Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαρ 2012


Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις ποτέ δεν ήταν καλές ή τουλάχιστον ποτέ δεν ήταν ειλικρινείς και χωρίς κατακτητικές βλέψεις από την πλευρά της Άγκυρας. Σε αυτές τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι πολιτικοί αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τον αστάθμητο παράγοντα που αναδεικνύει νικητές οψόποτε υπάρξει μία «σύγκρουση». Το πεδίο της αντιπαράθεσης είναι πολύ ανοιχτό και ξεκινάει από την μαρτυρική Κύπρο, περνάει από το Καστελλόριζο και ανεβαίνοντας από το ανατολικό Αιγαίο καταλήγει στις Καστανιές του Έβρου. Με την Κύπρο να «μάχεται» άνισα και με πολλούς εξωτερικούς παράγοντες που υποσκάπτουν την ανεξαρτησία της, το πεδίο «συγκρούσεων» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει κυρίως θαλάσσια έκταση, ενώ ο Έβρος αποτελεί ένα τεράστιο χερσαίο φρούριο το οποίο είναι αδύνατον να διαπεραστεί εάν δεν υπάρξει πολιτική και στρατιωτική βούληση για κάτι τέτοιο.

Η διάταξη του Ελληνικού στρατού είναι καθαρά αμυντική, σε όλο το μήκος της «αντιπαράθεσης» και αυτό αποτελεί το πρώτο κώλυμα των σχεδιασμών για ευθεία πολεμική σύρραξη από την πλευρά της Τουρκίας, η οποία έχει αναπτύξει πλήρως επιθετικά τα στρατεύματά της, τόσο στον Έβρο, όσο και απέναντι από τα Ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Και αυτή ακριβώς η –στρατιωτικού τύπου- λεπτομέρεια, είναι που φοβίζει τους στρατηγούς της Τουρκίας, αφού γνωρίζουν πως δεν είναι τόσο σημαντικό το να επιτεθούν και να εκθέσουν ποικιλοτρόπως τις στρατιωτικές τους δυνάμεις και την υποστήριξη που αυτές θα έχουν σε μία ευθεία αντιπαράθεση, όσο σημαντικό είναι το πόσο θα αντέξει η άμυνα της Ελλάδας και πόσο δυνατή θα βγει μετά από το πρώτο χτύπημα. Σε περίπτωση που δεν κατορθωθούν ισχυρά πλήγματα σε συγκεκριμένους στόχους, η στρατιωτική μηχανή της Τουρκίας θα καταρρεύσει δεχόμενη ισχυρά πυρά και πλήγματα, τόσο στο μέτωπο της σύγκρουσης όσο και στην υποστήριξη που θα έρχεται από την Τουρκία. Υπάρχει, δηλαδή, μέγιστος κίνδυνος μία τουρκική μετωπική επίθεση να καταλήξει σε επίθεση καμικάζι, με απώλεια ενός τεράστιου μέρους του τουρκικού στρατού, σε ανθρώπινο δυναμικό και σε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Τα χτυπήματα αυτά μπορούν να δοθούν σε όλο το μήκος των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Και θα δοθούν, όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι τούρκοι στρατηγοί, από χιλιάδες άνδρες Ειδικών Δυνάμεων και Επιχειρήσεων του Ελληνικού Στρατού, οι οποίοι θα εισέλθουν στην Τουρκία και θα χτυπήσουν (πιθανότατα παράλληλα με τους Κούρδους οι οποίοι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευθούν για τον εαυτό τους την Ελληνοτουρκική σύρραξη) στρατιωτικούς στόχους και εγκαταστάσεις, αλλά και άλλες υποδομές (ηλεκτροδότηση, υδραγωγεία, κάθε μορφής επικοινωνιακές οδούς) οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με τον τουρκικό στρατό. Τα χτυπήματα αυτά θα γίνουν μαζικά -από θάλασσα, έδαφος και αέρα- σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας, και τα αποτελέσματά τους θα επιφέρουν τεράστιο ψυχολογικό και κυρίως οικονομικό πλήγμα σε βάθος πολλών χρόνων, ενώ η ανασφάλεια των κατοίκων αυτών των περιοχών θα τους οδηγήσει στην αποχώρηση από αυτές και στην τελική ερήμωσή τους. Και αυτό, οικονομικά, για την Τουρκία, κάτι τέτοιο αποτελεί την απόλυτη καταστροφή, αφού ο πλούτος της χώρας βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου. Και για ποιόν λόγο να προχωρήσει σε μία πολεμική σύρραξη από την οποία (εάν υποθέσουμε πως κατορθώνει να αποσπάσει μία ή δύο βραχονησίδες ή έστω και ένα ή δύο πολύ μικρά νησιά) θα κερδίσει «καμένη γη» (κι αυτό επειδή δεν θα μπορεί να αναπτυχθεί τουριστική δραστηριότητα στα μικρά αυτά νησιά σε βάθος δεκαετιών, αφού το διάσπαρτο στρατιωτικό υλικό θα αποτελεί κίνδυνο για οποιονδήποτε επισκέπτη - τουρίστα) τόσο στα κατακτημένα εδάφη, όσο και στα δικά της παράλια;

Ο «δεύτερος χρόνος», λοιπόν, κρίνεται στις σύγχρονες μάχες πολύ σημαντικότερος από το πρώτο χτύπημα, το οποίο θα πρέπει να περιέχει πολύ προσεκτικό σχεδιασμό, να είναι απολύτως αιφνιδιαστικό και, κυρίως, να μην βρεθεί αντιμέτωπο με την διεθνή δικαιοσύνη και την διεθνή κοινότητα.

Ακόμα και εάν υποθέσουμε πως ο τουρκικός στρατός έχει την δυνατότητα σχεδιασμού και ιδανικής εκτέλεσης μίας επίθεσης κατά της Ελλάδας, ο σταθερός παράγοντας ΝΑΤΟ απαγορεύει την πολεμική σύρραξη μεταξύ των μελών του και επιφέρει άμεσες και πανίσχυρου τύπου ενέργειες κατά του επιτιθέμενου. Έτσι, λοιπόν, ένας ανοιχτός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποκλείεται και μένει μόνο το... "θερμό επεισόδιο".

Ένας «ανοιχτός πόλεμος», θα επιφέρει περισσότερες ζημίες παρά οφέλη για την Άγκυρα και ως εκ τούτου έχει αποκλεισθεί από τους ηγέτες της γείτονος, οι οποίοι εδώ και χρόνια έχουν αποδείξει πως προτιμούν τον πόλεμο της φθοράς με τις συνεχείς προκλήσεις τους σε Κύπρο, Καστελλόριζο, Αιγαίο και Θράκη, μέσα από τις οποίες προσδοκούν σε κάποιο λάθος της Ελληνικής πλευράς, που θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν σε κάτι «μεγαλύτερο». Για παράδειγμα, ο «πόλεμος» που καθημερινά διεξάγεται στο Αιγαίο για την «έρευνα και διάσωση» (κυρίως μέσω των λαθρομεταναστών που βουλιάζουν τα σκάφη που τους μεταφέρουν), είναι δυνατόν εκθέσει την Ελλάδα και να χάσει αυτό το δικαίωμα, εάν δεν μπορεί να επιχειρήσει εγκαίρως για την διάσωση ναυαγών, με τελικό αποτέλεσμα να χάσει την κυριαρχία συγκεκριμένων θαλάσσιων εκτάσεων. Και η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά πώς να εκμεταλλεύεται και την παραμικρή απώλεια των αντιπάλων της…

Το «θερμό επεισόδιο» είναι η λύση των τούρκων στρατηγών, απέναντι στην Ελλάδα. Μία στρατιωτική αναμέτρηση σε συγκεκριμένο χώρο, με συγκεκριμένα όπλα και για συγκεκριμένο χρόνο (σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ένα τέτοιο επεισόδιο να υπερβεί τις 72 ώρες, μετά τις οποίες και τα δύο μέρη περνούν στην αποκλιμάκωση). Ακόμη και αυτό το θερμό επεισόδιο, όμως, είναι ένας πονοκέφαλος για την Άγκυρα. Κι αυτό, επειδή η γεωμορφολογία των Ελληνικών νησιών είναι τέτοια που δίνει το «πάνω χέρι» στην Ελληνική πλευρά, η οποία μπορεί να ελέγχει άμεσα το μεγαλύτερο –αν όχι όλο- μέρος των Ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων, προσφέροντας ταυτόχρονα πολλά κρυφά σημεία από τα παράλια της ηπειρωτικής Τουρκίας. Ακόμη και με δεδομένη την απόλυτα σωστή επιλογή ναυτικών δυνάμεων, η Άγκυρα έχει να αντιμετωπίσει ένα πλέγμα άμυνας απέναντι στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο κυριαρχεί στο Αιγαίο κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Η περίπτωση των Ιμίων και ο εγκλωβισμός όλων των τουρκικών στόχων από την πλευρά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, αποτελεί και την απόδειξη πως ένα πραγματικό θερμό επεισόδιο θα αποτελέσει κόλαφο για την Άγκυρα, η οποία θα βρεθεί να θρηνεί παρά να ζητωκραυγάζει μετά από αυτό. Όμως, η περίπτωση των Ιμίων, στέκεται και ως «φάρος σηματοδότης» για την εξέλιξη ενός σημερινού θερμού επεισοδίου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Κι αυτό, επειδή στα Ίμια αναδείχθηκε και ο –μέχρι τότε άγνωστος για την Ελλάδα- αστάθμητος αρνητικός παράγοντας, που είναι δυνατόν να προκαλέσει τις μέγιστες απώλειες, όχι σε στρατιωτικό αλλά σε ηθικό επίπεδο για την χώρα. Οι πολιτικοί της Ελλάδας και συγκεκριμένα η εκάστοτε κυβέρνηση της Ελλάδας, είναι άραγε διατεθειμένη να εμπλακεί σε ένα θερμό επεισόδιο και να υποστηρίξει ακόμη και μία γενικευμένη σύρραξη προκειμένου να υπερασπιστεί βραχονησίδες και την Ελληνική σημαία; Το ερώτημα αυτό απαντήθηκε, ήδη, αρνητικά μία φορά και όλα δείχνουν πως σήμερα τίποτε δεν έχει αλλάξει στο «πνεύμα» των κυβερνώντων, μερικοί εκ των οποίων βρίσκονται και σήμερα σε υψηλότατες θέσεις στο πολιτικό προσκήνιο, κάνοντας μέχρι και δηλώσεις στις οποίες γίνονται υποστηρικτές της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας…! Ακόμη και σήμερα, η «κυβέρνηση» των Αθηνών δεν είναι σε θέση να βάλει στη θέση του έναν Γκρούεφσκι, αφήνει τους τσάμηδες να λειτουργούν εις βάρος των βορειοηπειρωτών και κατά της Ελλάδας, ενώ έχει αφήσει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής να «οργώνει» στην Θράκη σπέρνοντας μίσος και διχασμό μεταξύ Ελλήνων (χριστιανών και μουσουλμάνων) πολιτών…

Από την πλευρά της, η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά πως ο Ελληνικός Στρατός είναι (δυστυχώς για την Ελλάδα) αρκετά δημοκρατικός για να σκύψει το κεφάλι και να οπισθοχωρήσει (για δεύτερη φορά) κατόπιν εντολών αρνησιπάτριδων πολιτικών. Γνωρίζει η Άγκυρα πως μπορεί να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού, να «πουλάει τσαμπουκά» και με το πέρασμα του χρόνου να εγκαθιδρύει τακτικές και πολιτικές ή και να εγκαθιδρύεται η ίδια σε περιοχές του Αιγαίου που σαφέστατα δεν της ανήκουν.

Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο η Άγκυρα επιθυμεί να αντιμετωπίζει την Ελλάδα μέσω θερμών επεισοδίων, τα οποία παρέχουν την ύψιστη ασφάλεια για την ίδια και της δίνουν την δυνατότητα να κερδίζει μάχες, χωρίς ποτέ να τις δώσει… Οι τούρκοι στρατηγοί γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως όταν ένας ηγέτης έχει ηττημένο μυαλό, τότε μόνο ήττες μπορεί να παράξει για την χώρα του. Και εργάζονται σε αυτό ακριβώς το επίπεδο, φροντίζοντας –η ιστορία ίσως φέρει κάποτε στο φως και τις πρακτικές τους- να διατηρούν σε κατάσταση πανικού τις Ελληνικές κυβερνήσεις, προκειμένου να δημιουργήσουν για την Τουρκία την κατάλληλη χρονική στιγμή που θα επιτρέψει ένα θερμό επεισόδιο μέσα από το οποίο η Άγκυρα θα επωφεληθεί τα μέγιστα, πιθανότατα μέσα από μία συμφωνία περί αποκλιμάκωσης και όρους που θα την συνοδεύουν. Και, κοιτώντας στον ενεργειακό χάρτη της Ελλάδας, διαπιστώνουμε πως στο Αιγαίο Λαδόξερα (Ζουράφα) και Μπάμπουρας, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι και Καστελλόριζο, είναι «φιλέτα» για τα οποία η Άγκυρα έχει ήδη εκδηλώσει το «θερμό» της ενδιαφέρον.

Κι έτσι, με ένα θερμό επεισόδιο, το οποίο είναι απολύτως σαφές πως πλησιάζει με πολύ γοργούς ρυθμούς –λόγω της πολιτικής και οικονομικής ανέχειας της Ελλάδας- η Άγκυρα θα τολμήσει όσα ποτέ δεν ονειρεύτηκε. Εξάλλου, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας θέλει να συμμετέχει και συμμετέχει στις παγκόσμιες γεωπολιτικές αλλαγές, ενώ έχει καταστήσει σαφές πως θεωρεί δικό της ενεργειακό πλούτο στον οποίο το διεθνές δίκαιο δεν της επιτρέπει καμία πρόσβαση. Με την Ελλάδα και την Κύπρο να τοποθετούνται στο επίκεντρο του ενεργειακού χάρτη του μέλλοντος (η κυρία Μέρκελ ανακοίνωσε την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας στην Γερμανία, δηλώνοντας πως θα γίνει παγκόσμιος ενεργειακός παίκτης…), πρέπει να θεωρείται δεδομένη «παρέμβαση» της Άγκυρας στην περιοχή.

Για να είμαστε περισσότερο αντικειμενικοί και ακριβείς στην προσέγγιση που κάνουμε, το θέμα δεν είναι εάν θα γίνει, αλλά… πότε θα γίνει το επόμενο θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αν και για να είμαστε περισσότερο ειλικρινείς, στο θερμό αυτό επεισόδιο μπορεί να συναντηθούν στρατοί, αλλά θα «χτυπηθούν» πολιτικοί. Κοιτώντας προς την πλευρά της Ελλάδας για την επάρκεια, την ικανότητα και την ποιότητα των εδώ πολιτικών, δυστυχώς μπορούμε όλοι μας να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Εκτός και εάν (πράγμα πάρα πολύ δύσκολο) η ηγεσία του Ελληνικού Στρατού αποφασίσει κάποια στιγμή να υπερασπιστεί την πατρίδα, τόσο από την Άγκυρα, όσο και από την… Αθήνα.


Διαβάστε επίσης: Τι σημαίνει ένα θερμό επεισόδιο για την Ελλάδα;


«διά την των χρημάτων χρήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται»;
Πλάτων, Φαίδων 66γ
«Οι εργάτες επιθυμούν να λάβουν όσο το δυνατόν περισσότερα, οι εργοδότες να δώσουν όσο το δυνατόν λιγότερα. Και οι δύο επιδιώκουν να οργανωθούν. Οι πρώτοι για να πετύχουν αύξηση των μισθών και οι δεύτεροι τη μείωσή τους».
Adam Smith: «πλούτος των εθνών».κεφ.8ο παρ.11

Αν δεχτούμε τη ρήση του Πλάτωνος, πως «η αιτία όλων των πολέμων είναι το χρήμα», δηλαδή το κέρδος για την απόκτηση υλικών αγαθών, τότε, πέρα από ανόητες συνωμοσιολογικές θεωρίες, με αμιγώς λογικά επιχειρήματα, μπορούμε να πούμε, πως ο 3ος Παγκόσμιος πόλεμος άρχισε ήδη.

Πέρα πάλι από συνωμοσιολογικές θεωρίες, αν ο 1ος άρχισε στα Βαλκάνια και συγκεκριμένα στο Σεράγιεβο, εντελώς συμπτωματικά, ο 3ος άρχισε πάλι στα Βαλκάνια, αυτή τη φορά στην Αθήνα, η οποία εδώ και τρία χρόνια είναι στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος όλων εκείνων των κερδοσκόπων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι «η των ημών χρημάτων χρήσις».

Αν μέχρι πριν δυο ή τρεις δεκαετίες, πριν δηλαδή τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, οι πόλεμοι εκδηλωνόταν (φαινόταν προς τα έξω) σαν πόλεμοι των εθνών, με το πρόσχημα «για περισσότερο ζωτικό χώρο», σήμερα, στο λεγόμενο «πλανητικό χωριό-Γη», όπου κεφάλαια και κέρδη δεν έχουν πατρίδα, «η των χρημάτων χρήσις» των κερδοσκόπων, έχει έναν και μοναδικό αντίπαλο, εκείνον που μπορεί να παράξει πλούτο, τον εργαζόμενο.

Αυτό που ο Μαρξ, επηρεασμένος από τον φιλελεύθερο Adam Smith (τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα) είχε ονομάσει ταξικό αγώνα για την ιδιοποίηση της υπεραξίας της εργασίας, ο γνωστός Ελληνας ρήτορας Λυσίας το περιέγραφε πριν 2 500 χρόνια, πιο απλά και γλαφυρά: «Οι συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν γίνονται για το πολίτευμα, αλλά για τα ατομικά συμφέροντα του καθενός»(ου περί πολιτείας εισίν αι προς αλλήλους διαφοραί, αλλά περί των ιδίων συμφερόντων εκάστω)... Από τότε λοιπόν, μέχρι σήμερα και πιθανόν για πάντα, τα αντιμαχόμενα συμφέροντα κεφαλαίου και εργασίας, θα προκαλούν τους πολέμους. Και επειδή, όπως μας είπαν οι Πλάτων και ο Λυσίας, πριν τον Σμιθ και τον Μαρξ, η ουσία του ζητήματος είναι μία, ας δούμε πως διεξάγεται σήμερα αυτός ο ακήρυχτος αλλά υποχθόνιος πόλεμος των υπερεθνικών κερδοσκόπων, που εμφανίζονται σαν απρόσωπες αγορές εναντίον όλων εκείνων που εργάζονται και παράγουν υλικές και άϋλες αξίες.

Ολοι οι υπερ-εθνικοί πλέον κολοσσοί, οι οποίοι μέχρι πρότινος δικαιολογούσαν τις χαμηλές αμοιβές της εργασίας σε εθνικό επίπεδο και την αναντιστοιχία τους προς την αυξανόμενη παραγωγικότητα, με την αιτιολογία ότι ο συντελεστής εργασία έχει μειωμένη συμβολή στην παραγωγή πλούτου σε σχέση με το κεφάλαιο( βλέπε Νέα Οικονομία), αφού η θεωρία της λεγόμενης Νέας Οικονομίας αποδείχτηκε «πατάτα», χρησιμοποιούν πλέον την Κίνα σαν πολιορκητικό κριό, για να εξαπολύσουν μια άνευ προηγουμένου αντεπίθεση μείωσης του λεγόμενου μισθολογικού κόστους, αποδεχόμενοι εμμέσως, αυτό που υποστήριζαν οι κλασικοί της οικονομίας Α. Σμιθ και Δ, Ρικάρντο. Πως δηλαδή η εργατική δύναμη είναι ο κύριος συντελεστής δημιουργίας πλούτου και όχι το χρήμα (μόνο με χρήμα, δίχως εργασία δεν δημιουργείται τίποτα, απολύτως τίποτα, ούτε καν κέρδος).

Αυτό που είχε αρχίσει η Μ. Θάτσερ το 1984/85 με τη συντριβή των βρετανών ανθρακωρύχων και των συνδικάτων τους, κάτω απ’ το αδιάφορο βλέμμα των άλλων ευρωπαίων συνδικαλιστών (σαν τις χιλιάδες αντιλόπες που βλέπουν αδιάφορες το λιοντάρι να κατασπαράσσει μια όμοιά τους), το συνέχισαν οι «αριστεροί» θαυμαστές της που ζήλεψαν τη δόξα της, με την επιθυμία να γίνουν καλοί υπάλληλοι των μελλοντικών εργοδοτών τους. Ετσι, μετά την εξουδετέρωση του αντίπαλου δέους της Σοβιετικής Ενωσης, στη Σύνοδο Κορυφής της Λισσαβόνας τον Μάρτιο του 2000, οι πρωθυπουργοί της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιταλίας, Τ. Μπλέρ και Μ. Ντ΄Αλέμα (πρώην κομμουνιστής), με σκοπό δήθεν την καταπολέμηση της ανεργίας, ανάμεσα σε άλλα «πρωτοποριακά μέτρα», πρότειναν και τη λεγόμενη αποκέντρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δηλαδή, την κατάργησή τους. Αυτό που δεν κατάφερε το 1994, ο τραπεζίτης στο επάγγελμα, συντηρητικός πρωθυπουργός της Γαλλίας Ε. Μπαλαντίρ, το πέτυχαν οι σοσιαλδημοκράτες. (το 1994 προσπάθησε ο Μπαλαντίρ να περάσει ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι νέοι κάτω των 25 θα εξαιρούνται των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πράγμα που ξεσήκωσε τη γαλλική νεολαία αναγκάζοντάς τον να τον αποσύρει).

Οι ηθικολογικές θεωρίες περί δίκαιης αμοιβής της εργασίας με τη μορφή “συμφωνίας κυρίων”, που εφαρμόζονται ήδη στη Μ. Βρετανία, θυμίζουν εποχές του 19ου αιώνα. Η συμφωνία κυρίων ανάμεσα σε δύο μέρη έχει κάποιο νόημα, όταν και τα δύο μέρη έχουν την ίδια περίπου διαπραγματευτική δύναμη, διαφορετικά η συμφωνία είναι μία φάρσα.

Μ’ αφορμή αυτές τις εξελίξεις, έγραφε την εποχή εκείνη ο «Economist», «ο νέος χαρακτήρας της αγοράς εργασίας θα αναγκάσει τις κυβερνήσεις όχι μόνο να καταργήσουν τους εργατικούς νόμους, αλλά να προσαρμοσθούν στα νέα δεδομένα: Ευέλικτα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας και προγράμματα επιμόρφωσης (φθηνής ή απλήρωτης εργασίας πρακτικής άσκησης). Η οικοδόμηση μιας νέας κατανόησης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών θα αποτελέσει μάλλον μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις των επόμενων δεκαετιών. «Μέχρι τότε όμως, οι εργαζόμενοι θα είναι ολομόναχοι».

Αυτό που δεν πέτυχε ο δεξιός Μπαλαντίρ το 1994 στη Γαλλία, το πέτυχε το 2003 ο σοσιαλδημοκράτης Καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία με την ευγενική συμπαράσταση των Οικολόγων-Πρασίνων του Γιόσκα Φίσερ. Με την λεγόμενη Agenta 2010 (Νέο σχέδιο για την αγορά εργασίας) Harzt-Konzept, έστειλε εκατομμύρια γερμανών στην κόλαση του «ανώτατου μισθού» των 400 ευρώ. συν ένα ευρώ την ώρα!( βλέπε Wikipedia: Harzt Concept). Σύμφωνα με το έγκριτο Γερμανικό περιοδικό “Der Spiegel” «εφτά εκατομμύρια Γερμανοί αμείβονται ήδη με 400 ευρώ το μήνα βάσει του σχεδίου Harzt. Μόνο το 2011 προστέθηκαν άλλες 736 000 χιλιάδες και ήδη ένας στους τέσσερις γερμανούς απειλείται να προστεθεί κι αυτός στη λίστα» των «ελεύθερων φυλακισμένων», όπως τους αποκάλεσαν ακόμα και Γερμανοί εργοδότες. Αυτοί ακριβώς είναι οι Γερμανοί εργαζόμενοι, οι οποίοι αντί να διεκδικήσουν καλύτερες αμοιβές για τον εαυτό τους, από φθόνο, για τα ψεύδη που διαδίδοntai για εμάς, με τους υψηλούς δήθεν μισθούς, μας υβρίζουν ως απατεώνες και κηφήνες που ζούμε εις βάρος τους. Με την τακτική αυτή της οργανωμένης δυσφήμισής μας, οι Μέρκελ και Σόϊμπλε, πέτυχαν πολλαπλά πράγματα. Πέτυχαν να διασπάσουν την αλληλεγγύη των ευρωπαίων εργαζομένων, να πειθαρχήσουν τους «Ελληνες-απατεώνες», να τρομοκρατήσουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους του Νότου και να προετοιμάσουν τους δικούς τους γι αυτά που έρχονται κερδίζοντας παράλληλα την εύνοιά τους στις επικείμενες εκλογές, με την παραδειγματική τιμωρία μας. Η εποχή που τα κράτη έθνη έκαναν πολέμους για περισσότερα κέρδη των εθνικών κεφαλαίων τους κάτω απ’ τις ζητωκραυγές των εργαζομένων τους, που προσδοκούσαν κι εκείνοι ν’ αποσπάσουν ψίχουλα απ’ τα κλοπιμαία, ανήκει πλέον στο παρελθόν.

Και για να ξαναθυμηθούμε τον Πλάτωνα «Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι ονομάζουν σήμερα ειρήνη, είναι μια κενή λέξη. Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε σε έναν διαρκή πόλεμο»(βλέπε: Πλάτων, Νόμοι, Α, 626Α), που επιδεινώνεται «αφού είναι αδύνατο μεταξύ των ισχυρών να βρεθούν ενάρετοι άνθρωποι, μιας και είναι δύσκολο να ζήσει κανείς ενάρετα όταν λόγω της ισχύος του, έχει τη δυνατότητα να πράττει ατιμώρητα οποιαδήποτε αδικία…….Οι περισσότεροι των ισχυρών υπήρξαν πάντοτε κακοήθεις»( βλέπε Πλάτων:Γοργίας 526 α-β) και όπως έδειξαν τα πράγματα, οι περισσότεροι σύγχρονοι Ελληνες πολιτικοί ανήκουν στους κακοηθέστερους-εγκάθετους ή διαπλεκόμενους.

Ο τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος άρχισε ήδη κι αυτή τη φορά απ’ την Αθήνα. Διότι πόλεμος είναι, όταν σε μια κοινωνία αυξάνονται τα κέρδη λίγων και μειώνονται μόνο τα κόστη που σχετίζονται με το βιοτικό επίπεδο και τη ζωή των εργαζομένων – νεόδουλων (δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, δημόσιες συγκοινωνίες, δημόσιοι κοινωφελείς οργανισμοί, κ.λ.π.)

Η με υπουργικές αποφάσεις, μονομερής μείωση των τιμών της εργατικής δύναμης(παγκόσμια πρωτοτυπία), σε μια δήθεν ελεύθερη αγορά προσφοράς και ζήτησης, δίχως αντίστοιχη μείωση των τιμών των εμπορεύσιμων αγαθών, πέρα απ’ την υπεραξία του κέρδους, δωρίζει στους εργοδότες και μέρος απ’ την ίδια τη ζωή των εργαζομένων.

Μόνο αφελείς δεν μπορούν να δουν, πως ακόμα και τα γενόσημα φάρμακα είναι μέρος αυτής της πολιτικής μείωσης του κόστους σε ότι αφορά μόνο στις δαπάνες για τους εργαζόμενους νεό-δουλους. Σε μια οικονομία σε κρίση, που το συναλλαγματικό κόστος είναι πολυτέλεια, αν τα γενόσημα φάρμακα είναι εξ ίσου καλά θα έπρεπε να εισάγονται ή να παράγονται μόνο γενόσημα και όχι γενόσημα για τους νεόδουλους ασφαλισμένους των ταμείων και ευγενή φάρμακα για τους πλούσιους ευγενείς, λες κι εκείνοι βγήκαν από πιο ευγενείς γυναικείους κόλπους.

Και για να κλείσω πάλι με τον Πλάτωνα:«το κοινό συμφέρον συνδέει την κοινωνία ενώ το ατομικό συμφέρον την διασπά». Ποιοι λοιπόν διασπούν την κοινωνία κηρύττοντας τον πόλεμο και εναντίον ποιων, μόνο αφελείς δεν μπορούν να δουν. (Για τα κυνικά φερέφωνα-μαντρόσκυλα των ισχυρών, την κοινωνία την διασπούν φυσικά οι οργανωμένοι αδύναμοι, που δεν δέχονται να γίνουν δούλοι).

  • Η Ελλάδα παραβιάζει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τη χρήση της λέξης "τουρκικός"
  • O Άρειος Πάγος απορρίπτει αίτημα για επαναλειτουργία της "Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης"
Του Ηasan Haci Ata

ΑΘΗΝΑ, 11 Μαρτίου 2012 --- Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ελλάδας (Άρειος Πάγος) απέρριψε το αίτημα για επαναλειτουργία της "Τουρκικής Ένωσης του İskeçe (Ξάνθης)", η οποία έκλεισε το 1986 λόγω του ότι η ονομασία περιέχει το επίθετο "τουρκικός".

Η πρόσφατη αυτή απόφαση απογοήτευσε την τουρκομουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης για δεύτερη φορά, μετά από μια παρόμοια απόφαση, του 2005, η οποία πυροδότησε την οργή και αγανάκτηση των εκπροσώπων της κοινότητας και των δικηγόρων τους.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου, εναντίον της επαναλειτουργίας της "Τουρκικής Ένωσης του İskeçe" της Δυτικής Θράκης, αντιτίθεται στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) της 27ης Μαρτίου 2008. Εκτός από την "Τουρκική Ένωση του İskeçe", το ίδιο δικαστήριο αρνήθηκε να αναγνωρίσει και τον "Πολιτιστικό Σύλλογο Τούρκων Γυναικών της Ροδόπης", λόγω του ότι η ονομασία περιείχε το ουσιαστικό "Τούρκων". Οι λεπτομέρειες της δικαστικής απόφασης αναμένονται την ερχόμενη εβδομάδα. Απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή πέρυσι, το ελληνικό Υπ. Εσωτερικών δήλωσε ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ δεν είναι δεσμευτική. Αναμένεται ότι ο Άρειος Πάγος θα βασιστεί στην ίδια δικαιολογία, όταν θα δημοσιοποιηθούν οι λόγοι για την απόφαση. Εν τω μεταξύ, αξίζει να σημειωθεί ότι αμέσως μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ το 2008, ο Έλληνας υπ. Εξωτερικών δήλωσε: "Αντίθετα με την Άγκυρα, η Αθήνα σέβεται τη νομοθεσία της ΕΕ και θα πράξει σύμφωνα με την απόφαση".

Οι προσπάθειες της μειονότητας της Δυτικής Θράκης να ασκήσει το δικαίωμά της να συνέρχεται, να προβαίνει σε κοινές δράσεις και να χρησιμοποιεί τις λέξεις "Τούρκος" και "τουρκικός" στις ονομασίες των συλλόγων και των οργανισμών της - αλλά και οι προσπάθειες από την πλευρά του ελληνικού κράτους να ακυρώσει αυτές τις προσπάθειες - χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης. Ο συγκεκριμένος σύλλογος ιδρύθηκε για πρώτη φορά με την ονομασία "Ένωση Νέων Τούρκων της Ξάνθης" στις 14 Απριλίου του 1927. Επανονομάστηκε "Τουρκική Ένωση του İskeçe" το 1936. Το 1983 αφαιρέθηκαν οι πινακίδες του στα τουρκικά και το 1986 το Πρωτοδικείο του İskeçe διέλυσε τον σύλλογο βάσει του προσχήματος ότι η χρήση της λέξης "τουρκικός" στην ονομασία του συλλόγου παραβίαζε τη νομοθεσία και θα γινόταν αιτία διασάλευσης της δημόσιας τάξης.

Μετά από έφεση, η υπόθεση πήγε στον Άρειο Πάγο, οπότε το κλείσιμο του"Τουρκικής 'Ενωσης του İskeçe" έγινε αιτία να υπάρξουν αντιδράσεις εμπειρογνωμόνων όσον αφορά νομικά ζητήματα. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, η απόφαση του δικαστηρίου εστίασε περισσότερο σε νομικές διαδικασίες παρά στην ουσία. Οι ίδιοι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η ερμηνεία των σχετικών νομικών διαδικασιών είναι ασαφής, μυωπική, περιοριστική και κάθε άλλο παρά πειστική. Η απόφαση του ΕΔΑΔ αγνοήθηκε και τα αιτήματα των εναγόντων δεν έγιναν δεκτά. Κατά τους εμπειρογνώμονες, η απόφαση αντιτίθεται με τους νομοθετικούς κανόνες της ΕΕ και τα διεθνώς αναγνωρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο βουλευτής του İskeçe, Çetin Mandacı, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του "Τουρκικής 'Ενωσης του İskeçe" πριν από αρκετά χρόνια, δήλωσε στην εφημερίδα "Zaman της Κυριακής": "Το πολιτικό και δικαστικό σύστημα στην Ελλάδα έχει φανερές ατέλειες. Θεωρώ την απόφαση ως πράξη αίσχους και ως πράξη που υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η νοοτροπία που οδήγησε τη χώρα στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης είναι η ίδια αυτή νοοτροπία που υπαγόρευσε αυτή την απόφαση. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί στους τομείς της δικαιοσύνης και της οικονομίας. Δυστυχώς, οι πολιτικοί δεν φαίνονται να διατεθειμένοι να μάθουν από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Η απόφαση αυτή δείχνει, επίσης, ότι οι θεσμοί της ΕΕ έχουν και εκείνοι φανερές ατέλειες. Η απόφαση παραβιάζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά ελπίζω ότι το κράτος θα αναθεωρήσει την πολιτική του αυτή της άρνησης στο προσεχές μέλλον".

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος) του Gümülcine (Κομοτηνής), Ahmet Hacıosman, έκανε την εξής δήλωση στην "Ζaman" για την απόφαση του Αρείου Πάγου: "Είναι λυπηρό και αισχρό να βλέπει κανείς την άρνηση αυτού του δικαστηρίου να αποκαταστήσει το όνομα του συλλόγου, το οποίο ήταν σε χρήση για πολλά χρόνια πριν". Υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η απόφαση προκάλεσε την απογοήτευση της τουρκικής μειονότητας στη χώρα, ο Hacıosman πρόσθεσε: "Ο αγώνας για τα δίκαια της μειονότητας συνεχίζεται. Κανείς δεν μπορεί να της αφαιρέσει την ταυτότητά της μέσω μιας τέτοιας απόφασης".

Ο Ahmet Kara, πρόεδρος του του "Τουρκικής Ένωσης του İskeçe" δήλωσε στην "Zaman": "Mας απογοήτευσε πάρα πολύ η απόφαση. Δεν την περιμέναμε. Θα σας ξανακάνουμε δηλώσεις αφού δημοσιοποιηθεί η απόφαση με εκτενείς λεπτομέρειες μέσα στις επόμενες ημέρες. Στη συνέχεια θα πράξουμε ανάλογα, μετά από κοινή σύσκεψη. Ίσως να ξαναπάμε την υπόθεση στο ΕΔΑΔ".

Ο αρθρογράφος της "Zaman", Herkül Millas, ο οποίος κατοικεί στην Αθήνα, αποκήρυξε επίσης την απόφαση. Τονίζοντας ότι η Αθήνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με έντονη διεθνή κριτική, δήλωσε επίσης: "Η Αθήνα θα αντιμετωπίσει πιέσεις λόγω αυτής της απόφασης. Θα χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε όλα τα επίπεδα. Για το καλό της, η Ελλάδα θα πρέπει να ανταποκρίνεται στα αιτήματα του ίδιου του λαού της".

Ο Ali Hüseyinoğlu, ο οποίος κάνει διδακτορικό στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Sussex της Βρετανίας, υπογραμμίζει ότι η εκστρατεία εναντίον της αναγνώρισης της τουρκικής ταυτότητας της μειονότητας ξεκίνησε λίγο μετά την αρχή της χούντας των συνταγματαρχών, το 1968. Σήμερα έχει μετατραπεί σε επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο υπάρχουν τρεις μειονότητες στην Δυτική Θράκη - Τούρκοι, Ρομά και Πομάκοι. Ο Hüseyinoğlu προσθέτει ότι η Ελλάδα φάσκει και αντιφάσκει, αφού επιτρέπει στους Ρομά και τους Πομάκους να εκπροσωπούνται δημόσια, αλλά αρνείται επίμονα να αναγνωρίσει τα δικαιώματα εκείνων οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι να κάνουν το ίδιο, πράγμα που αποδεικνύει την υποκρισία που χαρακτηρίζει την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Hüseyinoğlu, "η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να τηρήσει την απόφαση του ΕΔΑΔ παραβιάζει τα μέτρα που πάρθηκαν με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στα πλαίσια συνόδων διάφορων διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο ΟΑΣΕ και ο ΟΗΕ. Επιπλέον, η στάση αυτή της Ελλάδας υπονομεύει την εμπιστοσύνη των Τούρκων της Δυτικής Θράκης προς αυτούς τους οργανισμούς, αλλά και άλλους".

Ο Νίκος Αλιβιζάτος, εξέχων συνταγματολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δήλωσε στη "Zaman" ότι θα προβεί σε αναλυτικές δηλώσεις, αφού δει τις λεπτομέρειες της απόφασης. Ο Αλιβιζάτος, ο οποίος άσκησε έντονη κριτική στον Άρειο Πάγο μετά την δικαίωση των τουρκικών συλλόγων από το ΕΔΑΔ το 2008, είχε δηλώσει τότε: "Η απόφαση του ΕΔΑΔ, σύμφωνα με την οποία η μειονότητα της Θράκης δεν είναι μόνο μουσουλμανική, αλλά και τουρκική, πάρθηκε παμψηφεί. Αυτό δεν εκπλήσσει όσους είναι εξοικειωμένοι με το συνταγματικό δίκαιο. Η απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε το αίτημα επαναλειτουργίας της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης είναι λυπηρή. Η τιμή, σε αυτή την περίπτωση, ανήκει στον Έλληνα δικαστή του ΕΔΑΔ, η απόφαση του οποίου δικαίωσε το αίτημα των τουρκικών συλλόγων".

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας, αρνήθηκε να σχολιάσει την απόφαση του Αρείου Πάγου, όταν ο ανταποκριτής της "Ζaman" ήρθε σε επαφή μαζί του την Τετάρτη.

Παρά την απόφαση του ΕΔΑΔ, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στην πραγματικότητα στην Ελλάδα. Ο τότε Έλληνας υπουργός Εξωτερικών είχε δηλώσει ότι η ελληνική πολιτεία είχε λάβει υπ' όψιν της την απόφαση του ΕΔΑΔ υπέρ του συλλόγου και ήταν διατεθειμένη να πράξει σύμφωνα με αυτήν. Σχολιάζοντας αυτή την αντίφαση, ο Δελαβέκουρας δήλωσε: "Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, κ. Κουμουτσάκου, ισχύουν ακόμη. Εκφράζουν την θέση της Ελλάδας στο θέμα αυτό".

Σε ερώτησή μας γύρω από τον λόγο για τον οποίο υποχρεώθηκε να κλείσει η "Τουρκική Ένωση του İskeçe", τη στιγμή που σε άλλους συλλόγους της Δυτικής Θράκης επιτρέπεται η χρήση των λέξεων "Ρομά" και "Πομάκοι" ή "πομακικός", ο Δελαβέκουρας είπε ότι, ως εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών, δεν μπορεί να σχολιάσει μια δικαστική απόφαση.

Ο κύριος λόγος για την παραβίαση, από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας, των δικαιωμάτων ορισμένων εθνοτικών ομάδων, μεταξύ άλλων και της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης και αυτής των Μακεδόνων, είναι το γεγονός ότι οι εθνότητες αυτές εκλαμβάνονται ως απειλή. Επιπλέον, από τη δεκαετία του '90 και μετά, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει μια φοβική στάση απέναντι στις γείτονες χώρες, η οποία βασίζεται στον φόβο και την καχυποψία. Αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας είναι, ακόμα και σήμερα, να θεωρείται η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης ως "δούρειος ίππος" της Τουρκίας, από εθνικιστικούς και άλλους συντηρητικούς κύκλους, αλλά και από τα ΜΜΕ, τα οποία διαμόρφωσαν κατά κάποιον τρόπο την εξωτερική πολιτική της χώρας. Οι σύλλογοι που φέρουν την λέξη "τουρκικός" στις ονομασίες τους έχουν ενοχοποιηθεί στα πλαίσια μιας παρανοϊκής πολιτικής, παρά το γεγονός ότι δεν προώθησαν ποτέ τον διχασμό, δεν έχουν συμμετάσχει σε δραστηριότητες που διασαλεύουν τη δημόσια τάξη, και τα μέλη της παραμένουν υποδειγματικοί πολίτες. Η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να βρει λύση στα προβλήματα του λαού αυτής της χώρας, όπως αποδείχθηκε και με την τελική κατάληξη της πρωτοβουλίας να εγκαινιαστεί ένα νέο τέμενος στην Αθήνα.

Την Παρασκευή 09 Μαρτίου 2012 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου Φυλακίου του Αγ. Νικολάου στην Νήσο Καλόλιμνο (στο βάθος της διπλανής φωτογραφίας τα Ίμια), παρουσία του Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγου κ. Κωνσταντίνου Ζιαζιά.

Το φυλάκιο άρχισε να κατασκευάζεται το 2011 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, όταν Αρχηγός ΓΕΣ ήταν ο Στρατηγός κ. Φραγκούλης Φράγκος.

Με την λειτουργία του νέου φυλακίου, εξασφαλίζονται στο προσωπικό που το επανδρώνει, σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης.

Η παροχή ρεύματος των εγκαταστάσεων εξασφαλίζεται από Φωτοβολταϊκά τόξα και ανεμογεννήτριες, ενώ η τροφοδοσία του με νερό γίνεται από σύγχρονη Μονάδα αφαλάτωσης, όπως και σε άλλα νησιά.

Στη συνέχεια ο κ. Αρχηγός επισκέφτηκε Στρατόπεδα και Φυλάκια στις Νήσους Λέρο και Ψέριμο, όπου ενημερώθηκε για επιχειρησιακά θέματα και θέματα που αφορούν το προσωπικό.

Πηγή: ΓΕΣ




Δικό σου είναι αυτό που είσαι σε θέση να υπερασπιστείς…

Oι αποκαλύψεις του Wikileaks που δημοσιεύουν «Τα Νέα», και θέλουν την Τουρκία αποφασισμένη για στρατιωτική αντιπαράθεση στην ανατολική Μεσόγειο όταν η Κύπρος φθάσει στο στάδιο παραγωγής φυσικού αερίου, δεν πρέπει να εκπλήσσουν κανέναν, πλην των εγχώριων αφελών του ”γιουσουφακίζειν” και της τουρκολιγούρας.

Αν και όταν οι Τούρκοι εξασφαλίσουν την ανοχή (όχι απαραίτητα συναίνεση) των ΗΠΑ, θα χτυπήσουν! Ο λόγος που δεν το κάνουν τώρα, είναι πως τα σάλια τους τρέχουν και τα νύχια τους ακονίζονται για τη Συρία. Αν κλείσει η αναταραχή στη Μέση Ανατολή, έρχεται η σειρά μας, χωρίς να θέλω να παραστήσω το μάντη. Είναι απλώς εκτίμηση γεγονότων και καταστάσεων.

To έκθετο Καστελόριζο και η ακόμα πιο έκθετη Στρογγύλη, είναι πάντα ο Nο 1 στόχος, για να συρθεί σε εφ’ όλης αντιπαράθεση η Ελλάδα για το αιγαιακό status. Από το σύμπλεγμα Καστελορίζου η Στρογγύλη είναι που χαρίζει στην ελλαδική ΑΟΖ γειτνίαση με την κυπριακή. Ξεχάστε τα περί Διεθνούς Δικαίου, Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας κτλ κτλ. Οι διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες υπάρχουν για να παραβιάζονται, και η Τουρκία, μαιτρ σε αυτό, έχει δείξει εδώ και δεκαετίες πόσο τις σέβεται. Δικό σου λοιπόν, πάνω και πέρα απ’ όλα, δεν είναι αυτό που είναι κατοχυρωμένο με συνθήκες. Δικό σου είναι αυτό που είσαι σε θέση να το υπερασπιστείς…

Υπάρχουν τρόποι άμεσης ενίσχυσης του Καστελόριζου, με πολλούς τρόπους, που δεν κοστίζουν παρά ελάχιστα. Προσφέρουν όμως τεράστια πλεονεκτήματα στην Ελλάδα, και μια έκταση στην ΑΟΖ της όσο ολόκληρη η Πελοπόννησος.

Αν ήμουν Τούρκος επιτελής, εκεί θα χτυπούσα. Γνωρίζετε τα ποσοστά επιτυχίας που δίνουν ειδικοί στο τουρκικό σχέδιο ”Suga” (=Πένσα), το οποίο αποκαλύφθηκε το φθινόπωρο; Και το οποίο προέβλεπε προσβολή και κατάληψη Λέρου, Φούρνων και Οινουσσών; Ας μην επεκταθούμε, για να μείνουν τα τρόφιμα στα ράφια των σούπερ μάρκετ στη θέση τους…

Σε ότι αφορά την Κύπρο, κι εκεί έχουν επισημανθεί οι αχίλλειες πτέρνες της αμυντικής μας διάταξης. Δεν θα χτυπηθεί φυσικά ούτε η πλατφόρμα της Noble ούτε στόχοι ισραηλινοί ή άλλοι. Θα χτυπηθεί κυπριακή γη. Η Κύπρος πρέπει να τιμωρηθεί για το θράσος της να βγάλει φυσικό αέριο. Οι Τούρκοι γνωρίζουν που τους παίρνει. Και με ποιόν. Και ο συνήθης σφαλιαροφάγος ξέρουν όλοι στη γειτονιά ποιός είναι…

Τα μάτια μας δεκατέσσερα σε:

-Σύμπλεγμα Καστελορίζου (Ρω και Στρογγύλη=πρώτοι στόχοι)

-Τα μικρονήσια και βραχονήσια του ανατολικού Αιγαίου (και είναι πολλά…)

-Τα ακάλυπτα κυπριακά χωριά, μπροστά από την πράσινη γραμμή και εντός της νεκρής ζώνης (Δένεια, Μάμμαρι, Ποταμιά, Αθηαίνου κτλ…)

Μακάρι να διαψευστώ πανηγυρικά. Σε τρία χρόνια πάντως που οι Τούρκoι θα βγάλουν στους ουρανούς (είναι δικοί μας;) του Αιγαίου τα πρώτα F-35, θα στέλνουμε τους πιλότους μας πάνω σε ιπτάμενα ”Lada” να αντιμετωπίσουν ”Porsche”. Σε αποστολές αυτοκτονίας δηλαδή. Και οι διάφοροι Παπαδημούληδες που τώρα χτυπιούνται για τους ”κακούς” και ”’άχρηστους’ εξοπλισμούς, τότε θα κρύβονται…

Μακάρι να διαψευστώ. Το θέλω όσο τίποτα…

Μια τουρκική παροιμία πάντως λέει πως ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ….

Ελπίζω να μην είναι αργά για μας, και για ότι σκοπεύουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας…



Με η χωρίς ρήτρες συλλογικής δράσης, πιστωτικό γεγονός και πληρωμή CDS, το πολυδιαφημισμένο PSI δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα ακριβοπληρωμένο παράθυρο στην ελπίδα.

Σε κάθε περίπτωση το PSI αποτελεί μία προσωρινή διευκόλυνση. Μειώνεται το πραγματικό χρέος δημόσιο χρέος κατά ένα ποσοστό 20-30%, γεγονός που επιτρέπει κάποια μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών, καθώς τα τοκοχρεολύσια θα είναι μειωμένα κατά 4-5 δις τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Πρακτικά αυτό δεν σημαίνει πολλά πράγματα στο βαθμό που η ελληνική οικονομία συνεχίζει να παράγει ελλείμματα. Και δυστυχώς αυτή εμφανίζεται ως αναπότρεπτη προοπτική με την άκρως υφεσιακή και αντι-αναπτυξιακή συνταγή του μνημονίου.

Θα πρέπει επομένως να γίνουν «πράγματα και θάματα» για να σταθεί η ελληνική οικονομία στα πόδια της και να πορευτεί μέσα από ένα νοικοκύρεμα στον «ιδεατό στόχο» του 2020 σύμφωνα με τον οποίο θα φτάσουμε να χρωστάμε το 120% του ΑΕΠ από το σημερινό 163% που χρωστάμε σήμερα…

Στο ερώτημα αν το PSI θα μπορούσε να γίνει με καλύτερους όρους, η απάντηση είναι μάλλον υποθετική. Ένα μόνο είναι βέβαιο: Οτι τα «κουρεμένα» ομόλογα δεν…ξανακουρεύονται! Άρα ότι κόψαμε-κόψαμε και από εδώ και μπρός πρέπει να πορευτούμε αποκλειστικά και μόνο με τις δικές μας δυνάμεις. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν καταφέρουμε γρήγορα να «εγγράψουμε» πρωτογενή πλεονάσματα, εξίσου γρήγορα θα κηρύξουμε στάση πληρωμών. Όχι προς τους ξένους πιστωτές. Στο εσωτερικό θα κατεβάσει το κράτος ρολά εις βάρος των πολύπαθων μισθωτών και συναξιούχων του δημοσίου…

Κατά τα άλλα, η Ελλάδα είναι και επισήμως η πρώτη μπανανία της Ευρώπης, το πρώτο προτεκτοράτο στα πρότυπα των αποικιών της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας. Από εδώ και στο εξής τίποτε δε θα μπορούμε να κάνουμε χωρίς να ρωτήσουμε τους ξένους. Ούτε εγκύκλιος δε θα βγαίνει από τα υπουργεία χωρίς έγκριση από την τρόικα. Οικονομικά, είμαστε σε απόλυτη εξάρτηση.

Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο που υπογράφει ο γνωστός δημοσιογράφος-συγγραφέας, Ιγνάσιο Ραμονέ ο οποίος λέει χαρακτηριστικά: «Η 21η Φεβρουαρίου 2012 θα είναι, πλέον, για την Ελλάδα, η ημερομηνία της Μεγάλης Παράδοσης. Είναι η μέρα, που με την υπόσχεση ενός δεύτερου πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους που επέβαλε «η συμμορία του τριπλού Α» κατά τη σύνοδο του Eurogroup, την οποία ελέγχει η Γερμανία : δρακόντειες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, περικοπές στους κατώτατους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και στις συντάξεις, απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση της φορολογίας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις…

Κι όμως, οι Έλληνες είχαν ήδη υποστεί ένα πραγματικό «χρηματοπιστωτικό πραξικόπημα», στις 10 Νοεμβρίου, όταν το Βερολίνο τους επέβαλε μια τρικομματική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τους σοσιαλδημοκράτες, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Όμως, η θυσία τους, ύστερα από την απίστευτα σκληρή θεραπεία-σοκ που υφίστανται επί τέσσερα χρόνια, δεν ωφέλησε σε τίποτα.

Αυτή τη φορά, το χτύπημα είναι ακόμα σοβαρότερο, γιατί από την Αθήνα ζητήθηκε μια τεράστια παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, «πιθανόν, η μεγαλύτερη που εκχωρήθηκε από μια χώρα σε καιρό ειρήνης. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, πλέον, σε ότι αφορά στον προϋπολογισμό και τα δημοσιονομικά της, δεν έχει παρά μια «περιορισμένη κυριαρχία».

Αυτή η περιγραφή του Ραμονέ είναι δυστυχώς η πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας. Μπορεί να υπάρξει αντιστροφή της κατάστασης; Εδώ χρειάζονται οι μεγάλοι ηγέτες και οι πατριωτικές πολιτικές.



  • Καταστρέφουν την δημοκρατία και την περίπτωση ανάκτησής της, προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι και οι σχεδιασμοί των εντολέων "δάνειων δυνάμεων"
  • Δεν λειτουργούν υπέρ της χώρας, την οποία θέλουν να βυθίσουν "συνταγματικά" σε μόνιμη κατάσταση αποικίας, με τους ίδιους εκπροσώπους των "αφεντικών"
  • Χωρίς καμία λαϊκή εντολή, χωρίς καμία κοινωνική στήριξη ή οποιοδήποτε νομικό και ηθικό έρεισμα, οι εφιάλτες προχωρούν στην υλοποίηση της απόλυτης καταστροφής, αφού μόνο έτσι οι ίδιοι θα γλιτώσουν από τις δίκες για "εσχάτη προδοσία"
  • Το επόμενό τους βήμα είναι η δημιουργία χάους, για να επιβάλουν εκτάκτως "ειδικά μέτρα"

Αλλάζει το σύνταγμα μετά τη συγκρότηση της νέας βουλής με πρωτοβουλία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. 5ετής θητεία, αύξηση βουλευτών και μεγαλύτερη δύναμη στα 2 πρώτα κόμματα εις βάρος των μικροτέρων οι αλλαγές. Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού που θα διαμορφωθεί μετά τις εκλογές περνά και μέσα από τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία είναι βέβαιον ότι θα ξεκινήσει αμέσως μετά τη συγκρότηση της νέας Βουλής με πρωτοβουλία των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ).

Ηδη από τις επόμενες ημέρες το Κέντρο Πολιτικής Ερευνας και Επικοινωνίας που λειτουργεί στην Ελλάδα και πρόσκειται στη ΝΔ θα αναρτήσει στον διαδικτυακό ιστότοπό του 20 προτάσεις για την τροποποίηση του Συντάγματος που αναφέρονται στην αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Οπως πληροφορείται «Το Βήμα», στις αλλαγές αυτές συμφωνεί η ηγεσία της ΝΔ αλλά και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής και αναμένεται να κυριαρχήσουν στον διάλογο που θα ξεκινήσει αμέσως μετά τις εκλογές

Μεταξύ των προτάσεων αυτών περιλαμβάνονται:

Αυστηρά 5ετής κοινοβουλευτική θητεία
Προτείνεται σταθερή κοινοβουλευτική θητεία με διάλυση της Βουλής μόνον εφόσον το εγκρίνουν τα 2/3 των μελών του Κοινοβουλίου, κατά τα πρότυπα της ρύθμισης που εισήχθη πρόσφατα και στο βρετανικό κοινοβούλιο. Κατά πάσα πιθανότητα, η θητεία που θα προταθεί θα είναι πενταετής. Εχει επίσης προταθεί, αν κατά τη διάρκεια της πενταετίας προκηρυχθούν για οποιονδήποτε λόγο πρόωρες εκλογές, η κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές να έχει θητεία μόνο για το υπόλοιπο της πενταετίας.

Εποικοδομητική πρόταση δυσπιστίας
Κατά το γερμανικό πρότυπο, η πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης (άρθρο 34, παρ. 2 του ισχύοντος Συντάγματος) προτείνεται να κατατίθεται μόνο αν περιλαμβάνει πρόταση νέου πρωθυπουργού.

Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας
Προτείνονται αλλαγές έτσι ώστε να καθίσταται δυνατή η εκλογή Προέδρου στην τρίτη ψηφοφορία με απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών ή η παράταση της θητείας του απερχόμενου προέδρου, π.χ. για ένα έτος, με απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών.

Επαναφορά της ενισχυμένης αναλογικής
Οπως αναφέρει η πρόταση του ΚΠΕΕ, «οι πρόσφατοι εκλογικοί νόμοι (από τη δεκαετία του ’90 και μετά) έχουν νοθεύσει την αρχική φιλοσοφία της ενισχυμένης αναλογικής, αφού ενισχύουν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του πρώτου κόμματος σχεδόν αποκλειστικά εις βάρος του δευτέρου και όχι των μικροτέρων. Αυτό αποτελεί παράγοντα αστάθειας του κομματικού συστήματος. Πρέπει ως εκ τούτου να εξετασθεί η αποκατάσταση της αρχικής λειτουργίας των εκλογικών συστημάτων αυτού του τύπου που, σε μια προσπάθεια δημιουργίας σταθερών μεγάλων κομμάτων με κυβερνητική προοπτική, ευνοεί όχι μόνο το πρώτο αλλά όλα τα μεγάλα κόμματα εις βάρος των μικρών κομμάτων (τα οποία γίνονται αντιληπτά ως οιονεί κόμματα διαμαρτυρίας ή των άκρων).

Αύξηση του αριθμού των βουλευτών
Σε αντίθεση με τις προτάσεις βουλευτών και κομμάτων για μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200, το ΚΠΕΕ προτείνει αύξησή τους με την αιτιολογία ότι θα αυξανόταν η εκπροσώπηση απομακρυσμένων περιοχών και θα μειωνόταν η εξάρτηση των πολιτικών από τα ΜΜΕ.


Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις για τη μείωση των εντάσεων, τα περιστατικά πληθαίνουν μεταξύ των Αλβανών και των Σλάβων.

Τα μέλη της κοινοβουλευτικής επιτροπής για τις σχέσεις μεταξύ των εθνοτήτων συζήτησαν για τις εθνοτικές εντάσεις που προκλήθηκα από την επίθεση ομάδας ατόμων σλαβικής καταγωγής κατά Αλβανών μαθητών μέσα σε λεωφορείο την ώρα που γύριζαν στα σπίτια τους.

Το αλβανικό κόμμα DPA κατάγγειλε το κυβερνών κόμμα του Γκρούεφσκι για ενθάρρυνση των γεγονότων αυτών, ενώ το VMRO-DPMNE ανταπάντησε ότι οι Αλβανοί βουλευτές είναι γεμάτοι από μίσος.

Η υπουργός Εσωτερικών κάλεσε τα κόμματα να αποφεύγουν τις ‘ανεύθυνες δηλώσεις’.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του εκπροσώπου του DUI
«Τα Σκόπια θα γίνουν Βηρυτός και η χώρα Λίβανος, αν δεν ληφθεί μέριμνα για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών»
και συνέχισε:

« Η εθνοτική σύγκρουση θα μας κάψει όλους».



Εύλογα ερωτήματα γεννά η παντελής έλλειψη αντίδρασης της ηγεσίας των υπουργείων Εξωτερικών και Προστασίας του Πολίτη σε ένα ακόμη θερμό επεισόδιο, αυτή τη φορά στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και Ζουράφας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το μεσημέρι της Πέμπτης τουρκική ακταιωρός προσπάθησε δύο φορές να εμβολίσει το σκάφος του Λιμεναρχείου Σαμοθράκης, γιατί ζήτησε από δύο Τουρκικές μηχανότρατες να μην ψαρεύουν στα Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Το επεισόδιο ξεκίνησε γύρω στις 15:00, όταν 6,5 μίλια από την Σαμοθράκη και 4 από την βραχονησίδα Ζουράφα (Λαδόξερα) εμφανίσθηκαν δύο Τουρκικά αλιευτικά.

Το σκάφος του Λιμεναρχείου Σαμοθράκης που έκανε περιπολία στην περιοχή ζήτησε την απομάκρυνσή τους, όπως είχε κάνει και τις προηγούμενες ημέρες.

Η Τουρκική Ακταιωρός σε λίγα λεπτά έφτασε στην περιοχή και στράφηκε κατά του Περιπολικού του Λιμενικού Σώματος που με ελιγμούς γλύτωσε τον εμβολισμό.

Στο σημείο έσπευσε ελληνικό αλιευτικό προκειμένου να βοηθήσει το σκάφος του Λιμεναρχείου και για περισσότερο από μία ώρα τα σκάφη έπαιζαν κυνηγητό μεταξύ τους.

Από τον ασύρματο ειδοποιήθηκαν οι Τούρκοι να φύγουν από την περιοχή γιατί είναι Ελληνικά χωρικά ύδατα, αλλά αρνιόταν αφού δεν υπολόγιζαν την Ελληνική βραχονησίδα.

Τελικά λίγη ώρα αργότερα μπήκαν στα διεθνή χωρικά ύδατα και το επεισόδιο έληξε.

Σημειώνεται ότι στις 10 Φεβρουαρίου εξαφανίσθηκε υπό άγνωστες συνθήκες ο φάρος που ήταν τοποθετημένος πάνω στη βραχονησίδα Ζουράφα.

Αντικαταστάθηκε μόλις πρόσφατα με έναν μικρό φανό για να υπάρχει σηματοδότηση τη νύχτα.

Σημειώνεται επίσης ότι το περιπολικό σκάφος του Λιμεναρχείου Αλεξανδρούπολης βρίσκεται ακινητοποιημένο από τον Δεκέμβριο του 2010 στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης λόγω βλάβης και δεν εγκρίνεται η δαπάνη ύψους 7 χιλιάδων ευρώ για την επισκευή του.

Παρά το γεγονός τέλος ότι από την Πέμπτη πραγματοποιεί περιοδεία στη Θράκη ο νέος Πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα Κερίμ Ουράς, η ελληνική κυβέρνηση τηρεί σιγήν ιχθύος για το περιστατικό.

Αλήθεια, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Σταύρος Δήμας, πού έχει εξαφανιστεί;

Ο νέος υπουργός Προστασίας του Πολίτης κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θέλει να βγάλει ξανά 700 αστυνομικούς στον δρόμο. Με το Λιμενικό τι προτίθεται να κάνει; Θα λειτουργήσει ποτέ το Σώμα ή θα παραμείνει στον αυτόματο πιλότο;


Έτσι το αποκάλεσαν οι διατελέσαντες υπουργοί εξωτερικών (όλων των κομμάτων) όταν το είχαν παρουσιάσει στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια.

Χωρίς όμως να διαψεύσουν τίποτα από τα αναγραφόμενα αντιθέτως τα επιβεβαίωσαν.

Θέμα του, όλες οι αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Πέτρου Κασιμάτη, για την υπ' αριθμό ένα Εθνική υπόθεση, τους επιζώντες αγνοούμενους (αιχμαλώτους) του Αττίλα.

Για μια πολύκροτη υπόθεση που κρατήθηκε επί χρόνια επτασφράγιστο μυστικό!!!

Τα "13 Περιστέρια" ήταν ο μυστικός κωδικός για τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας οι οποίοι κρατούντο σε στρατιωτικές φυλακές της Τουρκίας.

Στο βιβλίο περιέχονται και όλα εκείνα τα αποδεικτικά στοιχεία για το σχεδιασμό της απελευθέρωσης τριών από τους Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριους....!!

Από τις φυλακές θα τους μετέφεραν σε νοσοκομείο κι από κει με πλαστά χαρτιά στα μικρασιατικά παράλια όπου θα τους παραλάμβαναν Έλληνες κομάντος.

Στο βιβλίο τονίζονται όλες οι επιχειρήσεις σωτηρίας, αποκαλύπτονται συγκλονιστικά έγγραφα και εξηγείται πως και γιατί μπλοκαρίστηκαν οι αποστολές σωτηρίας.

Για να μην διαταραχθούν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις !!!

Για τον εντοπισμό των αγνοούμενων της Κυπριακής τραγωδίας οργανώθηκαν πολλές αποστολές από τα γεράκια της ΕΥΠ.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές επιχειρήσεις σωτηρίας είναι αυτή στο στρατόπεδο Μπολού.

Εκεί εντοπίστηκαν 6 από τα "περιστέρια" ενώ τα άλλα 7 εντοπίστηκαν στο Ντενισλί. Το κωδικό όνομα για τους αγνοούμενους ήταν: "Τα περιστέρια βρίσκονται μέσα στο περιστερώνα. Θα αφήσουμε να πετάξουν τα 3".

Αλλά υπήρχε και δεύτερος κωδικός: "Ο θησαυρός είναι μέσα στο θησαυροφυλάκιο. Βρήκαμε άθικτο το θησαυρό".

Η επιχείρηση σχεδιάζεται με τη συνεργασία της Μοσσάντ αλλά ματαιώνεται την τελευταία στιγμή για να μην ανέβει το θερμόμετρο της έντασης στο Αιγαίο.

Μία άλλη αποστολή έλαβε χώρα στο Τσιακιρλί της επαρχίας Νεβσεχίρ.

Κάτι άγριοι ΚΥΠατζήδες με το κάλυμμα του ιχθυεμπόρου, σπάνιοι Κένταυροι μισοί καθάρματα και μισοί άγγελοι - κατάφεραν να βρουν Έλληνες αιχμαλώτους ,εκεί στην κορυφή του λόφου ….στο μυστικό στρατόπεδο.

Πληροφοριοδότες τους ήταν και Τούρκοι δεσμοφύλακες που είχαν ανοίξει το στόμα τους... "για έναν Νίκο αιχμάλωτο απ' την εισβολή που έφερε τατουάζ στο ένα χέρι με τη λέξη ΕΟΚΑ κι έναν άλλο Έλληνα αιχμάλωτο που ήταν τυφλός από το ένα μάτι...."!!!

Όταν …."πλησίασαν" περισσότερο, τα "γεράκια" της Άγκυρας άνοιξαν πυρ.

Ένας από τους Έλληνες πράκτορες σκοτώθηκε στην ανταλλαγή πυρών!!! ( γεια σου φίλε ….σε όποιον κόσμο και να βρίσκεσαι τώρα)

Η συγκλονιστική υπόθεση καλύφθηκε με απόλυτη μυστικότητα.

Σε μια άλλη συναρπαστική αποστολή στη Τουρκία κοντά στα Άδανα ο αντισυνταγματάρχης Λ. Δερμετζόγλου της ΕΥΠ εντοπίζει έναν ομαδικό τάφο με αγνοούμενους του '74 που οι Τούρκοι αρκετά χρόνια μετά την εισβολή τους δολοφόνησαν.

Ο αποτελεσματικός αξιωματικός έβαλε μέσα στον διπλωματικό σάκο οστά και νεκροκεφαλές προκειμένου να ταξιδέψουν στην Αθήνα κι από κει σε εργαστήριο της Αυστρίας προκειμένου να διαπιστωθεί με ραδιενεργό άνθρακα 14 ο ακριβής χρόνος των δολοφονιών.

Τα άκρως απόρρητα έγγραφα κυκλοφορούσαν μόνο σε ελάχιστα αντίγραφα πριν καταστραφούν με μια θλιμμένη και αινιγματική παράγραφο: "Αν και τα αποτελέσματα της επιχείρησης δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω απροβλέπτων δυσχερειών κατά την εκτέλεση της αυτά σας αποστέλλονται συνημμένα για σκοπούς ενημέρωσης....".

Ήταν μια από τις τελευταίες επιχειρήσεις της ΕΥΠ σε ξένο έδαφος, της υπηρεσίας με τους ομιχλώδεις αρχηγούς, τις μυστικές αποστολές, τις υποκλοπές, τις παρακολουθήσεις, το σκοτάδι αλλά και τις εξαιρετικές πράξεις προς την πατρίδα.

Σε έναν κόσμο που οι πράκτορες διεξάγουν άγνωστες μάχες για τον περισσότερο κόσμο.

Σε έναν μυστικό πόλεμο με υπερόπλο την ανωνυμία , την κάλυψη και το παρασκήνιο και με τίμημα την …ζωή τους!

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτή ήταν η ΕΥΠ κάποτε. Τότε που γνώριζε όλα όσα συνέβαιναν μέσα στην Τουρκία. Μερικές φορές, πριν αυτά γίνουν. Καμία σχέση με την ΕΥΠ που σήμερα έχει διαλύσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και συνεχίζει να την καταστρέφει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Στην συγκεκριμένη επιχείρηση συνέβησαν και πολλά άσχημα, που κατέδειξαν την αρνητική πλευρά των Ελλήνων. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, ποτέ δεν λείπουν οι πρόθυμοι ή οι ηλίθιοι...


Το ελληνικό PSI ήδη αποτελεί πρώτο θέμα σχεδόν σε όλα τα δίκτυα – οικονομικά και μη – διεθνώς. Λογικό, καθώς υπάρχουν και αρκετές γωνίες για να το δει κανείς, αρκετά και διαφοροποιημένα συμφέροντα που στοιχίζονται από πίσω και αρκετή σπέκουλα – κυρίως πολιτική – που οι παίκτες θα προσπαθήσουν να εξαργυρώσουν κατάλληλα. Ήδη οι πρώτες αναλύσεις είναι στον αέρα: από τη ψυχρή αποτίμηση της jp morgan, στην πιο αναλυτική του Αριάν της Pimco έως θεωρίες συνωμοσίας για τους μηχανισμούς που οι μεγάλοι ιδιώτες «ενεργοποίησαν» για να συμμετέχουν και οι μικροί. Κάποιοι τολμηροί άρχισαν δε, να αναλύουν και την ανάγκη του επόμενου πακέτου και το επόμενου PSI. Το eurogroup έδωσε το πράσινο φως για την ενεργοποίηση των cacs (βλέπε cds). Όλα δικαιολογημένα, αναμενόμενα και τιμολογημένα. Κάθε ένα με μία – μικρότερη ή μεγαλύτερη – δόση αλήθειας.

Ένας από όλους αυτούς είπε – ανάμεσα σε άλλα – αυτό:

«Όμως, η βιωσιμότητα του χρέους δεν εξασφαλίζεται: Oύτε μόνο με το «κούρεμα», που έγινε αναπόφευκτο με τις πολιτικές της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, που ανέβασαν το χρέος από το 120% του ΑΕΠ το 2009 στο 170% σήμερα. Ούτε με την επιμήκυνση της αποπληρωμής, τα χαμηλότερα επιτόκια και τη νέα δανειακή συμφωνία, που δείχνουν και την τεράστια διαφορά σε σχέση με το Μνημόνιο του 2010. Απαιτείται, άμεσα, η λήψη μέτρων για την Ανάκαμψη και την Ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας»

Αυτό εμπεριέχει την αλήθεια. Γυμνή, ξερή και απόλυτη. Αυτή είναι η Νέα Δημοκρατία και το παραπάνω απόσπασμα της χθεσινής της δήλωσης (αριστερή στήλη antinews). Γιατί όμως είναι η αλήθεια; Ας αναρωτηθούμε:

Αποτελεί το αποτέλεσμα του PSI μία θετική εξέλιξη στην υπόθεση του Δημοσίου Χρέους;

Ναι, υπό την έννοια ότι και ένα ευρώ μικρότερο χρέος είναι καλύτερο από ένα χρέος με ένα ευρώ περισσότερο. Όχι, υπό την έννοια της δομής των κατόχων του Ελληνικού Χρέους. Πριν την ολοκλήρωση του PSI περίπου το 57% των ελληνικού χρέους (ομολόγων) το κατείχαν “ιδιώτες” και 24% οι Εταίροι μας (δάνεια – βλέπε ευρωζώνη). Μετά το PSI αυτή η κατανομή πρακτικά αντιστρέφεται. Ο κύριος δανειστής της Ελλάδας θα είναι τα κράτη (βλέπε πάλι κατά Βρυξέλες, Βερολίνο). Συνυπολογίζοντας και το χρέος που έχει η ΕΚΤ και οι λοιπές κεντρικές ευρωπαϊκές τράπεζες (χωρίς απομείωση από αυριανή συμμετοχή τους στο πρόγραμμα) πάνω από 70% του χρέους μας θα είναι σε “κρατικά χέρια”. Με ό,τι αυτό σημαίνει…. Και σίγουρα ένα σημείο που έχει σημασία είναι αυτό που περιέγραφαν πριν από λίγες εβδομάδες ξεκάθαρα οι ίδιοι οι Γερμανοί (του Σόϊμπλε, αν θυμάστε) στην πρώτη παράγραφο του non paper (εκείνου που στην δεύτερη μίλαγε για τον επίτροπο και που ως σαΐνια τα ελληνικά μέσα στόχευσαν χάνοντας το σημαντικό σημείο)… : “η de facto εξαφάνιση της πιθανότητας ελληνικής χρεοκοπίας θα καταστήσει την απειλή για μη καταβολή κάποιας δόσης στο μέλλον στην Ελλάδα πολύ πιο αξιόπιστη..”! (De facto elimination ….). Αυτά, ως προς το μέλλον, δηλαδή τον Ιούνιο..

Αποτελεί το PSI την καταλυτική παράμετρο επίλυσης του προβλήματος βιωσιμότητας του χρέους μας;

Όχι, γιατί δεν ικανοποιεί τη συνθήκη βιωσιμότητας που μας έχει θέσει ως στόχο τη μείωση του χρέους στο 120% του αεπ, έως το 2020. Και γιατί δεν ικανοποιεί αυτή τη συνθήκη? Γιατί ποτέ κανένας δεν μας είπε ότι μόνο του το PSI θα οδηγούσε την Ελλάδα στο στόχο του 120% το 2020. Μας είπαν ότι χρειάζεται και η νέα δανειακή σύμβαση των 130δις. Ωραία, αποτελεί το PSI μαζί με το νέο δάνειο των 130δις την καταλυτική παράμετρο επίλυσης του προβλήματος βιωσιμότητας του χρέους μας; Όχι, γιατί υπάρχει χρηματοδοτικό κενό. Δηλαδή λείπουν χρήματα ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να έχει αντιστρέψει την πορεία του χρέους της και να έχει μειώσει το λόγο χρέους προς ΑΕΠ στο 120% έως το 2020. Και γιατί λείπουν χρήματα για αυτό; Λείπουν, γιατί τα μέρη που συνεισφέρουν αυτά τα χρήματα εξ’ αρχής είχαν όρια χρηματοδότησης που δεν ήθελαν να ξεπεράσουν και γιατί όταν εκλήθησαν (τον Οκτώβριο) να κάνουν το αναγκαίο τελικό βήμα, δεν το έκαναν. Και ποια είναι αυτά μέρη; Η Ελλάδα, πρώτη, που βάζει τα «μη δανειακά», βάζει τα μικρότερα ελλείμματα και αυριανά πλεονάσματα, τις αποκρατικοποιήσεις. Έως ένα σημείο, ορθά τα βάζει αυτά η Ελλάδα στο τραπέζι. Όμως υπάρχουν και όρια. Και κυρίως υπάρχουν και αντοχές. Και κυριότερα υπάρχει και η αποτελεσματικότητα. Γιατί από ένα σημείο και πέρα όσο και να πιέζεις, τα ίδια κεφάλαια της Ελλάδας δεν μπορούν να αυξηθούν.

Δεύτερο μέρος της χρηματοδότησης, οι Εταίροι μας. Αυτοί βάζουν τα δάνεια. Τα κύρια, τα senior δάνεια με όλες τις εξασφαλίσεις και όλους τους μηχανισμούς εξασφάλισης. Δεν εννοούμε το δίκαιο. Εννοούμε αυτό που εννοούν και οι Γερμανοί (του Σόιμπλε). Τρίτο μέρος οι ιδιώτες. Αυτοί, ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν με το PSI. Πρακτικά μας έδωσαν μία μικρή «επιδότηση», εάν στα ονομαστικά ποσά αφαιρέσουμε τα 30δις για το PSI και τα 30-40δις της ανακεφαλαιοποίησης που δανειζόμαστε για να την πάρουμε. Αυτά είναι τα μέρη και αυτά είχαν να δώσουν.

Αυτά όμως δεν φτάνουν για να πιάσει η Ελλάδα το στόχο του 120% το 2020! Χρειάζονται πολλά άλλα – πέραν του PSI/νέας δανειακής, με νέους όρους. Με δύο λόγια, πρέπει να επιτύχει η χώρα μας τα επόμενα χρόνια κινέζικους ρυθμούς ανάπτυξης, σκανδιναβικούς δημοσιονομικούς τρόπους και το 100% των στόχων από αποκρατικοποιήσεις. Αυτά γράφαμε τόσο καιρό, αυτά βλέπουν τώρα οι αναλυτές και γράφουν ότι δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της βιωσιμότητας.

Συμπερασματικά, το PSI είναι ένας μηχανισμός μείωσης, αλλά - κυρίως – είναι ένα πρόγραμμα αλλαγής των κατόχων του ελληνικού χρέους. “Φεύγουν” οι ιδιώτες και “έρχονται” οι θεσμικοί. Το PSI είναι μηχανισμός απομάκρυνσης κινδύνου μετάδοσης χρεοκοπιών στην ευρωζώνη με ταυτόχρονο γερμανικό παραδειγματισμό των “άτακτων χωρών και αγορών” στην πλάτη της Ελλάδας. Μας βάζει σε δυσκολότερη – πολιτικά – θέση.

Και η συνέχεια, τότε, ποια είναι;

Πριν μιλήσουμε για τη συνέχεια πρέπει να μιλήσουμε για την ανάγκη. Την αδήριτη ανάγκη της μεταστροφής της πορείας της Οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά. Σε τροχιά που δεν θα χάνουμε άλλο ΑΕΠ! Σε πορεία που το ΑΕΠ θα αυξάνει – ανάπτυξη. Μπορεί να έρθει. Μπορεί. Συμφωνούμε όλοι. Έχει όμως σημασία να συμφωνούμε, εάν δεν έχουμε συμφωνήσει τον τρόπο, τα συγκεκριμένα μέτρα; Μάλλον, καμία.

Υπάρχουν όμως τέτοια μέτρα, τέτοιες κινήσεις που μπορούν να βάλουν την οικονομία σε άλλο μονοπάτι; Υπάρχουν, αλλά δεν είναι οι ελαφρότητες του Χρυσοχοϊδη, της Διαμαντοπούλου και όλων όσων πιστεύουν ότι με ευχολόγια ή προσευχές ή επιτροπές ή νομοσχέδια προθέσεων θα έρθουν τα καλά. Τα μέτρα είναι συγκεκριμένα, οι προτεραιότητες συγκεκριμένες και οι προϋποθέσεις συγκεκριμένες. Έχουν διατυπωθεί έως σήμερα από κανένα; Από τον Πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά – έγκαιρα, όταν δεν ήθελε να ακούσει κανείς.

Και πως μπορούν να εισαχθούν αυτά τα μέτρα στην οικονομική μας πορεία; Πρώτον, με εκλογές στις οποίες ο Αντώνης Σαμαράς θα λάβει την καθαρή εντολή να το κάνει. Αυτό αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση που είναι πολιτική.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι τεχνική και αφορά τη συνθήκη βιωσιμότητας του χρέους μας όπως μας την έχουν «φορέσει» – θεός ξέρει ποιος. Η συνθήκη / παραδοχή / αξίωμα “ότι η επίτευξη λόγου χρέους/ΑΕΠ 120% έως το 2020 είναι η συνθήκη που κρίνει μονοσήμαντα τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους” αποτελεί μία πολιτική θέση παρά μία συνθήκη των αγορών. Και είναι λάθος συνθήκη και επικίνδυνη. Δημιουργεί την ανάγκη να υπάρχει ένα συγκεκριμένο ποσό «στο τραπέζι» για να επιτευχθεί ο χρονικός στόχος, καθιστά την αναγκαία χρηματοδότηση για την κάλυψη των όποιων χρηματοδοτικών κενών κατά καιρούς παρουσιάζονται απόλυτη προτεραιότητα και ταυτόχρονα «αποκλείει» οποιαδήποτε υιοθέτηση εναλλακτικών πολιτικών (καθώς αναζητά ισοδύναμα μέτρα που όσο περνάει ο χρόνος θα λιγοστεύουν, έως τη στιγμή που δεν θα υπάρχουν, απλά). Αυτή η προτεραιότητα στόχευσης θα ήταν εφικτή εφόσον υπήρχε ήδη επαρκής χρηματοδότηση στο σύστημα. Όμως δεν υπάρχει. Δεν υπήρχε ακόμα και όταν την σκαρφίστηκαν. Και δεν θα υπάρχει όσο η Ελλάδα παραμένει σε καθεστώς ύφεσης. Και όσο μένει σε καθεστώς ύφεσης, είτε το 2020 θα μετατίθεται χρονικά ή θα πιέζεται περαιτέρω η οικονομία μας. Και νέα μέτρα θα απαιτούνται και ξεπούλημα περιουσίας. Και τίποτα από αυτά δεν θα αποδίδει. Η μόνη περίπτωση που θα μπορούσε να λειτουργήσει η σημερινή συνθήκη βιωσιμότητας είναι να συμβάλουν με ίδια κεφάλαια και οι δανειστές μας, δηλαδή να αποδεχτούν “κούρεμα” των δανείων τους. Αυτό όμως δεν είναι ακόμα το βασικό σενάριο.

Συνεπώς, όσο παραμένει αμετάβλητη η υφιστάμενη συνθήκη βιωσιμότητας του χρέους μας (120% έως το 2020), η συνέχεια θα ονομάζεται αβεβαιότητα και νευρικότητα. Και το ενδιαφέρον σημείο εδώ είναι ότι αυτή η συνθήκη δεν εξυπηρετεί κανέναν. Ούτε την Ελλάδα, καθώς βάζει την οικονομία σε συνεχές στρες να συμπληρώνει ίδια κεφάλαια κάθε φορά που το πρόγραμμα παρουσιάζει χρηματοδοτικό κενό, ενόψει της υποχρέωσης να κλείσει η καμπύλη στο 120% το 2020, ούτε τους ξένους που θέλουν ασφάλεια αποπληρωμής των δανείων τους περισσότερο από δικαστικά κυνήγια εξασφαλίσεων. Και δεν λέει τίποτα στις αγορές. Οι αγορές θα εκτιμήσουν περισσότερο μία οικονομία που επιτυγχάνει μία γρήγορη αναστροφή της καμπύλης χρέους/ΑΕΠ και διασφαλίζει δομικά μία αξιόπιστη και βιώσιμη καθοδική πορεία του χρέους. Υπό μία τέτοια συνθήκη, αποδεσμευμένη από το «ψυχολογικό» (και άχρηστο) ορόσημο του 2020, η πρώτιστη υποχρέωση της οικονομίας μας καθίσταται η αναστροφή της καμπύλης χρέους στο δυνατόν ενωρίτερο χρόνο (ραγδαίες μεταρρυθμίσεις) και η σταδιακή αξιόπιστη μείωση του χρέους/ΑΕΠ, με βιώσιμο τρόπο, έστω και με μικρότερη αρχική ταχύτητα. Οι αγορές θα αναγνωρίσουν αυτήν την διάσταση.

Και αυτή η αλλαγή προτεραιότητας θα μπορέσει να απελευθερώσει τη δυνατότητα υιοθέτησης αναπτυξιακών πολιτικών ως πρόσθετο οπλοστάσιο δημιουργίας ισχυρών και βιώσιμων πλεονασμάτων. Για αυτό – δεν είναι απλά καλό, χρήσιμο – απαιτείται άμεση προσφυγή στο λαό και ξεκάθαρη εντολή προς εκεί όπου ο λαός έχει συμφέρον. Αν έχει και μνήμη και θυμηθεί ποιος είπε πρώτος τα «σωστά», ποιος πήρε κόστος υποστηρίζοντας τη θέση του, ποιος πήρε κόστος για να υπάρχει το περιθώριο να αλλάξει η πορεία, ποιος του λέει σήμερα πάλι την αλήθεια, τότε ξέρει προς τα πού πέφτει η αντίληψη, η συνέπεια και η επιμονή που απαιτούνται για να πετύχει η προσπάθεια.



Άκουγα τα λόγια του Γιώργου Παπανδρέου, στην εθνική συνδιάσκεψη.

Ως δημοσιογράφος είχα αντιληφθεί πολύ πιο πριν, περίπου τι θα συνέβαινε σήμερα
και λίγο έως πολύ ήταν αναμενόμενο το περιεχόμενο της ομιλίας του ΓΑΠ., τα άλλοθι που θα έδινε στον εαυτό του και στη θητεία του, ακόμη και τη δικαιολογημένη συγκίνησή του.

Δεν είναι και λίγο να εγκαταλείπεις μια πρωθυπουργία, την οποία επί χρόνια άλλοι επεξεργάστηκαν και κάποιοι “άλλοι” εργάστηκαν ή συνέργησαν για να την αποκτήσεις. Ως πολίτη όμως, πολλά από όσα είπε ο πρώην πρωθυπουργός -και πρώην Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ- με λύπησαν και με ταπείνωσαν.

Γιατί ο πολίτης, οι πολίτες, είναι εκείνοι που πλήρωσαν και θα πληρώνουν το τίμημα των λαθών του “αγαπητού” Γιώργου- κατά τις προσφωνήσεις της κας Μέρκελ- και της ομάδας του, που κυβέρνησαν ανεπιτυχώς την Ελλάδα.

Επισήμανα κάποια σημεία της αποχαιρετιστήριας ομιλίας του, οι οποίες προσφέρονται για διάλογο και αντίλογο. Ίσως και αργότερα να ανασύρονται -ενδεχομένως- από τα αρχεία των δημοσιογράφων, για να τεκμηριώνονται στοιχεία μια χείριστης πολικής που ασκήθηκε στη χώρα. Γιατί ίσως και να προβλέπω ή να φοβάμαι ότι στο μέλλον θα μας απασχολήσει αρκετά, ο ΓΑΠ.

Μίλησε και πάλι πολύ! Γύρω στα 75 λεπτά αλλά ευτυχώς, δεν κατέρριψε τα ρεκόρ του... Κάστρο.

Οι αιτιάσεις του αφορούσαν κυρίως τον ίδιο:Περιαυτολογούσε!

Σαν να ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που θέλουν να ακούν από το ίδιο τους το στόμα το “εγώ, ο εαυτός μου, ο εαυτούλης μου”!

Τον άκουγε ένα πυκνό ακροατήριο! Τον χειροκρότησαν θερμά κατά την είσοδό του, υποτονικά σε αποστροφές του λόγου του και... θεραπευτικά δυνατά στο τέλος...

Όταν επιτέλους αναφέρθηκε στα της αποχώρησής του, κατά-χειροκροτήθηκε! Ανάμεσα στους χειροκροτητές και φανατικοί φίλοι της οικογένειας Παπανδρέου, αλλά και ενσυνείδητοι ή εκκολαπτόμενοι φανατικοί υποστηρικτές του “νέου” προέδρου του ΠΑΣΟΚ κου Βενιζέλου.

Ο κ. Βενιζέλος παρότι προέκυψε εκ του ασφαλούς στην πολιτική, με μια ασφαλέστατη επαγγελματική άνοδο και καταξίωση, τώρα πρέπει να μπει σε άλλον πολιτικό “κορσέ”: Αναλαμβάνει σε ένα ΠΑΣΟΚ, ήδη διασπασμένο. Ένα κόμμα που αναθεματίζεται σήμερα, από ανθρώπους οι οποίοι μέχρι χθες ήταν απόλυτα πιστοί στην ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος.

Είπε ο ΓΑΠ, μεταξύ άλλων:

“Τα τελευταία χρόνια, βρέθηκα σε ρόλους που με έφεραν σε απόσταση. Σε ρόλους δύσκολων αποφάσεων”. Κανείς βεβαίως δεν του είχε επιβάλλει αποστάσεις από το λαό! Μόνος του τις επέλεξε! Μόνος του “έκαψε” τον τίτλο του καλού παιδιού, παρά τις όποιες αδυναμίες του΄. Τα δε πολτικά του λάθη στο παρελθόν ήταν... θεραπεύσιμα!

Εν ενεργεία πρωθυπουργός -πέραν των προεκλογικών πυροτεχνημάτων που μεταχειρίστηκε, στην παρά πέρα διαδρομή του- έπραξε κάτι άθλιο που δεν του συγχωρείται ιστορικώς:
Συκοφάντησε- και όχι μία φορά- το Λαό! Χαρακτήρισε απατεώνες τους ΄Ελληνας που είχε αναλάβει να διοικήσει. Δυσφήμισε τη χώρα, ενώ καραδοκούσαν οι “ύαινες και τα τρωκτικά”!

Ξεδιπλώνοντας έναν “άγνωστο” χαρακτήρα για παλιούς του φίλους- όπως πχ ο Αδ. Πεπελάσης- εμφανιζόταν συχνά, σαν ένα κακομαθημένος ανώριμος έφηβος, που “κατρακυλούσε” αλλά δεν είχε ζητήσει τη γνώμη όσων είχαν την ικανότητα να τον βοηθήσουν να διοικήσει. Αντιθέτως, ανέπτυξε μια ομάδα “ομοτράπεζων”, φίλων και κοινωνικών γνωστών, συμφοιτητών, τον τάδε και τον δείνα, με γνώμονα τα βιογραφικά τους και την εμφάνιση τους.

Σε αυτούς στηρίχθηκε, αυτούς εμπιστευόταν και ας τους αποκαλούσαν εντός κόμματος ακόμη και σοβαρά στελέχη “κηπουρούς”, άχρηστους κλπ.. Βεβαίως αρκετούς θα τους κληροδοτήσει και στον κο Βενιζέλο!

Ακόμη και ο τελευταίος πρακτικός και χρήσιμος νους λέει: Αν δε γνωρίζεις, ρωτάς και μαθαίνεις! Δεν το έπραξε ο ΓΑΠ και εδώ γεννάται το μέγα ερώτημα;

Γιατί εφόσον υπήρχαν πλειάδες ικανών ελληνικών μυαλών δεν κάλεσε συστράτευση μιας τέτοιας προ του κινδύνου και να αποφασιστεί από κοινού τι έπρεπε να γίνει με την οικονομία της χώρας;

Για να τεκμηριώσει δε ,το προεκλογικό “σύνθημα” λεφτά υπάρχουν, λίγο διάστημα μετά την εκλογή του, μοίρασε εκείνο το φιλοδώρημα των 200 Ευρώ -αν θυμάμαι καλά- σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Ενώ εκ των υστέρων μάθαμε ότι την ίδια ώρα συνομιλούσε με το ΔΝΤ παρά το ότι στους δημοσιογράφους έλεγε τις συνήθεις “διασκευές”.

Ο πρώην του ΔΝΤ Στρος Καν ομολόγησε από τηλεοράσεως ότι οι επαφές του με τον κ. Παπανδρέου είχαν αρχίσει πριν από τις εκλογές του 2009. Και είχε συζητηθεί το θέμα της προσφυγής της χώρας στο διεθνή οικονομικό οργανισμό, για δάνειο.

Αλλά λίγο μετά-διεθνές παράδοξο- διέρρευσε στον τύπο η έκφυλη προσωπική ζωή του Στρος Καν και οι συνέχειες που πιθανόν να είχε να δώσει στις αποκαλύψεις του δεν είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Ο κ. Παπανδρέου ακόμη και σήμερα, μίλησε για ιστορική απομείωση του χρέους και μεγάλη ανάσα, ευχαριστώντας μάλιστα συνεργάτες, τους υπουργούς, τους αφανείς τεχνοκράτες καθώς και τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο(!) για την συνδρομή του.

Στο συγκεκριμένο σημείο, δε θα σχολιάσουμε τα της Πρωθυπουργίας Παπαδήμου.

Θα σχολιάσουμε τη “υπερφίαλη ” συμπεριφορά Παπανδρέου, αν και είναι αυτός ο οποίος “δανείστηκε” την ικανότητα του κυρίου Παπαδήμου για να ξεπεράσει τη σκόπελο της απόλυτης χρεοκοπίας και να πρωθυπουργεύσει για χάρη του.

Χρεοκοπήσαμε κατά τους οίκους αξιολόγησης... Αλλά ο κ. Παπαδήμος με επιτήδειο τρόπο μας το πέρασε ήπια!

Βεβαίως, το δηλητήριο θα το πιούμε μετά τις εκλογές-οι οποίες καθυστερούν ανορθόδοξα- όταν θα κληθούμε μετά τον Ιούνιο, να καταβάλλουμε τίμημα για τα όσα “πρωτοφανή” για την οικονομία μας πέτυχαν οι κύριοι Παπανδρέου και Παπαδήμος μετά των κυρίων Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου και τους υποστηρικτές τους των άλλων κομμάτων!

Το θέμα δεν είναι ο αριθμός των μνημονίων και ο βαθμός σκληρότητας των μέτρων.
Αλλά ποιών τα λάθη προκάλεσαν τα μνημόνια και τα μέτρα!

Μέχρι τώρα η οικογένεια Παπανδρέου δεν έχει απαντήσει στα δημοσιεύματα της Βελγικής Le Monde που αναφερόταν σε εταιρεία διαχείρισης cds, στην οποία μετέχει μέλος της και που από σήμερα ενεργοποιούνται παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις και δεσμεύσεις Βενιζέλου!

Η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, υφάνθηκε εδώ και μήνες και σχεδιαζόταν επί χρόνια. Σήμερα συνέφερε τον κύριο Βενιζέλο-ο οποίος Κυβερνητικά συνεταιρίστηκε με τον κ. Παπανδρέου και αποδέχθηκε να ακολουθήσει τις οικονομικές στρατηγικές και του ΓΑΠ στο Εurogoup- ο Γ. Παπανδρέου να υπεραμυνθεί του... έργου του!

Αν ειδικώς σήμερα παραδεχόταν ο ΓΑΠ, τα λάθη του, θα ήταν σαν να ομολογούσε την αποτυχία του. Άρα ο κ. Βενιζέλος αύριο θα παρελάμβανε την Προεδρία ενός κόμματος χρεωμένου με την απόλυτη κυβερνητική αποτυχία.

Ασκηθεί ο ΓΑΠ, σκληρή κριτική στη Νέα Δημοκρατία λέγοντας χαρακτηριστικά πως: Παρότι θα ήθελε να την ευχαριστήσει για τη συνεισφορά της στην κυβέρνηση, η στάση της, δεν του επιτρέπει να το πράξει.

Φυσικά ο ΓΑΠ, ως πολιτικός ήταν λογικό ότι έπρεπε να επιτεθεί και σε έναν πολιτικό αντίπαλο και έβαλε κατά της ΝΔ.

«Θα ήθελα να είμαι μεγαλόψυχος και να ευχαριστήσω τη ΝΔ για τη συνεισφορά της, αλλά δυσκολεύομαι γιατί και αυτό το έκανε με δυσκολία, είπε.

Μπήκαν στην κυβέρνηση υπό την απειλή του δημοψηφίσματος, το οποίο φοβήθηκαν» είπε στηλιτεύοντας τη στάση της στο ζήτημα της συναίνεσης τα τελευταία χρόνια αλλά και την ενδοκυβερνητική της παρουσία.

Και εδώ έδειξε πάλι την έκλειψη πολιτικής ευστροφίας που τον διακρίνει. Διότι μόλις το καλοκαίρι, ο Πρόεδρος της ΝΔ τον είχε “στήσει στον τοίχο” και ενώ η Αθήνα καιγόταν, τον είχε φθάσει στο σημείο να θέλει να παραιτηθεί.

Στη συνέχεια, έστω και αν οι αστοχίες του ΓΑΠ, οδήγησαν στο να σχηματισθεί η Κυβέρνηση Παπαδήμου, πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό:Να μετατρέψει την “καλπάζουσα” ΝΔ και από πουλέν κυβερνητικό κόμμα να σέρνεται σήμερα ως κουτσή φοράδα και ο “πρώην αναβάτης” να έχει χάσει το ενδεχόμενο να πετύχει την προσδοκόμενη αυτοδυναμία και απλώς “περπατάει” κρατώντας τα κομματικά γκέμια!

Ο Γ. Παπανδρέου εκδήλωσε σήμερα μια υποβόσκουσα εμπάθεια, αν και έκανε ουδέτερη αναφορά:: «Προσωπικές διαφορές δεν έχω με κανέναν-είπε- αλλά δε σκύβω και το κεφάλι σε κανέναν. Και ο πολιτικός, αν σκύψει για μία στιγμή το κεφάλι γίνεται μαριονέτα. Και εγώ δεν υπήρξα ποτέ μαριονέτα. Ο, τι και να μου κοστίσει. Και μου κόστισε τόνισε- σε αντίθεση με τις προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ για διαφάνεια, οι αγώνες της Νέας Δημοκρατίας εξαντλήθηκαν σε «κορώνες κατά της διαφθοράς μέσα σε σουβλατζίδικα.

Προφανώς , η αναφορά του ήταν τη δήλωση του Κώστα Καραμανλή στου Μπαϊρακτάρη περί...νταβατζήδων.

Όμως ο Καραμανλής στη συνέχεια τιμωρήθηκε επειδή ακριβώς δε συγκρούστηκε ανοικτά με τους νταβατζήδες. Γιατί αν είχε κατονομάσει έστω δύο, οι υπόλοιποι θα ακολουθούσαν σαν ντόμινο.

Αλλά δε θα σταθώ σήμερα σε λεπτομέρειες για άλλους πρώην πρωθυπουργούς. Σήμερα, είναι το “φινάλε” του κεφαλαίου Γιώργος Παπανδρέου πρόεδρος ΠΑΣΟΚ!

Απλώς θα υπογραμμίσω ότι τουλάχιστον προεκλογικά το 2009,ο Κ. Καραμανλής είπε μιαν αλήθεια. Είπε ότι λεφτά ΔΕΝ υπήρχαν-τους λόγους τους γνωρίζουμε ήδη, όσοι ασχολούμαστε- και ότι έπρεπε να ληφθούν επειγόντως μέτρα και να γίνουν μεγάλες περικοπές στις δαπάνες του κράτους. Ψευδώς του αποκρίθηκε ο κύριος Παπανδρέου με το “λεφτά υπάρχουν” και πάρα πολλοί τον πίστεψαν.

Επίσης, παρά το γεγονός ότι με δόση εμπάθειας έβαλε κατά της ΝΔ, θεωρώ ότι στόχος του ήταν προσωπικώς ο Αντώνης Σαμαράς. Και εδώ -κατά τη γνώμη μου- έκανε και νέο πολιτικό ολίσθημα:

Δε γνωρίζω αν είναι τόσο αφελής ώστε να μην μπορεί να αντιληφθεί τα περί μετεκλογικών συνεργασιών - που ο ίδιος επεδίωκε επί μακρό διάστημα- και συγκυβερνήσης, για τις οποίες συνεργασίες, εκφράζεται θετικά και ο διάδοχός του κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.

“ Παίρνω πάνω μου ό,τι λάθος έγινε”! είπε ακόμη και συμπλήρωσε:

“Αλλά όποιες επιτυχίες είχαμε, ανήκουν σε όλους. Ας μην τις λησμονούμε. Δεν κάνω απολογισμό, υπερασπίζομαι το έργο μας, με το οποίο θα πάμε και στις εκλογές.

Παίρνει επάνω του όλα τα λάθη... Πως όπως ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου;

Αλλά δεν είδαμε το σταυρό που κουβαλά και δεν του διαμοίρασαν τα ιμάτια...

Το Γολγοθά της φτώχειας ανεβαίνει μόνον ο Λαός και το σταυρό του μαρτυρίου κουβαλάνε καθημερινά κυρίως οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι...

Και σε ποιες επιτυχίες αναφέρεται: H τρόικα και τα μνημόνια, είναι η απόδειξη μιας παράλυτης και ανίκανης κυβέρνησης να διοικήσει και να επιτύχει.

Και ας μην ξεχνάμε ότι και ο Υπουργός Οικονομίας, ο “διάδοχος”Βενιζέλος, χαρακτηρίστηκε από του Ευρωπαίους ως ο χειρότερος Υπουργός Οικονομίας της ευρωζώνης!

Είπε κι άλλα όπως: Για αριστερο-δεξιούς πατριδοκάπηλους που παίζουν το παιγνίδι της δραχμής...

Είπε ότι έγινε πιο σοσιαλιστής και ανέπτυξε τη θεωρία της σοσιαλιστικής του... βελτίωσης!

Είπε ότι μετάνιωσε που δεν έκανε νωρίτερα το δημοψήφισμα...

“Ο λαός- πρόσθεσε- έπρεπε να εκφραστεί. Διότι επρόκειτο για την σημαντικότερη απόφαση στην ιστορία. Με είπανε τρελό, άφρονα, επειδή ζήτησα να δοθεί ο λόγος στον λαό, στον πολίτη”.

Οι ίδιοι που πρώτα με κατηγορούσαν ως υποχείριο των ξένων ξαφνικά άρχισαν να λένε: Μας πως είναι δυνατόν να παίρνει τέτοια απόφαση; Ρώτησε τη Μέρκελ ρώτησε τον Σαρκοζί. Εγώ ήθελα να ρωτήσω τον Ελληνικό λαό. Πολλοί λένε ότι ήταν αυτή η απόφαση που στοίχισε την πρωθυπουργία. Απαντώ: Χαλάλι. Πιστεύω στη Δημοκρατία. Όχι στις καρέκλες”.

Αλλά το “δημοψήφισμα” είχε δύο δραματικές επιπτώσεις; Πρώτον ότι αποδείχθηκε το προσωπικό του κόλπο grosso. Η τρίπλα του ΓΑΠ για να μην προκηρύξει τις εκλογές έως ότου επιτελέσει την κυβερνητική του συντέλεια!

Δεύτερον, ενώ υποσχέθηκε στις Βρυξέλλες -ό,τι υποσχέθηκε ερήμην μας- επέστρεψε στην Αθήνα και πέταξε το πυροτέχνημα, με αποτέλεσμα να καούμε εμείς από την οργή των μέχρι τότε “φίλων του” των Μέρκελ και Σαρκοζί!

Δεν μπόρεσα -μα την αλήθεια- να καταλάβω ήταν οι φράσεις του:

“Πετύχαμε τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση βίας χωρίς να καταρρεύσουμε, χωρίς θύματα στους δρόμους”.

Αναδιάρθρωση χρέους ναι... αυξητικά το πέτυχε! Αλλά τι εννοούσε με τη “βία που αναδιαρθρώθηκε” δεν το χωράει ο νους μου.

Όπως δεν μπορώ να καταλάβω επίσης τι εννοεί όταν λέει ότι θα τρέχει για την Ελλάδα!
Θα είναι λαμπαδηδρόμος στους επόμενους Ολυμπιακούς; Θα ταξιδεύει “υπέρ Ελλάδος” για λόγους “νεο- σοσιαλιστικών αρχών”; Ή μήπως θα επιλεγεί από την ΕΕ ως ο Έλληνας “επιτηρητής” που επιδιώκεται! Λέτε;

Το άλλο, ότι θα είναι δίπλα στη νέα ηγεσία; Υποκρύπτει άραγε κάποια “απειλή” για τον κύριο Βενιζέλο, ειδικώς και γενικώς;

«Έτρεχα από εδώ και από εκεί για την Ελλάδα. Κάποιοι με είπαν τουρίστα. Θα συνεχίσω να τρέχω. Και εδώ και στα χωριά και στην Ευρώπη, παντού», είπε και διαβεβαίωσε ότι η νέα ηγεσία θα έχει την αμέριστη στήριξή του:

Ναι τον είδαμε να τρέχει σε μαραθώνιο, να κάνει και κανό μεσούσης της Συνόδου των Βρυξελλών και της “αγρυπνίας” όλων μας περιμένοντας- και προσευχόμασταν- θετικές για την Ελλάδα αποφάσεις.

Το ίδιο έπραξε και το περασμένο καλοκαίρι μετά την θριαμβολογία... της επιτυχίας του Ιουλίου! Έπειτα πήγε διακοπές!

«Όποιος εκλεγεί είπε- θα με έχει κοντά του, όποτε χρειάζεται. Να βοηθάω με διακριτικότητα βέβαια.

Η ...διακριτικότητα των πολιτικών, εύκολα μπορεί να μεταβληθεί σε αδιακρισία! Και ο διάδοχος του ΓΑΠ, είναι αρκετά “επιτήδειος” στο να κρατάει τις εσωκομματικές αποστάσεις! Άλλωστε και λόγω της διακριτικής παρουσίας του, κατάφερε να είναι ο “αποκλειστικός” διάδοχος του Γ Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ!

Όλα τα παραπάνω στη συνέχεια του χρόνου θα τα ξεδιαλύνουμε κατά πως πρέπει. Για την ώρα, κράτησα για το τέλος, μια ενδιαφέρουσα ρήση του Γιώργου Παπανδρέου:
“ Ήρθε η ώρα να δώσω τη μάχη από άλλα μετερίζια!” Άραγε τι εννοούσε ο “πρώην”;

Είχαμε σχεδόν ένα χρόνο πριν, αντιληφθεί, ότι λόγω της ...επιτυχίας του έργου Παπανδρέου, ο ρόλος του θα γίνει στο εξωτερικό περισσότερο εμφανής...

Η διαρκής απουσία του για “ύψιστες “αποστολές εις την αλλοδαπή, ποικιλοτρόπως θα συμφέρει: Κατά πρώτον, τον κ. Βενιζέλο που δεν θα τον έχει στα πόδια του. Βεβαίως δε θα θέλαμε να είναι άγνωστου κατοικίας του πρώην πρωθυπουργού μας, για τα πολλά και διάφορα που ευελπιστούμε ότι θα προκύψουν στο μέλλον.

Κατά δεύτερον, οι “άλλοι” που θα τον προβιβάσουν σε κάτι άλλο, για να μάχεται στα νέα μετερίζια θα έπρεπε να σκεφτούν πολύ καλά τι θα πράξουν! Να σκεφθούν μήπως το “μέγεθος Παπανδρέου” είναι πρόσθετη “απειλή” για τις επιδιώξεις τους!

Εκεί ένα έχω να προσθέσω: Ας προσέξουν, ασχέτως αν δεν προσέξαμε εμείς.



Τί θέλει να προκαλέσει ο Νταλάρας;

Και ο Νταλάρας και το ΠΑΣΟΚ έκτισαν το προφίλ τους και την πορεία τους παράλληλα, αναλαμβάνοντας τον αυτόκλητο ρόλο του προστάτη του λαού.

Δεν θα σταθώ, και δεν θα εξετάσω αν ήταν πραγματικά η αρχική τους πρόθεση αληθινή ή πρόσκαιρη και κακόβουλη, που μόνο στόχο είχαν το προσωπικό όφελος, όπως όμως και να ήταν τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν στιγμές που πράγματι ο απλός λαός, τους πίστεψε.

Ταυτίστηκαν μαζί τους οι αγρότες, οι νέοι, οι οικοδόμοι οι γέροι, όλοι αυτοί νόμιζαν ότι ένας πράσινος παράδεισος του ΠΑΣΟΚ σε συγχορδία με την μουσική του Νταλάρα θα τους εξασφάλιζε έναν ασφαλή βίο.

Στην πορεία όμως, αντί αυτού του παραδείσου, οι αγρότες έγιναν θύματα των πράσινων συνεταιριστών, για τους οικοδόμους δεν υπάρχει πλέον κανένα μεροκάματο, οι νέοι φεύγουν κατά κύματα στο εξωτερικό, και οι γέροι φοβισμένοι κλείστηκαν στα σπίτια τους χωρίς ρεύμα, χωρίς σύνταξη, να τους σκοτώνουν κάθε ημέρα οι λαθρομετανάστες.

Σήμερα ο λαοπρόβλητος Νταλάρας, με περίσσιο θράσος, έχοντας πλήρως ενταχθεί στο σύστημα, ζητά αστυνομική προστασία για να τραγουδήσει για τους άνεργους νέους, τους αγρότες, τους φοβισμένους γέρους και τους οικοδόμους!!!

Σε παράλληλη πορεία και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κρύβονται από τον λαό, και ζητούν και αυτοί αστυνομική προστασία, ακόμη και εντός της εθνικής τους συνδιάσκεψης, φοβούμενοι τα γιαούρτια, όπως έγινε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, το δάκρυ των στελεχών του ΠΑΣΟΚ λόγω της αποχώρησης του Παπανδρέου από την αρχηγία του κόμματος. Ένα δάκρυ το οποίο όμως δεν έτρεξε ποτέ κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του ή εξαιτίας της εξαθλίωσης του λαού.
Αυτό τα λέει όλα. Η εξουσία έγινε πιό σημαντική από τον λαό!!!

Αντίθετα, στην Ιταλία η υπουργός εργασίας, δάκρυσε όταν ανακοίνωσε την περικοπή των μισθών.

Είναι αποδεκτός από τον λαό, ένας τραγουδιστής ο οποίος ζητά την αστυνομική προστασία για να τραγουδήσει δωρεάν;

Άξιοι δεν είναι αυτοί που ανεβαίνουν στην κορυφή, αλλά αυτοί που κρατιούνται στην κορυφή, χωρίς την υποστήριξη της (αστυνομίας) εν προκειμένω.

Στα σκυλάδικα δεν χρειάζεται αστυνομική προστασία για τις τραγουδιάρες…

Η εθνική κυριαρχία για ένα λαό, είναι το ίδιο με την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου.

Πράγματι κύριε Νταλάρα, είναι φυσικό να μην θέλουμε την εθνική μας κυριαρχία, αφού πλέον έχουμε χάσει και ως πρόσωπα την αξιοπρέπεια μας.

Ένας πράγματι αξιοπρεπής καλλιτέχνης θα έπρεπε να αρνιόταν την αστυνομική προστασία, και όχι να την επιζητεί.


Σχόλιο ιστολογίου: Εκτός εάν ο καλλιτέχνης θέλει να προκαλέσει την δημιουργία κάτι πολύ μεγαλύτερου από την ρίψη γιαουρτιών εναντίον του…


Χθες Σάββατο 10 Μαρτίου 2012, το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση, στο Dolmabahçe , υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για θέματα ασφάλειας.

Στη συνεδρίαση συμμετείχαν ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Μπασίρ Αταλάι, ο στρατηγός Necdet Özel του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, ο παρά τω πρωθυπουργώ, Εφκάν Αλά, ο αρχηγός της ΜΙΤ, Hakan Fidan, και ο υφυπουργός Εξωτερικών Feridun Sinirlioğlu.

Η συνάντηση κράτησε δύο ώρες, ήταν κεκλεισμένων των θυρών και δεν ανακοινώθηκε κάτι σχετικό με το θέμα της συνεδρίασης.


Σελίδα Τούρκων πρακτόρων στο Facebook βρίζει την Ελλάδα

Τούρκοι πράκτορες έχουν φτιάξει μια αισχρή σελίδα στο facebook με τίτλο: «Αιγαίο – Κύπρος – Μακεδονία, ανήκουν όλα στην Μαμά Τουρκία». Αυτό από μόνο του αποτελεί μια γραφικότητα.

Ωστόσο, οι αλήτες που την δημιούργησαν δεν περιορίζονται στους εθνικισμούς και στα κηρύγματα μίσους, προσβάλλουν και Έλληνες νεκρούς.

Το εντυπωσιακό είναι, ότι υπάρχουν κάποια προφίλ «Ελλήνων» που κάνουν LIKE στις εμετικές και άκρως εθνικιστικές αναρτήσεις.

Η σελίδα βρίσκεται εδώ, για τις καταγγελίες σας.

Μερικές από τις... αναρτήσεις...





Η μαρίνα της Μυτιλήνης σε τούρκικα χέρια;

Αγγελίες για την πώληση μικρών αλλά και παροτρύνσεις για την αγορά από Τούρκους μεγάλων εκτάσεων που διατίθενται στη χώρα μας προς «αξιοποίηση» από το αρμόδιο Ταμείο του Δημοσίου, έχουν τώρα τελευταία πλημμυρίσει τον τουρκικό Τύπο. Στο στόχαστρο, δεν έχουν μπει μόνο εκτάσεις και βραχονησίδες στο Αιγαίο, αλλά και στο Ιόνιο και συγκεκριμένα στην Κέρκυρα! Μάλιστα, ο τουρκικός Τύπος έχει φτάσει στο σημείο να ενημερώνει για τις προσκλήσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος, σε μια προσπάθειά του να πείσει Τούρκους επιχειρηματίες να «επενδύσουν» στην ελληνική επικράτεια.

Η κατάσταση τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη, ειδικά υπό την παρούσα κυβέρνηση. Μόνο πλέον κριτήριο για την πώληση δημόσιας γης, αποτελεί το ύψος του τιμήματος (για να μην πάει το μυαλό μας αλλού). Το ότι ένα συγκεκριμένο κομμάτι γης, βρίσκεται σε εθνικά ευαίσθητη περιοχή και το ότι η παραχώρηση της εκμετάλλευσής του, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στο μέλλον, δεν είναι κάτι που φαίνεται να απασχολεί τους αρμόδιους. Όλα λοιπόν στο βωμό του χρήματος, ώστε να ικανοποιηθούν οι εξωφρενικές απαιτήσεις της τρόικας αλλά και όλων όσων επιθυμούν να κλιμακωθεί η νεοφιλελεύθερη φρενίτιδα, ώστε να κονομήσουν από το πλιάτσικο.

Είναι σαφές ότι τα δημοσιεύματα και τις αγγελίες στον τουρκικό Τύπο, κάποιος τις κανονίζει από εδώ. Στο θέμα αυτό, θα επανέλθουμε. Τέλος, όπως έγινε γνωστό, στην ελληνοτουρκική κοινοπραξία Follie Follie Group και Setur Service Turistik AS, πέρασε η διαχείριση του τουριστικού λιμένα Μυτιλήνης, καθώς ανακηρύχθηκε ανάδοχος μετά τον σχετικό Διεθνή Ανοικτό Δημόσιο Πλειοδοτικό Διαγωνισμό, ο οποίος ολοκληρώθηκε... Τη σχετική απόφαση υπέγραψε ο υφυπουργός Τουρισμού Π. Αλιβιζάτος και το τίμημα θα ανέλθει στα 250.000 ετησίως. Και κάπως έτσι, οι Τούρκοι έβαλαν πόδι σε μια από τις καλύτερες μαρίνες του Αιγαίου...

Και η κατρακύλα, συνεχίζεται...


Συχνά τον τελευταίο καιρό, εκφράζεται η απορία, κυρίως από τους νεότερους, για το «πώς φτάσαμε μέχρι εδώ» και αν είμαστε τόσο ανίκανοι, τόσο τεμπέληδες ή τόσο διεφθαρμένοι σαν Λαός ώστε να καταλήξουμε καταχρεωμένοι και με τελείως διαλυμένη την κρατική μας Μηχανή. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος γι αυτό , ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες σ αυτούς που τις έχουν. Τουλάχιστον στην συνείδηση του λαού μας.

Πολλοί αποδίδουν την διάλυση στην ανικανότητα και την διαφθορά της Πολιτικής Τάξης, κάποιοι πολιτικοί προσπαθούν να μοιραστούν τις ευθύνες με δηλώσεις τύπου «μαζί τα φάγαμε» και άλλοι σε διάφορες κοινωνικές ομάδες που επιδόθηκαν σε όργιο σπατάλης και εκμετάλλευσης των θέσεων στις οποίες «υπηρέτησαν». Και πιθανότατα όλοι έχουν κάποιο δίκιο.

Στην πραγματικότητα , κατά την γνώμη μου, η πλήρης διάλυση του μεταπολιτευτικού
Κράτους ξεκίνησε το 1981 με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην Εξουσία. Τότε αποδομήθηκε τελείως η κρατική μηχανή με την διάλυση κάθε είδους Ιεραρχίας. Μέχρι τότε η Ιεραρχία τηρούνταν έστω και προσχηματικά: η αναρρίχηση στις ανώτατες βαθμίδες της Ιεραρχίας, ακόμα κι αν έπρεπε να έχει την έγκριση της πολιτικής Τάξης, γινόταν με βάση κάποιους απαραβίαστους κανόνες όπως η αρχαιότητα, οι σπουδές κλπ.

Μετά τον Οκτώβριο του 81, όλα απλοποιήθηκαν: οι μέχρι τότε Διευθυντές και προιστάμενοι του Δημοσίου εξοντώθηκαν, εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση, λοιδωρήθηκαν και οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να βγούν στην σύνταξη ακόμα κι από την ηλικία των 50 χρόνων.

Ετσι αντικαταστάθηκαν από μια στρατιά πρασινοφρουρών οι οποίοι είχαν μοναδικό τους προσόν την αφοσίωση στο Κόμμα. Είναι χαρακτηριστικό το ανέκδοτο που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή, όταν πέρασε κάποιος κλητήρας από κατάστημα κρατικής Τράπεζας στην Θεσσαλονίκη και είδε έναν παλιό του φίλο επίσης κλητήρα να κάθεται στην θέση του Διευθυντή και του είπε :Δεν θα θυμώσει ο Διευθυντής που κάθεσαι στην θέση του; Για να πάρει την απάντηση :εγώ είμαι ο Διευθυντής.

Ετσι άνθρωποι ανεκπαίδευτοι, αγράμματοι, χωρίς εμπειρία, χωρίς σπουδές και γνώσεις ανέλαβαν καίρια πόστα στην κρατική μηχανή. Και αφού όλα επιτρέπονταν σε όλους αρκεί να πίστευαν στο Κόμμα, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου λεηλασία του Κράτους, υποστηριζόμενοι κι από την ατιμωρησία που βασιζόταν στην συντροφική αλληλεγγύη. Η συλλογική μνήμη και πρακτική διακόπηκε και η κρατική Μηχανή παραδόθηκε σε χέρια που δεν είχαν καμμιά πιστοποίηση και κυρίως καμμιά εμπειρία.

Αποτέλεσμα αυτής της άγνοιας και της ανικανότητας ήταν η δημιουργία μιας αναποτελεσματικής κρατικής μηχανής, διεφθαρμένης και ανίκανης που οδήγησε στην διάλυση των Εφοριών, τις σκηνές των αδύναμων συμπολιτών μας να περιμένουν μέρες για ένα χαρτάκι για να πάρουν ένα επίδομα κλπ.

Απομεινάρια της γενιάς, που ανδρώθηκε μ αυτή την νοοτροπία, είναι όλοι αυτοί που μας ταλαιπωρούν ακόμα και σήμερα : Παπουτσήδες, Διαμαντοπούλες, Δαμανάκηδες, Χρυσοχοίδηδες κλπ αστέρες της Πολιτικής που δεν έχουν κολλήσει ούτε ένσημο και περιφέρουν την ανικανότητά τους στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Και για όσους θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν για μεροληψία, αγνοοώ σκόπιμα την ΝΔ, η οποία θεωρώ ότι ποτέ δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην δημόσια Διοίκηση παρά μόνο εκείνο του κολαούζου του ΠΑΣΟΚ, μην έχοντας καμμία πρόταση και όντας παγιδευμένη στις Οικογένειες και στους παραγοντίσκους της , οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν και στηρίχτηκαν στην Δημόσια Διοίκηση των Πασόκων, ώστε να εξυπηρετήσουν απολύτως ιδιοτελείς και μικροκομματικούς σκοπούς.

Ευτυχία

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Με τα όσα συμβαίνουν στην χώρα μας κάθε εχέφρων άνθρωπος αρχίζει και αναρωτιέται αν έχει χάσει την λογική του ή τον δουλεύουν κάποιοι ψιλό γαζί. Αν τα όσα πίστευε μέχρι σήμερα ήταν σωστά ή ότι οι «άλλοι» έχουν δίκαιο. Αν καταλαβαίνει τι διαβάζει, αν έχει σωστή αντίληψη των πραγμάτων. Με λίγα λόγια δηλαδή μήπως πρέπει να πάει να δει όχι έναν, αλλά πολλούς ψυχιάτρους. Αφορμή για την σκέψη αυτή μας έδωσε η χρεωκοπία της χώρας μας την Παρασκευή, η οποία μπορεί να έχει οποιοδήποτε όνομα θέλει κανείς, χρεωκοπία, επιλεκτική χρεωκοπία, συντεταγμένη κλπ. Δηλαδή αυτό για το οποίο αγωνιζόντουσαν οι «ήρωες» πολιτικοί μας να μην συμβεί, συνέβη. Υποτίθεται δε ότι ο ελληνικός λαός υποφέρει τα πάνδεινα δύο χρόνια τώρα για να μην χρεοκοπήσει χώρα!!! Για αυτό που έγινε δηλαδή, αλλά για τους πολιτικούς μας δεν έγινε… Τελικώς η ενεργοποίηση των περίφημων CDS ήταν… αναμενόμενο γεγονός, μετά την επιτυχία του PSI+!!!! Τρελαίνεσαι τώρα, ναι ή όχι;

Και από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει. Ότι οι πολιτικοί μας με τις ενέργειες τους επέτρεψαν σε εκείνους που επί τόσο διάστημα παίζανε πάνω στην πλάτη της χώρας με τα CDS να κονομήσουν τώρα τα άντερα τους; Άραγε θα πληροφορηθούμε ποτέ τα ονόματα τους; Ότι οι πολιτικοί μας με τις ενέργειες τους έδωσαν το χρονικό περιθώριο επί δύο χρόνια και βάλε σε όλους όσους μας χορεύουν σήμερα στο ταψί να τακτοποιήσουν τα του οίκου τους για να έχουν εκείνοι τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις; Και τελικά ο Ελληνικός λαός τι κέρδισε; Τι πρέπει να πιστέψει κανείς και το κυριότερο ποιον να πιστέψει; Για άλλη μια φορά τα διαπλεκόμενα συμφέροντα στην χώρα μας επικράτησαν. Είναι οι μόνοι κερδισμένοι, για άλλη μία φορά. Στα λεγόμενα μεγάλα ΜΜΕ επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή όπως λέει και ο ποιητής. Όλα πάνε καλά, όλα ρολόι, τεράστια επιτυχία για την χώρα μας τα πάντα!!! Με μια μικρή εξαίρεση, που είναι το εξαθλιωμένο τμήμα του λαού μας. Αυτό που ζει τρώγοντας από τα σκουπίδια. Που ο γονιός δίνει στα παιδιά του ληγμένα τρόφιμα που πετούν τα σούπερ μάρκετ, οι άστεγοι…. Αλλά τα διαπλεκόμενα γιατί να αντιδράσουν; Έρχεται το επόμενο μεγάλο φαγοπότι… Έργα, ιδιωτικοποιήσεις και πάει λέγοντας. Μπορεί αυτή την φορά να μην είναι σαν τον Χρυσό Αιώνα του Περικλέους, δηλαδή τα τελευταία είκοσι, εικοσιπέντε χρόνια, που κατασπάραξαν ως άγρια θηρία της ζούγκλας το δημόσιο χρήμα, άλλωστε πως φθάσαμε εδώ, αλλά εντάξει, θα γεμίσει και πάλι το στομάχι τους. Οι άπληστοι δεν θα μείνουν νηστικοί! Και το πιο σημαντικό για αυτούς; Δεν θα φάνε από τα έτοιμα!!!

Κάνοντας μια αναζήτηση με τον ρουφιάνο…, το Google, βρήκαμε τόσες πολλές δηλώσεις όλων των πολιτικών και ειδικά των κυρίων Παπανδρέου, Παπαδήμα, Βενιζέλου περί μη χρεωκοπίας της χώρας, και τόσο πρόσφατες, τόσο σε ελληνικά όσο και σε ξένα μέσα, που ειλικρινώς μας κάνει να αναρωτιόμαστε: πως είναι δυνατόν να είναι κάποιοι τόσο θρασείς, τόσο ανάλγητοι, τόσο ξετσίπωτοι, τόσο ανερυθρίαστοι που να κοροϊδεύουν κατάμουτρα έναν ολόκληρο λαό; Και το χειρότερο είναι ότι ο λαός αυτός, εμείς, τα καταπίνουμε αμάσητα όσα μας λένε. Ένας καλοπροαίρετος πολίτης μπορεί να ισχυριστεί ότι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν, αλλά αυτό που συνέβη ήταν αναπόφευκτο… Θα μπορούσαν λοιπόν να μας έλεγαν οι κυβερνώντες πχ ότι, το ξέραμε ότι θα γινόταν κάποια στιγμή αλλά δεν μπορούσαμε να το πούμε γιατί δεν λέγεται δημόσια αυτό λόγω κερδοσκόπων κλπ…. Αλλά να βγαίνουν όλα να υπερηφανεύονται για την … επιτυχία τους, τα δε δελτία ειδήσεων, ενορχηστρωμένα, όχι τυχαία, να μας ενημερώνουν για ένα «αναμενόμενο γεγονός», όχι για την χρεωκοπία, αυτό σε κάνει να τρελαίνεσαι, σε εξοργίζει.

Πάντως το καλό είναι ότι πολλοί εκ των συμπατριωτών μας, προφανώς έχουν λύσει τα προβλήματα τους, και λογικό είναι να ασχολούνται με άλλα σοβαρότερα θέματα όπως πχ με την Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα πρέπει τώρα που «έσωσε» τη χώρα μας, να βγάλουμε και αρχηγό, τον σωτήρα του έθνους κ. Βενιζέλο; Και τι ωραίες δημοκρατικές διαδικασίες… Κατά πάσα πιθανότητα ένας μόνον θα είναι υποψήφιος για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ!!! Ο κύριος Βενιζέλος…. Αλλά και τι αισιόδοξο θέαμα αυτό στην συνδιάσκεψη; Υπήρχαν άνθρωποι που χειροκροτούσαν τους παριστάμενους πολιτικούς!!!! Αλλά ξέρετε κάτι; Αυτοί είμαστε ως λαός και καλά μας κάνουν οι πολιτικοί!!! Τα βρήκαν και τα κάνουν. Οι πολιτικοί κατάντησαν τον ελληνικό λαό ραγιάδες, εαυτούληδες, οικονομισάριους, διεφθαρμένους… Δεν βλέπετε τα καθημερινά παραδείγματα; Μόλις προχθές ανακαλύφθηκε απάτη τεραστίων διαστάσεων στο ΙΚΑ. Θα περίμενε δε κανείς, να δει ακόμη και μια φιλοπατρία και από τους κάθε λογής απατεώνες στην χώρα μας. Γιατί, έκλεψαν ότι έκλεψαν μέχρι πριν από δύο χρόνια. Έφαγαν το καταπέτασμα οι περισσότεροι εξ αυτών από το δημόσιο χρήμα, αλλά να, κάποιος ρομαντικός, θα περίμενε ότι θα σταματούσαν προ του κινδύνου να μην υπάρχει αύριο η χώρα μας, τουλάχιστον όπως την ξέραμε… Σταμάτησαν; Ούτε κατά διάνοια. Συνέχισαν απτόητοι γνωρίζοντας ότι δεν θα συνέβαινε τίποτα. Γιατί; Μα γιατί από την μεταπολίτευση και μετά, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, δεν συνέβαινε τίποτα!!! Κάτι οι πολιτικοί προστάτες των κάθε είδους απατεώνων, κάτι η ατιμωρησία, κάτι τα προβλήματα της δικαιοσύνης, κάτι η επικράτηση της διαφθοράς σε ολόκληρη την επικράτεια και φθάσαμε στο σήμερα.

Σήμερα, ευτυχώς που πέρα από τους ξένους που μας αλλάζουν τα φώτα εξ αιτίας των πολιτικών μας, και δυστυχώς ίσως και όχι μόνον αυτών, υπάρχουν και κάποιοι συμπατριώτες μας που θέλουν να αλλάξουν το σημερινό status quo. Που γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι Έλληνας… Τι φορτίο κουβαλά στην πλάτη του από την ιστορία ένας Έλληνας… Και αυτοί είναι οι έντιμοι άνθρωποι αυτής της χώρας. Και ανάμεσα σε αυτούς και κάποιοι εισαγγελείς και δικαστικοί. Και ολοκληρώνουμε βάζοντας κάποιες «κακές» ιδέες προς εκείνους. Οι κυβερνώντες αυτήν την χώρα και γενικώς οι πολιτικοί έχουν ερμηνεύσει με τεράστια ευκολία όπως τους βολεύει νόμους, διατάξεις, σύνταγμα για να κάνουν τα δικά τους…. Ε, εσείς που είσαστε και οι ειδικοί στους νόμους, δεν μπορείτε να κάνετε ανάλογες ερμηνείες για να πληρώσουν όλοι αυτοί για τα όσα κάνουν; Που ασελγούν πάνω στην πατρίδα μας και σε πολύ μεγάλο μέρος του λαού μας; Όχι τίποτα άλλο για να πάρουν και αυτοί την γλύκα όπως και εμείς….