Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Σεπ 2016

Ένα δίκαιο και λογικό αίτημα, γίνεται παράλογο και «γραφικό»

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Το ελληνικό καλοκαίρι, ήταν πάντα και βαθιά πολιτικό. Πόσο μάλλον τώρα που ο κάθε μήνας έχει τη δική του σημασία και μπορεί να φιλοξενήσει εξελίξεις οι οποίες στην περίοδο της «ισχυρής Ελλάδας» και των δανεικών, λάμβαναν χώρα σε ετήσια βάση.
Οι τηλεοπτικές άδειες θα αφήσουν τη θέση τους στη ΔΕΘ και η ΔΕΘ, θα αφήσει τη θέση της στην αξιολόγηση. Εκτός των αριθμών, που έτσι και αλλιώς δεν έβγαιναν από τη μέρα που η Ελλάδα οδηγήθηκε στην απόφαση του Καστελόριζου, πλέον έχουμε ενδείξεις πολιτικής επικοινωνίας οι οποίες οφείλουν να μας προετοιμάζουν για το «ελληνικό ζήτημα». Βέβαια, μην ξεχνάμε πως η Ελλάδα είναι ένα κομμάτι του παζλ με όσα γίνονται τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο και έτσι, είναι προφανές πως θα συμπορεύεται με τις εκάστοτε εξελίξεις.

ΕΛΣΤΑΤ, ελευθερία λόγου και άλλα υποκατάστατα

Οι αριθμοί, μολονότι τέθηκαν στο προσκήνιο από τους εντός και εκτός συνόρων της «τιμωρίας» της Ελλάδας για όσα έκανε και δεν έκανε, σήμερα δε βολεύουν. Δε βολεύουν γιατί δε βγαίνουν. Όπως και σε πολλές δημοσκοπήσεις άλλωστε, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε να ευθύνονται οι αριθμοί. Το γνωρίζαμε πως η στατιστική είναι κλάδος για να περιορίσει τις επιρροές τυχαίων και απρόβλεπτων μετρήσιμων αρκεί να συντρέχει όμως μια προύποτιθέμενη μεταβλητή. Να είναι όντως τυχαία…

Ο πολιτικός πολιτισμός μας, δημιουργήθηκε πάνω στην «ελευθερία λόγου». Η ελευθερία έκφρασης, υπακούει στο νομικό πολιτισμό παρέχοντας από τη μία ένα δικαίωμα και από την άλλη, θέτοντας έναν περιορισμό. Έτσι είναι άλλωστε δομημένο οτιδήποτε υπηρετεί τη νομική επιστήμη. Η ελευθερία της έκφρασης, προστατεύει από την προαγάνδα και από την έκφραση που σκοπό έχει τον δόλο. Στον πολιτικό κόσμο, όλα είναι λέξεις και έννοιες. Αυτές, δημιουργούν εικόνες και καταστάσεις. Η συνθηματολογία, όταν μπει από το παράθυρο της ελέυθερης έκφρασης, τότε κάνει λόγω για «ανάπτυξη», για «μεταρρυθμίσεις», για «αλλαγές» κτλ. Ο ελληνικός πολιτικός πολιτισμός, βρίσκεται σε εμβρυακό στάδιο και σε αυτό, δε μας φταίει ούτε το Βερολίνο, ούτε η Ε.Ε. Ωστόσο, οι ευθύνες του πώς έχουμε φτάσει ως εδώ και με αποδείξεις υπάρχουν στο βιβλίο του Κυρίου Ιγνατίου, φαίνεται να υπακούουν στο οτι κάποιοι βρήκαν την καλύτερη δυνατή ευκαιρία στην Ελλάδα για να την καταστήσουν Μάυρο Πρόβατο της δικής τους ανικανότητας. Της ευρωπαϊκής ανικανότητας που αποδεικνύεται σε κάθε κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ε.Ε, η οποία δεν μπορεί να προστατεύσει τη ζωή των πολιτών των κρατών-μελών της, ούτε άλλων που επιθυμούν να γίνουν (προσφυγικό ζήτημα). Παρόλα αυτά, για κάποιους που έσπευσαν να υλοποιήσουν τη θέληση επιτροπών και υπο-επιτροπών της Ένωσης, (αποδεδειγμένα εξωθεσμικών) η δημιουργία συζητήσεων σε «λέσχεις σκέψης» που αναλώνονται στο πόσο διεφθαρμένη είναι η Ελλάδα από τα κλασικά χρόνια έως σήμερα, υπάκουσε στην Ελευθερία της Έκφρασης.

Ελευθερία Έκφρασης και «ειλικρίνεια», ονομάστηκαν δηλώσεις κορυφαίων πολιτικών παραγόντων για το πόσο διεφθαρμένοι είμαστε όλοι και ταυτόχρονα, να επιθυμούν να σωθούμε από τις αγορές. Ελευθερία Έκφρασης, (εκπεφρασμένης από τη Δημιουργική Λογιστική) το να εντάσσουμε στα τρέχοντα ελλείμματα, τα προσδοκόμενα πλεονάσματα του επόμενου έτους. Ελευθερία Έκφρασης, ονομάστηκε το να μπορεί γνωστός παράγοντας των ΜΜΕ να λέει (λες και είναι εκλεγμένος βουλευτής) πως «υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας».

Κορυφαίοι οικονομολόγοι παγκοσμίως, νομπελίστες του είδους, που δεν έλαβαν πτυχίο στην ΕΣΣΔ, ούτε είπαν ποτέ να τρέξουμε στο Νομισματοκοπείο, έχουν αρθρώσει πολλές φορές τη γνώμη τους για την εγκληματική διαχείριση που έχει λάβει χώρα στο ελληνικό ζήτημα. Αυτοί οι οικονομολόγοι, ελέω ελευθερίας έκφρασης, ονομάστηκαν «συγγραφείς». Κατά τύχη, έτσι αποκάλεσε πέρυσι ο Κύριος Σόϊμπλε, πρώην εφοριακός και μπλεγμένος σε σκάνδαλα στη Γερμανία κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, τον Πωλ Κρούγκμαν του οποίου τα εγχειρίδια συνεχίζουν να εκπαιδεύουν τους καλύτερους οικονομολόγους και managers του πλανήτη. Το σύγχρονο Βατικανό με τα αλάθητά του, δε βρίσκονται στη Ρώμη αλλά κάπου μεταξύ Βερολίνου, Φρανκφούρτης και Βρυξελλών. Με όλα αυτά, έρχεται ένα ερώτημα έτι περαιτέρω του ευλόγου: Τελικά λένε την αλήθεια οι αριθμοί; Και αν ναι, πότε; Έρχεται ο Κόφτης ή πρέπει να βρούμε την τελική λύση για το ελληνικό ζήτημα;

Η πολιτική επικοινωνία που δείχνει καταιγίδα

Ο φετινός Σεπτέμβρης φαίνεται να είναι εκείνος που θα καταστήσει τους αριθμούς το ίδιο αξιόπιστους με τα λόγια των παραπάνω ανθρώπων που για κακή μας τύχη, είχαμε στη χώρα μας μέχρι και πρόπερσι πάμπολλους. Το κακό δεν είναι που έχουν αρχίσει να αλλάζουν γνώμη. Το κακό είναι οτι αλλάζουν γνώμη για τα το εστί σημερινή Ε.Ε, για λόγους, εκτός Ελλάδος. Η μία τράπεζα μετά την άλλη, ο ένας οίκος μετά τον άλλον, αρχίζουν πάλι να δείχνουν την πορεία του τέλματος του πιο αδίστακτου οικονομικού πειράματος που έλαβε χώρα στην Ευρώπη. Μιλάμε για οργανισμούς όπως η Bank of America η οποία υπολογίζει σε πρόωρες εκλογές, εκτός των όσων η κήρυξη αυτών μπορούν να επιφέρουν.

Θα ακούσουμε κατά πάσα πιθανότητα πολλές φορές, «φίλους και εταίρους» της χώρας μας (εντός και εκτός τειχών) οτι το «πρόγραμμα βρίσκεται στον αέρα» πως το «μέλλον της Ελλάδας στην ΕΖ είναι αβέβαιο», πως ακόμη καιαν χρειαστεί θα βρεθούν και άλλα «βιβλία εκτάκτου ανάγκης» στο ντουλάπι του Κυρίου Γιούνκερ. Όλα αυτά, χάρη στην ελευθερία έκφρασης. Το ζήτημα με την ΕΛΣΤΑΤ, καλό είναι να το προσέχουμε αρκετά καθώς σχετίζεται άμεσα με την απολογητική έκθεση που ετοιμάζει το ΔΝΤ το οποίο προσπαθεί να καθαρθεί και να απομονώσει το κομμάτι εκείνο το οποίο προχώρησε στην καταστατική του εκτροπή και οδήγησε τον Κύριο Όλι Ρεν να μας πει «κουράγιο» για τα όσα μέχρι σήμερα είναι ιστορία. Ας προσπαθήσουμε να πάμε στο μέλλον και να εξετάσουμε σε αφηγηματικό χρόνο αυτά που τότε θα διαβάζαμε: «Οι φόροι και η εκτίναξη του δημοσίου χρέους (μετά την είσοδο στα προγράμματα δημοσιονομικής σταθερότητας) σαν λόγος προς το ΑΕΠ, ήταν τα εργαλεία ανάπτυξης της Ελλάδας προκειμένου να βγει από την ύφεση. Επειδή δεν εφαρμόζονταν οι ανεφάρμοστες συνταγές, είπαμε πως ήταν η…εφαρμογή ανοήτοι, όπως είπε με όξος και χολή ο Κύριος Σόϊμπλε». Παράλογα και επικίνδυνα πράγματα που ακόμη και Γερμανοί πολιτικοί παράγοντες από όλο το πολιτικό φάσμα της Γερμανίας, ατενίζουν με απορία.

Στην πραγματικότητα, η Γερμανία έχει συμφέρον να μην έχει κανείς άλλος ανάπτυξη στην ΕΕ εκτός από εκείνη. Ό,τι «διαρθωτικό» γίνεται, γίνεται για να μπορεί η Γερμανία να στραγγαλίζει κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα οποιασδήποτε χώρας. Δύο έτη πριν και όταν ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς, συνάντησε την Κυρία Μέρκελ, πήρε μαζί του και κάποιους νέους που ήθελαν να εξελίξουν τις start up τους. Με κυνική ειλικρίνεια, η Κυρία Μέρκελ είπε στον Κύριο Σαμαρά πως «Ελπίζω να τους έχετε πει την αλήθεια Κύριε Σαμαρά και να σας μιλούν και μετά από τη σημερινή συνάντηση». Με την ίδια ειλικρίνεια, σε ελληνικό μέσο η Κυρία Μέρκελ είχε παραδεχτεί πως στόχος της Ε.Ε, είναι να γίνει πιο ανταγωνιστική σε σχέση με το Μεξικό και τις αναδυόμενες αγορές. Δείγμα των οποίων, είδαμε στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Για το μόνο που δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το δίδυμο Μέρκελ και Σοϊμπλε, είναι για ανειλικρίνεια. Τα χαρτιά τους, είναι ανοικτά εδώ και πολύ καιρό. Εμείς, τι κάνουμε;

Πως ένα δίκαιο και λογικό αίτημα, γίνεται παράλογο και «γραφικό»

Μαζί με τα όσα μας λέει το ζήτημα με την ΕΛΣΤΑΤ, μαζί με όσα ετοιμάζει το ΔΝΤ αναφορικά με το ελληνικό χρέος, μαζί με την αγαπημένη λέξη της Ε.Ε (Nein) έχουμε και άλλα πολλά ζητήματα που προμηνύουν μια νέα σύγκρουση η οποία θα έχει αβέβαιη κατάληξη.

Ο Κύριος Σώρρας, έρχεται για να γραφικοποιήσει ξανά οτιδήποτε μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα. Οι δυνάμεις που δεν επιθυμούν την επαναφορά ορισμένων δανειστών μας στη νομιμότητα, προωθούν ζητήματα τα οποία στον άνθρωπο που κουράστηκε και μούδιασε από την άσκηση των «ελευθεριών της έκφρασης» που αναφέρθηκαν παραπάνω, εντυπώνονται με συνειρμούς του τύπου «διαγραφή χρέους-Σώρρας-ανέφικτο». Επιπλέον, η Ελλάδα μετά από καιρό (συμπολίτευση) θυμήθηκε το Κατοχικό Δάνειο και τις γερμανικές αποζημιώσεις. Εάν αυτά υπάκουαν σε μια στρατηγική, είναι καλοδεχούμενες διεκδικήσεις οι οποίες μάλιστα, θα έχουν και διεθνή αντίκτυπο καθώς πέραν 2-3 κρατών, όλοι στην Ευρώπη έχουν εξαντληθεί από τη γερμανική κακοδιαχείριση η οποία πήρε στα χέρια της μια Ευρώπη με μέλλον και την καταδίκασε στο να έχει πιθανότητες εξέλιξης ενός σωστού γεωπολιτικού μουσείου.

Στη συγκεκριμένη περίσταση, το Κατοχικό Δάνειο και οι γερμανικές αποζημιώσεις, είναι μια ρήτρα απελπισίας που θέτει ο ελληνικός παράγοντας για την Αξιολόγηση που δε θα βγει, που δεν υπήρχε περίπτωση να βγει, από τον περασμένο Αύγουστο. Είναι απλά, ένα σημάδι μιας πιθανής «Εξόδου του Μεσολογγίου». Παρόλα αυτά, υπάρχει και ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός, περιφερειακού χαρακτήρα που θα λάβει χώρα στην Ελλάδα και αυτό είναι η Μεσογειακή Διάσκεψη. Η Ευρώπη, θελοντας και μη, έπεσε στην αυτεκπληρούμενη προφητεία της Συνθήκης του Μάαστριχτ όταν για χάρη της ΕΖ και χωρίς να έχουν τεθεί αρχικά σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (τις τελευταίες τελικά, τις έθεσε ο ισχυρός…) η Ε.Ε «νομιμοποιήθηκε» να έχει «δύο ταχύτητες». Αυτές οι ταχύτητες πλέον έχουν ένα τεράστιο εύρος απόστασης και το οποίο, η γερμανική διαχείριση δεν επιθυμεί να έρθει σε σύγκλιση.

Ταυτόχρονα, ένας νέος εμπορικός πόλεμος μεταξύ Γερμανίας-Ε.Ε και ΗΠΑ διεξάγεται με αφορμή την Apple και με βαθύτερη αιτία την γερμανική αδιαλλαξία και την έωλη εξέλιξη του ΤΤΙΡ. Μέσα σε όλα αυτά, αναμένουμε την ελευθερία έκφρασης που θα μας φωτίσει για το πώς γίνεται να αναμένει η City Group 7% ύφεση στην Ελλάδα και 40% πληθωρισμό…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Αφήνοντας στην άκρη την διακωμώδηση καταστάσεων και διαδικασιών, που έτσι κι αλλιώς είναι από μόνες τους γελοίες, πρέπει να (ξανα)δούμε την σοβαρή πλευρά των πραγμάτων.

Για να ελπίζει αυτός ο τόπος να δεί κάποτε (όποτε) μιάν άσπρη μέρα, πρέπει να χτυπηθεί και να εξοντωθεί η διαπλοκή.  Όχι να αλλάξει.  Να αφανιστεί.
Όχι ν' αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς, παρά να σηκωθεί να φύγει ο Μανωλιός και ν' αφήσει πίσω και τα κλεμμένα.

Θα βγεί σήμερα αύριο η κυβέρνηση και μεθαύριο στην ΔΕΘ ο δόλιος (=ο έχων δόλο) ο πρωθυπουργούλης και θα πανηγυρίζει πως χτύπησε την διαπλοκή.
Ποιά διαπλοκή χτύπησες χρυσέ μου;
Αυτή που μας βαράει αλύπητα;
Και αν υποτεθεί ότι κάτι άλλο χτύπησες εκτός από τον δόλιο (=τον κακομοίρη) τον λαό, αυτό είναι η παλιά διαπλοκή. 
Για νά 'ρθει η νέα.
Αυτή που ελπίζεις να σε στηρίζει (με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως) μέχρι να σε πετάξουν οι τοκογλύφοι συνεταίροι σου σα στυμμένη λεμονόκουπα. 
(Το ότι θα σε πετάξουν το ξέρεις. Απλώς ελπίζεις να μην πας κατ' ευθείαν στη χωματερή, αλλά να σε ανακυκλώσουν).

Άσε που χάρη κάνεις στους παλιούς.
Εισπράττεις καμιά πενηνταριά-εξηνταριά μύρια απ' τους καινούργιους, δίνοντας επί της ουσίας συχωροχάρτι στους παλιούς χαρίζοντάς τους πάνω από 600 εκατομμύρια έως ένα δις και παραπάνω ευρώ (αδιευκρίνιστα τα ποσά που χρωστάνε).
Αμ έτσι τους χτυπάμε κι εμείς χρυσέ μου, δεν περιμέναμε εσένα.
Τα δε 50 με 60 μύρια θα τα δώσεις στους τοκογλύφους να πιούν καφέ εις υγείαν του μ@λάκα (λαού και πρωθυπουργού) που κερνάει.

Να σου πούμε κάτι δόλιε;
Αλλά μη στενοχωρηθείς.
Την έχεις χάσει την μπάλα. Και κλωτσάς αέρα. 
Κάνεις πως παίζεις.
Στην ουσία τρέχεις εδώ κι εκεί και γελάει ο κόσμος.
Προς το παρόν διαιτησία, επόπτες, παρατηρητές είναι όλοι μαζί σου. Στημένο. Κερδίζεις.

Να δούμε όμως τί θα κάνεις όταν μπεί στο γήπεδο και η άλλη ομάδα: ο λαός.
Αν δηλαδή μπεί.
Που ελπίζουμε να μπει.
Έστω και στις καθυστερήσεις!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ήταν γνωστό πως μέχρι και πριν λίγο καιρό η Τουρκία -υπό την σιωπηλή συναίνεση των ΗΠΑ- λειτουργούσε ως "χωροφύλακας" στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Τα σχέδια του Ταγίπ Ερντογάν ήθελάν να αναβαθμίσουν την Τουρκία στον απόλυτο βαθμό και να την επιβάλουν ως πολιτικό μοντέλο διακυβέρνησης στην ευρύτερη περιοχή. Πολλές φορές η Τουρκία παραβίασε όρους και συνθήκες της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, λειτουργώντας αποκλειστικά υπέρ των δικών της συμφερόντων. Σε αυτή την προσπάθειά της δεν δίστασε είτε να αρνηθεί τη χρήση ΝΑΤΟϊκών βάσεων που βρίσκονται στο έδαφός της, είτε να ανεβάσει την προκλητικότητα και την επιθετικότητά της (τόσο διπλωματικά όσ και στρατιωτικά) προς δυτικές χώρες, με πρώτο "υποδοχέα" αυτής της "πειρατικής" συμπεριφοράς την Ελλάδα (αμφισβήτηση κυριαρχίας Αιγαίου, απειλή επί της ΑΟΖ, εμπλοκή και δημιουργία προβλημάτων σε Θράκη και Δωδεκάνησα κ.α.).

Τον τελευταίο χρόνο η Άγκυρα κατόρθωσε να βρεθεί αντιμέτωπη με την οργή του Πούτιν και να προκαλέσει περαιτέρω την Ουάσιγκτον (ιδιαίτερα μετα το αποτυχημένο στρατιωτικό τουρκικό πραξικόπημα). Ως αποτέλεσμα, παρά την συγκυριακή βραχυπρόθεσμη επανασύσταση σχέσεων με την Ρωσία και εμφανίζεται ως ο πλέον ασταθής σύμμαχος των ΗΠΑ, ενώ δεν διστάζει να απειλεί την ενότητα και τα στρατηγικά του ΝΑΤΟ στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, ιδιαίτερα με την Συριακή κρίση και την πρόσφατη παράνομη είσοδο τουρκικών στρατιωτικών τμημάτων που βάλουν κατά των Κούρδων που βρίσκονται επί Συριακού εδάφους. Με απλά λόγια, η Τουρκία έχει κατορθώσει να γίνει ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας ισχυρής αποσταθεροποίησης στον ήδη αποσταθεροποιημένο χώρο που βρίσκεται μεταξύ Συρίας και Ιράκ, όπου διεξάγονται σκληρές μάχες σε έναν πόλεμο που έχει περισσότερο διεθνιστικά χαρακτηριστικά, μεταξύ του ISIS (και των υποστηρικτών του) και των δυνάμεων της Συρίας, του Ιράκ, των Κούρδων, της Χεζμπολάχ, του Ιράν, της Ρωσίας και (εσχάτως) των ΗΠΑ.

Βέβαια, σε αυτη τη μάχη κατά του ISIS το μωσαϊκό συμμαχιών είναι κάτι περισσότερο από πολύπλοκο αλλά και εύθραυστο. Η πρόσφατη, μάλιστα, εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο κατά του ISIS δημιούργησε ισχυρότατους κραδασμούς στις ευαίσθητες συμμαχίες των ΗΠΑ με τους Κούρδους, σε κάποιες περιπτώσεις έφερε αντιμέτωπους τους Κούρδους με τις στρατιωτικές δυνάμεις του Άσαντ, απομακρύνει την Ευρωπαϊκή Ένωση από σκέψεις καλής συνεργασίας με την Τουρκία, ενώ δημιούργησε βαρύ κλίμα στις πρόσφατα ανανεωμένες σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα.

Όλοι καλούν τον Ταγίπ Ερντογάν να σταματήσει άμεσα τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων, αλλά ο τούρκος πρόεδρος αντεπιτίθεται με σφοδρότητα έναντι όλων. Η Τουρκία αρνείται ότι έχει συμφωνήσει σε εκεχειρία με τους Κούρδους υποστηρίζοντας ότι ορισμένοι κούρδοι πολιτοφύλακες της Συρίας παραμένουν δυτικά του ποταμού Ευφράτη παρά τις υποσχέσεις ότι θα μετακινηθούν ανατολικά, κάτι που είναι απαράδεκτο. Αυτό δήλωσε σ ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Ομέρ Τσελίκ στο πρακτορείο Anadolu.

Όπως δημοσιεύθηκε από την Hurriyet, σε απολογία κλήθηκε ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα Τζον Μπας για αναφορές της Ουάσινγκτον περί της τουρκικής εισβολής στην Συρία.
Ειδικά η Άγκυρα εμφανίζεται ιδιαιτέρως ενοχλημένη για αμερικανικές αναφορές που αφορούν το YPG και τις φήμες ότι συνήφθη εκεχειρία μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων.
«Τονίστηκε πως οι αναφορές αυτές είναι απαράδεκτες και δεν συνάδουν με τις συμμαχικές μας σχέσεις», ανέφερε ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Ταντσού Μπιγκλίτς.
Η δήλωση του Μπιγκλίτς έρχεται μετά από αυτές του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Άστον Κάρτερ, του ειδικού απεσταλμένου για τον συντονισμό του αγώνα κατά του ΙΚ των ΗΠΑ Μπρετ Μακγούρκ και του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με τις οποίες σταμάτησαν οι συγκρούσεις Τούρκων και Κούρδων στην Συρία.

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Sputnik, μετά την ακύρωση της συνάντησης των αρχηγών ΓΕΕΘΑ των δυο χωρών, στρατηγών Χουλούσι Ακάρ και Βαλερί Γερασίμοφ, έρχεται να προστεθεί και η ακύρωση της επίσκεψης του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αττάλεια της Τουρκίας, για να παρακολουθήσει φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου ανάμεσα στις δύο χώρες.
Την μη μετάβαση του Πούτιν ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του Ντμίτρι Πεσκόφ, με την ολίγον ειρωνική μάλιστα αναφορά, «θα υποστηρίξουμε την ομάδα μας εκ του μακρόθεν»! Όπως είχε μεταδοθεί τις προηγούμενες ημέρες, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε αποδεχθεί την πρόσκληση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν…

Επίσης, το Ιράν κάλεσε την Τουρκία να σταματήσει “γρήγορα” τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις για να μην περιπλέξει περισσότερο την κατάσταση στην περιοχή, σύμφωνα με τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης.
“Η συνέχιση της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στη Συρία περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Μπαχράμ Γασεμί, τον οποίο επικαλείται σήμερα η ιρανική τηλεόραση. Οι συγκρούσεις στη βόρεια Συρία “προκαλούν τον θάνατο αθώων και είναι αναγκαίο ο τουρκικός στρατός να σταματήσει γρήγορα τις στρατιωτικές του ενέργειες”, υπογράμμισε.
Το Ιράν είναι ο βασικός υποστηρικτής του Μπασάρ αλ-Ασαντ στην περιοχή. Η Τεχεράνη στηρίζει πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά το συριακό καθεστώς, στέλνοντας στη Συρία στρατιωτικούς συμβούλους και εθελοντές για να πολεμούν στο πλευρό του συριακού στρατού τις ένοπλες οργανώσεις ανταρτών και τους τζιχαντιστές.

Τι κι αν διαρρέεται ότι οι Αμερικανοί μεσολάβησαν για να επιτευχθεί κατάπαυση πυρός ανάμεσα στους δυο συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών στο μέτωπο της Συρίας… έρχεται λίγες ώρες μετά η επίσημη τουρκική πλευρά να το διαψεύσει και να δηλώσει μέσω του υπουργείου Εξωτερικών, ότι η στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία θα συνεχιστεί έως ότου εξαλειφθούν όλες οι στρατιωτικές απειλές…
Τι κι αν η αμερικανική πλευρά αποκάλεσε «απαράδεκτες» τις συγκρούσεις σε ένα σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα να σταματήσει. Πλήρης αδιαφορία, με τους Τούρκους να αντιτείνουν ουσιαστικά, ότι απαράδεκτες είναι οι αμερικανικές θέσεις και η Άγκυρα απλώς αναμένει την εκπλήρωση της δέσμευσης ότι οι Κούρδοι μαχητές θα παραμείνουν ανατολικά του Ευφράτη, ενώ οι Κούρδοι έχουν δηλώσει πως "ότι κερδίζεται με αίμα παίρνεται πίσω με αίμα" και έχουν αρχίσει να συντάσσονται για να αντιμετωπίσουν (και πιθανότατα να συνθλίψουν) την τουρκική εισβολή, η οποία μπορεί να έγινε στην Τζαραμπλούς και να επεκτείνεται επί των συρο-τουρκικών συνόρων, αλλά έχει ήδη διαπιστωθεί ως τουρκική "τάση" προς το Χαλέπι, το οποίο δια στόματος του ίδιου του Ερντογάν αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...

Η αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή που επιφέρει η Τουρκία γίνεται πολύ επικίνδυνη και ήδη άρχισαν να εκφράζονται προβληματισμοί για τις σύνθετες επιδιώξεις του Ερντογάν. Ευελπιστούμε πως αυτοί οι προβληματισμοί υπάρχουν και στην συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου (η οποία δεν ασκεί πολιτική ουσίας, αλλά ασχολείται αποκλειστικά με την μικροπολιτική και την επικοινωνία), αφού η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο επανήλθε δριμύτερη...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Σε επίπεδο τακτικισμού, ο Ταγίπ Ερντογάν παίρνει πράγματι αριστείο. Η αντίληψη στη χώρα μας για τα όσα συμβαίνουν έμμεσα ή άμεσα με την Τουρκία, δυστυχώς δεν διεκδικεί αριστείο. Πράγματι, η όποια σύλληψη των όσων συμβαίνουν διαχρονικά με την Τουρκία, αγγίζεται είτε με ενθουσιασμό, είτε με απογοήτευση. Και οι δύο τελευταίοι σύμβουλοι, είναι πάντα κακοί για να προσεγγίσουμε τις τάσεις όσων εξελίσσονται στην περιοχή. Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Τουρκία, εμπλέκονται σε ένα παίγνιο το οποίο θα κρίνει πολλά για το μέλλον της περιοχής αλλά και για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στις διεθνείς υποθέσεις στη συνέχεια του 21ου αιώνα.

Τα αδιέξοδα των ΗΠΑ

Ο Αϊζενχάουερ, υποστήριζε πως ο σχεδιασμός, σχεδόν ποτέ δεν εξυπηρετεί στην πράξη, είναι όμως αναπόφευκτο το να μη γίνει και να μη ληφθεί υπόψιν. Κάπως έτσι λαμβάνουν χώρα οι πολιτικές εξελίξεις όταν δρουν μεγάλες δυνάμεις. Οι μεγάλες δυνάμεις, (όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα) είναι υποχρεωμένες να σχεδιάζουν σε βάθος γενιάς των πολιτών τους (20 έτη). Αυτό, γίνεται επειδή οι αποκλίσεις ή οι επαυξήσεις του μεριδίου ισχύος τους (σε διεθνή κλίμακα) επηρεάζουν άμεσα την εσωτερική τους κατάσταση από την οποία κρίνονται τα εκλογικά αποτελέσματα.

Ο σχεδιασμός, είναι λοιπόν απαραίτητος, όμως δεν είναι αρκετός. Όπως δεν είναι αρκετή και η διαθέσιμη ισχύς που έχει κάθε χώρα προκειμένου να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα, έναντι άλλων. Το timing, όπως απέδειξε ολόκληρος ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, είναι ο ουσιαστικός παρονομαστής σε κάθε πολιτικό δρώμενο. Ο αριθμητής, παίρνει πάντα την αξία που του δίνει η αναλογία του με τον αυτόν τον παρονομαστή.

Ο σχεδιασμός της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από την απερχόμενη (πλέον) κυβέρνηση Ομπάμα, ξεκίνησε από μια άβολη αφετηρία. Αυτή η άβολη αφετηρία, ήταν η τραγική στρατηγική που χάραξε η προκάτοχος κυβέρνηση, αυτή του Μπους. Ωστόσο, τα 3 τελευταία έτη, οι ΗΠΑ δεν έκαναν κάποιο ολέθριο σφάλμα στη Μέση Ανατολή. Μπορούμε να πούμε μάλιστα ότι και λόγω της αμερικανικής κοινής γνώμης, η Μέση Ανατολή έχει γίνει τραύμα για κάθε δρώντα που ασχολείται επαγγελματικά με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Το μοιραίο λάθος, το έκαναν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία.

To ζήτημα της ανοικτής διεξόδου

Οι ΗΠΑ, σχετικά με την Ουκρανία, ίσως να υποτίμησαν τη ρωσική αποφασιστικότητα καθώς η Ουκρανία, αποτελεί ζωτικό κομμάτι της ρωσικής ύπαρξης. Οι ΗΠΑ, με την ουκρανική εμπλοκή, θεώρησαν πως η Ρωσία θα περάσει σε μια φάση εσωστρέφειας και πλήρους ενασχόλησης με την Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα, θα έμπαινε ένα όριο στη μελλοντική ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Η Ρωσία όμως, αντέδρασε έτσι όπως κανείς δεν περίμενε. Το ζήτημα της Συρίας, σχετίζεται άμεσα με αυτό της Ουκρανίας, τόσο από πλευράς του μεγάλου παιχνιδιού που γίνεται αναφορικά με την ενεργειακή διπλωματία της περιοχής, όσο και με το άλλο σοβαρό διακύβευμα της ρωσικής ατζέντας (εξίσου ζωτικό για τη Μόσχα).

Η Συρία, και η ρωσική επιρροή που κατοχυρώνεται μέσα από το ασαντικό καθεστώς, αποτελούν τις ουσιαστικές διεξόδους της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι, η Ρωσία προσπάθησε να στηρίξει τον Άσαντ ενώ τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Τουρκία επιθυμούσαν την κατάρρευση του καθεστώτος αφήνοντας επισφαλές μέλλον για τη ρωσική επιρροή στη Συρία. Αν ο ενεργειακός διάδρομος μέσα από την Ουκρανία είναι παγωμένος λόγω των εξελίξεων από το 2013 και μετά και αν ο Turkish Stream ακυρώθηκε μετά την κατάρριψη του Su-24, τότε αποκλεισμός της Ρωσίας από τη Συρία, θα σήμανε μια γεωπολιτική και γεωοικονομική καταστροφή για τη Ρωσία.

Η Ρωσία, όπως έδρασε και στο ζήτημα της Γεωργίας 8-9 χρόνια πριν, όπως αντέδρασε και στο ζήτημα της Ουκρανίας, (με την προσάρτηση της Κριμαίας) έτσι έδρασε και στη Συρία. Οι δυνάμεις του ΙΚ επλήγησαν με σφοδρότητα από τη ρωσική παρουσία και η Ρωσία, θα είναι σε δεσπόζουσα θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επόμενη μέρα της Συρίας, όποια και αν είναι αυτή. Επομένως, αν υπάρχει κάποιο αδιέξοδο για τις ΗΠΑ, αυτό οφείλεται στην αφετηρία του η οποία είναι τόσο η διακυβέρνηση Μπους και η πολιτική του στη Μ. Ανατολή, όσο και η αμερικανική εμπλοκή στην Ουκρανία, η οποία "εξανάγκασε" τη Ρωσία να δράσει δυναμικά, σε μια περιοχή που πλέον στις ΗΠΑ, δεν επιθυμούν να παρέμβουν στρατιωτικά.

Το Ιράν, η Τουρκία και οι Κούρδοι. Γιατί είναι τόσο μπερδεμένα τα πράγματα;

Αφού εξετάσουμε χονδρικά τις πολιτικές των δύο μεγάλων δυνάμεων στο ζήτημα της Συρίας, οφείλουμε να δούμε ακολούθως, τους περιφερειακούς παίκτες. Μια αδιαμφισβήτητη διπλωματική επιτυχία της προεδρίας Ομπάμα, ήταν η πρόσφατη συμφωνία με το Ιράν (έστω και προκαταρκτική). Το Ιράν, επειδή είναι η γεωοικονομική και γεωπολιτική γέφυρα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ασίας, ευρισκόμενο επίσης στην πολυτάραχη και κρίσιμη περιοχή του Περσικού Κόλπου , έχοντας και ακτογραμμή στην Κασπία Θάλασσα, είναι η κρίσιμη κορωνίδα της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία και η χρησιμότητα αυτής από τις ΗΠΑ, αποτελεί μια αντίστροφη αναλογία σε σχέση με αυτή που έχει την εκάστοτε φορά η Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη. Στην περίοδο Μπους (που συνέπεσε με την διακυβέρνηση Αχμεντινετζάντ στο Ιράν) η Τουρκία, μαζί με το Ισραήλ, αποτελούσαν τον άξονα προώθησης των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Όσο πιο τεταμένες είναι οι σχέσεις των ΗΠΑ με το Ιράν, τόσο πιο σημαντική είναι η Τουρκία. Η Άγκυρα, δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένη με μια τέτοια αντίστροφη αναλογία, ιδιαίτερα όταν οι πιθανότητες λένε πως οι ΗΠΑ και το Ιράν, θα πορευθούν σε μια άλλου είδους σχέση (σαφώς αναβαθμισμένη) στο μέλλον. Από ένα τέτοιο γεγονός, δυσαρεστείται και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίον Ισραήλ και Τουρκία, έχουν ακόμη κάποιους κοινούς τόπους που πλαισιώνουν τα συμφέροντά τους, πέραν από την πανικόβλητη θέληση της Τουρκίας να ζητήσει "συγγνώμη" σε Ισραήλ και Ρωσία, λίγες μέρες πριν το πραξικόπημα, διαβλέποντας έτσι πως δε θα μπορούσε να εισβάλλει στη Συρία έχοντας εχθρότητα με όλους τους δυτικούς και περιφερειακούς δρώντες.

Το Ιράν, όπως και η Συρία, αντιλαμβάνονται και συμμερίζονται ρεαλιστικά τους τουρκικούς φόβους για την παρουσία των Κούρδων. Ο πραγματικός εφιάλτης της Τουρκίας, που πηγάζει από το λεγόμενο "Σύνδρομο των Σεβρών", είναι η ένωση των Κούρδων (Ιράν, Ιράκ, Αρμενίας, Τουρκίας και Συρίας). Ένα τέτοιο σενάριο, εγείρει ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας για την Τουρκία. Ο τουρκικός τακτικισμός, παίρνει άριστα καθώς ανα δεκαπέντε μέρες, η Τουρκία έχει άλλον εχθρό και άλλον σύμμαχο. Αυτός ο τακτικισμός όμως, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει στρατηγική διάσταση και πώς να έχει, όταν οι εξελίξεις είναι τόσο ρευστές και τα συμφέροντα των ισχυρών δρώντων (ΗΠΑ και Ρωσία) αλλά και των περιφερειακών, αλλάζουν.

Τα γεγονότα στα οποία δεν μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη, είναι και αυτά που μπορούν να μας οδηγήσουν σε κάποια (όσο είναι δυνατόν) ανάγνωση της κατάστασης της περιοχής. Το ΙΚ, από "άτυπος σύμμαχος" της Τουρκίας, έγινε πλέον το νομιμοποιητικό πρόσχημα για να εισέλθει η Τουρκία στη Συρία. Ρωσία και ΗΠΑ, δε θα ήθελαν με τίποτε να επέμβουν σε μια περιοχή που δρούν Κούρδοι και τους οποίους έχουν υποστηρίξει. Ο αφορισμός που έχει λάβει υστερικές διαστάσεις στην Ελλάδα, είναι πως "Οι ΗΠΑ και η Ρωσία γύρισαν την πλάτη στους Κούρδους". Είναι όμως έτσι;

Η αργή εξέλιξη του Κουρδικού και ο τουρκικός αντι-αμερικανισμός

Ένας πολύ σημαντικός λόγος στον οποίον δίνουμε σχετικά μικρή σημασία, είναι πως οι ΗΠΑ, και να ήθελαν να παρέμβουν ενεργά και άμεσα στην περιοχή (εκτός του πολέμου δι’ αντιπροσώπων) δεν μπορούν καθώς από τον περασμένο Ιούλιο, βρίσκονται και τυπικά σε προεκλογική περίοδο. Οι ΗΠΑ, παρουσιάζονται ως "ταπεινωμένες από τον Ερντογάν". Στην πραγματικότητα, η μόνη δύναμη η οποία έχει ταπεινωθεί από τον Ερντογάν, είναι η Γερμανία και η Ε.Ε στο ζήτημα του προσφυγικού.

Τα αμερικανικά συμφέροντα, επιθυμούν την Τουρκία εντός ΝΑΤΟ. Οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις πριν την κατάρριψη του Su-24 από τουρκικές δυνάμεις, ήταν ανησυχητικά καλές για την Ουάσινγκτον. Η Ρωσία, στηρίζοντας αυτή τη στιγμή την Τουρκία, στόχο δεν έχει να γίνει ο καλύτερος στρατηγικός εταίρος της Άγκυρας. Στόχο έχει τον αποσυντονισμό του ΝΑΤΟ, του οποίου η πολιτική, αποτελεί και τη μεγαλύτερη γεωπολιτική απειλή για τη Μόσχα. Ο ρωσικός σχεδιασμός, έχει αυτή τη στιγμή το προνόμιο να έχει ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας και με τους Κούρδους της Συρίας και με την Τουρκία. Παράλληλα, μην ξεχνάμε πως ο Ρώσος πρόεδρος έχει συναντηθεί στη Μόσχα και με τον επικεφαλής του Κουρδικού κόμματος της Τουρκίας. Γιατί όμως οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν στηρίζουν ανοικτά τους Κούρδους; Γιατί τους ζητούν πολλές φορές μετατόπιση; Η απάντηση, είναι σχετικά απλή: Γιατί οι Κούρδοι, δεν είναι κράτος. Ακόμη και σε νομική διάσταση (διεθνοδικαιϊκή) θα άνοιγε ο ασκός του Αιόλου ανά τον κόσμο όλων εκείνων των μειονοτήτων που επιθυμούσαν αυτονομία ή /και ανεξαρτησία. Γιατί δε θα είναι οι Κούρδοι, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επόμενη μέρα της Συρίας; (που τόσο έχουν συνεισφέρει στον πόλεμο κατά του ΙΚ) Για τον ίδιον λόγο. Δεν είναι κράτος, δεν έχουν επίσημη παρουσία και επιπρόσθετα, τα όποια συμφέροντά τους τα διαχειρίζονται οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Η "ταπείνωση" λοιπόν του Μπάιντεν, ήδη τις τελευταίες ώρες έχει αρχίσει να αλλάζει μορφή καθώς επίσημα αμερικανικά χείλη εκδηλώνουν την ανησυχία τους για την παράνομη τουρκική εισβολή στη Συρία. Πέραν της προεκλογικής περιόδου στην οποία βρίσκονται οι ΗΠΑ και του αδιεξόδου στο οποίο περιήλθαν αναφορικά με τη Ρωσία, είναι γνωστό πως μια δύναμη σαν την Ουάσινγκτον που είναι στην πρωτοκαθεδρία του διεθνούς συστήματος ισορροπίας ισχύος, γνωρίζει πως να δρα πότε έχοντας ως αντίπαλο και πότε έχοντας ως σύμμαχο, τον "αντι-αμερικανισμό".

Αμέσως μετά το τουρκικό πραξικόπημα, ο Ερντογάν έσπευσε να ανατρέξει στο κυνήγι φαντασμάτων προκειμένου να δείξει πως "ξένος δάκτυλος", επιβουλεύεται την τουρκική σταθερότητα. Ο Ερντογάν, ερέθισε το αντι-αμερικανικό μένος των εκατομμυρίων υποστηρικτών του στην Τουρκία και αγόρασε μηδενικό πολιτικό κόστος για την αποψίλωση του κεμαλισμού στην Τουρκία, ώρες μετά την παταγώδη αποτυχία του πραξικοπήματος. Πίσω από τις ασυνήθιστα "φιλικές" δηλώσεις του Μπάιντεν, βρίσκεται μια "νίψη χειρών" για τα όσα πιθανώς θα ακολουθήσουν αναφορικά με την Τουρκία, η οποία έκανε και επίσημα εχθρούς τους Κούρδους αλλά και το ΙΚ. Μιλάμε για ασύμμετρες απειλές που θα προκαλέσουν (το μόνο βέβαιο) απίστευτη φθορά στην Τουρκία (γι’ αυτό άλλωστε και ο Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του, προκειμένου να αγοράσει χρόνο και ανοχή από τους Τούρκους πολίτες).

Οι ΗΠΑ (η απερχόμενη κυβέρνηση) δεν αφήνουν πλέον περιθώρια στον Ερντογάν να χρησιμοποιήσει αντι-αμερικανική ρητορική σε ενδεχόμενα πλήγματα που θα δεχθεί η Τουρκία. Το ίδιο, πράττει και η Ρωσία η οποία χρησιμοποιεί την Τουρκία και τις -πιθανώς- αναβαθμισμένες σχέσεις της με την Άγκυρα, ως προειδοποίηση για τις ΗΠΑ για ζητήματα που αφορούν την Ουκρανία αλλά και για την αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ. Το Κουρδικό, είναι ένα ζήτημα που έχει ακόμη δρόμο μπροστά του. Το μόνο σίγουρο είναι πως τόσο η τουρκική οικονομία, όσο και η πολιτικο-κοινωνική συνοχή, θα πληγούν από τις περιπέτειες που ακολούθησαν τη νεο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας. Κάτι ακόμη σίγουρο είναι πως ο κουρδικός πληθυσμός που ζει σε όλα τα κράτη της περιοχής, είναι πολύ σημαντικός για να αγνοηθεί και πως δεν μπορούν να έχουν κυρίαρχο ρόλο σε μια υπο-περιφέρεια όλες οι δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

* Ο κ. Αλέξανδρος Θ. Δρίβας είναι Συντονιστής Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Διάβασα αυτές τις γραμμές του φίλου μου Κρεσέντσιο Σαντζίλιο και σκέφτηκα ότι ή ήρθε η ώρα να ασχοληθώ για εκατοστή (και δεν υπερβάλω) φορά στο θέμα της οριοθέτησης της ταλαιπωρημένης ελληνικής ΑΟΖ:

«Για την Ελλάδα ασφαλώς η σύνδεση ΑΟΖ με την Αίγυπτο είναι εκ των ουκ άνευ! Να προχωρήσει λοιπόν! Να μη κοιτάξει κανένα στα μάτια, και να την κάνει! Ακριβώς όπως έκανε ο Τάσος Παπαδόπουλος και η Κύπρος έγινε οικονομικο-πολιτικός παίχτης στην Μεσόγειο (άσχετα κι αν οι μετέπειτα Πρόεδροι πρόδωσαν και προδίδουν). Δεν μπορείς, κύριε, να κυβερνήσεις τη χώρα σου και να πραγματοποιήσεις τα ζωτικά της συμφέροντα (λέμε τώρα, γιατί δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο) και για το δίκιο σου να συγκρουστείς ακόμη και με τους άλλους, αν τρέμεις από φόβο μη σου κάνουν αυτοί νταντά και καταλήγεις πάντα σε άσκοπα μπλαμπλά και σε «φιγούρες» ουσιαστικής κενότητας! Με μια συμπεριφορά σαν κι αυτή εσύ ο ίδιος ξεπέφτεις στα μάτια εκείνων που κάθονται αντίκρυ σου και απ’ την αρχή είσαι κιόλας απαξιωμένος διότι δείχνεις να μην έχεις προσωπικότητα που επιβάλλεται. Έτσι, τελικά, όταν η Αθήνα μας παραμυθιάζει για καθορισμό της ΑΟΖ και μας λέει πως γι’ αυτό συνέχεια συζητάει με τους τρεις άλλους, αλλά μετά δεν γίνεται ακριβώς τίποτα – αυτό πώς λέγεται;! Και πώς λέγεται το να έχεις με το μέρος σου το Δίκαιο της Θάλασσας που ισχύει για όλον τον πλανήτη(!) και να μη κάνεις τίποτα για να το εφαρμόσεις;! Θα μας κάνει πόλεμο ο Ερντογάν; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, γιατί αλλιώς θα πάρει φωτιά ολόκληρη η Μέση Ανατολή. Δεν το θέλει ο Ομπάμα και μας απειλεί γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει τον Ερντογάν και θέλει να μας πουλήσει το πανάκριβο φυσικό αέριο του από σχιστόλιθο ή να μας κρατάει όμηρούς του; Εδώ σε θέλω! Οργάνωσε μια καμπάνια ενημέρωσης του λαού, πρόταξε την ελληνική ΑΟΖ ως βασικό και αναγκαίο μέσο επιβίωσης της Ελλάδας (γιατί όντως είναι!), κάνε ψηφοφορία στην Βουλή και έχε την υποστήριξή της: με τον λαό και την Βουλή μαζί σου έχεις όλη τη δύναμη για να συγκρουστείς για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας σου! Έλεος πια! Η Ελλάδα τίποτα άλλο δεν κάνει παρά τα συμφέροντα των ΗΠΑ εις βάρος των δικών της συμφερόντων».

Η Ελλάδα διαθέτει θαλάσσια σύνορα με έξη κράτη: την Τουρκία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία και έτσι χρειάζεται να κάνει οριοθέτηση της ΑΟΖ της και με τα έξη αυτά κράτη. Όμως την περίοδο αυτή, όταν παίζονται τόσα γεωπολιτικά παιχνίδια στην Ανατολική Μεσόγειο, πρέπει να αναλάβουμε μια θαρραλέα πρωτοβουλία να απαλλαγούμε από το φοβικό σύνδρομο, που μας διακατέχει και να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας με αυτές της Αιγύπτου και της Κύπρου, γιατί υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα υδρογονονθράκων στο θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Κύπρο και την Ελλάδα. Βέβαια, η Κύπρος και η Αίγυπτος δεν κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και ασχολούνται σοβαρά με τις έρευνες για τους υδρογονάνθρακες στην ΑΟΖ τους. Εμείς απλώς παρακολουθούμε τις εξελίξεις και μας αρέσει να διοργανώνουμε τριεθνείς διασκέψεις με αυτά τα κράτη και να βγάζουμε φωτογραφίες και πομπώδη συμπεράσματα αυτών των «σημαντικών» διασκέψεων.

Τα τρία κράτη έχουν, μέχρι σήμερα, συναντηθεί τρεις φορές. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο τον Νοέμβριο του 2014 με την υπογραφή της Διακήρυξης του Καϊρου . Ακολούθησε η δεύτερη στην Λευκωσία τον Απρίλιο του 2015 με τη Διακήρυξη της Λευκωσίας. Στην τρίτη συνάντηση, τα τρία κράτη υπέγραψαν την Διακήρυξη των Αθηνών και επανέλαβαν ακριβώς τα ίδια , που είχαν κάνει και τις δύο προηγούμενες φορές. Επρόκειτο για μια καταθλιπτική εικόνα, για μια «Ισπανική υποχώρηση», αφού η Ελλάδα συνεχίζει να πάσχει από το φοβικό σύνδρομο και δεν τολμά να οριοθετήσει τις ΑΟΖ της.

Συνεχίζουν πάντως να μας κοροϊδεύουν, όταν αναφέρονται στις συναντήσεις των εμπειρογνωμόνων τους , που πρέπει να αποφασίσουν για τις γεωγραφικές συντεταγμένες των ΑΟΖ τους. Είναι κοινό μυστικό ότι αυτές οι γεωγραφικές συντεταγμένες έχουν ήδη καθοριστεί. Επομένως, όλα είναι έτοιμα για την οριοθέτηση και το μόνο που απομένει είναι η πολιτική βούληση να οριοθετήσουν την ΑΟΖ τους, χωρίς να κοιτάζουν κρυφά προς την πλευρά της Τουρκίας.

Oριοθέτηση με Αίγυπτο

Άμεση προτεραιότητα της κυβέρνησης της Ελλάδας πρέπει να είναι όχι πόσα τηλεοπτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας πρέπει να έχει η πατρίδα μας, αλλά πόσες χιλιάδες τετραγωνικά μίλια θα καταλαμβάνει η ΑΟΖ της σε σχέση με την Αίγυπτο, γιατί η εμβέλεια των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας είναι μεγαλύτερης σημασίας από τον αριθμό των καναλιών που, μέχρι στιγμής, φαίνεται να θαλασσοπνίγονται.

Η οριοθέτηση με την Αίγυπτο ξεκίνησε στραβά από την αρχή, όταν η ελληνική κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή αποφάσισε να αρχίσει συζητήσεις με την κυβέρνηση της Αιγύπτου, που είχε μια απόλυτα φιλοτουρκική πολιτική, το 2009. Η Ελλάδα έκανε ένα τραγικό λάθος, διότι άρχισε τις συνομιλίες της με την Αίγυπτο χωρίς να εξασφαλίσει κάποια ρητή και σαφή διαβεβαίωση από αυτήν ότι θα δοθούν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο και στην Στρογγύλη. Η Ελλάδα δέχθηκε ένα χαστούκι από τους Αιγυπτίους, όταν αυτοί ενημέρωσαν την ελληνική πλευρά ότι θα αρχίσουν συνομιλίες για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με τη Τουρκία τη στιγμή που η Αίγυπτος δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία! Η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία μόνο αν δεν αναγνωρισθούν τα δικαιώματα του Καστελόριζου και της Στρογγύλης. Ο νοών νοήτω.

Έτσι, η Αίγυπτος ενημέρωσε την ελληνική πλευρά ότι θα διεξήγαγε συνομιλίες μαζί της στο Κάιρο στις 20 Ιουνίου του 2009 και αμέσως μετά στις 22 Ιουνίου 2009 με τη τουρκική πλευρά! Η τότε Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Ντόρα Μπακογιάννη, αντί να προβεί σε έντονη διαμαρτυρία για αυτή την αιγυπτιακή θέση, που παραβιάζει ξεκάθαρα το Δίκαιο της Θάλασσας, προσήλθε στη συνάντηση στις 20 Ιουνίου γνωρίζοντας ότι δυο μέρες αργότερα Αιγύπτιοι και Τούρκοι θα κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.

Φαίνεται με την αλλαγή καθεστώτος στην Αίγυπτο έχει ανοίξει ένας νέος δρόμος , που κάνει την Ελλάδα αισιόδοξη για μια οριοθέτηση που θα είναι χρήσιμη και για τα δύο κράτη. Ένας άλλος λόγος που πρέπει να βιαστούμε είναι ότι ο Ερντογάν έχει αρχίσει, με τις ευλογίες των Αμερικανών, να ερωτοτροπεί με τον Σίσι.

Οριοθέτηση με Κύπρο

Από την εποχή της ανακήρυξης της κυπριακής ΑΟΖ από τον Τάσσο Παπαδόπουλο, όλες οι κυπριακές κυβερνήσεις ζήτησαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις να γίνει η οριοθέτηση των ΑΟΖ των δύο κρατών. Για 12 χρόνια τώρα η Ελλάδα δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να συμβεί κάτι τέτοιο, δέσμια του φοβικού συνδρόμου, που μας διακατέχει για πολλές δεκαετίες. Είναι γνωστή η αδικαιολόγητη αντίδραση της Ντόρας Μπακογιάννη, όταν έμαθε ότι ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος θα ανακήρυσσε ΑΟΖ και θυμωμένη του είπε ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η Κύπρος διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα δεν φοβήθηκε και δεν συνέβη απολύτως τίποτε.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα ασχολήθηκε με την κυπριακή ΑΟΖ το 2003, όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε από την Κύπρο να μη κάνει την σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, γιατί θα φανούν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Συγκεκριμένα ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο Υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου ζήτησαν από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο 8 ν.μ. πριν την σωστή οριοθέτηση , ώστε να μη δώσουν πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία!

Συγκεκριμένα η ελληνική κυβέρνηση διεμήνυσε στον τότε Υπουργό της Κύπρου Νίκο Ρολάνδη τα ακόλουθα:
“Εάν δεχθούμε την ελλαδική θέση ότι το Καστελόριζο έχει πλήρη επήρεια στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας τότε η μέση γραμμή θα είναι εδώ. Εάν δεχθούμε την τουρκική θέση ότι το Καστελόριζο δεν έχει επήρεια, τότε η γραμμή είναι αλλού. Για αποφυγή των προβλημάτων αυτών προτρέπουμε την κυπριακή πλευρά όπως διορθωθούν οι συντεταγμένες και τα σύνορα δυτικά να σταματήσουν μέχρι 8 ν.μ. πιο μέσα από εκεί που έχουν συμφωνηθεί, ούτως ώστε να αποφευχθούν οι οποιεσδήποτε επιπλοκές με γείτονες χώρες».
Ο χάρτης που ακολουθεί δείχνει το πρόβλημα αυτής της οριοθέτησης. Στο οικόπεδο 4 της κυπριακής ΑΟΖ υπάρχει στα αριστερά του ένα τρίγωνο που θα έπρεπε να είναι μέρος του οικοπέδου 4, αλλά η οριοθέτησε αγνόησε αυτό το τρίγωνο, γιατί θα έδειχνε, ξεκάθαρα, ότι τα 14 χιλιόμετρα που δεν μετρήθηκαν έδιναν δικαιώματα ΑΟΖ στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου και έτσι η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και δεν έχει η Τουρκία με την Αίγυπτο. Αυτό τον χάρτη ο υπεύθυνος της κυπριακής ΑΟΖ, Σόλων Κασίνης, το χαρακτήρισε «χάρτη της ντροπής». Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να οριοθετήσει την δική της ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου είναι μία πράξη μεγάλης απερισκεψίας.

Πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι το κλειδί για την οριοθέτηση ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα είναι η νήσος Στρογγύλη. Με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (μέσης γραμμής) προκύπτουν θαλάσσια σύνορα Ελλάδας-Κύπρου μήκους 27 ν.μ. Χωρίς την επίδραση της Στρογγύλης, δεν έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο , με πολύ αρνητικές συνέπειες από γεωστρατηγικής άποψης για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η Τουρκία, τα τελευταία χρόνια, παριστάνει την Κίνα και παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της κυπριακής ΑΟΖ, που απορρέουν από το UNCLOS III. Η Κύπρος και η Ελλάδα αντέδρασαν σωστά, με τα περιορισμένα μέσα που διαθέτουν. Υπήρξε μια χλιαρή παρέμβαση της ΕΕ και μια άλλη χλιαρή προτροπή του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Μπαν Κι Μουν ζητώντας να ξαναρχίσουν οι ενδοκοινοτικές διαπραγματεύσεις. Η ΕΕ θα μπορούσε να είναι πολύ αυστηρή με την Τουρκία. Δεν δέχτηκε να λάβει αυστηρά μέτρα κατά ενός κράτους που παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ. ενώ έλαβε αυστηρά μέτρα κατά της Ρωσίας για παραβιάσεις στην Ουκρανία, που δεν είναι κράτος-μέλος της.

Μετά την πρώτη παραβίαση της Κυπριακής ΑΟΖ, ο πρέσβης Ανδρέας Ιακωβίδης, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου, δήλωσε ότι:
«O φυσικός πλούτος μια χώρας ανήκει στη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση της χώρας και αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο. Δεν εγείρεται θέμα να ανήκει σε «κοινότητες» μόνο στην Κύπρο. Η ΑΟΖ ανήκει σε κράτη, με Κυβέρνηση που τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης ως η Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν είμαι ενήμερος για κανένα προηγούμενο άλλου κράτους όπου οι θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας (τα χωρικά ύδατα, ή συνορεύουσα ζώνη, ή ΑΟΖ, ή ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα) ανήκουν σε εθνότητες ή κοινότητες ή μειονότητες. Παράδειγμα οι γειτονικές μας χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος, το Ισραήλ, ή μακρινές χώρες όπως η Ινδία, όλες έχουν μειονότητες και όμως δεν εγείρεται θέμα να μην ανήκουν οι ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο κράτος και την Κυβέρνησή του».
Από την άλλη πλευρά και ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος κ. Μπάϊντεν που θεωρείται μεγάλος φιλέλληνας, σίγησε. Πολύ σωστά γράφτηκε ότι:
“Αυτή η σιωπή από πλευράς ΗΠΑ δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι «έχουν ανάγκη» την Τουρκία, παρά τα προβλήματα που τους δημιουργεί στην περιοχή, αλλά και επειδή γνωρίζουν ότι οι Έλληνες σε Ελλάδα, Κύπρο και Ομογένεια αρκούνται σε δημόσιους χαριεντισμούς, αλληλολιβανίσματα και ευχολόγια. Αυτό είναι το μόνιμο πρόβλημα του Ελληνισμού. Δεν υπάρχει ενιαία, σταθερή, διεκδικητική και συνολική στρατηγική”.
Όπως έχω γράψει πολλές φορές η ΑΟΖ ήταν και είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας, γιατί από γεωστρατηγικής άποψης η θάλασσα και όχι η ηπειρωτική επικράτεια είναι αυτή που εξασφαλίζει τη μεγάλη επιρροή. Έχει απόλυτο δίκιο ο Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών, όταν εξηγεί:
«Θεμελιακής σημασίας για την κατανόηση της γεωπολιτικής σκέψης του Νταβούτογλου και κατ’ επέκταση της σημερινής Τουρκικής διπλωματίας είναι η έμφαση την οποία αποδίδει στη θεωρία της ναυτικής ισχύος, σύμφωνα με την οποία η θαλάσσια δύναμη εξασφαλίζει το μέγιστο βαθμό ελέγχου με τον ελάχιστο βαθμό επιβολής. Η ουσία αυτής της γεωστρατηγικής προσέγγισης βρίσκεται στην αντίληψη ότι ο έλεγχος επί των ηπειρωτικών περιοχών απαιτεί πλήρη επιβολή στους τοπικούς πληθυσμούς. Ενώ, αντιθέτως, η κυριαρχία στους θαλασσίους χώρους απαιτεί όχι πλήρη έλεγχο και συνεχή στρατιωτική παρουσία, όπως στις ηπειρωτικές περιοχές, αλλά αποτελεσματικό έλεγχο επί των θαλασσίων χώρων και οδών”.
Τέλος, ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, σ’ ένα άρθρο του σχετικά με την παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ εξηγεί:
“Είναι σαφές πως η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να χοντρύνει το παιχνίδι αξιοποιώντας τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρώντας πως αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου είτε με λύση του Κυπριακού είτε χωρίς. Τούτο θα επιτευχθεί, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, επιστρατεύοντας ένα πιεστικό δίλημμα, το οποίο θα θέσουν οι Τούρκοι προσεχώς προς τη Λευκωσία*: Είτε θα τα χάσετε όλα είτε θα πάρετε τα μισά (έμφαση δική μου)”.
Στην οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου αντιδρά η Τουρκία που ισχυρίζεται ότι έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Και τέλος στην προσπάθεια να συμπληρωθεί η ολοκλήρωση της οριοθέτησης της ΑΟΖ της Κύπρου και Αιγύπτου αντιδρά και πάλι η Τουρκία αρνούμενη να δώσει πλήρη δικαιώματα στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που βρίσκεται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, αποτελεί το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Οι Αμερικανοί βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά την περιοχή, γιατί την έχουν ήδη εξερευνήσει. Αυτός είναι ο λόγος που δεν επιθυμούν την τριεθνή οριοθέτηση, γιατί είναι η περιοχή που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι, οι οποίοι συνεχίζουν, προκλητικά, να υποστηρίζουν ότι έχουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο, αποκόπτοντας έτσι την Ελλάδα από την Κύπρο.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που ήταν ο νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:
«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες: στην ισχύ έναντι της χώρας μας, στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου. Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα».
Σήμερα, αυτόν τον πυροσβεστικό χαρακτήρα προσπαθεί να συνεχίσει ο σημερινός ΥΠΕΞ της Ελλάδας, Νίκος Κοτζιάς, που είχε πρόσφατα μια συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Κρήτη. Όπως ανέφεραν οι ίδιοι τους δόθηκε μια εποικοδομητική ευκαιρία να συζητήσουν τόσο για την εμβάθυνση των διμερών σχέσεων των δύο χωρών και την ενίσχυση του διαλόγου όσο και για τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την περιοχή μας. Εκείνο που ο κ. Κοτζιάς ξέχασε να αναφέρει ήταν ότι δεν συζήτησε καθόλου το θέμα της ΑΟΖ με τον κ. Τσαβούσογλου, γιατί αυτή είναι η επιθυμία της Τουρκίας, για χρόνια τώρα. Δυστυχώς, στην συνέντευξη που ακολούθησε δεν βρέθηκε ούτε ένας Έλληνας δημοσιογράφος να κάνει μια ερώτηση για το θέμα της ΑΟΖ.

Τέλος, θα προσθέσω εδώ τις σκέψεις του Δημήτρη Σκουτέρη σχετικά με την πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα για μια σύνοδο του Νότου της ΕΕ. Είναι μια σημαντική πρωτοβουλία και πιστεύω να την ακολουθήσει η σημερινή κυβέρνηση:

Η Γαλάζια Ανάπτυξη αποτελεί σήμερα μια πολύ μεγάλη υπόσχεση και ελπίδα για τις χώρες του Νότου, αλλά και για την ήπειρό μας. Απαιτείται, όμως, η διαμόρφωση μιας συνεκτικής πολιτικής απέναντι σε όλες τις προκλήσεις καθώς και η χρήση δοκιμασμένων αλλά και νέων εργαλείων. Στη Σύνοδο της Αθήνας, θα μπορούσαν οι Ηγέτες των κρατών του Νότου να πετύχουν ένα μίνιμουμ συμφωνίας αναφορικά με:

- τη Μεσογειακή ΑΟΖ

- τη στρατηγική για την ασφάλεια της θάλασσας της Μεσογείου

- Το Θαλάσσιο Χωροταξικό σχεδιασμό, δεδομένου ότι είναι κομβικής σημασίας για την προώθηση και την οικοδόμηση της Γαλάζιας Ανάπτυξης.

Βέβαια, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, η αναγκαιότητα της οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Κύπρο αποτελεί ύψιστο εθνικό στόχο, που θα πρέπει να τεθεί στην κορυφή των προτεραιοτήτων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Πηγή MIgnatiou

Σχόλιο ιστολογίου: Το ερώτημα που από την πλευρά μας καταθέτουμε, και το οποίο θεωρούμε πως πρέπει να διερευνηθεί νομικά στον μέγιστο δυνατό βαθμό είναι: Υπάρχει περιπτωση μετά την ανακήρυξη και οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, να μεταφερθεί αυτή στο ΤΑΙΠΕΔ ως μέρος της ακίνητης περιουσίας του ελληνικού δημοσίου; Αν όχι, ποιές εγγυήσεις κατατίθενται και από ποιούς; Αν ναι, μήπως θα έπρεπε να εξετάσουμε πρώτα την μνημονιακή κατάσταση της χώρας με όλα τα "παράγωγά" της (π.χ. ΤΑΙΠΕΔ) και αφού αποσπάσουμε κάποια διεθνή νομική - δικαστική απόφαση εξασφάλισης της ελληνικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης επί της ελληνικής ΑΟΖ, στη συνέχεια να προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε ανακήρυξη - οριοθέτηση; Η ερώτηση κατατίθεται, επειδή ως πλέον πιθανή προβάλει πλέον η περίπτωση πως το πραγματικό πρόβλημα - κίνδυνος είναι η κλοπή - υφαρπαγή (μέσω ΤΑΙΠΕΔ) της ελληνικής ΑΟΖ, παρά η κλοπή - υφαρπαγή της από την Τουρκία...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια αμερικανίδα δημοσιογράφος συνελήφθη στις αρχές του Αυγούστου στην Τουρκία, όπου αντιμετωπίζει δίωξη για «παραβίαση στρατιωτικής ζώνης» μετά τη φυγή της από τη Συρία, δήλωσαν αμερικανοί αξιωματούχοι χθες. Η Λίντσεϊ Σνελ συνελήφθη την 6η Αυγούστου και αμερικανοί διπλωμάτες μπόρεσαν να την επισκεφθούν την 26η Αυγούστου, ανέφερε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι.

Σύμφωνα με βιογραφικές πληροφορίες που έχει αναρτήσει η ίδια στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter, η δημοσιογράφος έχει την έδρα της στην Κωνσταντινούπολη και δουλεύει με το κομμάτι για διάφορα δυτικά ΜΜΕ, όπως τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα MSNBC και ABC, ή ο ιστότοπος Vice News.

Στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook η δημοσιογράφος αναφέρει ότι κατάγεται από τη Ντεϊτόνα Μπιτς της Φλόριντας και ότι πήρε το πτυχίο της από το πανεπιστήμιο της Φλόριντας το 2005. Είναι μουσουλμάνο και φοράει μαντίλα σε πολλές φωτογραφίες της που είναι αναρτημένες στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης.

Στις τελευταίες δημοσιεύσεις της στο Twitter και το Facebook, με ημερομηνία 5η Αυγούστου, η Σνελ ανέφερε ότι φυλακίστηκε για δέκα ημέρες από τζιχαντιστές του Μετώπου Υποστήριξης (Τζαμπχάτ αλ Νούσρα) στη Συρία πριν διαφύγει με τη βοήθεια «ενός γενναίου άνδρα με μοτοσικλέτα».

Στη σελίδα της στο Facebook αναφέρει ότι μπόρεσε να καταγράψει την αιχμαλωσία της καθώς οι δεσμώτες της την άφησαν να κρατήσει το κινητό της τηλέφωνο: «είναι μια απίστευτη ιστορία», υποστηρίζει.

Δεν κάνει καμιά αναφορά στην επιστροφή της την Τουρκία. Η Σνελ «έχει συλληφθεί στην Τουρκία», είπε χθες ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. «Εξ όσων αντιλαμβάνομαι, επέστρεψε στην Τουρκία από τη Συρία και κρατείται αυτή τη στιγμή σε μια φυλακή στην επαρχία Χατάι».

«Διώκεται για παραβίαση στρατιωτικής ζώνης, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω για τους λόγους που είχε πάει στη Συρία», πρόσθεσε ο Κίρμπι. Η Χατάι είναι μια επαρχία της νότιας Τουρκίας, απέναντι από τη συριακή επαρχία του Χαλεπιού, όπου βρίσκονται σε εξέλιξη αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα στις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και διάφορες οργανώσεις των ανταρτών.

Άνδρες του τουρκικού στρατού έχουν αναπτυχθεί κατά μήκος των συνόρων των δύο χωρών για να ελέγχεται η ροή μαχητών και όπλων σε αυτή την εμπόλεμη ζώνη.

ΑΠΕ-ΜΠΕ – AFP Ουάσινγκτον, United States
Πηγή MIgnatiou




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προκαλεί ανησυχία στη Δύση και κυρίως στις ΗΠΑ

Η Τουρκία έστειλε στρατεύματα στη Συρία αλλά στόχος της είναι οι Κούρδοι και όχι το Ισλαμικό Κράτος, γεγονός που προκαλεί ανησυχία στη Δύση και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, οι μεταβαλλόμενες συμμαχίες στην περιοχή αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά την πολυπλοκότητα του πολέμου στη Συρία. Η εισβολή της Άγκυρας, με κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη», συνιστά μία κρίσιμη καμπή στον πόλεμο της Συρίας, αναφέρει ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, η απόφαση του συριακού καθεστώτος να στρατολογήσει νέους μαχητές από φυλετικές πολιτοφυλακές στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, είχε τρεις συνέπειες: την εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Συρία τέσσερις εβδομάδες αργότερα, την ξαφνική εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από τη Γιαραμπλούς και τις ΗΠΑ να βρίσκονται στη μέση ενός νέου μετώπου που άνοιξε στη Συρία - εκείνο μεταξύ των Τούρκων και των Κούρδων. Περίπου δυόμισι χρόνια μετά την κατάληψη της Γιαραμπλούς, στα σύνορα με τη Τουρκία, από το Ισλαμικό Κράτος, οι τζιχαντιστές απομακρύνθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. «Σχεδόν όλοι έφυγαν εκτός από κάποιους ντόπιους υποστηρικτές και ελάχιστους ξένους» είπε στο Spiegel η Ουμ Τσαλίντ, χήρα από τη Γιαραμπλούς.

«Η εισβολή στον βορρά είναι μία κρίσιμη καμπή για τον πόλεμο στη Συρία, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία αναμιγνύεται άμεσα στη σύγκρουση. Την ίδια στιγμή, πολλές από τις περίπλοκες συμμαχίες στην περιοχή αλλάζουν, με κάποιους συμμάχους να απομακρύνονται και κάποιους εχθρούς να ανακαλύπτουν κοινά συμφέροντα» αναφέρει το γερμανικό δημοσίευμα. Και συνεχίζει: «Στη Συρία, ο καθένας πολεμά τον δικό του πόλεμο. Είναι Συρία a la carte. Οι Τούρκοι ενδιαφέρονται να πολεμήσουν τους Κούρδους. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται μόνο να κερδίσουν το Ισλαμικό Κράτος. Οι Κούρδοι αποζητούν την ίδρυση του δικού τους κράτους. Και οι Ρώσοι πρώτα απ' όλα θέλουν να αποδείξουν διεθνώς ότι ακόμη είναι μία παγκόσμια δύναμη. Η νέα συνεργασία των Τούρκων με τους σύρους αντάρτες, είναι μόνο η τελευταία από μία σειρά πολύ γρήγορα μεταβαλλόμενων συμμαχιών που όλοι χρησιμοποιούν για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους».

Από τη τουρκική σκοπιά, οποιαδήποτε περαιτέρω προώθηση των Κούρδων δυτικά του Ευφράτη είναι μη αποδεκτή. Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να δουν τους Κούρδους να κατακτούν περισσότερες αραβικές πόλεις. «Αν οι Κούρδοι θέλουν να συνεχίσουν να λαμβάνουν υποστήριξη από εμάς θα πρέπει να σταματήσουν να κινούνται προς τον Βορρά» δήλωσε πρόσφατα αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος στην εφημερίδα Wall Street Journal. Η αμερικανική πολεμική αεροπορία και οι ειδικές δυνάμεις υποστήριξαν τη τουρκική επέμβαση στη Γιαραμπλούς. Επίσης λίγες ώρες πριν από τη τουρκική εισβολή στη Συρία, ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν επισκέφθηκε τη Τουρκία σε μία προσπάθεια να εξομαλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών.

Ωστόσο, τώρα οι δύο σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν βρεθεί να πολεμούν μεταξύ τους και αυτό προκαλεί προβληματισμό στην Ουάσινγκτον. «Το PKK δεν εκτίμησε σωστά την κατάσταση. Ήλπιζε να εκμεταλλευτεί προς όφελός του τις επιθέσεις των Αμερικανών και των Ρώσων ενάντια του Ισλαμικού Κράτους προκειμένου να ιδρύσει το κουρδικό κράτος στη βόρεια Συρία. Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν τους Κούρδους για να πιέσουν τους Τούρκους. Ωστόσο, τώρα που πέτυχαν τον σκοπό τους, δείχνουν να τους εγκαταλείπουν» γράφει το Spiegel. Το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο όλες οι πλευρές επιμένουν ότι είναι ο πραγματικός εχθρός, έχασε γρήγορα τη Γιαραμπλούς και σύντομα θα αποχωρήσει και από τα τελευταία προπύργιά του στα σύνορα με τη Τουρκία.

Αυτό πιθανώς σημαίνει ότι η προθυμία των Κούρδων να επιτεθούν στη Ράκα εκ μέρους της Δύσης θα περιοριστεί σημαντικά. Οι σύροι αντάρτες ανασυντάσσονται μετά από την επιτυχημένη τουρκική εισβολή. Ωστόσο, μπορεί να ξυπνήσουν απότομα, όταν η Τουρκία θα τους γυρίσει την πλάτη για να συνταχθεί με τον Μπασάρ αλ Άσαντ στον πόλεμο κατά των Κούρδων. Ο Άσαντ έχει πια προσθέσει και τους Κούρδους στη λίστα των εχθρών του, αλλά η Τουρκία δεν αποτελεί πλέον τον εχθρό που κάποτε αποτελούσε. Η μοίρα του, παρ' όλα αυτά, βρίσκεται στα χέρια των Ρώσων. Και το μεγάλο πρόβλημα των ΗΠΑ είναι ότι οι δύο σύμμαχοί τους στη Συρία επιθυμούν ο ένας την εξόντωση του άλλου.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θερμή υποδοχή για το φθινόπωρο στο Αιγαίο επιφύλασσε η Άγκυρα, καθώς με απανωτές ΝΟΤΑΜ και ΝΑVTEX που εξέδωσε χθες 31 Αυγούστου, επανέρχεται στην γνωστή προκλητική τακτική της μονομερούς-παράνομης δέσμευσης για ασκήσεις μεγάλων περιοχών του Αιγαίου, όχι μόνο εντός του FIR Αθηνών αλλά ακόμη και του Εθνικού Εναέριου Χώρου, θέλοντας να δοκιμάσει τις αντοχές της Ελλάδας, στρατιωτικές και διπλωματικές.

Μετα από μια σχετική «ανάπαυλα» που είχε προκληθεί κυρίως λόγω των εσωτερικών εξελίξεων στην Τουρκία και στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους «πραξικοπηματίες», η Άγκυρα επανέρχεται στην γνωστή τακτική αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, μια κίνηση που διαψεύδει τις προσδοκίες όσων είχαν πιστέψει ότι η «ηρεμία» του καλοκαιριού ηταν αποτέλεσμα αλλαγής στρατηγικής του τουρκικού καθεστώτος.

Το μήνυμα αυτό που στέλνει η Αγκυρα πάντως έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς έρχεται την στιγμή που η συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία για το μεταναστευτικό κινείται στην κόψη του ξυραφιού και ενώ, παρά τα χαμογέλα των δυο υπουργών εξωτερικών Ν. Κοτζιά και Μ. Τσαβούσογλου, το κλίμα μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας παραμένει ηλεκτρισμένο όσο δεν ικανοποιείται η απαίτηση του Ερντογάν για άμεση παράδοση των Τούρκων φυγάδων που έφθασαν στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα.

Η Τουρκία με την ΝΟΤΑΜ 3837/16 της 31ης Αυγούστου ζητά την δέσμευση μιας μεγάλης περιοχής στην καρδιά του Αιγαίου μεταξύ Σκύρου-Ψαρών-Μεγάλου Καλόγερου για την περίοδο: 1, 5-8, 26-28 Σεπτεμβρίου και 10-12, 18 και 31 Οκτωβρίου. Για την ίδια περιοχή εξέδωσε και NAVTEX(536/16). Καθώς οι ελληνικές αρχές στην επικοινωνία με τις τουρκικές ενημέρωσαν ότι θα τροποποιηθεί η δέσμευση των περιοχών, (ώστε να γίνει σύμφωνα με τους Όρους του ICAO) η Τουρκία δήλωσε ότι θα αναλάβει από μόνη της την έκδοση των αναγκαίων ΝΟΤΑΜ για την διεξαγωγή της άσκησης.

Η Αθήνα με την ΝΟΤΑΜ 1858/16 χαρακτηρίζει άκυρη την τουρκική αναγγελία καθώς όπως επισημαίνεται, «αναφέρεται σε τουρκικές στρατιωτικές δραστηριότητες εντός του FIR Αθηνών όπου η μοναδική αρμόδια Αρχή για την έκδοση ΝΟΤΑΜS σύμφωνα με τους Όρους και κανονισμούς του ICAO είναι η Ελληνική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας μέσω των κατάλληλων μονάδων AIS και η μοναδική Αρχή υπεύθυνη για την ασφάλεια της Εναέριας Κυκλοφορίας είναι η ελληνική ΥΠΑ».

Στην Ελληνική ΝΟΤΑΜ όμως επισημαίνεται ακόμη ότι η περιοχή που έχει μονομερώς και παράνομα δεσμεύσει η Τουρκία επικαλύπτει και Ελληνικό Εθνικό Εναέριο χώρο, ενώ αναφέρεται ότι η Τουρκία δεν ακολούθησε τις προϋποθέσεις που είχαν τεθεί στην επικοινωνία με την ΥΠΑ (261337 LGACYAYC AUG 2016) και για όλους τους λόγους αυτούς, η τουρκική ΝΟΤΑΜ για την δέσμευση της περιοχής είναι παράνομη και χωρίς ισχύ.

Η Άγκυρα επανήλθε με την ΝΟΤΑΜ Α3850/16 με την οποία, διαγράφοντας τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ., δηλώνει ότι η περιοχή που έχει δεσμεύσει αφορά «διεθνή εναέριο χώρο και διεθνή ύδατα» και δηλώνει ότι τα αεροσκάφη της που θα συμμετέχουν στην άσκηση «δεν θα παραβιάσουν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 6 ν.μ.» ενώ οι τουρκικές αρχές αναλαμβάνουν όλα τα αναγκαία μετρά για την ασφάλεια της γενικής εναερίας κυκλοφορίας…

Λίγο αργότερα μάλιστα η Τουρκία έσπευσε να δεσμεύσει μια ακόμη περιοχή για ασκήσεις αυτή την φορά μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου. Με την NAVTEX 549/16 η Τουρκία δέσμευσε για ασκήσεις για τις 6, 8 και 9 Σεπτεμβρίου περιοχή που επικαλύπτει και περιοχές του FIR Αθηνών νοτιοανατολικά της Ρόδου…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου