρία και να στηρίξουμε την κυβέρνηση. Αντιθέτως, μόνο η έντονη κριτική στις επιλογές σας, η οποία θα καταδείξει και σε σας ότι οι Έλληνες δεν τρώνε κουτόχορτο, μπορεί να σας σπρώξει να πάρετε μία οποιαδήποτε απόφαση. Και δεν μπορούμε να αφήσουμε την κριτική στα χέρια μιας υστερικής φυσιογνωμίας τύπου Άδωνι ή, ακόμα χειρότερα, στα χέρια της Χρυσής Αυγής.

Πιστεύω ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης το θέτει σωστά και τίμια. Αν κρίνετε ότι δεν μπορείτε να αποφασίσετε το οτιδήποτε, και δεν μπορείτε να υλοποιήσετε το πρόγραμμά σας, παραιτηθείτε και εγκαταλείψετε την εξουσία. Μια τέτοια επιλογή εξ άλλου θα έχει και το μικρότερο κόστος και για τη χώρα και για εσάς τους ίδιους. Είναι προτιμότερο να πεις την αλήθεια και να δηλώσεις αδυναμία παρά να οδηγήσεις σε καταστροφές με τακτικισμούς, γιατί τότε δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σε συγχωρήσει ο ελληνικός λαός. Πιστεύω, δυστυχώς και μακάρι να διαψευσθώ, ότι δεν θα το κάνετε, διότι δεν είστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψετε την εξουσία και θέλω να δω εν τέλει αν και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης –που πάντα τον θεωρούσα φίλο, πάρα τις ριζικές διαφορές μας την τελευταία περίοδο– θα το αποτολμήσει.

Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός θα πρέπει να πάρει τα μέτρα του και να αρχίσει να προετοιμάζεται από τώρα για την επόμενη μέρα, μετά από σας. Διότι, είχατε την ευκαιρία, από το 2012, να μεταβληθείτε σε μια μεγάλη πολιτική δύναμη και να εκφράσετε τις νέες πολιτικές πραγματικότητες, μετά τη μεταπολίτευση. Αντ’ αυτού, επιλέξατε να είστε εσείς η τελευταία εκδοχή της μεταπολίτευσης, με όλα τα τερτίπια και τις απάτες της, και να κλείσετε με καταστροφικό τρόπο, και για την χώρα και για σας, αυτόν τον κύκλο. Εξάλλου, καθόλου τυχαία, ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ ήρθε να στεγαστεί κάτω από τη σκέπη σας. Όμως, με την επιλογή σας για εξουσία εδώ και τώρα, το κάψατε το χαρτί σας. Είτε στη μία εκδοχή είτε στην άλλη, δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο μέλλον για σας παρότι τη μικρότερη ζημιά θα την υποστείτε αν ακολουθήσετε την προτροπή Λαφαζάνη. Και αν σήμερα υπάρχει ένα 35% των Ελλήνων που σας στηρίζει ακόμα, αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει στον ορίζοντα καμία άλλη εναλλακτική λύση, και γιατί είναι δύσκολο, μέσα σε εκατό μέρες, να αναγνωρίσει κάποιος ότι έκανε λάθος. Θυμηθείτε όμως το 42% του ΓΑΠ, και το 80% της στήριξης που απολάμβανε τους πρώτους μήνες της εξουσίας του.

Εμείς προετοιμαζόμαστε ήδη για την περίοδο μετά το τέλος της μεταπολίτευσης, τελευταία εκδοχή της οποίας δυστυχώς θελήσατε να είσθε. Οι εκβιασμοί λοιπόν δεν μας αγγίζουν. Εμείς υπήρξαμε και παραμένουμε αντιμνημονιακοί, υπήρξαμε και παραμένουμε αντισυστημικοί –και όχι τώρα, αλλά εδώ και σαράντα χρόνια– και αντίθετοι στο εθνοκτόνο σύστημα του οποίου αποτελείτε την έσχατη μορφή. Το εάν θα παραιτηθείτε ή όχι, είναι δική σας επιλογή. Πάντως, να φροντίσετε να περιορίσετε τις καταστροφές τις οποίες έχετε ήδη κάνει. Γιατί, δυστυχώς, αν τις μεγεθύνετε, θα πάρει η μπάλα όλον τον ελληνικό λαό.

Πηγή "Άρδην"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θανάση Καρτερού

Ίσως να το έχετε καταλάβει, αλλά το σενάριο της αριστερής παρένθεσης, που παίζει τόσο πολύ έξω και μέσα, έχει ένα μικρό πρόβλημα: Δεν έχει καμιά τύχη αν δεν συρθεί, υποχρεωθεί, εξαγοραστεί να παίξει σ' αυτό η Αριστερά. Ή, πιο σωστά αν η Αριστερά δεν εξημερωθεί, δεν στρογγυλέψει, δεν ξεπλυθεί στον Ιορδάνη του μνημονιακού ρεαλισμού. Εν τέλει, δηλαδή, αν δεν σβήσει τις κόκκινες γραμμές και δεν βάλει την τζίφρα της σε όσα απαιτούν ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε, ο Ντράγκι, το ΔΝΤ. Η ωραία παρέα των θεσμών.

Κι αυτό για τρεις πολύ σοβαρούς λόγους. Πρώτον, είναι τελειωμένος ο Σαμαράς και η Ν.Δ. έχει τα χάλια της. Δεύτερον είναι τελειωμένος ο Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ έχει καταντήσει "απόκομμα". Και τρίτον είναι πολύ ελαφρός ο Σταύρος, για να γίνει σοβαρή δουλειά μαζί του. Ακόμα και όλοι μαζί είναι για τα μπάζα κι αυτό το ξέρουν οι Επιτηρητές. Ως εκ τούτου, τίποτε δεν γίνεται χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς ένα καλό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Ροκανισμένο, γυαλισμένο, βερνικωμένο, έτοιμο να αναλάβει υπευθύνως ευθύνες.

Μπορεί να έχει από μια άποψη πλάκα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα ο μόνος πυλώνας σταθερότητας. Η μόνη δύναμη που έχει στήριξη, αποδοχή, φρέσκα στελέχη, κοινωνικές αναφορές. Και Τσίπρα. Άρα, προσέξτε: Πρέπει να αλλάξουν τον ΣΥΡΙΖΑ για να απαλλαγούν από τον ΣΥΡΙΖΑ! Τρελό, ε; Είναι δυνατόν βαριά κέντρα να είναι τόσο αλαφροΐσκιωτα; Να στηρίζουν ελπίδες σε τέτοιες μπούρδες; Να μην καταλαβαίνουν όχι μόνο τι εστί Ελλάδα, αλλά και τι εστί ΣΥΡΙΖΑ; Να επενδύουν λεφτά, προπαγάνδα και Γερούν σε τέτοιο καρνάβαλο;

Κι όμως, είναι. Γιατί δεν έχουν άλλη λύση. Τα ξεκατίνιασαν τα κόμματα και τα πρόσωπα που χρησιμοποίησαν. Έτσι που μπορεί να είναι χρήσιμα για να βρίζουν ολημερίς τη νέα κυβέρνηση, σαν κάποιες εν πολλαίς αμαρτίαις γερασμένες, που μισούν τη νεότητα. Αλλά για να κυβερνήσουν; Αυτό μόνο στις ονειρώξεις του Βενιζέλου μπορεί να υπάρξει. Άρα τους χρειάζεται ένας κάποιος ΣΥΡΙΖΑ. Λίγο αριστερά, λίγο δεξιά, λίγο φθαρμένος, λίγο υποταγμένος, λίγο βολεμένος. Να τους αλείψει με το λαδάκι της εθνικής ενότητας. Και να ζήσουμε όλοι καλά κι οι δανειστές καλύτερα.

Παρακαλούμε, μην τα βάζετε με τον ταχυδρόμο. Μιλάμε για σχέδιο σοβαρών κύκλων έξω, που συνεργάζονται με σοβαρούς κύκλους μέσα. Δεν το κρύβουν εξάλλου. Το αναλύουν με σοβαρότητα σοβαρά έντυπα. Και γελάστε όσο θέλετε, αλλά μην τους υποτιμάτε. Όχι γιατί αυτή η σαχλαμάρα δεν είναι σαχλαμάρα. Αλλά γιατί με κάτι τέτοια μυαλά διαπραγματεύονται και εκβιάζουν. Κι όταν η άγνοια συναντά την ιδεοληψία, δεν είναι απίθανο ένα ωραίο μπαμ...

Πηγή SakTsak


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το σατανικό κόλπο του Βερολίνου για να αλυσοδέσει την Ελλάδα! Έρευνα - σοκ στο Πεντάγωνο

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας, αγαπητοί… πλησιάζει. Και αυτό που θα προκύψει από τις συνεδριάσεις των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών για τα Μνημόνια και το Χρέος, σε συνδυασμό με τα ευρήματα της δικαστικής έρευνας για την αλλοίωση του ελλείμματος του 2009, θα είναι μια συγκλονιστική αποκάλυψη: Μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη χρεοκοπία της χώρας έχουν οι Γερμανοί εταίροι, οι οποίοι, σε αγαστή συνεργασία με τους τοπικούς εκπροσώπους τους στη σοσιαλιστική παράταξη, πρώτα (το 1998-2003) φόρτωσαν τη χώρα με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος για εξοπλιστικά και μετά (το 2010) τη «βούλιαξαν» στα Μνημόνια για να τους πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης τα δανεικά!

Περί αυτού πρόκειται. Γερμανοί απαίτησαν να αγοράσουμε εξοπλισμούς-μαμούθ 84 δισ. ευρώ για να μπούμε στην ΟΝΕ. Γερμανοί έδωσαν εντολή στους εδώ υπαλλήλους τους να αλλοιώσουν το έλλειμμα του 2009 (με επιπλέον 4,7 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 2,9 δισ. από παραλαβές εξοπλισμών μελλοντικών ετών!). Για να μην έχουμε, λοιπόν, καρδιακά επεισόδια, προειδοποιώ: Θα ζήσουμε ζωηρές συγκινήσεις. Τα πρώτα στοιχεία που παρέλαβε ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος από την έρευνα που πραγματοποίησε στο Πεντάγωνο η Ζωή Γεωργαντά δείχνουν ότι η Ελλάδα δεσμεύτηκε σε Γερμανούς (και σε άλλους) με κρατική «προμήθεια» 84 δισ. ευρώ σε εξοπλιστικές δαπάνες την περίοδο 1998-2003. Ηταν το… διόδιο για την ένταξή της στην ΟΝΕ. Οι εταίροι στην αρχή έκαναν, μάλιστα, τα… στραβά μάτια και οι συμβάσεις του δανεισμού-μαμούθ, στον οποίο υποχρεωθήκαμε για να μπούμε στα ευρωπαϊκά σαλόνια, δεν ενεγράφησαν στα ελλείμματα εκείνων των ετών (με το κόλπο της παραλαβής). Το ποσό των 84 δισ. των εξοπλιστικών δαπανών 1998-2003 αντιστοιχεί στο 25% του δημόσιου χρέους και ξεσκεπάζει όλο το σύστημα που έβαλε την Ελλάδα στην ΟΝΕ με μια πέτρα στον λαιμό.

Σύστημα το οποίο, ακόμη και μετά την είσοδό μας στην Ενωση, πίεζε τον Καραμανλή να κατεβάσει το έλλειμμα κάτω από το 3% από τη μία και να αγοράσει πανάκριβα Eurofighter και ελαττωματικά υποβρύχια από την άλλη (αρνήθηκε και το πλήρωσε).Σύστημα το οποίο ζητούσε επιτακτικά να υπαχθούμε σε «επιτήρηση», αλλά, όταν ο Καραμανλής επεδίωξε τον εξοστρακισμό της κλεπτοκρατίας -μέσω του βασικού μετόχου-, εκείνο έβαλε «βέτο» μέσω των εκπροσώπων του στην Κομισιόν.

Η χρεοκοπία, λοιπόν -όπως θα καταδειχθεί στις επιτροπές-, εξελίχθηκε σε δύο φάσεις: Στην πρώτη, το 1998-2003, μας φόρτωσαν τα 84 δισ. ευρώ (ο Καραμανλής έκανε μόνο μία αγορά 40 F16, αξίας 2 δισ. ευρώ), που μας εκτόξευσαν στις πέντε πρώτες χώρες παγκοσμίως σε επίπεδο εισαγωγής εξοπλισμών! Στη δεύτερη, το 2010, όταν, λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, χάθηκε ο έλεγχος, έβαλαν τη γερμανική ηγεσία της Εurostat να πειράξει, μέσω των εδώ υπαλλήλων της, το έλλειμμα του 2009, ώστε να χωθούμε πιο βαθιά στο Μνημόνιο και να εξοφλήσουμε με μέτρα λιτότητας τους εμπόρους όπλων. Είκοσι δισ. ευρώ δαπάνες για εξοπλιστικά πλήρωσε το Δημόσιο την περίοδο 2010-2015, την ώρα που έκοβε μισθούς και συντάξεις!

Θα είναι πολύ οδυνηρή η στιγμή -συμπεραίνω- όπου άπαντες θα καταλάβουν ότι το ευρώ δεν είναι το κοινό νόμισμα όλων, αλλά μια μεγάλη μπίζνα εις βάρος των λαών. Θα είναι πικρή η ημέρα όπου οι ευρωπαϊκοί λαοί θα συνειδητοποιήσουν ότι πέντε χρόνια τώρα δεν δανείζουν την πατρίδα μας για να περνάνε καλά «οι τεμπέληδες Ελληνες», αλλά για να εξοφληθεί μέχρι και το τελευταίο ευρώ στους Γερμανούς εμπόρους όπλων, πολιτικούς φίλους σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών. Θα είναι πικρή η ημέρα που θα ξεχωρίσουν οι πολιτικοί που έβαζαν τον λαό πάνω από τους εμπόρους και οι πολιτικοί που έβαζαν τους εμπόρους πάνω από τον λαό. Θα είναι, τέλος, πικρή, γιατί πράγματι θα αποδειχθεί -εκτιμώ- ότι ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας είναι όντως ανήθικο και απεχθές, άρα πρέπει να ρυθμιστεί γενναία και χωρίς εκπτώσεις.

Πηγή Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς


Είναι γνωστό πως αν θέλεις να δοκιμάσεις την «Ορθοδοξία και Ορθοπραξία» κάποιου, ρώτησέ τον τι γνώμη έχει για τον ορθόδοξο μοναχισμό, για τα μοναστήρια και τους καλογέρους. Όποιος σέβεται τον μοναχισμό είναι Ορθόδοξος, όποιος τον διακωμωδεί ή κατηγορεί τους μοναχούς για ανθρωποφοβία ή δειλία, ουσιαστικά δεν είναι Ορθόδοξος Χριστιανός. (Το ίδιο ισχύει και για την Παλαιά Διαθήκη. Κι εδώ «σκοντάφτουν πολλοί, ιδίως οι νεοπαγανιστές).

Συζητώ πολλές φορές και με ανθρώπους που προβάλλουν με παρρησία την πίστη τους και πραγματικά θλίβομαι και εκπλήσσομαι, όταν τους ακούω να εκφράζουν υποτιμητική και περιφρονητική γνώμη για τους μοναχούς. Το επιχείρημα πίσω από το οποίο θωρακίζουν την βεβαιότητά τους είναι πως οι καλόγεροι είναι άνθρωποι δειλοί, που δεν αντέχουν τα φορτία και τα βάσανα της ζωής, ριψάσπιδες του βίου, που αναχωρούν για να περάσουν άνετα και ξεφρόντιστα. Τα μοναστήρια είναι γι’ αυτούς, στην καλύτερη περίπτωση, πολύτιμη «πολιτιστική κληρονομιά», που πρέπει να διατηρηθεί σαν ένα αρχαϊκό παρελθόν ή, στην χειρότερη περίπτωση, τόπος παιδιάς και ραστώνης, όπου βρίσκουν καταφυγή προβληματικές προσωπικότητες.

Η πρώτη κατηγορία, των εντός της Εκκλησίας, «ευσεβών» κατά τα άλλα, χριστιανών, επισκέπτονται το τάδε μοναστήρι, γιατί αυτό εντάσσεται στα ψυχοσωτήρια χριστιανικά τους καθήκοντα, αλλά πόσο οίκτο, πόση λύπηση νιώθουν για τα αξιοθρήνητα αυτά καλογεράκια, που άφησαν την… τεθλιμμένη και στενή οδό του ηδονόπληκτου αυτού κόσμου, για να ακολουθήσουν την ευρύχωρο και πλατιά οδό του ασκητισμού.

Στην δεύτερη κατηγορία, των εκτός της Εκκλησίας επιτιμητών του μοναχισμού, ανήκει κυρίως η ψευτοπροοδευτική αγέλη, η οποία, κατά τον αείμνηστο καθηγητή της Θεολογίας Ηλία Βουλγαράκη, «αντικρίζει με αποστροφή το ένδυμα των ιερέων, παρερμηνεύει το χειροφίλημα στους ιερείς ως πράξη δουλοπρέπειας, νιώθει την βυζαντινή μουσική σαν μουσειακό κατάλοιπο. Καταλογίζει στην εκκλησιαστική ζωγραφική, ανελευθερία έκφρασης και αποστράγγισης της ζωής. Ερμηνεύει την τιμή των λειψάνων σαν νεκρολατρική έκφραση ενός αρρωστημένου ψυχισμού. Βλέπει τα άμφια και ανατρέχει στο σκοταδιστικό Βυζάντιο, απορεί με την μονοτονία και τον βραδύ ρυθμό των ιερών ακολουθιών. Πληροφορείται για τις νηστείες και προσγράφει στον Θεό χαιρεκακία. Αντικρίζει τον μοναχισμό ως μία διαστροφή της ανθρώπινης ύπαρξης, φορτισμένο με στυγνότητα αισθήματος και καρδιάς, που υπεραναπληρώνει την μειονεξία του με αυταρέσκεια, φανατισμό και μισαλλοδοξία». («Εισαγωγή στην Θεολογία», σελ. 74, Θεσ/νίκη 1998, συλλογικός τόμος).

Δεν είναι όμως ένδειξη αχαριστίας και ανιστορησίας να κατηγορούμε τον Ορθόδοξο μοναχισμό για αδιαφορία και αναισθησία για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία; Ας γνωρίζουμε, όμως, όλοι ότι αν δεν υπήρχε ο μοναχισμός σήμερα Χριστιανούς Ορθοδόξους και Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα εύρισκες.

«…δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια διά κοινά γράμματα του Κυρίου συνεργούντος…», γράφει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που εγκατέλειψε την ησυχία του Αγίου Όρους για να αφυπνίσει το αμαθές Γένος. Όταν ο Μιχαήλ ο Η’ ο Παλαιολόγος επιζητούσε την Ένωση των Εκκλησιών, την υποδούλωση της Ορθοδοξίας στον υπερφίαλο παπισμό, οι καλόγεροι, Αγιορείτες Πατέρες όρθωσαν το ανάστημά τους.
«Ο της υγιούς πίστεως και το βραχύ ανατρέπων το παν λυμαίνεται», όποιος υποχωρεί έστω και ελάχιστα στην πίστη του λυμαίνεται το παν, απαντούν στους τότε και σήμερα προβατόσχημους, πεμπτοφαλαγγίτες του Οικουμενισμού. Τα μοναστήρια κράτησαν και κρατούν ανόθευτο και ακηλίδωτο την πάτριον δόξαν, την υγιή πίστη.

Καλόγεροι, κληρικοί, ήταν όλοι σχεδόν οι «Δάσκαλοι του Γένους», που αντί να καθίσουν φρόνιμα και να γίνουν νοικοκύρηδες, πρόσφεραν και την ζωή τους ακόμη, ως ποιμένες καλοί, υπέρ του δεινοπαθούντος λαού. Ο Μελέτιος Πηγάς, ο Κύριλλος Λούκαρις, ο Ηλίας Μηνιάτης, ο Γιαννούλης Ευγένιος ο Αιτωλός, ο Αναστάσιος Γόρδιος, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς, όλοι τους «Δάσκαλοι του Γένους» που βγήκαν από τα μοναστήρια. «Φως μεν μοναχοίς, άγγελοι, φως δε κοσμικοίς, μοναχοί» γράφει ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος. Ο ορθόδοξος μοναχισμός φώτιζε και φωτίζει και σήμερα εν μέσω του πνευματικού σκότους που μας περιβάλλει.
Γι’ αυτό και μετά την Επανάσταση η βαυαρέζικη συμμορία επέπεσε με λύσσα στα μοναστήρια και έκλεισε περίπου 400. «Διάλυσαν τα μοναστήρια», θρηνεί ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «συμφώνησαν με τους Μπουαρέζους και πούλαγαν τα δισκοπότηρα κι όλα τα γερά (=ιερά) εις το παζάρι και τα ζωντανά διαδίχως τίποτα… Αφάνισαν όλως διόλου τα μοναστήρια και οι καημένοι οι καλόγεροι, όπου αφανίστηκαν εις τον αγώνα, πεθαίνουν της πείνας μέσα στους δρόμους όπου αυτά τα μοναστήρια ήταν τα πρώτα προπύργια της απανάστασής μας».
(Απομνημονεύματα).
«Πρέπει, επί τέλους, να μάθη ο Ελληνισμός και να ομολογήση, ότι κατά τα χρόνια της σκλαβιάς και της στυγνής δουλείας όχι μόνο μέσα στο Αγιονόρος, αλλά και στους απανταχού χώρους της παρουσίας και επιρροής του, η παιδεία ήταν σχεδιασμός και προγραμματισμός εθνωφελής και πράξις θαρραλέα των επί μέρους εκκλησιαστικών και μοναστικών αρχών, και πιο συγκεκριμένα, έργο και επίτευγμα λαμπρών κληρικών, με κέντρο τον ενοριακό ναό και τα προσκτίσματά του, και μοναχών μεγάλης βουλής για το Γένος και διδακτικής προσφοράς στ’ αρχονταρίκια και στους νάρθηκες των Μοναστηριών των. Και ότι “τα απανταχού της Ελλάδος, κατά θείαν πάντως μοίραν, κατεσπαρμένα Μοναστήρια, ως δένδρα μεγάλα και υψίκορμα, και πάντοτε ου μικράν τοις Ορθοδόξοις Έλλησι παρέσχον την ωφέλειαν, πολλώ δε μάλλον κατά τον δεινόν… χειμώνα, διότι ου μόνο υπήρχον η των δυστυχών καταφυγή και το… άσυλον, αλλά και της πατρίου παιδείας, της τε θύραθεν και της ιεράς, διετήρουν βαρυτίμους θησαυρούς και Σχολεία εν τοις πλείστοις ου διέλιπον”. (Σοφοκλ. Οικονόμος βλ. Ματθ. Παρανίκα, Σχεδίασμα περί της εν τω Ελληνικώ Έθνει καταστάσεως των γραμμάτων… ΚωνΠολις 1867, σελ. 6). Εννοείται ότι το «απανταχού της Ελλάδος» θα πρέπει να εκληφθή ως απανταχού του Ελληνισμού, απανταχού της Γένους μας. Ο λόγος είναι προφανής και αι αποδείξεις βοώσαι».
(Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, «Γράμματα και άρματα στον Άθωνα», Άγιον Όρος, 2000, σελ. 333).
Προπύργια τα μοναστήρια της ελευθερίας και της Ορθοδοξίας και περισσότερο σήμερα που εισβάλλουν πλημμυρηδόν οι δυτικές ασχήμιες. Τα μοναστήρια διαφυλάσσουν το ορθόδοξο ήθος, τον ασκητικό τρόπο ζωής, την ολιγόδεια, σήμερα ιδίως, που έχουμε μπουκώσει από τα πολιτιστικά (και κοινωνικά και πολιτικά) ξυλοκέρατα, ημέτερα και οθνεία.

Προϋπόθεση, κατά την Εκκλησία μας για το «ακολουθείν τον Χριστόν» είναι τα «απαρνησάσθω εαυτόν» και «αράτω τον σταυρόν», φράσεις που δηλώνουν αποφάσεις και πράξεις του ανθρώπου αντίθετες από την ίδια του τη φύση. Αντί να θαυμάζουμε και να παραδειγματιζόμαστε από ανθρώπους που απαρνήθηκαν τον εαυτό τους, εμείς τους ελέγχουμε για δειλία… Θέλουμε τα μοναστήρια τουριστικά θέρετρα και τους μοναχούς κοινωνικούς λειτουργούς, ακτιβιστές.

Να κλείσω με μία ακόμη παραπομπή στο προαναφερόμενο βιβλίο του επ. Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, για κάποιες άγνωστες πτυχές της ιστορίας μας και για την παρουσία των μοναχών στους εθνικούς αγώνες «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία:
«Κρίμα που δεν έχουμε σε κάδρο και την μορφή του «Καπετάν Καλόγερου» (μετά ταύτα γνωστού ως Σαμουήλ) του θρυλικού Κουγκιού, που δεν ήταν άλλος απ’ τον Δανιήλ Ιβηρίτη, καθώς επίσης και του «Παχωμίου εξ Άθω», του πρώτου παλικαριού που πήδηξε μέσα στο Παλαμήδι και έκανε την αρχή της καταλήψεως. Ταπεινός όπως ήταν, καθ’ ο αγιορείτης, απέφυγε την τιμή τότε, δεν τον ενδιέφερε και η υστεροφημία, και σβήστηκε το κατόρθωμά του απ’ τον αγνώμονα πίνακα της λήθης. Γι’ αυτό του Στάϊκου Σταϊκόπουλου το άγαλμα είναι στημένο στο Ναύπλιο σήμερα, ενώ για εκείνον, όπως και για τον Ιβηρίτη, κανείς δεν κάνει λόγο…».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κόμμα Τσίπρα, Κόμμα Σύριζα και στη μέση Παπανδρέου

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη 

Την στιγμή της φιλελεύθερης πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης, η αριστερή πλατφόρμα του Σύριζα μέσω του κ. Λαφαζάνη και το δημοκρατοσοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ μέσω του κ. Παπανδρέου φτιάχνουν το έδαφος για το "ατύχημα" εκλογών. Θα πρέπει να υπάρχει πάντα ένας που θα το "παίζει" αριστερός όταν η αριστερά είναι στην εξουσία και "αναγκάζεται" να αποποιηθεί τις αριστερές ιδεολογίες για χάρη της Ε.Ε. Επίσης θα πρέπει να συμμετέχει ένας πολιτικός σοσιαλιστής που θα κάνει την ολοκληρωτική γέφυρα μεταξύ "αριστεράς και δημοκρατίας".

Το πείραμα της "πρώτης φοράς αριστεράς" δεν πέτυχε όπως περίμεναν οι ψηφοφόροι του Σύριζα εφόσον ημέρα με την ημέρα βλέπουν ότι οι "αριστεροί" γίνονται όλο και περισσότερο φιλελεύθεροι για να ταιριάξουν στον φεντεραλισμό της Ε.Ε. Έτσι λοιπόν, σχεδιάζεται το σχέδιο Β' των αρχιτεκτόνων της πολιτικής κατάστασης της χώρας χρησιμοποιώντας την "αριστερά της αριστεράς" μέσω Λαφαζάνη. Κύριο ρόλο στο παιχνίδι ήδη άρχισε να παίζει ο καθαρός από παλιές αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου.

Κόμμα Τσίπρα με ολίγον Παπανδρέου

Από την πλευρά του ο Σύριζα χωρίς πλέον τις "κόκκινες γραμμές" ετοιμάζει την Ενωτική Κίνηση ή αλλιώς "Συνιστώσα Τσίπρα" ή "Κόμμα Τσίπρα" (ένα κατασκεύασμα παρόμοιο με το "Κίνημα" Παπανδρέου). Σε αυτό το νέο κόμμα τον κυρίαρχο ρόλο θα παίξουν πρώην συνιστώσες του Σύριζα, άκρως φιλοευρωπαϊκές όπως η "Πλατφόρμα 2010" των Παπαδημούλη, Δούρου, Μπαλάφα αλλά και παλιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ που μεταλλάχτηκαν σε "αριστερούς". Ανάμεσα σε αυτούς πρόσωπα που είναι ήδη στην κυβέρνηση και που έχουν διαχωρίσει εδώ και τρεις μήνες με τις υπογραφές διαπραγματεύσεων και συμφωνιών με τους δανειστές, την θέση τους μίλια μακρυά από την "αριστερή πλατφόρμα" που αντιπολιτεύεται αν και είναι ισχυρό κομμάτι της εξουσίας.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η θέση του κ. Λαφαζάνη το τελευταίο διάστημα όσον αφορά την θέση που πρέπει και δεν κρατά ο κ. Τσίπρας στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Όσο περνάει ο καιρός η θέση του "αντιπολιτευόμενου" στελέχους του Σύριζα γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική.
"Αν δεν μπορέσουμε να πετύχουμε στο να αλλάξουμε θετικά την κοινωνία, το καλύτερο που θα έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την κυβερνητική σκυτάλη", δήλωσε ο κ. Λαφαζάνης στην "Καθημερινή της Κυριακής"

Λες και είναι ήδη αρχηγός κόμματος, ο υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα κάνει προτάσεις την ώρα των διαπραγματεύσεων για το πώς θα πρέπει να γίνονται και τι θα πρέπει να απαιτήσει η Ελλάδα: "Αυτή την ώρα η Ελλάδα δε χρειάζεται απλώς κάποιες κόκκινες γραμμές που να διασώζουν ορισμένα κρίσιμα κεκτημένα, όσο κι αν αυτό είναι αναγκαίο», λέει ο κύριος Λαφαζάνης και εξηγεί πως «η χώρα μας χρειάζεται επειγόντως ένα θετικό και πολύ συνεκτικό προοδευτικό πρόγραμμα-πακέτο το οποίο να δίνει προτεραιότητα στην απομείωση του χρέους, στην παροχή ισχυρής ρευστότητας στην οικονομία και στην ανάπτυξη με παραγωγικό προσανατολισμό".

Καθόλου τυχαία δεν είναι επίσης η "διακριτική" εμφάνιση του κυρίου Παπανδρέου. Μετά την επίσκεψή του στο Μαξίμου (αν και δεν είναι αρχηγός κόμματος που είναι μέσα στην Βουλή) ο κύριος Παπανδρέου κάνει παρεμβάσεις συμφωνώντας με την επιλογή δημοψηφίσματος που είναι ένα από τα φανερά όπλα της κυβέρνησης τα οποία τα δείχνει όταν έρχονται τα δύσκολα με τους δανειστές: Δημοψήφισμα. "Η κυβέρνηση Τσίπρα ίσως να αναγκαστεί να κάνει δημοψήφισμα", έγραψε σε άρθρο του στην γερμανική Frankfurter Allgemeine.

Αυτό όμως που αποδεικνύει ότι η ρήξη με την "αριστερή" πλευρά του Σύριζα είναι αυτό που γράφει ο πρόεδρος του "Κινήματος" :"Ένα δημοψήφισμα θα είχε δημιουργήσει μια σύμπνοια στην ελληνική κοινωνία σχετικά με την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων. Αντίθετα με την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία, δεν υπήρχε τέτοια συναίνεση στην ελληνική πολιτική ελίτ. Επιπροσθέτως πολλά άλλα κόμματα και συνδικάτα απέρριπταν κατηγορηματικά τις μεταρρυθμίσεις".

Το κόμμα της πλατφόρμας ή ο Παλιός Σύριζα

Ποιοι είναι οι αυτοί που τραβάνε συνεχώς το μανίκι του κ. Τσίπρα για τις μεταρρυθμίσεις και τη οπισθοχώρηση στις "κόκκινες γραμμές"; Μα φυσικά, η αριστερή πλατφόρμα του κ. Λαφαζάνη.

Αργά ή γρήγορα, αναγκαία ή συνταγματικά, η χώρα θα πρέπει να πάει σε εκλογές (αν δεν τις προλάβει ένα στημένο δημοψήφισμα από την Ε.Ε). Η φιλελεύθερη γραμμή της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, των ΑΝΕΛ, του Σύριζα και όλων των παρακομμάτων που έχουν δημιουργηθεί τα 5 τελευταία χρόνια πρέπει να έχουν έναν φιλοευρωπαϊκό "αριστερό" κόμμα για να καθησυχάσουν τον λαό. Να του δώσουν την νέα ελπίδα ότι υπάρχει και αντιπολίτευση αλλά όχι του αντιευρωπαϊκού επιπέδου του ΚΚΕ και βέβαια όχι της ναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Ο κ. Λαφαζάνης τυχαία και πάλι δήλωσε στην εφημερίδα "Αγορά τα εξής: "Αν στόχος των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι να βάλουν την ιστορική ελληνική Αριστερά να "λερώσει" τα χέρια της μέσα σε μια συμφωνία αντεργατικού και νεοφιλελεύθερου 'βούρκου', προκειμένου να πνίξουν κάθε αριστερή προοπτική για τις επόμενες δεκαετίες σε Ελλάδα και Ευρώπη, χτυπούν λάθος πόρτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσφέρεται ως πειραματικός σωλήνας για τα βρώμικα σχέδια δυσφήμησης και σπίλωσης των αριστερών ιδεών και οραμάτων".

Ποια επιλογή έχει ο πολυσυνεντευξιαζόμενος υπουργός Λαφαζάνης αν τελικά ο Σύριζα "λερώσει" τα χέρια του σε μια συμφωνία αντίθετη με τις αριστερές ιδέες και οράματα; Ποιος θα είναι ο πολιτικός που θα συνεχίσει να τα "εμπορεύεται" ψηφοθηρικά. Ιδού η απορία!

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που έχουν πειστεί από τις «σειρήνες» της πολιτικής τού «κατευνασμού», με την οποία ταύτισε την πολιτική καριέρα του ο μακαρίτης σερ Νέβιλ Τσάμπερλεν.

Ο Αγγλος πολιτικός νόμιζε ότι, ως πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, αν συνυπέγραφε με τον Χίτλερ ευχολόγια για την παγκόσμια ειρήνη, θα απέφευγε η χώρα του τον πόλεμο με τους αδιόρθωτους Γερμανούς. Η Ιστορία απέδειξε πόσο έξω έπεσε ο σεμνός, ευγενής και άβουλος Τσάμπερλεν. 

Ομοίως διαψεύδονται (έως διασυρμού) οι Ελληνες και ελληνόφωνοι πολιτικοί που προπαγανδίζουν επί σειρά ετών την πολιτική κατευνασμού και εξευμενισμού της Αγκυρας. 

Τα Ιμια, οι δολοφονίες Σολωμού και Ισαάκ, η διαιώνιση της κατοχής στην Κύπρο, οι προκλήσεις στο Αιγαίο, η διακήρυξη της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια ως αιτία πολέμου, η διεκδίκηση συνδιοίκησης στη Θράκη και μύριες όσες άλλες κακουργίες και αθλιότητες θα έπρεπε να είχαν αποστομώσει τους «υπεραισιόδοξους» και «ειρηνόφιλους» αναλυτές της συμφοράς, που εκχωρούν ελληνικά εθνικά δίκαια για να εξαγοράζουν «ησυχία» με τους απογόνους του Αττίλα. 

Κι όμως, αυτή η συνομοταξία των μιμητών του Τσάμπερλεν, ο οποίος ήταν μία από τις αιτίες αποθράσυνσης του ναζισμού στην Ευρώπη, αντί να φθίνει, αυξάνεται! Και όλοι οι θεωρητικοί της ενδοτικότητας καμώνονται ότι δεν βλέπουν τα σύννεφα των ελληνοτουρκικών σχέσεων να πυκνώνουν. Ούτε βλέπουν αυτές τις ημέρες να γίνεται προεκλογική εκστρατεία της οικογένειας Ερντογάν εντός της ελληνικής επικράτειας! 

Τον Ιούνιο, στην Τουρκία θα διεξαχθούν εθνικές εκλογές και ο γιος του προέδρου της γείτονος, ο Μπιλάλ Ερντογάν, κάνει περιοδεία στη Θράκη! Ολες οι συναντήσεις του και οι «εθιμοτυπικές» επισκέψεις του έχουν διττή σημασία και πολλαπλό συμβολισμό: αφενός, στενά κομματικό και, αφετέρου, ευρύτερο εθνικό, γεωπολιτικό.

Επιπλέον, ο Μπιλάλ Ερντογάν επιδιώκει την αναφορά του ονόματός του στα ΜΜΕ και για άλλα ζητήματα, πέραν των οικονομικών σκανδάλων στα οποία εμπλέκεται. 

Οι Τούρκοι ας κάνουν όσες εκλογές και περιοδείες θέλουν. Αλλού, όμως. Οχι εδώ.

Πηγή "Δημοκρατία"

Σχόλιο ιστολογίου: Η αποθράσυνση της τουρκικής πλευράς οφείλεται και σε μία μερίδα εντόπιων δίποδων οι οποίοι ελέω ψήφων και "πολιτικής ισχύος" είτε έχουν υποταχθεί στις εκάστοτε βουλές του τουρκικού προξενείου (βλ. τουρκική εξωτερική πολιτική) είτε σιωπούν μετακυλύοντας την προσωπική τους ευθύνη και προβάλλοντας τον κατά περίπτωση τον "θεσμικά υπεύθυνο" υπουργείο ή υπουργό.
Ενίοτε όμως, η τουρκική θρασύτητα οφείλεται και στην σιωπή των τοπικών ΜΜΕ που υπακούουν σε εντολές συγκεκριμένου υπουργείου (Εξωτερικών!) και αποφεύγουν να καυτηριάσουν τα κακώς γενόμενα επί της Θράκης και τους υπεύθυνους για όσα είτε μαθαίνονται είτε αποκρύπτονται εντέχνως. Στην κατηγορία όμως των ΜΜΕ υπάρχει και μία ειδική περίπτωση, κάποιων που είτε ιδεοληπτικά φερόμενοι είτε οικονομικά χορηγούμενοι (μέσω διαφημίσεων ή ειδικών εκπομπών, φυσικά) που όχι μόνο προωθούν τις θέσεις της Τουρκίας και των τοπικών λακέδων της, αλλά επιπλέον επιτίθενται (με γενικές και αόριστες κατηγορίες) σε όσους επιμένουν να παλεύουν για την Ελληνικότητα της Θράκης, αποκαλώντας τους εθνικιστές!
Κάποιοι, προφανέστατα για προσωπικούς λόγους και οφέλη, φαίνεται πως επιμένουν να μην θέλουν να κατανοήσουν πως η Θράκη είναι Ελληνική και συνεχίζουν να εργάζονται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Εάν η Ελλάδα ήταν χθες και σήμερα  μία σοβαρή χώρα και λειτουργούσε υπέρ των εθνικών και κυριαρχικών της δικαιωμάτων (όπως αυτά ορίζονται από διεθνείς συνθήκες, προασπίζονται από το Διεθνές Δίκαιο και με σαφήνεια καταγράφονται στο Ελληνικό Σύνταγμα), οι διάφοροι τουρκολάγνοι θα είχαν βρεθεί προ πολλού ενώπιον της Δικαιοσύνης ώστε να απολογηθούν για συμπεριφορές που λειτουργούν εις βάρος της χώρας (με ό,ποιον χαρακτηρισμό εσείς επιθυμείτε).
Δυστυχώς, η κατάπτωση των αξιών (εθνικών και ηθικών) επιτρέπει σε περιφερόμενα δίποδα να εργάζονται αφειδώς κατά της ειρήνης και της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών της Θράκης και να συνεργούν προς την κατεύθυνση δημιουργίας επιπλέον μειζόνων εθνικών θεμάτων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα έφεραν εκεί που ήθελαν δανειστές και κυβέρνηση
Λύση πακέτο για να χρηματοδοτηθούν οι... δανειστές

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης κατέληξε να είναι αποκλειστικά στα χέρια του ΔΝΤ (το οποίο περιμένει την δόση του μέσα στον Μάιο) και της Γερμανίας που κρατάει στο χέρι την Ελλάδα με το μεγαλύτερο ποσοστό δανείου από τα προηγούμενα μνημόνια, αλλά και το μεγαλύτερο μετοχικό πακέτο της ΕΚΤ.

Η λύση-πακέτο δεν είναι ιδέα της ελληνικής κυβέρνησης αλλά πρόταση του ΔΝΤ που ασπάζεται η ελληνική πλευρά για να μην μείνει από ρευστό. Όχι ρευστό για να αντεπεξέλθει σε μισθούς και συντάξεις αλλά για τις δόσεις προς το ΔΝΤ και σε δύο μήνες για τις δόσεις προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Μνημονιακότεροι των μνημονιακών

Έτσι λοιπόν, δίνεται η πολιτική λύση από την Ευρώπη, που ζητούσε από την αρχή της διακυβέρνησης ο συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η λύση πλέον φεύγει από το οικονομικό και πάει αποκλειστικά και στο πολιτικό επίπεδο εφόσον για να περάσει το αναμενόμενο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης από το πολιτικό όργανο της χώρας (Βουλή) θα πρέπει να το καθαρογράψει το Brussels Group.

Και μόνο που ο μνημονιακός ΕΝΦΙΑ παραμένει ως έχει με πρώτη δόση τον Σεπτέμβριο αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση πατάει στα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων χωρίς να μπορεί να κάνει βήμα αν δεν πάρει την έγκριση του Brussels Group. Τα πράγματα είναι χειρότερα από το απορριπτέο mail Χαρδούβελη, αφού οι δανειστές απαιτούν ο μνημονιακός όρος για την ρήτρα στις επικουρικές συντάξεις να προχωρήσει ολοταχώς και για τις κύριες από τη νέα χρονιά. Ήδη ο Ρωμανιάς, έριξε την πρώτη φωτοβολίδα ότι αν αυτό περάσει τότε οι κύριες συντάξεις θα κατέβουν στα 200 ευρώ.

Λιτός πλούσιος βίος

Πολλοί ήταν οι ψηφοφόροι του Σύριζα που έριξαν την ψήφο τους για το αφορολόγητο των 12,000 ευρώ, αλλά θα περιμένουν πολλά χρόνια ακόμη. Αυτό συμβαίνει για να μπορέσει η κυβέρνηση να επιβάλλει στους έχοντες 30,000 ευρώ εισόδημα φόρο αλληλεγγύης 30% . Για να φέρει μια ισορροπία στην κοινωνική συνοχή θα αφήσει για το μέλλον το αφορολόγητο των 12,000 ευρώ. Από την άλλη πλευρά η "αριστερή" κυβέρνηση που θα "χτυπούσε" την ελίτ και τον πλούσιο βίο επιβάλλει έναν γελοίο φόρο ύψους 7% για τα σκάφη αναψυχής και για τις πισίνες την ώρα που εκατομμύρια Ελλήνων απειλούνται με εξώσεις για "κόκκινα δάνεια" και έχουν κομμένο νερό λόγω απλήρωτων λογαριασμών.

Νενικηθήκαμεν

Για το ποιος χαίρεται από την λύση-πακέτο φαίνεται από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης όπου από προχθές αναφωνούν "Πρόοδος στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας-δανειστών". Η μεγαλύτερη απόδειξη όμως της παγίδας που έστησαν οι δανειστές και ευχάριστα έπεσε μέσα η ελληνική κυβέρνηση είναι η αποδοχή της Μέρκελ και του Γερμανού προέδρου Γκάουκ όσον αφορά τις θηριωδίες των προγόνων τους.

Οι πρώην ανένδοτοι Γερμανοί ηγέτες ανοίγουν ελαφρώς την πόρτα για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ίσως με το πακέτο-λύση του Brussels Group, να λυθεί και το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτό θα συνέφερε κυρίως την Γερμανία που θα λύσει με πολιτικό τρόπο την βρομιά 75 χρόνων. Θα αποζημιώσει την Ελλάδα και θα πάρει πίσω απευθείας τις αποζημιώσεις για τα χρέη των ελληνικών κυβερνήσεων, που φορτώθηκαν στον ελληνικό λαό. Άλλωστε, τα αποθεματικά των Δήμων ακόμα και των μαρτυρικών, βρίσκονται πλέον στα χέρια της ΤτΕ και από εκεί πάλι πίσω στα χέρια των δανειστών.

Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία έχει την προεδρία των G-7 και πριν έναν μήνα ως ηγέτρια δύναμη σε συνάντησή της με τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Ανχέλ Γκουρία (η ελληνική κυβέρνηση νομιμοποίησε την παρουσία του στην Ελλάδα), η κυρία Μέρκελ δήλωσε:
"Η Γερμανία δεσμεύεται να αξιοποιήσει την προεδρία της στην G-7 το 2015 προκειμένου να συζητήσει κεντρικά θέματα γύρω από την εξωτερική πολιτική, την πολιτική ασφάλειας, κλίματος, εμπορίου και ανάπτυξης, με σκοπό να αναδείξει νέες πρωτοβουλίες στα πεδία της περιβαλλοντικής πολιτικής και της πολιτικής ενέργειας".
Οι πολιτικές λύσεις και ο πολιτικός πολιτισμός μεταξύ εχθρικών στρατοπέδων είναι παράδοση αμαχητί στον ισχυρό και όχι διαπραγμάτευση. Το μόνο που παίρνει ο ηττημένος είναι εξευτελισμό και νεκρούς στρατιώτες καθώς και το κόστος των σφαιρών που εξαπέλυσαν εναντίον του ηττημένου οι νικητές.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την 1η Μαρτίου που μας πέρασε, στο άρθρο με τίτλο «Κερδίσαμε;» έγραφα ότι « … η νέα ελληνική κυβέρνηση, στο άμεσο προσεχές μέλλον, θα πρέπει να «διαλέξει τις θέσεις μάχης της» και ποιοι θα είναι απέναντί της. Το σενάριο μιας -κατ’ αρχήν- «βελούδινης σύγκρουσης» με τους «εταίρους» και δανειστές μας είναι υπαρκτό, αλλά δεν πρόκειται να μείνει εκεί», προσπαθώντας να δώσω το «στίγμα» όσων πρόκειται να συμβούν στο άμεσα προσεχές μέλλον.

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης

Ένα ακριβώς μήνα πριν, την 1η Φεβρουαρίου σε άρθρο με τίτλο «Μια κυνική ομολογία;», είχα επισημάνει ότι η δημόσια δήλωση του κ. Σουλτς ότι θα προτιμούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να είχε συνεργαστεί με «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ» και όχι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης, ουσιαστικά σηματοδοτούσε «… την αρχή (ίσως) μιας υπόγειας προσπάθειας για τη διάλυση αυτής της κυβερνητικής συνεργασίας, η οποία δε βολεύει με τίποτε, τόσο τους εγχώριους όσο και τους εκτός Ελλάδος διαχρονικά ωφελούμενους, από τις πολιτικές αποφάσεις των πολιτικών ταγών της χώρας. Μία προσπάθεια που, κατά τη γνώμη μου, ίσως κατευθυνθεί προσπαθώντας να βρει ευήκοα ώτα, όσο περίεργο κι αν ακουστεί σε κάποιους, κυρίως προς την (λεγόμενη) αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, παροτρύνοντας τους εκφραστές της στη σκλήρυνση της στάσης τους, όσον αφορά τις θέσεις και ιδέες τους, με τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συμφωνήσουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες».

Συνδυάζοντας κανείς τις δύο πάνω παρατηρήσεις, και με δεδομένο μέχρι σήμερα ότι με τις κατάλληλες και αναγκαίες για την κυβερνητική σταθερότητα εσωτερικές πολιτικές αποφάσεις ισορροπίας, τόσο από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, με στόχο την διατήρηση του άκρως απαραίτητου κλίματος εμπιστοσύνης προς τη νέα κυβέρνηση στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και την μετάδοση του «μηνύματος» προς τους «εταίρους» και δανειστές μας, πως η κυβέρνηση αυτή διαθέτει εκτός της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού, το απαραίτητο εκείνο κύρος και αξιοπιστία που την εδραιώνουν πολιτικά, η στόχευση όσων αντιδρούν στη νέα πολιτική ανάταξης όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της εθνικής αξιοπρέπειας της Ελλάδας μέσω της «εκμετάλλευσης» ΚΑΙ του γεωπολιτικού της ρόλου, έχει πλέον αλλάξει.

Κατανοώντας, οι «εταίροι» μας, ότι μία ανατροπή της παρούσας κυβερνητικής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι άμεσα εφικτή, έχουν ρίξει όλο το βάρος της πίεσής τους στην προσπάθεια δημιουργίας ενός κλίματος εσωτερικής αστάθειας, με τον ίδιο ακριβώς όμως πραγματικό στόχο. Την προσπάθεια αλλαγής -σταδιακά αυτή τη φορά- της πολιτικής ατζέντας της (όποιας) κυβέρνησης υπάρχει στην Ελλάδα.

Και πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;
Με τη δοκιμασμένη τεχνική της «πίεσης μέχρι να υποκύψει το θύμα».
Μοχλός φυσικά της πίεσης, η οικονομική αδυναμία της χώρας να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των δανειστών της.
Πρόθυμοι εκφραστές, και για τα δικά του συμφέροντα ο καθένας, τόσο οι θεσμικοί και όχι εκπρόσωποί τους και, επίσης φυσικά, κεντρικά ΜΜΕ τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού.
Δημοσιεύματα επί δημοσιευμάτων για την «επικείμενη πτώχευση της Ελλάδας», το «επικείμενο Grexit» ή «Graccident» που επρόκειτο να συμβεί από μέρα σε μέρα ή από εβδομάδα σε εβδομάδα, που όλο και αναβαλλόταν!
Δηλώσεις επί δηλώσεων για τον «κίνδυνο να μην καταβληθούν μισθοί και συντάξεις», για το ότι «οι τράπεζες μένουν από ρευστό» και φυσικά για το ότι οι «εταίροι» μας έχουν ήδη επεξεργασθεί σενάρια για την έξοδο της χώρας από το ευρώ, που αυτοδιαψεύδονταν τόσο από τους ίδιους όσο και από την πραγματικότητα!

Αποτέλεσμα όλων αυτών;
Το μήνυμα του φόβου και της ανασφάλειας σταδιακά επανέρχεται στην ελληνική κοινωνία. Η εμπιστοσύνη προς τη νέα κυβέρνηση σταδιακά φθείρεται.

Επόμενο βήμα, η πρόκληση εσωτερικών αναταραχών, σε περίπτωση που τελικά επιμείνουμε στην «αδιάλλακτη» κατ’ αυτούς στάση μας. Αναταραχών και επεισοδίων που τα πρώτα τους δείγματα είδαμε στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, στις συνήθεις περιοχές της Αθήνας, για άλλους φυσικά λόγους. Επεισόδια που θα μπορούσαν να ήταν πολύ χειρότερα, εάν εκείνοι που τα προκαλούσαν αντιμετωπίζονταν με την πρακτική της καταστολής. Κάτι που ευτυχώς δεν έγινε.

Με ποιο τρόπο λοιπόν μπορεί να πιεσθεί η κυβέρνηση να αλλάξει την διακηρυγμένη πολιτική της;
Μοναδικός τρόπος, η ταύτισή της στη συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, με τις εφαρμοσμένες μνημονιακές πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, μέσω της λήψης μέτρων που θα παραπέμπουν ευθέως σε αυτές, όπως πχ η συνέχιση της καταβολής του ΕΝΦΙΑ, η επιβολή ειδικών εισφορών σε επαγγελματικές ομάδες, η αναβολή μέτρων οικονομικής ανακούφισης των Ελλήνων κλπ.
Μόνο έτσι, και με την κατάλληλη κάθε φορά καθοδήγηση, μία συντονισμένη αντίδραση υπό τη μορφή μαζικών διαδηλώσεων θα ανάγκαζε την κυβέρνηση να αλλάξει πολιτική ή, φυσικά, να προσφύγει και πάλι στις κάλπες με τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών ή δημοψηφίσματος.

Αυτός είναι και ο λόγος που (κατά την καθαρά προσωπική μου γνώμη) τα σενάρια εκλογών ή δημοψηφίσματος, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, στην πραγματικότητα εκπορεύονται από τα ίδια ακριβώς κέντρα εξουσίας που επιθυμούν την αλλαγή πολιτικής στην Ελλάδα.
Και εξηγούμαι...

Σε οποιοδήποτε σενάριο διεξαγωγής εκλογών ή δημοψηφίσματος, μέσα σε ένα ήδη φορτισμένο και άκρως κατευθυνόμενο κλίμα φόβου και ανασφάλειας στην Ελλάδα, το οποίο φυσικά θα ενταθεί κατά την περίοδο αμέσως πριν τη διεξαγωγή τους, είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε μείωση της εκλογικής επιρροής ή της αξιοπιστίας των κυβερνώντων κομμάτων και -κατ’ επέκταση- στην αλλαγή πολιτικής στη χώρα, μέσω είτε της δημιουργίας μιας πειθήνιας κυβέρνησης με διαφορετικούς εταίρους, είτε την επικράτηση του φόβου που θα εκφρασθεί ως δημοψηφισματική εντολή για αλλαγή των πολιτικών αποφάσεων, προς μία πιο υποχωρητική στάση απέναντι στους «εταίρους», κάτι που ουσιαστικά θα σημάνει την ολική αλλαγή της πορείας της χώρας, από την πραγματική ανάπτυξη σε εκείνη υπό την απόλυτη δέσμευση και εκμετάλλευσή της για τα επόμενα χρόνια.

Μοναδική «έξοδος διαφυγής» από τον ως άνω σχεδιασμό και την άκρως εκβιαστική πολιτική που ασκούν οι «εταίροι» μας, είναι η εκδήλωση της απόλυτης εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.

Εκεί και θα πρέπει να στοχεύει κάθε επόμενη ενέργεια της παρούσας κυβέρνησης.

Μιας εμπιστοσύνης που, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ήταν και συνεχίζει να είναι το ισχυρότερο «όπλο» στα χέρια της. Μιας εμπιστοσύνης που η καταρράκωσή της έχει γίνει ο Νο 1 στόχος των δανειστών μας, από την πρώτη ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της.

Μιας εμπιστοσύνης που θα πρέπει να συνεχίσει να απολαμβάνει η συγκυβέρνηση εθνικής σωτηρίας των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέχρι την πραγματική εκπλήρωση των διακηρυγμένων εδώ και χρόνια στόχων της.

Της πραγματικής ανάταξης της εθνικής οικονομίας και αξιοπρέπειας, μέσω της συνολικής εφαρμογής ενός διακηρυγμένου, τόσο από το ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, Στρατηγικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο τρόμος του Ισλάμ για εκείνους που το τολμούν να το εγκαταλείψουν

Το να είναι κανείς χριστιανός σε μουσουλμανική χώρα, είναι μία θρησκευτική επιλογή η οποία μπορεί να δημιουργήσει πλείστα όσα προβλήματα. Μάλιστα, σε μερικές ισλαμικές χώρες η ανοχή σε άλλες θρησκείες εκτός του Ισλάμ είναι σχεδόν μηδενική, ενώ υπάρχουν ήδη επισήμως καταγεγραμμένα πολλά «επεισόδια» με θανατώσεις χριστιανών, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις είναι ομαδικές δολοφονίες από φανατικούς ισλαμιστές.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Όμως, ο κίνδυνος που διατρέχει η ζωή ενός μουσουλμάνου που θα αποφασίσει να αλλάξει θρησκεία και να γίνει χριστιανός δεν είναι απλά ορατός, αλλά είναι απολύτως σαφής, αφού η τιμωρία που προβλέπεται για τέτοιες περιπτώσεις από το Ισλάμ είναι σαφής και μονολεκτική: θάνατος!

Σε πρόσφατο άρθρο του Νίκου Χειλαδάκη, καταγράφεται η αγωνία και ο τρόμος τούρκων πολιτών που αποφασίζουν να αλλάξουν την πίστη τους και να βαφτιστούν χριστιανοί. Μάλιστα, όπως με σαφήνεια καταγράφει ο αρθρογράφος πως «χιλιάδες συνειδήσεις είναι φυλακισμένες από ένα αυταρχικό ισλαμικό καθεστώς και αναζητούν συχνά με εκπληκτικούς τρόπους την συνειδησιακή τους απελευθέρωση και κυρίως την επιστροφή τους στην θρησκεία των πατέρων τους, την οποία στο παρελθόν μέσω στυγνής βίας αναγκάστηκαν να απαρνηθούν».
Όσοι μάλιστα πήραν την απόφαση να βαπτιστούν χριστιανοί το έσκασαν από την Τουρκία και κατέφυγαν στην Γερμανία και στην μικρή πόλη του Luedenscheid, όπου ομολόγησαν πως η μουσουλμανική θρησκεία δεν επιτρέπει την αλλαγή θρησκεύματος με ποινή την θανατική εκτέλεση.
Όμως, εκεί το γερμανικό κράτος τους επεφύλασσε μία πολύ μεγάλη έκπληξη, αφού οι διωκόμενοι αντιμετώπισαν πρόβλημα παραμονής καθώς ενώ ζήτησαν πολιτικό άσυλο οι γερμανικές αρχές δεν αποφάσισαν να τους το παραχωρήσουν γιατί όπως αποφάνθηκαν η Τουρκία είναι… ελεύθερη δημοκρατική χώρα και υπάρχει… ελευθερία εκλογής θρησκεύματος! Ο δικηγόρος όμως της οικογένειας, Oswalt Seıtter, δήλωσε με σαφήνεια ότι τυχόν απέλαση τους στην Τουρκία θα σημάνει την θανατική τους καταδίκη.

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στην Τουρκία (και σε άλλες ισλαμικές – μουσουλμανικές χώρες), όπου ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός αυξάνεται κατακόρυφα, κάποιοι ίσως να αισθάνονται ευτυχείς επειδή η Ελλάδα είναι χώρα ανοχής ή μία χώρα στην οποία ο καθένας μπορεί να εκφράσει ελεύθερα τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις… Ε, λοιπόν, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Τουλάχιστον για εκείνες τις περιπτώσεις που κάποιοι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το Ισλάμ και να βαφτιστούν χριστιανοί. Ο ίδιος τρόμος υπάρχει και στην Ελλάδα του καθωσπρεπισμού και των ελευθεριών. Μόνο, που, προφανώς επειδή εμπλέκεται το Ισλάμ, τα στόματα είναι κλειστά και κανένας δεν τολμά να αναφερθεί στην κατατρομοκράτηση εκείνων που δεν θέλουν να πιστεύουν πλέον στον Αλλάχ, αλλά δηλώνουν πως βρήκαν την ευτυχία και την ψυχική γαλήνη στον Χριστό…

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον οικογένειες ελλήνων μουσουλμάνων (στον γράφοντα) που αυτή τη στιγμή επιθυμούν να βαφτιστούν και να ασπασθούν τον Χριστιανισμό (της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας), αλλά υπό τον φόβο της τιμωρίας από το Ισλάμ, δεν τολμούν να προχωρήσουν στην υλοποίηση της θρησκευτικής τους επιλογής. Και οι δύο οικογένειες σκέφτονται να βαφτιστούν και να φύγουν από την Ελλάδα, όπου φοβούνται ότι θα θανατωθούν από φανατικούς και σέκτες φανατικών ισλαμιστών. Το χειρότερο όλων είναι ότι η επίσημη πολιτεία γνωρίζει το πρόβλημα, αλλά δεν το αντιμετωπίζει. Σε μία παλαιότερη περίπτωση, κρατικός αξιωματούχος προσέφερε δωρεάν εισιτήρια για την Γερμανία (χωρίς επιστροφή), και η υπόθεση αφορούσε το κοινό ποινικό δίκαιο, με το οποίο όμως διαφωνούσε η… σαρία!

Τα τελευταία δέκα –τουλάχιστον- χρόνια, 30 περίπου μουσουλμάνοι από την περιοχή της Θράκης έχουν βαφτιστεί χριστιανοί σε ένανν μόνο Ιερό Ναό (εκκλησία) της Ξάνθης. Ο πραγματικός αριθμός, αυτών των μουσουλμάνων που έγιναν χριστιανοί, είναι άγνωστος, αφού οι βαφτίσεις τους γίνονται σε ερμητικούς μικρούς κύκλους και δεν γνωστοποιούνται υπό τον φόβο θανάτωσης των νεοβαπτισθέντων χριστιανών. Σε αρκετές περιπτώσεις οι νεοβαπτισθέντες απομακρύνονται σταδιακά από το προηγούμενο κοινωνικό και οικογενειακό τους περιβάλλον και μετακινούνται σε άλλη πόλη της Ελλάδας. Σε άλλες περιπτώσεις επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό, ελπίζοντας πως το μεγάλου τους μυστικό δεν θα γίνει γνωστό και δεν θα βρεθούν κυνηγημένοι από το Ισλάμ.

Ο τρόμος του Ισλάμ, είναι σαφέστατα μία ερμηνεία που υλοποιείται από μερίδες φανατικών. Όμως, η αδυναμία μίας χώρας να υπερασπίσει το δικαίωμα των πολιτών της στην ελευθερία άσκησης των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, είναι μία επιπλέον κατάντια που βιώνει η Ελλάδα, η χώρα που κάποτε δίδαξε την ελευθερία και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Κατάντια, αφού μία χριστιανική χώρα κατάντησε να έχει κρυπτοχριστιανούς!
Φαίνεται πως το Ισλάμ έχει στην Ελλάδα ρίζες πολύ μεγαλύτερες και περισσότερες από όσες μπορούμε να φανταστούμε. Ρίζες που αγγίζουν οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Ρίζες που τροφοδοτούν την τρομοκρατία των πολιτών και στηρίζουν την ύπαρξή τους σε πρόσωπα, ιδεολογίες και πρακτικές που απέχουν πολύ από το Διεθνές Δίκαιο και τα πολυδιαφημισμένα (από διάφορες ΜΚΟ) ανθρώπινα δικαιώματα. Άλλωστε, η σιωπή των αρχών απέναντι στο συγκεκριμένο φαινόμενο, λέει πολλά περισσότερα από όσα θα τολμούσε να δημοσιοποιήσει και ο καλύτερος γνώστης των όσων συμβαίνουν και δεν γίνονται ποτέ γνωστά...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Χαριτίδου Ελένη

Ενώ βαδίζουμε στο τελευταίο τρίτο της Άνοιξης και προετοιμαζόμαστε πλέον για την εαρινή μας χαλάρωση, έχουμε ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζουμε τα αποτελέσματα της «θέρμης» διαφόρων οικολόγων που εκδράμουν στην εξοχή για να απελευθερώσουν άγρια (πλην όμως μερικές φορές και επικίνδυνα) ζώα. Μόνο που αυτή η «ένθερμη» οικολογική (ή και φιλοζωική) τους λειτουργία θέτει σε κίνδυνο (για την ακρίβεια αυξάνει τους ήδη υπάρχοντες κινδύνους) τους κατοίκους αγροτικών περιοχών.

Από τις τελευταίες ημέρες του Απριλίου (όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, αλλά συνεχώς αυξανόμενο ποσοτικά) έχει δημιουργηθεί ένα οικολογικό «κύμα» βασική ενέργεια του οποίου είναι η απελευθέρωση διαφόρων ζώων στην φύση. Μεταξύ αυτών των ζώων είναι και… φίδια, τα οποία αφήνονται ελεύθερα στους αγρούς ή… και πλησίον αγροτικών οικισμών (χωριά). Οι καταγγελίες που – διαμαρτυρίες που μέχρι στιγμής έχουμε, είναι πραγματικά πάρα πολλές και αφορούν το σύνολο σχεδόν της επικράτειας.

Φυσικά, κανένας οικολόγος δεν αφήνει κάποιο φίδι ελεύθερο στο δικό του σπίτι, ούτε, φυσικά κοντά στα παιδιά του. Προτιμά να το/τα απελευθερώνει στο φυσικό περιβάλλον, αδιαφορώντας εάν στο περιβάλλον απελευθέρωσης υπάρχουν και άνθρωποι που όχι μόνο σέβονται τη φύση, αλλά επιπλέον ζουν από αυτήν, αντιμετωπίζοντας όλους τους συνεπαγόμενους κινδύνους με την εργασία τους. Κι ενώ για τους οικολόγους η απελευθέρωση ενός επικίνδυνου ζώου αποτελεί πράξη που αναδεικνύει τα φιλοζωικά τους αισθήματα ή τις περιβαλλοντικές τους ανησυχίες, κάποιοι άλλοι (εργαζόμενοι σε αγρούς ή κάτοικοι ημιαστικών ή αγροτικών περιοχών) εξαναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τα αποτελέσματα της φιλοζωΐας, η οποία παρεμβαίνει στο εργασιακό τους περιβάλλον (πολλές φορές τα επικίνδυνα αποτελέσματα των φιλόζωων οικολόγων φτάνει μέχρι και στις αυλές των σπιτιών τους απειλώντας μέχρι και τα παιδιά τους) δημιουργώντας επιπρόσθετους κινδύνους, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις μπορούν να απειλήσουν και την ζωή των αγροτών.

Στο ίδιο, προφανώς, πνεύμα, κινούνται και κάποιοι άλλοι «φιλόζωοι», οι οποίοι εγκαταλείπουν μικρά κατοικίδια (γάτες και σκυλιά) σε αυλές αγροτικών κατοικιών. Μπορεί οι… «φιλόζωοι» αυτοί να νιώθουν πως απαλλάχτηκαν από το «βάρος» ενός χαριτωμένου σκυλιού ή γάτας, μεταθέτοντας την ευθύνη διατροφής (ή θανάτωσης) στους νέους «ιδιοκτήτες», αλλά στην πραγματικότητα αποδεικνύουν πως ούτε φιλόζωοι αλλά ούτε και υπεύθυνοι είναι. Αντίθετα, είναι αδιάφοροι, αφού δεν στειρώνουν τα αγαπημένα τους κατοικίδια, αλλά και ανεύθυνοι, αφού δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των δικών τους επιλογών. Ταυτόχρονα αδιαφορούν για το εάν οι «νέοι ιδιοκτήτες» του χαριτωμένου κατοικιδίου έχουν την οικονομική άνεση να το εκθρέψουν ή να του παράσχουν την αναγκαία υγειονομική φροντίδα. Τέλος, οι ίδιοι νιώθουν ήσυχοι επειδή εγκατέλειψαν το νεαρό κατοικίδιο σε κάποιον άνθρωπο. Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι και η μοναδική τους σωστή ενέργεια. Γιατί επιλέγουν να δώσουν το αβοήθητο κατοικίδιο σε κάποιον άνθρωπο, αντί να το κρατήσουν οι ίδιοι…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου


Αποτελεί την απόλυτη προσωπική δικαίωση αλλά και της εφημερίδος “Ελεύθερη Ώρα” η ομόφωνη έγκριση από όλα τα κόμματα διά των εκπροσώπων τους βουλευτών που μετέχουν της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής στην ανασύσταση του πολιτικο-οικονομικού σκανδάλου της γερμανικής πολυεθνικής εταιρείας Siemens. Διότι, η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία προεδρεύει της συγκεκριμένης Επιτροπής, φέρνει εκ νέου στην επιφάνεια μεταξύ των άλλων και την “μαύρη” για την ελληνική Κοινωνία, υπόθεση των “κατάμαυρων” ταμείων της γερμανικής εταιρείας που δηλητηρίασαν μεγάλο μέρος του πολιτικού μας συστήματος. Όταν εκλεγμένοι Βουλευτές, τους οποίους ο ελληνικός λαός τους έθεσε διαχειριστές της τύχης τους καθώς και της Πατρίδος μας και εκείνοι οι επίορκοι έβαλαν το χέρι όσο περισσότερο γινόταν στο βάζο με το μέλι.

Πιο συγκεκριμένα, μετά από εισήγηση της Προέδρου της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ανασύρονται από το βούρκο της αμαρτίας όπου φρόντισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις να παραχώσουν, οι υποθέσεις της Siemens και της λίστας Λαγκάρντ από τη στιγμή που προέκυψαν νέα στοιχεία. Σύμφωνα λοιπόν, με την κ. Κωνσταντοπούλου καθίσταται πρόδηλη η υποχρέωση της Βουλής να επανεξετάσει αυτά τα δυο υπερμεγέθη πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα, τα οποία είναι, όπως είπε: “δυο ζωντανά σκάνδαλα που κηλιδώνουν τον δημόσιο βίο της χώρας”. Για δε το σκάνδαλο της Siemens είπε πως: “το μεγαλύτερο μέρος του υλικού δεν αξιοποιήθηκε δικαστικά”.

Ωστόσο, “αμείβεται” σήμερα ο τρίχρονος αγώνας μας, όταν φέρναμε στην επιφάνεια αδιάσειστα στοιχεία και με ατράνταχτα επιχειρήματα ζητούσαμε την επανασύσταση της υποθέσεως Siemens. Όταν πιστεύαμε ακράδαντα πως ετούτη η κυβέρνηση θα τολμήσει και γράφαμε άρθρο που δημοσίευσε η “Ελεύθερη Ώρα” την 1η Φεβρουαρίου 2015 με τίτλο: “Πανικός στη Siemens λόγω ΣΥΡΙΖΑ”, επισημαίνοντας πως:
“σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση και δεν είναι το όποιο κόμμα ή η όποια πολιτική κίνηση. Γι΄ αυτό σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες μας, έχει κυριεύσει κρύος ιδρώτας τον Πάνο Ξυνή και τα επιτελικά στελέχη της Siemens. Θα αναμένουμε τις άμεσες παρεμβάσεις της νέας κυβέρνησης στο ζήτημα, σε υλοποίηση των δεσμεύσεών της”.
Όπως επίσης, είναι πρόσφατο το άρθρο μου στο οποίο καλούσαμε την Πρόεδρο της Βουλής: “Επιβάλλεται νέα εξεταστική επιτροπή για τη Siemens” που δημοσίευσε η “Ελεύθερη Ώρα” στις 10 Απριλίου 2015.
Και στο οποίο την προτρέπαμε να ανοίξει τον φάκελο εκ νέου:
“για να αξιοποιηθούν τα αποτελέσματα της προηγούμενης εξεταστικής, για να έρθουν στο φως όσα στοιχεία “θάφτηκαν” και να ανιχνευθούν καινούργια κατά την τελευταία τριετία που χρήζουν διερεύνησης”.
Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πως ο κ. Πάνος Ξυνής – Διευθύνων Σύμβουλος της Siemens - σε συνέντευξή του στο Mega λίγες εβδομάδες πριν καταλήξει στο πόρισμά της η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο Siemens, όταν επιδίκασε ζημιά του ελληνικού Δημοσίου της τάξεως των 2 δις ευρώ, είχε ζητήσει συγνώμη από τον ελληνικό λαό για τις πρακτικές που ακολουθούσε η εταιρεία!!

Όπως επιβάλλεται, να σταθούμε στη συμμετοχή του Χαράλαμπου Αθανασίου στην παρούσα Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Ο οποίος δήλωσε πως δεν υπάρχει αντίρρηση από πλευράς του κόμματός του (ΝΔ) για την εκ νέου διερεύνηση αυτών των δυο υποθέσεων, επισημαίνοντας ιδιαίτερα πως δεν μπορεί να δεχτεί την αναφορά της Προέδρου: “ότι επιμελώς και τεχνηέντως αυτές οι δυο υποθέσεις αποσιωπήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση”.

Άλλωστε, να επισημάνουμε πως είναι σίγουρο πως ο κ. Μπάμπης Αθανασίου ορίσθηκε μέλος της Επιτροπής από τον Αντώνη Σαμαρά. Σε ένα ιδιαίτερο ρόλο “τοποτηρητή” της υποθέσεως, από τη στιγμή που είναι γνωστές οι σχέσεις του με την Εφέτη-Ανακρίτρια Μαρί Νικολακέα που “έκλεισε” άρον-άρον τον προανακριτικό φάκελο της Siemens, αποφεύγοντας να καλέσει για εξέταση πολύ σοβαρούς μάρτυρες, άριστους γνώστες του πολύκροτου σκανδάλου, όπως τον Ευάγγελο Σέκερη!! Αλλά, όπως επίσης είναι γνωστές οι σχέσεις του με τον Robert – Χαράλαμπο Sikellis, που ήταν επικεφαλής από πλευράς γερμανικής εταιρείας των διαπραγματεύσεων του Δημοσίου με τη Siemens για τη δημιουργία του εξαμβλώματος του εξωδικαστικού συμβιβασμού που αντικατέστησε την μοναδική ομόφωνη απόφαση της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής το 2012. Όταν συνομιλητές του είχε τον Χάρη Παμπούκη και στη συνέχεια τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Ευγένιο Γιαννακόπουλο, τον άνθρωπο ειδικών αποστολών του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Είναι χρήσιμο επίσης, να θυμίσουμε πως από του βήματος της Βουλής ο Πάνος Καμένος είχε καταγγείλει τον Μπάμπη Αθανασίου για το ρόλο που είχε διαδραματίσει στην πολύκροτη υπόθεση Siemens, επισημαίνοντας μάλιστα τη συγγενική σχέση μεταξύ Αθανασίου – Sikellis. Έτσι, θεωρούμε κρίθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά επιβεβλημένη η παρουσία του κ. Αθανασίου στην Επιτροπή. Που υποδηλώνει τον τρόμο που έχει κυριεύσει τον πρώην Πρωθυπουργό, μήπως κάποια στιγμή ανοίξει το στόμα του το διευθυντικό στέλεχος της Siemens Ευάγγελος Σέκερης και πρώην μπατζανάκης του κ. Σαμαρά, αφού είχε παντρευτεί την αδελφή της συζύγου του Αντώνη Σαμαρά. Από τη στιγμή μάλιστα που εξακολουθεί ο κ. Σέκερης να είναι ο υπεύθυνος της συμφωνίας 8002 και για την οποία έχει συνταχθεί το κατηγορητήριο της δίκης των 64 στελεχών της Siemens και του ΟΤΕ. Στην οποία δίκη, το κουβάρι της διαπλοκής θα ξετυλιχθεί ο κόσμος να χαλάσει!! Παρά τα στοχευμένα κολλήματα και από πλευράς μιας μερίδας της Δικαιοσύνης!!!

Συνεπώς, είμαστε πρόθυμοι να συμβάλλουμε στην εκ νέου διερεύνηση του σκανδάλου Siemens. Για να διαφωτίσουμε πολλές πτυχές της υποθέσεως. Όπως του Σταύρου Παπασταύρου, εξ απορρήτων συμβούλου του Αντώνη Σαμαρά την εποχή της Πρωθυπουργίας του. Συζύγου της Μαρύ Αγαλιώτου – Διευθύντριας Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας της Siemens - η οποία εξακολουθεί να είναι η εκλεκτή του κ. Ξυνή, αφού είναι και σήμερα ο παρατηρητής στις συζητήσεις για την τήρηση του εξωδικαστικού συμβιβασμού με την Επιτροπή του Δημοσίου, παρ΄ ότι ο κ. Παπασταύρου φαίνεται να εμπλέκεται στη λίστα Λαγκάρντ και σε διακίνηση μαύρου χρήματος μέσω off shore εταιρειών!!!

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μας το είπες με τα λόγια σου δάσκαλε και φίλε Οδυσσέα, κι εμείς τα πήραμε και τα τραγουδήσαμε χίλιες φορές, μα δεν τα καταλάβαμε ποτέ.

Ίσως είναι που όταν τα τραγουδάγαμε δεν ατενίζαμε σαν κι εσένα το Αιγαίο με τους ξερόβραχούς του, είναι που δεν βιώναμε την απόλυτη λιτότητα τής απέραντης ελευθερίας του ορίζοντα, που δεν νοιώθαμε στο πετσί και στο στόμα μας το πρωτόγονο καθαρτήριο άγγιγμα της αρμύρας που φέρνει ο βοριάς απ' τα κύματα.

Και δεν καταλάβαμε πόσο ακριβή είναι η άνοιξη που λαχταρήσαμε και τραγουδήσαμε, πόση δουλειά θέλει, πόσα λίγα χελιδόνια έρχονται πρώτα να ξαναχτίσουν τις φωλιές τους και να προετοιμάσουν τον ερχομό των υπόλοιπων.

Θέλουν χτίσιμο και ξαναχτίσιμο οι φωλιές που γκρεμίζονται απ' τον άγριο χειμώνα.

Θέλει υπομονή, θέλει συνείδηση και συνειδητοποίηση, θέλει αγώνα.

Κι αυτός ο λαός γκρεμίστηκε τριαντα-τόσους χειμώνες τώρα, συνεχόμενους, χωρίς άνοιξη καμία.

Και μετά νόμισε πως με μιά φορά, μία και μόνη προσπάθεια θα ξανασηκωθεί.

Κι έτρεξε στην πλατεία να ξανακούσει τα λόγια σου τραγουδισμένα τούτη τη φορά από το ίδιο το ''σύστημα'' μεταμφιεσμένο σε ''ελευθερία λόγου και έκφρασης'', τα λόγια σου, παραδωμένα στην υποκουλτούρα που βάλθηκε να καθαιρέσει  τα πάντα:

Μνήμες, ιδέες, ήθη, λαούς, το Αιγαίο-μήτρα του ελληνισμού, τον ήλιο της δικαιοσύνης, την θάλασσα των ιδεών, τα πάντα.

Είμαστε έτοιμοι ώ λαέ για την Άνοιξη;
Είμαστε αληθινά;
Τότε άλλες πλατείες θα 'πρεπε να γεμίζουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η συνεχιζόμενη άρνηση των εταίρων της Ελλάδας να μην αποδέχονται συμφωνία μεταβατικού σταδίου (η λεγόμενη και «ενδιάμεση» ή «γέφυρα»), αλλά ενός ολοκληρωμένου προγράμματος, δεν φαίνεται πλέον να βρίσκει ανυποχώρητη την Αθήνα καθώς, όπως αναφέρουν έγκυρες πληροφορίες, η κυβέρνηση, ενθαρρυμένη όπως ανέφεραν και πηγές από το Μαξίμου, από την «σημαντική πρόοδο» που έχει σημειωθεί στις ως τώρα διαπραγματεύσεις, φέρεται να επιδιώκει πλέον «μια οριστική, συνολική συμφωνία, που θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τον Ιούνιο, «με ορίζοντα την εξασφάλιση της χρηματοδότηση έως το 2016 για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας. και με παράλληλη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους».

Τα δύσκολα κεφάλαια της διαπραγμάτευσης στο Brussels Group, όπως πληροφορείται το ΚΥΠΕ, εξακολουθούν να είναι εκείνα του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων – κεφάλαια στα οποία φέρεται να επιμένουν απαρέγκλιτα οι εκπρόσωποι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με την ίδια πληροφόρηση, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να υποχωρεί σε αυτές τις πιέσεις, μόνο όμως εάν εξασφαλίσει ως αντάλλαγμα για την αναγνώριση της προόδου που έχει σημειωθεί τις τελευταίες 10 μέρες, είναι να χαλαρώσει την πολιτική της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, (ΕΚΤ), και να αρχίσει άμεσα να ρέεσει ρευστό στα ταμεία του κράτους.

Δημοσιογραφικές πηγές στην Αθήνα αποδίδουν, εν μέρει, την αναδίπλωση του Μαξίμου, και «στην αγωνία της κυβέρνησης και του οικονομικού επιτελείου για τη χρηματοδότηση της οικονομίας μέσω της αύξησης του ορίου εντόκων από την ΕΚΤ».

Αυτά τα θέματα και αυτές οι σκέψεις εκφράστηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, κατά την έκτακτη σύσκεψη στο Μαξίμου του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, το βράδυ της Κυριακής 3/5, υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού, και με παρόντες τον Γιάνη Βαρουφάκη, τον υφυπουργό Εξωτερικών υπεύθυνο για διεθνή οικονομικά θέματα Ευκλείδη Τσακαλώτο, και τον γραμματέα της κυβέρνησης, πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Αλέξη Τσίπρα, Σπύρο Σαγιά.

Αμέσως μετά τη σύσκεψη κυβερνητική πηγή προσδιόρισε ως στόχο για συμφωνία «μέσα στον Μάιο», και για ολοκλήρωση του τελευταίου κύκλου διαπραγματεύσεων στο Brussels Group «ακόμα και την Τετάρτη», ημέρα που συμπίπτει και με τη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ.

Η οικονομική εφημερίδα «Ναυτεμπορική», με σημερινό της δημοσίευμα εκτιμά ότι η αναπροσαρμογή στόχου της κυβέρνησης «δεν είναι άσχετη και με την προ ημερών δήλωση του μέλους του εκτελεστικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μπενουά Κερέ, κατά τη διάρκεια συνάντησης υψηλόβαθμων αξιωματούχων των υπουργείων Οικονομικών από κράτη μέλη της Ευρωζώνης, ότι η ΕΚΤ θα μπορούσε να αυξήσει το όριο στην έκδοση βραχυπρόθεσμου χρέους της Ελλάδας, εφόσον «υπήρχε στον ορίζοντα μια συμφωνία» με τους διεθνείς πιστωτές».

Παράγων του Υπουργείου Οικονομικών είπε στο ΚΥΠΕ ότι η εκτίμηση αυτή «είναι εύστοχη».
Στο ελληνικό πολιτικό τοπίο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης διατηρούν επιφυλάξεις σχετικά με το εάν και κατά πόσο είναι κοντά μια συμφωνία.

«Κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει πιο κοντά στην πρόσκρουση στο παγόβουνο» προειδοποιεί Το Ποτάμι, ζητώντας εκ νέου τη σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών.

Και το ΠΑΣΟΚ, μέσω δήλωσης του Προέδρου του Ευάγγελου Βενιζέλου, θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται με τους εταίρους και δανειστές, «παρά μόνο με τα στελέχη της», και διαμαρτύρεται που επί τρεις μήνες τώρα όπου «κινδυνεύουν να χαθούν, για τον ελληνικό λαό, θυσίες και επιτεύγματα πέντε ετών», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει ενημερώσει τα κόμματα για τις διαπραγματεύσεις, και στο μεταξύ «δεν υπάρχει ίχνος κυβερνητικής διάθεσης για συναίνεση, έστω για αλληλοενημέρωση με την αντιπολίτευση και όσους χειρίστηκαν προγενέστερες φάσεις μιας δύσκολης και τότε πράγματι σκληρής εξωτερικής – και όχι εσωτερικής, για επικοινωνιακή χρήση –  διαπραγμάτευσης». 

Πηγή ΚΥΠΕ – Χρήστος Μιχαηλίδης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ονόματα και στοιχεία δουλεμπόρων από Ερυθραία, Σουδάν,Αίγυπτο και Σινά 

Του Ιωάννη Μιχαλέτου 

Οι δουλέμποροι πέραν αυτής της παράνομης δραστηριότητας, ενέχονται και σε δολοφονίες, απαγωγές και πώληση σκλάβων αλλά και σε εμπόριο οργάνων.

Οι παρακάτω αναφερόμενοι δουλέμποροι εξειδικεύονται σε Αφρικανούς από την Ερυθραία και το Σουδάν.

Σουδάν - Ερυθραία

- Ανγκοσόμ Ακολόμ, γνωστός και ως Ανγκοσόμ Γατζέχέυ, Άνγκοσόμ Κιντάνε.

Κατοικοεδρεύει στο Χαρτούμ και έχει εργαστεί για χρόνια στη Σαουδική Αραβία. Διακινεί κατοίκους Ερυθραίας και Σομαλούς όπως και Σουδανούς. Ηλικίας επί τα 45 έτη, και διαμένει στην οδό Αλγάλι.

Τα τελευταία 10 έτη έχει οργανώσεις μετακινήσεις πάνω από 5,000 πολιτών και συντονίζει τη δράση του με διεφθαρμένα στελέχη των τοπικών αρχών. Εξαιρετικά επικίνδυνος με δράση πλέον σε όλη τη Βόρεια Αφρική.

- Τεκλεβραχάν Χαιλέ, γνωστός και ως Γέντι Χαιλέ και Γκνέτι Ντεκεμχάρε. Είναι καταγωγής από την Ερυθραία διαμένει στο Σουδάν.

- Αμπού Χάμντι, διμαένει στη πόλη Κεσέλα στο Σουδάν και εξειδικεύεται στους κατοίκους της Ερυθραίας.

- Μεντχάνε Γιντχάγκο, αντιπρόσωπος των δουλεμπόρων του Σινά , Αράβων τη καταγωγή με τα ονόματα Αμπού Καλέντ και Αμπού Αμπντουλάχ, διαμένει στο Χαρτούμ.Ηλικίας 40 ετών.

- Μουσίε, πρώην ταγματάρχης του στρατού της Ερυθραίας, διαμένει στο Σουδάν.


- Γέντι Μπέτσι, γνωστός διαπλεκόμενος δουλέμπορος με τις αρχές του Σουδάν.

- Γιόνας Μιχρετεάμπ και ο συνεργάτης του Νγκάσι Ιγιάσου με διασυνδέσεις στην Αίγυπτο.

- Χερμίας, διαμένει στο Χαρτούμ

- Γκολάυ, διαμένει στο Χαρτούμ

- Ζεμιχρέτ, από το Χαρτούμ

- Τέντρος, ομοίως

- Μπερεκέτ, ομοίως

- Τσεγκάυ, ομοίως

- Κιμπρόμ από το Σεγκρείμπ

- Ντετζέν Γέντι Τεσενάι απο το Χαρτούμ

- Τεκλίτ Σειτάν, ομοίως

- Κεφαλάι Τεκλέντζι, ομοίως

- Μρετάμπ Αζέν, ομοίως

- Χλέι Ασμέρα, ομοίως

- Μόγκος Κέσι, ομοίως

- Χαμίντ Τσέμπα, ομοίως

- Μεμπράχτόμ Τσεγκάι ομοίως

- Νταβίντ Γεντι Αυνέτα, από το Σεγκράμπ

- Τεβέλντε Τεσενάι, ομοίως

- Αφερβέρκι, ομοίως

- Φεκάντου, ομοίως

- Αμπντού Χασάτ από το Χαρτούμ

- Γολντού Ζερίτ, ομοίως

- Τσεαίτ Τοκόμπια από το Σεγκράμπ

- Τζόν Ντνις από το Χαρτούμ

- Οσάμα από το Σεγκράμπ

- Ντεςμπέλε Γκμτζά, ομοίως

- Καλέντ Μπαρέντου γνωστός και ως Αμπού Μοχάμεντ και Αμπού Χαμίντ από το Σουδάν.Συνεργάζεται με τους Γέντι Χέλε, Γέντι Κέσι, Τεκλίτ και διακινεί Σουδανούς.

- Αμπού Χουσείν, ψευδώνυμο Σουδανού αξιωματούχου της Αστυνομίας, διοικητή νότιας περιοχής.

- Αμπού Αμπντάλα Καντιλάχ, ηλικίας 40 ετών, στέλνει Αφρικανούς στην Αίγυπτο μέσω Σουδάν.


Αίγυπτο και Σινά

- Αχμέντ Αλ Μάσι, βεδουίνος στην περιοχή Αλ Γκορέχ κοντά στη λωρίδα της Γάζας.

- Αμπού Ταρίκ, Παλαιστίνιος από τη Ράφα της Γαζας και μαζί με τον αδερφό του Αμπού Αμπντάλα, μεγάλοι διακινητές.

- Αμπού Μούσα, γνωστός και ως Σάμχ και Ταντέσε, Ανγάρ. Στέλνει άτομα στη Λιβύη μέσω Αιγύπτου και διατηρεί συνεργάτες στο Τελ-Αβίβ με τα ψευδώνυμα Κορνέλ και Κραβάν.

- Αμπού Χαμέντ, Βεδουίνος κοντά από τη Γάζα

- Αμπού Αλί, ομοίως

- Αμπού Χαμέντ με υιούς Γιουσέφ και Γιονσινι, ομοίως

- Αμπού Ζάκι από τη Ράφα στην πλευρά της Αιγύπτου

- Αμπού Ταχίρ, ομοίως

- Αμπού Χαμντάν, ομοίως

- Αμπού Αχμάντ, ομοίως

- Μπάτσα, ομοίως

- Ταλέμπ, ομοίως

- Σαλάχ, ομοίως

- Αμπού Καμάν, ομοίως

- Χατζή Καμάλ, ομοίως

- Τζεμάλ Γιασίν, ομοίως

- Φιλμόν, διακινεί μεταξύ Αιγύπτου, Λιβύης και Σινά

- Κραβάν, μαζι με τους Μεχάρι (Ανβάρ), Κορνέλ, Ταντέσε και συνεργάτης του Αμπού Μούσα (Σαμίχ), διακινούν άτομα μεταξύ Σουδάν, Αιγύπτου, Σινά, Ισραήλ.

- Μοχάμεντ Ιμπραχιμ, Σινά

- Ζεράυ Γιτμπαρέκ, Κάιρο

- Γκοιτόμ, Κάιρο

- Τσεγκάυ, Κάιρο

- Τσιάι, Κάιρο

Βασικά κέντρα διακίνησης χρημάτων για το δουλεμπόριο

- Αραβικές τράπεζες στο Ισραήλ

- Αιγυπτιακές τράπεζες

- Συστήματα Χαβάλα σε όλη την περιοχή

- Εταιρείες - βιτρίνες στο Ντουμπάι

- Εταιρείες - βιτρίνες στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας

- Νυκτερινό κέντρο που ανήκει σε έναν με το ψευδώνυμο Γκολάμ στο στρατόπεδο προσφύγων Mai Ayni στην Αιθιοπία

- Εστιατόριο που ανήκει σε έναν με επώνυμο Τεσφαλιντέντ στο στρατόπεδο προσφύγων Mai Ayni στην Αιθιοπία

- Καφετέρια που ανήκει σε έναν με το ψευδώνυμο Φράνκο στο στρατόπεδο προσφύγων Mai Ayni στην Αιθιοπία

- Μπερχάνε Μπεγένε, αδελφός του πρώην κεντρικού τραπεζίτη της Ερυθραίας

- Εταιρεία μεταφοράς χρημάτων Ταγακάλ της Σομαλίας

- Κατάστημα Χραχάρα στην Ασμάρα της Ερυθραίας

- Κατάστημα των Μυσταφά και Ραντγάν στο Χαρτούμ

Ο πόλεμος στην Υεμένη, η σύζευξη αντάρτικων ομάδων της Ερυθραίας με τους Τζιχαντιστές της Σομαλίας και η συμμαχία των τελευταίων με το "Ισλαμικό Κράτος" σε συνδυασμό με την έκρυθμη κατάσταση στη Λιβύη, σε ολόκληρο το Σαχέλ, αλλά και στο Σινά, προοιωνίζει νέα μαζικά κύματα μεταναστών από αυτές τις περιοχές.

Από το δε αεροδρόμιο του Χαρτούμ οι πτήσεις που πηγαίνουν προς τη Κωνσταντινούπολη στην ουσία ελέγχονται από κοινές Σουδανό-Τουρκικές σπείρες δουλεμπόρων που διακινούν και με αυτό το τρόπο μετανάστες.

Πηγή RIMSE









Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Η Αμερική με την υποστήριξη της πρόθυμης Ευρώπης και τους «καθαρούς» πολέμους τους εναντίον των «κακών» της γης, αφού πρώτα τα έκαναν στάχτη και μπούρμπερη, έσπειραν τον όλεθρο και την καταστροφή, εξαφάνισαν από τον χάρτη χώρες και λαούς, μετά τους εγκατέλειψαν στις ορέξεις κάποιων άλλων «τρελών».

Εκείνοι με την σειρά τους, δημιουργούν τις δικές τους εκατόμβες θυμάτων και όσοι έχουν μείνει από αυτούς τους αθώους πολίτες, τρέχουν πανικόβλητοι να σωθούν από εδώ και από εκεί, ψάχνοντας την «σωτηρία» στις χώρες που ευθύνονται για την κακή τους μοίρα.

Τι να θυμηθεί κανείς;

Τον «ηθικό» πόλεμο στο Ιράκ με τους 1 εκατομμύριο νεκρούς και τους 2.2 εκατομμύρια πρόσφυγες;

Τις επιδρομές στην Συρία;

Την διάλυση της Λιβύης, γιατί ο «δικός» μας άνθρωπος για 42 χρόνια Καντάφι, δεν μας έκανε πια;

Τα εξαφανισμένα χωριά στο Αφγανιστάν με τους ξεκληρισμένους κατοίκους;

Την καταστροφή που προκαλεί στην Σομαλία η παράνομη αλιεία των δυτικών και η ρίψη τοξικών απόβλητων στην περιοχή;

Την ανάμιξη για πετρελαϊκά συμφέροντα στο αντάρτικο στην Αγκόλα;

Το Ισραήλ που στραγγαλίζει τον μόνο λαό που δεν έχει χώρα στον πλανήτη;

Τροφοδοτήσαμε την παρουσία και των γιγάντεμα των Τζιχαντιστών και μετά χύνουμε κροκοδείλια δάκρυα για τις αποτρόπαιες πράξεις τους.

Πόση υποκρισία, πόσο θράσος πια από την ένοχη Ευρώπη.

Αναρωτιέμαι τι πρέπει να πει η Ευρώπη, στις Ιρακινές, στους Σύριους, στις Αφγανές, στους Λίβυους και στις Σομαλές;

Καθίστε στις χώρες σας, να σας βιάζουν, να σκοτώνουν τα παιδιά σας, να σας κόβουν το κεφάλι.

Μείνετε εκεί, θα έχετε κέρδος τουλάχιστον τα χρήματα που θα δίνατε στους δουλεμπόρους.

Παρα­μείνετε στις χώρες σας.

Εκεί κατά κανόνα πε­θαίνετε αθέατοι από εμάς.

Δεν υπάρχει κα­νένας λόγος να βλέπουμε σε ζωντανά πλάνα τα νεκρά παιδιά σας, ούτε να ξεβράζει η θάλασσα τα φουσκωμένα κορμιά σας, όταν κάνουμε μπάνιο στις ακτές μας.

Οι πρόσφυγες μπορεί να πνίγο­νται στη Μεσόγειο, οι Ερινύες άραγε πνίγο­νται στα κροκοδείλια Ευρωπαϊκά δάκρυα, ή μήπως επιπλέ­ουν;

Και η ανίκανη να προβλέψει τον Αρμαγεδώνα που έσπειρε Ευρώπη, που όταν δεν παριστάνει την αθώα υποδύεται την θλιμμένη, τι κάνει για όλα αυτά, πέρα από το να κρύβει κάτω από το χαλί της ευθύνες της;

Συσκέψεις κορυφής, αποφάσεις για περισσότερη δράση, για να μην φτάνουν οι νεκροφόρες- πλοιάρια στις ακτές την Ιταλίας της Ισπανίας και της Ελλάδας, άντε και μερικά ψωροευρώ στις χώρες υποδοχής των προσφύγων, για την ανόητη απόφαση των ανίκανων Κυβερνήσεων των χωρών του νότου, να υπογράψουν τα «Δουβλίνα».

Αυτό είναι το Ευρωπαϊκό ιδεώδες, αυτή είναι η ηθικά πλασμένη Ευρωπαϊκή κοινωνία!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου