Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Φεβ 2014

Το μήνυμα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης στους συνεργάτες του έχει προκαλέσει αναστάτωση στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ξέρουν ότι δεν θα αντέξει το κόμμα πολλαπλές κάλπες

Η βεβαιότητα που επικρατούσε μέχρι πρότινος στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα προχωρούσαν σε πρόωρες εκλογές φαίνεται ότι έχει εξατμιστεί πλέον.

Αυτό είναι το μήνυμα που πέρασε σε συνεργάτες του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος παραδέχτηκε ότι: «Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι ο Σαμαράς δεν θα πάει σε πρόωρες εκλογές».

Η εξέλιξη αυτή έχει προβληματίσει την Χαρ. Τρικούπη που βλέπει την υπερδραστηριότητα του πρωθυπουργού, την βλέψη του να πιστωθεί θετικά γεγονότα και υπάρχει η υποψία ότι ο Σαμαράς στοχεύει στο κάτι παραπάνω.

Το ΠΑΣΟΚ, αυτονόητα, «ξορκίζει» τις βουλευτικές εκλογές. Με δεδομένο πως ο Βενιζέλος προωθεί την σύμπλευση με τους «58», αλλά μόνο στο όνομα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, κινδυνεύει -αν στηθούν τρεις κάλπες- να βρεθεί με τρία ονόματα: Στις ευρωεκλογές να κατέβει ως Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη, στις εθνικές να δοκιμαστεί ως ΠΑΣΟΚ και στις δημοτικές με το όνομα των κατά τόπους παρατάξεων. Ένα κόμμα σε σύγχυση δηλαδή, που το μόνο που δεν αντέχει αυτή τη στιγμή είναι οι πολλαπλές κάλπες.

Τα μηνύματα που παίρνουν από τις δημοσκοπήσεις σε καμία περίπτωση δεν δίνουν σαφή εικόνα της κατάστασης και στην Χαριλάου Τρικούπη είναι διατεθειμένοι να περιμένουν, ενώ εκτιμούν ότι σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναπτύξει δυναμική στο δρόμο για τις ευρωεκλογές, τότε ο Μάιος θα είναι η τελευταία ευκαιρία του πρωθυπουργού να παλέψει. Με αυτά τα δεδομένα πιστεύουν ότι οι εθνικές εκλογές θα γίνουν στις 18 του μηνός μαζί με τις δημοτικές, έτσι ώστε οι ευρωεκλογές που θα διεξαχθούν μια εβδομάδα μετά να μην έχουν καμία σημασία.

Με όλα τα παραπάνω στο μυαλό τους, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στηρίζουν μεν την κυβέρνηση, αλλά αναπτύσσουν και διακριτή περπατησιά. Η καχυποψία για τα κίνητρα των κινήσεων του Αντώνη Σαμαρά, αναφέρει η Real News, κρύβεται πίσω από την έκφραση διαφωνιών για πλήθος νομοσχεδίων που έρχονται στη Βουλή και για τις αντιδράσεις σε κινήσεις της Ρηγίλλης, όπως η αφίσα που εξέδωσε η ΝΔ για την αναδιανομή των 17 εκατ. ευρώ που περιήλθαν στο κράτος από τις μίζες. Η Χαρ. Τρικοπύη χαρακτήρισε τον Σαμαρά «Μαυρογιαλούρο», επιχειρώντας να του κόψει τη φόρα για επανάληψη του φαινομένου, ενώ ήταν έτοιμη και μια καταγγελτική ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ αν ο πρωθυπουργός επιχειρούσε να καρπωθεί το σχέδιο για τις 440.000 ευκαιρίες απασχόλησης. Η δημόσια αναφορά του στην συμβολή του Ευάγγελου Βενιζέλου έσωσε την κατάσταση και η ανακοίνωση καταχωνιάστηκε.

Πάντως, με τα εκλογικά σενάρια να τρώνε σαν σαράκι τα σωθικά της Χαρ. Τρικούπη, ο Βενιζέλος ετοιμάζεται για κάθε περίπτωση. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, που δεν ήταν δυνατό να διασταυρωθούν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε συνάντηση το βράδυ της Τετάρτης με τον Κώστα Σημίτη, προκειμένου ο πρώην πρωθυπουργός να βοηθήσει να συμμετάσχουν ξανά στο ΠΑΣΟΚ στελέχη πουέχουν αποστασιοποιηθεί αλλά εξακολουθούν να διατηρούν επαφές μαζί του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Διαστάσεις παίρνουν οι αντιρρήσεις της μειοψηφίας επί συγκεκριμένων υποψηφιοτήτων για τις περιφερειακές εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ, στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση των διήμερων εργασιών της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Στις σφοδρότατες αντιδράσεις της Αριστερής Πλατφόρμας σκοντάφτει η υποψηφιότητα του Οδυσσέα Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου, με κορυφαία στελέχη της τάσης να αντιπροτείνουν την συνεδρίαση των Νομαρχιακών Επιτροπών στην περιοχή για να καταθέσουν τις προτάσεις τους.
«Είχαμε δεσμευτεί ότι θα ανακοινώσουμε τα πρόσωπα τον Νοέμβριο. Ο λόγος που καθυστερήσαμε, ήταν ακριβώς το ότι σεβαστήκαμε όλες τις διαδικασίες με Τοπικές Οργανώσεις και Νομαρχιακές Επιτροπές να συζητούν για αυτά τα θέματα», απαντά η πλειοψηφία.
Ενδεικτικά είναι όσα είπε από το βήμα της «κεκλεισμένων των θυρών» για τους δημοσιογράφους συνεδρίασης ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας Παναγιώτης Λαφαζάνης.

«Η ενδεχόμενη τελική επιλογή πολιτικών προσώπων που έχουν ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο και την κυβέρνηση Σαμαρά, βρίσκεται εκτός αποφάσεων του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και στέλνει λάθος μηνύματα στον λαό», είπε ο κ.Λαφαζάνης, συνοψίζοντας σε μία φράση την βασική διαφωνία της μειοψηφίας στο πρόσωπο του Οδυσσέα Βουδούρη, πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ.
Σημειώνεται δε, ότι αντιρρήσεις εκφράζουν στελέχη του Αριστερού Ρεύματος και στο πρόσωπο του Θεόδωρου Καρυπίδη, για την υποψηφιότητα της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, στην οποία πάντως σε περίπτωση ψηφοφορίας, σκοπεύουν να ψηφίσουν «λευκό».

Δεν είναι τυχαία άλλωστε η αποστροφή του λόγου του Στάθη Λεουτσάκου, που ζήτησε από το βήμα να κάνει την αυτοκριτική του ο επικεφαλής του τομέα Αυτοδιοίκησης Κώστας Πουλάκης, κατηγορώντας τον ότι «αποπροσανατόλισε τα όργανα και τον πρόεδρο».

Στην ομιλία του πάντως, ο κ. Λαφαζάνης, δεν έμεινε αυστηρά στις υποψηφιότητες για τις περιφέρειες.

«Οι απόψεις κεντρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ περί επαχθούς χρέους 5% είναι αυθαίρετες, λαθεμένες και εκτός πολιτικών αποφάσεων», είπε, ενώ αναφερόμενος στις αιτιάσεις περί σχεδίων Μάρσαλ, υποστήριξε ότι δεν λαμβάνουν υπόψη ότι τέτοια σχέδια στο παρελθόν είχαν άκρως αντιαριστερό σχεδιασμό και λειτούργησαν υπέρ των Αμερικανών.

«Κάρφωσε» έτσι επιφανή στελέχη του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέχεια ανάλογων διαφωνιών που έχουν εκφραστεί από στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.

Στην υποψηφιότητα Βουδούρη, φέρεται να αντιδρά και ο Θανάσης Πετράκος, που ακούστηκε στους διαδρόμους να ωρύεται ότι για το άτομό του παραπονούνται ακόμα και στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ.

Ειδικά για αυτήν, δε, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δήλωσε ότι την έμαθε την τελευταία στιγμή, για να λάβει λίγο αργότερα την «απάντηση» της πλειοψηφίας ότι «δεν υπάρχει θέμα αιφνιδιασμού», αφού μέσα στην εβδομάδα υπήρξε επίσημη ενημέρωση, όπως έλεγαν, για θέματα αυτοδιοίκησης των μελών της Πολιτικής Γραμματείας που ανήκουν στο Αριστερό Ρεύμα, αφήνοντας να εννοηθεί την βεβαιότητα ότι του είχε μεταφερθεί.

Στην πλειοψηφία, άλλωστε, επιμένουν πως η διαφωνία του Αριστερού Ρεύματος είναι πολιτική και καταγεγραμμένη, σε σχέση με την πολιτική διεύρυνσης του κόμματος, απαντώντας επί του προκειμένου ότι η απόφαση για τα συγκεκριμένα πρόσωπα ελήφθη σε άμεση συνάρτηση και συνέχεια της πολιτικής συμμαχιών που όρισε το ίδιο το Συνέδριο, με ένα εύρος «ανοιγμάτων» από τα αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας ως τα αριστερά της Αριστεράς, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψη σε αυτή την περίπτωση και τα τοπικά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής.

«Αν είχαμε ακολουθήσει αυτή την άποψη για τις συμμαχίες, δεν θα ήταν μαζί μας ούτε ο Αλέξης Μητρόπουλος, ούτε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ούτε η Σοφία Σακοράφα κτλ. Θα ήμασταν μεταξύ μας. Έχουμε άλλη στρατηγική», λένε.

Μιλούν δε για μία «χημεία» στη σύνθεση των υποψηφιοτήτων για τις Περιφέρειες, με εννέα κομματικά στελέχη από όλες τις τάσεις και τέσσερα μη κομματικά, εννοώντας την Αγλαΐα Κυρίτση, τον Οδυσσέα Βουδούρη, τον Θεόδωρο Καρυπίδη και τον Μπενέτο Σπύρου, με διαφορετικές καταβολές ο καθένας.

Τα «φαινόμενα δυσανεξίας» καυτηρίασε από την πλευρά του ο γραμματέας της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Βούτσης, μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή. «Πρέπει να σταματήσουνε τα φαινόμενα δυσανεξίας, ώστε να μπορέσουμε να αποκτήσουμε όρους πλειοψηφίας, εκλογικής νίκης και σταθερότητας της κυβέρνησής μας», υποστήριξε.

Μέχρι αυτή τη στιγμή, αποτελεί ζητούμενο και η διαδικασία που θα ακολουθηθεί, καθώς η πλειοψηφία επιμένει να ψηφιστούν σε «πακέτο» οι 13 υποψηφιότητες για τις ισάριθμες περιφέρειες της χώρας, ενώ η Αριστερή Πλατφόρμα επιμένει να ψηφιστούν είτε ένας προς έναν, είτε πάντως να ψηφιστεί χωριστά κάθε υποψήφιος για τον οποίο θα υπάρξουν ενστάσεις.
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στη μνήμη των τριών νεκρών των Ιμίων...

Γράφει ο Νίκος Μελέτης 

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, η εύκολη εξήγηση για τις εντάσεις στο Αιγαίο είναι η υποτιθέμενη «εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων» των γειτόνων. Εσωτερικά προβλήματα εξήγαγαν ο Οζάλ, ο Ντεμιρέλ, η Τσιλέρ, οι στρατηγοί, και τώρα, μόλις προέκυψαν οι αναταράξεις στην Τουρκία σπεύσαμε να αποδώσουμε και πάλι τις υπερπτήσεις και τον διάπλου τουρκικών σκαφών στο Κάβο Ντόρο στην «εξαγωγή προβλημάτων». Αυτή η θεωρία είναι ίσως ο μεγαλύτερος μύθος στα ελληνοτουρκικά. Η εξαγωγή εσωτερικών προβλημάτων θα είχε νόημα εφόσον τα θέματα του Αιγαίου είχαν την ίδια βαρύτητα στην τουρκική κοινή γνώμη όσο έχουν και στην Ελλάδα. Αλλά ακόμη και στη δυτική Τουρκία ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τι εστί ΑΟΖ ή εναέριος χώρος, ενώ και το σχέδιο «Βαριοπούλα» σήμερα αμφισβητείται από τον ίδιο τον Ερντογάν.

Η βολική ερμηνεία της τουρκικής επιθετικότητας με την «εξαγωγή εσωτερικών προβλημάτων» δεν είναι όμως ούτε αφελής ούτε αθώα, καθώς ουσιαστικά εξαγνίζει την αναθεωρητική και διεκδικητική πολιτική της Τουρκίας εναντίον (και) της Ελλάδας.
Στηρίζει την αντίληψη ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι σχεδόν ψυχολογικού χαρακτήρα, ότι πρακτικά δεν υπάρχει απειλή, απλώς κάποια σκέρτσα της Τουρκίας, που μάλιστα δεν μας αφορούν καθώς οφείλονται στα εσωτερικά της.

Το casus belli, οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, οι υπερπτήσεις κατοικημένων νησιών, ο διάπλους φρεγατών έξω από το Σούνιο, υπάρχουν όμως όχι γιατί η εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση έχει εσωτερικά προβλήματα, αλλά γιατί η Τουρκία θέλει να υπενθυμίζει εμπράκτως την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και να επιβάλλει στην Ελλάδα τη μη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της που προβλέπονται από το Δίκαιο της Θάλασσας.

Σχετικά με την παρούσα κρίση στην Αγκυρα, η Ελλάδα είναι προφανές ότι προτιμά να έχει δίπλα της μια σταθερή, «ευρωπαϊκή» Τουρκία, που δεν θα ταυτίζεται όμως με μια πανίσχυρη Τουρκία και με έναν πανίσχυρο Ερντογάν. Όσο για τις προσδοκίες των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων δώδεκα ετών ότι ο Ερντογάν θα λύσει τα προβλήματα με την Ελλάδα, ας μην κοιτάξουν στο Αιγαίο, αλλά απλώς ας δουν την κλειστή θύρα της Σχολής της Χάλκης...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Απείχαν απο την κρίσιμη ψηφοφορία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ
Αντιμέτωποι με ποινικές και αστικές ευθύνες πλέον οι Τροικανοί!

 Μία τεράστιας σημασίας απόφαση για την Ελλάδα και τον λαό της κατάφερε να αποσπάσει πριν από λίγο από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Νότης Μαριάς.

 
 Η Ολομέλεια έκανε δεκτή την τροπολογία που κατέθεσε χθες στην Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου για άρση ασυλίας των εκπροσώπων της Τρόικας σε όλες
τις χώρες που έχουν επιβληθεί μνημόνια. 

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι της ψηφοφορίας απείχαν, σύμφωνα με τον κ. Μαριά, οι Έλληνες ευρωβουλευτές της ΝΔ, αλλά (άκουσον-άκουσον) και του ΣΥΡΙΖΑ(!!!)

Πλέον, με αυτή την απόφαση όλοι όσοι έχουν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε βάρος της Τρόικας, θα εξετάζονται οι υποθέσεις τους κανονικά και οι εκπρόσωποι των δανειστών θα λογοδοτούν επίσης κανονικά και με τον Νόμο στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τις πράξεις τους!

Είχε προηγηθεί η κατάθεση της τροπολογίας αυτής από τον Νότη Μαριά στην Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων, όπου «τις εν λόγω τροπολογίες είχαν συνυπογράψει άλλοι τέσσερις βουλευτές μέλη της Πολιτικής Ομάδας των Ευρωπαίων Αντιφεντεραλιστών, μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κ.Σ.Σ.Ε. κ. J. Clappison.
 
Επισημαίνεται ότι από ελληνικής πλευράς και στην χθεσινή κρίσιμη ψηφοφορία συμμετείχαν μόνο (και ψήφισαν) ο Νότης Μαριάς (ΑΝΕΛ) και ο Κύπριος βουλευτής Νίκος Νικολαΐδης (ΕΔΕΚ).



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Αθανασίου Έλλις 

Εναν πολιτικό και κοινωνικό διχασμό βιώνει η Τουρκία ως απόρροια της σύγκρουσης του Ταγίπ Ερντογάν με τον μετριοπαθή ισλαμιστή ιμάμη, Φετουλάχ Γκιουλέν, που ασκεί μεγάλη επιρροή σε σημαντικό τμήμα της γραφειοκρατίας. Το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπολύσει ο Τούρκος πρωθυπουργός και η διαφαινόμενη απόπειρα να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Δικαιοσύνη, έχουν προκαλέσει αναστάτωση στο πολιτικό σκηνικό, ενώ οι θεωρίες συνωμοσίας που κατά καιρούς προβάλλει περί «ξένων παρεμβάσεων» εναντίον του, έχουν εξοργίσει εταίρους και συμμάχους.

Υποστηρικτές και αντίπαλοι του Ερντογάν συμφωνούν ότι οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές, στις 30 Μαρτίου, θα αποτελέσουν βαρόμετρο για τη συνέχεια και για το κατά πόσον ο σημερινός πρωθυπουργός θα επιμείνει στον αρχικό σχεδιασμό του να διεκδικήσει την προεδρία στις εκλογές του Αυγούστου στις οποίες για πρώτη φορά ο αρχηγός του κράτους θα αναδειχθεί απ’ ευθείας από τον λαό, και όχι από τη Βουλή.

Συζητήσεις με Τούρκους αναλυτές και δημοσιογράφους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εσωτερική κρίση στη γειτονική χώρα έχει ως θύματα τους θεσμούς και την πολιτική και οικονομική σταθερότητα. «Ο Ερντογάν πιθανότατα να επιβιώσει αυτής της κρίσης, αλλά εις βάρος της δημοκρατίας» τονίζει στην «Κ» η Ασλι Αϊνταντασμπάς, αρθρογράφος της Milliyet και παρουσιάστρια εκπομπής του CNN Turk. Και προσθέτει: «Από τη μια έχουμε μια ομάδα αστυνομικών και εισαγγελέων που δρουν ως ένα ενιαίο μπλοκ, και από την άλλη έναν πρωθυπουργό που δηλώνει ότι, εάν μπορούσε, θα συλλάμβανε δικαστές».

Στο στόχαστρο του Ερντογάν βρίσκεται πλέον ευθέως ο μέχρι πρότινος σημαντικός σύμμαχός του, Φετουλάχ Γκιουλέν. Αντιδρώντας σε συνεντεύξεις που παραχώρησε ο Γκιουλέν στο BBC και τη Wall Street Journal, όπου κατήγγειλε εκτεταμένη διαφθορά από το καθεστώς Ερντογάν, ο Τούρκος πρωθυπουργός πριν από λίγες ημέρες τον χαρακτήρισε «μαριονέτα των εχθρών της Τουρκίας» και αναρωτήθηκε«ποιοι είναι τα αφεντικά αυτών των Μέσων;» υπονοώντας ότι ο αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ ιμάμης εξυπηρετεί αμερικανικά συμφέροντα. Μάλιστα, με δηκτικό τρόπο υπενθύμισε ότι «στη Βρετανία όπου επιχείρησαν να κάνουν τα ίδια ο (πρωθυπουργός) Κάμερον τα έκλεισε». «Στη χώρα μας εάν θέλεις να δυσφημήσεις κάποιον ή να πλήξεις την αξιοπιστία του, ο πιο εύκολος τρόπος είναι να τον κατηγορήσεις ότι προωθεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ ή του Ισραήλ» λέει στην «Κ» ο αρθρογράφος της Zaman, Χαμίτ Μπιλίτσι.

«Είμαστε μπροστά σε μια μάχη μέχρις εσχάτων για τη συνείδηση της Τουρκίας. Και μετά το Γκεζί την άνοιξη, και τώρα τη μετωπική σύγκρουση με τον Γκιουλέν, ο Ερντογάν αιμορραγεί» σημειώνει Δυτικός διπλωμάτης που υπηρετεί στην Αγκυρα. Η δημοτικότητα του Ερντογάν παρουσιάζει ραγδαία πτώση από τότε που ξέσπασε το πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο το οποίο έχει κλονίσει την κυβέρνησή του, ενώ αγγίζει ακόμη και την οικογένειά του με τη φερόμενη εμπλοκή του γιου του. Τον υποστηρίζει πλέον το 40%, έναντι 48% πριν από ένα μήνα και 71% τον Δεκέμβριο του 2011. Εάν διεξάγονταν σήμερα βουλευτικές εκλογές, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν θα συγκέντρωνε 36% των ψήφων, έναντι ενός 24% του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Υπενθυμίζεται ότι το ΑΚΡ είχε κερδίσει τις εκλογές του 2011 με 50% των ψήφων.

Η κυβέρνηση Ερντογάν συνέχισε και στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας τις εκτεταμένες εκκαθαρίσεις που έχει αρχίσει εδώ και ένα μήνα αντιδρώντας στις δικαστικές έρευνες κατά της κυβερνητικής διαφθοράς. Αλλοι 500 αστυνομικοί προστέθηκαν στους συνολικά 6.000 που έχουν τιμωρηθεί ή απομακρυνθεί, ενώ παράλληλα εκατοντάδες δικαστές έχουν μετατεθεί ή απαλλαγεί των καθηκόντων τους.

Πηγή "Καθημερινή" 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης 


Ο Ιταλοαμερικανός πολιτικός Λίον Πανέτα, σημαντικό στέλεχος των κυβερνήσεων Ομπάμα, έχει πει κάτι πολύ ταιριαστό στη δική μας θλιβερή περίπτωση: ότι σε μία δημοκρατία τα πράγματα προχωρούν είτε από την ηγεσία είτε από τις κρίσεις. Απλό, σαφές και σοφό. Πράγματι, αν το σκεφθείτε, έτσι μόνον κινούνται τα πράγματα προς τα εμπρός. Είτε οι ηγεσίες, με την επιρροή που ασκούν, θα τα οδηγήσουν προς την κατεύθυνση που κρίνουν αναγκαία, επειδή μπορούν να την κάνουν αποδεκτή από τον κόσμο είτε η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας, που φέρνει συνήθως η κρίση στους λογικούς ανθρώπους, μας κάνει αμέσως να ξεχωρίσουμε τα σημαντικά από τα δευτερεύοντα και να συγκεντρώσουμε τη δράση και την ενέργειά μας στα πρώτα.
Επειτα από τέσσερα χρόνια κρίσης, είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι θα συμβεί το δεύτερο, όσο και αν ο πρωθυπουργός επικαλείται τη θεία παρέμβαση με κάθε ευκαιρία. (Ως γνωστόν, κανείς δεν έχει δει ποτέ το Αγιο Πνεύμα. Μόνον ο Καρατζαφέρης, τότε που κάθησε ένα περιστέρι στην κεφάλα του και είδαμε πού βρίσκεται έκτοτε...). Αν κάτι έχουμε μάθει ώς τώρα από την περιπέτεια στην οποία έχουμε εμπλακεί είναι ότι, στην Ελλάδα, το λογικό σπανίως ταυτίζεται με το αυτονόητο. Και μόνο το γεγονός ότι μια σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος, που κλίνει προς τον ΣΥΡΙΖΑ, θεωρεί ότι η αυτονόητη απάντηση στην κρίση είναι εμείς μεν να αρχίσουμε ξανά να δημιουργούμε ελλείμματα, οι δε ξένοι να μας σβήσουν το χρέος κι από πάνω να μας χρηματοδοτήσουν με όρους μη δανειοδοτικούς (από την καλή τους καρδιά, δηλαδή) ώστε να πάρει μπρος η οικονομία, νομίζω ότι επαληθεύει τον ισχυρισμό μου.
Αφού λοιπόν λείπει η λογική, με αποτέλεσμα η κρίση να μην μπορεί να λειτουργήσει ως ευκαιρία, δεν μας μένει παρά η ελπίδα στην ηγεσία. Λυπάμαι αν σας απογοητεύω, αλλά και αυτή η ελπίδα είναι φρούδα. Εδώ, στη χώρα όπου κάποτε η προσφώνηση «αρχηγέ» ήταν συνώνυμη του «μεγάλε» ή «φίλε», έχουμε περάσει από την εποχή των αρχηγών στην εποχή των αρχηγίσκων. Κάποτε ασφυκτιούσαμε με την ενός ανδρός αρχή και δεν κουραζόμασταν να στηλιτεύουμε ως αρχηγικά τα κόμματα που είχαμε. Σήμερα, ο μόνος συνεκτικός ιστός των κομμάτων είναι η εξουσία ή η προσδοκία της. Δεξιά, Αριστερά και Κέντρο βρίσκονται σε κατάσταση πολυδιάσπασης, με ηγεσίες αδύναμες και ασταθείς.
Είμαστε στην εποχή των Σελευκιδών. Και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό. Διότι, όταν το ίδιο το σύστημα αμφισβητείται και η επιβίωσή του είναι αμφίβολη, οι ηγεσίες χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Ο κόσμος παύει να είναι συντεταγμένος, οι δομές της οργάνωσης καταρρέουν, το μέλλον γίνεται αβέβαιο, η ισχύς των ηγεσιών εξασθενίζει. Γιατί, λ.χ., οι προερχόμενοι από αγροτικές περιφέρειες βουλευτές της συμπολίτευσης να μην πιέζουν για την απαλλαγή των αγροτών από τη φορολόγηση και, πολύ περισσότερο, γιατί να μην ελπίζουν βασίμως ότι η επιθυμία τους θα ικανοποιηθεί; Υπό τις παρούσες συνθήκες, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το μέλλον των κομμάτων ως μηχανισμών με επιρροή στην κοινωνία, ενώ οι τοπικές κοινωνίες, στις οποίες αναπόφευκτα οι βουλευτές κάποτε θα επιστρέψουν, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν.

Δείτε και το άλλο. Κάποτε, σε εποχή όχι πολύ μακρινή, ήταν μέγα θέμα η ίδρυση κόμματος από έναν προβεβλημένο και δημοφιλή πολιτικό ―θυμηθείτε το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου. Σήμερα σχεδόν ο κάθε φουκαράς που διαφωνεί με τη γραμμή του κόμματος στο οποίο ανήκει ιδρύει το δικό του: Νικολόπουλοι, Ζώηδες, Λοβέρδοι και δεν συμμαζεύεται. Για πολλούς από αυτούς η ηγεσία είναι η πόρτα που οδηγεί στην οριστική έξοδο. (Αλήθεια, η Λούκα και ο Καστανίδης τι απέγιναν;). Το σύνολο του πολιτικού κόσμου αρχίζει να θυμίζει επικίνδυνα την άλλοτε διασκεδαστική για τη γραφικότητά της εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ― με την εξαίρεση, ίσως, της ίδιας της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθώς οι κυριότερες δυνάμεις της έχουν σήμερα συσπειρωθεί πίσω από τον αριστερό λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Ας πάρουμε τα υπάρχοντα κόμματα ένα προς ένα. Μετά το τραγικό εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου 2012, το μόνο που διατήρησε τον Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Ν.Δ. ήταν ότι η ανόητη διαδικασία της εκλογής από τη βάση (αυτό ήταν το πραγματικό έγκλημα του Γιώργου Παπανδρέου εις βάρος του τόπου...) δεν επέτρεπε την αντικατάστασή του. Αν στις Ευρωεκλογές, οι οποίες καλώς ή κακώς τείνουν να πάρουν τις διαστάσεις δημοψηφίσματος για την ακολουθούμενη πολιτική, η Ν.Δ. υπολείπεται κατά πέντε ή περισσότερες μονάδες του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο σίγουρος μπορεί να αισθάνεται στη θέση του ο αρχηγός της; Κρίνοντας από όσα ακούω και τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύω το λεγόμενο κλίμα, πολύ αμφιβάλλω. Αλλά, φυσικά, μπορεί να πέφτω έξω ― δεν θα είναι η πρώτη φορά.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, η εικόνα της παντοδυναμίας του Αλέξη Τσίπρα είναι τελείως απατηλή ― τολμώ να πω μάλιστα ότι ίσως να είναι η πιο καλά οργανωμένη απάτη από αυτές που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμη. Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ, των παλαβών και διαταραγμένων που ομνύουν στον Λένιν και ονειρεύονται ρεβάνς του σοσιαλισμού, δεν τον υπολογίζουν καθόλου. Προσέξτε μόνο με πόσο κατάφωρο τρόπο, κάθε φορά που ο Τσίπρας επιχειρεί στροφή λίγων μοιρών προς την πραγματικότητα, πετάγεται ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για να τον επαναφέρει στην επαναστατική ορθότητα. Αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας έχει δείξει, ώς τώρα, ότι αν ένα πράγμα φοβάται περισσότερο οιουδήποτε άλλου είναι να διαταράξει τις υπάρχουσες ισορροπίες στο κόμμα του. Οπου συναντά εμπόδιο αμέσως κάνει πίσω και διορθώνει ― και αυτό ισχύει στα πάντα, από τη συγχώνευση των συνιστωσών μέχρι την οικονομική πολιτική.

Προχωρώντας παρακάτω, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Ο Βενιζέλος είναι ουσιαστικά τελειωμένος και, επειδή είναι έξυπνος άνθρωπος, το γνωρίζει και βολοδέρνει όπως μπορεί για την πολυπόθητη συνάντηση με τους «58» και την ευρύτερη Κεντροαριστερά, δέσμιος και αυτός όμως του βαθέος ΠΑΣΟΚ των Σκανδαλίδηδων. Οσο για τον μπαρμπα-Φώτη της ΔΗΜΑΡ, εκεί πια κι αν γίνεται το «έλα να δεις», ιδίως αφότου προέκυψε η κίνηση των «58»! Αν κάτι σώζει τα προσχήματα και δεν το έχουν κάνει ακόμη σκορποχώρι, είναι επειδή ο αρχηγός δεν είναι κακός άνθρωπος και, με την όψη του αγαθού γέροντα που έχει, δεν σου πάει να τον στενοχωρήσεις. (Βγάζει από μέσα σου ό,τι έχει απομείνει από το καλό παιδί που ήσουν κάποτε...). Ως και για τη Χρυσή Αυγή του Fuehrerprinzip διαβάζουμε κατά καιρούς περί αμφισβήτησης ηγεσίας, αλλά το λέω με επιφύλαξη γιατί η συγκεκριμένη περίπτωση ανήκει σε άλλον κόσμο.
Εκτός των άλλων, η κρίση αποκάλυψε τις ηγεσίες στις πραγματικές διαστάσεις τους: έδειξε την ανεπάρκειά τους. Με την πολιτική να έχει δυσφημισθεί στο έπακρο και, ώς ένα βαθμό, αδίκως, με τα καλύτερα μυαλά της χώρας να φεύγουν στο εξωτερικό και το σύστημα υπό διάλυση, ας μην περιμένουμε σύντομα να αναδειχθούν ηγεσίες άξιες λόγου. Δεν είναι συμπτωματικό ότι ο Τσίπρας είναι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα, με όλη τη βλαχιά και την ξιπασιά του συστήματος που τον δημιούργησε. Ούτε ότι όλος ο αγώνας του εξαντλείται στην προσπάθεια να θυμίσει τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Ας αφήσουμε λοιπόν τη διαδικασία της διάλυσης να ολοκληρωθεί. Φαίνεται ότι είναι η προϋπόθεση απαραίτητη για να περάσουμε στο καινούργιο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την ιστορία που ακολουθεί την είχα ακούσει πριν από πάρα πολλά χρόνια, αλλά δεν ήμουν βέβαιος αν ήταν ανέκδοτο ή αληθινή. Είναι όμως εξαιρετικά διδακτική. Στη μυθολογία κάποιας άλλης χώρας, περιγράφεται πως ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τις διάφορες φυλές της Γης. Τα υλικά που χρησιμοποίησε ο Θεός για να δημιουργήσει τον Ελληνα δυστυχώς περιλαμβάνουν και ορισμένα, τα οποία δεν μπορούν να αναφερθούν σε μια σοβαρή εφημερίδα. Πάντως, αφού ο Θεός τελείωσε με τη δημιουργία, έπεσε να ξεκουραστεί. Οταν ξύπνησε, οι άγγελοι έντρομοι του ανέφεραν ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στη Γη. Ποιο ήταν το πρόβλημα; Ο Έλληνας είχε επιβληθεί σε όλους τους κατοίκους του κόσμου και τους είχε βάλει «τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι». Αφού ο Θεός διαπίστωσε ότι η κατάσταση απαιτούσε την επέμβασή του, σαν πάνσοφος που είναι, έδωσε τη λύση και αποσύρθηκε πάλι να ξεκουραστεί. Οταν ξύπνησε ήλθαν οι άγγελοι και με χαρά του ανέφεραν ότι στη Γη επικρατεί ειρήνη και είναι όλοι ευχαριστημένοι. Η λύση ήταν εξαιρετικά απλή: Ο Θεός δημιούργησε άλλον ένα Έλληνα με τα ίδια υλικά και φυσικά οι δύο Έλληνες άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του πλανήτη ήταν καθισμένοι γύρω γύρω και παρακολουθούσαν τον καβγά τους, διασκεδάζοντας και στοιχηματίζοντας. Η ιστορία αυτή είναι σήμερα πολύ επίκαιρη. Περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το μεγάλο πρόβλημά μας, τη διχόνοια, η οποία μπορεί να έχει εφιαλτικές συνέπειες στην ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο που περνάμε.
Ολες οι μεγάλες καταστροφές του Ελληνισμού είναι συνέπεια του διχασμού. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά: Τσακώθηκαν οι Βασιλικοί με τους Βενιζελικούς και είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αμέσως μετά τον πόλεμο είχαμε τον εμφύλιο, που καθυστέρησε δραματικά την ανάπτυξη στη χώρα μας. Δεν προλάβαμε να ανασάνουμε από τον εμφύλιο και τον διχασμό σε εθνικόφρονες και μη, φέραμε τη Χούντα που δίχασε ακόμα περισσότερο τον λαό, αλλά κυριότερα καθυστέρησε την ανάπτυξή μας για άλλα 7 χρόνια. Και φυσικά είχαμε τον διχασμό στην Κύπρο και το πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου, που έδωσε την αφορμή για την εισβολή της Τουρκίας στο νησί και την ουσιαστική διχοτόμηση της Κύπρου. Αυτές είναι μόνο μερικές περιπτώσεις διχασμού που έρχονται αυθόρμητα στη σκέψη.
Η σημερινή κατάσταση είναι δυστυχώς πολύ χειρότερη και εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους. Μιλάμε πράγματι για τον απόλυτο, πολυδιάστατο διχασμό. Στο παρελθόν, σχεδόν πάντοτε, είχαμε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις. Ενα ξεκάθαρο δίπολο. Σήμερα έχουμε πολύ μεγαλύτερη πολυπλοκότητα που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Eχουμε κατ’ αρχήν, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Οι αντιμνημονιακοί χωρίζονται σε δεξιούς και αριστερούς. Ακόμα διακρίνονται σε ακροδεξιούς και ακροαριστερούς αντιμνημονιακούς. Εχουμε αυτούς που θέλουν να μείνουμε στην Ευρώπη και αυτούς που θέλουν να φύγουμε. Εχουμε αυτούς που νομίζουν ότι είναι πατριώτες και όλοι οι άλλοι δωσίλογοι. Και στις δύο αυτές κατηγορίες υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί. Ομοίως έχουμε αυτούς που θέλουν να μείνουμε στο ευρώ και άλλους που θέλουν να φύγουμε από αυτό και να πάμε είτε στη δραχμή είτε σε κάποιο άλλο νόμισμα. Στην καθεμιά κατηγορία μπορεί κανείς βρει δεξιούς, σοσιαλιστές, αριστερούς και οποιαδήποτε άλλη διάκριση.
Ακόμα και μέσα στα ίδια τα κόμματα υπάρχουν διχαστικές τάσεις. Ξεκινάμε με τους πιστούς στον αρχηγό του κάθε κόμματος και τους αμφισβητίες. Σε όλα τα κόμματα υφίσταται το φαινόμενο αυτό. Δυστυχώς έχουμε και ηλικιακό διχασμό. Παρά το γεγονός ότι λόγω της κρίσης, οι συνταξιούχοι έχουν χάσει πολλά και οι νέοι έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, εντούτοις οι μεν πρώτοι αντιμετωπίζουν το θέμα με στωικότητα, ενώ οι νέοι με άγριο θυμό για τους μεγαλύτερους, που τους θεωρούν υπεύθυνους για τα προβλήματά τους. Δεν μας έφταναν όλα αυτά, έχουμε και διχασμό μεταξύ του αστικού και αγροτικού πληθυσμού που εκδηλώθηκε πρόσφατα με τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας και την ανταρσία των βουλευτών της επαρχίας που υποστήριζαν μόνο τις θέσεις των αγροτών. Τέλος, υπάρχει και έντονος ταξικός διχασμός, ο οποίος εκδηλώνεται με πολλές μορφές βίας.
Το δυστύχημα είναι ότι αυτός ο πολυδιάστατος διχασμός καλλιεργείται και τρέφεται από διαφόρους, οι οποίοι πιστεύουν ότι ωφελούνται από την όξυνση. Φαίνεται όμως ότι η ατμόσφαιρα πραγματικά «μυρίζει μπαρούτι» και είναι πολλοί που το νιώθουν. Τον τελευταίο καιρό βρήκα στις εφημερίδες αρκετές αναφορές για τον διχασμό και την ανάγκη για συναίνεση. Στις επιστολές της «Κ», στις 10/1/2013 δημοσιεύθηκε η επιστολή του κ. Αθανάσιου Ι. Νικολίτσα με τίτλο «Δύο διχασμοί φθάνουν, όχι τρίτος», όπου αναφέρεται στη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εμφύλιο, επισημαίνοντας την ανάγκη για συναίνεση προκειμένου να αποφύγουμε έναν τρίτο διχασμό. Στις 9/1/2013 στο www.capital.gr ο Θανάσης Μαυρίδης στο κείμενό του με τίτλο «Να γιατί τα κατάφεραν οι Ιρλανδοί!» τονίζει ότι η Ιρλανδία ξαναβγήκε στις αγορές και απαλλάχτηκε από το ΔΝΤ, χάρις στη συναίνεση που επέδειξαν οι Ιρλανδοί στην αντιμετώπιση της κρίσης. Ιδού, λοιπόν, πώς βγαίνει κάνεις από τα «μνημόνια». Με συναίνεση και σχέδιο. Οχι με αφορισμούς και λαϊκισμούς όπως κάνουμε εδώ στην Ελλάδα. Yπάρχει κανείς που θέλει να είμαστε εξαρτημένοι από δανειστές; Κανένας! Ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν την ανάγκη να σεβαστούμε τις υποχρεώσεις που ανέλαβε η χώρα προκειμένου να εξασφαλίσουμε τεράστια δάνεια, ώστε να αποφύγουμε την ανεξέλεγκτη πτώχευση, οι αποκαλούμενοι «μνημονιακοί», θέλουν να απαλλαγούμε από το μνημόνιο το ταχύτερο δυνατόν. Απέναντι σε αυτούς τους μνημονιακούς είναι όλοι οι άλλοι που δεν θέλουν να αλλάξουμε τίποτα, αλλά δεν προτείνουν λύσεις σχετικά με την κάλυψη των αναγκών μας και των ελλειμμάτων μας.
Αντί, λοιπόν, να διδαχθούμε από το παράδειγμα της Ιρλανδίας, εμείς συνεχώς βρίσκουμε και νέες αφορμές για να τσακωνόμαστε. Πάρτε για παράδειγμα την ενέργεια του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην παραστεί στην επίσημη εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάληψη της Ευρωπαϊκής Προεδρίας από την Ελλάδα. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που είναι υποψήφιος για την Προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου. Η πράξη του όμως απλά τονίζει τον διχασμό της ελληνικής κοινωνίας και έγινε για εσωτερική κατανάλωση. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που για πρώτη φορά στην Ελλάδα δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διερωτώμαι, αν είχαμε πόλεμο ή μια μεγάλη φυσική καταστροφή, έτσι θα αντιμετωπίζαμε την κατάσταση αυτή; Δυστυχώς η κρίση που περνάμε είναι χειρότερη από έναν περιορισμένο πόλεμο ή φυσική καταστροφή, αλλά εμείς νομίζουμε ότι έχουμε την πολυτέλεια να τσακωνόμαστε, καλλιεργώντας έναν μελλοντικό καταστροφικό διχασμό.
Το περίεργο στην ιστορία αυτή είναι το γεγονός ότι οι τρομοκράτες έχουν «μυριστεί» αυτό το έντονο εμφυλιοπολεμικό κλίμα και προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν για τους δικούς τους ανίερους σκοπούς. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που οι δολοφόνοι των μελών της Χ.Α. στην προκήρυξή τους γράφουν μεταξύ άλλων: «Ο εμφύλιος υποβόσκει εδώ και καιρό... Τον εμφύλιο δεν τον φαντασιωνόμαστε εμείς. Υπάρχει, και μόνο η στρουθοκάμηλος δεν τον βλέπει. Είναι μια πραγματικότητα που θα αποκαλυφθεί στο άμεσο μέλλον με τον πιο σκληρό τρόπο». Αλλά και ο διαβόητος Ξηρός μας απειλεί στο μανιφέστο του ότι «θα χτίσουμε το ΕΑΜ της εποχής μας». Και μόνο η καλλιέργεια του διχασμού από τους τρομοκράτες έπρεπε να μας συνετίσει ώστε να κατεβάσουμε τους διχαστικούς τόνους και να αναζητήσουμε τη συναίνεση, αντί να ρίχνουμε νερό στον μύλο της τρομοκρατίας.
Κλείνοντας, θυμήθηκα μια παροιμία που λέγαμε στην Κύπρο: «Οταν βλέπεις δύο ανθρώπους να περνάνε καλά, αυτό οφείλεται στον ένα», που μπορεί να διατυπωθεί και με άλλο τρόπο: «Αν βλέπεις δύο να τσακώνονται, υπεύθυνοι είναι και οι δύο». Δυστυχώς, στην περίπτωσή μας, είναι τόσο πολλοί αυτοί που τσακώνονται, ώστε δεν είναι εύκολο να βρεθούν οι καταλύτες για να δημιουργηθεί η τόσο απαραίτητη συναίνεση που θα μας βοηθούσε να βγούμε από την κρίση το ταχύτερο δυνατόν, όπως έκανε η Ιρλανδία και, όπως φαίνεται, θα κάνουν η Πορτογαλία και η Κύπρος.
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τα ειρωνικά λόγια Γλέζου που... παρανόη- σαν γαλάζιοι βουλευτές και η πολιτική αφέλεια ΣΥΡΙΖΑ να «εμπιστευτεί» τον Αυστριακό ευρωβου­λευτή Οτμαρ Κάρας


Απέρριψε κατηγορηματικά ο πρωθυπουργός το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού» από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ: «Δεν έχουμε κανένα απολύτως περιθώριο συνεργασίας μαζί του» δήλωσε απευθυνόμενος στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του μετά την παντελή αδιαφορία του ΣΥΡΙΖΑ για μια τέτοια προοπτική. «Σας λέω μόνο ότι την Πομπηία, στην οποία οδηγείτε τα πράγματα, θα τη ζήσετε και θα τη χρεωθείτε μόνοι σας! Ούτε η χώρα θα τη χρεωθεί ούτε βέβαια η Αριστερά...» τόνισε μιλώντας στη Βουλή ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Βούτσης, απευθυνόμενος στους κυβερνητικούς βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στράφι πήγε η κρυφή χαρά κι ελπίδα του Μάκη Βορίδη, ο οποίος παρανόησε εμφανώς ειρωνική παρέμβαση του Μανώλη Γλέζου στο Κοινοβούλιο.

«Η ΝΔ δεν έχει δύναμη πια. Την έχει χάσει και γι' αυτό ζητάει να συγκυβερνήσουμε. Να συγκυβερνήσει το ζενίθ με το ναδίρ» είπε ο Γλέζος και συνέχισε: «Θα εγκαταλείψει η κυβέρνηση την πολιτική του δανεισμού; Θα εγκαταλείψει την πολιτική να αρπάζει από τον λαό και να σώζει τις τράπεζες; Εάν σκέπτεται να τα εγκαταλείψει όλα αυτά, δεν πιστεύω, αγαπητοί συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ, να έχουμε αντίρρηση να συγκυβερνήσουμε με τη ΝΔ εφόσον εγκαταλείψει την πολιτική που έχει!».

«Τσίμπησε» ο Μ. Βορίδης. Καθόλου, μα καθόλου δεν τον ενόχλησε η πλήρης απαξίωση της πολιτικής της ΝΔ με τα όσα είπε ο Γλέζος. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος, δικαιώνοντας την παλιά λαϊκή ρήση «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται», πήγε κατευθείαν στο ψητό. «Αν εννοούμε ότι θα έχουμε μια κυβέρνηση στην οποία δεν θα είναι πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, να μην το σκέφτεται κανείς... Εάν εννοούμε να διευρυνθεί η κυβερνητική πλειοψηφία, ευχαρίστως. Δεν έχουμε καμία αντίρρηση... Αν όμως εννοείτε ότι θα αλλάξει το πρόσωπο του πρωθυπουργού, το θεωρώ τελείως αδιανόητο να γίνει αυτό» διακήρυξε.

Τους πήρε στο «ψιλό» ο Γλέζος. «'Η είναι παντελώς ανίκανοι να καταλάβουν την ειρωνεία -συνεπώς επικίνδυνοι- ή είναι τόσο πανικόβλητοι που πατάνε πάνω στην ειρωνεία για να βρουν σανίδα σωτηρίας», αναφέρει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή του με τίτλο «Βόμβα παραπληροφόρησης από τους πανικόβλητους χειροκροτητές της συγκυβέρνησης που καταρρέει»!

Πολιτικό χαστούκι έφαγε όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οχι από τη ΝΔ. Από τον δεξιό Αυστριακό ευρωβουλευτή και αντιπρόεδρο της Ευρωβουλής Οτμαρ Κάρας, πρόεδρο της επιτροπής του Ευρωκοι­νοβουλίου που διεξάγει έρευνα για τον ρόλο της τρόικας στις χώρας που βρίσκονται υπό μνημονιακό καθεστώς. Ο δεξιός Κάρας, λοιπόν, αφού συναντήθηκε μόνος του με τον ομοϊδεάτη του Αντώνη Σαμαρά στο Μέγαρο Μαξίμου για μισή ώρα πριν πάει στη Βουλή, στη συνέχεια είπε μέσα στο Κοινοβούλιο ότι όταν συναντήθηκε με τον Τσίπρα στις 11 Δεκεμβρίου στο Στρασβούργο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τίποτα να προτείνει.
Διαμαρτύ­­­­­ρε­ται τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και καταγγέλλει τον Αυστριακό δεξιό ευρωβουλευτή. 

Αυτά παθαίνει όποιος έχει την πολιτική αφέλεια να νομίζει, όπως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το υπό δεξιά πλειοψηφία Ευρωκοινοβούλιο θα... καταγγείλει τη μνημονιακή πολιτική των κατά δεξιά πλειοψηφία κυβερνήσεων της ΕΕ! Δεν θα ξαναβγούν ευρωβουλευτές αν κάνουν κάτι τέτοιο! Συνιστά τραγική αυταπάτη μια τέτοια άποψη. Λόγω ευρωεκλογών, θα πουν μια-δυο κουβέντες παραπάνω, απλώς. Τίποτα περισσότερο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Η μωρία είναι ένα είδος τυφλότητας: απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αδυναμία να δει ο άνθρωπος ακόμα και το συμφέρον του. Ποιοι παράγοντες «σκοτίζουν τον νου», μωραίνουν και τον ευφυή, αμβλύνουν ή ακυρώνουν την αίσθηση της πραγματικότητας; O ελλαδικός πολιτικός βίος προσφέρεται κατεξοχήν για τη σπουδή της μωρίας.

Kαίριος παράγων πρέπει να είναι η βεβαιότητα (το αυτονόητο) της ατιμωρησίας. Γράφτηκε ότι ο φυλακισμένος σήμερα, δεύτερος τη τάξει στο πράσινο ΠAΣOK και παρατρίχα πρωθυπουργός, είχε πάνω στο γραφείο του απλωμένα όλα τα τεκμήρια της ενοχής του – δεν μπορούσε να διανοηθεί πως ήταν ποτέ δυνατό να τον αγγίξει ο νόμος, να φτάσει η αστυνομία στα άδυτα της αναίσχυντης παντοδυναμίας του. Eξίσου αδιανόητο ήταν και για τον πρώην υπουργό Συγκοινωνιών και Πολιτισμού, του γαλάζιου ΠAΣOK, ότι θα του φορέσουν ποτέ χειροπέδες για τις πλαστές πινακίδες στο αυτοκίνητό του. Kαι πάμπολλα άλλα ανάλογα.

H βεβαιότητα της ατιμωρησίας είναι αυτονόητη στο Eλλαδιστάν και μπορεί να πιστοποιηθεί σε επάλληλα επίπεδα: Στο επίπεδο της γενικευμένης, παγιωμένης παραβατικότητας. Tης εκβιαστικής δωροληψίας που έχουν καθιερώσει επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί. Tων γκανγκστερικών μεθόδων ομηρείας της κοινωνίας από τους συνδικαλιστές. Tης καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από κόμματα, προμηθευτές και εργολήπτες του δημοσίου. Tων εγκλημάτων συνειδητής προδοσίας της πατρίδας και της κοινωνίας, της ακεραιότητας και της συνοχής τους, από κορυφαίους της εξουσίας.

Δεν πρέπει να υπάρχει Eλληνας που να μην είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η παράνομη στάθμευση και η παραβίαση των σημάτων τροχαίας κίνησης τιμωρείται τόσο σπάνια, σποραδικά και επιλεκτικά, ώστε να καταντάει πραγματικά ανύπαρκτος ο έλεγχος. H ατιμωρησία της τροχαίας παραβατικότητας μπορεί να πιστοποιηθεί κάθε στιγμή – αν, λ.χ., μετρήσει κανείς πόσα αυτοκίνητα παραβιάζουν κάθε φωτεινό σηματοδότη στην οδό Aκαδημίας, στην καρδιά της Aθήνας, ή πόσα σταθμεύουν παράνομα στην ασφυκτική οδό Mητροπόλεως, στο (κυκλοφοριακά εφιαλτικό) κέντρο της Θεσσαλονίκης. Kάθε μέρα, κάθε λεπτό.

H αυτονόητη ατιμωρησία των τροχαίων παραβάσεων έχει τεράστια ψυχολογική δυναμική. Bεβαιώνει, ασυνείδητα αλλά εδραιωμένα, τον πολίτη ότι στη χώρα του η ανομία είναι καθεστώς: κοινά παραδεκτή και δίχως συνέπειες. H κρατική συμπεριφορά δεν ενδιαφέρεται να καταλάβει ο πολίτης ότι ο οδηγός που βασανίζει εκατοντάδες συμπολίτες του σταθμεύοντας αυθαίρετα, δεν διαφέρει σε νοοτροπία και σε ήθος από τον υπουργό Aμυνας, που κατακλέβει το κοινωνικό χρήμα των προγραμμάτων εξοπλισμού της χώρας για να αποκτήσει ο ίδιος πολυκατοικίες σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Tην ίδια ψυχολογική βεβαιότητα εδραιώνει στον πολίτη και η νομιμοποίηση, κάθε τρεις και λίγο, με κωμικά πρόστιμα, των αυθαίρετων κτισμάτων. Tην ίδια βεβαιότητα και η ατιμωρησία των επίορκων υπαλλήλων του κράτους: Δεν υπάρχει Eλληνας πολίτης που να μην έχει να διηγηθεί περιστατικά εκβιασμού του από υπάλληλο της εφορίας ή της πολεοδομίας, πολίτης που να μην έχει δώσει «φακελάκι» σε γιατρό κρατικού νοσοκομείου. Aπό όλους τους αναρίθμητους επίορκους της εφορίας ή της πολεοδομίας ακούστηκε ποτέ να μπει κάποιος φυλακή, να ελεγχθεί το «πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Kατά καιρούς, σπανιότατα, παγιδεύουν κάποιον γιατρό να δωροδοκείται με φακελάκι και πολυδιαφημίζεται η παραπομπή του στη Δικαιοσύνη. Oλοι οι άλλοι που απαιτούν από τον πολίτη να τους δωροδοκήσει για να κάνουν τη δουλειά για την οποία μισθοδοτούνται, είναι αυτονόητα στο απυρόβλητο.

H αυτονόητη και σχεδόν θεσμοποιημένη ατιμωρησία της παραβατικότητας, των εκβιασμών, της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς, οικοδομούν εκείνο το υπόβαθρο κοινωνικής ψυχολογίας που καθιστά «φυσική», παθητικά ανεκτή, αν και από όλους «μετά βδελυγμίας» αποδοκιμασμένη, την αμνήστευση ειδεχθών κακουργημάτων κλοπής του κρατικού κορβανά, δηλαδή του κοινωνικού χρήματος. Ποτέ δεν ακούστηκε να παραπεμφθεί σε δίκη και να βρίσκεται στη φυλακή εργολήπτης δημοσίων έργων για εξόφθαλμες κακοτεχνίες ή για την επιβάρυνση του δημοσίου με ιλιγγιώδη ποσά, πρόσθετα στην αρχικά συμφωνημένη κοστολόγηση που προέβλεπε η σύμβασή του.

Aκόμα μέχρι σήμερα, αν ζητήσει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο για τη διαβόητη «αγορά του αιώνα» το 1985 (αγορά σαράντα πολεμικών αεροσκαφών), θα κατακλυσθεί από τεκμηριωμένες πιστοποιήσεις για ποσά ιλιγγιώδη, κυριολεκτικώς αστρονομικά, που καρπώθηκαν οικογένειες και άτομα του κομματικού σκηνικού, σε ένα μνημειώδες ρεσιτάλ αναίσχυντης αυθαιρεσίας. Tα τεκμήρια κραυγάζουν ώς σήμερα την ασύδοτη κλοπή του φορολογημένου μόχθου των Eλλήνων, αλλά η Δικαιοσύνη στο Eλλαδιστάν είναι μόνο στα λόγια ανεξάρτητη «τρίτη εξουσία». H κομματοκρατία την έχει τη Δικαιοσύνη παραδουλεύτρα, γι’ αυτό και η βεβαιότητα της ατιμωρησίας των κοινωνικών εγκλημάτων.

Aπό αυτή την αλυσιδωτή επαλληλία των παραγόντων που «σκοτίζουν τον νου», τυφλώνουν και μωραίνουν τους διαχειριστές της ζωής μας και της τιμής μας, οδηγούμαστε στη σημερινή (καταληκτική όπως μοιάζει) καταστροφή κράτους και κοινωνίας στον τόπο μας: O εθισμός του λαού στην αυτονόητη ατιμωρησία των ευτελών ηγητόρων του επιτρέπει τον εξωφρενικό παραλογισμό και το σκάνδαλο, να αναθέτουμε τη σωτηρία μας από την καταστροφή στους αυτουργούς των κακουργημάτων του υπερδανεισμού της χώρας, της κατάλυσης του έννομου κράτους για χάρη του «πελατειακού» κράτους, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της αρνησιπατρίας, της μεθοδικής εξηλιθίωσης και του χυδαίου εκβαρβαρισμού των μαζών.

Tο πρόβλημά μας δεν είναι «να ληφθούν μέτρα», να «βελτιωθούν» οι πολιτικές πρακτικές, να εφησυχάσουμε με την κάποια τιμωρία «αποδιοπομπαίων τράγων, «εξιλαστήριων θυμάτων». Mπορούμε να σωθούμε από τον ιστορικό αφανισμό, τον βυθισμό στο χάος, μόνο αν η κρίσιμη εκλογική μάζα αρνηθεί με συνέπεια το καραγκιοζιλίκι του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Tο λαϊκό αίτημα δεν μπορεί να είναι: να αλλάξουν τα πρόσωπα ή έστω και οι συμπεριφορές. Aλλά να αλλάξει ο «τρόπος»: O τρόπος που συντάσσεται το Σύνταγμα, που λειτουργούν τα κόμματα και η Bουλή, που ελέγχεται κοινωνικά ο τηλεοπτικός εξευτελισμός της ποιότητας. Nα αλλάξει ριζικά το εκπαιδευτικό σύστημα, ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, αξιοκρατίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο εξοβελισμός της κομματικής λέπρας από τον συνδικαλισμό και τα πανεπιστήμια.

Nα σωθεί η γλώσσα, η καλλιέργεια, η ποιότητα, η αριστεία. 
Aυτό είναι το πολιτικό μας πρόβλημα σήμερα.

Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Γιώργου Νούτσου 

Τα υπάρχοντα ελληνικά κόμματα «εξεμέτρησαν τον βίον τους»! Πόσο μάλλον τα κόμματα εξουσίας - ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - που μπορεί στην διάρκεια των δεκαετιών που κυβέρνησαν, όλο και κάτι να πρόσφεραν στην έρμη τούτη χώρα – πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά - δεν απέφυγαν όμως, εγκληματικά λάθη και παραλείψεις, που φρενάρισαν την ανάπτυξη, φτωχοποίησαν έναν ολόκληρο λαό, πρόσβαλαν και έθιξαν βάναυσα μια χώρα περήφανη σαν την Ελλάδα μας και σίγουρα αφαίρεσαν μέρισμα προόδου, δημοκρατίας και δικαιοσύνης… Κι αυτό οφείλουμε ευθέως και χωρίς μισόλογα να τους το καταλογίσουμε.

Αυτό που κυρίως ξενίζει στη λειτουργία τους, είναι αυτός ο κίβδηλος καθωσπρεπισμός, η κατ επίφαση δημοκρατική λειτουργία τους, η καταστατική και οργανωτική «ανομβρία» τους, η ιδεολογική γύμνια, ο προγραμματικός λεκτικός παχυδερμισμός, οι αναποτελεσματικές πρακτικές, η ερμαφρόδιτη πολυγλωσσία και τέλος τέλος, ένας απίστευτης έντασης, σταλινικού τύπου «ολοκληρωτισμός», που κάθε άλλο παρά σε υγιή δημοκρατικά κόμματα της «δύσης» παραπέμπει…

Όσοι είχαμε την ευκαιρία να «γευτούμε την παραμονή» μας σε χώρους σαν και αυτούς, σήμερα, έχοντας πάρει τις όποιες αποστάσεις, μπορούμε σίγουρα με πιο καθαρή ματιά να αντιληφθούμε, ότι σαν μέλη ή στελέχη μιας παράταξης, αδυνατούσαμε.

Κι αυτό ακριβώς, είναι το σημείο κλειδί, που αναίσχυντα εκμεταλλεύτηκαν τα κόμματα - «νταβατζήδες», οι αρχηγοί και οι επιτελείς τους, στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τους μηχανισμούς, να εγκλωβίσουν τα μέλη και τους ψηφοφόρους και να τους παρασύρουν να γνέψουν θετικά, ακόμα και στις πιο αποκρουστικές, αντικοινωνικές, αντιλαϊκές και αντεθνικές επιλογές τους!

Οι έλληνες, άνθρωποι με ψυχή και διάθεση για ζωή, στην συντριπτική τους πλειοψηφία νοικοκυραίοι και δουλευταράδες, πιστοί σε αρχές και «πιστεύω» που οι μεγαλύτεροι τους κληροδότησαν, με ανιδιοτέλεια τάχτηκαν με κόμματα, πίστεψαν στις εξαγγελίες τους και υιοθέτησαν τον ιδεολογικό και προγραμματικό προσανατολισμό τους! Παρότι, κάθε φορά διαψεύδονταν, αυτοί εκεί, έμεναν προσκολλημένοι στην παράδοση, θεωρώντας έγκλημα καθοσιώσεως και να σκεφτούν μόνο, την πιθανότητα να ψηφίσουν κάτι διαφορετικό.

Μόνο που αυτή η «νοσηρή» κατάσταση έφτασε πια στο τέλος της… Και οι Γκαιμπελίσκοι καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν… Κι εξακολουθούν να μας κλείνουν το μάτι, θαρρώντας προφανώς, πως έχουν να κάνουν με ανόητους που αδυνατούν να αντιληφθούν ακόμα, τι τους γίνεται… Η εποχή που και ο γάιδαρος πετούσε, δυστυχώς γι αυτούς, πέρασε χωρίς επιστροφή.
Θεωρείτε άραγε τυχαίο τον ξεπεσμό τους;
Πιστεύετε πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που αβασάνιστα θα τους δώσουν στήριξη και ψήφο;
Πολύ περισσότερο τώρα, που βλέποντας πια, πως, η «αξιακή» και μόνο προσέγγιση δεν τους φέρνει κόσμο, επιστρατεύουν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πολύ, χυδαίους εκβιασμούς, συνειδησιακούς αλλά και πρακτικούς, που έχουν να κάνουν με την ίδια την επιβίωση της χώρας, για να τους κρατήσουν μαντρωμένους στο κομματικό μαντρί…;

Ένα είναι το δεδομένο. Πως ο κόσμος ξύπνησε. Αντιλαμβάνεται τον εμπαιγμό και την πλεκτάνη. Κατανοεί πως ο καιροσκοπισμός πάει σύννεφο και πως και το τελευταίο φύλλο συκής το παρέσυρε ο άνεμος της ανυποληψίας τους. Η κρίση των κομματοπατέρων δεν είναι πια στο απυρόβλητο… Γιατί ο καιροσκοπισμός βγάζει μάτια. Οι μηχανισμοί άμυνας τους βρίσκονται σε πλήρη διέγερση. «Αυτοκτονούν» στελέχη τους, για να μη τους παρασύρει η υποψία πως κάπου ίσως κάτι τους ακουμπήσει… Μόνο που οι «πονηρούληδες», κι αυτό ακόμα επιλεκτικά το πράττουν!

Θα αναφέρω για παράδειγμα την επίσημη κομματική στήριξη που αφειδώς παρείχαν στον Παπαγεωργόπουλο ή τον Ψωμιάδη (αναφέρομαι στο γεγονός και μόνο αυτό κι όχι στο δίκαιο ή άδικο της δικαστικής κρίσης) και μάλιστα σχεδόν μέχρι την ώρα της έκδοσης των καταδικαστικών αποφάσεων, ενώ ακριβώς το αντίθετο έπρατταν σε άλλες περιπτώσεις, όπου κατακρεουργούσαν στελέχη τους, πολύ πριν καν σχηματοποιηθεί το μέγεθος των υπαρκτών ή και ανύπαρκτων πιθανών ευθυνών τους…!

Με τον τρόπο αυτό όμως, αποδεικνύουν πως δεν διαθέτουν δημιουργική και προσθετική κρίση, ούτε καν στοιχειώδη λογική επεξεργασία. Πως είναι επιρρεπείς και ευάλωτοι στην κάθε «πληροφορία» που θα τους διοχετευτεί και σε ψιθύρους από πονηρούληδες που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η προσωπική τους επιβίωση στις ανταγωνιστικές τοπικές κοινωνίες τους… Μόνο που η δική τους επιβίωση σε κανένα επίπεδο δεν συνεπάγεται και την επιβίωση της παράταξης…! Κι έρχονται οι κάθε λογής «εκπρόσωποι του κόμματος», «γνώστες των πάντων και αλάνθαστοι κριτές», και παίζουν το ρόλο του «δικαστή» πριν από τους φυσικούς δικαστές ! Αθωώνουν προκαταβολικά για να εκτεθούν στη συνέχεια ή αμαυρώνουν προκαταβολικά για να διαψευστούν αμέσως μετά τραγικά…!

Τι καταφέρνουν όμως τελικά με όλα αυτά; Απλά, αποδεικνύουν με κάθε τρόπο, πως πέρα από την μακροημέρευση της «παρέας», πέρα από την προσωπική τους βολή, τίποτα άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Μην ακούτε τα παραμύθια περί κάθαρσης και τα σχετικά. Μην παίρνετε τοις μετρητοίς τις κορώνες τους περί δικαίου! Τους ευνοούν, πολιτικά, στη συγκυρία αυτή, καθώς ξεστρατίζει το μυαλό του κόσμου από τα προβλήματα που με τις πολιτικές τους δημιουργούν, γι αυτό και τα ανάγουν σε μείζον δήθεν γεγονός!

Κι έρχεται έτσι στιγμή που ο απλός ψηφοφόρος τα βλέπει όλα αυτά και σταυροκοπιέται! Πόσο αστείο είναι να θέλει αυτή η ΝΔ να δείχνει πως βγήκε από παρθενογένεση!!!
Σαν να μην πέρασαν από αυτή δακτυλοδεικτούμενοι επώνυμοι ωφελημένοι!!!
Σαν να μην εξέθρεψε επί δεκαετίες νοσηρά φαινόμενα συνδιαλλαγών με τους ίδιους πάντα αποδέκτες!!!
Σαν να μην είναι δικοί της άνθρωποι κάποιοι που ανήγαγαν την πολιτική σε επάγγελμα και έχτισαν «αυτοκρατορίες»!
Σαν να μην υπηρέτησε φαινόμενα νεποτισμού και οικογενειοκρατίας!

Τα κόμματα – αποκόμματα, μ αυτά και μ αυτά, απλά, μας τελείωσαν! Καθίστανται «πολιτικά περιττώματα», ακριβώς, γιατί δεν τόλμησαν, συμβιβάστηκαν, αρκέστηκαν, κάλυψαν, λειτούργησαν επιλεκτικά, δεν ανέδειξαν, δεν δημιούργησαν πρότυπα μίμησης και συμπεριφοράς…!

Γέρασαν και αποπνέουν ήδη παραίτηση και ξεπεσμό!
Κι αυτό είναι κάτι, που κανένας Μουρούτης, ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει, δεν μπορεί να το πισωγυρίσει…!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Ηλέκτρας Αντωνοπούλου - Πανάγου


Τρομάζει το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη μελέτη του ΚΕΠΕ προτείνει κυρίως δύο δράσεις, για την μείωση της ανεργίας
  • Την κατάργηση του κατώτατου μισθού και
  • Την εξαγωγή (μετανάστευση) των ανέργων

Έψαξα στο διαδίκτυο για την μελέτη, αλλά δεν την βρήκα δημοσιευμένη στο σύνολό της. Όμως, θεωρώ ότι τα δύο παραπάνω σημεία, είναι πραγματικά, καθώς ,κανένας από το ΚΕΠΕ δεν βγήκε να τα διαψεύσει.

Έχουμε λοιπόν δύο προτάσεις, πραγματικά «επαναστατικές», προερχόμενες από πανεπιστημιακούς και ως εκ τούτου «σοβαρές» και «επιστημονικές».

Έψαξα στο διαδίκτυο για την μελέτη, αλλά δεν την βρήκα δημοσιευμένη στο σύνολό της. Όμως, θεωρώ ότι τα δύο παραπάνω σημεία, είναι πραγματικά, καθώς ,κανένας από το ΚΕΠΕ δεν βγήκε να τα διαψεύσει.
Έχουμε λοιπόν δύο προτάσεις, πραγματικά «επαναστατικές», προερχόμενες από πανεπιστημιακούς και ως εκ τούτου «σοβαρές» και «επιστημονικές».

Έχουμε λοιπόν δύο προτάσεις, πραγματικά «επαναστατικές», προερχόμενες από πανεπιστημιακούς και ως εκ τούτου «σοβαρές» και «επιστημονικές».
Δεν νομίζω ότι πρέπει να είναι επιστήμονας κάποιος ή να μελετήσει σε βάθος την οικονομική κατάσταση της χώρας για να καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα. Απλοί άνθρωποι θα τα μετέφραζαν τα μέτρα που προτείνει το Κ.Ε.Π.Ε 
  • Δουλέψτε κι αν θέλουμε σας πληρώνουμε και 
  • Ψάξτε δουλειά αλλού, σε άλλη χώρα
Αφελής η σκέψη, το ομολογώ…Αφελής η σκέψη, το ομολογώ…

Και τούτο γιατί
1ον Οι περισσότεροι από όσους επικεφαλής του ΚΕΠΕ, ήταν και είναι καθηγητές οικονομικών σε Πανεπιστήμια της χώρας ή του εξωτερικού, με στενούς δεσμούς με το τραπεζικό σύστημα εγχώριο και διεθνές.
2ον Οι περισσότεροι διετέλεσαν υπουργοί σε κυβερνήσεις των τελευταίων πενήντα ετών και άρα βρίσκονται μεταξύ εκείνων πού ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας και των Ελλήνων.
3ον Ο πρώτος μάλιστα επικεφαλής του ΚΕΠΕ διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας τρείς φορές. Τα αποτελέσματα της πολιτικής πού εφάρμοσε είναι πλέον ορατά.

Λογικό λοιπόν να διατυπώνονται τέτοιες «ρηξικέλευθες» προτάσεις από το Κ.Ε.Π.Ε., προκειμένου να «αναπτυχθεί» οικονομικά η χώρα.

Έλα όμως πού σε άλλη μελέτη, αναφορικά με την ανάπτυξη της χώρας μέχρι το 2020, το Κ.Ε.Π.Ε. καθορίζει ως «κλειδί» την αποκατάσταση της ρευστότητας, η οποία έρχεται μόνο μέσα από την εδραίωση πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας και συνέπειας…
Τι μας λέει πάλι το ΚΕΠΕ…

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (άρα ζεστό χρήμα = ρευστό) με δάνεια που χρεώθηκαν στον ελληνικό λαό, δεν πρόκειται να πέσει στην κυκλοφορία, άρα ξεχάστε την ρευστότητα, αν δεν έχετε τις κυβερνήσεις, που εμείς θέλουμε και την συμπεριφορά που εμείς απαιτούμε από σας…

Για ποιόν δουλεύει το ΚΕΠΕ που χρηματοδοτεί ο Ελληνικός Λαός;


  • Τρομάζει το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη μελέτη του ΚΕΠΕ προτείνει κυρίως δύο δράσεις, για την μείωση της ανεργίας
  • Την εξαγωγή (μετανάστευση) των ανέργων
Αναρωτιέμαι πως γίνεται και ενώ το success story της κυβέρνησης κοντεύει να βγάλει τη χώρα από την κρίση (Σαμαράς στο Ευρωκοινοβούλιο, άρα η ανάπτυξη ή αλλιώς απογείωση βρίσκεται προ των πυλών, να έρχεται το ΚΕΠΕ με τα «κύρος» του και την «επιστημοσύνη» του και να προτείνει δουλεία (κι όχι δουλειά) και φυγή στο εξωτερικό.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Ενώ ήδη οι Τούρκοι διεκδικούν την περιοχή δυτικά των Ιμίων, εκμεταλλευόμενοι τα διαδραματισθέντα στη Μεγάλη και τη Μικρή Ιμια, το 1996, και τη συμφωνία της κυβέρνησης Σημίτη, η οποία δημιούργησε μια κατάσταση που εν τοις πράγμασι δεν επιτρέπει την ελεύθερη άσκηση κρατικής κυριαρχίας από πλευράς της χώρας μας σε αυτήν την ελληνικότατη περιοχή, εμφανίζονται ανησυχητικά φαινόμενα, που αποκαλύπτουν, από τη μια πλευρά, σοβαρά κενά στην ελληνική πολιτική υπεράσπισης και προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο και, από την άλλη, τους επεκτατικούς σχεδιασμούς της Αγκυρας σε αυτήν την περιοχή, που αποτελεί τον πνεύμονα και την καρδιά του Ελληνισμού.

Ενα επεισόδιο που, κατά την άποψή μας, δεν αναλύθηκε ούτε εκτιμήθηκε σωστά από την ελληνική πλευρά, πάντα με βάση αυτά που έχουν διαρρεύσει στον Τύπο και στα ΜΜΕ, είναι αυτό που διαδραματίστηκε το δεύτερο δεκαήμερο του Ιανουαρίου γύρω από την ελληνική νησίδα Ζουράφα ή Λαδόξερα και φυσικά μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Μετά τη δήλωση του προέδρου Λιμενικών Θράκης κ. Ζησίδη ότι τα μέλη του σκάφους του Λιμενικού που περιπολούσε σε ελληνικά χωρικά ύδατα γύρω από την Ζουράφα, στις αρχές του δεύτερου δεκαημέρου του Ιανουαρίου, έλαβαν από τους ανωτέρους τους διαταγές να αποχωρήσουν και να μην ενοχλούν τους Τούρκους που ψαρεύουν σε ελληνικά χωρικά ύδατα, ακολούθησε διάψευση από τον ίδιο, η οποία έλεγε ότι «οι συνάδελφοί μου που βρίσκονταν στο σκάφος της Ελληνικής Ακτοφυλακής δεν πήραν ποτέ εντολή από ανωτέρους να υποχωρήσουν, αλλά, εκτιμώντας τα δεδομένα, επέλεξαν να μην επέμβουν δυναμικά και να παρακολουθούν διακριτικά τις κινήσεις της τουρκικής ακταιωρού και των τουρκικών σκαφών».

Για το ίδιο θέμα το Αρχηγείο του Λιμενικού εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Πάγια ακολουθούμενη επιχειρησιακή τακτική του Λιμενικού Σώματος σε κάθε τέτοια περίπτωση είναι τα περιπολικά σκάφη να σπεύδουν στον συγκεκριμένο χώρο, να επεμβαίνουν και να προασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας».

Ενώ λοιπόν συνέβησαν αυτά, σχεδόν 10 μέρες μετά, οι Τούρκοι έδωσαν στη δημοσιότητα ένα συγκλονιστικό βίντεο, το οποίο δεν αναφέρεται πότε τραβήχτηκε, όπου φαίνεται ένα μεγάλο και υπερσύγχρονο περιπολικό σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής να εξευτελίζει το σκάφος του Λιμενικού Σώματος της χώρας μας, και πάλι στην περιοχή της Ζουράφας.

Στο βίντεο φαίνεται το τουρκικό σκάφος να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς και κύκλους γύρω από το ελληνικό, το οποίο ταρακουνιόταν σαν καρυδότσουφλο, με προφανή αδυναμία να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα, που εκφράστηκε με βάρβαρο και προσβλητικότατο τρόπο.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης, όμως, δεν ήταν οι προκλητικές κινήσεις της τουρκικής ακταιωρού, αλλά το γεγονός ότι οι σκηνές βιντεοσκοπήθηκαν από τουρκικό αλιευτικό, με τον καμεραμάν να καταγράφει και κραυγές Τούρκων αλιέων, οι οποίοι θριαμβολογούν για την ανωτερότητα της τουρκικής ακταιωρού και επιχαίρουν για την αδυναμία του σκάφους του Λιμενικού Σώματος της Ελλάδος.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι το γεγονός ότι η κάμερα, που δεν είναι γνωστό σε ποιον ανήκει, κατέγραψε δηλώσεις ενός ψαρά, σε καταφύγιο αλιευτικών σκαφών της Τουρκίας, ο οποίος μιλά περίπου ως διεθνολόγος με γνώσεις Δικαίου της Θαλάσσης! Μάλιστα, σε κάποιο σημείο δηλώνει ότι ενώ μέχρι πριν από δέκα χρόνια το Ελληνικό Λιμενικό τους εκδίωκε από τη συγκεκριμένη περιοχή και οι τουρκικές Αρχές δεν τους παρείχαν υποστήριξη, τώρα αφενός μεν τους τονίζουν ότι η συγκεκριμένη περιοχή βρίσκεται στα διεθνή ύδατα, αφετέρου δε τους προτρέπουν να ψαρεύουν εκεί, παρέχοντάς τους μάλιστα και προστασία, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία της πανίσχυρης ακταιωρού, που ταρακουνούσε σαν καρυδότσουφλο το σκάφος του Λιμενικού Σώματος της χώρας μας!

Προφανώς αυτά που διαδραματίζονται ΚΑΙ στη Ζουράφα δείχνουν ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να προωθεί τη γραμμή των διεκδικήσεών της όλο και πιο δυτικά, και η Ελλάδα με τη σειρά της να δείχνει αποφασισμένη να μη θέλει ή να κάνει ότι δεν θέλει να αντιλαμβάνεται το επικίνδυνο παιχνίδι που παίζεται για την εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο.

Γιατί, αν το αντιλαμβανόταν, αφενός μεν τα σκάφη του Λιμενικού Σώματος της ναυτικής Ελλάδας θα ήταν σε κάθε περίπτωση πολύ ανώτερα από αυτά των χωρίς ναυτική παράδοση Τούρκων και το προσωπικό θα είχε σαφείς οδηγίες προάσπισης των εθνικών μας συμφερόντων, αφετέρου δε τα ελληνικά κόμματα θα είχαν δει το παιχνίδι που παίζεται με τους λαθρομετανάστες στο Φαρμακονήσι και δεν θα έπαιρναν θέσεις εξ αντικειμένου υπονομευτικές της κυριαρχίας μας ΚΑΙ στην εν λόγω περιοχή!


Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

Στην εικόνα του πρωθυπουργού στην Κεφαλλονιά να κοιτάζει με συμπάθεια και να έχει πιάσει το χέρι μιας γιαγιάκας σκεπτόμενος ταυτόχρονα και την κοντή μνήμη του Έλληνα πολίτη ανατρίχιασα. Όχι από συγκίνηση αλλά από τρόμο. Οι εικόνες, οι απόψεις και οι εντυπώσεις δυστυχώς σχηματίζονται από τα μμε και όχι από τα βιώματά μας. Οι προκάτοχοι του Σαμαρά ίσως ήταν πολύ αδίστακτοι αλλά όχι τόσο όσο ο κύριος Σαμαράς. Προεκλογικός αντιμνημονιακός λόγος γεμάτος Ζάππεια, στέγαση αδίστακτων ακροδεξιών στοιχείων στην ν.δ. βγαλμένα από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας των ταγμάτων ασφαλείας και της οργάνωσης Χ με ότι εκπροσωπούσαν ιδεολογικά αυτοί, φήμες συνεργασίας (όχι απίθανες την «δύσκολη» στιγμή των μνημονιακών) με την χρυσή αυγή, καταποντισμός του βιοτικού επιπέδου της ζωής των πολιτών, προετοιμασία μεσαιωνικών εργασιακών συνθηκών για την στιγμή που θα εισέλθουν οι βάρβαροι στην χώρα μας (αυτό το ονομάζουν επενδύσεις), στραβά μάτια στην εθνικιστική-φασιστική βία, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που ανήκει στον λαό για πενταροδεκάρες σε σχέση με το πόσο αξίζουν. Θες και άλλο;

Θα ήθελα να εστιάσω σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία και να υπενθυμίσω την κατάσταση και τα πρόσωπα. Ήταν 21ηΑπριλίου του 1967 όταν με το πρόσχημα της πολιτικής αστάθειας και της αναρχίας βγήκαν τα άρματα στους δρόμους και επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος. Οι δυνάμεις της αριστεράς είχαν πάρει τα πάνω τους και το μέχρι τότε πολιτικό σύστημα βρισκόταν όπως και σήμερα υπό αμφισβήτηση. Για τους «συμμάχους» μας αυτό ήταν μια τεράστια απειλή για τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα στην περιοχή γιατί στην περίπτωση όπου έπαιρνε η αριστερά στα χέρια της την τύχη του τόπου Αμερικάνοι, Βρετανοί και λοιποί δεν θα είχαν καμιά θέση εδώ. Έτσι επέβαλαν την δικτατορία.

Υπάρχουν κάποια σενάρια που πηγαινοέρχονται στο μυαλό μου τα οποία πραγματικά με ανησυχούν. Ένα ακόμα γεγονός τις προάλλες με τάραξε διότι η κυβέρνηση με τους μηχανισμούς της δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα. Αυτό το γεγονός ήταν η καταδρομική επιχείρηση των νεοφασιστών στο Κερατσίνι και ακριβώς εκεί όπου οι ίδιοι δολοφόνησαν έναν νεαρό άνθρωπο για τις ιδέες του. Από την πλευρά της αστυνομίας σιγή ασυρμάτου όπως και από αυτή την πλευρά της κυβέρνησης για αυτό το περιστατικό. Εκεί λιθοβόλησαν σπίτια και ανθρώπους, αλλά το συμβολικό της υπόθεσης ότι οι πέτρες κατέστρεψαν προσόψεις λαϊκών σπιτιών και βρέθηκαν ακόμα και μέσα σε παιδικά δωμάτια.

Και πραγματικά φοβάμαι και αυτούς αλλά και εμάς. Εμάς γιατί ξεχνάμε και γιατί έχουμε τεράστιο έλλειμμα αλληλεγγύης. Ξεχνάμε το τι έχει συμβεί τα 3-4 τελευταία χρόνια αλλά έχουμε ξεχάσει επίσης και την νεότερη ιστορία. Μια ιστορία με διωγμούς, βασανισμούς, δολοφονίες και εξορίες. Και όλα αυτά γιατί κάποιοι άνθρωποι είχαν διαφορετικά πολιτικά πιστεύω από αυτούς που μας κυβερνούν ακόμα και τώρα. Το ίδιο πάει να συμβεί σήμερα, γιατί πλέον δεν μπορούν να μας πείσουν και για αυτό το λόγο αρχίζουν να χρησιμοποιούν ακροδεξιές ρητορικές και πρακτικές. Με τα λόγια τους και τα έργα τους κράτος και παρακράτος μας θυμίζουν τα πέτρινα χρόνια, τα χρόνια του σκότους.

Έχω την εντύπωση ότι μέχρι τις εκλογές του Μαΐου θα δούνε πολλά τα ματάκια μας. Οι δανειστές μας παρέα με τους εγχώριους πολιτικούς- συνεργάτες τους έχουν ήδη αρχίσει να προσπαθούν να μας φοβίσουν. Ελπίζω να μην τα καταφέρουν.

Εάν τα πράγματα κυλήσουν ομαλά χωρίς γκαιμπελιστικές προπαγάνδες και εκφοβισμούς σύντομα οι κυβερνώντες θα είναι παρελθόν. Υπάρχουν όμως και άλλα σενάρια. Φωνές από την Συγγρού μιλούσαν για συνεργασία με την χρυσή αυγή. Επιπλέον ο ξένος παράγοντας που πάντα είχε λόγο μπορεί να δημιουργήσει οποιεσδήποτε καταστάσεις που μπορεί να είναι ενάντια στην δημοκρατική διεξαγωγή εκλογών. Η ιστορία δίνει μαθήματα τα οποία εμείς πρέπει να θυμόμαστε. Και την συγκεκριμένη περίοδο που μιλάνε για μη πολιτική σταθερότητα θυμάμαι τα λόγια του δικτάτορα Παπαδόπουλου που μιλούσε για πολιτική σταθεροποίηση, αναρχία και ανικανότητα των πολιτικών δυνάμεων να δημιουργήσουν πολιτική ομαλότητα.(ότι σήμαινε ομαλότητα για αυτόν)

Αλλά ξέρετε κάτι; Και εμείς ως πολίτες έχουμε την δική μας ευθύνη. Το ότι ο Σαμαράς είναι αυτή την στιγμή πρωθυπουργός οφείλεται σε εμάς. Το ότι έχει την δυνατότητα να μας δολοφονεί έμμεσα ή άμεσα οφείλεται σε εμάς. Από εμάς εξαρτάται πως θα ζούμε την ζωή μας τα επόμενα χρόνια. Θα είμαστε άμισθοι σκλάβοι των ντόπιων ή ξένων επιχειρηματιών; Θα πληρώνουμε φόρους χωρίς να έχουμε υγεία και παιδεία; Θα είμαστε σε μια ψυχοφθόρα αναμονή για το αν θα βγάλουμε τον επόμενο μήνα; Θα τρώμε ξύλο για τις διαμαρτυρίες μας; Θα ξεπουλήσουν εντελώς την πατρίδα μας και όποια ατομική περιουσία μας έχει απομείνει;

Όλα τα παραπάνω περί των σεναρίων μπορεί να ακούγονται ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Μα αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή πριν από κάποια χρόνια ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μην φοβηθείς. Αν φοβηθείς, θα είσαι φοβισμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου. Τώρα θα αναμετρηθεί το πάθος σου για την ζωή και την ελευθερία με το θράσος κάποιων προδοτών οι οποίοι σε θέλουν φτωχό, φοβισμένο και απολογούμενο για τα εγκλήματα που αυτοί διέπραξαν εις βάρος μας χρόνια τώρα. Το ανυπόστατο ερώτημα «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» βρήκε απάντηση στο εγώ, εσύ και αυτός θα ενωθούμε κάτω από ένα άλλο σκεπτικό μακριά από τις σειρήνες του ατομικισμού και θα αποτινάξουμε τον ζυγό της δουλοπρέπειας απέναντι στους «συμμάχους» μας. Κανένας σωτήρας μόνος του δεν μπορεί να σε σώσει αν εμείς πρώτα δεν σώσουμε τον εαυτό μας από τον ατομικισμό. Όλοι οι άνθρωποι επάνω στον πλανήτη γη έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Σε κανέναν δεν αρέσει η γκρίζα ατμόσφαιρα από ανθρώπους σκυθρωπούς που υποφέρουν. Είναι συμφέρον δικό μας εγώ, εσύ και όλοι μαζί να διεκδικίσουμε την ελπίδα για το αύριο. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να μας το στερήσει. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες και αυτήν την ζωή επιβάλλεται να την ζήσουμε όλοι αξιοπρεπώς. Καλή Λευτεριά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου