Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Νοε 2016


Του Γιώργου Καραμπελιά

Η Κύπρος αποτελεί το τελευταίο προπύργιο/υπόλειμμα του ιστορικού ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο. Και όμως, οι ηγεσίες της Ελλάδας κλεισμένες στον μικροελλαδισμό και τα φοβικά τους σύνδρομα απέναντι στην Τουρκία, την εκχωρούν σταδιακά, βήμα το βήμα, εδώ και δεκαετίες στη ζώνη επιρροής του νεοθωμανισμού, με προοπτική τον πλήρη εκτουρκισμό της.
Οποιεσδήποτε άλλες ηγέτιδες τάξεις, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος του πλανήτη, θα θεωρούσαν την ελληνική Κύπρο ως το σημαντικότερο μέρος του χώρου τους και θα έκαναν τα πάντα για να διασφαλιστεί, τουλάχιστον, η στενή σχέση κυπριακού και ελλαδικού ελληνισμού. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να διαπιστώσει την τεράστια γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, η οποία με την ύπαρξή της και μόνο καθιστά τον ελληνισμό υπολογίσιμη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο. Αντίθετα η έκλειψή της, ή ακόμα χειρότερα η παράδοσή της στα χέρια των διαχρονικών αντιπάλων του ελληνισμού, θα οδηγήσει στη μεταβολή της Ελλάδαςσε συρρικνούμενο και ανίσχυρο βαλκανικό κρατίδιο.
Αυτό το γνωρίζει ολόκληρος ο πλανήτης και πριν απ’ όλους οι μεγάλες αποικιακές δυνάμεις. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος επικεφαλής των σταυροφόρων του κατέλαβε την Κύπρο το 1192 και οι Άγγλοι συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να διατηρούν τις μεγαλύτερες και τελευταίες σημαντικές βάσεις τους στην Κύπρο. Οι Αμερικανοί θεωρούν την Κύπρο αποφασιστικής σημασίας για τον έλεγχο της Μ. Ανατολής, ενώ και οι Ρώσοιέχουν καταδείξει σε αναρίθμητες ευκαιρίες τα τελευταία εξήντα χρόνια το ενδιαφέρον τους για το νησί.
Και όμως, οι ελλαδικές ηγεσίες –συνεπικουρούμενες συχνά από κάποιες μικροσυμφεροντολογικές κυπριακές ελίτ– κάνουν ό,τι μπορούν ήδη από το 1956 για να «ξεφορτωθούν» την Κύπρο, αγνοώντας και το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της με στόχο την Αυτοδιάθεση-Ένωση και την τεράστια γεωστρατηγική σημασία της.
Έτσι από υποχώρηση σε υποχώρηση, από ήττα σε ήττα, φθάσαμε στην εισβολή του 1974 και  στη συνέχεια στην εδραίωση της τουρκικής κατοχικής παρουσίας στο νησί. Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν σαράντα δύο χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η Κύπρος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Ελλάδα και προσεγγίζει πλησίστια στην τουρκοποίησή της. Από το ενιαίο αμυντικό δόγμα και τα κοινά εκπαιδευτικά προγράμματα Ελλάδας-Κύπρου, φθάσαμε σε μια υλική και ψυχολογική απομάκρυνση χωρίς προηγούμενο και μια σταδιακή αποσύνδεση των δύο τμημάτων του ελληνισμού.
Το ελληνικό κράτος δεν τόλμησε ποτέ, ούτε για μία ημέρα, «έστω και για τα μάτια», να ανακαλέσει τον Έλληνα πρέσβη από την Άγκυρα, παρά την εισβολή και παρά τις αναρίθμητες τουρκικές προκλήσεις(παραμονή των τούρκικων στρατευμάτων, εποικισμός, εξαφάνιση των «αγνοουμένων», δολοφονίες Ελλήνων – Σολωμός ΣολωμούΤάσος ΙσαάκΘεόφιλος Γεωργιάδης. Αντ’ αυτού, απομακρύνεται σταδιακά και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη τουρκοποίηση του νησιού.
Και τα τεκταινόμενα είναι προφανή. Οι μεγάλες δυνάμεις και κατεξοχήν οι αγγλοαμερικανοί χρησιμοποιούν την Κύπρο τόσο σαν βάση για τον έλεγχο της Μ. Ανατολής, όσο και ως ενέχυρο για την εξασφάλιση της πρόσδεσης της Τουρκίας στο δυτικό άρμα. Και όσο πιο ισχυρή και επιθετική γίνεται η Τουρκία, τόσο περισσότερα της παραχωρούν έτσι ώστε να μην στραφεί προς τη Ρωσία ή προς την Ασία. Το ίδιο είχε γίνει με το σχέδιο Ανάν, όταν οι Τούρκοι δεν είχαν συναινέσει στην χρήση των βάσεων τους από τις «συμμαχικές» δυνάμεις κατά την επίθεσή τους στο Ιράκ. Από τότε, η παραχώρηση της Κύπρου αποτελεί το μόνιμο αντάλλαγμα για την τουρκική δυτικοφροσύνη.
Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σε ακόμα χειρότερες συνθήκες. Η Τουρκία έχει ενισχυθεί ακόμα περισσότερο, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια μακροχρόνια και καθολική κρίση, η Μ. Ανατολή φλέγεται και απειλείται με οριστική ρήξη ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ. Παράλληλα, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την απειλή της ενίσχυσης των σχέσεων με την Ρωσία, και της προσχώρησης στο ρωσοκινεζικό σύμφωνο της Σαγκάης, για να κερδίσει, σε αντάλλαγμα της νομιμοφροσύνης του, όσα περισσότερα μπορεί έναντι της Ελλάδας και του ελληνισμού, αρχικώς στην Κύπρο και εν συνεχεία στη Θράκη, το Αιγαίο και τα νησιά.
Ένας από τους βασικούς, ίσως ο βασικότερος λόγος της επίσκεψης Ομπάμα στην Αθήνα, ήταν η επίσπευση των επονείδιστων συνομιλιών μεταξύ ενός κυρίαρχου κράτους, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία που μεταβάλλεται σε μια εθνοτική κοινότητα και των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων που εμφανίζονται ως «τουρκοκυπριακή κοινότητα».
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια επιχειρείται να οργανωθεί και το τελευταίο βήμα στην τελεσίδικη απομάκρυνση του ελληνικού κράτους από την Κύπρο, έτσι ώστε να μπορούν ανενόχλητοι να την ελέγχουν οι Τούρκοι. Με κατάργηση της παρουσίας –έστω και ισχνής– του ελληνικού στρατού ως εγγυήτριας δύναμης, από την Κύπρο, ενώ θα παραμένουν σε μια «μεταβατική περίοδο» όπως είπε και ο «φιλέλληνας» Ομπάμα, οι τουρκικές δυνάμεις. Πρόκειται, εάν αυτές οι συνομιλίες ευοδωθούν, για την τελική πράξη της απομάκρυνσης των δύο τελευταίων ιστορικών υπολειμμάτων του ελληνισμού, έτσι ώστε το μικρότερο, η Κύπρος, να παραδοθεί άμεσαστους Τούρκους και το μεγαλύτερο, η Ελλάδα, να μεταβληθεί σε τουρκικό προτεκτοράτο, διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση του 1821.
Αν οι ελληνικές άρχουσες τάξεις στην Ελλάδα και την Κύπρο διέθεταν κουκούτσι μυαλό θα έκαναν τα πάντα για να διατηρηθούν και να ενισχυθούν οι δεσμοί των δύο ελληνικών κρατών. Διότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να επιβιώσουν και οι ίδιες. Όμως, επειδή το μυαλό τους είναι απαίδευτο και προσκολλημένο αποκλειστικά σε ότι τους υπαγορεύουν οι κύριοί τους, αγωνίζονται να ξεφορτωθούν την ταυτότητά τους. Πράγματι ο ελληνισμός κατέστη ένα ασήκωτο φορτίο για τους ώμους τους και βαδίζουν ασύγγνωστα προς την τελική πράξη: τη συρρίκνωση μέχρις εξαφανίσεως.
Και όμως, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η Τουρκία έχει διαπράξει στην Κύπρο εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εισβολήεθνοκάθαρσηεποικισμό. Αυτά έχουν αναγνωριστεί και από τον ΟΗΕ και αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία έπρεπε και μπορούσαν να κινηθούν και οι ελλαδίτες και οι ελληνοκύπριοι. Και δεν θα πρέπει να αφήσουμε αυτή την πραγματική βάση να την εκμηδενίσουν ανίκανοι και μικρονοϊκοί ηγέτες, που δεν θεωρούν την εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως αφανισμό, αλλά ως «ευκαιρία». «Κύπρον ού μ’ εθέσπισεν».
* Ο Γ. Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Πρόεδρος της Τουρκίας επιμένει για τις γνωστές θέσεις του σχετικά με την Συνθήκη Λωζάνης. Με νέες δηλώσεις του που βρίσκουν αντίκτυπο στον τουρκικό τύπο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ισχυρίζεται ότι η Συνθήκη της Λωζάνης είναι ένα έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου θα πρέπει να συζητηθεί.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, η φιλοκυβερνητική ενημερωτική ιστοσελίδα A Haber δημοσιεύει τις νέες δηλώσεις του Προέδρου Ερντογάν . «Τι θα συμβεί αν η Τουρκία παραμείνει απομακρυσμένη από την Συρία και τις άλλες περιοχές;», αναρωτιέται ο Πρόεδρος Ερντογάν , ο οποίος προσθέτει: «Σε αυτή την περίπτωση αυτές οι περιοχές θα είχαν γαλήνη και ασφάλεια;».

Στην συνέχεια, ο Πρόεδρος Ερντογάν τονίζει:
«Οι κανόνες που έθεσαν οι νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έδιναν στην Τουρκία το δικαίωμα της επιβίωσης. Με την Συνθήκη των Σεβρών η Τουρκία διαμελιζόταν σε 7-8 κομμάτια. Η Τουρκία δεν αποδέχθηκε αυτή την διχοτόμηση και σχημάτισε τα σημερινά σύνορα. Η συζήτηση για την Συνθήκη της Λωζάνης ξεκινά από αυτό το σημείο».
Ο κ. Ερντογάν συνεχίζει την τοποθέτηση του με τα εξής λόγια: «Φυσικά αντιμετωπίζουμε με ευχαρίστηση ότι κερδίσαμε στην Συνθήκη της Λωζάνης. (Όμως), η Λωζάνη δεν είναι μια συνθήκη που δεν μπορεί να συζητηθεί. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα ιερό κείμενο. Και φυσικά θα την συζητήσουμε».

Ο κ. Ερντογάν υπογραμμίζει το εξής σημείο: «Θα εργαστούμε για να εξασφαλίσουμε κάτι καλύτερο (σ.σ. ‘Daha iyisine sahip olmak için çalışacağız’ στα τούρκικα). Ακόμη επιχειρούν να μας εγκλωβίσουν στην Λωζάνη. Να μας συγχωρέσουν. Έχω δικαίωμα λόγου. Θα καταβάλλουμε κάθε είδους προσπάθεια για να εξασφαλίσουμε τους στόχους του 2023. Γνωρίζουμε ότι θα πατήσουμε τον πόδι πολλών πλευρών. Θα αγγίξουμε πολλά συμφέροντα. Αυτό θα το πράξουμε μαζί σε κάθε περίπτωση. Είμαστε αποφασισμένοι να οδηγήσουμε την Τουρκία πιο πέρα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε προβληματισμό των Τουρκοκυπρίων για την εκδοχή του πολιτικού Ισλάμ που πρεσβεύει ο Recep Tayyip Erdogan και για τον αυξανόμενο αυταρχισμό του Τούρκου Προέδρου, αναφέρεται δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Times.

Το δημοσίευμα επικεντρώνεται στην κατασκευή νέων μουσουλμανικών τεμενών στα κατεχόμενα, κάτι που εκλαμβάνεται από τους περισσότερους Τουρκοκύπριους ως ένδειξη της τάσης ισλαμοποίησης της Τουρκίας και κατ’ επέκταση των κατεχομένων.

Όπως αναφέρεται, στα καινούρια τζαμιά που έχουν χτιστεί στα κατεχόμενα μόνο ελάχιστοι Τουρκοκύπριοι συγκεντρώνονται, την ώρα που πολλοί εξ αυτών ανησυχούν για την εντεινόμενη επιρροή της Τουρκίας στις υποθέσεις τους.

«Αυτά τα νέα τζαμιά αναστατώνουν τόσο τους Ελληνοκύπριους όσο και τους κοσμικούς Τουρκοκύπριους. Οι μεν τα βλέπουν ως διαδικασία ‘τουρκοποίησης’ της βόρειας Κύπρου και οι δε ως την αντιδημοκρατική ισλαμοποίηση της πολύ κοσμικής βόρειας Κύπρου από το κόμμα του κ. Erdogan», δηλώνει στους Times ο Βρετανός δικηγόρος τουρκοκυπριακής και ελληνοκυπριακής καταγωγής Αλπέρ Ρίζα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, τουλάχιστον 39 τεμένη έχουν χτιστεί στα κατεχόμενα τα τελευταία 15 χρόνια, με το μεγαλύτερο, το Χαλά Σουλτάν, να βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση, στα περίχωρα της κατεχόμενης Λευκωσίας.

Ο ειδικός επί των κυπριακών Τζέιμς Κερ-Λίντσεϊ από το London School of Economics σχολιάζει ότι πολλοί Τουρκοκύπριοι «φοβούνται ότι ο βορράς διαμορφώνεται κατ’ εικόνα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης». Αυτό τους ανησυχεί, αλλά παράλληλα τους δίνει μεγαλύτερο κίνητρο να έρθουν σε μια συμφωνία επί του Κυπριακού, λέει ο Βρετανός ακαδημαϊκός. «Βλέπουν προς τα πού πάει η Τουρκία και ανησυχούν πάρα πολύ», συμπληρώνει.

Το δημοσίευμα φιλοξενεί και δηλώσεις Τουρκοκύπριων πολιτών που λένε ότι είναι τόσο κοσμικοί «που δεν πάει άλλο».

Οι Times σχολιάζουν επίσης ότι ίσως ο Τούρκος Πρόεδρος να βλέπει τώρα θετικά τη λύση του Κυπριακού, καθώς αυτή θα σήμαινε πως θα ήταν πιθανό το αέριο της ανατολικής Μεσογείου να εξάγεται προς τις ευρωπαϊκές αγορές μέσω του τουρκικού εδάφους.

Πηγή Skai



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν πέρασαν μερικές ημέρες που ο Πρόεδρος της ηγέτιδας χώρας, του «ιμπεριαλισμού» ΗΠΑ, επισκέφτηκε την «αριστερή» κυβέρνηση της Ελλάδας και το success story του καλού Αμερικανού που έφερνε δώρα στους ιθαγενείς της Μεσογείου καταρρίφθηκε.

Το story, στήθηκε περισσότερο για να εξηγήσει την ανώμαλη προσγείωση των ιδεοληπτικών αριστερών (που έκαιγαν σημαίες USA), στη σκληρή διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα, παρά γιατί ο Μπαράκ Ομπάμα, είχε κάτι καλό να εμάς. Είχαμε περιγράψει σε τίτλους εδώ πως ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν επισκέπτεται μία χώρα χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη ατζέντα αιτημάτων. Έτσι και έγινε.

➥ Όσο αφορά την εθνοκτόνα λιτότητα στην Ελλάδα και τις λεβέντικες διαπργματεύσεις με την Τρόικα, να θυμίσουμε πως ο κύριος μέτοχος του «κακού» ΔΝΤ είναι οι ΗΠΑ, ουδέν σχόλιο πέραν τούτου, ως το πρακτικό αποτέλεσμα της επίσκεψης του πλανητάρχη.

➥ Όσο αφορά το μεταναστευτικό – για να το θέσουμε κόσμια – να θυμίσουμε πως είναι (και) αποτέλεσμα των πολεμικών επιχειρήσεων και των απολυταρχικών καθεστώτων στις χώρες προέλευσης του προβλήματος. Το μεταναστευτικό είναι ζήτημα συνολικά της Ευρώπης και των ΗΠΑ και όχι της Ελλάδας η οποία έχει το μικρότερο ή κανένα, μερίδιο ευθύνης.

➥ Όσο αφορά τις απαιτήσεις των Τούρκων για Αιγαίο και Θράκη, διαπιστώνουμε μια διαρκή υποχώρηση. Για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην ανάπτυξη της Θράκης, για τη δημογραφική και πολιτική ισορροπία μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων και για την επανεμφάνιση παρεμβατικών πολιτικών από τη γείτονα με στόχο τη «Συνδιοίκηση της Θράκης», έχει μιλήσει εκτενώς ο Ευριπίδης Στυλιανίδης στο βιβλίο του.
Για το Αιγαίο, τα ζούμε καθημερινά, επιβαρυμένο και από το μεταναστευτικό έχει γίνει μόνιμο πεδίο παραβιάσεων και αμφισβητήσεων. Ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, πριν την τελευταία έξαρση των διεκδικήσεων από τους Τούρκους, κατέστησε σαφές και προφητικά πως μπαίνουμε σε δύσκολη περίοδο με τη γείτονα χώρα, ακριβώς λόγω μεταναστευτικού και δικής μας οικονομικής κρίσης – που δίνει χώρο στους Τούρκους να διεκδικούν.

Όσο αφορά το Κυπριακό, οι απανταχού Έλληνες, αισθάνονται πως η Κύπρος από κυρίαρχο κράτος με Ελληνική ταυτότητα και Ελληνική εξουσία, θα μεταφέρει δικαιώματα αποφάσεων στους Τούρκους κατακτητές.

Ειδικότερα για το Αιγαίο και το Κυπριακό, να επισημάνουμε πως οι επιδιώξεις των Τούρκων είναι κυρίως για τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες που νομίμως μπορούν να χαράσσουν Ελλάδα και Κύπρος.

Είναι ξεκάθαρο, πως η κρίση στη χώρα μας έχει πολλαπλές δυσμενείς επιπτώσεις. Η εθνική κυριαρχία τίθεται καθημερινά σε αμφισβήτηση.

Το μείγμα πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα χρειάζεται επανασχεδιασμό, ή κάποιος θα έλεγε χρειάζεται για πρώτη φορά κάποιο σοβαρό σχεδιασμό! Αυτό που κάνουμε ως χώρα δεν τραβάει, σε κανένα επίπεδο.

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



”Εύκολα απολογείται, εύκολα προδίδει”...

Του Zulfikar Dogan

Η κατωτέρω κατατοπιστική ακτινογραφία των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, (που ο λαβύρινθος των εχθροπραξιών της Συρίας καθιστά δυσδιάκριτες), οφείλεται στον έμπειρο πρώην αρχισυντάκτη της Μιλλιέτ, νυν αρχισυντάκτη του Korhaber News site και σχολιαστή του έγκυρου Μηνύτορα της Μέσης Ανατολής. Λόγω της έκδηλης χρησιμότητάς της, μεταφράζεται αυτούσια.


«Mετά την τουρκική κατάρριψη ρωσικού αεροπλάνου στις 24 Νοεμβρίου 2015, στα σύνορα της Συρίας ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποίησε για «σοβαρές συνέπειες» στις σχέσεις με την Τουρκία. Χαρακτήρισε το επεισόδιο σαν «μαχαιριά στη ράχη», μηνώντας στον Ταγίπ Ερντογάν ότι θεωρεί την κατάρριψη του αεροπλάνου ως προδοσία. Η Ρωσία επέβαλε σύντομα οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία και οι οικονομικές ανταλλαγές ύψους 38 δις δολαρίων μεταξύ των δύο χωρών άρχισαν να συρρικνώνονται. Η Τουρκία επλήγη σοβαρά καθώς πολλοί τομείς της οικονομίας της βρέθηκαν σε αδιέξοδο.

Επτά μήνες αργότερα, στις 27 Ιουνίου 2016, ο Ερντογάν έστειλε μιαν επιστολή συγγνώμης στον Πούτιν, θέτοντας σε κίνηση μια διαδικασία εξομάλυνσης που θα έφερνε τις δυο χώρες μαζί στην Αγία Πετρούπολη, στις 9 Αυγούστου. Ο τρόπος που οι δυο ηγέτες συμπεριφέρθηκαν προς αλλήλους έγινε γενικά αντιληπτός σαν το άνοιγμα νέου κεφαλαίου στις σχέσεις των δύο χωρών. Ενώ ο Ερντογάν αποκαλούσε συνεχώς τον Πούτιν «αγαπητέ μου φίλε» και «αξιότιμε πολιτικέ ηγέτη» (“esteemed statesman”, ο Πούτιν αποκρινόταν μόνο με το «κύριε Ερντογάν». Επίσης, ο Τούρκος πρωθυπουργός υποσχόταν «τάχιστα να επαναφέρει τις σχέσεις στο επίπεδο που βρίσκονταν πριν τις 24 Νοεμβρίου 2015 και ακόμη ψηλότερα», ενώ ο Πούτιν δήλωνε ότι η αποκατάσταση των σχέσεων στο προ της κρίσεως επίπεδο «θα απαιτήσει χρόνο».

Σε δηλώσεις του στο γερμανικό κανάλι ARD, ο Σεργκέϊ Στεπάσιν, τέως διοικητής της ρωσικής υπηρεσίας ασφαλείας και έμπιστος του Πούτιν, περιέγραψε τον Ρώσο πρόεδρο σαν κάποιον που «ποτέ δεν συγχωρεί αυτούς που τον εξαπατούν, τον προδίδουν ή τον προσβάλλουν έστω και μία φορά». Επιπλέον, σύμφωνα με τον τέως διοικητή της τουρκικής Σχολής Δοκίμων, ναύαρχο Τουρκέρ Ερτούρκ, ο Πούτιν εξακολουθεί να μην εμπιστεύεται τον Ερντογάν. «Αυτοί που εύκολα απολογούνται και εύκολα προδίδουν. Ο Πούτιν αυτό το ξέρει.» έγραψε ο Ερτούρκ, σε άρθρο του στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Μετά την απολογία της Τουρκίας, οι Ερντογάν και Πούτιν είχαν τρεις συναντήσεις και υπέγραψαν συμφωνίες για την αποκατάσταση των οικονομικών σχέσεων. Παρά ταύτα, λίγα έχουν αλλάξει.

Σαν χειρονομία προς τη Μόσχα, η ΄Αγκυρα προσέδωσε «καθεστώς στρατηγικής επενδύσεως» στο πυρηνικό εργοστάσιο αξίας 22 δις δολαρίων, που οι Ρώσοι εγκαθιστούν στην Τουρκία, προνόμιο που εξασφαλίζει στο πρόγραμμα κίνητρα και οικονομικές ενισχύσεις αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στη συνέχεια, παρουσία των Πούτιν και Ερντογάν, στα περιθώρια του Διεθνούς Συνεδρίου Ενέργειας στη Κωνσταντινούπολη, οι υπουργοί ενεργείας των δύο χωρών υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού αερίου Τουρκικό Ρεύμα, αξίας 12,5 δις δολαρίων.

Η Τουρκία επιτάχυνε τις διαδικασίες για τον αγωγό και εξέδωσε όλες τις απαραίτητες άδειες, που έδωσαν στην Γκαζπρόμ την δυνατότητα να αναγγείλει ότι το πρώτο σκέλος του σχεδίου, για τον εφοδιασμό της Τουρκίας με αέριο, θα είναι έτοιμο να λειτουργήσει το 2019. Η τύχη του δεύτερου σκέλους – αυτού που θα μεταφέρει αέριο στην Ευρώπη και από το οποίο η Τουρκία θα κερδίζει xρήματα – παραμένει αβέβαιο. Ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρώφ, δήλωσε ότι η κατασκευή του δεύτερου σκέλους θα μπορέσει ν’ αρχίσει μόνον αφού η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δώσει εγγυήσεις αγοράς αερίου.

΄Εχοντας υποστεί βαριές οικονομικές απώλειες, η Τουρκία ήλπιζε σε μια γοργή αποκατάσταση των οικονομικών ανταλλαγών της με την Ρωσία, αλλά η Ρωσία κινείται αργά, ένα βήμα κάθε τόσο. Τούρκοι κατασκευαστές έργων, που υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές από τις κυρώσεις, δήλωσαν στα τέλη Ιουνίου ότι προγράμματα κατασκευών αξίας 2 δις ήταν έτοιμα να υπογραφούν, αλλά ελάχιστη πρόοδος έχει σημειωθεί.

Αναφορικά προς τα νωπά φρούτα και λαχανικά, κορυφαία εξαγωγικά προϊόντα προς τη Ρωσία, μόνο τα εσπεριδοειδή πήραν άδεια επανεισόδου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΄Ενωσης Εξαγωγέων Τουρκίας, η Ρωσία, κορυφαίος εισαγωγέας το 2015, έπεσε στην 18η θέση τον Οκτώβριο του 2016, με τις εξαγωγές να έχουν μειωθεί κατά 99%.

Κατά τα στοιχεία Οκτωβρίου της Συνέλευσης Τούρκων Εξαγωγέων, το σύνολο των εξαγωγών ήταν κάτω 5% σε σύγκριση με το 2015. Ο πρόεδρος της οργάνωσης, Μεχμέτ Μπουγούκεκτσι δήλωσε πως η βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία δεν είχε ακόμη αντίκτυπο στις εξαγωγές.

Η απογοήτευση περισφίγγει επίσης και τον τουριστικό τομέα, μετά την αρχική αισιοδοξία περί την συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν τον Αύγουστο. Η Ρωσία καθυστέρησε την επανάληψη των πτήσεων Τσάρτερ μέχρι τον Οκτώβριο, όταν τελειώνει η τουριστική σαιζόν. Σύμφωνα με τους αριθμούς του Οκτωβρίου, οι μεγαλύτερες απώλειες του τουριστικού τομέα αφορούν στους Ρώσους επισκέπτες. Στην μεσογειακή Αττάλεια, θέρετρο που προτιμούν οι Ρώσοι παραθεριστές, ο αριθμός των Ρώσων επισκεπτών μειώθηκε περισσότερο του 60% από το 2015 και η απώλεια εσόδων ξεπέρασε τα 5 δις δολάρια.

Ούτε το πρώιμο κλείσιμο δωματίων για το 2017 ενθαρρύνει την αισιοδοξία. Αντιπρόσωποι του τομέα αναφέρουν ότι δεν υπάρχουν αιτήσεις και ήδη θεωρούν το 2017 σαν χαμένη χρονιά. Ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Δημοκρατικού Κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης, Οσμάν Σετίν Μπουτάκ, προειδοποίησε για επιτεινόμενη κρίση στον τουριστικό τομέα, υπογραμμίζοντας ότι η εικόνα της Τουρκίας στο εξωτερικό –με τον στρατιωτικό νόμο, τις συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις- τρομάζουν όχι μόνο τους Ρώσους αλλά και τους Δυτικούς πιθανούς επισκέπτες.

Η Τουρκία σκέπτεται τώρα μια νέα συγνώμη προς τη Ρωσία για να επιτύχει μιαν επιτάχυνση της προόδου. Σε συνέντευξή του στη ρωσική τηλεόραση ο υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Γιαβούσογλου δήλωσε ότι είναι διατεθειμένος να διατυπώσει ο ίδιος την συγνώμη του στη χήρα του Ρώσου πιλότου και πρότεινε την χρηματική αποζημίωση της οικογένειάς του*.

Για τη βαθειά απογοήτευση της Τουρκίας για την βραδύτητα αποκατάστασης των σχέσεων, χαρακτηριστικά είναι όσα είπε στις αρχές του μηνός ο υπουργός των Οικονομικών Νιχάτ Ζεϊμπεκσί. Τονίζοντας ότι είχε πολυάριθμες τηλεφωνικές συνομιλίες με τον Ρώσο ομόλογό του, ο Ζεϊμπεκσί πρόσθεσε: « Αν πάει έτσι, δεν μπορούμε να πούμε ότι όλα είναι ρόδινα στις σχέσεις μας με τη Ρωσία. Αυτό θα μπορούσε να μας οδηγήσει να πάρουμε μέτρα ο ένας εναντίον του άλλου στο οικονομικό πεδίο και εμείς επίσης θα κάνουμε ό,τι είναι αναγκαίο.»

Παρουσιάζοντας στη Βουλή την σημερινή κατάσταση των τουρκο-ρωσικών σχέσεων την περασμένη εβδομάδα, ο Ζεϊμπεκσί απαρίθμησε τους εξής περιορισμούς: Παραμένουν σε αναστολή τα ταξίδια χωρίς βίζα, οι εξαγωγές φρούτων και λαχανικών, έξη τομείς δραστηριότητας τουρκικών εταιρειών, η απασχόληση Τούρκων εργατών στη Ρωσία και ο αριθμός των αδειών τράνζιτ σε τουρκικά φορτηγά αυτοκίνητα μειώθηκε από 9.000 σε 2.000.

Συνοπτικά: Η Ρωσία εξακολουθεί να κινείται αργά και προσεκτικά στη διαδικασία πού ξεκίνησε η συγνώμη του Ερντογάν, ενώ τα βήματα της Τουρκίας ήταν ουσιαστικά και ταχύτερα. Η Μόσχα περιμένει πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές παραχωρήσεις για κάθε κύρωση που αποσύρει. Καθώς πλησιάζει η πρώτη επέτειος της κατάρριψης του αεροπλάνου, φαίνεται πως τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν.»

Μετάφραση - Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πηγή Militaire

* Σημ. Μετφρ: Προφανώς σαν πρόσθετο δέλεαρ προς τη Ρωσία, η Τουρκία πρόβαλε χθες την πιθανότητα αγοράς του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Ο Τούρκος υπουργός Αμύνης. Φικρί Ισί, απαντώντας σε ερώτηση (βαλτή;) για την ενίσχυση της τουρκικής αεράμυνας, είπε ότι γίνονται συνομιλίες για τους S-400 και η στάση της Ρωσίας είναι θετική. Πρόσθεσε όμως ότι προχωρούν σε επαφές και με άλλες χώρες και ότι «οι συνομιλίες αυτές θα ενθαρρύνουν το ΝΑΤΟ να προχωρήσει σε σοβαρότερη πρωτοβουλία, ώστε η Τουρκία να αποκτήσει σύστημα συμβατό με τις ανάγκες της συμμαχίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τί άλλο θα προκύψει στη σύγχρονη «αυλή των θαυμάτων» που είναι η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν; Τί να τον κάνουν τον πρωθυπουργό πλέον στην Τουρκία, αφού έχουν «σουλτάνο»; Κι όμως, αυτό αποφάσισε ο «πολυχρονεμένος» προφανώς για να σταματήσει να έχει άλλο ένα κέντρο εξουσίας, έστω και υποδεέστερης, που θα μπορούσε δυνητικά να τον αμφισβητήσει…

Στο πλαίσιο μετάβασης της Τουρκίας στο πολιτικό σύστημα της Προεδρικής «Δημοκρατίας», φαίνεται πως θα αποφασίσουν απλά την αύξηση του αριθμού των αντιπροέδρων που θα έχουν χωριστεί σε τομείς και θα συνεπικουρούν τον Ερντογάν στο έργο του, ή μάλλον για την ακρίβεια, θα εκτελούν τις εντολές του, ενώ αυτός θα εμφανίζεται για να υπογράφει…

Εν ολίγοις, τυπικά θα αντιγράψουν το σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, μόνο που θα αυξήσουν τον αριθμό των αντιπροέδρων, με τους πολιτικούς υποστηρικτές του Τούρκου προέδρου να λένε, ότι οι αλλαγές αυτές πρέπει να προωθηθούν για να σταματήσει να υπάρχει… πολιτική σύγχυση!

Κι όλα αυτά, ενώ κυβερνητικοί αξιωματούχοι ετοιμάζονται να καταθέσουν στο Κοινοβούλιο την πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση… και όποιος τολμά ας υψώσει λόγο αντίδρασης, με τη φόρα που έχει πάρει ο Ερντογάν και τους βάζει όλους φυλακή, χρεώνοντάς τους σχέσεις με τον ιμάμη Γκιουλέν!

Για να περάσει η συνταγματική αναθεώρηση, το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης AKP, το οποίο διαθέτει 317 έδρες στο Κοινοβούλιο, χρειάζεται 13 επιπλέον ψήφους για να μπορέσει να προκηρυχθεί δημοψήφισμα… αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα όμως, εξαιτίας της συνεργασίας των εθνικιστών του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (MHP) με τους ισλαμιστές του Ερντογάν, προσθέτοντας 40 ψήφους, όσες οι έδρες του κόμματος στη Βουλή.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το χάρισμα να προβλέπεις αυτό που έρχεται και να εντοπίζεις τις ρίζες του κακού λείπει από τους περισσότερους “τεχνοκράτες” της ιστορίας και της οικονομίας ή τους περισπούδαστους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
“Την ώρα που αεροκοπάνε οι άρχοντες περί
δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν”
Επίκαιροι Αμίλητοι, του Μαγιακόφσκυ, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου
Το χάρισμα να προβλέπεις αυτό που έρχεται και να εντοπίζεις τις ρίζες του κακού λείπει από τους περισσότερους “τεχνοκράτες” της ιστορίας και της οικονομίας ή τους περισπούδαστους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης. Όμως, οι μεγάλοι μυθιστοριογράφοι διαθέτουν αυτή την υπεροχή να πηγαίνουν κατ' ευθείαν στην αλήθεια, “πιάνοντας” το κλίμα της κοινωνίας ή την φύση ενός ιστορικού φαινομένου. Έτσι, τα βιβλία του Όργουελ ή του Ζαμιάτιν, όπως και πολλά έργα επιστημονικής φαντασίας (π.χ. Οι Επικυρίαρχοι: Το Τέλος της Παιδικής Ηλικίας του Άρθουρ Κλαρκ) μας δίδαξαν περισσότερα για την απειλή του τεχνολογικού Μεσαίωνα και του ολοκληρωτισμού της Παγκοσμιοποίησης απ' ό,τι η πολιτική οικονομία.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μεγάλα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης. Το φιλμ του Στάνλεϋ Κιούμπρικ Δρ Strangelove παίχθηκε το 1963 και είναι αξέχαστο κυρίως για την κωμική ευφυΐα του Πήτερ Σέλλερς. Το φιλμ αποτύπωσε με ακρίβεια την υψηλή παραφροσύνη ενός εξαιρετικού είδους ανθρώπων: του τύπου του Βέρνερ φον Μπράουν, του πυραυλικού επιστήμονα, σχεδιαστή των πυραύλων V2 που, πριν “πάνε” στο φεγγάρι, αιματοκύλισαν τελετουργικά το Λονδίνο κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ή του Αμερικανού πτέραρχου Κέρτις ΛεΜάϊ, υπέρμαχου της χρήσης πυρηνικών όπλων κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο οποίος επέμενε: “Στείλτε τους πίσω στη Λίθινη Εποχή”.

Πόσο αληθινά επικίνδυνη φαντάζει και σήμερα αυτή η προτροπή με τους μισότρελλους εγκληματίες “ηγέτες” της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης που έχουμε μπλέξει. Ο κόσμος διαφεντεύεται εν κρυπτώ, από ανθρώπους των παρασκηνίων και κάποιους “εκλεγμένους” και μη-εκλεγμένους (βλ. Ε.Ε.) γραφειοκράτες που δρουν ως μαριονέττες. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι παρά ενεργούμενα των τραπεζιτικών οικογενειών, των δυναστειών του πετρελαίου, πολλών ισχυρών καρτέλ κατασκευαστών όπλων και, πάνω απ' όλα, ορισμένων μυστικών εταιρειών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην ουσία είναι γνήσιος έρπων ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται περισσότερο αθόρυβα παρά με την χρήση ένοπλης βίας. Μην περιμένετε να σας το πουν αυτό τα καθεστωτικά ΜΜΕ...

Οι ελίτ έχουν κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο στην ανθρωπότητα, σύμφωνα με ένα άρθρο του Foreign Policy, επιθεώρησης του πανίσχυρου CFR, το οποίο προέτρεπε το καλοκαίρι “τις ελίτ να σηκωθούν ενάντια στις αμαθείς μάζες”, που εναντιώνονται στα σχέδια των τραπεζιτών και των αρχηγών κρατών της Δύσης...

Αυτοί οι αδίστακτοι τύποι είναι ικανοί να προκαλέσουν τον Απόλυτο Τρόμο προκειμένου να υποταχθεί η ανθρωπότητα στην Παγκόσμια Υπερκυβέρνηση. Ετοιμάζουν έναν υπέρ-στρατό για να έχουν τον έλεγχο και να εξαπολύουν πολέμους, λιμούς και επιδημίες πάνω στις μάζες.

Κατέχουν υπερτεχνολογία που δεν μπορούμε να φαντασθούμε, που περιλαμβάνει ραδιονικά (radionic weapon systems) και ψυχοτρονικά οπλικά συστήματα, καθώς και προχωρημένο εξοπλισμό για να “ελέγξουν” ή να χειραγωγήσουν το ανθρώπινο μυαλό.

Κι όμως, αυτοί οι πανίσχυροι Επικυρίαρχοι βρίσκονται σε πανικό. Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο περίεργα και ασταθή κάθε μέρα καθώς η ανθρωπότητα φθάνει στην χρονική στιγμή όπου πρόκειται να αφυπνισθεί...

Η οικονομική κατάρρευση και η χρηματοπιστωτική κρίση μπορεί να συμβεί πλέον ανά πάσα στιγμή. Τα σημεία βοούν, όλοι καταλαβαίνουν ότι τα σύννεφα μαζεύονται και οι φύλακες έχουν γνώσιν...

Οι μετοχές των μεγάλων τραπεζών είναι σε πορεία πλήρους κατάρρευσης και τις διασώζουν με πρόσκαιρες ταχυδακτυλουργίες. Η Deutsche Bank, η σημαντικότερη τράπεζα στην Ε.Ε., αντιμετωπίζει ένα μεγάλο “πρόβλημα ρευστότητας”. Η γενική και αόριστη παγκοσμιοποίηση έχει εξωκείλει, η αμερικανοτραφής παγκόσμια τάξη τελειώνει, η παγκόσμια σκακιέρα έχει “σπάσει”, καθ' ομολογία των ίδιων των εμπνευστών της. Δεν υπήρξε ποτέ όραμα και ιδέα για τους πολλούς, ούτε πνευματική τροφή για το μέλλον. Μέσα σ' έναν χρόνο από σήμερα, έως το φθινόπωρο του 2017, θα συμβούν αιφνιδιαστικά, καταλυτικά και κοσμοϊστορικά γεγονότα. Όλοι οι αρμοί έχουν αρχίσει να τρίζουνε.

Η Δημοκρατία, όπως την γνωρίσαμε στην Δύση, έχει πεθάνει, είναι ένα φάντασμα, και σύντομα θα ανακοινωθεί κι επίσημα ο θάνατός της... Το ίδιο θα γίνει και με την έννοια της “παγκοσμιοποίησης” όπως την ξέραμε -ή μάλλον όπως μας την μάθανε υποχρεωτικά- τις τελευταίες πέντε δεκαετίες.

Η ελληνική φιλοσοφία μάς δίδαξε ότι την δημοκρατία την χωρίζει ένα βήμα από την τυραννία.

Αυτό συμβαίνει σήμερα όπου η δυτική κοινοβουλευτική “ρεπούμπλικα” διαστρεβλώνεται σε κάτι “δαιμονικό” κι αλλόκοτο.
Τώρα είναι η καθοριστική στιγμή που ή αυτή η πλαστή ελευθερία θα φθάσει σε ανοικτή σκλαβιά, ή θα τελειώσει το “πείραμα” από την αφύπνιση των λαών.

Όλα αυτά δεν θα γίνουν μονομιάς και εύκολα, ούτε η μισότρελλη ελίτ και οι δωσίλογοι θα κάτσουν στο σκαμνί αναίμακτα, δίχως να αντισταθούν.

Είναι το τέλος της εποχής της αθωότητας, δεδομένου ότι τέτοια επίπεδα οικονομικής ανισότητας, ηλεκτρονικού ελέγχου και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά χωρίς μια καθολική έκρηξη βίας. Κανείς μας δεν μπορεί να μένει Αμίλητος μπροστά στο τελικό στάδιο της παγκοσμιοποίησης του φασισμού, την πλήρη άλωση της πολιτικής από την οικονομική σφαίρα.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Επιτέλους, ο προϋπολογισμός που κατέθεσε η κυβέρνηση χτες είναι συνεπής με όσα πίστευε ο ΣΥΡΙΖΑ για την κατεδάφιση του καπιταλισμού. Μένει να απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι δανειστές που είναι καπιταλιστές πιέζουν για τέτοιους προϋπολογισμούς. Πιθανώς η απάντηση βρίσκεται στη ρήση του Αϊνστάιν ότι «η βλακεία είναι ανίκητη».

Και για να μη μένει απορία σε κανέναν γι αυτή την  τοποθέτηση, η βάση του καπιταλισμού είναι η κατανάλωση και η παραγωγή προϊόντων για κατανάλωση. Επομένως, η βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι η οικονομική ευρωστία της πλειοψηφίας ενός λαού ώστε να μπορεί να παράγει και να καταναλώνει προϊόντα.

Δεν είναι τυχαίο που ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα της μεσαίας τάξης, χάρη στο εμπόριο που ευνόησε η ίδια και οι πιο πλούσιοι από τους εκπροσώπους της. Από τότε έχουν περάσει τουλάχιστον 2,5 αιώνες και  έχουν γίνει πολλές αλλαγές στη θέση της μεσαίας τάξης και στη σχέση της με τους κεφαλαιούχους της, που εξελίχθηκαν σε ιδιαίτερη τάξη και που πλουτίζουν και κατευθύνουν την οικονομία σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα, όχι σπάνια σε αντίθεση με τη μεσαία τάξη.

Η ιστορική περίοδος που ζούμε είναι μια τέτοια συνθήκη.

Παραμένει παρ΄όλα αυτά η βασική αρχή ότι χωρίς εύρωστη μεσαία τάξη δεν μπορεί να υπάρξει ικανή κατανάλωση που να μπορεί να θρέψει την παραγωγή προϊόντων για κατανάλωση. Κι αυτό το καταλαβαίνει και ένα παιδάκι.

Αν παρακολουθήσει κανείς τους δείκτες παραγωγής και κατανάλωσης στις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως της Γερμανίας τα τελευταία δυό χρόνια θα διαπιστώσει το αυτονόητο. Υπάρχει κάμψη και της βιομηχανικής παραγωγής. Τίποτε φυσικότερο.

Ο προϋπολογισμός που κατέθεσε χτες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιλαμβάνει μια σειρά αυξήσεων σε προϊόντα και υπηρεσίες, όπως και μια σειρά μειώσεων σε απολαβές των πολιτών της μεσαίας τάξης. Δηλαδή, προβλέπει και επιβάλλει μια μείωση της κατανάλωσης, άρα της αντίστοιχης παραγωγής προϊόντων.

Όλα αυτά επιβάλλονται στην κυριολεξία από δύο παράγοντες:
  1. Από την ύπαρξη τρίτου μνημονίου, με το οποίο φέσωσε ο ΣΥΡΙΖΑ τη χώρα, προσθέτοντας 85 δις χρέος ενός νέου μνημονίου από την ασχετοσύνη της πολιτικής του, και από την ύπαρξη άλλων 80 δις επιβάρυνσης του ελληνικού ταμείου εξ αιτίας της αλλοπρόσαλλης δήθεν διαπραγμάτευσης του 2015.
  2. Από την επιεικώς ηλίθια ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομική ελίτ του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής τράπεζας και του ESM, που κόντρα στη διεθνή εμπειρία όλων των παρελθόντων ετών, από το 1925 και μετά, και κόντρα στη λύση του Κεϋνσιανισμού, πιστεύουν ότι με εσωτερική υποτίμηση μπορούν να καταστρέψουν τα μέσα παραγωγής και το εισόδημα μιας χώρας (όπως στον πόλεμο) και να πετύχουν μ αυτό τον τρόπο την οικονομική της ανάσταση από νέα, χαμηλότερη βάση, που να συνάδει με τις «πραγματικές της δυνατότητες».
Αλλά, ενώ στην περίπτωση του πολέμου η καταστροφή είναι αναπόφευκτη και επιβάλλεται από τον επιτιθέμενο, στην περίπτωση της κρίσης από τη χρηματοπιστωτική φούσκα που ζούμε, η καταστροφή προέρχεται από μέτρα που επιβάλλονται από «συμμάχους και εταίρους» «για το καλό μας», καταστρέφοντας στην πράξη τη βάση του καπιταλισμού που είναι η ικανότητα για κατανάλωση.

Στον χτεσινό ελληνικό προϋπολογισμό, λοιπόν, και στα πλαίσια συγκέντρωσης χρημάτων για να ταϊστούν το αδηφάγο αντιπαραγωγικό δημόσιο και τα χρέη, αλλά και για να ικανοποιηθούν οι «δημοσιονομικοί στόχοι» των δανειστών, επιβάλλονται μια σειρά επιβαρύνσεις στη μεσαία τάξη και στους χαμηλοσυντήρητους, που καταστρέφουν τους ίδιους και το καπιταλιστικό σύστημα των δανειστών!
  1. Αυξάνεται λοιπόν η τιμή των καυσίμων βενζίνης, πετρελαίου και αερίου, που θα πλήξει όλα τα νοικοκυριά.
  2. Αυξάνεται η φορολογία για όσους νοικιάζουν ακίνητα (κατά 36,36% για όσους εισπράττουν μέχρι 12.000 το χρόνο και κατά 45% για όσους εισπράττουν περισσότερα).
  3. Αυξάνονται οι τιμές του καφέ και σε κάθε προϊόν που περιέχει καφέ.
  4. Αυξάνονται οι τιμές στη σταθερή τηλεφωνία κατά 5% προ ΦΠΑ! Επί του +5% θα προστίθεται 24% ΦΠΑ!
  5. Αυξάνονται οι τιμές στα ηλεκτρονικά τσιγάρα και στα καπνά.
  6. Αυξάνονται οι τιμές σε κάθε τι που αγοράζεται ή καταναλώνεται στα νησιά, αφού καταργείται η έκπτωση 30% του ΦΠΑ, που ίσχυε σε ορισμένα από αυτά.
  7. Αυξάνεται ο φόρος σε όλα τα νοικοκυριά από τη μείωση του αφορολόγητου ορίου.
  8. Αυξάνεται κατά 2,2% έως 10% η εισφορά αλληλεγγύης στη φορολογία εισοδήματος, η οποία και μονιμοποιείται!
  9. Αυξάνεται η τιμή στα τυχερά παιχνίδια ευρείας λαϊκής συμμετοχής.
  10. Αυξάνεται η τιμή της συνδρομητικής τηλεόρασης από την αύξηση της φορολογίας της.
  11. Αυξάνεται η φορολογία εισοδήματος εταιρικών αυτοκινήτων.
  12. Αυξάνεται η φορολογία επενδυτικών σχημάτων.
  13. Αυξάνεται η φορολογία για όσους μισθωτούς έχουν και μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών, γιατί οι απολαβές τους θα προστεθούν και θα φορολογηθούν με ενιαία κλίμακα. Κάθε έκπτωση θα ισχύει μόνο στο σκέλος του μισθού.
  14. Μειώνονται όλες οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές με τον νόμο Κατρούγκαλου.
  15. Μειώνονται οι αποδοχές όλων των μισθωτών με την εφαρμογή των νέων μέτρων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Τι παράγουν όλα αυτά τα μέτρα; Φτωχότερους πολίτες, άρα μικρότερη κατανάλωση, άρα μικρότερη παραγωγή προϊόντων για κατανάλωση, άρα ύφεση.

Πού τη βρήκε την ανάπτυξη για επόμενα χρόνια η κυβέρνηση, που τη δέχτηκαν και οι τροϊκανοί; Θαύμα!

Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, διαφημίζει ότι αυτή η πολιτική παράγει πλεονάσματα, τα οποία θα ρίξει κάποτε στην κοινωνία για να ανακουφίσει τις πληγές της!

Είναι η λογική του γιατρού που δηλητηρίασε τον πελάτη του και απαιτούσε μετά την ευγνωμοσύνη του επειδή του έδωσε φάρμακα για να τον σώσει από τη δηλητηρίαση!

Η ελληνική κυβέρνηση αποκρύπτει φυσικά, ότι τα πλεονάσματα που εμφανίζει είναι κυρίως αποτέλεσμα της στάσης πληρωμών που ακολουθεί απέναντι στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίο αρνείται να πληρώσει περισσότερα δις που του χρωστάει από όσα δηλώνει σαν πλεόνασμα.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η ελληνική διαπραγμάτευση και οικονομική εξέλιξη είναι μια κωμικοτραγική παράσταση μεταξύ μιας άσχετης και ανάλγητης ελληνικής κυβέρνησης και μιας ηλίθιας παγκόσμιας οικονομικής σχολής, που έχει επιβληθεί στο δυτικό κόσμο. Και η οποία δεν έχει πρακτικό τεκμηριωμένο προηγούμενο.

Η μεν πρώτη θέλει απλώς και μόνο να κάθεται στην εξουσία με κάθε τίμημα (σάμπως αυτή το πληρώνει) η δε δεύτερη είναι η πιο ανεγκέφαλη εκδοχή του καπιταλισμού. Ενός καπιταλισμού που στρέφεται εναντίον του εαυτού του με τις εμμονές του σε ένα μοντέλο που πυροβολεί τα ίδια του τα πόδια.

Η ουσία είναι ότι από την 1η Ιανουαρίου οι Έλληνες θα είναι ακόμα φτωχότεροι, ακόμα δυσκολότερα θα μπορούν να διατηρήσουν τις έτσι κι αλλιώς απαξιωμένες περιουσίες τους, ακόμα δυσκολότερα θα μπορούν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους και ακόμα λιγότερα προϊόντα θα μπορούν να αγοράζουν από τις αγορές.

Αυτό ανοίγει το δρόμο σε ξένες επιχειρήσεις να αγοράσουν τις ελληνικές περιουσίες μπιρ παρά, ανοίγει το δρόμο σε ξένες επιχειρήσεις να πάρουν τη θέση των ελληνικών που δεν αντέχουν τον ακριβό δανεισμό τους φόρους και τα έξοδα, ανοίγει το δρόμο σε ξένους ομίλους να χρησιμοποιήσουν το ελληνικό φτηνότερο εργατικό δυναμικό από της πατρίδας τους.

Όλα αυτά είναι καλά στη θεωρία που επικρατεί στα μυαλά των δανειστών και της σημερινής άρχουσας κεφαλαιοκρατικής τάξης. Η οποία ξεχνάει έναν σημαντικό παράγοντα: Η δύση δεν μπορεί να παράξει φθηνότερα προϊόντα από την κινέζικη και ασιατική εν γένει αγορά. Η διαφορά στο κόστος παραγωγής είναι κολοσσιαίο.

Η δύση μπορεί να ανταγωνιστεί την παγκόσμια αγορά μόνο σε επίπεδο ποιότητας, τεχνολογίας και know how.

Η ελληνική ανοησία με πρωταγωνιστές την ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές θα εγγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως το απόσταγμα της εμμονής μιας κυβέρνησης να κυβερνά και της εμμονής μιας διεθνούς κλίκας σε μια θεωρία κόντρα σε κάθε προηγούμενη πείρα και σε κάθε κοινή λογική. Σε βάρος των πολιτών φυσικά.

Γιατί όλοι αυτοί που αποφασίζουν, ζουν πλουσιοπάροχα και το πολύ- πολύ να πουν στο τέλος με άνεση, όπως είπαν, ότι έκαναν λάθος στον πολλαπλασιαστή ή ότι δεν υπολόγισαν πως οι τιμές δεν θα έπεφταν αντίστοιχα με τους μισθούς και τις συντάξεις!

Τέτοιοι οικονομικοί εγκέφαλοι μας κυβερνούν!

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Φαγώθηκαν πιά τηλεοράσεις και μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την στάση του σώματος που επέδειξε ο δικός μας πινόκιο προς τον διεθνή οΜπάμια.
Και  "ανεπίτρεπτος" από 'δώ, και"αγενέστατος" από 'κει, και "προσβλητικός" παραπέρα.
Ώπα ρε λεβέντες!
Δεν μπορεί δηλαδή να ήταν κάτι άλλο; Στο blog του έρχονται, έτσι πρόχειρα, δυό-τρεις εξηγήσεις.

Πρώτον, μπορεί ο άνθρωπος να έκανε αντίσταση. Μάλιστα.
Πώς θα μπορούσε άλλωστε με άλλον τρόπο, αφού ήταν οικοδεσπότης και τον δέσμευε ο ξένιος Ζεύς, να δείξει την βαθύτερη αριστερή του απέχθεια προς τους "φονιάδες των λαών" αμερικανούς;
Αυτά άλλωστε είναι εξαρτημένα αντανακλαστικά. Σαν το σκυλάκι του Παβλόφ ένα πράμα.
Άμα αριστερός βρεθεί με αμερικάνο σε κλειστό χώρο, ή που θα πάει σε μιά γωνιά γρυλίζοντας και δείχνοντας τα δόντια του, ή που θα τον λειώσει στο γλύψιμο και στο κούνημα της ουράς.
Έτσι τους μάθαιναν παλιά στις κόβες και στους πυρήνες, έτσι έμαθαν, και δεν τ' αφήνουν. Α, όλα κι όλα! Να κρατάμε και τις παραδόσεις.

Δεύτερον, και κατά πάσα πιθανότητα το πιθανότερο όλων:  Όλοι έχουμε βρεθεί στην θέση να μας καλεί η φύση είτε για ψιλοδουλειά είτε -κυρίως- για χοντροδουλειά, κι εμείς να είναι αδύνατον εκεί που βρισκόμαστε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμά της.
Πέραν του κρύου ιδρώτα που μας κόβει, θυμόμαστε τί άλλο κάνουμε;
Θυμόμαστε τις αταξικές κινήσεις και την όλο αγωνία στάση του σωματός μας να βολευτούμε σε μιά θέση που να μας ξεχάσει (να μας ξεχάσει όχι να μας ξεχ@σει) για λίγο ή φύση;
Θυμόμαστε πως το μυαλό μας γίνεται προσωρινά μπλιγούρι, και δεν υπάρχει περίπτωση να επικοινωνήσουμε σοβαρά με κανέναν και για τίποτα, αφού το κέντρο σκέψης μας έχει μεταφερθεί πολύ πιό χαμηλά απ' την φυσική του έδρα, κοντά σε άλλες έδρες;
Θυμόμαστε πώς περιμένουμε την ώρα και την στιγμή να φύγουν τα "εμπόδια" που μας κρατούν μακριά απ' την φύση, για να τρέξουμε όλο ανακούφιση κοντά της;
Ε, αυτό. Αυτό μάλλον είναι το σιωπηλό μαρτύριο που υπέστη ο πρωθυπουργός μας, κι εμείς τον παρεξηγήσαμε.

Θα μπορούσε βέβαια, σαν τρίτη εξήγηση, να ήθελε να πεί με την στάση του πως:  
"Δεν κάνω 'γω γι αυτή τη δουλειά, Α, παρατάτε με επιτέλους! 
Ξεκινήσαμε να κάνουμε μιά ομαδούλα πριν μερικά χρόνια, να γουστάρουμε, να κάνουμε και καζούρα εκ του ασφαλούς, άντε να μπούμε και σε καμιά Βουλή να κονομάμε και κανα φράγκο και σεις πιά το πήρατε σοβαρά πως θα γίνουμε κυβέρνηση, και γίναμε! 
Κι από τότε όλο μένα βάζετε μπροστά στα δύσκολα, εγώ στις διαπραγματεύσεις, εγώ να βγάζω το φίδι απ' την τρύπα στη Βουλή, εγώ να τρώω στη μάπα τους διάφορους ρεμπεσκέδες που έρχονται να κάνουν υψηλό τουρισμό, δήθεν επίσημοι και διεθνείς προσωπικότητες, λαμόγια βεληνεκούς και εγνωσμένης π@υστιάς.
Α, παρατάτε με ρε! Νά 'ρθει κανας άλλος να δει τη γλύκα!"

Όμως παρ' όλο που κι αυτή η τρίτη εξήγηση θα μπορούσε να είναι η αιτία του όλου πράγματος, το blog κλείνει τελικά προς την εξήγηση νούμερο δύο και νομίζει πως αυτό φταίει για όλα: "το κοιλιακόν".
Πρόβλημα που σε άλλο επίπεδο μαζί με το κυπριακό, το μεσανατολικό, το βορειοατλαντικό, θα αποτελέσει μιά μέρα την αιτία καταστροφής μας:
Όπως καταντήσαμε, ούτε να μας χ@σουν δεν θα θέλουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πολύ στεναχωρήθηκαν, πριν από λίγες ημέρες, ο «πρόεδρος της Ευρώπης» Τουσκ και ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιουνκέρ, από τη συμπεριφορά που επέδειξε έναντί τους το μεγάλο αφεντικό, η Αγκελα Μέρκελ η οποία δεν τους κάλεσε στη άτυπη ευρωαμερικανική σύνοδο στο Βερολίνο, στην οποία οι ηγέτες των ισχυρών κρατών της Ε.Ε. αποχαιρέτησαν τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα και... έκαναν τον σταυρό τους για το τι θα συμβεί με τον επερχόμενο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο, δικαίως γιατί δεν θα τους είναι «εύκολος», έχουν πάρει πάρα πολύ από φόβο...

Το Βερολίνο αγνόησε πλήρως τους δύο «ηγέτες» των Βρυξελλών, οι οποίοι το έριξαν στη γκρίνια. Ορθώς τους αγνόησε. Τι να τους κάνει; Υπάλληλοί του είναι... Σήκωσαν ποτέ τους πραγματικά ανάστημα όσο καιρό βλέπουν την Ευρώπη να διαλύεται; Ασφαλώς και όχι. Ποτέ.

Το ίδιο ακριβώς έκανε, σε ένα άλλο επίπεδο, και ο Γερμανός υπουργός Σόιμπλε, ο οποίος πέταξε στον κάλαθο την πρόταση της Κομισιόν η οποία, για να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα και να βγει λίγο από τη δύσκολη θέση, τόλμησε να ψελλίσει κάτι για μερική και προσωρινή χαλάρωση της λιτότητας για το επόμενο έτος. Καλή η πρόταση, αλλά προτάσεις που δεν αρέσουν στο αφεντικό, δύσκολα γίνονται δεκτές. Και όταν υποβάλλονται, η απόρριψη έρχεται με τρόπο περίπου ταπεινωτικό.

Κακώς γκρινιάζουν Γιουνκέρ και Τουσκ. Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι προκειμένου να βρίσκονται στις θέσεις που βρίσκονται έχουν ουσιαστικά δεχθεί να προδώσουν την Ευρώπη και να υπηρετούν το Βερολίνο – αποκλειστικά και μόνον αυτό. Αλλιώς, δεν θα ήταν καν εκεί. Έχουν λοιπόν δυο καλές δουλειές οι άνθρωποι. Τι θέλουν τώρα και φωνάζουν; Θα πουν τώρα στο αφεντικό τους που θα τους καλεί και πότε;...

Δυστυχώς δε γι αυτούς, η προσωπική θλίψη των δύο ευρωπαίων «ηγετών» που δεν τους κάλεσαν στην πρωτεύουσα γίνεται ένα είδος γελοίας τραγωδίας, καθώς ήταν οι πρώτοι που φρόντισαν να κάνουν τα «καλά παιδιά» στο Βερολίνο με την εκλογή Τραμπ: έκαναν και οι δύο τους ιταμού ύφους ανακοινώσεις για τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, σα να τους ρώτησε κανείς, ή σα να έχει την παραμικρή σημασία το τι λένε... Ήταν περίπου κάτι σαν την παλιά εμβληματική πολιτική πικρή κωμωδία «Το ποντίκι που βρυχάται», αλλά στο γελοίο.

Η ουσία όλων αυτών όμως, είναι άλλη. Και είναι σημαντική: ότι το Βερολίνο, χωρίς να το κατανοεί, απαξιώνει πλήρως όλο αυτό το σύστημα των Βρυξελλών και το παραμύθι ότι παίζει κάποιο ρόλο στις εξελίξεις. Στην ουσία, παραδέχεται εμμέσως την αλήθεια: ότι πρόκειται για ένα ανύπαρκτης σημασίας κατασκεύασμα, το οποίο χρησιμεύει μόνον για να κρύβεται η γερμανική πολιτική πίσω από το προκάλυμμα μιας δήθεν «ευρωπαικής». Αλλά, τι να γίνει, καμιά φορά τους ξεφεύγει και αφήνουν την αλήθεια να φανεί...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί η κυβέρνηση να καλλιεργεί στην κοινή γνώμη –προσεκτικά είναι αλήθεια– το δικό της αφήγημα για success story στην οικονομία, αλλά στο Μαξίμου έχουν συνείδηση πως τα πάντα θα κριθούν από την έκβαση της μάχης για την ελάφρυνση του χρέους. Προϋπόθεση για να συζητηθεί στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 4 Δεκεμβρίου είναι οι διαπραγματεύσεις με το Κουαρτέτο να καταλήξουν τις επόμενες ημέρες σε συμφωνία.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η εντολή του Μαξίμου προς τους εμπλεκόμενους υπουργούς είναι να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια για άμβλυνση των υπέρμετρων απαιτήσεων κυρίως του ΔΝΤ στον τομέα των εργασιακών, αλλά να μην διακινδυνεύσουν ναυάγιο αυτού του κύκλου των διαπραγματεύσεων. Η οδηγία του πρωθυπουργού πως το Κουαρτέτο δεν πρέπει να φύγει από την Ελλάδα χωρίς συμφωνία, πρακτικά σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά είναι άοπλη διαπραγματευτικά.

Όπως είπε στο “Θέμα” υψηλά ιστάμενος κυβερνητικός παράγοντας «μας πονάει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πίσω, αλλά το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα εργασιακά και τα άλλα θέματα της ατζέντας. Αν δεν έχουμε συμφωνία πριν φύγουν οι θεσμοί δεν θα μπορέσει το Euro Working Group στις 28 του Νοέμβρη να ανάψει το πράσινο φως και θα χαθεί η δυναμική που υπάρχει για να συζητηθεί η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους στο Eurogroup στις 4 του Δεκέμβρη. Ο Σόιμπλε θα το ήθελε πολύ, αλλά είμαστε αποφασισμένοι να μην χάσουμε το τρένο».

Αναφερόμενη στις διαπραγματεύσεις για τη 2η αξιολόγηση, άλλη κυβερνητική πηγή μας είπε ότι αυτή τη φορά η κυβέρνηση ήταν πολύ πιο καλά προετοιμασμένη. Στο πλαίσιο της εντολής του πρωθυπουργού να μην υπάρξουν καθυστερήσεις έγιναν από το καλοκαίρι συσκέψεις. Σ’ αυτές αποφασίστηκε κάθε υπουργείο να επεξεργασθεί συγκεκριμένες προτάσεις για τα θέματα της ατζέντας, ώστε να μην περιέλθει στη μειονεκτική θέση να διαπραγματεύεται αποκλειστικά στη βάση των απαιτήσεων του Κουαρτέτου.

Εάν όλα πάνε όπως υπολογίζουν, στις 4 Δεκεμβρίου θα εγκριθεί η ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης, αλλά η δόση των 6,1 δισ θα εκταμιευθεί όταν θα ψηφισθούν τα 12 προαπαιτούμενα που θα έχουν συμφωνηθεί από τις δύο πλευρές. Είναι δεδομένο ότι το Eurogroup θα αποφασίσει και τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Αυτό δεν το αμφισβητεί ούτε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών.

Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, ωστόσο, είναι κάποιες επιμέρους διευθετήσεις. Με άλλα λόγια, είναι ανίκανα να διαλύσουν το κλίμα αβεβαιότητας, το οποίο αποτρέπει μεγάλες επενδύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους είναι προϋπόθεση για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Εάν το ελληνικό χρέος δεν χαρακτηρισθεί βιώσιμο, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον Ντράγκι να συμπεριλάβει την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πολλά θα κριθούν και από την έκθεση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που αναμένεται τον Δεκέμβριο.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση έχει κρίσιμη σημασία. Όχι μόνο επειδή θα προσκομίσει στην ελληνική οικονομία μερικά δισ ευρώ, αλλά κυρίως θα ανοίξει τον δρόμο για την επιστροφή στις αγορές. Εάν η Ελλάδα δεν επιστρέψει στις αγορές μέχρι την άνοιξη του 2018, το 4ο Μνημόνιο θα καταστεί αναπόφευκτο, επειδή χωρίς μία 4η δανειακή σύμβαση δεν θα είναι δυνατή η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους.

Για να αποτρέψει το εφιαλτικό αυτό σενάριο, η κυβέρνηση προσπαθεί με όλους τους τρόπους η συζήτηση στο Eurogroup να διευρυνθεί. Τα μέτρα που θα αποφασισθούν, έστω και αν χαρακτηρισθούν βραχυπρόθεσμα, να αφορούν ένα μεγάλο κομμάτι του χρέους, για την ακρίβεια 65 δισ. Επιπλέον, επιδιώκει να καταγραφούν με πολιτική απόφαση όσο το δυνατόν πιο δεσμευτικά τα μεσοπρόθεσμα μέτρα που θα εφαρμοσθούν το 2018. Εάν αποφασισθούν, ο ορίζοντας θα έχει σε μεγάλο βαθμό καθαρίσει. Αυτό θα επηρεάσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων από το 2018 και μετά και βεβαίως τις αποφάσεις των υποψηφίων επενδυτών.

Προς την ίδια κατεύθυνση πιέζει και το ΔΝΤ. Είναι αξιοσημείωτο ότι στην έκθεσή του για το ελληνικό χρέος στις αρχές του καλοκαιριού, το Ταμείο είχε ζητήσει η ελάφρυνση να πραγματοποιηθεί μέχρι το 2018. Είχε, μάλιστα, ζητήσει η ελάφρυνση να μην συνδεθεί με όρους, επειδή αυτό θα συντηρούσε το κλίμα αβεβαιότητας και θα εμπόδιζε την αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης.

Πιεζόμενο να τα βρει με τους Ευρωπαίους, όμως, το ΔΝΤ είχε προσυπογράψει τον περασμένο Μάιο την απόφαση του Eurogroup, η οποία είναι πολύ φειδωλή. Υπό την πίεση των ίδιων σκοπιμοτήτων, ο εκπρόσωπός του Ράις δήλωσε προ ημερών ότι το Ταμείο είναι διατεθειμένο να συμμετάσχει και χρηματοδοτικά στο ελληνικό πρόγραμμα (Μνημόνιο) εάν στο Eurogroup του Δεκεμβρίου αποφασισθούν όχι μόνο τα βραχυπρόθεσμα, αλλά και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης. Για να γεφυρώσει το χάσμα με το Βερολίνο, μάλιστα, έκανε ένα ακόμα βήμα πίσω. Πρότεινε η εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων να συνδεθεί με όρους.

Αν κρίνουμε, όμως, από τις δηλώσεις του Σόιμπλε, ούτε οι δημόσιες παροτρύνσεις του προέδρου Ομπάμα, ούτε η συμβιβαστική πρόταση του ΔΝΤ, ούτε οι φωνές που ακούγονται και εντός του ευρωιερατείου, στάθηκαν ικανές να κάμψουν την αδιαλλαξία του. Απαντώντας στον Ομπάμα, που υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας χωρίς ελάφρυνση του χρέους, έφθασε στο σημείο να πει ότι προσφέρει κακή υπηρεσία στους Έλληνες όποιος λέει ότι πρέπει να ελαφρυνθεί το χρέος τους! Την επομένη, μάλιστα, πήγε ακόμα παραπέρα, δηλώνοντας ότι η ελάφρυνση εμποδίζει τις μεταρρυθμίσεις!

Οι δηλώσεις Σόιμπλε ήταν και ένα μήνυμα προς τη Μέρκελ να μην υποχωρήσει στην πίεση του Ομπάμα. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες οι δύο τους συζήτησαν για το ελληνικό χρέος στο δείπνο που είχαν την περασμένη Τετάρτη, αλλά η καγκελάριος δεν αποδέχθηκε τη σύσταση του Αμερικανού προέδρου. Το γεγονός, άλλωστε, ότι είναι απερχόμενος μειώνει κατά πολύ την ισχύ των συστάσεών του.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί η αντίφαση των Μέρκελ και Σόιμπλε. Θέλουν τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά αρνούνται την ελάφρυνση του χρέους που είναι η προϋπόθεση για τη συμμετοχή. Το τελευταίο χαρτί του Γερμανού υπουργού Οικονομικών προς το Κοινοβούλιό του θα είναι το επιχείρημα ότι αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός ότι το Ταμείο ήδη συμμετέχει ως τεχνικός σύμβουλος και ως τέτοιος εγγυάται την απαρέγκλιτη εφαρμογή του Μνημονίου.

Το Βερολίνο είναι αρνητικό με την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και επειδή φοβάται μήπως λειτουργήσει ως προηγούμενο και για άλλες χώρες-μέλη που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπερχρέωσης. Όπως ομολογεί, όμως, και η έγκυρη Frankfurter Allgemeine Zeitung οι πιέσεις προς τον Σόιμπλε εντείνονται. Εξ ου και η έκδηλη νευρικότητά του.

Αυτός είναι ο λόγος που η συνεδρίαση του Eurogroup στις 4 Δεκεμβρίου δεν αναμένεται να είναι περίπατος για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών. Το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει. Σ’ αυτό δεν έχει συμβάλει μόνο ο Ομπάμα και το ΔΝΤ. Έχει μεσολαβήσει το Brexit και η εκλογή Τραμπ.

Το ενδεχόμενο να είναι αρνητικό το δημοψήφισμα στην Ιταλία και να οδηγήσει σε παραίτηση του Ρέντσι, σε συνδυασμό με την άνοδο του Κινήματος του Γκρίλο προσθέτει έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα. Το ίδιο και η πιθανή εκλογή του ακροδεξιού στην προεδρία της Αυστρίας και βεβαίως η αναμενόμενη άνοδος της Λεπέν στη Γαλλία.

Ολοένα και περισσότεροι συγκλίνουν στη θέση ότι η γερμανική ακαμψία καθηλώνει την Ευρωζώνη στην οικονομική στασιμότητα, με αποτέλεσμα να ενισχύονται αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις. Είναι ενδεικτικό ότι –σύμφωνα με δημοσκόπηση– η πλειονότητα των Ευρωπαίων θεωρεί ότι η ΕΕ βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Βαλς, μάλιστα, δήλωσε ότι η Ένωση κινδυνεύει με διάλυση. Αντίστοιχες δηλώσεις έχει κάνει επανειλημμένως και ο Ιταλός ομόλογός του Ρέντσι.

Η γερμανική ακαμψία επιβεβαιώθηκε και με το κατηγορηματικό όχι του Σόιμπλε στην τοποθέτηση του Μοσχοβισί. Υπενθυμίζουμε ότι μιλώντας εκ μέρους της Κομισιόν, ο αρμόδιος επίτροπος ζήτησε επισήμως να υιοθετηθεί επεκτατική δημοσιονομική πολιτική από τις χώρες-μέλη που έχουν τα περιθώρια. Ήταν ένα σαφές μήνυμα προς το Βερολίνο να μειώσει τα πλεονάσματά του, αυξάνοντας τις δαπάνες του με σκοπό να προκληθεί ανάπτυξη.

Το γεγονός ότι αμφισβητείται η πολιτική του Σόιμπλε αποτυπώθηκε και στις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ. Ο πρόεδρος του Eurogroup όχι μόνο επαίνεσε την κυβέρνηση Τσίπρα για την καλύτερη εφαρμογή του Μνημονίου από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και άφησε ορθάνοικτο το ενδεχόμενο να συζητηθούν στις 4 Δεκεμβρίου και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Επίσης, άφησε ανοικτό και το ενδεχόμενο να μειωθεί ο στόχος για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ από το 2018 και μετά.

Υπενθυμίζουμε ότι για να μην επιβληθούν πρόσθετα μέτρα λιτότητας, το ΔΝΤ ζητάει το 3,5% να μειωθεί στο 1,5%. Για την Ελλάδα η μείωση του 3,5% είναι ζωτικής σημασίας και γι’ αυτό η κυβέρνηση καθυστερεί να συμφωνήσει και να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα για την επόμενη τριετία. Αν το κάνει τώρα θα πρέπει να αποδεχθεί το 3,5% που προβλέπει το 3ο Μνημόνιο και ως εκ τούτου να εξουδετερώσει πολιτικά τη διεκδίκησή της.

Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, η μάχη στο Eurogroup θα είναι σκληρή, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα ληφθούν αποφάσεις και για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Όπως χαρακτηριστικά μας είπε, «μπορεί αυτό να μην συμβεί το Δεκέμβριο, αλλά θα συμβεί το πρώτο εξάμηνο του 2017 και θα συνδεθεί με οδικό χάρτη». Η ίδια πηγή μας είπε ότι η πρόσφατη μετατόπιση του ΔΝΤ έγινε στο πλαίσιο διαβουλεύσεων με ανώτατους Ευρωπαίους αξιωματούχους και με σκοπό να διευκολυνθεί ο συμβιβασμός με το Βερολίνο.

Δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον έπαιξε ρόλο μεσολαβητή σ’ αυτές τις διαβουλεύσεις, η εκλογή Τραμπ δημιουργεί μία ασάφεια για το πώς τελικώς θα διαμορφωθεί η στάση του αμερικανικού παράγοντα. Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και η ηγεσία του ΔΝΤ τηρούν στάση αναμονής. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, η Λαγκάρντ έχει ζητήσει συνάντηση με το νέο Αμερικανό πρόεδρο, προκειμένου να διευκρινίσει τις προθέσεις του όχι μόνο για το ελληνικό ζήτημα, αλλά ευρύτερα για τη στάση έναντι της Ευρωζώνης.

Η ασάφεια για τις προθέσεις του Τραμπ αφορά και τη γεωπολιτική πτυχή, η οποία εκ των πραγμάτων αγγίζει την Ελλάδα. Με ανοικτά τα μέτωπα στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, με τη Λιβύη “μαύρη τρύπα” και με την Τουρκία του Ερντογάν να αυτονομείται από τη Δύση, η κυβέρνηση Ομπάμα αξιολογούσε ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί από χώρα δεύτερης γραμμής σε χώρα πρώτης γραμμής. Γι’ αυτό και το τελευταίο που θα επιθυμούσε ήταν να προκύψει οικονομική κατάρρευση.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η διάσταση αυτή εθίγη και κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Ομπάμα με τους ηγέτες των πέντε μεγαλύτερων χωρών της ΕΕ (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία και Ισπανία). Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η κυβέρνηση Τραμπ θα συμμερισθεί αυτή την ανάγνωση των γεωπολιτικών δεδομένων ή θα προχωρήσει σε αναθεώρηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που θα υποβαθμίζει το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη σταθερότητα της Ελλάδας.

Εάν οι εξελίξεις δεν πάρουν την τροπή που επιδιώκει η Αθήνα, εκτός από τις οικονομικές θα προκύψουν και ισχυρές πολιτικές παρενέργειες. Χάνοντας συνεχώς έδαφος στις δημοσκοπήσεις και με ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα, η κυβέρνηση θα αποσταθεροποιηθεί.

Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας παίζει τα ρέστα του στο αισιόδοξο σενάριο. Εάν, όμως, τα πράγματα στραβώσουν, οι ελπίδες του ΣΥΡΙΖΑ για πολιτικοεκλογική ανάκαμψη ή τουλάχιστον για συγκράτηση δυνάμεων θα καταρρεύσουν. Όπως ομολόγησε στο “Θέμα” ανώτατη κυβερνητική πηγή, σ’ αυτή την περίπτωση θα εγγραφεί στην ημερήσια διάταξη το ενδεχόμενο προκήρυξης πρόωρων εκλογών.

Το πολιτικό δίλημμα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα προσλάβει πιεστικό χαρακτήρα: Θα προτιμήσει να παραμείνει στην εξουσία, με κόστος τον ορατό κίνδυνο να δει το εκλογικό ποσοστό του να συρρικνώνεται δραματικά, ή θα στήσει κάλπες για να φύγει πριν τη βύθιση και κατ’ αυτό τον τρόπο για να παραμείνει ο άλλος πόλος του πολιτικού συστήματος;

Η ίδια κυβερνητική πηγή ήταν σαφής: «σήμερα και όσο δεν έχει ξεκαθαρίσει ο πολιτικός ορίζοντας οι κάλπες είναι εκτός συζήτησης. Εάν, όμως, την άνοιξη δεν έχουμε αποφάσεις για την ελάφρυνση του χρέους και δεν έχουμε μπει στην ποσοτική χαλάρωση, θα πάμε υποχρεωτικά σε εκλογές. Θα ήταν πολιτικά αυτοκτονικό να συνεχίσουμε. Θα είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που θα διαλέξει την ηρωική έξοδο. Ελπίζουμε, όμως, πως δεν θα χρειαστεί να φθάσουμε εκεί».

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Προχθές, χερσαία στρατεύματα του Assad αναπτύχθηκαν στη στρατιωτική βάση Kuweires νοτίως της al-Bab, με αποστολή να επιτεθούν στη διαφιλονικούμενη πόλη εντός ημερών. Συν τις άλλοις, Ρώσοι στρατιωτικοί παρατηρητές μετέβησαν στον θύλακα του Afrin για να συντονίσουν τις δράσεις τους με τους Κούρδους. Παρ’ όλο που ουκ ολίγοι «επαΐοντες» (εντός και εκτός Ελλάδας) ισχυρίστηκαν πως οι Putin και Obama θα προδώσουν τους Κούρδους χάριν του Erdoğan, μάλλον συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εν ολίγοις, οι Putin και Obama διατίθενται να χρησιμοποιήσουν τους Κούρδους της Συρίας (στο πλαίσιο της realpolitik) για να «συνετίσουν» τον Erdoğan και να τον μετατρέψουν σε ένα «προβλέψιμο παίκτη» στην αρένα της Συρίας

Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα

Αl Bab: Η Πολύφερνη Νύφη

Ενώ οι προβολείς της δημοσιότητας έχουν την τελευταία περίοδο στραφεί σχεδόν εξ ολοκλήρου προς το φωτογενές πρόσωπο του νικητή των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, κρίσιμες εξελίξεις συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στη Συρία. Γιατί τώρα; Μα φυσικά επειδή οι αντιμαχόμενες παρατάξεις επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα (faits accomplis) που δύσκολα (αν όχι εντελώς απίθανα) θα ανατρέψει ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου από τον Ιανουάριο 2017. Πόσο μάλλον που ο Τραμπ έχει εξαγγείλει μια εκ βάθρων αναθεώρηση της υφιστάμενης στρατηγικής των ΗΠΑ στη Συρία και τη Μέση Ανατολή εν γένει –αρχής γενομένης από την «εγκάρδια συνεννόηση» με τη Ρωσία.

Η al-Bab, μια κωμόπολη της επαρχίας Χαλεπίου, αποτελεί το μήλον της έριδος μεταξύ του Εθνικού Αραβικού Στρατού (SAA) του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad, των Σουνιτών Αράβων και Τουρκμένων του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), και των Αράβων και Κούρδων των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Γιατί όμως η al-Bab; Γιατί όχι η παραπλήσια και απείρως επιφανέστερη al-Raqqah –η πρωτεύουσα του οιονεί χαλιφάτου του ISIS; Γιατί η al-Bab, εν αντιθέσει με την al-Raqqah, αποτελεί ένα πολλαπλασιαστή ισχύος για τις τρεις παρατάξεις. Οι Κούρδοι ουδέποτε θα πραγματώσουν τα όνειρά τους για ένωση των θυλάκων του Kobani και του Afrin χωρίς την κατοχή της· ούτε, βεβαίως, η Τουρκία και ο FSA θα παγιώσουν την εξουσία τους στη βόρεια Συρία χωρίς το κρίσιμο «στρατηγικό βάθος» που προσφέρει η al-Bab· ούτε η στενή πολιορκία του Χαλεπίου από τον Assad θα ευοδωθεί εάν ο FSA αποκτήσει χερσαία σύνορα με τον SAA βορείως της «Γκουέρνικα» της Μέσης Ανατολής.

Ο αγώνας για το Βερολίνο... της Συρίας

Οι δύο κύριοι μνηστήρες της al-Bab, οι Κούρδοι και οι υποστηριζόμενοι εκ Τουρκίας Τουρκμένοι και Άραβες, έχουν αποδυθεί τις τελευταίες ημέρες σε έναν αγώνα δρόμου για την κατάληψη της al-Bab που ομοιάζει με τον «αγώνα δρόμου προς το Βερολίνο» (race for Berlin) το 1945 μεταξύ των (Δυτικών) Συμμάχων και των Σοβιετικών –με τη μόνη διαφορά ότι οι δύο «δρομείς» εν έτη 2016 ανήκουν σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Έως τις αρχές Νοεμβρίου, οι υποστηριζόμενοι εκ Τουρκίας Τουρκμένοι και Άραβες προηγούνταν μακράν των Κούρδων, έχοντας προελάσει έως τα βόρεια προάστια της al-Bab. Οι Κούρδοι του Afrin εκδήλωσαν στις αρχές Νοεμβρίου μια ασθενή επίθεση κατά του ISIS εξ ανατολών με πενιχρά (όπως αναμενόταν) εδαφικά οφέλη ένεκα των ισχνών στρατιωτικών δυνατοτήτων τους και της ισχυρής αντίθεσης της Τουρκίας.

Ενώ αναμενόταν από ώρα σε ώρα η εκδήλωση της επίθεσης για την κατάληψη της πόλης, οι Κούρδοι του Kobani επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά εκ δυσμάς εναντίον του ISIS και των Τουρκμένων και Αράβων του FSA και ανέκοψαν την (ύποπτα) ομαλή προέλασή τους προς την al-Bab. Γιατί όμως επιτέθηκαν τώρα και όχι νωρίτερα; Επειδή οι Κούρδοι ανησύχησαν για μια αβρόχοις ποσίν άλωση της al-Bab όπως ακριβώς στην Jarablus τον Αύγουστο και, κατ’ επέκταση, αποκοπή του εν δυνάμει «Κουρδικού Διαδρόμου» από το Afrin έως το Kobani μέσω της al-Bab. Η ανωτέρα βία, δηλαδή, ώθησε τους Κούρδους να παραβούν τις οδηγίες των ΗΠΑ και να προελάσουν εκ δυσμάς. Πώς, όμως, προωθήθηκαν οι Κούρδοι εις βάρος των ISIS και FSA; Υποτίθεται πως το YPG, πρώτον, είχε αποσυρθεί από την Manbij κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ προς εξευμενισμό του «μαινόμενου ταύρου» Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan τον Σεπτέμβριο και, δεύτερον, έχει απορροφηθεί εξ ολοκλήρου στην Επιχείρηση «Οργή του Ευφράτη» εναντίον της al-Raqqah από τις αρχές Νοεμβρίου και είχε απογυμνώσει τη Manbij και το Kabani από χερσαία στρατεύματα. Τι ισχύει εν τέλει;

Οι Κούρδοι δεν ήταν διατεθειμένοι να αποχωρήσουν κακήν κακώς από την αρχαία Ιεράπολη ύστερα από ένα βαρύτατο φόρο αίματος για την άλωσή της· οι ΗΠΑ ήταν εξίσου απρόθυμες να υποκύψουν στον ωμό εκβιασμό της Άγκυρας και να εκθέσουν τους πιστούς συμμάχους τους στη Συρία πριν την οριστική συντριβή του ISIS. Η Ουάσινγκτον, παρά ταύτα, δεν υποστηρίζει την προέλαση των Κούρδων του Kobani προς την al-Bab· ούτε όμως την τουρκική. Προς τι αυτή η πολιτική ίσων αποστάσεων;

Το Πρόσωπο του Ιανού

Η Ουάσινγκτον ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σχοινί από την αρχή της Επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη». Επιδοκιμάζει μεν την (ύποπτα αργοπορημένη) είσοδο της Άγκυρας στον αγώνα εναντίον του ISIS, αποδοκιμάζει δε τους τυχοδιωκτισμούς του Erdoğan με τους Κούρδους. Ούτως η άλλως, οι ΗΠΑ χρειάζονται αμφότερους στον παρατεταμένο αγώνα κατά του ISIS. Ως εκ τούτου, ακολουθούν το εξής παίγνιο θετικού αθροίσματος. Υποστηρίζουν τους Κούρδους παντοιοτρόπως στον αγώνα τους εναντίον του ISIS –δυτικά όμως του ποταμού Ευφράτη. Παρομοίως, ανέχονται την προέλαση της Τουρκίας και των συμμάχων της στη βόρεια Συρία –δυτικά όμως της Manbij. Ως εκ τούτου, αποσοβείται (ή μάλλον ακριβέστερα αναβάλλεται προς το παρόν) το ενδεχόμενο απευθείας σύγκρουσης μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ. Πώς αντιδρά η Ουάσινγκτον που οι δύο σύμμαχοι συγκρούονται σφοδρά για το έπαθλο της al-Bab; Όπως ο Πόντιος Πιλάτος: νίπτεις τας χείρας της. Δηλαδή, η Ουάσινγκτον συνιστά αυτοσυγκράτηση εκατέρωθεν δίχως να τάσσεται υπέρ μιας παράταξης.

Η πολιτική των ίσων αποστάσεων ενοχλεί αφόρητα την Τουρκία, που είχε αναχθεί στο παρελθόν στην κατ’ εξοχήν «εντολοδόχο» δύναμη των ΗΠΑ στη Συρία. Η Επιχείρηση «Οργή του Ευφράτη» αιφνιδίασε και εξόργισε έτι περαιτέρω την Άγκυρα. Όχι μόνο εκδηλώθηκε νωρίτερα απ’ ό,τι αρχικά υπολόγιζαν οι Τούρκοι, αλλά αποκλείστηκε επιπλέον από την επιχείρηση, παρά τις συνεχείς διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας τους προηγούμενους μήνες για τη δομή των δυνάμεων, τους άξονες της επίθεσης και το μεταπολεμικό καθεστώς. Οι Τούρκοι απείλησαν (και απειλούν) πως θα επιτεθούν κατά της Manbij και του Tell Abyad δήθεν για να ανοίξουν «στρατιωτικό διάδρομο» για την ετσιθελική συμμετοχή τους στην επίθεση εναντίον της al-Raqqah. Επί της ουσίας, η Άγκυρα εκβιάζει ωμά τις ΗΠΑ ώστε να ενταχθεί (έστω αργοπορημένα) στο στρατόπεδο (και κατ’ επέκταση το τραπέζι) των νικητών κατά του ISIS και να αποσπάσει εδαφικά οφέλη. Η προ εβδομάδων επίσκεψη των Danford και McGurk, του Α/ΓΕΕΘΑ και του Ειδικού Προεδρικού Απεσταλμένου των ΗΠΑ προς τον διεθνή αντι- ISIS συνασπισμό, στην Άγκυρα στόχευε να χαλιναγωγήσει την Άγκυρα, διαβεβαιώνοντας την τελευταία πως οι Κούρδοι θα αποσυρθούν από τη Manbij μετά το πέρας της εκπαίδευσης των αραβικών στρατιωτικών δυνάμεων της πόλης και πως δεν θα εισέλθουν στην al-Raqqah. Οι Τούρκοι, βέβαια, ανησυχούν μήπως οι ΗΠΑ παραβιάσουν εκ νέου τις «κόκκινες γραμμές» τους στη Συρία. Άλλωστε ο απερχόμενος Πρόεδρος Barack Obama θα ήθελε να ολοκληρώσει τη δεύτερη προεδρική θητεία του με έναν θρίαμβο εναντίον του ISIS και δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα.

Πώς αντιδρούν όμως ο Vladimir Putin και ο Assad στους τυχοδιωκτισμούς του Erdoğan; Μέχρι πρότινος, ο Ρώσος Πρόεδρος ανεχόταν την προώθηση της Τουρκίας εις βάρος του ISIS με αντάλλαγμα την παύση της στήριξης των ανταρτών στο Χαλέπι εκ μέρους του Erdoğan. Όμως ούτε ο Putin, ούτε ο Assad θα ανεχόταν την κατάληψη της al-Bab από την Τουρκία και την κάθοδο των υποστηριζόμενων από την Τουρκία ανταρτών του FSA πλησίον του Χαλεπίου στην κρισιμότερη μάχη ίσως του πολέμου. Ως εκ τούτου, ο Assad και ο Putin ενεργοποίησαν εκ νέου τους διαύλους επικοινωνίας με τους Κούρδους του Afrin. Άλλωστε τον Σεπτέμβριο οι Ρώσοι μεσολάβησαν μεταξύ Assad και Κούρδων για την επίτευξη ιστορικής συμφωνίας επί τη βάση ομοσπονδίας· οι διαπραγματεύσεις, όμως, κατέληξαν σε αδιέξοδο εξαιτίας της αδιαλλαξίας του Assad. Προχθές, χερσαία στρατεύματα του Assad αναπτύχθηκαν στη στρατιωτική βάση Kuweires νοτίως της al-Bab, με αποστολή να επιτεθούν στη διαφιλονικούμενη πόλη εντός ημερών. Συν τις άλλοις, Ρώσοι στρατιωτικοί παρατηρητές μετέβησαν στον θύλακα του Afrin για να συντονίσουν τις δράσεις τους με τους Κούρδους.

Παρ’ όλο που ουκ ολίγοι «επαΐοντες» (εντός και εκτός Ελλάδας) ισχυρίστηκαν πως οι Putin και Obama θα προδώσουν τους Κούρδους χάριν του Erdoğan, μάλλον συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εν ολίγοις, οι Putin και Obama διατίθενται να χρησιμοποιήσουν τους Κούρδους της Συρίας (στο πλαίσιο της realpolitik) για να «συνετίσουν» τον Erdoğan και να τον μετατρέψουν σε ένα «προβλέψιμο παίκτη» στην αρένα της Συρίας. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να δημιουργήσει «τετελεσμένα γεγονότα», αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχει λόγω της αντίθεσης της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Εάν, μάλιστα, εφαρμόσει εν τέλει ο Donald Trump την πολιτική ύφεσης (détente) με τον Putin, η Τουρκία θα υποβαθμιστεί γεωπολιτικά έτι περαιτέρω και τα περιθώρια τυχοδιωκτισμών θα ελαττωθούν δραματικά.

* Ο Δρ. Σπυρίδων Πλακούδας είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και ερευνητής στο ΚΕΔΙΣΑ. Λέκτορας μερικού χρόνου στη ΣΕΘΑ και το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Τούρκος πρόεδρος Reccep Tayyip Erdogan δήλωσε ότι «αναρωτιέται ποιος είναι πιο βάρβαρος» μεταξύ του Χίτλερ και του Ισραήλ στη διάρκεια συνέντευξής τους που μεταδόθηκε χθες Δευτέρα το βράδυ από ένα ισραηλινό τηλεοπτικό δίκτυο.

Τον Ιούλιο του 2014 εν μέσω της επέμβασης των Ισραηλινών στη Γάζα ο Erdogan είχε κατηγορήσει το Ισραήλ ότι «ξεπέρασε τον Χίτλερ σε βαρβαρότητα», προκαλώντας σάλο.

Οι τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου έγιναν την ώρα που οι δύο χώρες φαίνεται να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους έπειτα από έξι χρόνια.

Αυτή τη φορά ο Erdogan δήλωσε στο ισραηλινό τηλεοπτικό δίκτυο Channel 2 ότι «γνωρίζει πολύ καλά» πόσο ευαίσθητο θέμα είναι να αναφέρεται στον Χίτλερ, ο οποίος ευθύνεται για τη συστηματική εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Και πρόσθεσε: «Εγώ δεν εγκρίνω αυτό που έκανε ο Χίτλερ, όμως δεν εγκρίνω ούτε αυτό που κάνει το Ισραήλ. Όταν πρόκειται για τον θάνατο τόσων ανθρώπων, διερωτώμαι ποιος είναι πιο βάρβαρος».

Επαναλαμβάνοντας την φιλοπαλαιστινιακή του ρητορική που είχε μετριάσει στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, ο Erdogan επεσήμανε ότι του «είναι αδύνατο να ξεχάσει τους εκατοντάδες, τους χιλιάδες ανθρώπους που πέθαναν όταν (ο ισραηλινός στρατός) επιτέθηκε στη Γάζα» το 2014.

Νέο κύμα διώξεων στην Τουρκία - Αποπέμπονται άλλοι 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι

Οι τουρκικές αρχές απέπεμψαν σήμερα σχεδόν 15.000 δημοσίους υπαλλήλους, στρατιωτικούς, αστυνομικούς και άλλους λειτουργούς του Δημοσίου, ενώ έκλεισαν περισσότερα από 500 ιδρύματα και μέσα ενημέρωσης, με τον ισχυρισμό ότι τα πρόσωπα αυτά και τα συγκεκριμένα ιδρύματα έχουν κάποια σχέση με το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, σύμφωνα με επίσημο διάταγμα.

Συνολικά 1.988 μέλη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, 7.586 μέλη της αστυνομίας, 403 άνδρες της χωροφυλακής και περισσότεροι από 5.000 εργαζόμενοι δημοσίων οργανισμών αποπέμφθηκαν σήμερα, σε ένα νέο κύμα διώξεων της Άγκυρας. Περισσότεροι από 110.000 δημόσιοι λειτουργοί συνολικά έχουν αποπεμφθεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, την οποία η κυβέρνηση θεωρεί πως ενορχήστρωσε ο ιερωμένος Fethullah Gulen που ζει στις ΗΠΑ.

Το διάταγμα ανακοίνωσε επίσης το κλείσιμο περισσοτέρων από 500 ιδρυμάτων, 18 φιλανθρωπικών οργανώσεων και εννέα μέσων ενημέρωσης, με την κατηγορία ότι έχουν σχέση με το πραξικόπημα ή διασυνδέσεις με το κίνημα του Gulen.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου