Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Είμαστε εμείς απαισιόδοξοι που βλέπουμε ότι η χώρα βρίσκεται στον πάτο; Είμαστε άραγε πεσιμιστές που εκτιμούμε ότι η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με μια ιστορική καταστροφή; Κάθε μέρα και πιο κάτω, κάθε μέρα και σε μεγαλύτερο βούρκο και δεν βλέπουμε ελπίδα;

Δεν είναι μόνο τα οικονομικά. Στο κάτω – κάτω ποιος χ…ε για τους αριθμούς. Είναι κυρίως η αίσθηση της παραίτησης μιας χώρας, είναι η αίσθηση ότι δεν υπάρχει από κάπου να πιαστεί ο πολίτης.

Ακόμη κι αυτό που έγινε με τους Αλβανικής καταγωγής νεοσύλλεκτους στον ελληνικό στρατό δείχνει ότι έχουμε πάρει στραβό δρόμο.

Ακόμη κι αυτό που γίνεται με τους συνεχείς τσακωμούς δημοσιογράφων για το ποιος άρπαξε πιο πολλά δείχνει ότι είμαστε στον πάτο. Το πολιτικό σύστημα δείχνει άβουλο να καταθέσει προτάσεις για διέξοδο της χώρας από την κοινωνική και αξιακή κρίση. Η Παιδεία διαλυμένη βγάζει απλούς σκλάβους που κυνηγάνε το μεροκάματο, σκύβουν το κεφάλι στα κόμματα και περιμένουν ανταπόδοση για τις ψήφους. Οι καλοί, οι έξυπνοι, οι ταλαντούχοι φεύγουν στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν έχουν από κάτι καλό να πιαστούν.

Ο κρατικός μηχανισμός, οι δήμοι, οι λοιπές δομές είναι παντελώς διαλυμένες. Ταλαιπωρούν τους πολίτες, τους φορτώνουν με ευθύνες που δεν τους ανήκουν και κανείς δεν πληρώνει γιατί δεν κάνουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται.

Ο λαϊκισμός κυριαρχεί παντού γιγαντώνοντας τα έτσι κι αλλιώς μεγάλα μειονεκτήματα των Νεοελλήνων.

Και πάμε στα κόμματα. Τι να πει κανείς για τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος μέσα σε λίγο χρόνο κατάφερε να κάνει την Ελλάδα να φαίνεται πιο μικρή, πιο άθλια, πιο ξένη για τους Έλληνες που ζουν εδώ αλλά και για εκείνους που είναι μακριά και κάποτε θα ήθελαν να γυρίσουν σε μια κανονική χώρα.

Όσο για τη Νέα Δημοκρατία. Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι μπορεί να έχει αλλάξει; Ότι άφησε πίσω της τα λάθη και μπορεί να αποτελέσει το αποκούμπι του κάθε πολίτη;

Δεν είναι απλά θέμα προσώπων, δεν μας φταίει ο Κυριάκος ή κάποιος άλλος. Είναι θέμα νοοτροπίας. Μπορεί αλήθεια η ΝΔ να γίνει η ελπίδα που χρειάζονται οι Έλληνες;

Ζητείται ελπίς κι όχι όπως έλεγε το παλιό τραγουδάκι «είσαι η ελπίδα μας, πήδα, πήδα, πήδα μας».

Όμως, κάποτε θα πρέπει να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας. Τι επιλέγουμε, πώς λειτουργούμε, πώς ψηφίζουμε ή πώς είμαστε πραγματικοί Έλληνες. Γιατί π.χ. να έχουμε επιλογές όπως ο Αλέξης, ο Κυριάκος ή η Φώφη; Γιατί δεν ξεπηδούν μέσα από την κοινωνία νέοι πολιτικοί που μπορούν να εμπνεύσουν;

Γιατί οι θεσμοί όπως η τέταρτη εξουσία, ο τύπος δηλαδή, η Δικαιοσύνη, ο Στρατός ή η Αστυνομία να μην μπορούν να αποτελέσουν την ασπίδα στις θύελλες που έρχονται; Γιατί όλα διαλύονται κι εμείς το βλέπουμε απαθείς να συμβαίνει κι απλά γυρίζουμε το κεφάλι μόνο και μόνο για να μην αποδεχθούμε τις ευθύνες μας;

Κάποτε πρέπει να σταματήσει η κατηφόρα της πατρίδας και πρέπει να το κάνουμε εμείς αρχικά και μετά οι πολιτικοί ταγοί της χώρας. Εκτός βέβαια κι αν βολευόμαστε με μια μικρή, βρόμικη, διεφθαρμένη, ανάξια του παρελθόντος της πατρίδα. Ίσως είναι κι αυτό μια κάποια λύση.

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Έλληνες, ευρισκόμενοι μεταξύ της εγχώριας Χάρυβδης και της ξένης Σκύλλας, έχουν χάσει μεν την εμπιστοσύνη τους στην Ευρωζώνη, αλλά δεν είναι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή – εν τούτοις, επιθυμούν ακράδαντα την κατάρρευση της νομισματικής ένωσης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το ΔΝΤ «πιστεύει» και δηλώνει ότι, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό αλλά καθαρά πολιτικό – έχοντας την άποψη πως τόσο η κυβέρνηση, όσο και η κοινωνία, δεν θέλουν να υιοθετήσουν τις μεταρρυθμίσεις που το ίδιο θεωρεί απαραίτητες. Εν τούτοις, δεν αναφέρει τα τεράστια «λάθη» που έκανε στο παρελθόν – τα οποία το ίδιο παραδέχθηκε (άρθρο).

Ο κ. Σόιμπλε από την πλευρά του, βασικός συντελεστής της λεηλασίας της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική, είναι βέβαιος πως η Ελλάδα δεν έχει καταλάβει αυτά που ο ίδιος θέλει, παρά τα επτά οδυνηρά χρόνια που μεσολάβησαν – οπότε πρέπει να αποχωρήσει προσωρινά από την Ευρωζώνη, για πέντε χρόνια, έτσι ώστε «να υποφέρει περισσότερο και να μάθει». Είναι πρόθυμος δε να της προσφέρει ένα ποσόν, για την κάλυψη των αναγκών ανθρωπιστικής φύσης που γνωρίζει πως θα προκύψουν – γεγονός που σημαίνει ότι, είναι πεπεισμένος πως η χώρα θα βιώσει τρομακτικές καταστάσεις.

Φυσικά έχει λάβει ήδη τα μέτρα του, μεταξύ άλλων με την υπογραφή του PSI, καθώς επίσης του τρίτου μνημονίου, έτσι ώστε να μπορεί να επιτύχει τους στόχους του είτε με το ευρώ, είτε με τη δραχμή – αν και προτιμάει σαφώς τη δραχμή, αφού η λεηλασία θα του κοστίσει πολύ λιγότερο, αλλά δεν είναι σε θέση να την επιβάλλει, επειδή η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι εφικτή εάν δεν το αποφασίσει η ίδια η χώρα.

Όσον αφορά τους Έλληνες Πολίτες τώρα, θεωρούν πως το πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό – πολύ λιγότερο οικονομικό. Εκτός αυτού πιστεύουν ότι στην Ελλάδα έχει επιβληθεί, ιδίως μετά το 1980, ένα «ληστρικό σύστημα» εκ μέρους των εγχωρίων ελίτ, το οποίο δεν έχει σαφείς κανόνες – επειδή αυτό ακριβώς εξυπηρετεί τις λίγες ισχυρές οικογένειες τις πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας, επιτρέποντας τους την στυγνή εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Ως εκ τούτου έχουν την άποψη πως ο εχθρός τους δεν είναι οι ξένοι, το ΔΝΤ δηλαδή ή ο κ. Σόιμπλε, αλλά ο κρατισμός και το κράτος – οι συγκεκριμένες οικογένειες καλύτερα που άμεσα ή έμμεσα κυριαρχούν στη χώρα, ενώ συντάχθηκαν αμέσως με τους δανειστές αντί με τους ίδιους, όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα με δική τους (των ελίτ) κυρίως ευθύνη.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούν πως οι όποιες μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε να ξεκινήσουν από την κάθαρση της χώρας – από την πλήρη αλλαγή του συστήματος με τη θέσπιση νέων κανόνων που θα ισχύουν για όλους, αφού προηγηθεί η παραδειγματική τιμωρία εκείνων που οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή της εξαθλίωση.

Εν προκειμένω δεν αναφέρονται μόνο στα πολιτικά κόμματα αλλά, επίσης, σε εκείνη την εγχώρια οικονομική ελίτ που ληστεύει μεθοδικά τη χώρα συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ΜΜΕ, στους διεφθαρμένους συνδικαλιστές, στους δημοσίους υπαλλήλους που διορίζονται με κομματικά κριτήρια πλουτίζοντας αδικαιολόγητα, στους μεγάλους φοροφυγάδες, στους δημοσιογράφους της διαπλοκής που εκτελούν «παραγγελίες» κοκ.

Περαιτέρω, οι Πολίτες είχαν ταχθεί υπέρ της συμμετοχής τους στην Ευρωζώνη, επειδή νόμιζαν ότι έτσι η χώρα θα κυβερνούταν καλύτερα – εμπιστευόμενοι τους ευρωπαϊκούς Θεσμούς, οι οποίοι δεν θα επέτρεπαν τη συνήθη ασυδοσία της εγχώριας ελίτ και των δορυφόρων της.

Άλλωστε, με τα μέσα που διέθεταν και διαθέτουν, δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να αντιπαρατεθούν με επιτυχία απέναντι σε μία διαφθαρμένη και πανίσχυρη «οντότητα», όπως το κράτος με τη μορφή που περιγράψαμε παραπάνω – πόσο μάλλον όταν εκλέγονταν ανέκαθεν κόμματα που δεν τηρούσαν ποτέ τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, έχοντας αποκλειστικό στόχο τη νομή της εξουσίας, σε συνεργασία με τις ελίτ και τους εκάστοτε «παρατρεχάμενους» τους.

Το αργότερο όμως μετά την καταστροφή που προκάλεσαν τα μνημόνια, τα οποία τους επέβαλλε η Ευρώπη, καθώς επίσης όταν συνειδητοποίησαν την αχόρταγη εκμετάλλευση της νομισματικής ένωσης εκ μέρους κυρίως της Γερμανίας, έχασαν την εμπιστοσύνη τους στην Ευρωζώνη – ευρισκόμενοι ουσιαστικά μεταξύ της εγχώριας Χάρυβδης και της ξένης Σκύλλας, σκοπός της οποίας δεν είναι η διάσωση της Ελλάδας, αλλά η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της, έτσι ώστε να μετατραπεί σε μία χώρα της Lidl.

Από την άλλη πλευρά, παρά το ότι γνωρίζουν πως μόνο με τη συνεργασία όλων των κομμάτων θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι καλύτερο για την Ελλάδα, αφού έτσι θα αντιμετωπιζόταν αποτελεσματικότερα οι δανειστές, ενώ θα εξασφαλιζόταν η απαιτούμενη πολιτική σταθερότητα, δεν το επιδιώκουν – επειδή μία τέτοια συνεργασία δεν θα οδηγούσε ούτε στην απαραίτητη κάθαρση της χώρας, ούτε στην παραδειγματική τιμωρία όλων των υπευθύνων της καταστροφής.

Την ίδια στιγμή ντρέπονται αφόρητα για την πολιτική των υποκλίσεων, καθώς επίσης της διεθνούς ζητιανιάς των κυβερνήσεων τους, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής – μέσω της οποίας θεωρούνται αναμφίβολα η μεγάλη ντροπή της Ευρώπης, ειδικά επειδή αρνούνται να πληρώσουν τις συνέπειες των λαθών τους, μεταφέροντας τες επαίσχυντα στις επόμενες γενιές.

Εν προκειμένω η πληρωμή των συνεπειών θα απαιτούσε μία οδυνηρή χρεοκοπία, η οποία θα συνοδευόταν από σημαντικά γεωπολιτικά και οικονομικά ρίσκα – με την ελπίδα πως η καταγγελία των μνημονίων, καθώς επίσης των δανειακών συμβάσεων ενώπιον του ευρωπαϊκού δικαστηρίου θα στεφόταν με επιτυχία, αφού έχουν αφενός μεν καταστρέψει την οικονομία, αφετέρου είναι παράνομα με βάση το ελληνικό σύνταγμα και την κοινοτική νομοθεσία.

Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να δρομολογηθεί από κάποιο κόμμα, το οποίο θα στήριζαν από κοινού όλοι μαζί οι Πολίτες – κάτι που θεωρούν πως δεν είναι ρεαλιστικό. Εν προκειμένω κρίνουν αφενός μεν από την ανικανότητα/ανεπάρκεια/ιδιοτέλεια των κομμάτων, αφετέρου από την οδυνηρή εμπειρία του παρελθόντος – όπου ποτέ δεν είχαν αποτέλεσμα και δεν έγιναν από κανέναν πολιτικό σεβαστές οι επιθυμίες, καθώς επίσης οι θυσίες των Ελλήνων.

Παρά το ότι λοιπόν οι Έλληνες είναι ένας ικανότατος λαός (μεταξύ άλλων αφού έχουν επιβιώσει πάνω από τέσσερις χιλιετίες σε μία πανέμορφη χώρα, περιτριγυρισμένη από εχθρούς που ανέκαθεν επιβουλεύονταν την εδαφική της ακεραιότητα, ενώ η γεωπολιτική της σπουδαιότητα την καθιστά συνεχώς στόχαστρο διεθνώς), οπότε θα μπορούσαν να τα καταφέρουν με τις αντιξοότητες της χρεοκοπίας, αρκεί να υπήρχε μία κυβέρνηση που θα εμπιστεύονταν, καθώς επίσης δίκαιοι κανόνες ίσοι για όλους που να τηρούνταν, έχουν παγιδευτεί σε ένα τρομακτικό αδιέξοδο. Ειδικότερα οι Έλληνες, ευρισκόμενοι στα όρια της εξαθλίωσης και της πλήρους καταστροφής, είναι αντιμέτωποι με τα εξής:
(α) Με μία κυβέρνηση που δεν έχει προδώσει μόνο τους ίδιους αλλά, επίσης, την ιδεολογία και το κόμμα της – ενώ, για να μη χάσει την εξουσία, είναι ικανή να υπογράφει τα πάντα, να ξεπουλάει ότι της ζητηθεί, να υποκλίνεται δουλικά στη γερμανική κυβέρνηση και να ζητιανεύει χωρίς να ντρέπεται.
(β) Με μία αξιωματική αντιπολίτευση που συντάσσεται εκ των προτέρων και απροκάλυπτα με τους δανειστές, καθώς επίσης με την εγχώρια ελίτ, χωρίς κανένα δικό της σχέδιο  – θεωρώντας πως δεν έχει κανένα λόγο πια να μην το κάνει, αφού το κόμμα της αποτελεί μονόδρομο.
(γ) Με ένα ΔΝΤ που επιμένει στην ίδια πολιτική, την οποία το ίδιο αποδέχθηκε ως εσφαλμένη – προσθέτοντας μόνο την ανάγκη αναδιάρθρωσης ενός μέρους του χρέους αλλά μόνο από τους Ευρωπαίους.
(δ) Με μία γερμανική πλέον Ευρωζώνη, αυταρχική, επικίνδυνη και αιμοβόρα, χωρίς ίχνος αλληλεγγύης, η οποία θέλει να τους λεηλατήσει – ή δυνατόν χωρίς το δίχτυ ασφαλείας του ευρώ για ένα διάστημα πέντε ετών (αν και όλοι γνωρίζουμε πως συχνά δεν είναι τίποτα πιο μόνιμο από το προσωρινό).
(ε)  Με όλο μαζί το «Washington Group», με τη διεθνή οικονομική επιτροπεία δηλαδή που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, αποτελούμενη από την ΕΚΤ, από το ΔΝΤ, από την Κομισιόν, από το Euro Group, καθώς επίσης από τους υπουργούς οικονομικών της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας – υπεύθυνη μεταξύ άλλων για την επόμενη δέσμη μακροπρόθεσμων μέτρων με στόχο τη διευκόλυνση αποπληρωμής του δημοσίου χρέους.
(στ) Με τον ίδιο τους τον εαυτό, ο οποίος έχει σε τέτοιο βαθμό χειραγωγηθεί, ώστε να θεωρεί πια πως είναι θύτης αντί θύμα – επειδή είναι δήθεν ο μοναδικός λαός στον πλανήτη που «τα έτρωγε μαζί» με τις ελίτ, που φοροδιέφευγε, που διαφθειρόταν, που διέφθειρε, που «έκλεβε» το κράτος και τους έντιμους/ηθικούς Ευρωπαίους αποικιοκράτες με διάφορα πονηρά τεχνάσματα, που δεν εργαζόταν όσο έπρεπε, που κατανάλωνε με δανεικά κοκ.
Δεν δίνουν λοιπόν καμία σημασία στο γεγονός ότι, η Γερμανία είναι μία από τις πρώτες χώρες στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος και όχι μόνο (ανάλυση), η Ολλανδία είναι η βασίλισσα της φοροδιαφυγής, το Λουξεμβούργο δεν πάει πίσω, η Deutsche Bank είναι η πρωταθλήτρια της απάτης, η Volkswagen επίσης κοκ. Ούτε στο τι έχει συμβεί σε άλλες χώρες με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, όπως στην Ισπανία και στην Ιταλία – ή που οδηγούνται τα πακέτα της ΕΕ (ΕΣΠΑ), τα οποία προσφέρονται μεν στην περιφέρεια, αλλά τελικά καταλήγουν στο κέντρο μέσω της αγοράς μηχανημάτων, της διεξαγωγής εγχωρίων επενδύσεων από τις πολυεθνικές (βλ. αεροδρόμια) κοκ.
Συνεχίζοντας, αν και οι περισσότεροι Έλληνες έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους στην Ευρωζώνη, αφού κινδυνεύουν να λεηλατηθούν, καθώς επίσης να εξαθλιωθούν χωρίς κανένα αντάλλαγμα, δεν είναι μεν υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, αλλά επιθυμούν ακράδαντα τη διάλυση της – γεγονότα ουσιαστικά οξύμωρα οπότε θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι, έχει επικρατήσει μία πλήρης σύγχυση.

Εν τούτοις δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά, αντίθετα, σκέφτονται πολύ λογικά και συνετά – γνωρίζοντας πως η εγχώρια Χάρυβδη δεν είναι καλύτερη από την ξένη Σκύλλα, ενώ η δραχμή δεν θα τους προστάτευε ούτε από τη μία, ούτε από την άλλη. Θα το ρίσκαραν όμως, εάν έπαυε να υπάρχει το ευρώ – οπότε δεν θα επρόκειτο για δική τους επιλογή, αλλά για μια αναγκαιότητα.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τα έξι παραπάνω μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες Πολίτες, δεν είναι καθόλου εύκολα στο χειρισμό τους – με αποτέλεσμα να έχουν βυθιστεί σε μία συλλογική αποχαύνωση, η οποία λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο ως ένας αμυντικός μηχανισμός αποφυγής της πραγματικότητας, έως ότου συμβεί κάτι ή/και εμφανισθεί κάποια λύση ή κάποιος που να μπορέσουν να εμπιστευθούν.

Ολοκληρώνοντας, κάτω από αυτές τις καταστάσεις δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ούτε κοινωνικές εξεγέρσεις, ούτε να ξεφύγει η χώρα από την κυλιόμενη χρεοκοπία, στην οποία έχει καταδικαστεί – με πιθανότερο ενδεχόμενο να εξαθλιωθούν εντελώς οι Έλληνες και να επαναστατήσουν βίαια, όταν δεν θα έχουν πια τίποτα άλλο να χάσουν.

Λύσεις πάντως ασφαλώς υπάρχουν, αλλά δεν υφίστανται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, ούτε δρόμος που να οδηγεί στη διακυβέρνηση της χώρας τους αρκετούς ικανούς, σοβαρούς και ανιδιοτελείς Έλληνες – ενώ όσον αφορά τις απόψεις μας για τους Πολίτες, πρόκειται για εκτιμήσεις που δεν είναι απίθανο να μην ευσταθούν.

Πηγή "Analyst"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Δυο χρόνια μετά, πολλές απαντήσεις μπορούν να δοθούν με βεβαιότητα, για όλα όσα έμοιαζαν με υπερβολές, με δογματισμούς, με προκαταλήψεις τον μακρινό Δεκέμβρη του 2014 για την προοπτική της τότε «πρώτης φοράς Αριστερά», που εξελίχθηκε στην πρώτη φορά «Αριστερολαϊκοδεξιά» με το logo ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ.

Μια διακυβέρνηση της χώρας που άρχισε να πανηγυρισμούς και λαϊκούς χορούς στα Προπύλαια, με νταούλια που θα έκαναν να χορεύουν οι αγορές και οι δανειστές στο ταψί, που θα κράταγε στην φωτιά ο κ. Τσίπρας και η παρέα των Βαρουφακηδο-Τσακαλώτων, με το φιτίλι αναμμένο στο χέρι του -και υπουργού Άμυνας- Πάνου Καμμένου πριν κάνει (εμάς) Κούγκι.

Με όλους εκείνους που προειδοποιούσαν στα όρια της υπερβολής μερικές φορές, ότι ο συρφετός αυτός του εθνολαϊκισμού, αναμεμειγμένου σε μεγάλες δόσεις Εξαρχειώτικου χουλιγκανισμού και θεωριών συνομωσίας, με επικάλυμμα ασχετοσύνης και ιδεοληψιών, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει την χώρα σε γκρεμό.

Δυο χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι όλα είναι πολύ χειροτέρα από ότι φαντάζονταν τότε, ακόμη και οι πιο ορκισμένοι εχθροί του δίδυμου Τσίπρα- Καμμένου.

Δεν θα αναφερθώ στην γνωστή ιστορία της ένδοξης διαπραγμάτευσης, του εκβιασμού των δανειστών που κατέληξε στην ταπεινωτική ήττα της χώρας, το κλείσιμο των Τραπεζών και το τρίτο Μνημόνιο.

Όμως ας δούμε τις τελευταίες ημέρες και βδομάδες, όπου τελικά διαπιστώνεται ότι η κυβέρνηση αυτή πάσχει από έναν βαρύτατο ιδεασμό:

Θέλοντας να πείσει εμάς, ότι ζούμε σε άλλη πραγματικότητα, πίστεψε η ίδια τελικά ότι πράγματι υπάρχει παράλληλο σύμπαν.

Και έτσι άρχισε να ακούει φωνές. Να νομίζει ότι διαπραγματεύεται, να ερμηνεύει τις δηλώσεις Σόιμπλε και Λαγκάρντ, κατά το δοκούν, όπως ταιριάζει σε αυτό το παράλληλο σύμπαν.

Την μια να πανηγυρίζει ότι ο Σόιμπλε πάει με τα νερά της, θέλοντας να διώξει το ΔΝΤ και την επόμενη να στηλιτεύει τον Γερμανό, επειδή κρατάει στο πρόγραμμα το ΔΝΤ. Κι όλα αυτά προσπαθώντας να ερμηνεύσει τις ίδιες ταυτόσημες δηλώσεις του Γερμανού υπουργού…

Παραζαλισμένη, άβουλη και μοιραία, η κυβέρνηση προσπαθεί να διαφύγει μερικές εβδομάδες, μερικούς μήνες ακόμη, μέσα στην παράλληλη πραγματικότητα της.

Μια κυβέρνηση που δυο χρόνια μετά συνεχίζει να είναι ο μεγάλος πολιτικός χορηγός των δανειστών. Πάνω στις δικές της συνεχείς ήττες που οδηγούν στις συνεχείς ταπεινώσεις της Ελλάδας και του ελληνικού λαού, κτίζει ο κάθε Σόιμπλε τις πολιτικές νίκες του.

Και ο λογαριασμός μεγαλώνει και τα αδιέξοδα γίνονται πιο επώδυνα.

Στον παράλληλο κόσμο της εμφανίσθηκε τώρα νέος κρυφοσωτήρας. Ο Ντόναλντ Τραμπ. Που ο ρατσισμός, ο ομοφοβισμός, ο μισογυνισμός και το lifestyle του δεν ταιριάζει πολύ στο προοδευτικό προφίλ της Αριστεράς, αλλά κουμπώνει τέλεια στους ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ.

Και περιμένουν ότι ο Τραμπ θα κηρύξει τον πόλεμο στο Βερολίνο, θα χάσει η Γερμανία και θα σωθούν οι ίδιοι καθώς θα σπεύσει κάποια αόρατη δύναμη να τους απαλλάξει από τα Μνημόνια που υπέγραψαν…

Έτσι δίνουν μάχες στον φανταστικό κόσμο τους και εμείς μετράμε τις ήττες τους στην κανονική πραγματικότητα. Που γίνεται όλο και πιο δύσκολη για την χώρα, δυο χρόνια μετά…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε παρουσίαση της μελέτης της για το όλο έργο κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Eastern Mediterranean Pipeline (EastMed), που καταδεικνύει ότι ο αγωγός, με κόστος γύρω στα 6 δισεκατομμύρια δολάρια, είναι εμπορικά βιώσιμος και τεχνικά εφικτός, προέβη τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες η εταιρεία EDISON προς την Γενική Διεύθυνση Ενέργειας της ΕΕ και τους Γενικούς Διευθυντές των Υπουργείων Ενέργειας των εμπλεκόμενων χωρών, Κύπρου, Ελλάδας, Ισραήλ και Ιταλίας.

Αρμόδιες πηγές δήλωσαν στο ΚΥΠΕ, ότι μετά την παρουσίαση της μελέτης της EDISON, ακολούθησε συζήτηση των αντιπροσωπειών των τεσσάρων χωρών με την Κομισιόν, στόχος της οποίας ήταν να προετοιμάσει την συνάντηση των Υπουργών Ενέργειας των τεσσάρων χωρών και του Επίτροπου Ενέργειας της ΕΕ Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε που προγραμματίζεται να γίνει εντός Μαΐου στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με την παρουσίαση της εταιρείας EDISON, ο αγωγός EastMed, που θα μεταφέρει το κυπριακό και ισραηλινό φυσικό αέριο, θα έχει αφετηρία τα κοιτάσματα της Λεβαντίνης και θα οδεύσει υποθαλάσσια στην Κύπρο όπου θα υπάρχει σταθμός συμπίεσης φυσικού αερίου. Στη συνέχεια ο αγωγός θα κατευθυνθεί στην Κρήτη, όπου επίσης θα υπάρχει σταθμός συμπίεσης, και ακολούθως θα οδεύσει προς την Πελοπόννησο και μέσω ξηράς θα καταλήγει στα σύνορα με την Ιταλία για να ενωθεί με τον αγωγό IGI (Italy, Greece Interconnector).

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι με βάση τα στοιχεία της μελέτης της EDISON φαίνεται πως ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις ο αγωγός να είναι εμπορικά βιώσιμος και τεχνικά εφικτός, ωστόσο, η Κύπρος θέλει “να αξιολογήσει και να μελετήσει περαιτέρω” τη μελέτη αυτή για να επιβεβαιώσει τα συμπεράσματα της.

“Οι πρώτες ενδείξεις, ωστόσο, είναι θετικές” προς την βιωσιμότητα του έργου, τόνισαν οι αρμόδιες πηγές, σημειώνοντας ότι η υλοποίηση του αγωγού EastMed ενδιαφέρει τόσο τις τέσσερις χώρες όσο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

“Κοιτάζουμε όχι μόνο τις τωρινές ανακαλύψεις υδρογονανθράκων αλλά και τις μελλοντικές, κάτι που είναι πολύ σημαντικό”, όπως υπογράμμισε, “για να επιδείξουν ενδιαφέρον και οι διάφορες εταιρείες που εξερευνούν, διότι θέλουν και αυτές να γνωρίζουν ότι σε περίπτωση που εντοπίσουν νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου θα έχουν τρόπους να εμπορευθούν το αέριο”.

Οι ίδιες πηγές είπαν ακόμη στο ΚΥΠΕ ότι “το έργο εξυπηρετεί και τις τέσσερις χώρες και πρώτιστα την ΕΕ που στοχεύει στο να διαφοροποιήσει διαδρομές και προμηθευτές”.

“Συμφέρον από την υλοποίηση του αγωγού έχει τόσο η Ελλάδα γιατί θα καταστεί διαμετακομιστική χώρα, όσο και η Ιταλία η οποία θα παραλαμβάνει το αέριο. Επίσης, συμφέρον έχουν Κύπρος και Ισραήλ ως χώρες παραγωγούς, στις οποίες ανοίγεται ακόμη ένας εξαγωγικός προορισμός”, σημείωσαν.

ΚΥΠΕ – Κώστας Σταυρινός
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει. Και δεν εννοούμε με την Ελλάδα, το μεταναστευτικό ή το Brexit. Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει και μάλιστα άσχημα με τους Αμερικάνους. Και όσοι νομίζουν ότι τώρα με τον Τραμπ η κατάσταση κάπως θα χαλαρώσει, πλανώνται πλάνην οικτρά. Απλώς, θα μπλέξουν περισσότερο και σε ακόμα πιο πολλά επίπεδα. Προσέξτε:

Ο «Τειρεσίας» σας έχει ξαναγράψει ότι ένας από τους βασικούς λόγους της κακοδαιμονίας που πλήττει εταιρίες – κολοσσούς με έδρα την πατρίδα του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε, είναι εν πολλοίς η τολμηρή, στα όρια της προκλητικής, πολιτική που αποφάσισε κάποια στιγμή να ασκήσει το Βερολίνο, χωρίς να ...ρωτήσει. Ποιον; Την Ουάσιγκτον.

Για παράδειγμα, η αυθάδεια που επέδειξε ο κ. Σόιμπλε, απέναντι στον προηγούμενο υπουργό Οικονομικών, Τζακ Λιου, για το ελληνικό ζήτημα, ήταν απίστευτη. Να μην τα ξαναλέμε τώρα, αλλά εκείνη η δολοφονική ατάκα του Γερμανού («δεν πληρώνετε εσείς τους Ελληνες, οπότε μην μιλάτε»), δεν έχει ξεχαστεί από κανένα άσπρο κολάρο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών. Που υπηρετούσε εκεί επί Ομπάμα και θα συνεχίσει να υπηρετεί και επί Τραμπ.

Οι Γερμανοί αυθαδίασαν και για άλλα, πολλά θέματα. Οπως για παράδειγμα στο μέτωπο της ενεργειακής πολιτικής, όπου παρά τα κελεύσματα των ΗΠΑ, ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν προνομιακός εταίρος της Gazprom.

Για να μην πολυλογούμε, κάποια στιγμή έφτασε – και γι αυτούς – η ώρα του λογαριασμού. Και δεν εννοούμε βεβαίως την μεγάλη υπόθεση παρακολούθησης, ακόμα και της καγκελαρίου, από την CIA, αλλά για τα έμμεσα οικονομικά αντίμετρα που ελήφθησαν. Δύο γερμανικές εταιρίες – κολοσσοί, το τελευταίο διάστημα έχουν βαρεθεί να πληρώνουν πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ, που ξεφρυτώνουν σαν μανιτάρια, με ρυθμό πολυβόλου. Θυμίζουμε: Deutsche Bank και VW.

Η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ούτε γρήγορα, ούτε εύκολα. Ο «Τειρεσίας», μάλιστα, πληροφορείται ότι σύντομα θα έχουμε και ...συνέχεια, καθώς ο Τραμπ επιφυλάσσει στους Γερμανούς μια μεγάλη έκπληξη. Συγκεκριμένα, θα ζητήσει από τη διοίκηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) να κόψει τα πολλά – πολλά ανοίγματα, αρχίζοντας από την Ελλάδα! Και κάπως έτσι, η ιστορία μας κλείνει εκεί απ' όπου άνοιξε, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι η ζωή κύκλους κάνει...

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Παντελάκη

Υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι ώστε η 24η Ιανουαρίου -μια μέρα σαν τη σημερινή- να ονομαστεί «ημέρα αυταπάτης». Είναι μια ημέρα πριν το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κερδίσει την εξουσία μέσα από μια απέραντη υποσχεσιολογία, η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που ήδη είχε βιώσει με βίαιο τρόπο δραματική επιδείνωση των όρων επιβίωσής της. Οι υποσχέσεις που σχεδόν στο σύνολό τους δεν υλοποιήθηκαν και από κάποιους ονομάστηκαν αυταπάτες και από κάποιους απλά, πολιτικές απάτες.

Την ημέρα εκείνη, ο άνθρωπος που σε λίγες ώρες θα γινόταν πρωθυπουργός της χώρας επικαλούμενος αριστερό πρόσημο, με δηλώσεις και συνεντεύξεις του συνόψιζε ένα πακέτο υποσχέσεων που είχαν δοθεί σε μια μεγάλη διάρκεια χρόνου που είχε προηγηθεί. Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου, ήταν έτοιμο να ακούσει, να πιστέψει και να αποδεχτεί, πως είχε φτάσει η στιγμή για να βιώσει μια διαφορετική διαχείριση από εκείνες που είχαν προηγηθεί και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ήταν οι αιτίες που η χώρα έφτασε σε μια πολυεπίπεδη κρίση.

Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκονται ήδη στην κυβέρνηση δυο χρόνια, μεσολάβησαν οι ομολογημένες αυταπάτες για τα θέματα της οικονομίας και τα μνημόνια που θα ακυρωνόντουσαν μ' έναν νόμο. Μεσολάβησαν και εκλογές που τους έδωσαν, έστω με θεαματικά μικρότερο αριθμό ψήφων, πάλι την εξουσία. Ακόμα και αν παραβλέψουμε όμως τις υποσχέσεις που δόθηκαν για την οικονομία, τα μνημόνια και τα παρεπόμενά τους (τα οποία θεωρητικά ας υποθέσουμε πως καλύφθηκαν με την παραδοχή της αυταπάτης), σχεδόν σε κανένα τομέα δεν προχώρησε κάτι με διαφορετικό τρόπο. Θέματα που αφορούσαν στον εκσυχρονισμό του κράτους, των θεσμών, του περιορισμού της διαπλοκής, τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με εξωθεσμικά κέντρα κ.ο.κ., συνεχίζουν να υπάρχουν όπως πάντα παραπέμποντας σε μια τριτοκοσμική χώρα που γεωγραφικά μόνο ανήκει στην Ευρώπη.

Κανένας δανειστής και κανένα μνημόνιο δεν εμπόδισε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα να μην προχωρήσει σε δεσμεύσεις που είχαν δοθεί και δεν συνδεόντουσαν με την οικονομία. Υποσχέσεις για το μικρό και ευέλικτο σχήμα των δέκα υπουργών, για τον περιορισμό ή κατάργηση των προνομίων της εξουσίας, για το διαχωρισμό εκκλησίας κράτους, για τη μείωση της στρατιάς συμβούλων και μετακλητών, για την πάταξη της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ανομίας, της μεγάλης φοροδιαφυγής.

Αυτά και άλλα πολλά υποσχόταν ο Τσίπρας ακόμα και μια ημέρα πριν κερδίσει την πολυπόθητη εξουσία. Την 24η Ιανουαρίου 2015. Υποσχέσεις που χρειάζονται εκατοντάδες ακόμα λέξεις για να περιγραφούν. Και που έμειναν μετέωρες για να θυμίζουν πως οι ελπίδες ακυρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο, τον οποίο χρησιμοποίησε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα για ν΄αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος που έχει μετατρέψει την παραμονή στην εξουσία σε αυτοσκοπό.

Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, οι Καμμένος και Δούρου, που διαθέτουν άλλωστε και το know how, θα πρέπει να οργανώνουν στις κεντρικές πλατείες εκδηλώσεις εθνικολαϊκού χαρακτήρα με νταούλια και χορούς. Κάτι σαν μια ημέρα μνήμης για το πως μια ομάδα ανθρώπων που καπηλεύτηκε ιδεολογίες και εκμεταλλεύτηκε ανάγκες και προσδοκίες, ανέβηκε στην εξουσία ξεχνώντας ποίοι ήταν και τι έλεγαν έως χθες...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γύρω στα οκτώ χρόνια στην κλίνη του Προκρούστη, ως φαίνεται, αποκτήσαμε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ισως να μην τη βρίσκουμε ακόμα με τους δανειστές-βασανιστές μας, αλλά πολλοί από μας πλέον αδιαφορούν ή φέρονται σαν να αδιαφορούν. Κάποιοι ξοδεύουν τον θυμό και την οργή τους στην απελπισία. Κάποιοι άλλοι περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όταν η εκ νέου έλευση του Κυρίου θα ωριμάσει τις συνθήκες, ώστε να Τον κατανοήσουμε. Ισως, εν τέλει, οι μόνοι μακάριοι, υπό την έννοια της αγίας βλακείας, να είναι εκείνοι που ευθύς εξαρχής έλεγαν ότι καλά μας κάνουν οι ξένοι, ότι εμείς με τον τρόπο ζωής μας φταίμε για όσα παθαίνουμε. Εχουν συζητηθεί όλα, αλλά το μαρτύριο επαναλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα σαν να μην έχει συζητηθεί τίποτα. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι η ουσία της παρακμής μας.

Η κάθε ημέρα περιέχει τις δικές της σκηνές μιας ατελεύτητης όπερας-μπούφας. Ο κ. Τσακαλώτος στέλνει στους δυνάστες-δανειστές μια λευκή επιστολή ως άλλη λευκή επιταγή, για να γράψει πάνω της η Τρόικα τι της χρωστάμε ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε έως την επόμενη αξιολόγηση. Λευκή επιστολή, κάτι σαν λευκή σημαία. Η κόρη πρώην βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μια βόλτα από ΔΗΜΑΡ κι επέστρεψε, διορίζεται στην κορυφή οργανισμού που διασπαθίζει και θα διασπαθίσει την εθνική περιουσία χειρότερα κι απ’ τον Κόφτη. Θα μου πείτε: το κορίτσι γίνεται θυσία προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του έτι περαιτέρω πλουτισμού των δανειστών - σωστό! Μεγάλο το δίκιο σας, ούτε εθνική κατάθλιψη υπάρχει - υπερβολές του Τύπου. Στον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται όπως ο περονόσπορος - νεκρώνει φωνές αριστερών που καταγγέλλουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, τις λογοκρίνει από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο που ελέγχει, ενώ, ξεδιάντροπα πλέον, ορισμένα σταλινοειδή αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να αντιλέγουν ορισμένοι και να θέλουν να πληρώνονται κιόλας για αυτό!! Οπερα-μπούφα! Ο κ. Παππάς μεταβαίνει αυτόκλητος στις ΗΠΑ προκειμένου να παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, αλλά δεν γίνεται δεκτός. Οπερα-μπούφα, παρακμή-μπούφα. Ο Κούλης μελετά το αγροτικό πρόβλημα (πού φύεται ο κ. Μουλόπουλος), ο κ. Μπουτάρης ντρέπεται που είναι Ελληνας, η Φώφη μας κάνει βουντού για να νεκραναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος κάθεται στην άκρη και πετροβολάει το ποτάμι, ο Λεβέντης αποφεύγει να μας καταραστεί όλους να «βγάλουμε καρκίνο» (ώστε να επιζήσουν και ορισμένοι για να τον ξαναψηφίσουν), η Χρυσή Αυγή μάς δουλεύει άπαντες ότι οι αγκυλωτοί σταυροί είναι θεία κοινωνία και πάει λέγοντας (ανοησίες).

Η παρακμή μας είναι όλο και πιο βαθιά, διότι αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια, τη θέλουν βελούδινη. Δεν γίνεται! Αντιθέτως, η παρακμή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στο πλαίσιο ενός κόσμου όλο και πιο διαταραγμένου. Ο Τραμπ. Τραμπούκος και Τραμπάκουλας (ίσως και Τραμπάλας - μένει να φανεί). Εχει ξεσηκώσει εναντίον του όσους δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι για τους βομβαρδισμούς του Ομπάμα, του Κλίντον, των Μπους. Για τις εισβολές, τους διαμελισμούς κρατών, την καταλήστευση χωρών, την αφαίμαξη των εργαζομένων παγκοσμίως, τους εκτοπισμούς πληθυσμών. Οι ΗΠΑ μοιάζουν τώρα σαν ένα βαθιά διχασμένο έθνος. Μόνον την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ ήταν τόσο διαχωρισμένοι οι Αμερικανοί. Μόνον που τότε οι γιγάντιες διαδηλώσεις απαιτούσαν ειρήνη, ενώ σήμερα οι επίσης γιγάντιες διαδηλώσεις αφορούν στον σεξισμό και την κακογουστιά του Τραμπ. Φύλλο δεν κουνήθηκε για τους αιμοσταγείς πολέμους των Μπους, Κλίντον, Μπους, Ομπάμα, για τα ολοφάνερα ψέματα περί τις αιτίες αυτών των πολέμων, φύλλο όταν ο Μπους δημιούργησε τους Ταλιμπάν και ο Κλίντον το ISIS, αλλά γίνεται της μουρλής με τις τρέλες του Τραμπ. Η επανάσταση των χίπστερ - κλαίνε για τα προσφυγόπουλα, αλλά την κάνουν γαργάρα για τους δολοφόνους που τα ξεσπίτωσαν. Κι όμως η προπαγάνδα μοιάζει ανίκητη. Οσο πιο βλακώδης, τόσον πιο ισχυρή.

Εις τα καθ’ ημάς, η εν λόγω παρακμή, κάθε μέρα και πιο διαβρωτική, οδηγεί τους πολίτες όλο και πιο πολύ στην αποχή και την αποξένωση. Αυτό το «τίποτα δεν αλλάζει», αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» αποσαθρώνει τη σχέση του λαού με τη δημοκρατία και με τις εκλογές. Και η παραδοσιακή ρητορική εναντίον αυτού του φαινομένου φαίνεται σαν να μην επαρκεί πλέον. Τα περί της αξίας της δημοκρατίας, της δύναμης της ψήφου, της αποτελεσματικότητας της επιλογής, ακούγονται όλο και πιο φτωχά στα αυτιά εκείνων που η ψήφος τους έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους.

Και από μια άποψη έχουν δίκιο: το μόνον που συζητάμε είναι οι παραλλαγές της υποτέλειας. Αν θα ναι πιο υποφερτή με Κούλη ή με Τσίπρα. Διότι, όπως είπαμε, αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια διαγωνίζονται μεταξύ τους για το με ποιον η υποτέλεια θα είναι βελούδινη. Δεν γίνεται. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξεις το χέρι του Προκρούστη που θα σου κόψει το πόδι...

Στάθης
Enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Patrick J. Buchanan

(Μια πολλαπλώς εξέχουσα φωνή πολιτικής σωφροσύνης από την Αμερική, είδος που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει, έρχεται με το παρόν άρθρο να προσφέρει και στους σκεπτόμενους ΄Ελληνες πολύτιμο κώδικα ερμηνείας του μηνύματος που, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, μετέδωσε η λαϊκή Αμερική, επιβάλλοντας Πρόεδρο τον αιρετικό, μισητό στη τάξη του, αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, σε πείσμα μανιώδους πολέμου εγχώριων και ξένων κατεστημένων δυνάμεων, με όλα τα επίσημα και σκοτεινά όπλα που διαθέτουν.
Το άρθρο γράφτηκε προφανώς προ της ορκωμοσίας και δεν αναφέρεται στην πρώτη ομιλία του νέου προέδρου στο αμερικανικό έθνος, η οποία, επισημοποιώντας αυτό το μήνυμα, έχει προκαλέσει στους εγκεφάλους του 4ου Ευρωπαϊκού Ράιχ (Βερολίνου και Βρυξελλών) και της Ατλαντικής Συμμαχίας μιαν ασυγκράτητη κρίση delirium tremens, έκδηλη σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και αρθρογραφία των μίντια).

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

« Μην κάνεις οποιεσδήποτε απότομες κινήσεις» είναι η συμβουλή του Ρίτσαρντ Χάας, νέου προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, το οποίο δεν είναι παραδοσιακά γνωστό σαν κέντρο «λαϊκίστικων» πεποιθήσεων.

Ο Χάας εννοούσε ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να μελετήσει τις συνέπειες προτού σχίσει τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν και προτού μεταφέρει την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ (από το Τελ Αβίβ), ή καταρρίψει ένα δοκιμαζόμενο πύραυλο της Βορείου Κορέας. Επιχειρηματολογώντας εναντίον βιαστικών ενεργειών, ο Χάας έχει δίκιο.

Αλλά όταν το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και το κατεστημένο έχουν λάθος και έχει δίκιο ο Τραμπ, τότε πρόκειται για πρόβλημα αναγνώρισης του νέου κόσμου στον οποίο έχουμε μπει.

Η παλαιά τάξη φεύγει. Συνθήκες και συμμαχίες, που γεννήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο παύουν να έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και δεν μπορούν να συντηρηθούν επί πολύ.

Ο οικονομικός πατριωτισμός και ο εθνοκεντρισμός που προσωποποιεί ο Τραμπ ανέρχεται παντού. Ο διεθνισμός υποχωρεί απέναντι στη φυλετική συσπείρωση*.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι να εγκαταλειφθεί το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, οι ελπίδες του να ματαιωθούν και το πρόγραμμα που απέρριψε και ανέτρεψε ο Τραμπ να επανεπιβληθεί από το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους συνεργάτες του στην πολιτική και στον Τύπο.

Αλλά και πάλι, ο Τραμπ είναι που διάβασε σωστά την ψυχολογία του έθνους και γι’ αυτό ορκίστηκε Πρόεδρος.

Η υπαρξιακή απειλή κατά της Δύσεως δεν προέρχεται πια από την Ανατολή, από ένα ρωσικό στρατό που συντρίβει και διασχίζει την Πολωνία και τη Γερμανία και προχωρεί προς τον ΄Ελβα και το Κενό της Φούλντα.

Η υπαρξιακή απειλή για τη Δύση προέρχεται, αντιθέτως, από τον Νότο.

Το ένα δισεκατομμύριο και πλέον των λαών της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Υποσαχάρειας Αφρικής, ο αριθμός των οποίων εκρήγνυται, κινείται αδυσώπητα προς τη Μεσόγειο, ερχόμενο να καταλάβει τον ελεύθερο χώρο που αφήνει μια Ευρώπη που γερνά και πεθαίνει.

Αυτό που νοιάζει τους Αμερικανούς είναι τα αμερικανικά σύνορα που ματώνουν, όχι τα σύνορα της Εσθονίας, της Νότιας Κορέας, του Κουβέιτ ή της Νότιας Θάλασσας της Κίνας.

Όταν ο Τραμπ αποκαλεί το ΝΑΤΟ «απαρχαιωμένο», λέει πως η μεγάλη απειλή για τη Δύση δεν είναι η ανακατάληψη από τον Πούτιν της Κριμαίας, που ανήκε στη Ρωσία για 150 χρόνια. Και αν το τίμημα για την ειρήνη είναι ν’ αποσυρθούμε από την πρόσοψη της Ρωσίας και από τον χώρο της Ρωσίας, ίσως πρέπει να καταβάλουμε αυτό το τίμημα.

Ο ίδιος ο Τζωρτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ανάσχεσης της Ρωσίας του Στάλιν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μας συνέστησε να μη προωθήσουμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. ο Τραμπ είπε την περασμένη εβδομάδα: «Λαοί, χώρες, θέλουν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και η Βρετανία θέλησε τη δική της ταυτότητα… ώστε, αν με ρωτήσετε, πιστεύω πως και άλλοι θα θελήσουν να φύγουν…»

Δεν έχει δίκιο; Είναι τόσο συγκλονιστικό το ν’ ακούς μιαν ολοφάνερη αλήθεια;

Πως μπορούσαν οι οδηγήτριες τάξεις της Ευρώπης να μη βλέπουν την άνοδο των φιλολαϊκών δυνάμεων; Οι ευρωπαϊκοί λαοί ποθούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη κυριαρχία τους και την εθνική τους ταυτότητα. Και ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για να το επιτύχουν.

Προφανώς οι άνθρωποι του Νταβός δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχουν αγαθά πιο σημαντικά από τον πλούτο.

Ωστόσο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις, αν πρόκειται να καταστεί ένας αναμορφωτής πρόεδρος, θα πρέπει ν’ απολακτίσει ένα κατεστημένο που απελπισμένα θέλει ν’ αγκιστρωθεί σ’ ένα κόσμο που πεθαίνει…

Το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να απαιτεί από εμάς να αντιμετωπίσουμε μια ρωσική κίνηση στη Βαλτική ως επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά κανένας Αμερικανός πρόεδρος με τα μυαλά του στη θέση τους δεν θα ξεκινήσει ένα πόλεμο με την πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία χάριν της Εσθονίας.

Κανένας πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν θα διανοείτο μια τόσο παρακινδυνευμένη κίνηση.

Για να μη διακινδυνεύσει ένα τέτοιο πόλεμο, ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να στείλει και ένα τουφέκι, ή μια σφαίρα στους ήρωες της ουγγρικής εξέγερσης το 1956. Οδυνηρό, αλλά ο ΄Αϊκ έβαλε πρώτη την Αμερική, όπως υπόσχεται να το κάνει και ο Τραμπ.

Και με τον δεδομένο εθνοκεντρισμό στην Ευρώπη, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Ε.Ε. δεν είναι πιθανό να επιζήσουν της δεκαετίας. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε γ’ αυτή την ημέρα, να μην υποκρινόμαστε πως αυτό που συμβαίνει απ’ άκρου σε άκρο της Ευρώπης -και ακόμη παγκόσμια- είναι κάποιος περαστικός πυρετός εθνικισμού.

Παρά τη δήλωση του επιλεγμένου ως Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τη Κίνα να εκκενώσει τα οχυρωμένα ξερονήσια στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, που διεκδικεί ως εθνική της κυριαρχία.

Αν επιμείνουμε σ’ αυτή την απαίτηση, καλύτερα να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

΄Οσο για το χαρτί με την Ταϊβάν, αυτό παίχτηκε το 1972 από τον Ρίτσαρντ Νίξον, ως το τίμημα για το άνοιγμα στη Κίνα. Ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και τερμάτισε το σύμφωνο ασφαλείας.

Το να δεχτεί ο Ξι Ζιπίνγκ πως η Ταϊβάν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη θα σήμαινε το τέλος του ίδιου και την ανατροπή του Κ,Κ, της Κίνας.

Οι Κινέζοι θα πολεμήσουν για να αποτρέψουν την μόνιμη απώλεια της Ταϊβάν.

Η επιταγή της νέας εποχής στις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις -Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ- είναι να μη κάνουν, η μια κατά της άλλης, ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν, η μία εναντίον της άλλης, πριν ένα αιώνα για ένα νεκρό αρχιδούκα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να χτίσει το τείχος, να ασφαλίσει τα σύνορα, να επιβάλει δασμούς, να περικόψει τους φόρους, να ελευθερώσει την αμερικανική οικονομία (σημ: από τα καρτέλ και τη χειραγώγηση δόλιων τραπεζιτών), να φέρει τα εργοστάσια πίσω, να δημιουργήσει εκατομμύρια θέσεων εργασίας και να μας κρατήσει μακριά από οποιουσδήποτε νέους πολέμους.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πόλεμοι τείνουν να γίνονται μοιραίοι για τις προεδρίες.

* Σημ.μτφ: Το θέμα: «Νέος Κόσμος, Νέα Εποχή» φαίνεται πως επιβλήθηκε από τις εξελίξεις και στο Συνέδριο του Νταβός, όπου σειρά συμμετεχόντων, κυρίως πραγματιστών επιχειρηματιών, σε δηλώσεις τους σε δίκτυα TV, διέγνωσαν με βεβαιότητα τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης αλλά και αδυναμία πρόβλεψης των χαρακτηριστικών του μέλλοντος.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Η Ε.Ε. μπορεί να μην καταρρέει, αλλά εκφυλίζεται θεσμικώς, καθώς επί μέρους δυνάμεις συστήνουν πυρήνες συμφερόντων και αυτοάμυνας, δρώντας έξω από τις προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες ή δημιουργώντας παρα-θεσμικές δικές τους. Μια τέτοια είναι και η συνδιάσκεψη για το προσφυγικό, που οργανώνεται στις 8 Φεβρουαρίου στη Βιέννη και η οποία αφήνει εκτός - ως μαύρο πρόβατο- τον κύριο ενδιαφερόμενο, τη χώρα μας, αφού γίνεται εξαιτίας μας.

Τη διάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών και Άμυνας χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, με θέμα την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων, ερήμην Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκαλεί ο υπουργός Άμυνας της Αυστρίας, Hans Peter Doskozil.

Έχουν προσκληθεί οι υπουργοί Εσωτερικών και Άμυνας Ουγγαρίας, Σλοβακίας, Τσεχίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πραγματοποιείται ακριβώς έναν χρόνο μετά την επίσης εξωθεσμική Διάσκεψη της Βιέννης για τα Δυτικά Βαλκάνια, που είχε πραγματοποιηθεί σε επίπεδο υπουργών Εσωτερικών και Εξωτερικών.

Σε εκείνη τη διάσκεψη με θέμα τη μείωση της προσφυγικής ροής, οι υπουργοί Εσωτερικών και Εξωτερικών, Johanna Mikl-Leitner και ο γνωστός μας Sebastian Kurz, είχαν καλέσει τους ομολόγους τους από εννέα βαλκανικές χώρες, με πάλι εξαίρεση της Ελλάδας.

Θεατρικές αντιδράσεις

Να υπενθυμίσουμε τότε, ο έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, αντιδρώντας με στόχο τον εντυπωσιασμό, είχε ανακαλέσει την ελληνίδα πρέσβη, Χρυσούλα Αλειφέρη, προκειμένου… «να διαφυλαχθούν οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των κρατών και των λαών της Ελλάδας και της Αυστρία», ενώ με την κίνησή του τις επιδείνωνε, και παράλληλα είχε ζητήσει τη βοήθεια της Ε.Ε., η οποία ουδέν έπραξε, αφού ήταν εκτός αρμοδιοτήτων της το θέμα.

Παρ' όλα αυτά η Αυστρία τότε, έκανε μια κίνηση καλής θέλησης, με την υπουργό Εσωτερικών κυρία Leitner να εκδηλώνει την πρόθεση να επισκεφθεί τη χώρα μας για να δώσει εξηγήσεις. Η ελληνική κυβέρνηση, με μια αδιανόητη απόφαση, την κήρυξε… persona non grata! Ωστόσο, δυόμισι μήνες μετά, η κυρία Αλειφέρη συνοδεύοντας τον κύριο Κοτζιά, επέστρεψε στη Βιέννη, χωρίς να έχουν αρθεί οι λόγοι της ανάκλησης και φυσικά οι λόγοι που η υπουργός είχε κηρυχθεί ανεπιθύμητη στη χώρα μας!

Στη διάσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου προβλέπεται η συζήτηση «συνολικού πακέτου μέτρων» με τρεις άξονες, όπως φέρεται να προτείνει ο κ. Doskozil, με πρώτο την αποσαφήνιση ως προς το τι χρειάζονται τα κράτη για την προστασία των συνόρων. Δήλωσε δε, ότι η χώρα του «θα αλλάξει το νόμο, ώστε να μπορεί να προστατεύει τα σύνορα εκτός Αυστρίας χωρίς να υπάρχει καμιά αποστολή της Ε.Ε.».

Φυσικά, η Αυστρία έχει συμμαχήσει ατύπως και με τις χώρες του Βίσεγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία). Ατύπως μεν, ουσιαστικώς δε, καθώς όπως έδειξε η εμπειρία των φραχτών, νότια τα σύνορα της Ευρώπης γίνονται τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, αφήνοντας τη χώρα μας εκτός.

Πριν βέβαια πάλι κατηγορήσουμε τους βόρειους «ρατσιστές» για τα κλειστά σύνορα, ας έχουμε υπ' όψιν:

Α) Η Ελλάδα απουσιάζει συστηματικά από τα Βαλκάνια, που τελευταίως επιβεβαιώνουν εκ νέου το παλιό κλισέ, ότι «βράζουν», και άφησε χώρο παρέμβασης σε άλλες μικρομεσαίες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής. Ο πρωθυπουργός περιφέρεται στη Μέση Ανατολή, όχι μόνο για τις ενεργειακές διαδρομές (σωστό) αλλά και προσπαθώντας να πει στο κάδρο των διεθνών ηγετών, να συμβάλει υποτίθεται στην επίλυση των προβλημάτων – θέματα που είναι για πολύ μεγάλους παίχτες, και όχι για πρωθυπουργούς μιας μικρής, χρεοκοπημένης χώρας.

Αντιθέτως στα Βαλκάνια, όπου είναι η άμεση γειτονιά μας, με ζέοντα προβλήματα και με επιπτώσεις της συμπεριφοράς τους στη χώρα μας, δε καταδέχτηκε - ή δεν κατάλαβε ότι έπρεπε – να ασχοληθεί. Μόλις τώρα, δύο χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία, μεταβαίνει στο τέλος του μήνα στην Σερβία.

Β) Χθες ο κ. Μουζάλας δήλωσε ότι το 70% όσων εισέρχονται στα νησιά μας, είναι νέοι άντρες χωρίς οικογένεια. (Προφανώς είναι… ιδιότυποι πρόσφυγες πολέμου. Φαίνεται θα έρχονται από κάποια εμπόλεμη περιοχή όπου είναι έθιμο οι άντρες να δραπετεύουν για να γλυτώσουν και αφήνουν τα γυναικόπαιδα και τους γέρους να πολεμούν!). Φυσικά ειρωνική η παρένθεση: Απλώς έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό ότι είμαστε τόσο… φιλάνθρωποι, που όποιος θέλει μπαίνει, γι' αυτό και έχουν καταγραφεί παράνομοι μετανάστες, όχι μόνο από χώρες της Ασίας και της Αφρικής αλλά και της… Καραϊβικής, που προτιμούν τη χώρα μας για να εισέλθουν στη συνέχεια στην Ε.Ε.!

Και φυσικά στον κόσμο της διοικητικής απειρίας (ου μην και κυβερνητικής ανικανότητας) που ζει ο κ. Μουζάλας, (και πολιτικώς του άσπρου – μαύρου, χωρίς αποχρώσεις), άφησε να εννοηθεί ότι ή θα τους δεχόμαστε ή θα βουλιάζουμε τις βάρκες και θα τους πνίγουμε (παλιά θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε αποδώσει στην κυβέρνηση Σαμαρά τέτοιες ενέργειες).

Η σύσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου, σαφώς δείχνει και την αποσάθρωση της ευρωπαϊκής συνοχής, αλλά και την ασθενή θέση - για να μην πούμε ανυποληψία - στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Η σύσκεψη των 9 χωρών της Βιέννης, απλώς δεν μας θεωρεί ευρωπαϊκή χώρα, και για μια ακόμη χρονιά μας βάζει σε καραντίνα – και δεν θα τους προβληματίσουν οι όποιες ανακλήσεις πρέσβεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλο  "Άνθρωποι και ποντίκια"  το αριστούργημα του Στάϊμπεκ που περιγράφει μία σκληρή ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων και άλλο τα ανθρώπινα ποντίκια, αρουραίοι και τυφλοπόντικες της πολιτικής που με το έτσι θέλω διαψεύσανε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.
Τρωκτικά βρωμερά, φορείς επιδημιών ανηθικότητας και οπορτουνισμού, μαγάρες ιδεών και αγώνων, κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών.

Λίγο πριν πέσει η προηγούμενη κυβέρνηση τρωκτικών, είχαμε τα "mail Χαρδούβελη".
Σήμερα έχουμε τις επιστολές Τσαλακωτού.
Προοιωνίζουν άραγε την φυγή και τούτης της ορδής; 
Για νά 'ρθει η επόμενη που ήταν η προηγούμενη;

Σταματήστε να υποχωρείτε πιά, θλιβερά ποντίκια της κυβέρνησης.
Σταματήστε να ξευτιλίζετε πιά ένα ολόκληρο έθνος, έναν λαό, μιά χώρα.
Γιατί εμάς ξευτιλίζετε. Όχι τα μούτρα σας.  Εσείς έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως γεννηθήκατε ξευτιλισμένοι.
Σταματήστε να στέλνετε επιστολές υποταγής και δουλείας εκ μέρους ενός λαού.
Όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός ο λαός που σας φέρνει στην εξουσία, δεν είναι τόσο ξευτιλισμένος όπως εσείς.
Μη σκύβετε πιά άλλο. Έχει φανεί πιά η υφαλοτρυπίδα σας που χάσκει, βρωμεροί κίναιδοι της πολιτικής.
Ποντίκια και π@@στηδες μαζί.  Με όλη την αρνητικά φορτισμένη σημασία του όρου.
Κι αφήστε τις μ@λακίες περί  "ομοφοβίας" κλπ. Χρόνια και χρόνια ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι ζούσαν αρμονικά, ή έστω ανεκτικά μαζί, μέχρι που ήρθατε εσείς και μας δείξατε πώς είναι η π@υστιά και το να είσαι π@ύστης.

Ποντίκια ανθρώπινα, βρωμερά και τρομοκρατημένα, δεν τολμάτε ούτε μιά αλήθεια να αρθρώσετε.
Ζείτε μέσα στο ψέμα και την απάτη όπως τα πραγματικά ποντίκια στους οχετούς και στους υπονόμους.
Μην βλέπετε που σας ανέχεται ο κόσμος.
Είναι που τον έχετε τρομοκρατήσει.
Είναι που δεν βλέπει πόσο πιό τρομοκρατημένοι είσαστε εσείς.
Αν ο λαός αντιληφθεί πόσο ποντίκια είσαστε θα σας πατήσει, θα σας λιώσει.
Γι αυτό απ' τη μιά φοβερίζετε, βάζετε φόρους και πρόστιμα, ψηφίζετε νόμους άνομους κι απ' την άλλη στέλνετε επιστολές υποταγής να σώσετε το τομάρι σας.

Άθλια ποντίκια μέσα στην βρωμερή ποντικοφωλιά σας.
Άθλιοι μαγάρες του έθνους.
Βάζετε φωτιά στην χώρα και στον λαό και λέτε πως θα γλυτώσετε.
Επειδή στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες τα ποντίκια φεύγουν πρώτα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάκη Μίχα

O τελευταίος κύκλος δημοσκοπήσεων εμπεριέχει τρεις ενδιαφέρουσες ειδήσεις:

α) O αριθμός των ατόμων που θεωρούν ότι η ένταξη στο ευρώ ήταν λάθος αποτελεί σήμερα την συντριπτική πλειοψηφία (πως άτομα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το τρομακτικό λάθος ονειρεύονται να επιστρέψουν στην πολιτική σκηνή είναι κάτι που αδυνατώ να καταλάβω...).

β) Ο αριθμός των ατόμων που επιθυμούν σήμερα την έξοδο από το ευρώ είναι περίπου ο ίδιος με αυτόν που επιθυμεί την παραμονή μας στην ευρωζώνη.

Αλλά το τρίτο εύρημα είναι ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα:

γ) Τα άτομα που άλλαξαν την άποψή τους για το ευρώ δεν πηγαίνουν στα γνωστά αντισυστημικά κόμματα -που είναι εξ ορισμού εναντίον του κοινού νομίσματος. Είτε παραμένουν στα συστημικά κόμματα είτε πηγαίνουν στους αναποφάσιστους.

Με άλλα λόγια για πρώτη φορά διαμορφώνεται στην Ελλάδα ένα ρεύμα το οποίο είναι μεν κριτικό απέναντι στο κοινό νόμισμα αλλά όχι στη βάση μιας αντικαπιταλιστικης αντιφιλελεύθερης πλατφόρμας. Μάλιστα θα διακινδύνευα την πρόβλεψη ότι το ρεύμα αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει καθαρά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά με απόψεις πολύ πιο ριζοσπαστικές απ' αυτές που έχει π.χ. η Νέα Δημοκρατία.

Που βασίζω αυτή μου την άποψη;

Μια σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση της Pulse έδειξε ότι τo 43% των Ελλήνων ψηφοφόρων επιθυμούν την ίδρυση ενός νέου κόμματος διότι τα σημερινά δεν τους εκφράζουν. Σύμφωνα με την δημοσκόπηση 1 στους 3 ψηφοφόρους της ΝΔ επιθυμούν το νέο κόμμα ενώ στον Σύριζα η αναλογία είναι 1 προς 2!

Η εκπληκτική αυτή είδηση αποσιωπήθηκε η υποβαθμίσθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που επιμένουν να παρουσιάζουν κάθε δημοσκόπηση μέσα από το μη-αφήγημα της «άνοδος ΝΔ-πτώση του Σύριζα» και να πνίγουν το πραγματικό αφήγημα που είναι ασφαλώς το συνεχώς διογκούμενο τμήμα του πληθυσμού που απορρίπτει κάθε υπάρχοντα σήμερα πολιτικό αρχηγό και κάθε υπάρχων κόμμα.

Θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε το 43% που οραματίζεται την δημιουργία ενός νέου κόμματος με το περίπου αντίστοιχο ποσοστό που οραματίζεται την έξοδο από την ευρωζώνη; Ποια είναι η πολιτική την οποία οραματίζεται το 43% και η οποία δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα;

Δεν μπορούμε να ξέρουμε φυσικά χωρίς έρευνα. Όμως προφανώς δεν επιθυμούν να απαλλαγούν από την μιζέρια της ευρωζώνης για να εισέλθουν στην πολλαπλώς χειρότερη μιζέρια της Βενεζουέλας -διότι όπως είδαμε δεν προσφεύγουν στις πολιτικές δυνάμεις αυτού του χώρου.

Δεν θα ήταν λοιπόν λογικό να υποθέσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αυτού του 43% ενστερνίζεται το όραμά μιας φιλελεύθερης εξόδου από το ευρώ έχοντας καταλήξει στο όχι αδικαιολόγητο συμπέρασμα ότι η συνεχιζόμενη παραμονή στην ευρωζώνη απλά ισοδυναμεί με περισσότερους φόρους, ανεργία, ύφεση, χειροτέρευση κοινωνικών παροχών και capital controls (δηλ. κρατικοποίηση των καταθέσεων);

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι το όραμα αυτού του καθόλου ευκαταφρόνητου νέου ρεύματος να είναι ελεύθερες φορολογικές ζώνες, κατάργηση φόρου επιχειρήσεων καθώς και ένα νόμισμα που θα εκφράζει και θα ενσωματώνει τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και δεν θα αποτελεί το φάντασμα κάποιας άλλης οικονομίας που δεν έχει σχέση με την ελληνική.

Oπως ανέφερα και προηγουμένως όλα αυτά αποτελούν εικασίες -δικαιολογημένες κατά την άποψή μου- που όμως χρήζουν περαιτέρω έρευνας.

Αλλά αν υποθέσουμε ότι πράγματι διαμορφώνεται ένα νέο φιλελεύθερο ρεύμα ενάντια στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και στους επαγγελματίες πολιτικούς, δεν είναι κρίμα ότι δεν θα υπάρχει κανένας φορέας να το εκφράσει;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου