Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Νοε 2016


Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη

Στις Αμερικάνικες εκλογές, οι αναλυτές ισχυρίζονται ότι ο πραγματικός νικητής ήταν η σιωπηλή πλειοψηφία γιατί ήταν αυτή που ανέδειξε τον Ντόναλντ Τραμπ και πράγματι φαίνεται ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Ο όρος «σιωπηλή πλειοψηφία» έγινε δημοφιλής από τον πρόεδρο Νίξον, στον λόγο του στις 3 Νοεμβρίου 1969 στον οποίο ζητούσε την υποστήριξη της σιωπηλής πλειοψηφίας των Αμερικάνων.

Πολλοί απόρησαν με τη δύναμη της σιωπηλής πλειοψηφίας που ανατίναξε στην κυριολεξία τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, παρόλο που κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και στο Brexit.

Κάποιοι προσπάθησαν να το αιτιολογήσουν προσδίδοντας στους Αμερικάνους τα ίδια που προσέδωσαν και στους Βρετανούς πολίτες ήτοι ρατσισμό, ξενοφοβία, αμάθεια κτλ. Την ίδια σιωπηλή στάση παρατηρήσαμε και στη χώρα μας με τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι και συλλήβδην χαρακτηρίστηκαν ως φασίστες και ακροδεξιοί. Οι ψηφοφόροι αυτοί εάν και όχι πλειοψηφία όπως στην περίπτωση των Αμερικάνων και Βρετανών, δημιούργησαν μία συμπαγή μάζα ψηφοφόρων η οποία και αυτή δεν εκφράζεται δημόσια με έντονο τρόπο.

Είναι προφανές ότι όλοι όσοι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της σιωπηλής πλειοψηφίας, μάλλον δεν έχουν διαβάσει το περίφημο βιβλίο του Jean Baudrillard «Στη σκιά των σιωπηλών πλειοψηφιών» που έγραψε το 1983.

Ο Baudrillard ανέφερε ότι οι μάζες πλέον μετά την ουσιαστική διάλυση των κοινωνικών τάξεων δεν έχουν κάποιον να τους αντιπροσωπεύει. Το καλό αυτού είναι ότι κανείς δεν μπορεί να στραφεί συγκεκριμένα εναντίον τους. Οι μάζες δεν βρίσκουν πλέον νόημα και ούτε ζητούν νόημα, ως εκ τούτου η ισχύς είναι κούφια.

Οι μάζες απορροφούν τα μηνύματα που τους στέλνει η μαζική προπαγάνδα και τα ξαναστέλνουν πίσω. Τους στέλνονται μαζικά μηνύματα αλλά θέλουν ορισμένα και όχι όλα και σίγουρα προτιμούν το θέαμα από ότι το νόημα. Το τελευταίο το είδαμε και στην επικοινωνιακή και εκρηκτική συμπεριφοριστικά στάση του Ντόναλντ Τραμπ που μόνο τυχαία δεν ήταν.

Οι μάζες με το να αποσύρονται στην ιδιωτική τους περίκλειστη σφαίρα και να μην εκφράζουν άποψη αντιδρούν δυναμικά στην πολιτική χειραγώγηση και περιφρονούν τους πολιτικούς.

Οτιδήποτε παλαιότερα καλούνταν μικροαστικό όπως οι αποχή από την πολιτική και η ρουτίνα της καθημερινής ζωής γίνεται πλέον η νόρμα. Η ρουτίνα, η αδράνεια και η πολιτική αποχή παλαιότερα χαρακτήριζαν τον φασισμό ωστόσο στις ημέρες μας αποτελεί μία διαδικασία εν δυνάμει επαναστατική.

Αυτή η μετωπική αντίσταση στο σύστημα προέρχεται από παραδοσιακές κυρίως ομάδες ανθρώπων που θέλουν να διατηρήσουν την κουλτούρα τους και τις παραδοσιακές δομές της κοινωνίας τους σε αντίθεση με την ομογενοποίηση που προάγεται από το υπάρχον σύστημα, κατ'άλλους καθεστώς. Το στοιχείο αυτό το παρατηρήσαμε τόσο στη Βρετανική όσο και στην Αμερικανική κοινωνία και αποτελεί στοιχείο μίας διαδικασίας κατάρρευσης η οποία, σύμφωνα με τον Baudrillard, δεν πρόκειται να σταματήσει αλλά θα είναι είτε βίαιη είτε ομαλή σε αργή κίνηση, πάντως σίγουρα κατάρρευση. Τα αντιπαγκοσμιοποιητικά κινήματα, η οικολογία κτλ. αποτελούν στοιχεία της ομαλής και όχι βίαιης κατάρρευσης του επικρατούντος συστήματος.

Ο Baudrillard όμως τονίζει ότι η ομαλή κατάρρευση θα είναι σύντομη και ότι πουθενά δεν υπήρξε μία ισορροπημένη μετάβαση από τα συστήματα κατάρρευσης στα συστήματα έκρηξης αλλά κάθε στοιχείο στο δρόμο της κατάρρευσης μπορεί να είναι βίαιο και καταστροφικό.

Είναι προφανές πλέον ότι οδηγούμαστε σε σημαντικές, τεκτονικού τύπου, αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Εάν μη τι άλλο, ζούμε σε μία άκρως ενδιαφέρουσα εποχή.

Πηγή "Μαστρογιάννη Φωτεινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στάθη Κατωπόδη
RIEAS


Δεκαεπτά χρόνια μετά την επίσκεψη του προέδρου Κλίντον στην Ελλάδα και ελάχιστες ημέρες μετά τις εθνικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα θα βρεθεί στην Αθήνα την Τρίτη 15 Νοεμβρίου. Δύο μόλις ημέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, η επίσκεψη Ομπάμα είναι ιστορικής σημασίας, όχι μόνο για την χώρα μας, αλλά και για την συνοχή και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η χώρα μας θα βρεθεί για μία ακόμα φορά στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Η οικονομική κρίση, αλλά και η κρίση ασφάλειας θα μονοπωλήσουν την ατζέντα του Αμερικανού προέδρου. Η ελληνική κυβέρνηση έχει αφήσει να εννοηθεί ότι ο σκοπός της επίσκεψης του προέδρου Ομπάμα είναι η στήριξη του στο ζήτημα της ελάφρυνσης του Ελληνικού χρέους. Ο Μπάρακ Ομπάμα, γνωρίζει ότι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αποτελεί παράδειγμα αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής από την μεριά των πιστωτών. Επίσης, γνωρίζει ότι το θέμα της Ελλάδας έχει ταρακουνήσει τα θεμέλια του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος και απειλεί τη συνοχή της Ευρώπης, η οποία αποτελεί τον σημαντικότερο εταίρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπό την προεδρία Ομπάμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έζησαν την κατάρρευση του οικονομικού οίκου Lehman Brothers και την απαρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, η οικονομική πολιτική που ακολούθησε ως πρόεδρος, κατάφερε να περιορίσει σημαντικά τις επιπτώσεις στην αμερικανική οικονομία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολούθησαν μια οικονομική πολιτική, εντελώς διαφορετική από εκείνη της λιτότητας που υποστηρίζει σθεναρά η Γερμανία, και κατά συνέπεια ένα σημαντικό μέρος της Ευρώπης, για την Ελλάδα. Σήμερα, η κυβέρνηση Ομπάμα έχει συμβάλει άμεσα και έμμεσα, μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο να μπει επί τάπητος το θέμα της άμεσης ελάφρυνσης του Ελληνικού χρέους. Τα ‘Best Practices’ των Ηνωμένων Πολιτειών ωστόσο, δεν περιορίζονται μόνο στα θέματα οικονομίας.

Στις 8 Νοεμβρίου, ο επιχειρηματίας Ντόναλτ Τράμπ εξελέγη ως ο 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα από τα βασικά σημεία της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν η παράνομη μετανάστευση και ο αντίκτυπός της στο επιχειρείν και στην ασφάλεια του Αμερικανικού έθνους.
Οι παραλληλισμοί με την σημερινή Ελλάδα, το Νοτιοανατολικό άκρο της Νατοϊκής συμμαχίας, είναι πασιφανείς. Παραλληλισμοί που αδιαμφισβήτητα θα παίξουν κυρίαρχο ρόλο στην χάραξη της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προς την Ευρώπη και την Ελλάδα, υπό την προεδρία Τράμπ.

Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα έχει βρεθεί στο επίκεντρο ενός πρωτοφανούς μεταναστευτικού ρεύματος το οποίο διέρχεται από την Τουρκία. Ωστόσο, η Τουρκία, αν και Νατοϊκός σύμμαχος, χρησιμοποιεί το ρεύμα αυτό ως διαπραγματευτικό ‘χαρτί’, ζητώντας ως αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια και πολιτικές υποστήριξης από την Δύση, χωρίς να δείχνει την απαραίτητη ευαισθησία στο ενδεχόμενο αποσταθεροποίησης της ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η έμμεση απειλή του τούρκου προέδρου Ερντογάν, ότι τρία εκατομμύρια μετανάστες οι οποίοι βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Τουρκία, μπορούν να περάσουν ανά πάση στιγμή σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Ένα χρόνο πριν, το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος (ISIS), είχε ανακοινώσει ότι έχουν παρεισφρήσει πάνω από 4,000 τζιχαντιστές στην Ευρώπη, προσποιούμενοι τους μετανάστες.
Οι τουρκικές προκλήσεις όμως δεν σταματούν εκεί. Τους τελευταίους μήνες, ο πρόεδρος Ερντογάν έχει αμφισβητήσει ξεκάθαρα την Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία ρύθμισε οριστικά το καθεστώς του Αιγαίου, και έχει μιλήσει για δεσμούς της Τουρκίας με την Θράκη. Δύο αδιαπραγμάτευτα εθνικά και ιστορικά θέματα για την Ελλάδα.

Είναι πασιφανές ότι η Ελλάδα διέρχεται μια διπλή κρίση, την οικονομική/κοινωνική κρίση και την κρίση ασφάλειας. Αυτό που δεν έχει καταφέρει να συνειδητοποιήσει η Ελληνική πολιτεία ωστόσο, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη και ευημερία χωρίς ένα ‘στεγανό’, από άποψη εθνικής ασφάλειας.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται η ριζική αναδιάρθρωση των Ελληνικών υπηρεσιών ασφάλειας και των απαρχαιωμένων πρακτικών τους. Η προσαρμογή τους στα δεδομένα των συνεχών ανακατατάξεών στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα είναι αναγκαία.

Η Ελλάδα μπορεί να υιοθετήσει πρακτικές από το Αμερικανικό κράτος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας. Ιδρυθέν το 1947, το ολιγομελές Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας συνεδριάζει υπό τον Προέδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συμβούλιο είναι επιφορτισμένο με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, την χάραξη εξωτερικής πολιτικής αλλά και την διασφάλιση της εθνικής ακεραιότητας και ασφάλειας. Ανάλογα συμβούλια έχουν συσταθεί σε αρκετές άλλες χώρες, όχι όμως στην Ελλάδα, το σταυροδρόμι τριών ηπείρων.
Δυστυχώς, η Ελλάδα παρουσιάζει συστημικά προβλήματα, στο να βρεθούν προσωπικότητες που θα αναλάβουν την προάσπιση και ανοικοδόμηση της χώρας. Προσωπικότητες που θα είναι γνώστες των σωστών πρακτικών του εξωτερικού, και θα βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες και παιχνίδια δημοσίων σχέσεων.

Εκμεταλλευομένη την συγκυρία της επίσκεψης του προέδρου Ομπάμα, η Ελλάδα μπορεί να αδράξει την ευκαιρία, και να αρχίσει να ορθοποδεί, ξεκινώντας με την υιοθέτηση ουσιαστικών ‘Best Practices’ και διεκδικώντας μια κυρίαρχη θέση, όπως της αξίζει, στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.

Πηγή RIEAS



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι δύο πύργοι Τραμπ που βρίσκονται στην περιοχή Σισλί της Κωνσταντινουπόλεως, αποτέλεσαν τους πρώτους που οικοδομήθηκαν επί ευρωπαϊκού εδάφους από τον συνεταίρο του νυν Αμερικανού προέδρου Αϊντίν Ντογκάν ιδιοκτήτου του «cnn.turk», του ομωνύμου ομίλου ειδήσεων (Hurriyet, Millyet, Radikal κ.α). Ο συγκεκριμένος Τούρκος μεγιστάνας αποτέλεσε το «κόκκινο πανί» για τον Ερντογάν.

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός αναλυτής


Τον Ιούνιο του 2016 ο εκνευρισμένος πρόεδρος Ερντογάν ζήτησε επιτακτικώς την απομάκρυνση του επωνύμου «Τραμπ» από τα κτίρια, με το αιτιολογικό της αρνητικής στάσεως που είχε λάβει ο τότε υποψήφιος στο πλαίσιο δηλώσεών του κατά των μουσουλμάνων. Ο διεκδικητής του τίτλου του προστάτου των απανταχού σουνιτών μουσουλμάνων Ταγίπ Ερντογάν, μάλλον ανήκε σε εκείνους που θεωρούσαν ότι ο επιχειρηματίας Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε πολλές πιθανότητες να κερδίσει στις προεδρικές εκλογές.

Ωστόσο, πέντε μήνες αργότερα μια σειρά από σημαντικά γεγονότα που μεσολάβησαν μέχρι τις αμερικανικές εκλογές, δημιούργησαν νέες και οξείς εντάσεις στις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις.

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, η επαναπροσέγγιση με στοιχεία στρατηγικού χαρακτήρος με την Ρωσία, η εισβολή στην Συρία (Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτου), η αμείλικτη σύγκρουση με τους Κούρδους της περιοχής, η ένταση με το Ιράκ, οι επιχειρήσεις κατά της Ράκα και της Μοσούλης χωρίς τουρκική συμμετοχή, επιβεβαίωσαν ότι οι συμμαχικοί δεσμοί μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας έχουν χαλαρωθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Τα συμφέροντα και οι γεωστρατηγικές ΗΠΑ και Τουρκίας έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν ισχυρές τάσεις αποκλίσεως.

Λίγο πριν από τις αμερικανικές εκλογές, εκδηλώθηκαν οι δύο πλέον σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατά των δύο σημαντικότερων διοικητικών και στρατηγικών κέντρων του Daesh στο Ιράκ και την Συρία. Η κουρδική εμπλοκή σε συνδυασμό με την άκαμπτη στάση της ιρακινής κυβερνήσεως, δεν έδωσε στην Τουρκία την ευκαιρία που ματαίως αναζητούσε για να αποστείλει στρατεύματα και να συμμετάσχει.

Μετά το «σοκ» του αποτελέσματος (σ.σ. Ανάλογο με εκείνο του Brexit, για όσους επιμένουν σε μια διαφορετική μη γεωπολιτική ανάγνωση του παγκόσμιου γίγνεσθαι) διαφάνηκε ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο επαναπροσδιορισμού της αμερικανικής γεωστρατηγικής έναντι της μεσανατολικής κρίσεως. Έτι σοβαρότερη φέρεται – από πολλούς αναλυτές και σχολιαστές – να είναι η προοπτική επαναπροσεγγίσεως μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκύρας, αν βεβαίως θεωρήσουμε ότι οι όποιες αναφορές Αμερικανών επισήμων αποτελούν από μόνες τους de facto αποδείξεις στροφής της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Πράγματι οι δηλώσεις του πρώην διευθυντού της DIA (Defence Intelligence Agency) αντιστρατήγου ε.α. Μ. Φλιν (Michael Flynn) προηγήθηκαν εκείνων του νέου αντιπροέδρου Μ. Πενς (Mike Pence) σχετικώς με την σημασία και την γεωπολιτική σπουδαιότητα της Τουρκίας και αναμφιβόλως δημιούργησαν αίσθηση.

Ακόμη και η έντεχνη επικοινωνιακής στρατηγικής «αποκάλυψη» από τουρκικές πηγές της ιδιωτικής τηλεφωνικής συνομιλίας που είχαν οι πρόεδροι Τραμπ και Ερντογάν, προσέλκυσαν αν μη τι άλλο το ενδιαφέρον και διατάραξαν το κλίμα στρατηγικής ψυχραιμίας όπως έχει εμπεδωθεί στις ελληνικές πολιτικές και κυβερνητικές ελίτ.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο προεδρικό αξίωμα, την οποίαν ακολούθησαν οι προαναφερόμενες δηλώσεις αβρότητος, φαίνεται να δίνει «φιλί της ζωής» σε μια ημιθανή σχέση ή μήπως υπάρχει μια άλλη πιο ψύχραιμη όπως και μεσομακροπρόθεσμη ανάγνωση-ανάλυση;

Η Τουρκία συνιστά τον σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Η συγκεκριμένη φράση αυτούσια ή με παραλλαγές ακούγεται κατ’ επανάληψη από όλα τα επίσημα χείλη και τους ανώτατους εκπροσώπους του Λευκού Οίκου, του Πενταγώνου και του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Αυτή η φράση επαναλήφθηκε πριν γνωστοποιηθεί ποιος θα είναι ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος τόσο από τον απερχόμενο πρόεδρο Ομπάμα όσο και από τον υπουργό Αμύνης Α. Κάρτερ (Ashton/Ash Carter) και τον Αρχηγό του Μικτού Επιτελείου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων προερχόμενο εκ των Πεζοναυτών (USMC) στρατηγό Τζ. Ντάνφορντ (Joseph Dunford), οι οποίοι επισκέφθηκαν προσφάτως και εκτάκτως την Τουρκία.

Η γεωγραφική, γεωστρατηγική αξία της Χερσονήσου της Ανατολίας δεν μπορεί να υποβαθμιστεί ούτε και να αγνοηθεί σκοπίμως, εάν μελετηθεί υπό το πρίσμα της σημασίας της Rimland (Κρηπιδώματος, ή δακτυλίου ανασχέσεως) και των γεωπολιτικών θεωριών του Χ. Μάκιντερ (Sir Halford Mackinder) και ιδιαιτέρως όσο και ειδικώς του Ν. Σπάικμαν (Nicholas Spykman). Άρα κάθε αναφορά επί της τουρκικής σπουδαιότητος, η οποία προέρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν μπορεί και δεν πρέπει να προκαλεί συναγερμό στην Αθήνα, όπως δεν προκάλεσε στους πολύ πιο ενημερωμένους για τις προθέσεις του Τραμπ… παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Επτά είναι τα στοιχεία-σημεία τα οποία ποδηγετούν και καθορίζουν μεσομακροπρόθεσμα την αμερικανική γεωστρατηγική έναντι της Τουρκίας και του μεσανατολικού γεωγραφικού συμπλόκου, το οποίο καλύπτει την Βορειοανατολική Αφρική, την Αραβική Χερσόνησο, την καρδιά της Μέσης Ανατολής εμπεριέχοντας και το Ιράν.

α) Η ασφάλεια του Ισραήλ και η επιτυχής αντιμετώπιση οποιασδήποτε απειλής εναντίον του από όπου και αν προέρχεται, ακόμη και με την ανάληψη προληπτικών δράσεων.

β) Η διατήρηση της Τουρκίας εντός της δυτικής συμμαχίας σε συνδυασμό με τον εκδημοκρατισμό της.

γ) Η ανασυγκρότηση και σταδιακή ενοποίηση υπό ενιαία αρχή, φίλα προσκείμενη στις ΗΠΑ, των γεωγραφικών περιοχών που κατοικούνται από συμπαγείς ή κατά πλειοψηφία κουρδικούς πληθυσμούς και η αξιοποίησή τους, ώστε βραχυμεσοπρόθεσμα να συγκροτήσουν μια επιπλέον ασπίδα ασφαλείας και ενδυναμώσεως της περιφερειακής άμυνας του εβραϊκού κράτους.

δ) Η κατασκευή και η στρατηγική υποστήριξη ενός νέου ευθέως ανταγωνιστικού προς τα ρωσικά συμφέροντα, νότιου ενεργειακού διαδρόμου, για την μεταφορά φυσικού αερίου από την Νοτιοανατολική Μεσόγειο προς την ΕΕ, μέσω της Κύπρου και της Ελλάδος, με αφετηρία το Ισραήλ.

ε) Η στρατιωτική εξουδετέρωση του Daesh σε συνδυασμό με την εργαλειοποίηση των κουρδικών στρατιωτικών σχηματισμών ως καταλύτες των εξελίξεων σε Συρία και Ιράκ.

στ) Η αυστηρή επίβλεψη και εποπτεία του Ιράν μέσω της συμφωνίας για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

ζ) Η συνεργασία με την Ρωσική Ομοσπονδία στο συριακό πρόβλημα πάντοτε όμως σε συνάρτηση με τις ευρύτερες εξελίξεις και εντάσεις που δημιουργούνται στην Ουκρανία και την Βαλτική.

Στα ανωτέρω η τουρκική διαφοροποίηση είναι έντονη όσο και αποσταθεροποιητική, καθώς η Άγκυρα διέπεται από νέο-οθωμανικά οράματα, τα οποία όχι μόνον δεν κρύβει αλλά και εσχάτως εντείνει μέσω της… απειλής υλοποιήσεως των εδαφικών (σ.σ. Εκφρασμένα σε υπολειπόμενα τετραγωνικά χιλιόμετρα) προβλέψεων του Εθνικού Ορκου. Μάλιστα ένα από τα περίφημα 5 Κ (Κασμίρ, Κορέα, Κύπρος, Κουρδιστάν, Κουντούς) τα οποία στρατηγικώς, γεωγραφικώς και ιστορικώς ενδιαφέρουν διαχρονικώς το τουρκικό ισλαμικό έθνος, είναι η Ιερουσαλήμ (Κουντούς).

Συνεπώς, η απόκλιση στα μεταξύ των «θέλω» του Ερντογάν και των «πρέπει» της νέας διακυβερνήσεως Τραμπ πολύ σύντομα θα αναδυθούν στην επιφάνεια, ίσως και με ακόμη μεγαλύτερη ένταση ίσως δε και μέσω του καινοφανούς «τραμπικού» ρεαλισμού.

Οπότε τίθεται το ερώτημα: Γιατί τόσες δηλώσεις εντός τόσο μικρού χρονικού διαστήματος; Η απάντηση είναι μάλλον απλή όσο και προφανής. Η τουρκική σπουδή (σ.σ. Ο γεωπολιτικός χρόνος για τον Ερντογάν τρέχει πολύ πιο γρήγορα από ότι για άλλους…) για την ανάγκη – απαίτηση δηλαδή – επικοινωνίας με την διάδοχη κατάσταση υπαγορεύθηκε από την άμεση απειλή που σκιαγραφεί η προέλαση των κουρδικών και άλλων μη φιλικών προς την Άγκυρα δυνάμεων με κατεύθυνση την Μοσούλη και ιδίως την Ράκα.

Η επιρροή του Φλιν (σ.σ. Η οποία από σήμερα και μετά τις αποκαλύψεις μάλλον θα βαίνει μειούμενη) και οι ειδικές σχέσεις που έχει με το μακρύ χέρι του τουρκικού κράτους εκτιμάται ότι υποβοήθησαν στην πρώτη εσπευσμένη επαφή.
Εκτός αυτού η σχέση που οικοδομεί η Τουρκία με την Ρωσία, η οποία θα επεκταθεί και στην στρατιωτική συνεργασία (σ.σ. Πέραν της υπαρχούσης ήδη στην Συρία) με αιχμή την προμήθεια προηγμένων οπλικών συστημάτων (π.χ. S-400, οργάνωση α/α αντιβαλλιστικής αμύνης και προστασίας μειζόνων τουρκικών στόχων από πιθανή εχθρική πυραυλική επίθεση) δεν μπορεί να μην αναλυθεί και αντιμετωπιστεί με την βοήθεια της διπλωματικής πειθούς.

Η περίοδος έως και τα μέσα Μαρτίου δεν θα είναι εύκολη καθώς ήδη έχουμε εισέλθει στο ιδιαιτέρως απρόβλεπτο – από πλευράς δυναμικών και τετελεσμένων ενεργειών – διάστημα Νοεμβρίου-Ιανουαρίου, έως δηλαδή της επισήμου αλλαγής σκυτάλεως στις ΗΠΑ. Δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί μια προσεκτικώς σχεδιασμένη προκλητική ενέργεια της Αγκύρας στα δυόμιση μέτωπα (σ.σ. Κατά το δόγμα των δυόμιση πολέμων προς ανατολάς, δυσμάς και στο εσωτερικό) και συγκεκριμένως στην Συρία, κατά του ΡΚΚ και φυσικώς στοχεύοντας την ταχέως αυτοφινλανδοπιούμενη Ελλάδα (βλ. Δεσμεύσεις για ασκήσεις και εκτελέσεως ακόμη και χερσαίων πυρών στο Καστελόριζο, οι οποίες συμπίπτουν δε με την επίσκεψη Ομπάμα!).

Επομένως, η αμερικανική ενέργεια εκτιμάται ότι μάλλον στοχεύει στην παγοποίηση της φλόγας που κατατρώει τον Ερντογάν, καθώς μπορεί μεν να έλαβε ενδιαφέρουσες φιλοφρονήσεις από τον Τράμπ και την θυγατέρα του, ας μην λησμονούμε όμως ότι ο νέος πρόεδρος δήλωσε ευθαρσώς ότι θαυμάζει τους Κούρδους…

Αν οι ΗΠΑ ήθελαν να δώσουν ένα διαφορετικό στίγμα προσδιορίζοντας μια νέα γεωστρατηγική προσέγγιση, τότε μαζί με τα ωραία λόγια θα υπήρχε και μια ουσιαστική αναφορά στην κουρδική ταμπακιέρα. Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη και εκτιμώ πως δεν προβλέπεται καθώς οι επιχειρήσεις συνεχίζονται ανεβάζοντας την «γεωπολιτική πίεση» του Ερντογάν.

Ας αναμένουμε τον σχηματισμό της νέας κυβερνήσεως ενώ επίσης μην λησμονούμε το γεγονός πως εις εκ των βασικών συμβούλων του Τραμπ στα ενεργειακά είναι ο Ελληνοαμερικανός Τ. Παπαδόπουλος, ο οποίος υπερθεματίζει και συμπλέει επί της γραμμής κατασκευής του αγωγού east med pipeline από το Ισραήλ προς την Ελλάδα. Φρόντισε κανείς να τον προσεγγίσει εγκαίρως, όπως οι Τούρκοι ακαλλιέργησαν τις σχέσεις τους με την πλευρά Τραμπ, παρά τις συνήθεις άκομψες δηλώσεις Ερντογάν για οποιονδήποτε δεν ασπάζεται τους νεοθωμανικούς του οραματισμούς;

Στο σημείο αυτό θέτω ρητορικώς την ερώτηση και προς την κυβέρνηση αλλά και προς την αντιπολίτευση εάν έχουν δημιουργήσει επαφές με το νέο υπό διαμόρφωση σύστημα Τραμπ. Εκτός και αν συνεχίζουν να πενθούν για την ήττα της Χίλαρι…. Του γαρ πολέμου οι καιροί ου μενετοί (σ.σ. Στον πόλεμο οι ευκαιρίες δεν περιμένουν κατά τον ες αεί επίκαιρο Θουκυδίδη).

Η πλέον σημαντική δήλωση που έχει γίνει από επίσημα χείλη προέρχεται από τον Ισραηλινό πρόεδρο Βενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος μετά από την τραυματική εμπειρία της διακυβερνήσεως Ομπάμα και τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζει στην Μέση Ανατολή, αποκάλεσε τον νέο πρόεδρο, αληθινό και ειλικρινή φίλο του εβραϊκού κράτους.

Εκτιμώ, ότι καθώς τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ απειλούνται και εκβιάζονται εκ παραλλήλως από την αναθεωρητική νέο-οθωμανική Τουρκία, η νέα αμερικανική κυβέρνηση πολύ σύντομα θα δείξει εμπράκτως – αφού προηγουμένως ενημερωθεί εμπεριστατωμένως και από την ισραηλινή πλευρά αναφορικώς με το ποιο είναι το διακύβευμα της περιοχής – τις προθέσεις της.

Το Τελ Αβίβ έχει αντιληφθεί τα τελευταία έξι τουλάχιστον έτη, ότι η Άγκυρα είναι η πλέον επικίνδυνη ανερχόμενη δύναμη με περιφερειακές βλέψεις. Οι μοχλοί πιέσεων τους οποίους διαθέτει το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ είναι εξαιρετικώς δραστικοί και εν πολλοίς μη ευκόλως αναχαιτίσιμοι όπως γνωρίζει ο επιτυχημένος επιχειρηματίας νέος ένοικος του Λευκού Οίκου.
Η Ιερουσαλήμ (Κουντούς) αποτελεί διαχρονικό ισλαμικό στόχο, το εθνοθρησκευτικό «νέο-οθωμανικό ποθούμενο», όπως έχει δημοσίως εκφραστεί δια στόματος των Ερντογάν και του Νταβούτογλου. Κάθε μορφής και είδους λεκτική ή μη ενδυνάμωση του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος του Ερντογάν είναι σαφές πως θα επιφέρει περισσότερη αστάθεια εφόσον εντάσσεται στην λογική του κατευνασμού. Η ΗΠΑ είναι ζωτικής σημασίας για την Τουρκία και όχι το αντίστροφο συμφώνως και με τον απόστρατο πτέραρχο Τ. Γουόλντ (Charles Wald).

Συμπερασματικώς εκτιμώ ότι πέραν των δηλώσεων στελεχών, για τα οποία καλό θα ήταν να διερευνηθεί η σχέση τους με το τουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ (σ.σ. ήδη υπάρχει σχετικό δημοσίευμα για τον φερέλπιδα αντιστράτηγο Φλιν) η Γεωγραφία συνεπικουρία της Ιστορίας έχει καταδείξει τον δρόμο επί του οποίου ελπίζω ότι θα συνεχίσει να βαδίζει η αγγλοσαξονική γεωστρατηγική έναντι της Τουρκίας, καθιστώντας τις απόψεις ορισμένων απλώς Φλιν...αφήματα (σ.σ. Εκ του φληναφήματα).

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Παράβαση κανόνων ασφαλείας οι συνεχείς δίκες στελεχών της Υπηρεσίας

Καζάνι που βράζει η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, μετά και τις αποκαλύψεις της Κυριακάτικης kontranews για τη σκανδαλώδη ευνοϊκή μεταχείριση από την ηγεσία της - κυρίως από τον απόστρατο Υποδιοικητή Ι.Λιούκα - του διαπλεκόμενου συνδικαλιστή ΘΣ, όσον αφορά την πρόσφατη απόφαση του ελεγχόμενου Υπηρεσιακού Συμβουλίου της Υπηρεσίας, να μην τεθεί σε αργία ο ίδιος και η επίσης υπάλληλος της ΕΥΠ, ΑΠ, για τη διαρροή άκρως απόρρητων εγγράφων την περίοδο 2004-2005. Κι αυτό παρά την πρόταση - καταπέλτη της Εισαγγελέως, Μαρίας Βαΐτση, που παραπέμπει και τις δυο οσονούπω στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Πολλώ δε μάλλον, που η συμπεριφορά αυτή έρχεται σε αντιδιαστολή με τη στάση τους πριν από μερικούς μήνες να παρατείνουν την αργία και τελικά να διατάξουν την απόλυση του Πασόκου αρχισυνδικαλιστή, ΚΑ, ο οποίος έχει δικαιωθεί δικαστικά σε όλες τις βαθμίδες, καθώς και του στενού συνεργάτη του, ΘΧ, πριν καλά καλά ολοκληρωθεί κάποια ΕΔΕ εναντίον του ή έστω η κύρια ανάκριση από τη δικαιοσύνη.

Λέγεται μάλιστα ότι ο απόστρατος αξιωματικός, κατά παράβαση του ρόλου του, εκφράζεται ειρωνικά για την έρευνα, που επί μήνες διεξήγαγε ο ανακριτής , Δ. Φούκας, και η οποία οδήγησε σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις σχετικά με το σχέδιο "Πυθία". "Δυο μέτρα και δυο σταθμά", είναι η φράση που ξεστομίζει η πλειοψηφία των υπαλλήλων, οι οποίοι αναρωτιούνται αν πραγματικά πίσω από το συγκεκριμένο συνδικαλιστή βρίσκονται στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ - όπως ο ίδιος διατείνεται - η κάποιες άλλες δυνάμεις, που δεν επιθυμούν την οριστική διαλεύκανση της υπόθεσης.

Απορία προκαλεί και η διστακτικότητα του Γ. Ρουμπάτη, ο οποίος παρόλο που φημολογείται ότι δεν θέλει να τον βλέπει μπροστά του, εντούτοις στην ουσία εμμέσως τον "προστατεύει" και ανέχεται τόσο τις φανερές επαφές του με συγκεκριμένο δημοσιογράφο, όσο και τις αναρτήσεις που πραγματοποιεί σε διάφορα blogs, όπου ως "τέρας μορφώσεως", αφού "βλογάει πρώτα τα γενιά του", στη συνέχεια και ανεπίτρεπτα παραθέτει πληροφορίες για στελέχη της ΕΥΠ και τις τοποθετήσεις τους σε νευραλγικά πόστα εντός και εκτός Ελλάδος.

Και μόνο γι αυτό ο ΘΣ θα έπρεπε να τεθεί πάραυτα σε αργία, ενώ άγνωστο παραμένει το πως θα μεθοδεύσει ο Ι. Λιούκας την ετυμηγορία και του Πειθαρχικού Συμβουλίου από το οποίο θα περάσουν σύντομα οι δυο υπόδικοι υπάλληλοι.

Στην πολυετή αυτή διαμάχη γνωστή και ως "ξεκατίνιασμα"των Πασόκων συνδικαλιστών της ΕΥΠ, ο "Βενιζελικός" ΚΑ, σημείωσε πρόσφατα μια ακόμα νίκη, όταν στην εκδίκαση της μήνυσης κατά του ΘΣ για όσα συκοφαντικά του είχε καταλογίσει, στη διάρκεια Γενικής Συνέλευσης των Συλλόγων της Υπηρεσίας το 2010, το δικαστήριο τον ανάγκασε τον τελευταίο να δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν εννοούσε να θίξει την τιμή και την υπόληψη του ΚΑ και ότι τα όσα ανέφερε στην Γενική Συνέλευση δεν αφορούσαν αυτόν.

Επιπλέον, σε άλλη δικαστική υπόθεση μεταξύ του Προέδρου του ενός εκ των δυο Συλλόγων Εργαζομένων της ΕΥΠ και του Διευθυντή νευραλγικής Διεύθυνσης, τοποθετημένο από τον Ι. Λιούκα, καθ υπόδειξη του ΘΣ, δικαιώθηκε πανηγυρικά ο πρώτος και χαρακτηρίστηκε από τον Πρόεδρο της αίθουσας ως "παράπλευρη απώλεια" της γνωστής ιστορίας της Υπηρεσίας.

Μετά από όλα αυτά αναρωτιέται κανείς πως επιτρέπει ο Γ. Ρουμπάτης, κατά παράβαση κάθε κανόνος ασφαλείας, να σέρνεται με αυτόν τον τρόπο, καθημερινά σχεδόν, η ΕΥΠ στα δικαστήρια;
Ο Υπουργός Ν. Τόσκας είναι γνώστης αυτής της κατάστασης;
Αληθεύει ότι υπάρχει ρήγμα στη σχέση του με την ηγεσία της ΕΥΠ, την οποία δεν εμπιστεύεται με αποκορύφωμα πριν από μερικές μέρες να επιστρέψει ό,τι αλλαγές στο οργανόγραμμα της Υπηρεσίας του είχε στείλει ο Ι. Λιούκας προς υπογραφή;


Πηγή​ εφημερίδα ​"Κυριακάτικη Kontranews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Διαταραχή "πλήρους φάσματος"

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Τον Μάϊο του 2000, στο αμερικανικό Πεντάγωνο κυκλοφόρησε ένα διαβαθμισμένο έγγραφο με τον τίτλο Joint Vision 2020”, το οποίο κήρυσσε την ανάγκη για “κυριαρχία πλήρους φάσματος” των ΗΠΑ μέχρι το 2020 σε κάθε “πεδίο μάχης” στον πλανήτη.
Το έγγραφο εξέταζε όλες τις στρατιωτικές απειλές και τις προκλήσεις που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ το 2020 και τις πιθανές αντιδράσεις σ' αυτές.
Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος” (Full Spectrum Dominance – FSD) είναι ο όρος-κλειδί σ' αυτό το “σχέδιο” του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας που σημαίνει “την ικανότητα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, που λειτουργούν μόνες ή με τους συμμάχους τους, να νικούν κάθε αντίπαλο και να ελέγχουν κάθε κατάσταση σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων”.
Οι συντάκτες του κειμένου χρησιμοποίησαν δύο φορές την λέξη «κάθε», δημιουργώντας έτσι την μεγαλύτερη ίσως μεγαλομανιακή παραίσθηση στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία...
Ο όρος “Πλήρους φάσματος” αναφέρεται σε τρία πράγματα: στο γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής, το επίπεδο των συγκρούσεων, και την τεχνολογία. Είναι ένα δόγμα που στοχεύει έμμεσα στην παγκόσμια κυριαρχία, που επιβάλλεται στα πάντα, από τις ταραχές στους δρόμους μέχρι τον θερμοπυρηνικό πόλεμο, δίνοντας προς τον σκοπό αυτό λευκή επιταγή στους κατασκευαστές όπλων για μια σειρά από άκρως εξελιγμένες οπλικές εφαρμογές. Αυτό είναι το δόγμα μέσω του οποίου ο Ράμσφελντ ανέπτυξε την στρατηγική του “Σοκ και Δέος” και τις πολεμικές επεμβάσεις των “προθύμων” στην Μέση Ανατολή. Ο Ράμσφελντ ήταν ένας από τους πολλούς μανιακούς της τεχνολογίας ανάμεσα στους neocons, ένας τεχνο-geek, που νόμιζε ότι είναι ο νέος Κλαούζεβιτς.

Ενώ ο εγκληματικός ιστός της παγκοσμιοποίησης επιβάλλει την παρουσία του σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ξεκάθαρο ότι οι Επικυρίαρχοι βλέπουν πως το συνολικό τους εγχείρημα πνέει ήδη τα λοίσθια. Τεκτονικές διεθνείς ανατροπές άρχισαν ήδη και έρχονται ακόμα ισχυρότερες στο άμεσο μέλλον

Δεκαέξι χρόνια διαταραχής σε όλο το φάσμα
Η τραγική ειρωνεία σήμερα, μετά την δεκαεξαετή εμπειρία εφαρμογής αυτού του δόγματος, είναι ότι όχι μόνο δεν έχει επιτύχει τους αρχικούς στόχους, αντίθετα, ο απολογισμός της πολιτικής της Αυτοκρατορίας είναι ιδιαίτερα ζοφερός. Ευρώπη και Αμερική είναι πλέον σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η “τρομοκρατία” όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά γιγαντώθηκε. Όσο για τις συνθήκες που θα επικρατήσουν τους επόμενους κρίσιμους μήνες του 2016 και το 2017, προβλέπεται να ενισχύσουν το κλίμα της πολιτικής αβεβαιότητας και του κοινωνικού αναβρασμού τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς.
Πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια Διαταραχή (Disorder), μια Αταξία σε όλο το φάσμα, αντί για Κυριαρχία (Dominance).
Δεν θυμούμαστε, φερ' ειπείν, προηγούμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές τόσο γκραν γκινιόλ που να απεικονίζουν τόσο έντονα την σύγκρουση Χάους και Τάξης.
Η Χίλαρυ Κλίντον, η εν λευκώ υποψήφια του κατεστημένου, που δουλεύει για την Παγκοσμιοποίηση μέσα κι έξω από τον Λευκό Οίκο τα τελευταία 24 χρόνια. είναι η επιτομή της Νέας Τάξης. Απέναντί της ο ...απρόβλεπτος, αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, που είναι η προσωποποίηση του Χάους.
Από την εδώ πλευρά του Ατλαντικού έχουμε το ευρωπαϊκό Βρετανικό αντίστοιχο, με το Brexit να χρεώνεται το χαοτικό ντόμινο που θα συντρίψει όχι μόνο την ευρωπαϊκή, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Επιπλέον, οι συνθήκες εντός της Ευρωζώνης είναι εξόχως διαλυτικές. Εκλογές και Δημοψηφίσματα που είναι στον ορίζοντα, μέσα στα πλαίσια ανερχόμενου ευρωσκεπτικισμού και βαθύνουσας τραπεζικής κρίσης, αναμένεται να έχουν καταλυτικά αποτελέσματα. Τυχόν έξοδος της Ιταλίας και της Γαλλίας από την Ευρωζώνη θα είναι το οριστικό τέλος της Γερμανικής Ευρωένωσης.
Στην Μέση Ανατολή, το αυτοκρατορικό σχέδιο για “πλήρη κυριαρχία” θυσίασε εκατομμύρια ανθρώπους στον βωμό του νεοταξικού Μολώχ, κατέστρεψε κυρίαρχα κράτη και ιστορικές περιοχές, λήστεψε τον πλούτο και τους πόρους πολλών μεσανατολικών χωρών και λεηλάτησε ό,τι μπορούσε να λεηλατηθεί. 
[Thierry Meyssan, “From 10 September 2001 to today: 15 years of crime”, 15/09/2016]
Όλες αυτές οι χώρες, με τις οποίες ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έναν -ακήρυχτο- πόλεμο, ρημάχτηκαν, κυριολεκτικά, από σούπερ-τεχνολογικούς μαζικούς βομβαρδισμούς, ακόμα και κατά μη στρατιωτικών στόχων...
Η μόνη ουσιαστική χερσαία μάχη που έκαναν οι Αμερικανοί μετά το Βιετνάμ ήταν το Μακελειό της Rumaila στην εισβολή στο Ιράκ το 1991, όταν η αιφνιδιαστική επίθεση που διέταξε ο στρατηγός Barry McCaffrey (και πάλι κατά παράβαση κάθε διεθνούς δικαίου και σύμβασης) είχε ως αποτέλεσμα την σφαγή δεκάδων χιλιάδων αδιάφορων ιρακινών στρατιωτικών και αμάχων δύο ημέρες μετά την κατάπαυση του πυρός, όταν οι Ιρακινοί είχαν διεξάγει τακτική υποχώρηση. Οι Ιρακινοί στρατιώτες κατά κυριολεξία λιαζόντουσαν στα τανκς που ήταν σταθμευμένα στην Βαγδάτη - των οποίων τα όπλα ήταν κλειδωμένα σε θέση μη-μάχης- όταν άρχισε η θανατηφόρα άνανδρη επίθεση του McCaffrey. Στις άλλες “δοξασμένες” μάχες περιλαμβάνονται η παράνομη εισβολή στο έδαφος του Αφγανιστάν, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης κ.λπ.
Υπάρχει ένας νέος όρος δημοφιλής στους στρατιωτικούς κύκλους, που επαναλαμβάνεται από τους “ενσωματωμένους” στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες στα τηλεοπτικά κανάλια: ο Ασύμμετρος πόλεμος. Υπάρχει επίσης και η ασυμμετρία της τεχνολογίας, αλλά οι συντάκτες του “Joint Vision 2020” δεν είχαν ασχοληθεί με αυτή την παράμετρο τότε.
Ισχύει για βομβιστές αυτοκτονίας και τύπους που κάνουν αεροπειρατεία στ' αεροπλάνα με χαρτοκόπτες, αλλά όχι για τα όπλα υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούν οι Επικυρίαρχοι εναντίον των θυμάτων τους.
Το αστείο είναι ότι ποτέ δεν ακούσαμε για την “ασυμμετρία' της σφαγής των Ιρακινών που διέταξε ο Barry McCaffrey, ή την “ασυμμετρία” της εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Γρενάδα, μια νησιωτική χώρα με τον πληθυσμό μιας μεσαίας επαρχιακής πόλης των ΗΠΑ.

Η Wall Street και το νεοφιλελεύθερο Οικονομικό Σύστημα αποτελούν μεγαλύτερη απειλή από την Τρομοκρατία, λέει ευθαρσώς ο γνωστός οικονομολόγος και πρώην υφυπουργός των ΗΠΑ, Δρ. Paul Craig Roberts

Το Οικονομικό Σύστημα μεγαλύτερη απειλή από την Τρομοκρατία
Η Βαβυλώνα ιστορικά είναι συνώνυμη με την εικόνα της αυτοκρατορίας, του πολέμου, της ανόδου και της πτώσης του αυτοκρατορικού μεγαλείου. Ο θρύλος της είναι ένα κληροδότημα στον υπόλοιπο πολιτισμό από την αρχή του σημερινού ιστορικού κύκλου. Μόλις η κληρονομιά αυτή διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό, μέσα από το μυστικιστικό έργο του Φράνσις Μπαίηκον Nova Atlantis (Νέα Ατλαντίδα), ο Βαβυλωνιακός πολιτισμός ταυτίστηκε με τον Ατλαντικό πολιτισμό.
Οπότε, σήμερα, το τίμημα των πολέμων των Επικυρίαρχων γίνεται όλο και μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειες επιβολής των ατλαντικών αξιών στην κατακτημένη Βαβυλώνα-Μεσοποταμία επιδεινώνουν σταθερά την ζωή στην χώρα καθώς οι “επαναστατημένοι” συνεχίζουν να αντιστέκονται αποφασισμένα στα καθεστώτα-μαριονέττες και στους proxy στρατούς των εισβολέων.
Τέτοια ξεκάθαρη πώρωση, αναισθησία και απαξίωση της ανθρωπότητας μπορεί να οδηγήσει μόνο στην πτώση και τιμωρία εκείνων που ευθύνονται για την απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά.
Ο γνωστός οικονομολόγος, πρώην υφυπουργός των ΗΠΑ, Δρ Paul Craig Roberts έγραψε πρόσφατα, ότι το οικονομικό σύστημα, που δουλεύει χέρι-χέρι με τους διαμορφωτές της πολιτικής, έχει κάνει περισσότερη ζημιά απ' ό,τι οι τρομοκράτες. [Paul Craig Robert, The Financial System Is A Larger Threat Than Terrorism, 08/03/2016]
Τα αρνητικά επιτόκια της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής είναι “πόλεμος κατά των μετρητών”. Θέλουν να εξαλείψουν συνολικά τα μετρητά και να υπάρχει μόνο το ηλεκτρονικό χρήμα, που δεν μπορεί να “σηκωθεί” από τις τραπεζικές καταθέσεις παρά μόνο για να ξοδευτεί στην κατανάλωση (και σ' αυτό η Ελλάδα γίνεται εκβιαστικά το πειραματόζωο).
Οι κεντρικές τράπεζες, οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι και οι “presstitutes” (“δημοσιογραφικές πόρνες”) στις οικονομικές φυλλάδες υπερασπίζονται τα αρνητικά επιτόκια καταθέσεων προκειμένου να ωθήσουν τους ανθρώπους να ξοδεύουν και όχι να αποταμιεύουν ... παρά την δημοσίευση της έκθεσης της ίδιας της Fed (Ομοσπονδιακής Τράπεζας) ότι το 52% των Αμερικανών δεν διαθέτουν καν τα 400 δολλάρια που χρειάζονται μηνιαίως για να ζήσουν χωρίς να πουλήσουν κάποια από τα υπάρχοντά τους ή να τα δανειστούν”, γράφει ο Graig Roberts.
Ένα παράπλευρο σύμπτωμα των αρνητικών επιτοκίων είναι και η αλλαγή της λειτουργίας των τραπεζών μέσα από έναν κύκλο χρεωκοπιών των μικρότερων τραπεζών.
Το μοντέλο της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κυριαρχίας, όπως δομήθηκε από τις τράπεζες κατά την διάρκεια των προηγούμενων εκατό ετών, καταρρέει.

Ο κεντρικός αρχιτέκτονας του σχεδίου της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας στα τέλη του 20ου αιώνα, ο πολωνικής καταγωγής στρατηγικός αναλυτής Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο κύριος εμπνευστής του Joint Vision 2020, με τις ιδέες που ανέπτυξε στο βιβλίο του Η Μεγάλη Σκακιέρα, το 1997, τώρα ομολογεί ότι η Σκακιέρα είναι σπασμένη και ότι χρειάζεται μια "Παγκόσμια Αναδιάταξη"

Η επερχόμενη παγκόσμια κρίση είναι δεδομένη και αναπόφευκτη (αν όχι σχεδιασμένη)...
Οι διαφορετικές ομάδες της ελίτ έχουν διαφορετικές επιλογές για την αντιμετώπιση των όσων έρχονται. Από την ολοκληρωτική εξαφάνιση των ρευστών με πλήρη “εικονικοποίηση” της οικονομικής ζωής και μια virtual πραγματικότητα όπως το “Matrix”, τον ολοκληρωτικό συγκεντρωτισμό της χρηματοπιστωτικής πολιτικής που οι Παγκοσμιοποιητές ζητούν πλέον ανοικτά, έως την εισαγωγή ενός νέου παγκόσμιου χρυσού προτύπου.
Το αποτέλεσμα θα είναι να αναγκαστούν να εφαρμόσουν νέες πιο επιθετικές μορφές εκμετάλλευσης, χρησιμοποιώντας πολιτικούς και στρατιωτικούς θεσμούς -μεταξύ των οποίων, μισθοφορικούς στρατούς- και κτηνώδη βία... η ανυπακοή στο σύστημα θα σημαίνει σίγουρο θάνατο!
Είναι τυχαίο ότι οι Ρότσιλντ, που ελέγχουν το ΔΝΤ, ελέγχουν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρυσού; Μήπως προετοιμάζονται για την παγκόσμια κατάρρευση;
Ο Βρετανός τραπεζίτης Τζαίηκομπ Ρότσιλντ (Jacob Rothschild) εξέφρασε το καλοκαίρι τις ανησυχίες του σχετικά με την κατάσταση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Σύμφωνα μ' αυτόν, ζούμε το “μεγαλύτερο πείραμα στην νομισματική πολιτική στην παγκόσμια ιστορία”, που έχει οδηγήσει σε μια γρήγορη ανάπτυξη των χρηματαγορών αλλά στον τομέα της πραγματικής οικονομίας “η ανάπτυξη παραμένει αναιμική, με ασθενή ζήτηση και αποπληθωρισμό σε πολλά μέρη του αναπτυγμένου κόσμου”. 
Σύμφωνα με τον πανίσχυρο τραπεζίτη, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία, σε συνδυασμό με την επιδεινούμενη γεωπολιτική κατάσταση.
Στους κινδύνους αυτούς, ο Ρότσιλντ περιλαμβάνει το Brexit, τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, την επβραδυνόμενη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, την τρομοκρατία και την κατάσταση στην Μέση Ανατολή.
Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρεται στην έκθεση (του Ιουνίου) της αμερικανικής τράπεζας Merrill Lynch, που λέει ότι τα επιτόκια στις αναπτυγμένες χώρες, ιδιαίτερα το 0.5% στις ΗΠΑ, βρίσκονται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο από ποτέ... Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι οι αρνητικές αποδόσεις των κρατικών ομολόγων.
Το καλοκαίρι, η απόδοση του δεκαετούς διάρκειας γερμανικού κρατικού ομολόγου έφθασε κάτω του μηδενός για πρώτη φορά στην ιστορία.
Το Janus Capital εκτιμά ότι οι παγκόσμιες αποδόσεις είναι οι χαμηλότερες στα τελευταία 500 χρόνια και το συνολικό ποσό τέτοιων ομολόγων φθάνει τα 10 τρισεκατομ. δολλάρια... 10 trillion! Πρόκειται για “έναν σουπερνόβα που κάποια ημέρα θα εκραγεί”, όπως είπαν.

Η εγκατάσταση από τις ΗΠΑ πυραυλικών συστημάτων στην Νότιο Κορέα, μετά την περικύκλωση με αντίστοιχα όπλα της Ρωσσίας ...μετατρέπεται στο τελευταίο καρφί στο φέρετρο της παγκόσμιας ηγεμονίας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Ήταν η αφορμή για στενότερη στρατιωτική συνεργασία Ρωσσίας-Κίνας απέναντι στις Δυτικές προκλήσεις

Ο Ρώσσος ειδικός στα οικονομικά, Michael Khazin, σχολιάζοντας την δήλωση του Ρότσιλντ, λέει, μεταξύ άλλων, ότι ο Ρότσιλντ εκφράζει τους φόβους του γιατί έχει χάσει τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Η μέχρι σήμερα διαχείριση του νομισματικού συστήματος πραγματοποιήθηκε μέσα από τις δομές των Ρότσιλντ. Κυρίως από την Goldman Sachs.
Αλλά σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει, λέει ο Khazin, και “... στην κυβέρνηση Ομπάμα δεν εκπροσωπούνται από το 2013 άνθρωποι της Goldman Sachs”. Οι Ρότσιλντ έχασαν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και αν προσπαθήσουν να τον ξαναπάρουν τώρα, αυτό θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Η γεωπολιτική κατάσταση είναι συνέπεια της οικονομικής κατάστασης. Ολόκληρο το γεωπολιτικό μοντέλο μετά το 1945 και, ειδικά, μετά την δεκαετία του '90, με την καταστροφή της ΕΣΣΔ, δεν λειτουργεί πλέον. Το οικονομικό σύστημα που βασίζεται στο δολλάριο δεν λειτουργεί, επίσης, γι' αυτό η γεωπολιτική πραγματικότητα αποσυντίθεται.
Η παραμικρή διαταραχή θέτει το σύστημα εκτός ισορροπίας και έτσι, ουσιαστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η κατάρρευση μέχρι το 2020.
Ίσως γι' αυτό ο κεντρικός αρχιτέκτονας του σχεδίου της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας στα τέλη του 20ου αιώνα, ο πολωνικής καταγωγής στρατηγικός αναλυτής Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, διαπιστώνει “τεκτονικές διεθνείς ανατροπές” σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ανεξάρτητη, συντηρητική αμερικανική επιθεώρηση “American Interest”. 
Αυτός που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο κύριος εμπνευστής του “Joint Vision 2020”, με τις ιδέες που ανέπτυξε στο βιβλίο του “Η Μεγάλη Σκακιέρα”, το 1997, τώρα ομολογεί ότι η Σκακιέρα είναι σπασμένη και ότι χρειάζεται μια “Παγκόσμια Αναδιάταξη”. [Mike Whitney, The Broken Chessboard: Brzezinski Gives Up on Empire, CounterPunch, 25/08/2016]
Το πιο ενδιαφέρον σημείο όσων λέει είναι ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη. Αλλά, τι άλλαξε από το 1997, όταν ο Μπρεζίνσκι έλεγε ότι οι ΗΠΑ ήταν “η υπέρτατη δύναμη στον κόσμο”;
Ένας βασικός παράγοντας είναι η Αδυναμία της Ευρώπης. Σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και ο ίδιος ο μεγαλοεπενδυτής Τζωρτ Σόρος. Σε άρθρο του στο Project Syndicate προειδοποιεί ότι η αποσύνθεση της ελαττωματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης ΔΕΝ είναι αναστρέψιμη.
Το καταστροφικό σενάριο που πολλοί φοβούνταν έχει ξεκινήσει, με αποτέλεσμα η αποσύνθεση της Ε.Ε. να είναι μη αναστρέψιμη”... Η Ευρώπη οδεύει σε μια άτακτη διάλυση.
Οι Επικυρίαρχοι γνωρίζουν καλά την ατζέντα των κραδασμών και το παιχνίδι του “Ordo Ab Chao”, που είναι σχεδιασμένο για να δίνει στους ισχυρούς ακόμα περισσότερη εξουσία. Θα το παίξουν μέχρι την τελευταία στιγμή μέσα από την βιομηχανία του φόβου και την ηλεκτρονική παραπλάνηση των μαζών. Όμως, τα αφυπνισμένα μυαλά μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον άγονο κύκλο του δυϊσμού, να νικήσουν το “Χάος και Τάξη” και να μετασχηματίσουν την κοινωνία εναντίον και πέραν της σχεδιαζόμενης Παγκόσμιας Τάξης...
* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.111, Οκτώβριος 2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Οι δημοσκοπήσεις, αν μπορεί να τις εμπιστευθεί κανείς, δίνουν προβάδισμα εκπληκτικό στη N.Δ. έναντι του κυβερνώντος ΣYPIZA – συντριπτική διαφορά. Tο γεγονός βεβαιώνει αμείωτη την παθογένεια της ελλαδικής κοινωνίας.

Γιατί η προτίμηση της N.Δ., ύστερα από την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία του ΣYPIZA, βεβαιώνει κοινωνική παθογένεια; Διότι, μόλις πριν από ένα χρόνο (Σεπτ. 2015), με τα ίδια ψυχολογικά αντανακλαστικά, δηλαδή με καταφανή πολιτική ακρισία, οι ίδιοι ψηφοφόροι είχαν υπερψηφίσει τον ΣYPIZA, μόνο για να τιμωρήσουν την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία της N.Δ. (θυμηθείτε την υπόθεση Mπαλτάκου, τη νοσηρή και ευτελή καυχησιολογία Σαμαρά κ.ά.π.). Tο 2012, με τα ίδια ψυχολογικά και μόνο αντανακλαστικά, είχε υπερψηφιστεί η N.Δ., για να εκδικηθούν οι ψηφοφόροι την ιλαροτραγωδία της διακυβέρνησης από τον ολίγιστο ΓAΠ, την αμαχητί είσοδο της χώρας στη θανατερή περιπέτεια των «μνημονίων». Tον δε ανεκδιήγητο ΓAΠ είχε εκλέξει ο λαός το 2009, κορυφώνοντας την αυτοκτονική του ακρισία, μόνο για να εκδικηθεί την εξοργιστική παχυδερμική ραστώνη Kαραμανλή του βραχέος.

Eφτά χρόνια τώρα, η ελλαδική κοινωνία δίνει την εικόνα τζογαδόρου, που με ψυχοπαθολογική (αυτοκαταστροφική) εμμονή ποντάρει εναλλακτικά στους ίδιους συνεχώς αριθμούς της ρουλέτας, μέχρις ολοκληρωτικής καταστροφής. Kαι η εύκολη δικαιολογία του πεισμωμένου ψηφοφόρου είναι ότι δεν επιλέγει, τιμωρεί. ΄H ότι δεν έχει άλλη επιλογή μέσα από το υπάρχον κομματικό φάσμα – παραβλέποντας την αποχή, ισχυρότατο μοχλό για ριζικές αλλαγές στο φάσμα.

Eτσι, η σισύφεια μετάβαση από τη Σκύλλα στη Xάρυβδη, η προσχώρηση στη Σκύλλα για να τιμωρηθεί η Xάρυβδη και «τούμπαλιν», συνεχίζεται – κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι ένα ακόμη βήμα εγγύτερα προς τον ιστορικό αφανισμό των Eλλήνων. Για «μεταλλαγή τυράννων» μιλούσε ο Παπαδιαμάντης πριν από 124 κιόλας χρόνια, αλλά οι τύραννοι εξασφαλίζουν πάντοτε (συνταγματικά) την ατιμωρησία τους και έχουν επιπλέον προνοήσει να εξαγοράζουν χυδαιότατα τους δικαστές: Oι δικαστικοί είναι οι μόνοι λειτουργοί του κράτους, που αποφασίζουν από μόνοι τους το ύψος των αποδοχών τους!

O πολίτης θέλει να τιμωρήσει τους ετσιθελικά αυτενταγμένους στη σφαίρα της ατιμωρησίας πολιτικούς, να τους τιμωρήσει με τη μόνη εξουσία που διαθέτει: την ψήφο του. Aν οι δικαστικοί είχαν αυτεπαγγέλτως παρέμβει, έστω και μόνο για να καταγγείλουν πατριδοκτόνα κακουργήματα των πολιτικών (όπως ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας για χάρη του πελατειακού - κομματικού κράτους) ίσως η ψήφος των πολιτών να ελευθερωνόταν από την τιμωρητική λογική «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο». Nα υπηρετούσε η ψήφος περισσότερο νηφάλιες επιλογές.

Aν οι δημοσκοπήσεις τελικά δικαιωθούν, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες (όχι βεβαιότητες) ότι η διαχείριση των οικονομικών από τη N.Δ. θα είναι καλύτερη από αυτήν του ΣYPIZA. Aλλά θα είναι και πάλι μια διαχειριστική πολιτική – δεν διαφαίνεται ούτε ίχνος ετοιμότητας, στο κόμμα της N.Δ., για ουσιαστικές μεταρρυθμιστικές τομές, όσοι εκπροσωπούν αυτό το κόμμα δημόσια είναι ολοφάνερο ότι έχουν νοο-τροπία και παγιωμένους εθισμούς «παίκτη» και μόνο: Tους ενδιαφέρει (ή νομοτελειακά τους συνεπαίρνει) το παιχνίδι της εξουσίας, το πώς θα κατισχύσουν του αντιπάλου, τίποτε άλλο. H κοινωνία και τα προβλήματά της τους αφήνουν (χωρίς να το θέλουν ή να το καταλαβαίνουν) παντελώς αδιάφορους.

Γι’ αυτό και, καλύτερη ή χειρότερη, η διαχειριστική πολιτική πραγματώνεται σε εντελώς άλλο μήκος κύματος από την κοινωνική ανάγκη και προσδοκία, ασκείται η πολιτική ερήμην της κοινωνίας αφού το πολιτικό παιχνίδι είναι αυτοσκοπός. Oταν λέμε στους επαγγελματίες της εξουσίας ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από «όραμα», όχι από ταλαντούχους λογιστές, νομίζουν ότι μιλάμε για φανφαρώνικες ηθικολογίες. Mοιάζει να μην καταλαβαίνουν πια ότι ακόμα και η οικονομική ανάπτυξη είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, συνάρτηση της οργάνωσης του σχολείου και της λειτουργίας των MME.

Tο «όραμα» λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ιδεολόγημα. Tο ιδεολόγημα είναι συνταγή, το όραμα είναι στόχος. Oραμα π.χ. για τον Eλληνα σήμερα είναι να ξαναπιστέψει στον εαυτό του, να πάψει να ντρέπεται για το κράτος του, για τη διεθνή γελοιοποίηση του ιστορικού του ονόματος. Nα βρίσκει χαρά στην καθημερινότητά του, ποιότητα ζωής έστω και χωρίς ευμάρεια. Nα είναι υπούργημα, κοινωνική προσφορά η δημοσιοϋπαλληλία, να είναι καύχημα δημιουργίας και συναρπαστική αναζήτηση πρωτοτυπίας η γεωργική ή κτηνοτροφική παραγωγή, να είναι περιπέτεια για ταλαντούχους ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός.

Tέτοιοι στόχοι συνιστούν το «όραμα». Kαι η πραγμάτωσή του δεν είναι συνάρτηση συνταγών, αλλά πολιτικού ταλέντου. H δαιμονική ευφυΐα του Aνδρέα Παπανδρέου κατέδειξε ότι ένα διαφορετικό κοινωνικό «κλίμα», η αλλαγή νοο-τροπίας, τελικά και ένας ριζικός «κοινωνικός μετασχηματισμός» μπορούν να γεννηθούν με κάποια ευρηματικά τεχνάσματα λεκτικά ή και ενδυματολογικά: H απουσία γραβάτας λ.χ. ή το «ζιβάγκο» να γίνονται στοιχεία ταυτότητας (που πολύ κολακεύει) του «αντικονφορμιστή» και «προοδευτικού» πολίτη. H φράση «εδικαιούτο ο κ. τάδε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια», αρκούσε για να εμπεδώσει στις συνειδήσεις σαν αυτονόητη την κλοπή του κοινωνικού χρήματος, αρκεί να υπάρχει «πλαφόν». H άλλη διαβόητη φράση «Tσοβόλα δώσ’ τα όλα», επίσης αρκούσε για να υποβάλει τη βεβαιότητα ότι στο δημόσιο ταμείο κάποιο πλεόνασμα υπάρχει πάντοτε που μπορούν να το διεκδικήσουν τα συνδικαλισμένα συμφέροντα.

Aντίστοιχα ευρήματα θα μπορούσαν, μέσα σε μέρες, να αλλάξουν το κοινωνικό «κλίμα» σε αντίθετη προς τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό κατεύθυνση. Φανταστείτε, για παράδειγμα: Nα αποκλειόταν η παρουσία και δραστηριοποίηση κομματικών νεολαιών στα πανεπιστήμια. Nα εφαρμόζονταν οι συνταγματικές προϋποθέσεις συνδικαλισμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. H αναγνώριση των προϋποθέσεων βουλευτικής ασυλίας να κρίνεται από το «Συμβούλιο της Eπικρατείας» και όχι από τη Bουλή. Oι εκφωνητές, παρουσιαστές και ανταποκριτές της κρατικής τηλεόρασης να φορούν οπωσδήποτε γραβάτα (όπως οι αρεοπαγίτες τήβεννο) και να μιλάνε μεταξύ τους «στον πληθυντικό».

Tέτοιες λεπτομέρειες αλλάζουν το «κλίμα» σε μια κοινωνία, σηματοδοτούν το διαφορετικό στην άσκηση της εξουσίας. Mια κυβέρνηση που θα εξήγγελε αρχαία ελληνικά από το Δημοτικό κιόλας σχολειό, σαν παιχνίδι όχι σαν «μάθημα», θα είχε καθορίσει το επαναστατικό της προφίλ εναργέστερα από κάθε άλλη προγραμματική ρητορεία.

Tο σημερινό κομματικό φάσμα αποκλείει το ριζοσπαστικά καινούργιο. Στην εξουσία εναλλάσσονται το παλιό με το παλιότερο, το χιλιοφθαρμένο με το σάπιο.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπίτσιος

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν πηγάζει από δύο αιτίες: Από την επιδίωξή του να μετατρέψει το κοινοβουλευτικό πολίτευμα σε προεδρικό και δεύτερον, από τις εξελίξεις σε Ιράκ και Συρία που μπορούν να αλλάξουν τα σύνορα στην περιοχή.

Η αντιπαράθεσή του με τους κεμαλιστές δεν είναι μόνο μάχη για την εξουσία. Είναι και ιδεολογικοπολιτική. Επιδιώκει να απαξιώσει και να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως κρατική ιδεολογία. Οταν του αναφέρουν ότι το 2023 η Τουρκία θα εορτάσει τα 100 χρόνια ανεξαρτησίας, υπενθυμίζει μια πιο σημαντική γι’ αυτόν ημερομηνία: το 2071, που είναι τα 1.000 χρόνια από τη μάχη του Ματζικέρτ και την αρχή δημιουργίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Κεμάλ άλλαξε ταυτότητα στους Τούρκους, θέτοντας υπό τον έλεγχο του κράτους το Ισλάμ. Απαξίωνε την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως οπισθοδρομική και το 1924 διέλυσε το Χαλιφάτο. Ο ισλαμικός νόμος (Σαρία) αντικαταστάθηκε από ευρωπαϊκούς κώδικες δικαίου. Μια ρήση της κεμαλικής εποχής ήταν ότι η κυβέρνηση κυβερνά «για τον λαό παρά τη θέληση του λαού». Οι συντηρητικές μάζες της Ανατολίας μόνο επιδερμικά αποδέχθηκαν τον κεμαλισμό. Βαθιά θρησκευόμενες, βρήκαν τον αυθεντικό πολιτικό εκφραστή τους στο πρόσωπο του Ερντογάν. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000, η Δύση τον αντιμετώπισε θετικά πιστεύοντας ότι είχε βρει τρόπο να συγκεράσει τη δυτική δημοκρατία με το Ισλάμ.

Ο Ερντογάν εκμεταλλεύθηκε έντεχνα τη διαδικασία ένταξης στην Ε.Ε. και τις προϋποθέσεις της. Οι θεσμικές αλλαγές που υλοποίησε, όμως, απέβλεπαν λιγότερο στον εκδημοκρατισμό και περισσότερο στην αποδυνάμωση του στρατού που λειτουργούσε ως θεματοφύλακας του μετακεμαλικού καθεστώτος. Μέχρι ένα χρονικό σημείο, η νέα κυβέρνηση φάνηκε να προωθεί μία πολιτική λύση του Κουρδικού. Επιχείρησε να προσεταιριστεί εκλογικά τους Κούρδους, εμφανιζόμενη πολύ πιο ευέλικτη και ανεκτική απ’ ό,τι το μετακεμαλικό καθεστώς.

Οι νεοοθωμανοί προσέγγισαν το κουρδικό στοιχείο με το ιδεολόγημα ότι Τούρκοι και Κούρδοι είναι παιδιά των οθωμανών και ως τέτοια ασπάζονται ίδιες ισλαμικές συντηρητικές αξίες. Ο μακρόχρονος ένοπλος αγώνας του ΡΚΚ και το αίμα που έχει χυθεί, όμως, έχουν παγιώσει την κουρδική εθνική συνείδηση, διαχωρίζοντάς την οριστικά από τον τουρκισμό. Τα εθνικά αιτήματα των Κούρδων υπερβαίνουν τα περιθώρια παραχωρήσεων του Ερντογάν, γεγονός που οδήγησε το άνοιγμά του σε αδιέξοδο.

Η δημιουργία άτυπου κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ ήταν σοκ για την Αγκυρα. Μεγαλύτερο σοκ, όμως, είναι το ελεγχόμενο από το παρακλάδι του ΡΚΚ πρόπλασμα κουρδικού κράτους στη Βόρειο Συρία. Οι εξελίξεις αυτές οριστικοποίησαν το ναυάγιο και επανέφεραν το Κουρδικό στη σφαίρα στρατιωτικής σύγκρουσης. Ο Ερντογάν προβάλλει μια νέα ταυτότητα για τους Τούρκους, που τη βασίζει στο οθωμανικό παρελθόν.

Η ισλαμοποίηση της δημόσιας ζωής ξεδιπλώνεται σταδιακά. Από το 2002 έχουν κτιστεί 17.000 νέα τζαμιά και τα ισλαμικά σχολεία ιμάμ χατίπ έχουν πολλαπλασιαστεί. Σ’ αυτά φοιτούν, πλέον, ένα εκατομμύριο μαθητές. Ετσι δημιουργείται η «νέα ευσεβής γενιά». Στην εξωτερική πολιτική, σε αντίθεση με τους κεμαλιστές, ο νεοοθωμανισμός του Ερντογάν προάγει μια Τουρκία που δεν είναι πια προπύργιο της Δύσης στην περιοχή. Διεκδικεί ρόλο ανεξάρτητου ισχυρού παίκτη, με έντονα στοιχεία «Μεγάλου Αδερφού» που αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στον μεταοθωμανικό χώρο. Το δόγμα για «μηδενικά προβλήματα» είχε στόχο να διευκολύνει την υλοποίηση της στρατηγικής αυτής.

Ο Ερντογάν αναφέρει ότι πριν από εκατό χρόνια δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στην Προύσα, τα Σκόπια, τη Βαγδάτη, τη Μοσούλη, τη Δαμασκό και τη Θεσσαλονίκη. «Τα φυσικά μας σύνορα μπορεί να άλλαξαν αλλά τα πνευματικά μας σύνορα δεν άλλαξαν ποτέ». Ο Νταβούτογλου υποστήριξε ότι κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η επέκταση του Ισλάμ στη Μ. Ανατολή δημιούργησε έναν κοινό γεωθρησκευτικό χώρο. Τον περιόρισε η αυθαίρετη χάραξη των συνόρων μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που απομόνωσε την Τουρκία από την περιοχή. Πίστευε ότι η «Αραβική Ανοιξη» θα επέτρεπε στην Αγκυρα να ασκήσει αποφασιστική επιρροή.

Με συνεκτικό κρίκο το Ισλάμ, η Τουρκία θα αναλάμβανε ρόλο περιφερειακού ηγέτη-προστάτη που θα κατηύθυνε τις αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή. Οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Με λανθασμένες επιλογές σε σχεδόν όλες τις διαμάχες στην περιοχή, το δόγμα για «μηδενικά προβλήματα» κατέληξε με την Τουρκία να έχει σχεδόν μηδέν φίλους. Ο Ασαντ παραμένει, οι σχέσεις με Αίγυπτο και Ιράκ είναι εχθρικές, το Ιράν παραμένει αντίπαλος. Στο εσωτερικό, η καίρια επιδίωξη του Ερντογάν είναι να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρικό.

Για να το πετύχει, πρέπει να συγκεντρώσει πλειοψηφία 3/5 στη Βουλή και να προκηρύξει δημοψήφισμα. Για να το κάνει πράξη, προσεταιρίστηκε τις ψήφους των ακροδεξιών εθνικιστών του Μπαχτσελί. Η κύρια αιτία της εθνικιστικής ρητορικής του, όμως, είναι η απόφασή του να διεκδικήσει εδάφη σε ενδεχόμενη αλλαγή συνόρων στο Ιράκ και τη Συρία. Γι’ αυτό έστειλε στρατό στο Βόρειο Ιράκ και στη Βόρεια Συρία. Θέλει συμμετοχή στις μάχες για να είναι παρών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που θα διαμορφώσει τον νέο χάρτη της περιοχής.

Με τα σύνορα να ρευστοποιούνται, ο Ερντογάν επικαλέστηκε το Εθνικό Συμβόλαιο του 1920 για να υπενθυμίσει στο Ιράκ τις τουρκικές διεκδικήσεις για τη Μοσούλη. Η ρευστότητα στα ανατολικά σύνορα άνοιξε τις ορέξεις του και προς τα δυτικά. Η Αθήνα αντιδρά με υψηλούς καταγγελτικούς τόνους στις κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, αλλά αυτό που έχει ανάγκη ο Ελληνισμός είναι μία επεξεργασμένη ρεαλιστική εθνική στρατηγική.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Μπίτσιος είναι εκτελεστικός αντιπρόεδρος ΣΕΒ
Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου