Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Σεπ 2012

Το εύρος, το βάθος και οι αντιστάσεις ανθεκτικότητας μιας κρίσης, μπορούν να υπολογιστούν, κατά ένα μεγάλο μέρος και από τον βαθμό συνειδητοποίησης όσων προηγήθηκαν και οδήγησαν τη συγκεκριμένη κοινωνία στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Και νωρίτερα, της απαξίωσης.

Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, η συγκεκριμένη ανάγνωση της πραγματικότητας δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Οι παθογένειες, και οι φορείς τους, που μας οδήγησαν εδώ, παραμένουν κοντά μας. Σφυρίζουν αδιάφορα. Υπονοούν ότι το θέμα δεν τους αφορά. Ότι είναι ξένο προς τους ίδιους, τις συμπεριφορές που υιοθέτησαν και τη μοιραία, διόλου ανέφελη εθνική διαδρομή τους στα κοινά.

Είναι η Ελλάδα των ξεπερασμένων, αυτή την οποία πρέπει να αφήσουμε πίσω. Ξεπερασμένων πολιτικών, που συνεχίζουν να περιφέρουν, μονότονα και κουραστικά, την άγνοιά τους για την ουσία των προβλημάτων αλλά και γενικά των θεμάτων που καλούνται να διαχειριστούν. Πολιτικών χωρίς γωνίες, χωρίς εθνικό όραμα, χωρίς αναζήτηση των ρήξεων που θα φέρουν την αλλαγή. Ανακυκλώνοντας ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιδέες.

Ξεπερασμένων ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων. Οι οποίοι έχουν σταματήσει προ πολλού να παράγουν, να δημιουργούν, να συναρπάζουν και να καθοδηγούν. Περιφέρονται απλώς στη γειτονιά των «ισχυρών», ή όσων, σε κάθε περίπτωση, θεωρούν ότι έχουν δύναμη, και την ίδια στιγμή περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους. Ανακυκλώνοντας ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιδέες.

Ξεπερασμένων παραγόντων της λεγόμενης «αγοράς» και της «επιχειρηματικότητας». Που εξακολουθούν να συναρπάζονται με την προοπτική του πρόσκαιρου κέρδους, έστω και σε βάρος του εθνικού μέλλοντος. Που δεν διστάζουν να παίξουν… CDS για την επιβίωση της κοινωνίας, για το πόσοι θα μείνουν-μείνουμε πίσω.

Ξεπερασμένων δημοσιογράφων. Που αποφοίτησαν, με άριστα φυσικά, από το… ΙΕΚ της ημιμάθειας. Ισοπεδώνοντας κάθε έννοια ποιοτικού γραπτού και προφορικού λόγου, μαθαίνοντας την κοινωνία να περιμένει βουλιμικά το φωτορεπορτάζ από τις παραλίες και τη Μύκονο, την ώρα που δεν αφιερώνει παρά ελάχιστες γραμμές στην απώλεια του πρώτου ανθρώπου ο οποίος πάτησε στη Σελήνη. Είναι η δημοσιογραφία που… έμεινε στο ράφι, κάνοντας παρέα στη Γενιά του Πολυτεχνείου, την ανίκανη και μοιραία πολιτικά γενιά των Ελλήνων.

Η Ελλάδα που πρέπει να αφήσουμε πίσω, μέσα ακριβώς από αυτή την κρίση, είναι η Ελλάδα των ξεπερασμένων. Τους ξέρουμε. Τους γνωρίζουμε. Κουραστήκαμε να τους βλέπουμε. Γύρω μας. Δίπλα μας. Μπροστά μας. Η Ελλάδα των εξαιρέσεων δεν θα αργήσει…




  • Έκδηλη η ανησυχία τουΥπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης της Ρωσίας για την κρατική εταιρεία Gazprom
  • Στον πυρετό του σχιστολιθικού αερίου μπήκε από τον περασμένο Νοέμβριο και η Ελλάδα

Μέχρι στιγμής, πουθενά στον κόσμο δεν παράγεται φυσικό αέριο από σχιστολιθικά πετρώματα εκτός από τη Βόρεια Αμερική, αλλά το ενδιαφέρον για την εναλλακτική αυτή μορφή φυσικού αερίου κερδίζει συνεχώς έδαφος σε πολλές περιοχές του πλανήτη –πολλές από αυτές εντελώς αναξιοποίητες– ενώ οι διεθνείς φορείς βλέπουν με ενδιαφέρον νέες προοπτικές για μεγάλα κέρδη στην Αφρική, την Ασία, την Αυστραλία, τηνΕυρώπη και τη Νότια Αμερική.

Το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης της Ρωσίας έχει ήδη εκδηλώσει ανησυχίες για την πιθανότητα ο ρωσικός ενεργειακός κολοσσός Gazprom να χάσει την προνομιακή του θέση στην εγχώρια και εξωτερική αγορά, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό ανησυχεί για το ενδεχόμενο της εμφάνισης στην ευρωπαϊκή αγορά του φθηνού σχιστολιθικού φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το πρακτορείο Finmarket, το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης έχει δώσει σαφείς οδηγίες στην Gazprom να ερευνήσει επειγόντως τις προοπτικές και τους κινδύνους που διαφαίνονται για το άμεσο μέλλον.

Αλλά ενώ η ανησυχία του ρωσικού υπουργείου είναι έκδηλη, η ίδια η εταιρεία Gazprom δεν δείχνει καθόλου ανήσυχη για την προοπτική αυτή,γεγονός που κατά τη γνώμη των αναλυτών είναι δικαιολογημένο.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις που ακολούθησαν μια πρόσφατη σύσκεψη, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι αρκετών υπουργείων της Ρωσίας, το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης έχει συντάξει επιστολή στην οποία εμφανίζονται διάφοροι παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν μελλοντικά να απειλήσουν ή να βλάψουντην Gazprom.

Στην εγχώρια αγορά ο κύριος παράγοντας, που θεωρείται ελέγξιμος, είναι η αύξηση του μεριδίου των ανεξάρτητων παραγωγών. Πέρυσι, εξάλλου, το μερίδιό τους στην ρωσική αγορά είχε φτάσει το 25% και εξακολουθείνα αυξάνεται. Ωστόσο, η κυβέρνηση φοβάται ιδιαίτερα για την κατάσταση στην εξωτερική αγορά, καθώς το 75% των συνολικών εσόδων της Gazprom προέρχεται από τις εξαγωγές φυσικού αερίου. Η κύρια εξωτερική αγορά αυτού του ρωσικού holding είναι η Ευρώπη, όπου παρατηρείται σήμερα αρκετά μεγάλο πεδίο προσφοράς. Ωστόσο, η κατάσταση ενδέχεται να αλλάξει δραματικά στα επόμενα χρόνια. Το 2016 στις ΗΠΑ προβλέπεται να τεθούν σε λειτουργία, με πλήρη παραγωγική ικανότητα, οι τερματικοί σταθμοί εξαγωγής φυσικού αερίου. Η εμφάνιση του αμερικανικού φυσικού αερίου στην ευρωπαϊκή αγορά, όπως θεωρεί το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης της Ρωσίας, μπορεί να προξενήσει τεράστιες απώλειες για την Gazprom. Σύμφωνα με την εκτίμηση της Ρωσίδας εμπειρογνώμονος σε θέματα ενέργειας, Αnastasia Sosnova:

«Οι Αμερικανοί επιδιώκουν, κατά κύριο λόγο, να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην αγορά των εξαγωγών, κάτι που θα θίξει κυρίως την αρχή «take or pay»(«πάρτε ή πληρώστε»), στην οποία βασίζεται πάντα η Gazprom. Σύμφωνα με τα συμβόλαια που συνηθίζει να υπογράφει η Gazprom, ο καταναλωτής πληρώνει για τις καθορισμένες από την σύμβαση ποσοστώσεις φυσικού αερίου, είτε τις καταναλώνει είτε όχι. Οι Αμερικανοί θα επιδιώξουν να καταργήσουν αυτές τις ποσοστώσεις, δηλαδή οι καταναλωτές θα έχουν το δικαίωμα να μην πληρώνουν για τις ποσότητες αερίου που δεν έχουν καταναλωθεί».
Κρίνοντας από τις τελευταίες δηλώσεις των εκπροσώπων της εταιρείας, η ίδια η Gazprom μάλλον δεν συμμερίζεται τις ανησυχίες τουΥπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης σχετικά με το φθηνό σχιστολιθικό αέριο από τις ΗΠΑ. Πρόσφατα, π.χ., ο πρόεδρος της εταιρείας, Alexei Miller, δήλωσε ότι η παρουσία του σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη είναι σήμερα σχεδόν ανεπαίσθητη και ότι προς το παρόν δεν υπάρχει καμιά ανάγκη λήψης κάποιων αντίμετρων. Κατά τη γνώμη του ανεξάρτητου αναλυτή Dmitry Adamidov, η θέση της ρωσικής κρατικής εταιρείας είναι αρκετά δικαιολογημένη, καθώς οι προοπτικές εξόρυξης αερίου από σχιστολιθικά πετρώματα εξακολουθεί να προκαλεί αμφιβολίες:

«Παρόμοιες δηλώσεις από τους Δυτικούς για επαναστατικές εναλλακτικές λύσεις από πετρώματα σχιστόλιθου υπήρχαν πολλές, αλλά όλες τους αποδείχτηκαν αποτυχημένες. Η «εναλλακτική λύση του σχιστόλιθου» αποτελεί κατά τη γνώμη μου διαφημιστικό τέχνασμα, που αποσκοπεί στο να προσελκύσουν οι Δυτικοί χρήματα επενδυτών για την επεξεργασία των σχεδίων, χωρίς να γνωρίζουν πραγματικά τις ιδιομορφίες αυτού του κλάδου. Οι διοργανωτές των εκδηλώσεων προώθησης τέτοιων σχεδίων βγάζουν λεφτά από τα κεφάλαια των επενδυτών και γι αυτό τον λόγο η Gazprom παραμένει πολύ δικαιολογημένα ήρεμη».

Μελέτη για σχηματισμούς σχιστολιθικού αερίου παρήγγειλε η ελληνική κυβέρνηση, με κατεύθυνση της ΕΕ

Στον πυρετό του σχιστόλιθου μπήκε από τον περασμένο Νοέμβριο και η Ελλάδα, μετά την πολιτική στροφή της ΕΕ στο θέμα. Η κυβέρνηση έσπευσε να ζητήσει από το ΙΓΜΕ -το Ιδρυμα που περιλαμβάνεται στην κυβερνητική λίστα των«προγραφών» δημόσιων φορέων- να εκπονήσει σχετική προκαταρκτική γεωλογική μελέτη δυνατοτήτων και προοπτικών εντοπισμού πιθανών σχηματισμών σχιστολιθικού αερίου μέσα στο 2012. Η παραγωγή φυσικού αερίου που βρίσκεται «αιχμάλωτο» στον σχιστόλιθο άλλαξε τα παγκόσμια δεδομένα με τις βελτιωμένες και φθηνότερες, μεθόδους που εφάρμοσαν στη διαδικασία εξόρυξης οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια.

Σε δήλωσή του τότε, ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γ. Μανιάτης, που ζήτησε την μελέτη, επισήμανε:

«Ενώ το2000 το σχιστολιθικό αέριο αντιπροσώπευε το 1-2% της συνολικής παραγωγής αερίου στις ΗΠΑ, σήμερα ο αντίστοιχος δείκτης αγγίζει το 30%. Η σημαντική αυτή αύξηση είχε εμφανείς και σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου, επηρεάζοντας τις υπάρχουσες δομές, ισορροπίες και πολιτικές».
Έκανε, επίσης, λόγο για ενίσχυση «της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης και ταυτόχρονα της γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας».
Με απλά λόγια, είναι πολλά τα λεφτά, αλλά υπάρχουν και σημαντικές παγίδες. Αρχικά, η ΕΕ διατηρούσε επιφυλάξεις, χωρίς αυτό να εμποδίζει μεγάλες ευρωπαϊκές ενεργειακές εταιρείες να συστήνουν κοινά εταιρικά σχήματα με αμερικανικές και να αγοράζουν σημαντικές εκτάσεις γης στις ΗΠΑ για εξορύξεις.

Ο εντοπισμός σημαντικών αποθεμάτων στην Πολωνία, με εκτιμήσεις για κάλυψη των εσωτερικών αναγκών της χώρας για 200-300 χρόνια, ενίσχυσε τις πιέσεις της Πολωνίας, για πρωτοβουλίες από την ΕΕ. Πίσω από την Πολωνία, βρίσκεται -πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει;- αμερικανικός «δάκτυλος». Πρόσφατα συμμετείχε και σε σχετική πρωτοβουλία ΗΠΑ - Κίνας.

Η αμερικανική «Chevron» έχει ήδη κλείσει συμβάσεις στην Πολωνία από τα τέλη του 2009 και πιο πρόσφατα στη Βουλγαρία, ενώ η «Exxon Mobil» δραστηριοποιείται στη Γερμανία. Η ανάπτυξη της μεθόδου στην ΕΕ συνδυάζει δύο επιδιώξεις: την κάλυψη του κενού από την μείωση της ευρωπαϊκής παραγωγής φυσικού αερίου και τον περιορισμό της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Είναι ενδεικτικό ότι η Πολωνία εξαρτάται κατά 75% για το φυσικό της αέριο από τη Ρωσία.

Εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας κάνουν λόγο για αποθέματα αερίου από σχιστόλιθο ύψους 175 τρισ. κυβικών μέτρων στις χώρες της Ευρώπης, ποσότητα που εκτιμάται ότι μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τηςΓερμανίας για 200 χρόνια. Μεγάλα αποθέματα εκτιμάται ότι βρίσκονται σε Βόρεια Αμερική, Ευρώπη, Κίνα, Ινδία και Ρωσία. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη συνάψει συμφωνία μετην Κίνα για συνεργασία, με τη μεταφορά τεχνογνωσίας.

Ωστόσο η εμπειρία από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες στις οποίες έχει δοκιμασθεί έχει δείξει ότι υπάρχουν σοβαρότατα τεχνικά και περιβαλλοντικά εμπόδια, από την τοξική ρύπανση που προκαλείται στην περιοχή γύρω από τις μονάδες άντλησης, μέχρι τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα με μεθάνιο αλλά ακόμα και την πρόκληση σεισμών.

Mε πληροφορίες από Voltaire Network, RIA Novosti, Ριζοσπάστη, Econews


Διαβάστε επίσης:




Η δημιουργία επενδυτικών ευκαιριών στην Ελλάδα προβάλλεται όλο και περισσότερο από αμερικανικά ΜΜΕ. Ακόμη και ο μεγιστάνας Ντόναλντ Τραμπ επέδειξε ενδιαφέρον για την αγορά εκτάσεων γης.

Ενδεικτικό είναι το σχετικό ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα του τηλεοπτικού δικτύου CNBC, στο οποίο γίνεται αναφορά σε επενδυτικές ευκαιρίες στον χώρο των ακινήτων λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, όπου “οι επενδυτές μπορούν να αγοράσουν κομμάτια της ευρωπαϊκής ιστορίας σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές”, όπως υποστηρίζεται.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται, ότι οι κυβερνήσεις της Ιταλίας και της Ελλάδας προτίθενται να αντλήσουν κεφάλαια άνω των 2 δισ. δολαρίων από την πώληση πολύτιμων εκτάσεων γης και ακινήτων. Πρόκειται για παλάτια και κάστρα στην Ιταλία και για εκτάσεις γης στα ελληνικά νησιά, σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ.

Στη συνέχεια, υπογραμμίζεται ότι, όπως είχε ήδη επισημάνει από τις αρχές του καλοκαιριού προς το CNBC, ο μεγαλοεπενδυτής Ντόναλντ Τραμπ, οι μεγαλύτερες ευκαιρίες παρουσιάζονται στην Ελλάδα “όπου αγοράζεις εκτάσεις γης με ελάχιστα χρήματα, όπου αγοράζεις τα πάντα με ελάχιστα χρήματα”.

Τέλος, σημειώνεται ωστόσο, ότι ακόμη δεν έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές επενδύσεις σε Ελλάδα και Ιταλία, εν αναμονή των εξελίξεων στην ευρωζώνη. Επίσης, καταγράφονται ως άλλες πιθανές αιτίες η γραφειοκρατία, τα προβλήματα ιδιοκτησίας και θέματα κτηματολογίου.

Ανάμεσα στις πέντε σημαντικότερες επενδυτικές ευκαιρίες σήμερα στην Ευρώπη, στον τομέα των ακινήτων, συγκαταλέγονται τρία ακίνητα στην Ιταλία και δύο εκτάσεις γης στην Ελλάδα, σε Μύκονο και Κέρκυρα.

Στο μεταξύ, ο Τόμας Φρίντμαν, αναφερόμενος στην προεκλογική περίοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες, επικρίνει με άρθρο του στη “Νιου Γιορκ Τάιμς” τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, Μιτ Ρόμνεϊ, για τις δηλώσεις του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, κάνοντας αναφορά και στην Ελλάδα.

“Σ’ αυτόν τον ολοένα και περισσότερο αλληλοεξαρτώμενο κόσμο, οι σύμμαχοί σου μπορεί να σε βλάψουν όσο και οι εχθροί σου”, τονίζει χαρακτηριστικά ο Φρίντμαν, σημειώνοντας, ότι “οι μεγαλύτερες απειλές για την επανεκλογή του προέδρου Ομπάμα είναι εάν η μικρή Ελλάδα θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, πυροδοτώντας μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση και εάν το Ισραήλ θα επιτεθεί στο Ιράν, προκαλώντας ανάλογα αποτελέσματα”.


Αν κάποιος, μόλις πριν από λίγα χρόνια, διενοείτο να ασκήσει κριτική ή να χλευάσει Τούρκο στρατηγό, πολλώ δε μάλλον τον αρχηγό του πανίσχυρου Γενικού Επιτελείου, θα έπρεπε να το σκεφτεί πολύ καλά, διότι ή θα τον έβρισκαν πεταμένο σε κανένα χαντάκι ή θα αντιμετώπιζε πολυετή φυλάκιση. Σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν, αυτό όχι μόνο γίνεται τώρα, και μάλιστα χωρίς διαφαινόμενες σοβαρές συνέπειες, αλλά και με μία οξύτητα που προκαλεί εντύπωση. Η οξεία αυτή κριτική έγινε από τον δημοσιογράφο δρα Τζιουνέιτ Ούλσεβερ στις 7 Αυγούστου από τις στήλες της εφημερίδας Yurtgazetesi και πέρασε και στην ιστοσελίδα του τηλεοπτικού σταθμού OdaTV, με τον οποίο συνεργάζεται ο ίδιος δημοσιογράφος. Για να γίνει αντιληπτή η σημασία και η σκοπιμότητα του δημοσιεύματος, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο εν λόγω τηλεοπτικός σταθμός περιλαμβάνεται στη δικογραφία για την υπόθεση Εργκενεκόν, ως ένα από τα μέσα με τα οποία οι στρατιωτικοί θα υποστήριζαν επικοινωνιακά την επιχείρηση για την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν (υπόθεση «Βαριοπούλα» κ.λπ.).

Η κριτική, που προφανώς υποκινείται από τους στρατιωτικούς, δεν ασχολείται μόνο με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου στρατηγό Νετζντέτ Οζέλ, που διόρισε πραξικοπηματικά η κυβέρνηση Ερντογάν. Περιλαμβάνει ακόμη και τον ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου, με το συγκεκριμένο άρθρο να ξεκινά με αυτόν, αναφέροντας ότι αυτός, ενώ ξεκίνησε το 2010 «ως ο πλέον εντυπωσιακός ΥΠΕΞ στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας» (σύμφωνα με τον γνωστό Τούρκο δημοσιογράφο Τζενγκίζ Τζαντάρ), χαρακτηρίστηκε από τον αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως Κεμάλ Κιλιντσντάρογλου ως «ο πλέον μικροπρεπής ΥΠΕΞ στην ιστορία της Δημοκρατίας μας».

Το άρθρο, που λόγω του εντυπωσιακού του χαρακτήρα παρατίθεται σχεδόν ολόκληρο (γιατί το περιεχόμενό του δίνει μία εικόνα για τη σημερινή κατάσταση στην Τουρκία και τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζει, η οποία είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική), αναφέρει στη συνέχεια ότι ο κύκλος των συνεχών συζητήσεων γύρω από το ποιος είναι ο πλέον εντυπωσιακός ή ο πλέον μικροπρεπής πέρασε κατόπιν στο ερώτημα του ποιος από τους μέχρι τώρα αρχηγούς του Γενικού Επιτελείου είναι ο πλέον μικρόψυχος!

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, αναφέρει με ειρωνεία ο συντάκτης του άρθρου, θα πρέπει να δούμε όλους τους αρχηγούς και τις επιδόσεις τους. Επειδή όμως εγώ δεν έχω τέτοιες πληροφορίες, θα ανακοινώσω τελείως υποκειμενικά το όνομα του δικού μου υποψηφίου για τον τίτλο του πλέον μικρόψυχου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου: Είναι ο στρατηγός Νετζντέτ Οζέλ.

Στην συνέχεια αναφέρει ότι με την παραίτηση των τεσσάρων αρχηγών, στις 29 Ιουλίου 2011 (σ.σ.: έπειτα από πραξικοπηματική παρέμβαση του Ερντογάν, ο οποίος για πρώτη φορά κάθισε μόνος του στην κορυφή του τραπεζιού με παρόντες όλους τους στρατηγούς του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ), αντί να έχει παραδοσιακά δίπλα του τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου), ο Οζέλ προήχθη με απόφαση του Ερντογάν στη θέση του αρχηγού Χερσαίων Δυνάμεων, εν συνεχεία σε υπαρχηγό του Γενικού Επιτελείου και, τέλος, με απόφαση του ίδιου ΑΣΣ, προήχθη σε αρχηγό του Γενικού Επιτελείου.

Για να υποστηρίξω την υποψηφιότητα του στρατηγού Οζέλ αναφέρω τα εξής:

– Δεν εξήγησε στο έθνος για ποιον λόγο δολοφονήθηκαν στο Ουλούντερε Τούρκοι πολίτες (σ.σ.: ομάδα αθώων Κούρδων πολιτών με μουλάρια που σκοτώθηκαν ύστερα από επίθεση τουρκικών αεροσκαφών) από τις δικές τους δυνάμεις. Και όχι μόνο δεν ανέλαβε τις ευθύνες του, αλλά απέρριψε κατηγορηματικά της πληροφορίες της «Wall Street Journal» (σύμφωνα με τις οποίες, οι άτυχοι Κούρδοι χωρικοί σκοτώθηκαν από τουρκικά αεροσκάφη), για να αναγκαστεί, στο τέλος, να τις παραδεχθεί ενώπιον του εισαγγελέα.

– Οσον αφορά το αεροσκάφος μας που κατερρίφθη στη Συρία, το Γενικό Επιτελείο προέβη σε αρκετές αντικρουόμενες ανακοινώσεις, μεταξύ των οποίων και ο υπαινιγμός ότι το αεροσκάφος κατέπεσε μόνο του. Το Γενικό Επιτελείο στη συνέχεια σιώπησε. Ομως τι έκανε το αεροσκάφος μας στη Συρία; Γιατί έπεσε; Αν το κατέρριψε η Συρία, ποια ήταν η αντίδρασή μας; Τις απαντήσεις σε αυτά τις έχει ο Οζέλ, αλλά δεν τις έχει το έθνος.

- Ορισμένες περιοχές της Συρίας έχουν περάσει στον έλεγχο του ΡΚΚ και του PYD (σ.σ.: αδελφό κόμμα με το ΡΚΚ στη Συρία) και εδώ κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό. Στη μνήμη μας υπάρχει ακόμη η φωτογραφία του Ομπάμα (σ.σ.: αυτή στην οποία εμφανίζεται να μιλάει στο τηλέφωνο με τον Ερντογάν, ενώ κρατάει στο χέρι του ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ) και η φράση του Ρούζβελτ «το πρόσωπό μας είναι ήρεμο, μιλάμε ήπια, αλλά όλοι ξέρουν ότι κρατάμε στα χέρια μας μία ράβδο». Αν η ράβδος είναι στα χέρια των Αμερικανών, ποια είναι η στρατηγική του Γενικού Επιτελείου για το Δυτικό Κουρδιστάν;

- Στο Σεμντίνλι, ορισμένες περιοχές και οικισμοί έχουν περάσει στον έλεγχο του ΡΚΚ, σύμφωνα με μήνυμα του τελευταίου. Το Γενικό Επιτελείο για πόσον καιρό ακόμη θα μπορεί να μη δίνει απάντηση; Το ΡΚΚ εμφανίζει το Σεμντίνλι ως «απελευθερωμένη ζώνη», με το Γενικό Επιτελείο να το ανέχεται χωρίς να είναι ανήσυχο. Τα όπλα του ΡΚΚ έρχονται από τη Συρία. Το Γενικό Επιτελείου, που είναι υπεύθυνο για την προστασία και τον έλεγχο των συνόρων, τι κάνει;

- Εκτός από τον (μεγαλοεπιχειρηματία) Ραχμί Κοτς και τον Φερίτ Σαχένκ, ο Ν. Οζέλ είναι το άτομο που έχει χαιρετίσει τις περισσότερες φορές τον πρωθυπουργό και αυτός που έχει υποκλιθεί πιο βαθιά μπροστά του (σ.σ.: υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες στα τουρκικά ΜΜΕ). Είναι, βέβαια, φυσικό να τον σέβεται, αφού εξελέγη αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και είναι υπό τις διαταγές του πρωθυπουργού. Ομως στην εποχή μας ακόμη και ο μαθητής προς τον καθηγητή, ο εργάτης στο αφεντικό του και το παιδί προς τον πατέρα του δεν αντιμετωπίζουν ευχάριστα την κάμψη της μέσης, γεγονός που δείχνει (ότι ο Οζέλ είναι) μία τρωτή και κουρασμένη προσωπικότητα. Αραγε, τι θα σκέπτονται τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων βλέποντάς τον να σκύβει έτσι;

- Στο (τελευταίο) ΑΣΣ (για τις κρίσεις της στρατιωτικής ηγεσίας) αποστρατεύθηκαν 40 στρατηγοί και ναύαρχοι, οι οποίοι κρατούνται στις φυλακές. Αλλά οι άνθρωποι αυτοί πρόκειται να δικαστούν. Και αν κάποιος αθωωθεί, δεν θα μπορεί να επιστρέψει στα καθήκοντά του. Τα ατομικά δικαιώματα και η αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων καταπατήθηκαν καθώς, με μία ομόφωνη απόφαση, 40 άτομα κηρύχθηκαν ένοχοι προτού δικαστούν και προτού φυσικά η δίκη τους γίνει τελεσίδικη.

Μία βασική αρχή του δικαίου λέγει ότι καλύτερα 100 ένοχοι έξω παρά ένας αθώος μέσα. Να λεχθεί ακόμη ότι στην υπόθεση «Βαριοπούλα» ένα μέρος των αποδεικτικών στοιχείων έχει αποδειχτεί ότι κατασκευάστηκαν εκ των υστέρων από διάφορα ιδρύματα. Αν έστω και ένας από τους 40 αυτούς αποδειχθεί αθώος, πώς θα μπορεί ο Ν. Οζέλ να είναι ήσυχος με τη συνείδησή του; Πώς θα απολογηθεί την ημέρα της κρίσεως;

Και το άρθρο κλείνει με το ερώτημα: Κατά τη γνώμη σας, από τους μέχρι τώρα αρχηγούς του Γενικού Επιτελείου ποιος είναι υποψήφιος για τον τίτλο του πλέον μικρόψυχου;

Απάντησε με μήνυση για τον άγριο διασυρμό

Ο Τούρκος αρχηγός του Γενικού Επιτελείο λίγες ημέρες μετά (20 Αυγούστου) υπέβαλε μήνυση στον εισαγγελέα Κωνσταντινουπόλεως, με το αιτιολογικό ότι το δημοσίευμα αποβλέπει να τον μειώσει ως αρχηγό και να τον δυσφημήσει σε σχέση με την επάρκεια στην εκτέλεση των καθηκόντων του, καθώς επίσης και να κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού προς την ηγεσία των Ε.Δ. Αναμενόμενη η συνέχεια, αλλά εν τω μεταξύ το κύρος του Τούρκου αρχηγού έγινε κουρέλια, κάτι που για πρώτη φορά γίνεται στην ιστορία του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Μάνος Ηλιάδης / Κυριακάτικη Δημοκρατία





Πολύ μεγάλη συζήτηση έγινε για την επιβάρυνση των εξοπλισμών που αγόρασε η Ελλάδα, στην υπόθεση του χρέους. Η συζήτηση ήταν πολύ έντονη στην αρχή της κρίσης,αλλά όσο ο χρόνος περνούσε τόσο ατονούσε. Δεν ήταν τυχαίο. Οι ευθύνες και των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι κολοσσιαίες. Και πρέπει να επικεντρωθούν όχι μόνο στο κόστος των εξοπλισμών,αλλά στο τι και γιατί αγοράστηκε. Εκεί είναι το μεγάλο θέμα.
Μας πουλούσαν ότι ήθελαν να "ξεφορτωθούν" οι μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές βιομηχανίες κι όχι ότι πραγματικά χρειάζονταν οι Ελληνικές ΕΔ. Αυτό έκανε το διαρκές σκάνδαλο των εξοπλισμών ακόμη μεγαλύτερο.

Ο συνάδελφος Δημήτρης Μηλάκας στο βιβλίο του "Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου" καταγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο και στοιχεία το "πάρτι" στο οποίο συμμετείχαν Έλληνες και ξένοι, με τον Έλληνα φορολογούμενο να καλείται να πληρώσει από το υστέρημά του δισεκατομμύρια,να φουσκώσουν το χρέος και τώρα πάλι οι φορολογούμενοι καλούνται να "αναλάβουν την ευθύνη".

Πως έκαναν την Ελλάδα "σκουπιδότοπο εξοπλισμών"

Μια χαρακτηριστική σύνοψη του τρόπου δόμησης των ελληνικών εξοπλιστιικών δαπανών τη χρωστάμε σε έναν εξ επαγγέλματος ειδικό επί του θέματος.

Ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ, στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης, ο οποίος καταθέτοντας στις 17.11.2008 ως μάρτυρας σε Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, που διερευνούσε τις προμήθειες εξοπλιστικών προγραμμάτων που έγιναν επί υπουργίας των Α. Τοοχατζόπουλου και Γ. Παπαντωνίου, είχε πει ότι η Ελλάδα επί πολλά χρόνια δεχόταν από τις ΗΠΑ ό,τι περίσσευε, αφού «παίρναμε οπλικά συστήματα τα οποία ήταν σάπια, με τις λεγόμενες βοήθειες και τα προγράμματα FMF.Ό,τι περίσσευε μας δίνανε».

Η μονόπλευρη οδός προμήθειας ορισμένων οπλικών συστημάτων κυρίως από τους Αμερικανούς «μας δημιούργησε προβλήματα στις σχέσεις μας και στις επιχειρήσεις μας, αν κάναμε, με τους Τούρκους. Το ΝΑΤΟ μπορεί να μας κάνει παρεμβολές όποτε θέλει» συνέχισε ο στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης και υπογράμμισε ότι η Ελλάδα διαθέτει ήδη αρκετά όπλα για το ΝΑΤΟ «Πρέπει κάποτε να κρατάμε και κάποια οπλικά συστήματα για τη δική μας την άμυνα, γιατί το ΝΑΤΟ, όταν κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία, δεν θα μας βοηθήσει, όπως ξέρετε».Μια χαρακτηριστική εικόνα αυτού που περιέγραψε παραστατικά ο στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης είναι οι παρακάτω αγορές δισεκατομμυρίων, που δεν έχουν να κάνουν με την αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις της και τις εισφορές της έναντι του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής -κατά κύριο λόγο- πολεμικής βιομηχανίας:

. Οι αντιαεροπορικοί - αντιβαλλιστικοί πύραυλοι PATRIOT έχουν ενταχθεί στον σχεδιασμό του συστήματος «αντιπυραυλικής προστασίας» των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ.

. Οι πιο σύγχρονες φρεγάτες του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες σε ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις, όπως αυτές που πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται στη Λιβύη, τη Σομαλία (αντιμετώπιση πειρατείας), την Αν. Μεσόγειο (πόλεμος κατά της τρομοκρατίας).

. Τα ελληνικά ιπτάμενα ραντάρ διατέθηκαν στις πολεμικές επιχειρή σεις στη Λιβύη (Αερομεταφερόμενο Σύστημα Εγκαιρης Προειδο ποίησης και Ελέγχου).

. Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη F-16, που έχουν πιστοποιηθεί από το ΝΑΤΟ για τη μεταφορά και ρίψη ατομικών βομβών και έχουν ενταχθεί στον πυρηνικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ.

Πολλά -πάρα πολλά- δισεκατομμύρια, εκτός από την κάλυψη αναγκών του ΝΑΤΟ, πετάχτηκαν απ' τις ελληνικές κυβερνήσεις για την αγορά εξοπλιστικών συστημάτων τα οποία παραμένουν ανενεργά, καθώς είτε βρίσκεται σε εκκρεμότητα η ολοκλήρωση τους είτε έχουν διαπιστωθεί προβλήματα στην ποιότητα και τη χρησιμότητα τους: Τα παρακάτω παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά:

1. Η αγορά των υποβρυχίων Τ-214, που δώδεκα χρόνια μετά την...εσπευσμένη παραγγελία τους και αφού έχουν διατεθεί 2,3 δισ. ευρώ, το Πολεμικό Ναυτικό έχει παραλάβει (μέχρι το 2012) μόνο ένα σκάφος, το «πειραματικό», το «Παπανικολής».

2. Επίσης, η σύμβαση του 2002 για ανακατασκευή των τριών παλαιών υποβρυχίων Τ-209, το κόστος της οποίας άγγιξε το ποσό που θα κόστιζε η εξαρχής κατασκευή τους.

3. Η αγορά 170 γερμανικών αρμάτων μάχης τύπου Leopard 2 ΗΕΙ_, αξίας 1,7 δισ. ευρώ, τα οποία από την παραλαβή τους (2006) και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Απρίλης του 2012) έμειναν χωρίς πυρομαχικά και οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες εξαντλούνται σε παρελάσεις, ενώ ήδη συμπληρώνεται ο χρόνος κατά τον οποίο θα πρέπει να δοθούν και άλλα χρήματα προκειμένου να γίνει η αναβάθμιση τους!

4. Η παρτίδα 50 μαχητικών F-16, που παραγγέλθηκαν εσπευσμένα... το έτος 2000, λίγο πριν από τις εκλογές, χωρίς στην αρχική παραγγελία να περιλαμβάνεται ο κινητήρας και το σύστημα αυτοπροστασίας, και για τα οποία χρειάστηκε να γίνει νέα συμπληρωματική σύμβαση με τους όρους των Αμερικανών πωλητών.

5. Τα 5 αντιτορπιλικά τύπου Adams που ναυπηγήθηκαν στις ΗΠΑ το διάστημα 1960-1964 και τα έφερε ο Μητσοτάκης ως δώρο από την κυβέρνηση Μπους μετά το 1991, σε ηλικία 30 ετών, για να αποσυρθούν ύστερα από 10 χρόνια, αφού προηγουμένως «εκσυγχρονίστηκαν» με υψηλό κόστος («ο κούκος αηδόνι», που είπαμε), χωρίς ποτέ να προσφέρουν πραγματική υπηρεσία στην αμυντική θωράκιση της χώρας.

6. Τα 4 αερόστρωμνα τύπου Ζυbr, από Ρωσία και Ουκρανία, που ποτέ δεν εντάχθηκαν επιχειρησιακά στο Πολεμικό Ναυτικό.
Ολοκληρώνοντας την προσπάθεια σκιαγράφησης της «λογικής» και «πρακτικής» των ελληνικών εξοπλιστικών προμηθειών, η οποία έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποθήκη -είτε ΝΑΤΟικού είτε άχρηστου για την άμυνα της υλικού-, θα ήταν μέγιστη παράλειψη από μέρους μας η απουσία της εξής επισήμανσης: Τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προμηθειών εξασφαλίζονται με πιστώσεις (δανεισμό). Οι μίζες, όμως, καταβάλλονται τοις μετρητοίς

Οι εξοπλιστικές δαπάνες και το χρέος

Έχοντας κατά νου την αλήθεια που περιέγραψε ο στρατηγός Παναγιωτάκης στην κατάθεση του στην ελληνική Βουλή, επιβάλλεται να ρίξουμε μία ματιά στα αστρονομικά ποσά που δαπάνησε η χώρα την τελευταία τριακονταπενταετία σε εξοπλιστικά προγράμματα. Κάτι που επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε βλέποντας τα στοιχεία που θα ακολουθήσουν, είναι ότι το πρόσχημα και η δικαιολογία για τα δισεκατομμύρια που η χώρα δανείστηκε ήταν η αντιμετώπιση της «τουρκικής απειλής». Όμως, από όσα έχουμε ήδη αναφέρει κι από όσα ο στρατηγός Παναγιωτάκης κατέθεσε στη Βουλή, συνάγεται ότι η Ελλάδα δανείστηκε κολοσσιαία ποσά όχι τόσο για να προετοιμάσει την άμυνα της έναντι της Τουρκίας, όσο για να είναι το «καλύτερο παιδί» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και για να διακινηθούν τοις μετρητοίς οι μίζες προς κάποιους...

Και για να δώσουμε μία αίσθηση των οικονομικών μεγεθών για τα οποία γίνεται λόγος εδώ, αρκεί το εξής: Δεν είναι υπερβολή να υπο στηρίξει κάποιος ότι το 1/3 από το ελληνικό (πριν από το κούρεμα) χρέος, προέρχεται από δάνεια για εισαγωγές εξοπλιστικών συστημά των.

Κοιτώντας τους σχετικούς πίνακες του ΝΑΤΟ, διαπιστώνει κανείς ότι η Ελλάδα είναι σταθερά στους 5 μεγαλύτερους εισαγωγείς όπλων στον κόσμο και, με βάση το πού κατευθύνονται οι οικονομικοί της πόροι τα τελευταία 35 χρόνια, μπορεί δίκαια να χαρακτηριστεί ως «μεγάλος ευεργέτης» των πολεμικών βιομηχανιών των ΗΠΑ, Γερμανίας και Γαλλίας.

Συνοπτικά, η Ελλάδα είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες κατά κεφαλή στρατιωτικές δαπάνες (ποσοστό επί του ΑΕΠ) ανάμεσα στις χώρες -μέλη της Ευρωπαικής 'Ενωσης, κατέχει την τρίτη θέση στον αντίστοιχο δείκτη ανάμεσα στις χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ και βρισκόταν μέχρι το 2010 σταθερά οτην πρώτη πεντάδα των μεγαλυτέρων εισαγωγέων όπλων ανάμεσα σε όλες τις χώρες του κόσμου!

Σύμφωνα με τα στοιχεία των εκθέσεων του Διεθνούς Ινστιτούτου Στοκχόλμης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (SIPRI), η Ελλάδα για την περίοδο 1974-2010 (σε σταθερές τιμές έτους 1990) αγόρασε:
. από τις ΗΠΑ όπλα αξίας 15,5 δισ. δολαρίων,
. από τη Γερμανία όπλα αξίας 6,5 δισ. δολ.,
. από τη Γαλλία όπλα αξίας 4,1 δισ. δολ.,
. από την Ολλανδία όπλα αξίας 2,1 δισ. ευρώ,
. από τη Ρωσία όπλα αξίας 1 δισ. ευρώ,
. από την Ιταλία όπλα αξίας 879 εκατ. δολ.

Τα ποσά αυτά, σύμφωνα με μία διαφορετική ανάγνωση των στοιχείων του SIPRI, μας λένε ότι η Ελλάδα μετά το 1974 εισάγει σταθερά κατά μέσο όρο και σε ετήσια βάση:
. Το 3,74% των όπλων που εξάγουν παγκοσμίως οι ΗΠΑ!
. Το 9,64% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γερμανία
. Το 5,51% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γαλλία.
Αυτά τα στοιχεία δικαιολογούν απόλυτα τον ελληνικό τίτλο του μεγάλου ευεργέτη των πολεμικών βιομηχανιών ΗΠΑ, Γερμανίας, Γαλλίας, αν οι αγορές που έκανε στο διάστημα 1974-2010 διαβαστούν ως εξής:
. Η Ελλάδα αγόρασε από τις ΗΠΑ όπλα που αντιστοιχούν στο σύνολο της παραγωγής της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας για διά στημα άνω των 16 μηνών!
. Η Ελλάδα κάθε δέκα χρόνια αγοράζει το σύνολο της ετήσιας παραγωγής της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας που προορίζεται για εξαγωγές!
. Η Ελλάδα το διάστημα 1974-2010 αγόρασε το σύνολο της παρα γωγής περίπου δύο ετών της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας που προορίζεται για εξαγωγές!
Κάτι επίσης αξιοσημείωτο: Την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» του Κ. Σημίτη, την πενταετία 2001-2005, η χώρα ήταν πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη στις εισαγωγές όπλων από τις ΗΠΑ και δέκατη στις εισαγωγές όπλων μεταξύ όλων των χωρών του κόσμου, κατέχοντας ως χώρα εισαγωγής το 4% της παγκόσμιας «πίτας» των εξαγωγών όπλων που γίνονται από όλες τις χώρες! Στη λίστα των παγκόσμιων «πρωταθλητών» στις εισαγωγές όπλων παρέμεινε η Ελλάδα και κατά το διάστημα που χρεο-κοπούσε. 'Ετσι, το διάστημα 2007-2010, την 1η θέση κατέχει η Ινδία (9,8 δισ. δολ.), τη 2η η Ν. Κορέα (5,6 δισ. δολ.), την 3η το Πακιστάν (5,3 δισ. δολ.), την 4η η Κίνα (4,8 δισ. δολ.) και την 5η θέση κατέχει η Ελλάδα (4,3 δισ. δολάρια). Ακολουθούν, κατά σειρά, οι χώρες Σινγκαπούρη, Αλγερία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Μαλαισία. Αραβικά Εμιράτα,Τουρκία, Βενεζουέλα...
Είδαμε, νομίζουμε, ευκρινώς τον ελληνικό πρωταθλητισμό στον τομέα των εξοπλιστικών δαπανών, Ας δούμε τώρα -κατά το δυνατόν- τη σχέση αυτών των δαπανών ως προς το δημόσιο χρέος.

Στο τέλος του 2003, στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2004, ο τότε υπουργός Οικονομίας Ν. Χριστοδουλάκης -προκειμένου να υποστηριξει την άποψη ότι η Ελλάδα, αν αφαιρεθεί η ιδιαιτερότητα των αυξημένων δαπανών για εξοπλισμούς και δεν υπολογιστεί το χρέος των Ενόπλων Δυνάμεων, τότε εκπληρώνει τους δείκτες της ΟΝΕ για τα δημοσιονομικά μεγέθη και κυρίως αυτόν του δημόσιου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ- παραδέχθηκε ότι: «τουλάχιστον 25 μονάδες του δημόσιου χρέους (δηλαδή το 1/4 του χρέους), οφείλονται στις δικαιολογημένες μεν, αλλά ιδιαιτέρως αυξημένες αμυντικές δαπάνες της χώρας μας».
Οι υπολογισμοί που θα επιχειρήσουμε στη συνέχεια, έχοντας, υπόψη και το εξοπλιστικό πάρτι που ακολούθησε από το 2004 μέχρι και το 2010 προφανώς, αναθεωρούν προς τα πάνω την εκτίμηση Χριστοδουλάκη. Μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση είναι ότι ο δανεισμός για αγορές (ΝΑΤΟϊκών και άχρηστων, σύμφωνα με τον στρατηγό Παναγιωτάκη) όπλων, δημιούργησε κάτι περισσότερο από το 1/3 του χρέους της χώρας...
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το 2010 το Διεθνές Ινστιτού το Στοκχόλμης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (SIPRI).

. Οι δαπάνες της Ελλάδας για εισαγωγές όπλων κατά την περίοδο που έγινε η συσσώρευση του σημερινού δημόσιου χρέους (1974-2010) ήταν της τάξης των 32 δισ. δολαρίων (σταθερές τιμές 1990). Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο μισό ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) της ίδιας χρονιάς (1990). που ήταν 66,7 δισ. δολ.

. Τα τελευταία 36 χρόνια, υπήρξαν εισαγωγές όπλων στην Ελλάδα, προερχόμενων από ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, συνολικής αξίας ίσης σχεδόν με το μισό του μέσου ετήσιου ΑΕΠ της ίδιας περιόδου. Εδώ θα πρέπει να επαναλάβουμε ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες χρηματοδοτούνται με δανεισμό και κατά συνέπεια τροφοδοτούν άμεσα το χρέος, όχι μόνο αυξάνοντας το κατά το ύψος του ποσού αυτών των δαπανών, αλλά κατά πολύ περισσότερο, καθώς συσσωρεύονται και οι τόκοι Έπειτα από όλα αυτά ας λάβουμε υπόψη ότι:
. Το δημόσιο χρέος, έτσι όπως διαμορφώθηκε το 2010 (πριν από το κούρεμα) και με τη συσσώρευση τόκων επί τόκων, ξεπέρασε τα 330 δισ. ευρώ (143% ΑΕΠ. 2010).
. Το χρέος των 330 δισ ευρώ αποτελείται από κεφάλαια και τόκους επί τόκων.
. Οι εισαγωγές όπλων χρηματοδοτούνται κυρίως από εξωτερικό δανεισμό, δηλαδή «χτίζουν» άμεσα το χρέος και μάλιστα είναι μακρο χρόνιος δανεισμός, πράγμα που συμβάλλει κατά πολύ στη συσσώ ρευση των τόκων.
. Οι δαπάνες, όσα δηλαδή ξόδεψε η Ελλάδα για εισαγωγές όπλων μεταξύ 1974-2010", ισοδυναμούν με περίπου 32 διο. δολάρια σε τιμές 1990, ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο 50% ενός μέσου ετήσιου ΑΕΠ της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών Αν προστεθούν και οι τόκοι στο κεφάλαιο αυτό (καθότι προέρχεται από δανεισμό), τότε ισοδυναμεί με κάτι πολύ παραπάνω από το 50% του μέσου ΑΕΠ της χώρας αυτήν την περίοδο.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα αυτά, τότε το συμπέρασμα είναι πασιφανές και εύλογο: Ένα τεράστιο μέρος του δημόσιου χρέους προήλθε από τα δάνεια για τις δαπάνες για τις εισαγωγές όπλων και τους τόκους που αυτά δημιουργούν. Με βάση λοιπόν μετριοπαθείς υπολογισμούς, το ποσό των 32 δια. δολαρίων (σταθερές τιμές έτους 1990). που έχει διατεθεί για εισαγωγές όπλων το διάστημα 1974-2010, αν υπολογιστεί με βάση τον πληθωρισμό, τις αλλαγές στις συναλλαγματικές ισοτιμίες αλλά και τους τόκους που πληρώνονται στα για την κάλυψη αυτών των αγορών, τότε προκύπτει πως ένα μεγάλο μέρος, πολύ πάνω από το 1/3 του συνολικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας των 328,5 διο. ευρώ (πριν από το κούρεμα), οφείλε ται σε εισαγωγές όπλων.
Έπειτα από όλα αυτά τα ιλιγγιώδη ποοά που παραθέσαμε πιο πάνω και καθώς σήμερα η Ελλάδα αναζητά -για παράδειγμα- μέχρι και 300 εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην περικόψει ακόμη περισσότερο το εισόδημα των χαμηλοσυνταξιούχων, κάποιες διευκρινίσεις είναι απαραίτητες:

1. Για τη χρεοκοπία της χώρας την αποκλειστική ευθύνη δεν έχουν οι εξοπλιστικές δαπάνες και μόνο.
2. Οι επενδύσεις στην αποτελεσματικότητα των αποτρεπτικών δυνατοτήτων της χώρας δεν είναι άσκοπες
3. Η προάσπιση των συμφερόντων της χώρας δεν μπορεί να εναπο τεθεί στα φιλελληνικά αισθήματα «συμμάχων», εταίρων ή φίλων.
4. Η εποχή των εντάσεων και συγκρούσεων κάθε άλλο παρά έχει παρέλθει...

Απ όλα αυτά και από τον συσχετισμό των εξοπλιστικών δαπανών και του χρέους, το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι η χώρα τα τελευταία 35 χρόνια ξόδεψε ασύστολα για την αγορά όπλων, χωρίς αυτή η κολοσσιαία δαπάνη να πιάσει τόπο. Παρά την οικονομική αι μορραγία και την αύξηση του εξωτερικού χρέους, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε πρωταθλήτρια αγορών από το παζάρι της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας, δεν έχει κατοχυρώσει την απαραίτητη δύναμη αποτροπής.

Ο λόγος αυτής της αποτυχίας είναι απλός και εύκολα κατανοητός σήμερα: Η χρεοκοπία μιας χώρας ουδέποτε περιορίστηκε στο οικονομικό επίπεδο. Πριν από (ή παράλληλα με) την οικονομία, διαβρώνεται η πολιτική της τάξη. Εκεί λοιπόν, στην κυρίαρχη τα τελευταία 35 χρόνια πολιτική τάξη, πρέπει να αναζητηθούν οι απαντήσεις και οι ευθύνες αυτής της μείζονος για τα συμφέροντα και την ασφάλεια της χώρας αποτυχίας στην εκπόνηση και εφαρμογή μιας στρατηγικής αποτροπής.




Οφείλουμε να παραδεχθούμε, ότι οι Ευρωπαίοι, έχουν πάρει είδηση το τι εστί Γ.Α. Παπανδρέου, πολύ νωρίτερα, απ’ ότι πολλοί στην Ελλάδα.

Η κριτική στον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, είναι μερικές φορές ανελέητη, ιδίως, όταν έχει να κάνει, με την αμετροέπεια, που ο ίδιος επιδεικνύει, στον τρόπο ζωής του, την ώρα, η χώρα του εξακολουθεί να κινδυνεύει με χρεοκοπία.

Χθεσινό και τελευταίο παράδειγμα το γερμανικό Focus, το οποίο σε ευρύ διαδικτυακό άρθρο, κάνει λόγο για τη συνεχιζόμενη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων στην Ελλάδα, την αντίθεση, ανάμεσα στους πολλούς που συνθλίβονται από τα μέτρα, και τους λίγους –ή όχι και λίγους- που συνεχίζουν να προκαλούν με τον τρόπο ζωής τους το κοινό αίσθημα.

Τι ποιό τρανό παράδειγμα, από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας;

Το περιοδικό κάνει …focus στον τρόπο διαβίωσης του ΓΑΠ, σημειώνοντας, ότι ενώ η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη κρίση, εκείνος συνεχίζει να κάνει πολυτελείς διακοπές. Και ταξίδια. Πολλά ταξίδια.

Σημειώνει μάλιστα με έμφαση, ότι πέρυσι τέτοια εποχή, την ώρα που ως πρωθυπουργός ζητούσε οικονομικές ενισχύσεις για τη χώρα του, ο ίδιος έκανε σαράντα ημέρες διακοπές, ενώ και φέτος που έχει παραιτηθεί έκανε «περιοδεία σχεδόν 45 ημερών σε πολυτελή ξενοδοχεία των ελληνικών νησιών».

«Η μεγαλύτερη έκπληξη (προφανώς για τους Γερμανούς του Focus, γιατί σε μας εδώ δεν έκανε καμιά εντύπωση) ήταν όταν την περασμένη εβδομάδα υπέβαλε στο ελληνικό Κοινοβούλιο αίτηση χορήγησης άδειας για να μεταβεί στο Κέιπ Τάουν …προκαλώντας γέλια αφού είναι γνωστό σε όλους, ότι έτσι κι αλλιώς, ο Παπανδρέου λείπει συνεχώς.


Σχόλιο ιστολογίου: Πώ;ς γίνεται να βλέπουν όλοι τι έκανε στην Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου και η Ελληνική Βουλή να μην βλέπει, να μην ακούει και να μην ξέρει τίποτε; Σε ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του, σε μία Βουλή που λειτουργεί υπό το πρίσμα της νομιμότητας και της προστασίας των εθνικών συμφερόντων, ο Γιώργος Παπανδρέου θα είχε ήδη προφυλακιστεί. Στην Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά, συνεχίζει άνετος και ελεύθερος τις διακοπές του, ενώ πληρώνεται και σαν βουλευτής!!! Ελλάς το μεγαλείο σου...




Γράφει ο Μάκης Βραχιολίδης

Θυμάστε τον πρώην υπουργό Υγείας Α. Λοβέρδο και όσα έλεγε για τους συνταξιούχους; «Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας. Ζουν πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότηση τους». Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε ο υπεύθυνος της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας και του κοινωνικού κράτους...

Η έλευση της τρόικας και του ΔΝΤ στην χώρα μας είχε ως βασικό σκοπό την βιολογική εξόντωση των Ελλήνων και την δραστική μείωση του πληθυσμού τους!

Η ιστορία του ΔΝΤ άλλωστε, αυτό δείχνει όπου και να πήγε ως... σωτήρας! Το ΔΝΤ αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την αύξηση των αυτοκτονιών, των κρουσμάτων φυματίωσης, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και ψυχολογικών προβλημάτων. Είναι διαπιστωμένο ότι όποιες χώρες πήγε να τις...σώσει το ΔΝΤ, μειώθηκε το προσδόκιμο ζωής κατά 6 με 7 χρόνια .Όπως ανέφερε και σε σχετικό του ρεπορτάζ ο «Ελεύθερος Τύπος», εργασία δύο φοιτητών του Cambridge University, (η έρευνα της οποίας επικεντρώθηκε στις 21 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ), έδειξε ότι σε χώρες όπου το ΔΝΤ υπέγραφε δανειακή σύμβαση ο πληθυσμός εμφάνιζε 16,6% μεγαλύτερη θνησιμότητα από φυματίωση, σε σύγκριση με άλλες χώρες που έκαναν περικοπές λόγω των οικονομικών τους προβλημάτων, χωρίς όμως να βρίσκονται εντός προγράμματος ΔΝΤ. Κάθε χρόνο παραμονής στο πρόγραμμα του Ταμείου, η θνησιμότητα αυξανόταν κατά 4,1%. Στην Αργεντινή, όπου πέρασε για μια δεκαετία το ΔΝΤ (1991-2001), ο μισός πληθυσμός της χώρας έμεινε χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω των πολιτικών που επιβλήθηκαν, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η θνησιμότητα των πολιτών κατά 5% κάθε χρόνο, ενώ το 2002 είχαν αυξηθεί κατά 40% οι επισκέψεις σε ψυχιάτρους, λόγω κατάθλιψης.

Η έλευση της τρόικας που επέβαλε την ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα, ενιαίο φορέα, τον λεγόμενο ΕΟΠΥΥ, είχε αυτό ακριβώς τον στόχο: να υποβαθμίσει και τελικά να καταργήσει την Δημόσια Υγεία. Η δήθεν δημοσιονομική εξυγίανση και ο περιορισμός της δημόσιας σπατάλης, που υποτίθεται αποτελούν τους λόγους της παρουσίας του ΔΝΤ και της τρόικας στην χώρα μας, είχε ως αποτέλεσμα να εξοντώσει βιολογικά μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. ΔΝΤ και τρόικα υλοποιούν αυτό που ο πρώην υπουργός Α. Λοβέρδος είπε δημοσίως, σε μια αποστροφή του λόγου του: «Οι συνταξιούχοι ζουν πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότησή τους». Άρα, πρέπει να τελειώνουμε με αυτούς. Αποτελούν βάρος.

Ο ίδιος ο Α. Λοβέρδος ως υπουργός, είχε εφαρμόσει απολύτως το πρόγραμμα της τρόικας: Δημιούργησε τον ΕΟΠΥΥ, έκοψε επιδόματα από ανάπηρους, μείωσε τον αριθμό των εντατικών κ.λ.π. με συνέπεια σε πολλούς συνάνθρώπους μας να επιβαρυνθεί η υγεία τους και να καταλήξουν Σήμερα, ο ΕΟΠΥΥ στον οποίο υπάγονται οι κλάδοι υγείας του ΙΚΑ, του ΟΓΑ, του ΟΠΑΔ, του ΤΥΔΚΥ, ενώ από την 1η Απριλίου εισήχθη και ο Οίκος Ναύτου και από την 1η Μαΐου το ΤΑΥΤΕΚΩ, οσονούπω δε, προβλέπεται να υπαχθεί και το Ταμείο των Δημοσιογράφων (όλα μέσα στον ίδιο Καιάδα), βρίσκεται υπό πλήρη διάλυση! Η Δημόσια υγεία έχει ήδη καταργηθεί. Ο ΕΟΠΥΥ δεν χρηματοδοτείται, χρωστάει παντού (υπολογίζεται ότι τα χρέη του ξεπερνούν τα 4 δις ευρώ), ενώ έχει μεγάλες ελλείψεις σε φάρμακα!

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Το Χωνί» το στρατηγικό σχέδιο υποβάθμισης της Δημόσιας Υγείας και Ασφάλισης, προϋπέθετε την συγχώνευση των επιμέρους φορέων παροχής υπηρεσιών υγείας σε έναν ενιαίο φορέα. Με τον τρόπο αυτόν θα ήταν πιο εύκολο για την κυβέρνηση να υποβαθμίσει τον ενιαίο πλέον φορέα, επιτυγχάνοντας τη συνολική διάλυση του συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας.

Τα χρέη του ΕΟΠΥΥ φτάνουν στα 4,3 δις ευρώ. Ο ενιαίος ασφαλιστικός οργανισμός χρωστάει παντού: σε συμβεβλημένους ιατρούς, όπως κλινικούς ιατρούς (50 εκατομ ευρώ), εργαστηριακούς ιατρούς (200 εκατομ. ευρώ για το 2012 αλλά και 540 εκατομ ευρώ για το 2011 και 570 εκατομ. ευρώ για το 2010). Στους φαρμακοποιούς οφείλει 117 εκατομ ευρώ για το Μάϊο και 145 εκατομ. ευρώ για τον Ιούνιο του 2012. Στους οπτικούς ο ΕΟΠΥΥ οφείλει αρκετά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία δεν μπορούν να προσδιοριστούν επακριβώς διότι είχε συνάψει ξεχωριστές συμβάσεις με καθένα οπτικό και όχι με τον Σύλλογό τους, με συνέπεια να θεωρούνται χαμένα πολλά χρήματα για τους οπτικούς από τη στιγμή της διάλυσης των ταμείων ΤΥΔΚΥ, ΟΠΑΔ, ΝΑΤ κ.λ.π.!

Ασφάλεια και δημόσια κοινωνική υγεία δεν θα ξαναυπάρξει πλέον. Η κυβέρνηση θα ρίχνει το μπαλάκι προς τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς, κατηγορώντας τους για αναλγησία διότι δεν παρέχουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, θα επιφέρει κοινωνική έκρηξη και αναταραχή με την μία κοινωνική τάξη να αντιτίθεται απέναντι στην άλλη και το χάος θα επεκταθεί!

Μόνον όποιος έχει χρήματα και πληρώνει θα ζήσει. Οι υπόλοιποι θα πεθαίνουν! Και ο πληθυσμός των Ελλήνων θα συρρικνωθεί! Για να δικαιωθεί ο Α. Λοβέρδος που δήθεν απορούσε «Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας»!



Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα ότι η κυβέρνηση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ έχει δημιουργήσει ένα «τρομοκρατικό κράτος».

«Το καθεστώς στη Συρία έχει γίνει πλέον ένα τρομοκρατικό κράτος», δήλωσε ο Ερντογάν σε δημόσια συγκέντρωση του κόμματός του, του AKP, προσθέτοντας ότι η Τουρκία δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της «την πολυτέλεια να αδιαφορεί» για τη σύγκρουση που σπαράσσει το νότιο γείτονά της.

Ο Ερντογάν, ο οποίος καταφέρεται συχνά εναντίον του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, κατήγγειλε για μια ακόμη φορά τις «μαζικές σφαγές» που διαπράττονται από το καθεστώς εναντίον του πληθυσμού του. «Ο Μπασάρ είναι βυθισμένος μέχρι το λαιμό στο αίμα» των συμπολιτών του, επέμεινε μιλώντας στη συγκέντρωση του κόμματός του.

Πηγή: ΑΜΠΕ



Πολλά έχουν γραφτεί για τις δουλειές του Νίκου Παπανδρέου στην περίοδο πρωθυπουργίας του αδελφού του Γιώργου. Από το πουθενά, λίγους μήνες μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009, ο Νίκος Παπανδρέου παρουσίασε δια μέσω του στενού του φίλου Τζιώτη το think tank με την επωνυμία "Green Tank". Σε αυτήν την παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε στο εστιατόριο Αλάτσι πίσω από το Χίλτον, ο Νίκος Παπανδρέου είχε επιλέξει να μην παραβρεθεί. Κι αυτό διότι οι καλύτερες δουλειές γίνονται όταν κάποιος είναι στην αφάνεια. Όμως το περίγραμμα αυτής της προσπάθειας που αποδόθηκε από τον Τζιώτη - ένα ...ελαφρύ στέλεχος της δημοκρατικής παράταξης που μάλιστα είχε θέσει και υποψηφιότητα για πρόεδρος του Κίνηματος!- υπήρξε αυτό που αργότερα είδαμε να υιοθετείται ως κυβερνητική πολιτική. Η περίφημη δηλαδή πράσινη ανάπτυξη του Γιώργου Παπανδρέου.

Από την παρουσίαση αυτή, πολύ νερό μπήκε στο αυλάκι. Τα αρχικά μέλη του Green Tank κατάλαβαν που πήγαινε η δουλειά (ή πιο σωστά οι δουλειές) και ο Νίκος Παπανδρέου ακολούθησε τον δικό του, μοναχικό δρόμο του κέρδους. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς ο πολυτελής βίος του, με τις συνεχόμενες ολόκληρο το καλοκαίρι διακοπές στα νησιά της χώρας αλλά και η μετακόμιση του από τα φτωχά Βριλλήσια στην Εκάλη.

Μέσα από ένα πλέγμα συνεργαζόμενων με τον ίδιο εταιρειών, ο Νίκος Παπανδρέου αρχικά από ένα γραφειάκι στη Συγγρού και κατόπιν από την Κηφισιά όπου μετέφερε τις δραστηριότητες του, επιχείρησε να κάνει τις πράσινες δουλειές πραγματικότητα. Κύριο όχημα αυτής της προσπάθειας υπήρξε η εταιρεία Solar Cells του Δ. Παναγάκου. Μια εταιρεία με δραστηριότητα στην ηλιακή ενέργεια, η οποία ξαφνικά βρέθηκε να σαρώνει στον διάβα της ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Πέντε σχήματα μπήκαν στο ενεργειακό fast truck με την εταιρεία Παναγάκου να σαρώνει. Την ίδια στιγμή πολλοί ήταν εκείνοι που έβλεπαν καθημερινά τον Νίκο Παπανδρέου να μπαίνει στα γραφεία της εν λόγω εταιρείας στην Κηφισιά και ακόμα περισσότεροι έχουν να λένε πως ο αδελφός του πρωθυπουργού ουσιαστικά εργαζόταν σε αυτήν την επιχείρηση. Άλλοι πιο καχύποπτοι ή υποψιασμένοι τον θεωρούσαν κι ως αφανή μέτοχο.

Μεγάλο στοίχημα πάντως τόσο της Solar Cells όσο και του Νίκου Παπανδρέου υπήρξε το project HELIOS. Η ενεργειακή διασύνδεση δηλαδή της Ελλάδας με τη Γερμανία . Με την ήττα του ΠΑΣΟΚ όμως το έργο ενταφιάστηκε. Βέβαια αυτό είχε ήδη γίνει κι από πριν καθώς ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν εργάστηκε ως όφειλε με σοβαρότητα. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι το γεγονός πως σύμβουλοι σε τεχνικά ζητήματα για το εν λόγω έργο μπήκαν εταιρείες τις οποίες η ενεργειακή πιάτσα γνώριζε πως είχαν στενές σχέσεις με τον Νίκο Παπανδρέου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η γερμανική εταιρεία Fichtner. Μια εταιρεία που ο Νίκος Παπανδρέου συναντούσε συχνά σε διαμέρισμα που διατηρεί η οικογένεια του στο Λονδίνο και δει στην περιοχή Knightsbridge. Όμως αυτές οι συναντήσεις είναι ένα άλλο θέμα.Με αυτά και με άλλα πάντως τα ενεργειακά όνειρα του ...πρίγκηπα Νικόλαου (ή Τρότσκι κατά τους φίλους του) ενταφιάστηκαν λόγω της πορείας του ΠΑΣΟΚ. Οι φίλοι όμως που ο Νίκος Παπανδρέου όπως ο Δημήτρης Παναγάκος παρέμειναν. Όπως στο υπουργείο Περιβάλλοτνος παρέμειναν πολλά στελέχη της πασοκικής περιόδου.

Το θέμα τώρα είναι να δούμε εάν οι εκλεκτικές συγγένειες και σχέσεις θα οδηγήσουν τον κ. Παπανδρέου στην ανάκαμψη των επιχειρηματικών ενδιαφερόντων του. Όχι τίποτε άλλο αλλά να μην μείνει και άνεργος ο άνθρωπος. Εξάλλου και τα βιβλία δεν πουλάνε όπως παλιά...




Τι περιμένει τους κατόχους ακίνητης περιουσίας από το 2013. Ο φόρος που θα αντικαταστήσει "χαράτσι" και ΦΑΠ. Δεν εξαιρούνται ούτε οι εκτάσεις, στις οποίες έχουν εγκατασταθεί φωτοβολταϊκά

Γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος

Ενοικιαστές στα ίδια τους τα σπίτια θα γίνουν οι Έλληνες πολίτες τα επόμενα χρόνια, με το οικονομικό επιτελείο να σχεδιάζει την επιβολή ενιαίου φόρου κατοχής ακίνητης περιουσίας σε 5,6 εκατομμύρια φυσικά και 1 εκατομμύριο νομικά πρόσωπα.

Σύμφωνα με τον "Ελεύθερο Τύπο" ο ενιαίος φόρος θα αντικαταστήσει το "χαράτσι" που πληρώνεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και...
τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας.

Ο νέος φόρος, θα επιβάλλεται και σε ακίνητα που σήμερα φοροαπαλλάσσονται, όπως οι αγροί και οι λοιπές εκτός σχεδίων πόλεων ή οικισμών εκτάσεις γης ή εκτάσεις στις οποίες έχουν εγκατασταθεί φωτοβολταϊκά.

Τα μόνα ακίνητα που δεν θα φορολογηθούν θα είναι οι αγροτικές εκτάσεις, που ανήκουν σε αγρότες και καλλιεργούνται.

Το σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών προβλέπει:

1. Επέκταση του συστήματος αντικειμενικού προσδιορισμού της φορολογητέας αξίας των ακινήτων σε όλες τις περιοχές που είναι ενταγμένες σε σχέδια πόλεων ή οικισμών. Σε όσες περιοχές εντός σχεδίων πόλεων οι φορολογητέες αξίες των ακινήτων προσδιορίζονται για τα μεν κτίσματα με βάση τις τιμές εκκίνησης ελαχίστου κόστους κατασκευής οικοδομής ανά τ.μ. για τα δε οικόπεδα με βάση τις εκτιμήσεις των κατά τόπους ΔΟΥ, θα καθοριστούν αντικειμενικές αξίες.

2. Κατάργηση του "χαρατσιού" και του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας, ο οποίος δεν έχει ακόμα εισπραχθεί ούτε για το 2010, ούτε για το 2011, ούτε για το 2012.

3. Οι παραπάνω φόροι, αντικαθίστανται από έναν ενιαίο φόρο ακίνητης περιουσίας. Έτσι, θα καθιερωθεί το ΕΤΑΚ (Ενιαίο Τέλος Ακινήτων), το οποίο θα επιβάλλεται στο σύνολο της ακίνητης περιουσίας. Από το ΕΤΑΚ θα εξαιρείται μόνο η αγροτική γη που ανήκει στους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες.

Τα έσοδα που θα εξασφαλίζει το Δημόσιο κάθε χρόνο από την επιβολή του νέου αυτού φόρου θα πρέπει να είναι 3 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή όσο (υποτίθεται ότι) αποδίδουν κάθε χρόνο το "χαράτσι" και ο ΦΑΠ, που καταργούνται.





Κατατέθηκε στη Βουλή η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και την υπαγωγής της στο καθεστώς των μνημονίων και της επιτήρησης (σύμφωνα με τα άρθρα 68 παρ.2 Σ και 144 επ. του Κανονισμού της Βουλής).

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

Προς τη Βουλή των Ελλήνων

Πρόταση σύστασης εξεταστικής επιτροπής για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και την υποβολή της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων και της επιτήρησης
(σύμφωνα με τα άρθρα 68 παρ.2 Σ και 144 επ. του Κανονισμού της Βουλής)

Μετά από σχεδόν δυόμισι χρόνια εφαρμογής των μέτρων λιτότητας, δημοσιονομικής προσαρμογής και αναδιαρθρώσεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα που επιβλήθηκαν μέσω των Μνημονίων 1 και 2, η ελληνική οικονομία παραμένει σε τροχιά επιδεινούμενης ύφεσης χωρίς ορατή προοπτική ανάκαμψης. Η υλοποίηση των μέτρων προσαρμογής όπως αυτά προβλέπονταν από τα Μνημόνια 1 και 2 όχι μόνο δεν οδήγησαν στον περιορισμό του Δημόσιου Χρέους αλλά αντίθετα το επιβάρυναν με αποτέλεσμα να έχει καταστεί «μη βιώσιμο». Ακόμα και ο στόχος που έθεταν η Τρόικα και η Ελληνική Κυβέρνηση, το Δημόσιο Χρέος να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2020, να επιστρέψει, δηλαδή, στο επίπεδο που βρισκόταν όταν η Ελλάδα αποκλείστηκε από την διεθνή αγορά ομολόγων το 2009 πριν υπογραφεί το Μνημόνιο 1 και οι δανειακές συμβάσεις με τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, ήδη κρίνεται υπεραισιόδοξος, αν δεν προηγηθεί νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους και έχει ήδη αναθεωρηθεί αφού το Δημόσιο Χρέος αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο 160% του ΑΕΠ και παρουσιάζει αυξητικές τάσεις. Αντίθετα η μνημονιακή πολιτική έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή κοινωνική καταστροφή. Συγκεκριμένα μέσα στα τελευταία δυόμισι χρόνια η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 22%, η ανεργία βρίσκεται στο 22% ενώ στους νέους ξεπερνά το 50%, ο κατώτατος μισθός έχει μειωθεί στα 470 €, οι ΣΣΕ έχουν ουσιαστικά καταργηθεί, το Κοινωνικό Κράτος, το σύστημα Υγείας και Πρόνοιας αλλά και η Δημόσια Εκπαίδευση βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο Πολιτισμός υφίσταται επίθεση μέχρις εξαφανίσεως, η Δικαιοσύνη υποβαθμίζεται και βάλλεται, ο δημόσιος πλούτος ιδιωτικοποιείται σε εξευτελιστικές τιμές, το βιοτικό επίπεδο εργαζομένων και συνταξιούχων έχει υποβαθμισθεί δραματικά, ενώ ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας οδηγείται βιαίως στο περιθώριο και υποχρεώνεται σε μάχη επιβίωσης. Εν μέσω αυτής της τραγικής κατάστασης. οι μνημονιακές κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη με αρμονία, προστατεύοντας όχι την κοινωνία και τη δημοκρατία, αλλά τους τραπεζίτες και εξυπηρετώντας και επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να έχουν τον έλεγχο των χρεωκοπημένων Τραπεζών τους. Είναι, λοιπόν, σαφές ότι η πολιτική των περικοπών και της ακραίας λιτότητας δεν έχει στόχο τον περιορισμό του ελληνικού δημόσιου χρέους αλλά την εσωτερική υποτίμηση και την καθιέρωση ενός νέου κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης στηριγμένου στην φθηνή εργατική δύναμη και την ιδιωτικοποιημένη λειτουργία του συνόλου της οικονομίας.

Η προσφυγή στο ΔΝΤ και η υπογραφή των Μνημονίων που επηρέασαν καθοριστικά τόσο την ένταση όσο και τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα, έδαφος της οποίας είναι η διεθνής καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 μετατρέπει την Ελλάδα σε πειραματόζωο και σε πολιορκητικό κριό για την εμπέδωση μιας νέας μορφής καπιταλιστικής εξουσίας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι αιτίες, επομένως, που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία και οικονομία σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούν να παραμείνουν αδιευκρίνιστες αλλά αντίθετα πρέπει να τηρηθεί η προεκλογική δέσμευση του νυν Πρωθυπουργού κυρίου Αντώνη Σαμαρά για τη σύσταση μιας και μόνης εξεταστικής επιτροπής που θα ερευνήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες η Ελλάδα υποβλήθηκε στο καθεστώς των μνημονίων και της επιτήρησης ώστε να αναδειχθούν οι αντίστοιχες πολιτικές ευθύνες και να διερευνηθούν ενδεχόμενες αστικές και ποινικές ευθύνες.

Το προκαταρκτικό πολιτικό ερώτημα που επιβάλλεται να απαντηθεί πριν από οποιαδήποτε εξέταση των ειδικών συνθηκών που οδήγησαν στην υπαγωγή στο ΔΝΤ και στην υπογραφή των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων είναι γιατί, παρά τους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης που σημείωνε η ελληνική οικονομία από το 1994 όταν συμφωνήθηκε η συμμετοχή της Ελλάδας στο νέο σχεδιαζόμενο νόμισμα έως το 2007, πριν το ξέσπασμα δηλαδή της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε ως ποσοστό του AEΠ αλλά παρουσίαζε αυξητικές τάσεις. Στο πλαίσιο της έρευνας αυτής θα πρέπει να διευκρινιστούν πρωτίστως οι λόγοι για τους οποίους οι διάφορες Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας ακολούθησαν μια πολιτική περιορισμού των φορολογικών εσόδων του δημοσίου με στοχευμένες φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις των επιχειρηματικών κεφαλαίων και των υψηλών εισοδημάτων, επέτρεψαν την εκτεταμένη φοροδιαφυγή των αντίστοιχων κοινωνικών μερίδων και δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά την εισφοροδιαφυγή και την ανασφάλιστη εργασία η έκταση των οποίων είναι ευθέως ανάλογη του ύψους του ελλείμματος και επηρεάζει αρνητικά τη δυναμική του Δημοσίου Χρέους. Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ελληνική οικονομία την εν λόγω περίοδο εμφάνιζε ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους κάθε άλλης χώρας της σημερινής Ευρωζώνης εκτός από την Ιρλανδία και τη Φινλανδία, οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολούθησαν ακραία μεροληπτική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου και των υψηλών εισοδημάτων η οποία σε μεγάλο βαθμό επηρέασε την ένταση της σημερινής κρίσης διαμορφώνοντας το έδαφος και τις συνθήκες που επέτρεψαν ενδεχομένως σε πολιτικά στελέχη και κυβερνητικούς φορείς να εκμεταλλευτούν την κακή εικόνα των δημόσιων οικονομικών και να οδηγήσουν τη χώρα στην προσφυγή στο ΔΝΤ και την υπογραφή των Μνημονίων.

Στο πλαίσιο αυτό επιβάλλεται να διερευνηθούν και ειδικές πτυχές που φαίνεται να επηρεάζουν το ύψος του Δημόσιου Χρέους και να αποδοθούν ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένα, το εξοπλιστικό πρόγραμμα που τέθηκε σε εφαρμογή μετά το 1996 και το οποίο στοίχισε περισσότερα από 60 δις ευρώ, η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η οικονομική διαχείριση της προετοιμασίας τους που φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αύξηση των ελλειμμάτων και συνακόλουθα του δημοσίου χρέους, η σταθερή πρακτική της υπερτιμολόγησης προμηθειών και δημοσίων έργων και, φυσικά, να αναζητηθούν και να αποδοθούν οι ευθύνες για τη συντήρηση του κρατικοδίαιτου πολιτικού συστήματος και των κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, που χρησιμοποιούσαν το Δημόσιο Τομέα ως όργανο για την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπών και συμφερόντων. Επίσης πρέπει να διερευνηθεί και να αποσαφηνιστεί ποια ήταν η σχέση του Ελληνικού Δημοσίου με την Goldman Sacks και να διευκρινιστεί επακριβώς η επιρροή των αμαρτωλών swaps που συνήπτε το Ελληνικό Δημόσιο με την εν λόγω εταιρεία από το 2001 έως το 2007 στο μέγεθος των ελλειμμάτων και του Δημοσίου Χρέους. Σε κάθε περίπτωση βέβαια από μια τέτοια έρευνα, που ενδεχομένως να καταλήξει και σε απόδοση ποινικών ευθυνών, δεν πρέπει να παραλειφθεί η διερεύνηση της σοβαρότατης πολιτικής πτυχής του ζητήματος που είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια και οδήγησε στην διόγκωση χρέους και ελλειμμάτων όπως περιγράφεται παραπάνω.

Όσα απολύτως περιληπτικά και ενδεικτικά περιγράφονται ανωτέρω ορίζουν τις γενικές συνθήκες στις οποίες βρέθηκε η ελληνική οικονομία κατά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 αλλά επιβάλλεται να διερευνηθούν περαιτέρω. Και οι ειδικές συνθήκες, όμως, που οδήγησαν στην υπογραφή των Μνημονίων 1 και 2 καθώς και των Δανειακών Συμβάσεων με τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Μάιος 2010 και Φεβρουάριος 2012) παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αδιευκρίνιστες. Πρέπει επομένως να διερευνηθεί αν υπάρχουν πολιτικές και ενδεχομένως ποινικές ευθύνες για πράξεις και παραλείψεις κυβερνητικών φορέων και κάθε άλλου προσώπου που επιδείνωσαν την οικονομική θέση της χώρας, υπονόμευσαν την πιστοληπτική της ικανότητα που καθορίζεται από τις προσδοκίες των δανειστών για την αποπληρωμή των οφειλομένων αλλά και αν υπήρχαν άλλες διέξοδοι από την θέση στην οποία είχε βρεθεί η ελληνική οικονομία μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.Τα παραπάνω ερωτήματα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογιστεί το περιεχόμενο της έκθεσης υπ’ αριθμόν 09/244 της ειδικής ομάδας του ΔΝΤ που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2009 σύμφωνα με την οποία η ελληνική οικονομία δεν είχε υποστεί μεγαλύτερη πίεση από την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση σε σχέση και με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης ενώ σε καμία περίπτωση δεν προοιωνιζόταν τίποτε από όλα όσα ακολούθησαν μετά τους χειρισμούς της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009 -2010.

Τα ερωτηματικά πολλαπλασιάζονται μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων και υπογραφής του Μνημονίου 1 και των πρώτων Δανειακών Συμβάσεων, κυρίου Παναγιώτη Ρουμελιώτη, που έγιναν στην εφημερίδα New York Times, σύμφωνα με τις οποίες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο γνώριζε από την αρχή ότι το πρόγραμμα για την δημοσιονομική εξυγίανση της Ελλάδας ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν την εκκίνηση εισαγγελικής έρευνας από τους Οικονομικούς Εισαγγελείς για να διερευνηθεί η στοιχειοθέτηση απιστίας κατά του Ελληνικού Δημοσίου αλλά και άλλων οικονομικών εγκλημάτων από υπηρεσιακούς παράγοντες. Σε δήλωση δε του κυρίου Παναγιώτη Ρουμελιώτη που δόθηκε στη δημοσιότητα αναφέρεται ότι ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας αρνήθηκε να ακολουθήσει την υπόδειξη του τότε επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Ντομινίκ Στρος Καν για άμεση αναδιάρθρωση του Ελληνικού Χρέους. Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη εξέλιξη εγείρει τεράστιο πολιτικό και νομικό ζήτημα και χρήζει εξονυχιστικής διερεύνησης και από τη Βουλή των Ελλήνων ώστε να διαλευκανθεί αν ο τότε Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Γεώργιος Παπανδρέου αλλά και ο τότε Υπουργός των Οικονομικών κ. Γεώργιος Παπακωνσταντίνου καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της τότε Κυβέρνησης γνώριζαν τις θέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και σε περίπτωση καταφατικής απάντησης να εξηγηθεί για ποιους λόγους προχώρησαν στην υπογραφή του Μνημονίου 1 και των πρώτων Δανειακών Συμβάσεων.

Διερεύνησης χρήζουν και οι καταγγελίες πρώην μελών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το ρόλο του πρώην Πρόεδρου της Αρχής κυρίου Ανδρέα Γεωργίου και για πολιτικές παρεμβάσεις που πιθανόν να οδήγησαν στην παραποίηση στοιχείων και την τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του έτους 2009 καθώς και οι καταγγελίες για συνολικά απαράδεκτη και παράνομη λειτουργία της αρχής κατά την περίοδο της Προεδρίας του κυρίου Ανδρέα Γεωργίου. Εξάλλου είναι σαφές ότι η ακατανόητη αναθεώρηση του ελλείμματος με ευθύνη του Υπουργού Οικονομικών κυρίου Γεωργίου Παπακωνσταντίνου στο 13,5% για λόγους που παραμένουν απολύτως αδιευκρίνιστοι αποτέλεσε και το σημείο καμπής για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και έδωσε το έναυσμα σε κερδοσκοπικές επιθέσεις που εκτόξευσαν τα spreads των ελληνικών ομολόγων. Παρά το γεγονός ότι για τα παραπάνω διεξάγεται έρευνα από την ελληνική δικαιοσύνη την ανεξαρτησία της οποίας σεβόμαστε απολύτως και κατηγορηματικά είναι αναγκαίο για λόγους πολιτικούς και νομικούς που αφορούν τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας και την τήρηση των αρχών της νομιμότητας και της διαφάνειας, τις οποίες η Βουλή των Ελλήνων οφείλει να εγγυάται, να υπάρξει παράλληλη έρευνα και από την ελληνική βουλή ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ως προς την ακρίβεια των στοιχείων που συλλέγει και επεξεργάζεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή καθώς και ως προς την ανεξάρτητη από πολιτικές ή άλλες παρεμβάσεις λειτουργία της όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα σύμφωνα με το άρθρο 101Α.

Πειστικές εξηγήσεις δεν έχουν δοθεί από την Τράπεζα της Ελλάδος αλλά και από την τότε κυβέρνηση για το τεράστιο ζήτημα που προέκυψε με το σορτάρισμα των ελληνικών ομολόγων από τον Οκτώβριο του 2009 και μέχρι τον Απρίλιο του επόμενου έτους όταν η ΤτΕ μείωσε το χρόνο διακανονισμού των ομολόγων σε Τ+1. Συγκεκριμένα, η ΤτΕ τον Οκτώβριο του 2009 όχι μόνο δεν κινήθηκε στην κατεύθυνση θωράκισης των ελληνικών ομολόγων, παρά το γεγονός ότι οι πιέσεις εναντίον της ελληνικής οικονομίας είχαν ήδη ξεκινήσει αλλά αντίθετα άλλαξε τη διαδικασία διακανονισμού των συναλλαγών επί ελληνικών ομολόγων επιμηκύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης τους κατά επτά ημέρες (από Τ+3 σε Τ+10) και μάλιστα στις 5 Οκτωβρίου 2009 δηλαδή ακριβώς την επομένη των εκλογών, που έλαβαν χώρα στις 4-10-2009 και από τις οποίες προέκυψε η Κυβέρνηση Παπανδρέου. Η κίνηση αυτή ενέτεινε τις πιέσεις προς τα ελληνικά ομόλογα αφού όσο μεγαλύτερο το χρονικό όριο για την εκκαθάριση των συναλλαγών τόσο μεγαλύτερα τα περιθώρια για χειραγώγηση της τιμής των ομολόγων και υποτιμητική κερδοσκοπία από τη μεριά του πωλητή. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διερευνηθεί και το κατά πόσο χειραγωγήθηκε η αγορά των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) κατά την εν λόγω περίοδο, αγορά από την οποία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό και τα spreads των αντίστοιχων ομολόγων. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο να διακριβωθεί αν προκύπτουν πέρα από τις πολιτικές και ποινικές ευθύνες για τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλο αλλά και μέλη της τότε κυβέρνησης και να τους ζητηθούν εξηγήσεις για τους λόγους που δικαιολογούν αυτή την επιλογή η οποία οδήγησε σε νέα εκτόξευση των spreads και σε περαιτέρω επιδείνωση της θέσης της ήδη πιεσμένης ελληνικής οικονομίας.

Εξάλλου, διερεύνηση επιβάλλεται ώστε να καταλογισθούν ευθύνες για πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης που προέκυψε μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, ειδικά δε του πρώην Πρωθυπουργού κυρίου Γεωργίου Παπανδρέου και του πρώην Υπουργού Οικονομικών κυρίου Γεωργίου Παπακωνσταντίνου, καθώς και κάθε άλλου προσώπου, οι οποίες υπονόμευσαν την αξιοπιστία και την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, οδήγησαν σε αδυναμία αναχρηματοδότησης του χρέους και τελικά στην υπογραφή του Μνημονίου 1 και των πρώτων Δανειακών Συμβάσεων. Συγκεκριμένα, πρέπει να ζητηθούν και να δοθούν απαντήσεις για το αν και κατά πόσο οι κκ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου γνώριζαν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 αλλά και να διευκρινιστεί αν είχαν γίνει συναντήσεις με παράγοντες του ΔΝΤ ή τον τότε Πρόεδρο του Ταμείου κύριο Ντομινίκ Στρος Καν πριν και μετά τις εκλογές του 2009 και να διασαφηνιστεί το περιεχόμενο των συζητήσεων αυτών. Επίσης να δοθούν εξηγήσεις για σειρά δηλώσεων την εν λόγω περίοδο οι οποίες όχι μόνο δεν προστάτεψαν την ελληνική οικονομία αλλά αντίθετα οδήγησαν σε κερδοσκοπικές επιθέσεις από χρηματοπιστωτικά funds και οδήγησαν τις εταιρείες αξιολόγησης σε συνεχόμενες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δήλωση του κυρίου Παπακωνσταντίνου που παρομοίασε την ελληνική οικονομία με τον Τιτανικό αλλά και η κατά γενική ομολογία τουλάχιστον άστοχη δήλωση του κυρίου Παπανδρέου ο οποίος στις 4 Μαρτίου 2010, σε μια στιγμή που φαινόταν ότι σταθεροποιούνται τα spreads των ελληνικών ομολόγων, επανέφερε το ζήτημα της προσφυγής στο ΔΝΤ σε περίπτωση μη ανταπόκρισης των εταίρων στα αιτήματα της ελληνικής κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διερευνηθεί και η συσχέτιση δηλώσεων ανώτερων αξιωματούχων της ΕΕ για την δυσχερή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας καθώς και οι λόγοι που δικαιολογούν αυτές τις δηλώσεις που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν να αποτελούν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Προφανώς, μια τέτοια έρευνα από πλευράς της Ελληνικής Βουλής θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σχέδιο που θα στοχεύει στην μελλοντική προστασία των κρατών μελών της Ευρωζώνης από τις πιέσεις των αγορών και στην συνολική αλλαγή του οικονομικού μοντέλου χρηματοδότησης των επιμέρους οικονομιών ώστε να μην εξαρτάται η μοίρα ολόκληρων λαών από τους μηχανισμούς των αγορών.

Όλα τα ανωτέρω, που εντελώς ενδεικτικά αναφέρονται εδώ, καταδεικνύουν ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ και η συνακόλουθη υπαγωγή στο Μνημόνιο ήταν ένα προαποφασισμένο σχέδιο με στόχο την εσωτερική υποτίμηση το οποίο υλοποιήθηκε στο έδαφος και με την κατάλληλη αξιοποίηση της σχετικά δυσχερούς θέσης στην οποία είχε βρεθεί η ελληνική οικονομία κυρίως λόγω της υστέρησης των δημοσίων εσόδων σε σχέση με το ΑΕΠ και τις αντίστοιχες κοινωνικές ανάγκες, υστέρηση που ήταν αποτέλεσμα πρωτίστως των νόμιμων φοροαπαλλαγών του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, της εκτεταμένης φοροδιαφυγής από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα καθώς και της όλης αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης. Η αρχιτεκτονική αυτή αφορά πρώτον την εξάρτηση της χρηματοδότησης από τις αγορές που λειτουργούν ως μέσο πίεσης για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού και κατά δεύτερον την μετατροπή της εργασίας στον μοναδικό ευμετάβλητο συντελεστή που μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς από τις κρίσεις μέσω της επιβολής μέτρων λιτότητας.

Στο ίδιο πλαίσιο της έρευνας για την διόγκωση των ελλειμμάτων και του Δημοσίου Χρέους πρέπει να δοθούν πειστικές εξηγήσεις και να διερευνηθούν εξονυχιστικά οι απόρρητες δαπάνες, καθ΄υπέρβαση του κρατικού προϋπολογισμού και κατά καταστρατήγηση των νομίμων διαδικασιών, θέμα που αναδείχθηκε ήδη από το 2011 από τον Πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την κιονοβουλευτική ομάδα και για το οποίο κατατέθηκε υπόμνημα στους Οικονομικούς Εισαγγελείς. Οι απόρρητες δαπάνες του Υπ. Εξ. κατά την περίοδο της προηγούμενης διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον Οκτώβριο του 2009, με υπογραφή και ευθύνη και του τότε Υφυπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη, είναι της τάξεως πολλών δεκάδων εκατομμυρίων Ευρώ, καθ’ υπέρβαση του προϋπολογισμού, καλύπτονται δε από πέπλο αδιαφάνειας, είναι αδικαιολόγητες την περίοδο που ο ελληνικός λαός μαστίζεται από τις συνέπειες του Μνημονίου και στενάζει υπό το βάρος των μέτρων λιτότητας, τελούν δε ήδη υπό εισαγγελική διερεύνηση

Σε βάθος έρευνα απαιτείται και για την διασαφήνιση των συνθηκών που οδήγησαν στην συμφωνία για το δεύτερο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων (PSI Mk2) καθώς και για τις επιμέρους ρυθμίσεις της. Πρέπει να αναζητηθούν οι πολιτικές και ενδεχομένως ποινικές ευθύνες τόσο του τότε Πρωθυπουργού κυρίου Λουκά Παπαδήμου όσο και του τότε υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, αλλά και κάθε άλλου ενεχομένου και συμπράξαντος προσώπου για τη συνέχιση της αδιέξοδης πολιτικής του Μνημονίου 1 και την αποδοχή των συγκεκριμένων όρων του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων, που δεν περιλάμβανε βεβαίως αυτά που κατείχε η ΕΚΤ, τη στιγμή που γνώριζαν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του κυρίου Ρουμελιώτη, ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Τόσο ο κύριος Παπαδήμος όσο και ο κύριος Βενιζέλος, αλλά και όσοι συμμετείχαν ή στήριζαν την τότε κυβέρνηση, πρέπει να δώσουν αναλυτικές εξηγήσεις για ποιο λόγο επέμεναν ότι το PSI Mk2 θα συμβάλει στην επίτευξη του στόχου για περιορισμό του δημόσιου χρέους στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020 τη στιγμή που γνώριζαν ή είχαν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στη βάση των οικονομικών μεγεθών και της πορείας της ελληνικής οικονομίας. Επίσης διεξοδική έρευνα είναι αναγκαία και για τη διακρίβωση των διαδικασιών μέσω των οποίων αποφασίστηκε η συμπερίληψη στο κούρεμα των περιουσιακών στοιχείων των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων ΝΠΔΔ, συμπερίληψη που τα έχει οδηγήσει σε αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους και έχει υπονομεύσει περαιτέρω τη μακροπρόθεσμη οικονομική βιωσιμότητα τους. Επίσης η ΤτΕ ως ενεργός διαχειριστής των καταθέσεων όλων των ασφαλιστικών ταμείων που σε ρευστό ανέρχονταν στις 31/10/2011 στα 18,67 δις ευρώ αγόρασε την τριετία 2008-2011 ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ύψους 16δις ευρώ τα οποία συμπεριελήφθησαν στο κούρεμα του ελληνικού χρέους χωρίς να ενημερώσει τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων. Είναι, λοιπόν, αναγκαίο να διερευνηθεί για ποιους λόγους η ΤτΕ προχώρησε σε αυτή την ενέργεια παρότι γνώριζε το ενδεχόμενο κουρέματος του Ελληνικού χρέους, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα των ταμείων και να αποδοθούν ευθύνες σε περίπτωση που η κίνηση αυτή αποδειχθεί ότι δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ταμείων ή πολύ περισσότερο αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση συμφερόντων ιδιωτών. Τέλος, διερεύνηση απαιτείται για να διακριβωθεί αν υπήρξαν ταμεία που λόγω εσωτερικής πληροφόρησης ρευστοποίησαν έγκαιρα τα ομόλογα τους.

Η διαρκής επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας αλλά και το κόστος των μέτρων που επιβάλλουν οι ρυθμίσεις των Μνημονίων 1 και 2 τα οποία έχουν οδηγήσει σε εκρηκτική κοινωνική κατάσταση που αγγίζει, αν δεν ξεπερνά, τα όρια ανθρωπιστικής κρίσης, έχουν υπονομεύσει τη διεθνή θέση και αξιοπιστία της χώρας και έχουν υποθηκεύσει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και των εργαζομένων επιβάλλουν την χωρίς καθυστέρηση εξονυχιστική έρευνα όλων των συνθηκών και των λόγων που οδήγησαν στην υπαγωγή στις ρυθμίσεις των Μνημονίων 1 και 2 και στην υπογραφή των Δανειακών Συμβάσεων με τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το ΕΤΧΣ. Εξάλλου αυτή ήταν και μία από τις κεντρικές δεσμεύσεις του σημερινού Πρωθυπουργού κ. Αντωνίου Σαμαρά, ο οποίος, καθ΄όλη την προηγούμενη περίοδο δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι σε περίπτωση επικράτησής του στις εκλογές, θα προχωρήσει σε σύσταση «μίας και μόνης» εξεταστικής επιτροπής για το Μνημόνιο. Πέρα από αυτό όμως ο ελληνικός λαός που θυσιάζεται τα τελευταία τρία χρόνια στο όνομα της δημοσιονομικής εξυγίανσης δικαιούται, αν μη τι άλλο, να γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια ποιος και σε ποιο βαθμό φέρει την ευθύνη για τη δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία και η χώρα.

Για τους λόγους αυτούς οι υπογράφοντες και υπογράφουσες βουλευτές προτείνουμε τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σύμφωνα με τα άρθρα 68 παρ. 2 του Συντάγματος και 144επ. του Κανονισμού της Βουλής για την διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στην προσφυγή στο ΔΝΤ και την υποβολή της Ελλάδας στο καθεστώς των Μνημονίων και της επιτήρησης και για την αναζήτηση και απόδοση των ευθυνών Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ και κάθε ενεχομένου προσώπου.




Του Στάθη

Οταν ο φασισμός επιβληθεί στις εργασιακέςσχέσεις περιττεύει (εκτός αν λόγοι ανωτέρας βίας το απαιτήσουν) να επιβληθεί στις πολιτικές δομές και τους πολιτειακούς θεσμούς.

Τι ζητάει η Τρόικα με την τελευταία της επιστολή; Κατάργηση του πενθημέρου, εργασία-λάστιχο έως και 13 ώρες την ημέρα, υποτυπώδη έως ανύπαρκτη ασφάλιση, μισθούς πείνας -για να περιοριστούμε μόνον σε λίγα- ζητάει δηλαδή ό,τι θα ζητούσε μια Συμμορία Μελανοχιτώνων του Μεσοπολέμου.

Ο,τι έχει έως τώρα εφαρμοσθεί από τα Μνημόνια κι όσα ακόμα ζητείται να εφαρμοσθούν, μετατρέπουν ασφαλώς την Ελλάδα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, σε ένα Στρατόπεδο Συγκέντρωσης όπου πάλι η (ατιμασμένη) «εργασία ελευθερώνει».

Αυτός είναι ο «εκσυγχρονισμός» του καπιταλισμού ου μην και οι «μεταρρυθμίσεις», η επιστροφή μας σε μια «Δραπετσώνα» όπου πάλι «δεν θα έχουμε πια ζωή». Οχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Πρόκειται για ένα πραξικόπημα της αστικής τάξης από τα πάνω (την ίδια ώρα που βάζει την Ακροδεξιά να απειλεί τη Δημοκρατία απ’ τα κάτω), το οποίον οδηγεί στη σύνθλιψη των λαών. Μια καλοσχεδιασμένη τανάλια.

Πρόκειται για έκπτωση της Δημοκρατίας σε ολιγαρχική τυραννία - και όταν το πολίτευμα καταργείται στην ουσία του, δεν χρειάζεται να καταργηθεί στους τύπους του - «ας φαίνεται δημοκρατία, αρκεί να ’ναι φασισμός» όπως θα έλεγε, σε δική μας παράφραση, ο Καίσαρας - ας αποφασίζει η Σύγκλητος για τον λαό και εγώ για τη Σύγκλητο! Δεν ήταν κι άσχημο το κόλπο, κράτησε τρεις αιώνες! Μετά χειροτέρεψε. Και κράτησε για δέκα αιώνες...

Οταν λοιπόν η Τρόικα ζητά, και με τη συνεργασία των ημεδαπών ανδρεικέλων της επιβάλλει εργασιακές σχέσεις «μεσαιωνικού» τύπου, που στη σύγχρονη εποχή μόνον σε φασιστικά καθεστώτα έχουν εφαρμοσθεί και με τη βία των όπλων έχουν επιβληθεί, τότε δεν χρειάζεται η καθαίρεση (στους τύπους) της δημοκρατίας, αρκεί που έχει επισυμβεί ο θάνατός της επί της ουσίας.

Οπως η Μαφία χρειάζεται νομιμοφανείς τρόπους για να ξεπλένει το προϊόν των εγκλημάτων της έτσι και η (κάθε) Τρόικα χρειάζεται την επίφαση της δημοκρατίας για να «νομιμοποιεί» τις αποφάσεις και τις ενέργειές της σε εθνικό (του κάθε κράτους) και διεθνές (πανευρωπαϊκό κι εν τέλει παγκόσμιο) επίπεδο.

Τα Διευθυντήρια των Τοκογλύφων στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, τη Μόσχα, την Ουάσιγκτον ή το Πεκίνο, χρειάζονται τα Κοινοβούλια της Λιθουανίας, φέρ’ ειπείν, της Ιταλίας ή της Ελλάδας για να νομιμοποιούν αυτά που κάνουν στους λαούς διαμορφώνοντας αντιλαϊκές πλειοψηφίες - όσον το επιτυγχάνουν, φασιστικές εκτροπές δεν χρειάζονται.

Αρκούν οι φασιστικές απειλές από κάτω όπως ο Λεπενισμός, ο ιταλικός νεοφασισμός ή η γελοιογραφία τους, όπως η καθ’ ημάς Χρυσή Αυγή, σε συνδυασμό με τον φασισμό απ’ τα πάνω, όπως εξαπολύεται απ’ τις εκφασισμένες δομές των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Κίνας, της Ρωσίας κι άλλων δυνάμεων. Και η παγίδα έχει κλείσει.

Τι είναι οι διαρκείς πόλεμοι που εξαπολύουν οι ΗΠΑ με 60.000.000 πολίτες τους να ζουν στο εσωτερικό τους κάτω απ’ το όριο της φτώχειας; Τι είναι η δυνατότης της Γερμανίας να δανείζεται με 1% (ή λιγότερο) και να δανείζει με 6% (ή περισσότερο); Τι είναι η ατέλειωτη, ωκεάνια φτώχεια στην Ινδία, η ασύδοτη τυραννία στην Κίνα;

Ο καπιταλισμός έχει εξελιχθεί σε αυτό που πάντα επιστρέφει με τις διαρκείς κρίσεις του να είναι, σε έναν φασισμό με γραβάτα.

Ο φασισμός των σαλονιών σπανίως χρειάζεται τον φασισμό της μπυραρίας για να κυβερνά.

Κι αυτός που μας ζητά σήμερα με εργαλείο το χρέος να δουλεύουμε δεκατριάωρα, έξι κι εφτά ημέρες, για ένα πιάτο φαΐ, ταπεινωμένοι και πένητες είναι ο φασισμός των σαλονιών, οι φασίστες των «ελεύθερων» αγορών· δημοκρατικοί στους τύπους, βαμπίρ στην ουσία. Οταν το έργο τους ολοκληρωθεί, η Ελλάδα θα είναι, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, μια Ειδική Οικονομική Ζώνη.

«Ηλικιωμένοι ζητούν φάρμακα με δάκρυα στα μάτια» έγραφαν χθες οι εφημερίδες. Αν αυτό δεν είναι φασισμός αν αυτό δεν είναι φασιστική βία για χάρη των κερδών κι εναντίον των ανθρώπων, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους - η ζωή μας έχει χάσει το νόημά της κι όλα γίνονται ένας βερμπαλισμός της αφήγησης του καθενός.

Το ξαναλέω: αυτά που μόνον μια Συμμορία Μελανοχιτώνων θα μπορούσε να επιβάλει με τη βία των όπλων σε ένα Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, ζητά σήμερα να επιβάλει και έως έναν μεγάλο βαθμό έχει ήδη εγκαθιδρύσει (και) στη χώρα μας η Τρόικα των Τοκογλύφων.

Οταν ήδη 440.000 Ελληνάκια ζουν κάτω απ’ το όριο της φτώχειας (έρευνα της UNICEF), όταν το 1% των πλουσίων Αμερικανών νέμεται το 99% της ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ στις ΗΠΑ τα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν οι Ελληνες δουλεύουν πολύ περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο (με 2.017 ώρες εργασίας τον χρόνο - ρεκόρ, σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ), αλλά η δουλειά τους πάει στον βρόντο, τότε «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».

Ο εγγενής στον καπιταλισμό φασισμός.

Εγγενής διότι ένα αφιλοσόφητο κι ανήθικο σύστημα εκτρέφει και τρέφεται απ’ την ίδιαν του την εντροπία...




Γράφει η Σοφία Αμπερίδου

Η μοναδική μου περιουσία είναι τ΄ όνομα που μου δώσανε. Κι αν αυτό δεν λέει κάτι για σας, για μένα είναι ευχή και πλούτος, ίσως και μοίρα να φέρω τ΄ όνομα μιας 17χρονης ποντιοπούλας κοπέλας που χάθηκε στην εξορία στα βάθη της Τουρκίας.. Η κληρονομιά που μου έδωσε η γιαγιά μου Μαρία, καθώς ήρθε το 1922 με την υποχρεωτική ανταλλαγή προσφύγων στην Ελλάδα, μαζί με τα δάκρυα και το συχνό παραμιλητό της για το γενικότερο χαμό, ήταν τ΄ όνομα της αδελφής της.. Κάθε τι λοιπόν που αφορά το θέμα της Γενοκτονίας και της ιστορίας των Ποντίων με αγγίζει ως τα μύχια της ύπαρξης μου.

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη. Εκατοντάδες άνθρωποι, κάποιοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο αγωνίζονται και προσπαθούν ο καθένας από το μετερίζι του, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων που έγινε από την Κεμαλική Τουρκία. Μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, το Ελληνικό Κράτος το μόνο που κατάφερε είναι να αναγνωριστεί η Γενοκτονία των Ποντίων και μάλιστα με μεγάλη καθυστέρηση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, μόλις το Φεβρουάριο του 1994. Επίσης γίνονται ειρηνικές συγκεντρώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για 9η συνεχή χρονιά αλλά κ.α. πόλεις της Ελλάδας. Αποδίδοντας έτσι φόρο τιμής και μνήμης στα θύματα της θηριωδίας του Κεμάλ.

Στη Θεσσαλονίκη που ως συνήθως πρωτοτυπήσαμε για πολλοστή φορά, τα πράγματα για το 2012 δεν κύλησαν και τόσο ομαλά, καθώς η δημοτική αρχή της πόλης απαγόρευσε τη συγκέντρωση της ΠΟΕ στις 19 Μαΐου στην πλατεία Αγίας Σοφίας. Έτσι λοιπόν και καθώς έκοψε το ανάλογο πρόστιμο καλεί τώρα στο πταισματοδικείο Θεσσαλονίκης, το Γενικό Γραμματέα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Για το γεγονός ότι η ΠΟΕ πραγματοποίησε την εκδήλωσή της για την επέτειο Γενοκτονίας των Ποντίων, στην πλατεία Αγίας Σοφίας, χωρίς να έχει πάρει άδεια από τον δήμο Θεσσαλονίκης. Ο Γιώργος Γεωργιάδης έλαβε τη σχετική κλήση και πρόκειται να δικαστεί ως υπαίτιος για την κατάληψη κοινόχρηστου χώρου χωρίς άδεια.

Όπως διαβάζουμε ο πρόεδρος της ΠΟΕ εξέφρασε τη λύπη του για την εξέλιξη που έχει η αντιπαράθεση. “Ο ίδιος ο Δήμαρχος μου ζήτησε συγγνώμη για το ότι δεν μας παραχώρησε άδεια και μου είπε ότι θα στηρίξει το σωματείο και ότι θα δημιουργήσει μνημείο ποντιακού ελληνισμού. Του ζήτησα εγγράφως τη συγγνώμη του και δεν μου την έστειλε ποτέ” δήλωσε ο κ. Γιώργος Παρχαρίδης.

Το ίδιο διάστημα πραγματοποιήθηκαν πολιτικές προεκλογικές συγκεντρώσεις κομμάτων στην Αριστοτέλους, για τις εκλογές του Ιουνίου 2012. Επίσης, στις 24 Ιουνίου ο δήμαρχος Γ.Μπουτάρης επέτρεψε στην πλατεία Αγίας Σοφίας τη συγκέντρωση ομοφυλόφιλων και μάλιστα συμμετείχε με την παρουσία του και από εξέδρας! Ενώ για την εκδήλωση τις ΠΟΕ δεν δόθηκε σχετική άδεια όπως ζητήθηκε, με γελοίες αιτιολογίες…

Με τις διακρίσεις που έγιναν είναι φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διοίκηση του δήμου.. Ερωτώ εύλογα λοιπόν εγώ κι ο καθένας γιατί αυτή η διάκριση? Οι πλατείες δεν είναι ελεύθερες για το λαό; Σύμφωνα επίσης με πρόσφατο δημοσίευμα, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης φαίνεται να μην πολυενδιαφέρεται για την 100η επέτειο απελευθέρωσης από τους Οθωμανούς Τούρκους που ήσαν οι κατακτητές επί 500 χρόνια. Όπως δήλωσε ο Γ.Μπουτάρης «Η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε, αλλά εντάχθηκε στον ελληνικό ιστό»…!!!!

Όπως δήλωσε ο γ.γ. της ΠΟΕ Γ. Γεωργιάδης, «Ο Αγώνας δεν είναι προσωπικός, είναι Παμποντιακός και Πανεθνικός.. Ισως στο επόμενο Δ.Σ της Π.Ο.Ε να μην είμαι καν υποψήφιος.. Το θέμα είναι όλοι μαζί μια γροθιά να προστατεύσουμε την Ιερή Μνήμη των σφαγμένων προγόνων μας από κάθε Ανιστόρητο και Αντιπόντιο.. Εγώ θα είμαι στο πεζοδρόμιο, στις πλατείες, στην πορεία στο Τουρκικό Προξενείο σαν απλός Πόντιος με όλους σας..»

Ο κ. Δήμαρχος ίσως δεν κατάλαβε ότι με αυτή την πράξη του στέλνει στο εδώλιο τον Ποντιακό ελληνισμό κι ότι θα μας βρει όλους στο δικαστήριο μαζί και τους 353.000 νεκρούς, αλλά και τους προγόνους μας που μας έθρεψαν με τις πικρές ιστορίες και διηγήσεις απ’ αυτά που τράβηξαν ως «ν’ άρχουνταν σην Ελλάδα» όπως έλεγε πάντα στο τέλος η γιαγιά μου με δάκρυα στα μάτια.. και το ερώτημα παραμένει μετέωρο: Αυτή είναι η δημοκρατία στην Ελλάδα…!!!…;