Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Απρ 2011


Αλήθειες και ψέματα γύρω από το

ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους


Το τελευταίο δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel (βλέπε εδώ), που κάνει αναφορά για πίεση του ΔΝΤ προς την Ελλάδα για αναδιάρθρωση του χρέους, έχει κάνει στο μεταξύ τον γύρο του κόσμου, και έχει προκαλέσει αντίστοιχα έκπληξη η άμεση διάψευση από πλευράς των εμπλεκομένων. Ενδιαφέρουσα είναι και η σχετική τοποθέτηση του γνωστού δημοσιογράφου/αναλυτή Μιχάλη Ιγνατίου, ο οποίος επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκάλεσε το σχετικό δημοσίευμα του Spiegel, γράφοντας (βλέπε εδώ): “Αυτό που αντιλήφθηκα εγώ συζητώντας με αρμοδίους είναι ότι το δημοσίευμα του Der Spiegel δεν έχει πηγή το ΔΝΤ διότι ουδείς εκ των δημοσιογράφων επικοινώνησε με το Ταμείο και επίσης ότι οι εμπειρογνώμονες που ασχολούνται με την Ελλάδα «δεν θα έφτυναν στα μούτρα τους» διότι ουσιαστικά η αναδιάρθρωση θα επιβεβαιώσει την δική τους αποτυχία. Όχι μόνο την αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης.”

Η Rubini Global Economics, η δεξαμενή σκέψης του διάσημου οικονομολόγου Νουριέλ Ρουμπινί, έρχεται όμως σήμερα να ταράξει πάλι τα νερά, τονίζοντας, πως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι αναπόφευκτη.

Ποιά είναι η αλήθεια τελικά; Πόσο κοντά είναι πράγματι η χώρα μας στην καταστροφική ομολογουμένως λύση της αναδιάρθρωσης;

Ο Ρουμπινί, καθώς και άλλοι έγκριτοι διεθνείς αναλυτές, ισχυρίζονται, πως η λύση αυτή είναι μονόδρομος και πως θα πρέπει να την περιμένουμε μάλιστα μέσα στο 2011. Χθες είχαμε επίσης τον γκουρού των αγορών, τον Τζ. Σόρος, στην Αθήνα, ο οποίος, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, πρότεινε συντονισμένη αναδιάρθρωση χρέους στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας γενικά.

Ποιο είναι το συμπέρασμα λοιπόν σχετικά με αυτό που μπορούμε και πρέπει να περιμένουμε; Που βάσισε το περιοδικό Spiegel τους ισχυρισμούς του;

Η απάντηση ίσως έρχεται από την Ρωσία, και συγκεκριμένα από το ενημερωτικό portal Russian opinion. Εκεί διαβάζουμε, πως το Spiegel αναφέρει οτι το δημοσίευμα είναι αληθές, αλλά πως το ΔΝΤ δεν θέλει να τοποθετηθεί σχετικά με αυτό δημόσια, λόγου του φόβου για ένα ντόμινο αρνητικών συνεπειών, που ενδέχεται να συμπαρασύρουν και την Πορτογαλία.

Στην ιστοσελίδα της Rubini Global Economics δημοσιεύτηκε εχθές ένα άρθρο της Rebecca Wilder (βλέπε εδώ), το οποίο έχει τον τίτλο: «Η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή» και παρουσιάζει με στοιχεία, πως η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή στην οποία είχε βρεθεί η Αργεντινή πριν ακριβώς δέκα χρόνια. Στο άρθρο αυτό εμφανίζεται η Ελλάδα ως χώρα εγκλωβισμένη μέσα στη δίνη της κοινής μοίρας της Ευρώπης. Γράφει συγκεκριμένα: «Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι στενά αλληλεξαρτώμενο», και καταλήγει, αναφερόμενο στις πιέσεις που ασκούνται στην Ελλάδα: «Αυτό είναι πολιτική καταπίεση» (It’s political repression).

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Πηγή



Ανέκαθεν είχα μεγάλη αγάπη για τη γεωγραφία. Από το δημοτικό, οι πολιτικοί χάρτες που απεικόνιζαν τις χώρες και τα σύνορά τους, με μάγευαν. Ήμουν ικανός να παρατηρώ χάρτες για ώρες! Θυμάμαι ότι στα ανατολικά του Ευρωπαϊκού χάρτη, φάνταζε μια αχανής χώρα, η Ε.Σ.Σ.Δ. Πόσο μεγάλη ήταν, τι μεγάλο πληθυσμό είχε!

Επίσης, υπήρχαν δυο Γερμανίες! Η Δυτική, με πρωτεύουσα τη Βόννη και η Ανατολική με πρωτεύουσα το Βερολίνο.

Πιο κοντά στη χώρα μας, υπήρχε μια σχετικά μεγάλη χώρα, η Γιουγκοσλαβία, η οποία ονομαζόταν σε παλαιότερους χάρτες, Νοτιοσλαυία! Ήταν δηλαδή το κράτος των Σλάβων του Νότου!

Φέτος, ο μεγάλος μου γιος κάνει Γεωγραφία στο σχολείο και επιδιώκω να τον διαβάζω εγώ. Πόσο έχει αλλάξει ο χάρτης! Πως εξηγεί κανείς ότι τεράστιες χώρες δεν υφίστανται πλέον σε ένα 12χρονο παιδί; Πως μπορείς να ισχυριστείς ότι αυτές οι χώρες για τις οποίες μιλάμε σήμερα, θα υπάρχουν σε λίγα χρόνια;

Αυτό βέβαια δεν περιορίζεται στην Ευρώπη, αλλά ισχύει σε μεγάλο βαθμό για όλες τις ηπείρους.

Μπορεί να ακούγεται απίστευτο αλλά φανταστείτε τη γέννηση των παρακάτω κρατών στο προσεχές μέλλον:

Στην Ευρώπη, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη διασπάται σε τρία κρατίδια, το σερβικό, το κροατικό και το μουσουλμανικό.

Η FYROM διασπάται σε αλβανικό κράτος, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα ενώνεται με την Αλβανία και σλάβικο, το οποίο και αντιμετωπίζει ζήτημα επιβίωσης πλέον.

Βορειότερα, στην δυτική Ρουμανία, ο Ουγγρόφωνος πληθυσμός που έχει παραμείνει εκεί εδώ και περίπου 70 χρόνια, ενώνεται με την Ουγγαρία.

Πιο δυτικά, οι Φλαμανδοί και οι Βαλόνοι αποφασίζουν ότι δεν μπορούν να συζήσουν στο τεχνητό κράτος του Βελγίου και ανεξαρτητοποιούνται!

Οι Γροιλανδοί αποφασίζουν ότι καθώς η αλλαγή του κλίματος δημιουργεί ευκαιρίες για εκμετάλλευση του εδάφους και πολύ περισσότερο, του υπεδάφους, πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούν από τη Δανία.

Προχωρώντας στην Βόρειο Αμερική, φυσικά σε αρκετά χρόνια από τώρα, οι Νότιες πολιτείες του Νέου Μεξικού και της Καλιφόρνια, κατοικούνται από Ισπανόφωνους σε συντριπτικό ποσοστό. Η ένωσή τους με το Μεξικό μπορεί να φαντάζει αδύνατη, αλλά μπορεί να το αποκλείσει κανείς;

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Ήδη τον περασμένο μήνα, προστέθηκε ανεπίσημα ένα νέο κράτος στους χάρτες, το Νότιο Σουδάν!

Τα πάντα ρεί λοιπόν και στα σύνορα των κρατών. Οι χώρες που υπάρχουν σήμερα, μπορεί να μην υπάρχουν αύριο. Το θέμα είναι αν υπάρχει τέλος σε αυτό. Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχει. Εκτιμώ ότι στα επόμενα 20 χρόνια, θα έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον δέκα κράτη στον κόσμο. Φυσικά, η οικονομική ένδεια είναι κακός σύμβουλος για όλους τους λαούς, οπότε αν συνεχιστεί η παγκόσμια κρίση, μπορεί να γίνουμε μάρτυρες αδιανόητων αλλαγών σε επίπεδο συνόρων.

Στη χώρα μας άραγε;

Πηγή





«Ως δήλωση που προσφέρει τις χειρότερες δυνατές υπηρεσίες στην κυβέρνηση» χαρακτηρίζουν τα λεγόμενα του κυβερνητικού εκπροσώπου, βουλευτές και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Πεταλωτής «άναψε φωτιές» νωρίτερα την Τρίτη, δηλώνοντας σε εκπομπή του ραδιοφώνου της ΝΕΤ, πως υπάρχει ενδεχόμενο να ζητηθεί η υπερψήφιση με 180 ψήφους του μεσοπρόθεσμου σχεδίου για την οικονομία.

Όμως γνωρίζοντες καλά καταστάσεις εντός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της κυβέρνησης, εκτιμούν πως η δήλωση αυτή του κυβερνητικού εκπροσώπου είχε να κάνει περισσότερο με το εσωτερικό του κόμματος και την πολυπόθητη «πειθαρχία» που επιζητά ο πρωθυπουργός, παρά με οτιδήποτε άλλο.

Πάντως οι ίδιες πηγές επεσήμαναν πως αυτό «δεν είναι καλό σημάδι» και δείχνει πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι «στριμωγμένος στον τοίχο» φοβούμενος μαζική ανταρσία από βουλευτές και στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο πρωθυπουργός βλέπει ξεκάθαρα πως η μέχρι τώρα ακολουθούμενη οικονομική πολιτική δεν έχει προσδώσει τα αναμενόμενα, η κοινωνική έκρηξη είναι προ των πυλών και το εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ «βράζει».

Μοναδικό του όπλο απέναντι σε όλο αυτό τον ορυμαγδό είναι οι προειδοποιήσεις για ενδεχόμενες εκλογές, ενδεχόμενο που προκαλεί πανικό στους πάντες-και ειδικά στους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ- που φοβούνται πως προσφυγή στις κάλπες αυτή την περίοδο σημαίνει και «εκλογικό θάνατο».

Είναι πασιφανές πως η δήλωση του Γ. Πεταλωτή εντάσσεται στη νέα επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης, περί «μαντρώματος» ανταρτών και διαφωνούντων χρησιμοποιώντας κάθε μέσο. Επικοινωνιακή πολιτική για την οποία γράψαμε πρόσφατα.

Στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε χαρακτηριστικά: «Το νέο σύνθημα του Γιώργου Παπανδρέου είναι: Σας αλλάξαμε και σας βουλιάξαμε»…





Προσοχή όμως στα... κρυφά καπέλα.

Έχει τεράστια πολιτική σημασία στούς καιρούς που ζούμε.

Οι προσπάθειες στρατολόγησης, ακόμα και άτυπης η έμμεσης σε κόμματα μικρά και μεγάλα που όλα υπήρξαν κομμάτια του καθεστώτος της μεταπολίτευσης και συνεπώς πολιτικά συνυπεύθυνα για την κατάρρευση της χώρας και μέρος του προβλήματος, ποτέ δεν σταμάτησαν..

Οι προσπάθειες στρατολόγησης, ακόμα και άτυπης η έμμεσης σε κόμματα μικρά και μεγάλα που όλα υπήρξαν κομμάτια του καθεστώτος της μεταπολίτευσης και συνεπώς πολιτικά συνυπεύθυνα για την κατάρρευση της χώρας και μέρος του προβλήματος, ποτέ δεν σταμάτησαν...

Για να μην βρεθούμε την κρίσιμη ώρα παγιδευμένοι να εκτελούμε εντολές μαξιλαριών του συστήματος..

Είναι η τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια να δημιουργήσουν αναχώματα.Γι αυτό θα πρέπει να εξετάζεται προσεκτικά το κάθε τι, πρίν ενεργοποιηθούμε: Αυτοί που ξεκινούν τις πρωτοβουλίες και τα κινήματα και η όποια κομματική τους ιστορία μέχρι και ο πραγματικός τρόπος λειτουργίας και χρηματοδότησής τους.

Για να μην εκμεταλεύονται το θυμό μας και το πάθος μας για δράση και ανατροπή.Για να μην ακυρωθούμε τη δωδέκατη ώρα !

Ας συνταχθούμε με όλη τη δύναμη και το πάθος που έχουμε μέσα μας κατά του συστήματος που διαλύει ραγδαία τις ζωές μας σε πρωτοβουλίες, κινήματα και δράσεις στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, παντού..

Με ξεκάθαρους όμως πολιτικούς όρους και στόχους.

Είναι η ώρα που εμείς οι πολίτες παίρνουμε επιτέλους τη ζωή μας στα χέρια μας.

Για να φέρουμε την ανατροπή...

Γι αυτό πρέπει να θωρακιστούμε.

ΤΩΡΑ!

Πηγή





Στο φως άρθρο-αποκάλυψη του Κόνι Μπρακ

Καλημέρα ταπείνωση!

Η Αθήνα, σε στάση βαθιάς υπόκλισης μπροστά στον Τζορτζ Σόρος –τον ορκισμένο εχθρό μας.
Εκεί δίπλα του, ο πρωθυπουργός.
Εκεί μαζί του, και η «ελίτ» των επιχειρηματιών της χώρας.
Όλοι τους εκεί, να δουν και να ακούσουν τον αρχιπιλότο των ιπτάμενων σπρεντ που μας στόχευσαν. Που μας τσάκισαν.
Υποδοχή «μεσσία», από τους δικούς μας, Που μοιάζει σαν να λένε στην απελπισμένη Ελλάδα…
Ιδού, ο σωτήρας σας!!!
Εύστοχα, η «Ελευθεροτυπία» (05/04/2011) σημειώνει στην τελευταία της σελίδα: «Ο Σόρος, ο φόρος και το κακό συναπάντημα»
Τον βίο και την πολιτεία του αποκαλύπτει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες το βαρυσήμαντο άρθρο του διαπρεπούς αμερικανού δημοσιογράφου Κόνι Μπρακ (New Yorker) που παρουσιάζει σήμερα η ιστοσελίδα.
Εγώ, απλώς, προσθέτω τη διάσημη χρηματοπειρατεία του (το 1990) όταν ανάγκασε τη βρετανική λίρα να εγκαταλείψει τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερών ισοτιμιών αποκομίζοντας προσωπικά κέρδη 1 δις δολ.

Ο κόσμος σύμφωνα με τον Σόρος
Συγγραφέας: Κόνι Μπρακ
Απόσπασμα από άρθρο της επιθεώρησης The New Yorker


Πουθενά αλλού δεν αναλώνει ο Σόρος περισσότερα χρήματα και ενέργεια για την υποστήριξη μίας κυβέρνησης απ’ ό,τι στη ΠΓΔΜ. «Ο Σόρος είναι ο σωτήρας της “Μακεδονίας”», δήλωσε ο φίλος του, Μόρτον Αμπράμοβιτς. H αντιπρόσωπος της ΠΓΔΜ στην Ουάσιγκτον, Λιούμπικα Ασέβσκα, δήλωσε για τα δύο ξεχωριστά δάνεια του Σόρος, ύψους 25 εκατομμυρίων δολαρίων: «Ο λαός ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει. Η αντιπολίτευση έλεγε ότι “αφού δεν σας βοηθούν οι χώρες, θα σας βοηθήσει ένα άτομο;”. Θυμηθείτε, είκοσι πέντε εκατομμύρια δολάρια στη “Μακεδονία” αξίζουν όσο δισεκατομμύρια εδώ… Το γεγονός ότι ο Σόρος βοήθησε την κυβέρνηση είναι πολύ σημαντικό».

Στοιχηματίζοντας επιθετικά στην ΠΓΔΜ, ο Σόρος ενεπλάκη σε μια από εκείνες τις βαλκανικές διαμάχες που, πίσω από φαινομενικά απλά ζητήματα, κρύβουν θανάσιμες περιπλοκές.

Η «Μακεδονία», που συγκίνησε τον Σόρος, ήταν μια επαρχία της Γιουγκοσλαβίας, γνωστή με το όνομα Βαρντάρ Μπανοβίνα˙ το 1945, μετονομάστηκε από τον στρατηγό Τίτο σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ο πληθυσμός της ποικίλει, με το μεγαλύτερο τμήμα της να αποτελείται από Σλάβους, οι πρόγονοι των οποίων έφτασαν στην περιοχή χίλια περίπου χρόνια μετά από τους διασημότερους Μακεδόνες, τον Φίλιππο τον Β΄ και τον γιό του, Μέγα Αλέξανδρο. Εντούτοις, ο Τίτο –εποφθαλμιώντας το μεγάλο τμήμα της ελληνικής Μακεδονίας– ενθάρρυνε την αλυτρωτική ιδέα μιας διακριτής μακεδονικής ταυτότητας.

Οι φόβοι της Ελλάδος αναζωπυρώθηκαν το 1991, όταν το κρατίδιο της Γιουγκοσλαβίας κήρυξε την ανεξαρτησία του ως έθνος με το όνομα «Μακεδονία». Ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους, ο Κίρο Γκλιγκόροφ, ήταν ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Τίτο στην περιοχή και βοήθησε στην εξάπλωση της ιδέας μιας ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας για τους «Μακεδόνες». Ο Γκλιγκόροφ βέβαια δήλωσε ότι το κράτος του δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά οι Έλληνες δεν πείστηκαν.

Το 1992 και το 1993, η κυβέρνηση του Γκλιγκόροφ εξέδωσε νέα σχολικά εγχειρίδια που έδειχναν τα «γεωγραφικά εθνικά σύνορα» να καλύπτουν και ολόκληρο το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας. Η νέα σημαία του κράτους έφερε το σύμβολο της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τέλος, ένας πρόλογος στο Σύνταγμα του 1991 αναφέρει ότι το κράτος δεσμεύεται για την προστασία των «απανταχού Μακεδόνων». Οι Έλληνες δεν ισχυρίζονται ότι το λιλιπούτειο κρατίδιο, με τα δυο εκατομμύρια κατοίκους, αποτελεί αληθινή απειλή γι’ αυτούς προς το παρόν. Η ιστορία τους, όμως, τους έχει διδάξει να κοιτούν μακροπρόθεσμα. Σ’ ένα σενάριο που αρκετοί Έλληνες θεωρούν πιθανό, για παράδειγμα, η ΠΓΔΜ θα μπορούσε, ενδεχομένως, να επιχειρήσει μια εχθρική κίνηση στο μέλλον, σε συνεργασία με τους αδελφούς τους Σλάβους της Βουλγαρίας, οι οποίοι κατείχαν ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδος κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έτσι είχε η κατάσταση όταν ο Σόρος έφτασε στα Σκόπια, την πρωτεύουσα του κράτους, τον Σεπτέμβριο του 1992, στα πλαίσια μιας περιοδείας του στα ανά τον κόσμο τμήματα του ιδρύματός του. Πριν πάει εκεί, βρισκόταν στη Βουλγαρία, όπου ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματός του στη Σόφια του παρουσίασε την κυρίαρχη βουλγαρική άποψη για το θέμα: ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα και ότι οι έντονες προσπάθειες να εδραιωθεί αυτή η ταυτότητα έκρυβαν τις αλυτρωτικές διαθέσεις, τις κληροδοτημένες από τον Τίτο. «Ο Σόρος δεν γνώριζε τίποτα για τη “Μακεδονία”» δήλωσε η Ασέβσκα. «Όταν έφτασε, ήταν επηρεασμένος απόλυτα από τη βουλγαρική προπαγάνδα – και μάλλον είχε μετανιώσει για το ταξίδι του. Έπειτα συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό, τον οποίο τον συμπάθησε αμέσως και ο πρόεδρος παρέθεσε ένα γεύμα προς τιμήν του. Κατά την διάρκεια αυτών των συναντήσεων, άλλαξε τις απόψεις του».

Το ίδιο απόγευμα, ο Σόρος έδωσε μια συνέντευξη τύπου στην οποία ανακοίνωσε ότι αυξάνει κατά ένα εκατομμύριο δολάρια τον προϋπολογισμό του ιδρύματός του στη ΠΓΔΜ, ενώ δήλωσε επίσης ότι μετονομάζει το ίδρυμά του από Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία των Σκοπίων σε Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία της Μακεδονίας – γεγονός που είχε μεγάλη πολιτική βαρύτητα. […]

Στη λογική των «καλών και των κακών», την οποία ο Σόρος ακολουθεί με μεγάλη μεροληψία, οι Έλληνες μεταβλήθηκαν στους «κακούς» της υπόθεσης. Ο ίδιος, δεν πήγε στην Ελλάδα ν’ ακούσει και την άλλη πλευρά. Στις λίγες ώρες που συναντήθηκε με τον Γκλιγκόροφ, πείστηκε, και από τότε επιμένει συχνά σε αυτό, ότι η «Μακεδονία» είναι το μόνο πολυεθνικό κράτος που έχει απομείνει στα Βαλκάνια και ότι η κυβέρνησή του είναι αφοσιωμένη στον πλουραλισμό και τις δημοκρατικές αρχές.[…]

Ο εκτελεστικός διευθυντής του ιδρύματος του Σόρος στα Σκόπια, ο Βλαντιμίρ Μίλτσιν, υποστηρίζει ότι και αυτός είναι προσηλωμένος στις αρχές της ανοικτής κοινωνίας. Ωστόσο, δυσκολεύεται κανείς να συνδυάσει την αφοσίωση στον πλουραλισμό με το δημαγωγικό πάθος που επιδεικνύει ο Μίλτσιν πάνω στο ζήτημα της μακεδονικής ταυτότητας. Ο ίδιος μου έδωσε πολύ προπαγανδιστικό υλικό σχετικά με τη ΠΓΔΜ και την Ελλάδα (που περιλάμβανε και μια συλλογή κειμένων που τιτλοφορούνταν «Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν κατάγονται από τους Αρχαίους Έλληνες»).

Οι προσπάθειες για την επίλυση της συνεχιζόμενης διπλωματικής διένεξης με την Ελλάδα συμπεριλάμβαναν και διμερείς συνομιλίες για την υιοθέτηση μιας σύνθετης ονομασίας όπως είναι οι «Μακεδονία του Βαρδάρη» και «Νέα Μακεδονία». Όμως, σε μια συνέντευξη που πήρα από τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης Μπράνκο Τσερβενκόφσκι, στην οποία παρίστατο και ο Μίλτσιν, οι δύο άνδρες επέμεναν ότι το όνομα δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Ο Μίλτσιν μάλιστα δήλωσε: «Εάν αλλάξουν το όνομα, θα πάω στα βουνά και θα πολεμήσω με τους αντάρτες!».

Τόσο έντονος φανατισμός δεν συνηθίζεται στα ιδρύματα. Στον βαθμό που, σύμφωνα με τους κανόνες του I.R.S. (σ.τ.μ. φορολογική υπηρεσία των Η.Π.Α.), τα ιδρύματα του Σόρος απαλλάσσονται από φορολογικές υποχρεώσεις και λαμβάνουν αφορολόγητες δωρεές (από τον ίδιο τον Σόρος), δεν μπορούν να αναμειγνύονται στις περισσότερες μορφές πολιτικής δραστηριότητας […].

Ο Λούπκο Γκεοργκιέφσκι, ηγέτης της δεξιάς τάσης του αντιπολιτευτικού κόμματος V.M.R.O. (Διεθνής Επαναστατική Μακεδονική Οργάνωση), κατηγορεί το ίδρυμα του Σόρος ότι αποτελεί ουσιαστικά μία «μηχανή κυβερνητικής υποστήριξης». Σχεδόν όλες οι επιχορηγήσεις, υποστηρίζει, πηγαίνουν σε όσους σχετίζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με το κυβερνών κόμμα. Σχετικά μ’ έναν τηλεοπτικό σταθμό που υποστηρίζεται από τον Σόρος, τον Α1, ο Γκεοργκιέφσκι δήλωσε ότι: «[ο σταθμός] συνιστά μια πραγματική εναλλακτική λύση σε ό,τι αφορά το πολιτιστικό του πρόγραμμα. Αλλά στο πολιτικό του πρόγραμμα… βλέπει κανείς τους υπουργούς της παρούσας κυβέρνησης να εμφανίζονται πιο συχνά απ’ ό,τι στην κρατική τηλεόραση».[…]

Από το φθινόπωρο του 1992, ο Σόρος πιέζει έντονα τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν την Π.Γ.Δ.Μ. ως Μακεδονία, ενώ η Ελλάδα θεωρούσε ότι η αναγνώρισή της δεν πρέπει να προκύψει πριν προβεί στις αναγκαίες παραχωρήσεις η άλλη πλευρά σε σχέση με το όνομα, το σύνταγμα και τη σημαία. Τον προηγούμενο Φεβρουάριο, ο πρόεδρος Κλίντον συμφώνησε ν’ αναγνωρίσει τη «Μακεδονία» ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – σε μια προσπάθεια να δείξει ότι δεν θέλει να βλάψει καμία πλευρά. Η Ελλάδα απάντησε με την επιβολή εμπάργκο και ο Κλίντον, έπειτα από συνάντηση που είχε με μέλη του ελληνοαμερικανικού λόμπι, πάγωσε τις διαδικασίες της αναγνώρισης.

Εκείνη τη στιγμή, ένα πρόσωπο, υψηλά ιστάμενο στην κυβέρνηση Κλίντον, μου είπε ότι ο Σόρος μεγιστοποίησε τις προσπάθειές του: «Έγραψε μια αιχμηρή επιστολή στον πρόεδρο, παραλληλίζοντας την πολιτική του με εκείνη του κατευνασμού που επέδειξαν οι Δυτικές Δυνάμεις έναντι της Γερμανίας το 1938», μου είπε το πρόσωπο αυτό. […] Σε δημόσιες εμφανίσεις του κατήγγειλλε την Ελλάδα και το ελληνοαμερικανικό λόμπι. Ασκούσε πίεση στον Στρόουμπ Τάλμποτ και σε άλλα στελέχη του Στέιτ Ντηπάρτμεντ και του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας. Στις συναντήσεις του Μπρέτον-Γουντς, στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο Ιούλιο, ο Σόρος δούλεψε με επιμονή παρασκηνιακά, προσπαθώντας να πείσει κάποια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να βοηθήσουν την Π.Γ.Δ.Μ. (Η Ελλάδα, που κατείχε τότε την προεδρία της Ένωσης, έθεσε βέτο σε κάθε τέτοια προσπάθεια).

Βέβαια, δεν ήταν όλες οι προσπάθειες του Σόρος δημόσιες. Η χρηματοδοτούμενη από αυτόν οργάνωση, Action Council for Peace in the Balkans, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην Π.Γ.Δ.Μ. Τον Φεβρουάριο του 1994, εξέδωσε τη «Λευκή Βίβλο για τη Μακεδονία», η οποία υποστήριζε τις θέσεις της κυβέρνησης της Π.Γ.Δ.Μ. εναντίον της Ελλάδος. Η έκθεση αυτή κυκλοφόρησε στον Λευκό Οίκο, στα γραφεία των υπουργείων, στο Κονγκρέσο και σε εκατοντάδες ανθρώπους των Μ.Μ.Ε. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Μάιο, το ίδιο ίδρυμα εξέδωσε και άλλη έκθεση που επίσης υποστήριζε την ΠΓΔΜ. Σύμφωνα με το κείμενο στο οπισθόφυλλο, η έκθεση είχε προετοιμαστεί από μια «ανεξάρτητη αντιπροσωπεία και των δύο πλευρών». […]

Λίγοι θα διαφωνούσαν με την υψηλή προτεραιότητα που είχε δώσει ο Σόρος στο να σταθεροποιήσει την κατάσταση στην Π.Γ.Δ.Μ. Γιατί, εάν ξεσπούσαν εντάσεις ανάμεσα στη σλαβική πλειοψηφία και την ισχυρή αλβανική μειονότητα, η σύγκρουση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν ευρύτερο βαλκανικό πόλεμο –στον οποίο θα μπορούσαν να εμπλακούν η Αλβανία, η Σερβία, η Βουλγαρία, η Τουρκία και η Ελλάδα. […].

Το πρόβλημα με τον Σόρος, όμως, είναι η ακρότητα των απόψεών του –που πηγάζει από την τάση του να εξιδανικεύει τη μια πλευρά και να δαιμονοποιεί την άλλη– αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εκφράζεται στις ενέργειές του. Εάν ο Σόρος είχε ακολουθήσει μια πιο μετριοπαθή, διπλωματική, οδό από την αρχή, ακούγοντας και τις δυο πλευρές, είναι πολύ πιθανόν ότι –με την επιρροή και τους πόρους που διέθετε– θα ήταν σε θέση να μεσολαβήσει για μια συνεννόηση προτού το πρόβλημα αναχθεί σε μείζον ζήτημα μεταξύ των δυο πλευρών. Στην περίπτωση αυτή, όμως, η παρέμβαση του Σόρος –που αυτοανακηρύχθηκε σε από μηχανής θεό– δεν έκανε τίποτε για να οδηγήσει τη διένεξη σε λύση. αντίθετα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο ζήλος του (και τα χρήματά του) συνέβαλε τα μέγιστα στην αδιαλλαξία της Π.Γ.Δ.Μ. Όπως μου είπε ένα πρόσωπο με σημαντική διπλωματική εμπειρία, «ο Γκλιγκόροφ είναι πολύ έξυπνος, αλλά, μην ξεχνάς, ότι πέρασε τριάντα πέντε χρόνια στην κυβέρνηση του Τίτο – και για να επιβιώσεις σ’ αυτό το σύστημα, πρέπει να είσαι σκληρό καρύδι. Ο Σόρος εξιδανικεύει την εικόνα του Γκλιγκόροφ».

«Ο Σόρος αναλύει την κατάσταση με τους όρους του “άσπρου” και του “μαύρου”», συνέχισε το άτομο αυτό. «Αλλά για μένα, δεν είναι έτσι. Στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει ούτε μαύρο, ούτε άσπρο, και είναι λάθος να την προσεγγίζει κανείς μ’ αυτούς τους όρους».

«Υπάλληλοι» του ΔΝΤ εν ώρα εργασίας!

Έγραψε μεταξύ άλλων ένα καυτό αγόρι
, που συνηθίζει να έρπει για να αναρριχηθεί στα ύπατα αξιώματα της εκφυλισμένης δημοσιογραφίας των κολλητών και των ντιντίδων, πως ήγγυκεν η ώρα να αποδείξει ο λαός ότι μπορεί να καταφέρει περισσότερα από ένα γιαούρτωμα.

Κι αυτό πιστεύει ότι ορισμένοι το εξέλαβαν ως μία έντεχνη αποδοκιμασία των πρωτόγνωρων μορφών διαμαρτυρίας που εκδηλώνονται κατά συρροήν εναντίον του πολιτικού συστήματος της χώρας. Δίχως να εξηγήσει ποιοί είναι οι "απλοί" και ποιοί οι "σύνθετοι" πολίτες στην κοσμοθεωρία του, ισχυρίζεται ότι το
πασπάλισμα με γιαούρτι είναι φαινόμενο που ουδέποτε το έχει ξαναδεί σε τέτοια ένταση. Δεν θα μπορούσε να το είχε δει εξάλλου. Είναι μικρός ηλικιακά και δεν συχνάζει στα Εξάρχεια. Προτιμά το Κολωνάκι.

Πάρα ταύτα, πιστεύει ότι οι λόγοι γι' αυτήν την οργή του κόσμου που ξεχειλίζει είναι προφανείς και θεωρεί ότι πρόκειται για κοινωνική συμπεριφορά που προέρχεται από ευρείας κλίμακας κοινωνικά στρώματα. Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα αν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι κομίζει κάτι νέον στην καθημερινά βαρετή αρθρογραφία, αλλά αυτά γράφει κινούμενος μεταξύ υπεράσπισης των βουλευτών και κέντρισης της συμπάθειας του λαουτζίκου.

Πιστεύοντας ότι ενδιαφέρει η άποψή του τον όποιον άλλο πέρα από το στενό, "αδελφικό" του κύκλο, γνωστοποιεί ότι δεν επιθυμεί ν' ανήκει σ' εκείνους που το παίζουν δημόσιοι κατήγοροι όλων αυτών που με ένα γιαούρτι εκφράζουν την οργή τους και συνεχίζει την αυτοϊκανοποίηση δια χειρός και πληκτρολογίου, θεωρώντας προφανές ότι το χρέος των εκφραστών του δημόσιου λόγου που παριστάνουν τον δημόσιο κατήγορο και επιθυμούν να βρουν και να τιμωρήσουν αυτούς που γιαουρτώνουν, είναι να αναλογιστούν αν υπάρχει άλλος τρόπος για τον μέσο πολίτη προκειμένου να ακουστεί η κραυγή του.

Ξεχνά ότι ο Μουνκ κατάφερε να απεικονίσει εξαιρετικά την "Κραυγή" μέσα από μια ύψιστης μορφής τέχνη. Αμελεί τί θα γινόταν αν οι τοίχοι που ακούμπησε με παλάμες, στημένος, μπορούσαν να κραυγάσουν γι' αυτά που είδαν όταν ήταν συνεργάτης ομορφονιού υπουργού της ΝΔ.

Η παγίδα που έχει πέσει και δεν το γνωρίζει, δεν είναι οι λούμπες στα κειμενάκια που γράφει για ιδεώδη και κοινωνικές αξίες. Είναι η προσπάθειά του να πείσει γι' αυτό που δεν είναι. Να το παίζει δηλαδή αξιοκράτης, όταν η πορεία του βασίζεται στην αναξιοκρατία και σε άλλα οπίσθια προσόντα που διαθέτει και στη στρεβλή εικόνα που προσπαθεί να περάσει ότι παλεύει κι αυτός όπως οι περισσότεροι, με ίσους όρους στον εργασιακό τομέα. Τι να μας πει για την πορεία του, όταν ο βασικός κανόνας είναι η ατιμωρησία των πράξεών του και των έργων του εργοδότη του/ υπουργού.

Κι αν σήμερα κάποιοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα, αυτός δεν είναι σίγουρα ανάμεσά τους. Εκ τούτου, δεν δικαιούται να ομιλεί στο όνομά τους για θεσμούς, να κρίνει και να καταθέτει απόψεις για το τι μπορεί να απορροφήσει κοινωνικούς κραδασμούς, όταν κανενός μήκος κωλόχαρτο δεν είναι ικανό να σκουπίσει τα σκατά που άφησε στο πέρασμά του από δοτές θέσεις.

Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα αν ένα γιαούρτι είναι ικανό να αλλάξει την δική του πορεία. Δεν ξέρω, τελικά, αν τα γιαούρτια βοηθούν στην αλλαγή του ρου της κατηφόρας, αν δεν τα φάνε κάποια στιγμή όσοι παριστάνουν τους δημοσιογράφους δίνοντας ακόμα και την ₭ѽḺ©Ṫ®ỹ℗ȉď@ τους...


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"







Μέσα σε έντονο κλίμα δυσαρέσκειας πραγματοποιείται το ΚΤΕ Οικονομικών με τους βουλευτές να επικρίνουν ανοιχτά την οικονομική πολιτικής της κυβέρνησης.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικά τα λόγια της κυρίας Βάσως Παπανδρέου προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου, όταν ο δεύτερος ολοκλήρωσε την ενημέρωση για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και για τις εγγυήσεις ύψος 30 δισ. ευρώ προς τις τράπεζες, που του είπε «Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής. Όλο λέμε ότι δεν θα πάρουμε νέα μέτρα και στο τέλος τα παίρνουμε».

O υπουργός Οικονομικών αντέτεινε ότι “αναλόγως τι εννοούμε νέα μέτρα. Δεν θα υπάρξουν οριζόντιες περικοπές και μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, αλλά ...
τοπικές ρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις”.

Σύμφωνα, πάντως, με αρκετούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος η φράση της κυρίας Παπανδρέου «εκφράζει την πλειοψηφία των μελών της κοινοβουλευτικής μας ομάδας».
“Θα πάμε σε αναδιάρθρωση σε δύο χρόνια…”

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η κα Βάσω Παπανδρέου εκτίμησε ότι “είναι πιθανό το 2013 να πάμε σε αναδιάρθρωση” με τον υπουργό Οικονομικών να αντιτείνει ότι “δεν θα χρειαστεί”.

Ωστόσο και άλλοι βουλευτές εξέφρασαν έντονο προβληματισμό για την οικονομική πολιτική.

Η κα. Σοφία Γιαννακά δήλωσε χαρακτηριστικά ότι “νιώθω πως θέλω να στηρίξω την κυβέρνηση αλλά είμαστε ανακόλουθοι ως προς τις δεσμεύσεις μας”.

Η δε κα. Νάντια Γιαννακοπούλου, απευθυνόμενη προς τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ήταν ιδιαίτερα αποδοκιμαστική: “Δεν με έχετε πείσει, ως αντιπολίτευση είχαμε ανέβει στα κεραμίδια για τα 28 δισ. προς τις τράπεζες, τώρα κάνουμε τα ίδια!”

Ο υπουργός Οικονομικών υποστήριξε ότι “χρειαζόμαστε ισχυρό τραπεζικό σύστημα για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες”…



Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
  • Κούνδουρος σε μια συνέντευξη στο Βήμα που έκανε πολλούς μεταναστολάγνους να χάσουν τον ύπνο τους…

Πολύ αργά για δάκρυα κύριε. Η ζημιά στην Ελλάδα έγινε. Ρέει το αίμα των χιλιάδων φονευθέντων, ληστευθέντων και βιασθέντων νέων, ηλικιωμένων και παιδιών, Ελλήνων και Ελληνίδων την 20ετία που Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΛΥΜΑΙΝΕΤΑΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΤΕ;

«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».

Περπατά αργά: οι συνέπειες της επίθεσης που δέχθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στο σπίτι του, το οποίο λεηλατήθηκε από τέσσερις αλλοδαπούς που παραλίγο να τον σκοτώσουν, είναι εμφανείς.

- Από εκείνη τη βραδιά τι δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

«Εκείνο το “μην τον κρατάς, πνίξ΄ τον, τον πούστη! ” που φώναζε ο μόνος που άκουσα να μιλάει τσάτραπάτρα ελληνικά. Εγώ πούστης; Καλά το “πνίξ΄ τον”, το “πούστης” τι το θέλανε; (αυτό μας μάρανε… και όχι αυτό καθ εαυτό το γεγονός και το φυλετικό μίσος κάτά κάθε τι Ελληνικού)
«Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της σαν την πουτάνα που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Ελληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως, έγινε. Αυτά είναι συνέπειες του κόμπλεξ κατωτερότητας που έχουν οι Ελληνες. Να ΄ναι καλά οι κυβερνήσεις. Οι Γερμανοί θα έπρεπε να έχουν το κόμπλεξ, όχι εμείς»
.

Λάθος συμπεράσματα κύριε. Δεν έχουν οι Ελληνες κόμπλεξ κατωτερότητας. Νεο-οθωμανοί Αθύρματα διανοούμενοι καλλιτέχνες υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης και πολιτικοί πολιτικά ορθοί -Μειοψηφίες μέσα στον Ελληνικό λαό- έχουν ΥΛΙΚΑ και “ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ” ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ και συμπλέγματα.

- Τι το ιδιαίτερο είχε το περιστατικό και σας κάνει να αισθάνεστε έτσι;

«Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ηθελαν να σκοτώσουν. Εναν άλλον κύριο εδώ παρακάτω τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις που γλίτωσα. Κρατούσαν το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου και ίσα που ανέπνεα λίγο από το πλάι. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική, όπως θες πες το. Ηταν μίσος. Γιατί αυτό που ήθελαν να πάρουν το είχαν πάρει. Τους το έδωσα. Πήγα στο χρηματοκιβώτιο και τους έδωσα ό,τι είχα. Μπήκαν σε ένα σπίτι που για εκείνους ήταν το Λούβρο και εγώ τους πήγα στο χρηματοκιβώτιό μου να τους δώσω ό,τι λεφτά είχα. Από την ταραχή μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αριθμό του κωδικού και έκανα ένα λάθος. Μου κοπάνησαν το κεφάλι στο ατσάλι. Μια και δυο και τρεις φορές. Επί δεκαπέντε ημέρες το πρόσωπό μου ήταν μαύρο από το σκοτωμένο αίμα».

- Ετυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό μετά το περιστατικό; Και αν ναι,τι έγινε;

«Μετά το επεισόδιο βρέθηκα συνεπιβάτης στο αυτοκίνητο ενός φίλου δικηγόρου. Ηρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι”. Εγώ, που είχα περάσει αυτά που είχα περάσει, του λέω “δώσ΄ του κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε λοιπόν ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα. Πήδηξα έξω σαν να ΄μουν 18 χρόνων, τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσυρα με μια κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ΄πα “βρες το”. Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσουρνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπω ση που έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας».
«Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το περιστατικό που έζησα κακιά στιγμή, αλλά έτσι θα το εξευτέλιζα. Δεν ήταν σαν το τραμ που με πάτησε στον δρόμο εξαιτίας μιας αδεξιότητάς μου. Ηταν το γέννημα ενός στάτους πολύ ευρύτερου που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα. Η ταπείνωση ενός έθνους σε σημείο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς στον δρόμο χωρίς το καρδιοκτύπι μη τυχόν του τύχει το απρόσμενο κακό. Οπως μου είπε ο αστυνομικός διευθυντής που με βρήκε τότε, “η Αθήνα είναι μια ανοχύρωτη πόλη που κυριαρχούν ο φόβος, η ανησυχία και το απρόσμενο”. Ο καθένας μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και ο καθένας μπορεί να υποστεί το οτιδήποτε. Η Αστυνομία, σύμφωνα με τα λόγια του, μπορεί να κάνει πάρα πολύ λίγα πράγματα και ακόμη λιγότερα να κυνηγήσει, πόσο μάλλον να καταδικάσει…»

Πόσο θα κρατήσει η αναλαμπή… Και πλέον δεν επαρκεί μια συνέντευξη αναγνώρισης μιας συλλογικής ιδεοληψίας για να ξεπλύνει το αίμα…


Το δημοσίευμα του «Der Spiegel» για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους προκάλεσε δικαιολογημένες απορίες και αντιδράσεις κυρίως επειδή οι δημοσιογράφοι του γερμανικού περιοδικού ενέπλεξαν στα σενάρια και τους εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. O κάθε άνθρωπος που πληροφορείται ότι το Ταμείο απαιτεί το «κούρεμα» του χρέους λογικά ανησυχεί, διότι εάν σηκώσουν τα χέρια ψηλά οι δανειστές μας, εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Προφανώς να σταθούμε μόνοι μας μπροστά στο εκτελεστικό απόσμασμα και να τραβήξουμε και τη σκανδάλη.

Είναι σίγουρα ελπιδοφόρο ότι αντίθετα από τους παγκόσμιους τζογαδόρους -ανάμεσά τους και αρκετοί από τους μόνιμα απαισιόδοξους δικούς μας- οι άνθρωποι του Ταμείου έσπευσαν αμέσως να διαψεύσουν την είδηση και μάλιστα εξήγησαν κάτι που ίσως να μη γνώριζαν οι «σπεκουλαδόροι»: ότι για να γίνει η εκταμίευση του δανείου πρέπει κάθε φορά ο κ. Πολ Τόμσεν και οι συνεργάτες του να πείσουν με στοιχεία τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου για την ορθότητα της έκθεσης που καταθέτουν. Με λίγα λόγια, πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία όσα υποστηρίζουν οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου.

Πρέπει να προβληματιστεί η ελληνική κυβέρνηση εάν όντως έχουν έτσι τα πράγματα, και εάν τα διάφορα δημοσιεύματα εναντίον της Ελλάδας δεν προέρχονται από επίσημες πηγές. Αυτό που αντιλήφθηκα εγώ συζητώντας με αρμοδίους είναι ότι το δημοσίευμα του «Der Spiegel» δεν έχει πηγή το ΔΝΤ διότι ουδείς εκ των δημοσιογράφων επικοινώνησε με το Ταμείο και επίσης ότι οι εμπειρογνώμονες που ασχολούνται με την Ελλάδα «δεν θα έφτυναν στα μούτρα τους» διότι ουσιαστικά η αναδιάρθρωση θα επιβεβαιώσει την δική τους αποτυχία. Οχι μόνο την αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης.

Βέβαια, το βασικό ερώτημα είναι εάν η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα του «κουρέματος» του χρέους, όπως διαπιστώνουν μεγάλοι οικονομολόγοι και ομολογούν και κάποιοι εκ των Ελλήνων «χειριστών» της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας. Ενας οικονομολόγος με έδρα την Ουάσιγκτον μου εξήγησε πως εάν όντως η χώρα μας βρίσκεται έξω από την πόρτα της αναδιάρθρωσης σημαίνει ότι τα μέτρα που πρότεινε και υιοθέτησε η κυβέρνηση με την βοήθεια του Ταμείου και της Ε.Ε. απέτυχαν παταγωδώς. Και εάν το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν έχει επιτύχει μέχρι σήμερα, αντίθετα οδηγεί σε αδιέξοδο, αυτόματα ο καθείς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κάποιοι δεν υλοποίησαν τις υποσχέσεις τους, με αποτέλεσμα οι θυσίες του ελληνικού λαού πετάχθηκαν στο πηγάδι.

Μιλώντας με παράγοντες που γνωρίζουν την ακριβή κατάσταση της οικονομίας και τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης, πληροφορήθηκα ότι δεν υπάρχει συνεργασία μεταξύ των αρμοδίων υπουργών και ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου συναντά σφοδρές αντιδράσεις από τους ίδιους τους συναδέλφους του με τους οποίους πρέπει να εργαστεί, και από κοινού να φτάσουν στο στόχο, που είναι η σωτηρία της οικονομίας. Οταν οι δανειστές του ΔΝΤ γνωρίζουν ότι οι αρμόδιοι υπουργοί ανταγωνίζονται ποιος θα κάνει τα λιγότερα, γιατί να διαμαρτυρόμαστε όταν κυκλοφορούν σενάρια για αναδιάρθρωση, ακόμα και πτώχευση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι αυτό που φαίνεται στους ξένους: ότι δηλαδή ο υπουργός Οικονομικών είναι ο μόνος που ενδιαφέρεται να πετύχει το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Η διάσωση της οικονομίας δεν θα επιτευχθεί εάν δεν πιστέψουν το στόχο όλοι, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο αρμόδιο της κυβέρνησης. Με τα σημερινά δεδομένα και με τη σκέψη του πρωθυπουργού μόνιμα στραμμένη στη διεθνή πολιτική σκηνή, οι ελπίδες όλο και λιγοστεύουν...

Συμπληρωματικές πληροφορίες μιλούν για εκμετάλλευση, από μέρους της Τουρκίας, της Νατοϊκής απόφασης -συναινέσει Ελλάδας / Τουρκίας- να μην πετούν ελληνικά και τουρκικά αεροπλάνα σε απόσταση 30 μιλίων από τα Δωδεκάνησα, με αποτέλεσμα η Τουρκία να εκλάβει την απόφαση ως απόδειξη του γεγονότος ότι τα ελληνικά νησιά σε αυτή την περιοχή δεν έχουν υφαλοκρηπίδα!
Να πώς εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι μιαν -πολύ φαινομενικά όμως- αθώα απόφαση, με αποτέλεσμα να διεκδικούν ολόκληρο εναέριο και θαλάσσιο της περιοχής χώρο...


Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις βουλευτών ο υπουργός Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, αποκάλυψε απλά ότι το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ανεκάλυψε εκ των υστέρων ότι το ιταλικό ερευνητικό πλοίο, που εκτελούσε εργασίες τοποθέτησης καλωδίων ιταλοϊσραηλινών συμφερόντων ανοικτά της Κάσου, και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ είχε υποχρεωθεί παράνομα να ζητήσει και τουρκική άδεια για συνέχιση των εργασιών του μέσα στην ελληνική περιοχή!

Το υπουργείο Εξωτερικών, εξάλλου, που αρχικά διαβεβαίωνε πως δεν είχε ζητηθεί από το ιταλικό πλοίο και η τουρκική άδεια για εξακολούθηση των εργασιών του, με οποιονδήποτε εν προκειμένω τρόπο δεν αντέδρασε!

Κι όμως, φίλη σύνταξη, 300 ολόκληρα χιλιόμετρα απέχει η Κάσος από την Τουρκία με παράλληλη παρεμβολή της Καρπάθου και της Ρόδου, με την Τουρκία να μην έχει έννομα συμφέροντα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην περιοχή της Κάσου.

Έτσι -σύμφωνα με ελληνικές δημοσιογραφικές πηγές- το υπουργείο Άμυνας ανακάλεσε τις άδειες στο ιταλικό σκάφος για έρευνες ανοικτά της Πελοποννήσου.

Συμπληρωματικές πληροφορίες μιλούν για εκμετάλλευση, από μέρους της Τουρκίας, της Νατοϊκής απόφασης -συναινέσει Ελλάδας / Τουρκίας- να μην πετούν ελληνικά και τουρκικά αεροπλάνα σε απόσταση 30 μιλίων από τα Δωδεκάνησα, με αποτέλεσμα η Τουρκία να εκλάβει την απόφαση ως απόδειξη του γεγονότος ότι τα ελληνικά νησιά σε αυτή την περιοχή δεν έχουν υφαλοκρηπίδα!

Να πως εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι μιαν -πολύ φαινομενικά όμως- αθώα απόφαση, με αποτέλεσμα να διεκδικούν ολόκληρο εναέριο και θαλάσσιο της περιοχής χώρο.

Ας γίνει και για την Κύπρο αλλά και για την Ελλάδα το γεγονός αυτό παράδειγμα προς αποφυγήν παρόμοιων, φαινομενικά λέμε και πάλι, χειρονομιών / αποδοχών από μέρους μας.

Και το συνεπακόλουθο που προκύπτει ερώτημα: Γιατί ακυρώθηκε η διεξαγωγή ερευνών στα ανατολικά της Πελοποννήσου μόνο και όχι και στα νερά της Κάσου;

Διαβάστε το παρακάτω... και βγάλτε τα συμπεράσματα σας...
Eίναι τελικά τόσο ευαίσθητοι όσο λένε; Ή μήπως..."Είναι πολλά τα λεφτά Άρη..";...
Άραγε υπάρχουν αντίστοιχες οργανώσεις που ενδιαφέρονται για τους Έλληνες; έστω και το 1/20 του αριθμού των οργανώσεων που "ασχολούνται" με τους λαθρομετανάστες;...
Και γιατί δεν ασχολείται κανείς με τους Έλληνες; Είμαστε κατώτερου Θεού άνθρωποι ή όποιος ασχολείται με τους Έλληνες απλά δεν επιδοτείται;...
Γιατί για τους αλλοδαπούς "βρέχει" επιδοτήσεις και για τους Έλληνες "βρέχει" μέτρα;....
Και ένα τελευταίο... Δεν φτάνει ρε μάγκες που έχετε στήσει ολόκληρο "σύστημα"... Τώρα φτιάχνετε και οδηγούς;
Γιατί; ...Για καλύτερη οργάνωση της "ευαισθησίας";

Το παρακάτω άρθρο προέρχεται από εδώ

Πόσοι και ποιοί δραστηριοποιούνται στο χώρο των μεταναστών; Πού, με ποιό αντικείμενο και ποιές πηγές χρηματοδότησης; Το θολό κι ανεξιχνίαστο τοπίο των μεταναστών στην Ελλάδα έρχεται να «φωτίσει» ένας οδηγός με μία συστηματική και ολοκληρωμένη καταγραφή των Μη κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και των Φορέων Μεταναστών (ΦΜ), συλλόγων ή οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται στην ελληνική επικράτεια σε θέματα μετανάστευσης.

Πρόκειται για μία έρευνα του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου, σε συνεργασία με διάφορες οργανώσεις, που πραγματοποιήθηκε χάρη σ’ ένα πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών, με χρηματοδότηση από κοινοτικούς πόρους κατά 75% και από εθνικούς κατά 25%.

Μέσα από τις περίπου 350 σελίδες του Οδηγού πραγματοποιείται μία αποτίμηση της παρουσίας των μεταναστών στην Ελλάδα, ως χώρας υποδοχής, αλλά και οι βασικές διαστάσεις της παρουσίας των ΜΚΟ και των ΦΜ στην ελληνική κοινωνία των πολιτών.

Το υλικό συλλέχτηκε το τελευταίο εξάμηνο του 2009, με ερωτηματολόγια τυπικών και άτυπων φορέων, σ’ όλη την ελληνική επικράτεια και ενημερώθηκε το 2010.

Ερωτηματολόγια που συμπληρώθηκαν με προσωπικές συνεντεύξεις, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, ο επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος αν. καθηγητής Απόστολος Παπαδόπουλος, ώστε να προσφέρουν μία πληρέστερη εικόνα των χαρακτηριστικών, της ποικιλίας και των ιδιαιτεροτήτων τους.

Πρόκειται, όπως επισημαίνει ο κ. Παπαδόπουλος, για «ένα χρήσιμο εργαλείο, τόσο για την ελληνική πολιτεία, όσο και για τη δικτύωση φορέων που εμπλέκονται στην υλοποίηση δράσεων για την ένταξη των μεταναστών, αλλά και για τους ίδιους τους μετανάστες και τις οργανώσεις τους».

Συνολικά καταγράφηκαν 375 φορείς, εκ των οποίων 297 επίσημα αναγνωρισμένοι και 78 ανεπίσημοι ή άτυποι. Για κάθε φορέα με καταστατικό, στον οδηγό αφιερώνεται μία σελίδα με όλα τα στοιχεία του.

Η απογραφή κινείται σε δύο κατηγορίες: αφενός τις ΜΚΟ (καταγράφηκαν 185) που ιδρύθηκαν στην πλειοψηφία τους (73%) από Έλληνες και ασχολούνται με μία ή περισσότερες πτυχές του μεταναστευτικού ζητήματος στη χώρα - ανθρώπινα δικαιώματα, ένταξη, καταπολέμηση του ρατσισμού κλπ - και αφετέρου τους συλλόγους - οργανώσεις (καταγράφηκαν 190), που κατά το 90% συστάθηκαν από μετανάστες και απευθύνονται σε συγκεκριμένες εθνότητες.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, οι ΜΚΟ δραστηριοποιούνται περισσότερο σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα, ενώ οι ΦΜ αυτοχρηματοδοτούν τις δράσεις τους. Μια άλλη σημαντική διαφορά ανάμεσα στις δύο κατηγορίες είναι ότι οι μεν ελληνικές ΜΚΟ έχουν μία σχετικά σταθερή αριθμητική παρουσία που, όμως, άρχισε να φθίνει τα τελευταία χρόνια, ενώ οι ΦΜ έχουν μία σταδιακά αύξουσα, με «εκτόξευση» (κατά 73% του συνόλου) την δεκαετία του 2000, γεγονός που συνδέει την ίδρυση των φορέων αυτών με την ραγδαία αύξηση του μεταναστευτικού πληθυσμού στην Ελλάδα και τη νομιμοποίησή του.

Σχετικά με τα αντικείμενα ενασχόλησης η έρευνα καταδεικνύει ότι οι ελληνικές ΜΚΟ στοχεύουν περισσότερο στην κοινωνική ένταξη των μεταναστών (70,9%), στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους (70,1%), στην ενασχόληση με τον πολιτισμό τους (44,8%), στην εκπαίδευση και κατάρτισή τους (43,3%) και τέλος στην ψυχοκοινωνική στήριξή τους (42,5%).

Αντίθετα, οι ΜΚΟ και οι ΦΜ στοχεύουν κυρίως στη διατήρηση του πολιτισμού των μεταναστών (91,4%), στη στήριξη των μελών της κοινότητάς τους (82,8%), στην κοινωνική ένταξη (58,9%) και στην εκπαίδευση- κατάρτισή τους (52,8%).

Μέσα από την παρούσα έρευνα δεν φαίνεται να υπάρχει γραμμική σχέση ανάμεσα στη γεωγραφική κατανομή του αλλοδαπού πληθυσμού στην Ελλάδα, με εξαίρεση βέβαια ότι το μεγαλύτερο μέρος συγκεντρώνεται στην Αττική, όπου σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΥΠΕΣΔΑ το 2009 οι άδειες παραμονής αλλοδαπών ανέρχονταν σε 210.200 σε σύνολο 518.675 σε όλη τη χώρα.

Στην Αττική υπάρχουν 290 φορείς, 77,3% του συνόλου, στην Κεντρική Μακεδονία 5,6%, στην Κρήτη 4,8%, στη Δ. Ελλάδα 3,2% και στη Θεσσαλία 2,4%. Αξίζει να σημειωθεί, όπως επισημαίνει η έρευνα, ότι τα 2/5 των φορέων επεκτείνουν τη δράση τους στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας.

Σε αντίθεση με τις ελληνικές ΜΚΟ που στηρίζουν τους μετανάστες ανεξαρτήτως εθνότητας, οι ΦΜ λειτουργούν σε επίπεδο εθνοτήτων και μάλιστα τοπικό. Έτσι παρατηρείται ότι στο σύνολο των επίσημα αναγνωρισμένων φορέων οι Αλβανοί (21,4%) έχουν την πρωτοκαθεδρία ακολουθούν οι Ινδοί και οι Νιγηριανοί (6,9%), οι Κινέζοι (4,8%), οι Ουκρανοί (4,1%), οι Μπαγκλαντεσιανοί, οι Γεωργιανοί και οι Μολδαβοί (3,4%). Αντίθετα στους ανεπίσημους φορείς την πρώτη θέση έχουν οι Φιλιππινέζοι (25,5%) και ακολουθούν: Αλβανοί (11,8%) και Ινδοί, Πακιστανοί και Παλαιστίνοι (7.8%).

Το 50% των ελληνικών ΜΚΟ αριθμεί λιγότερα από 50 μέλη, ενώ μόνο ένα 12% ξεπερνά τα 500. Μία πιο ισορροπημένη εικόνα παρουσιάζουν οι ΦΜ, καθώς μόνο το 21,5% απ’ αυτούς έχουν λιγότερα από 50 εγγεγραμμένα μέλη, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι το 23% έχουν περισσότερα από 500 μέλη.

Με εξαίρεση την πολύ-εθνοτική οργάνωση μεταναστών, όπως είναι το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, παρά τις προσπάθειες δικτύωσης απουσιάζει μία ομοσπονδία συλλόγων-οργανώσεων μεταναστών, ενώ όπως παρατηρείται από την έρευνα ως βασικότερος λόγος ύπαρξης των ΦΜ είναι η διευκόλυνση της νόμιμης παραμονής στη χώρα.

Στην Ελλάδα, παρά τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των ΜΚΟ την τελευταία 15ετία, το τοπίο σχετικά με την παρουσία και την λειτουργία τους παραμένει θολό, καθώς ακόμη σήμερα σοβαρές οργανώσεις ,με δομή και έργο, συνυπάρχουν με ανενεργές «οργανώσεις-σφραγίδα».

Όπως καταγράφουν άλλες έρευνες που αναφέρονται εισαγωγικά στον οδηγό, οι Έλληνες, σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους, ενδιαφέρονται πολύ λίγο για συλλογικές προσπάθειες και ΜΚΟ. Βασικός λόγος φαίνεται να είναι ότι η μαζική εμφάνιση των ΜΚΟ στη χώρα μας εξαρτήθηκε από πολιτικές αποφάσεις, εκ των άνω προς τα κάτω, και όχι το αντίθετο. Όσο για την αποτελεσματικότητά τους είναι πολύ χαμηλή, όπως και η σημασία που δίνουν στα ζητήματα διαφάνειας και λογοδοσίας, αλλά και συνεργασίας μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά, όπως επισημαίνει η έρευνα, ούτε η αξιόλογη δράση πολλών ΜΚΟ δίνει τη δυνατότητα ενεργής συμμετοχής τους στη δημόσια διαβούλευση, στον σχεδιασμό και λήψη των αποφάσεων.

Το μεταναστευτικό ζήτημα, άρχισε να τίθεται στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1980, με κρίσιμη την δεκαετία του 1990 όταν η χώρα μας δέχτηκε το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών σε σχέση με το μέγεθός της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να φθάσει σήμερα να φιλοξενεί πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες, και να έχει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ακόμα και σήμερα ένα 35-50% των μεταναστών χωρίς νομιμοποίηση.

Όπως επισημαίνει ο οδηγός οι μετανάστες ήρθαν στη χώρα μας σε δύο κύματα. Το πρώτο μέχρι τα μέσα του 1990, όπου κυριαρχούσαν οι Αλβανοί και το δεύτερο μετά το 1995, με αύξηση της συμμετοχής, από άλλες βαλκανικές χώρες, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, το Πακιστάν, την Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, στην δεκαετία του 2000.

Σύμφωνα με μελέτες η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα έχει πενταπλασιαστεί από το 1988 μέχρι το 2004, ενώ ταυτόχρονα η μέση διάρκεια παραμονής του μισού εξ αυτών υπερβαίνει τα 8 χρόνια.

Όταν το Φθινόπωρο του 2008, η κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε το πρώτο πακέτο εγγυήσεων του δημοσίου προς τις Τράπεζες, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, είχαν χαλάσει τον κόσμο! Τα θυμάστε, δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του 2009, ο κ. Παπανδρέου για να ενισχύσει το επιχείρημά του ότι λεφτά υπάρχουν, έλεγε ότι «βρέθηκαν δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια για τις τράπεζες»! Ο κόσμος βέβαια τον πίστεψε. «Αφού βρέθηκαν για τις τράπεζες, θα υπάρχουν και για εμάς», σκέφτηκαν.

Με την άνοδο του κ. Παπανδρέου στην εξουσία, όχι μόνο δεν υποχρέωσε τις τράπεζες να επιστρέψουν αυτά τα χρήματα (οι τράπεζες εγγυήσεις και ομόλογα του ελληνικού δημοσίου πήραν και όχι ρευστό, γιατί λέχθηκε και αυτό), αλλά συνέχισε την ίδια ακριβώς πολιτική!

Σήμερα οι εγγυήσεις του δημοσίου προς τις ελληνικές τράπεζες ανέρχονται περίπου στα 100 δις ευρώ!

Το δάνειο που πήραμε από την τρόϊκα είναι 110 δις ευρώ!

Προφανώς και δεν ισχυριζόμαστε ότι το δάνειο των 110 δις πήγε στις Τράπεζες.

Ο ελληνικός λαός, όμως, δικαιούται να μάθει:

Πώς χρησιμοποίησαν οι Τράπεζες τα χρήματα που πήραν από τις εγγυήσεις του δημοσίου;

Που τα διοχέτευσαν;

Μήπως, η Ν.Δ. πρέπει να επαναφέρει το αγαπημένο ερώτημα του κ. Παπανδρέου:

«Που πήγαν τα λεφτά Γιώργο;»

Γιατί την πραγματική οικονομία δεν πήγαν!

Κ.Ρ.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

  • Κάτι συμβαίνει στο παρασκήνιο... Ένας περίεργος μηχανισμός κάτι ετοιμάζει στην αγορά με ορόσημο την 15η Απριλίου
Τις τελευταίες μέρες πολλά και ενδιαφέρον συμβαίνουν στο παρασκήνιο το οικονομικό και χρηματιστηριακό. Κάτι συμβαίνει στο παρασκήνιο του χρηματιστηρίου ένας περίεργος μηχανισμός που περιλαμβάνει και την Goldman Sachs κάτι ετοιμάζει. Ήδη στελέχη της GS βρίσκονται στην Ελλάδα και το αμέσως επόμενο διάστημα οι επαφές θα πυκνώσουν ακόμη περισσότερο.

Η GS προφανώς θέλοντας να στηρίξει το σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων.

Κύκλοι που παρακολουθούν και γνωρίζουν όσα συμβαίνουν στο οικονομικό και πολιτικό παρασκήνιο αναφέρουν ότι προσεχώς θα ανεβάσουν την αγορά οι ξένοι με προφανή στόχο τις αποκρατικοποιήσεις. Ωστόσο ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί αν θα προηγηθεί η ολοκλήρωση του κύκλου της διόρθωσης δηλαδή να προηγηθεί μια σημαντική πτώση της αγοράς πολύ σύντομα για να ακολουθήσει επίσης σε σύντομο χρονικό διάστημα η άνοδος του χρηματιστηρίου. Φαίνεται ότι όσο πλησιάζουμε προς τις 15 Απριλίου τόσο το σχέδιο αυτό θα βαίνει προς υλοποίηση....

Στις 15 Απριλίου θα ανακοινωθούν νέα μέτρα και κατ΄ ουσία νέο μνημόνιο από την κυβέρνηση και εκεί παίζεται ίσως το τελευταίο χαρτί της κυβερνώσας παράταξης.

Η Goldman Sachs θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.
Ήδη έχει πάρει κάποιες θέσεις, έκλεισε άλλες ενώ είναι παράδοξο πρόσφατα έκλεισε και long θέσεις. Στο παρασκήνιο συμβαίνουν πολλά. Δεν γνωρίζουμε όλες τις πτυχές του παρασκηνίου, μας διαφεύγουν κομμάτια του πάζλ.

Όμως προσέξτε. Κάτι ετοιμάζεται στην αγορά και πολύ σύντομα θα ξεδιπλωθεί.
Εμείς πάντως προσπαθούμε να σας προειδοποιήσουμε. Δεν σας βοηθάμε καθώς δεν ξέρουμε όλες τις πτυχές του σχεδίου αλλά απλά λέμε κάτι ετοιμάζεται….

Αναδιάρθρωση χρέους και αποκρατικοποιήσεις στην ατζέντα Κυβέρνησης με Goldman Sachs που βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα…

Κορυφαία στελέχη της Goldman Sachs, του αμερικανικού επενδυτικού οίκου ο οποίος διαδραμάτισε ένα ξεκάθαρα αρνητικό ρόλο στην πορεία εκτροχιασμού της οικονομίας επισκέπτονται την Ελλάδα. H παρουσία της Goldman Sachs έχει ως στόχο να προτείνει λύσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους καθώς και να συμμετάσχει ενεργά στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Η παρουσία της Goldman Sachs ίσως να σηματοδοτεί και αλλαγή στάσης και τάσης στο ελληνικό χρηματιστήριο, στις τράπεζες και στις μεγάλες εταιρίες από short σε long. Προσεχώς θα αποκαλυφθούν οι πραγματικές προθέσεις.

Πολλοί μπορεί να έσπευσαν να διαψεύσουν το δημοσίευμα του Γερμανικού Der Spiegel για τα περί αναδιάρθρωσης αλλά η ουσία είναι ότι η Ελλάδα εξετάζει την αναδιάρθρωση χρέους. Το ελληνικό κράτος απέτυχε να διαμορφώσει ένα πλαίσιο υγιούς λειτουργίας της οικονομίας η οποία χρεοκόπησε και έτσι έδωσε λαβή σε επενδυτικούς οίκους όπως η Goldman Sachs να κερδοσκοπήσουν άγρια μέσω των CDS των παραγώγων των ομολόγων. Σημειώνεται ότι στην Goldman Sachs απευθύνθηκε το ελληνικό δημόσιο επί κυβέρνησης Σημίτη ώστε με λογιστικές αλχημείες και με το γνωστό swaps να βελτιωθούν τα δημόσια οικονομικά.

Ταυτόχρονα αυτοί που εξώθησαν στην χρεοκοπία την οικονομία εμφανίζονται – στηριζόμενοι στην τεχνογνωσία τους – ως οι πεφωτισμένοι προτείνοντας λύσεις εξόδου από το αδιέξοδο.

Η Goldman Sachs είναι γεγονός ότι είχε διαδραματίσει περίπου πρωταγωνιστικό ρόλο στις αρνητικές εξελίξεις στην Ελλάδα, ωστόσο γεγονός είναι ότι μετά τις τελευταίες συναντήσεις της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας με αξιωματούχους του προέδρου Ομπάμα στις ΗΠΑ οι αμερικανικοί επενδυτικοί οίκοι αρχίζουν να αποκτούν πάλι πρόσβαση στην πολιτική εξουσία της Ελλάδος.

Από στιγματισμένοι επενδυτικοί οίκοι πλέον κατατάσσονται σε αυτούς που μπορεί το ελληνικό κράτος να συνεργαστεί.

Στο πλαίσιο αυτό έφθασαν την Κυριακή στελέχη της Goldman Sachs και θα έχουν επαφές με πλήθος θεσμικών παραγόντων.

Με βάση πληροφορίες οι προτάσεις τους εστιάζονται στα εξής κομβικά ζητήματα.
  1. Στην αναδιάρθρωση χρέους και συγκεκριμένα στην λύση της επιμήκυνσης του παλαιού χρέους των 340 δις ευρώ.
  2. Το σχέδιο αποκρατικοποιήσεων των 50 δις ευρώ αποτελεί πρόσφορο έδαφος για υπερκέρδη για τους ξένους που θέλουν να διαχειριστούν τέτοιες υποθέσεις…

Η αναδιάρθρωση εξετάζεται σοβαρά…

Όπως έχει τονιστεί πρόσφατα το ελληνικό δημόσιο εξετάζει την αναδιάρθρωση του παλαιού χρέους μέσω επιμήκυνσης.

Οι εναλλακτικές λύσεις που έχουν εξετασθεί είναι κατά βάση 3 τουλάχιστον με βάση το ρεπορτάζ το οποίο στηρίχθηκε σε πηγή στο υπουργείο Οικονομικών.
  1. Το ελληνικό δημόσιο μέσα στο 2012 να ζητήσει από τους μεγάλους κατόχους ομολόγων δηλαδή την ΕΚΤ κυρίως και τις ελληνικές τράπεζες αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές αντί να πάρουν πίσω το κεφάλαιο τους στην λήξη να ανανεωθεί η διάρκεια του ομολόγου για 5 ή 7 χρόνια. Π.χ. ομόλογο που λήγει το 2012 να λήξει το 2017 ή 2019. Οι όροι των ομολόγων δεν θα αλλάξουν αλλά το μόνο που θα συμβεί είναι επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής.
    Σε αυτή την περίπτωση το ελληνικό δημόσιο θα απευθυνθεί σε group επενδυτών κατόχων ελληνικών ομολόγων.
  2. Η Ελλάδα στηριζόμενη στην Ευρώπη και στους μηχανισμούς που έχουν δημιουργηθεί ζητάει από τις διεθνείς αγορές όλα τα ομόλογα λήξης από 2 έως 5 χρόνια να ενταχθούν σε καθεστώς επιμήκυνσης με τροποποιημένους δηλαδή καλύτερους όρους. Δηλαδή να υπάρξει αλλαγή στα κουπόνια και στις αποδόσεις.
  3. Η 3η λύση που εξετάζεται είναι να επαναγοραστεί μέρος του χρέους όχι όμως μόνο μέσω των κεφαλαίων που θα αντληθούν από τις αποκρατικοποιήσεις αλλά κυρίως μέσω ενός πολλαπλού σχήματος.
Το πλέον σημαντικό στοιχείο σύμφωνα με αξιόπιστη πηγή είναι ότι οι αποφάσεις και η στρατηγική της κυβέρνησης φαίνεται ότι παίρνουν αυτό τον προσανατολισμό. Δηλαδή να επιμηκυνθεί μέρος καθώς το σύνολο είναι σχεδόν αδύνατο του παλαιού χρέους των 340 δις ευρώ περίπου.

Η συνδρομή των αμερικανικών επενδυτικών οίκων θα είναι προφανώς καθοριστική.
Πάντως αξίζει να αναφερθεί ότι αυτή η ιδιότυπη αναδιάρθρωση χρέους έχει πλεονεκτήματα. Δεν ταυτοποιείται με στάση πληρωμών άρα δεν πληρώνονται τα CDS, οι ομολογιούχοι δεν χάνουν επί της ουσίας και ταυτόχρονα δίδεται μια πολύ μεγάλη ανάσα στην κυβέρνηση να προχωρήσει τους σχεδιασμούς της.

Σε όλο αυτό τον σχεδιασμό κομβικό ρόλο θα διαδραματίσει και η Goldman Sachs θέλωντας να αποκτήσει προβάδισμα σε ορισμένα στρατηγικής σημασίας ζητήματα στην Ελλάδα.

Αναδιάρθρωση χρέους μέσω επιμήκυνσης και αποκρατικοποιήσεις αποτελούν λοιπόν το νέο πεδίο μεγάλου κέρδους των ξένων και της Goldman Sachs στην σχεδόν χρεοκοπημένη ελληνική οικονομία.

Κρίσιμη υποσημείωση μείζονος σημασίας

Αν δεν πετύχει η επιμήκυνση παρά τις διαψεύσεις της κυβέρνησης η οποία δηλώνει ότι δεν εξετάζει τέτοιο θέμα τότε νομοτελειακά θα έρθει το haircut της κλίμακας 30% με 40%

Αν υπάρξει βίαιη προσαρμογή και όχι σχεδιασμένη σε ένα τέτοιο καθεστώς αναδιάρθρωσης το σοκ στην οικονομία και στο ΧΑ θα είναι πολύ μεγάλο, πάρα πολύ μεγάλο.


Κρίσιμη συνάντηση Παπανδρέου με τον George Soros

Κρίσιμη συνάντηση με τον διεθνούς φήμης ''μεγαλοεπενδυτή'' George Soros πραγματοποίησε σήμερα ο Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου. Η εν λόγω συνάντηση αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον και εντάσσεται στο πλαίσιο μιας γενικευμένης κινητικότητας που παρατηρείται στη χώρα μας, αν αναλογιστεί κανείς και την επίσκεψη στελεχών της Goldman Sachs στην Ελλάδα.

Άραγε να θέλει ο πρωθυπουργός να μάθει τα κόλπα των αγορών, που εδώ και τόσους μήνες έχουν ποντάρει στη χρεοκοπία της Ελλάδας και θα κερδίσουν πολλά μόλις γίνει;

Σύντομα θα μάθουμε και θα το γράψουμε...


  • Το γεγονός είναι ότι είμαστε σε καλό δρόμο, όλοι εμείς που παρακολουθούμε από κοντά τις... δραστηριότητες της τουρκικής τράπεζας Ziraat Bank. Βεβαίως, τα εύσημα για την μεταφορά του συγκεκριμένου θέματος μέσα στο Κοινοβούλιο, πρέπει να δοθούν στον κ. Ιωάννη Κοραντή, βουλευτή Επικρατείας του ΛΑ.Ο.Σ.

Για τις ενστάσεις που ακούγονται στο ελληνικό κοινοβούλιο σχετικά με τα επεκτατικά της σχέδια στην Ελλάδα, «γκρινιάζει» η TC Ziraat Bankasi, η μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της Τουρκίας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Hurriyet, η τουρκική τράπεζα δηλώνει πως τα σχέδιά της για την εξαγορά μιας ελληνικής, έχουν μπλοκαριστεί.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Ziraat, Can Akin Caglar, τονίζει σε δηλώσεις του προς την εφημερίδα ότι «σχεδόν καθημερινώς εγείρονται ζητήματα στην Ελλάδα για την δραστηριότητα της Ziraat, μεταξύ άλλων και κατηγορίες ότι (η τράπεζα) χρησιμοποιεί φθηνά δάνεια για να εξαγοράσει ελληνική γη και να καταλάβει τη βιομηχανία ζάχαρης».

Ο ίδιος προσθέτει μάλιστα πως «η Εθνική Τράπεζα δεν αντιμετώπισε τέτοια προβλήματα όταν εξαγόρασε την τουρκική Finansbank πριν από πέντε χρόνια».

Τόνισε δε πως «φοβάμαι ότι εάν πάμε να αγοράσουμε μια ελληνική τράπεζα, δεν θα τύχουμε της ίδιας υποδοχής που έτυχε η Εθνική όταν αγόρασε την Finansbank».

Παραδέχεται ακόμη πως η Ziraat δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά, τονίζοντας πως θα ήθελε να ανοίξει υποκαταστήματα ή να αγοράσει μια ελληνική τράπεζα. Ήδη έχει υποκαταστήματα στην Αθήνα, την Κομοτηνή και την Ξάνθη.
Η «κυβέρνηση του Μνημονίου» –ενός προαποφασισθέντος Μνημονίου από τον επικεφαλής της, το οποίο ούτε καν στοιχειωδώς είχε διαπραγματευθεί– αποτελεί πλέον ένα συνονθύλευμα αλληλοϋποβλεπόμενων και αλληλοσπαρασσόμενων υπουργών, έκαστος των οποίων λειτουργεί με γνώμονα το εικαζόμενο προσωπικό του συμφέρον!

Πρόκειται για ανθρώπους που αδιαφορούν πλήρως ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ. Για ανθρώπους μωροφιλόδοξους και μετρίων ικανοτήτων, έτοιμους να επιβάλουν νέα ΕΠΑΧΘΗ ΜΕΤΡΑ ως εθελόδουλοι εκτελεστές των ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ επιταγών των... σωτήρων της «τρόικας». Το αστείο και συνάμα θλιβερό είναι ότι, μετά τα αρνητικώς μεσοβέζικα αποτελέσματα της εαρινής Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξακολουθούν να διατυμπανίζουν προπαγανδιστικά τις... επιτυχίες των προσπαθειών τους!

Σημειώνω το ουρανόμηκες ΨΕΥΔΟΣ του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Οικονομικών –και φαιδρεπίφαιδρου ως ατόμου– κ. Παπακωνσταντίνου ότι, σε αντίθεση με τις απαισιόδοξες προβλέψεις, «η ανάκαμψη έχει αρχίσει»! (Την επομένη ήρθε η απάντηση από τον συνάδελφό του κ. Λοβέρδο και τον χτύπησε κατακέφαλα: Η κυβέρνηση «δεν λέει όλη την αλήθεια». Προσθέτω ότι ο οποιοσδήποτε από τα εκατομμύρια των πληττόμενων Ελλήνων θα διόρθωνε αυτήν τη ρήση του κ. Λοβέρδου λέγοντας: «Η κυβέρνηση δεν λέει ΟΥΤΕ ΤΗ ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ».) Ας μην ξεχνάμε, βεβαίως βεβαίως, ότι πρώτος μετά τα αποτελέσματα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής είχε λαλήσει έμπλεος χαράς ο Παπανδρέου ο τρίτος. Ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δήθεν έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για έξοδο της χώρας από τη στενωπό! (Πάντως η «στενωπός» είναι ωραία λέξη και όταν την ακούει κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει αμέσως ότι σημαίνει σοκάκι και ότι θα το περάσουν εκείνοι που δεν έχουν ανάγκη να το περάσουν... Οι άλλοι, οι πολλοί, θα έχουν να αντιμετωπίσουν την... αειφόρο ΥΦΕΣΗ, δηλαδή την έξαρση μιας ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ που δεν θα έχει τέλος.)

Οι... αψεγάδιαστοι υπουργοί μας αλληλοϋποβλέπονται όμως και αλληλοσπαράσσονται ΚΑΙ σε σχέση με την εξωτερική πολιτική της χώρας. Όσα είπε, επί παραδείγματι, την Τρίτη στη Βουλή ο υπουργός Άμυνας κ. Βενιζέλος αποτελούν –θα το διατυπώσω με το ουσιαστικό που ταιριάζει γάντι!– ξεβράκωμα του... αρχιπατριώτη Δρούτσα, που παριστάνει τον υπουργό Εξωτερικών και ο οποίος εποίησε την νήσσαν διαθέτοντας τις πλάτες του αρχηγού του. Ενός αρχηγού, ο οποίος αδρανεί, σφυρίζοντας αδιάφορα, αναφορικά με το ΠΡΩΤΙΣΤΟ σήμερα θέμα της εξωτερικής μας πολιτικής: ΤΗΝ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΑΟΖ). Μια δικαιωματική για μας ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ –την απαιτεί και ο Σαμαράς (όπως και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης) προσκρούοντας σε ώτα μη ακουόντων– η οποία συνεπάγεται μεσοπρόθεσμα ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΟΦΕΛΗ για την πατρίδα μας.

Πρόκειται για ένα ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ που εκχωρείται απερίσκεπτα ή μάλλον ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ στους Τούρκους, αντί να αξιοποιηθεί και να αποκαταστήσει επιτέλους αξιοποιούμενο το συστηματικά εκ μέρους μας υποσκαπτόμενο status quo στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι τραγικά θρασύδειλο να προσφέρουμε στην αδηφάγα Τουρκία μη αμφισβητούμενα διεθνώς δικά μας δικαιώματα, πράξη, πλην του Μνημονίου, που θα κατοχυρώσει στον Γιωργάκη... υστεροφημία ακλόνητη αιώνων!

Η διττή ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ του ΠΑΣΟΚ σε διάστημα μόλις ενάμιση χρόνου, αφενός από σοσιαλιστικό σε ακρότατα νεοφιλελεύθερο και αφετέρου από πατριωτικό σε αντιπατριωτικό κόμμα –αυτό το δεύτερο είχε αρχίσει να συντελείται επί Σημίτη, αλλά με υπουργό Εξωτερικών τον ενδοτικότατο και τότε σημερινό πρωθυπουργό– δεν εκπλήσσει παρά μόνο τους αφελείς, διότι οι νουν έχοντες προέβλεπαν τις επερχόμενες θλιβερές εξελίξεις. Εκείνο που εκπλήσσει και εξοργίζει τα μέγιστα τους ακραιφνείς οπαδούς του ΠΑΣΟΚ είναι ότι τη διττή αυτή μετάλλαξη την ανέχθηκαν οι πλείστοι βουλευτές και τα πλείστα στελέχη του άλλοτε κόμματος των «μη προνομιούχων, με τιμητική εξαίρεση τους διαγραφέντες βουλευτές Β. Παπαχρήστου, Β. Οικονόμου, Γ. Δημαρά και την εξαίρετη και επαξίως εκλεγείσα Σοφία Σακοράφα. Σε αυτούς οφείλω να προσθέσω τη Βάσω Παπανδρέου, η οποία, εκτός από την αποκάλυψη της μετατροπής του Τ+3 σε Τ+10 που έκανε να θησαυρίσουν έλληνες και ξένοι αετονύχηδες υπαιτιότητι του... αθώου Προβόπουλου, έχει δηλώσει ότι «το Μνημόνιο δεν βγαίνει», καθώς και, με επίκαιρη αφορμή, τον Παντελή Οικονόμου, ο οποίος επισήμανε δημοσίως ότι πρέπει «να καταγγείλουμε τώρα τη δανειακή σύμβαση». Σημειώνω ότι η δανειακή σύμβαση είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ από το Μνημόνιο και ΟΛΕΣ τις μέχρι σήμερα επικαιροποιήσεις του. (Όσοι άλλοι βουλευτές διαμαρτύρονται, το πράττουν ανέξοδα για την τιμή των όπλων. Ντροπή τους!)

Ανέκδοτο έχει καταντήσει η κυβέρνηση και ο επικεφαλής της και έτσι αντιμετωπίζονται από τον κόσμο και όχι μόνο στα καφενεία. Από το ραδιόφωνο του ΑΝΤΕΝΝΑ, λόγου χάρη, η εκφωνήτρια Μικαέλα Θεοφίλου, αναφερόμενη στον ισχυρισμό του Παπανδρέου του τρίτου ότι όλα θα πάνε καλά αν επιδείξουμε «υπομονή και επιμονή», είπε την Πέμπτη το πρωί: «Ο κύριος πρωθυπουργός λησμόνησε να μας συστήσει νηστεία και κατάνυξη»! Η στοχευμένη ανεκδοτολογία συναποτελεί, μαζί με τις εξουθενωτικές γελοιγραφίες και τα απολαυστικότατα γιαουρτώματα (κι ας τα καταδικάζουν οι σοβαροφανείς), προθέρμανση για την αναπόφευκτη πλέον ΕΞΕΓΕΡΣΗ. Διότι το νηστικό αρκούδι ούτε χορεύει ούτε καν περπατάει. Τα κακαρώνει. Και για να μην εκμετρήσει το ζην άδοξα, ξεσηκώνεται εγκαίρως και όποιους πάρει η μπάλα των δαγκωματιών του για να χορτάσει, ας τους πάρει! Τι να περιμένει κανείς, όταν στις τοπικές εκλογές της Γερμανίας έχει ξεκατινιαστεί η εκπροσωπούσα το 4ο οικονομικό Ράιχ (και οι συνεταίροι της Ελεύθεροι Δημοκράτες δεν μπήκαν στο ένα κρατίδιο και μπήκαν ξυστά με μόλις 5,1% στο δεύτερο) και ο... διακριτικότατος ομόλογός της δεν τολμάει να της ζητήσει ΑΜΕΣΩΣ τα χρωστούμενα από το ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ;
Πριν από ένα ειδικό υστερόγραφο, θα παραθέσω και θα σχολιάσω την κατάληξη ενός ανατριχιαστικού κειμένου, εγγεγραμμένου στον σκληρό δίσκο των Γερμανών το καλοκαίρι του 2007, που βρέθηκε στο αρχείο του Μιχάλη Χριστοφοράκου (υιού, ως γνωστόν πλέον, του Νίκου Χριστοφοράκου, τον οποίο άλλοι αποκαλούν «γιατρό των Ες-Ες» και άλλοι «δωσίλογο» που αθωώθηκε ευνοιοκρατικά από γερμανόφιλο δικαστή και μετέπειτα υπουργό, απολυθέντα λόγω καταχρήσεων). Ιδού η σχετική κατάληξη: Είπαν του Καραμανλή «ότι θα κερδίσει και με διαφορά εάν κάνει τις εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου. Έτσι υπέκυψε και τις προανήγγειλε. Έπεσε στην παγίδα τους και τώρα αρχίζουν τα ζόρια. ΑΣ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ-ΚΟΛΑΣΗ, ΜΕ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ. ΑΣΕ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΚΑΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ» (τα κεφαλαία δικά μου). (Το κείμενο αυτό, που αρχίζει με χυδαιολογίες εναντίον του Καραμανλή –και αναρτήθηκε από την Olympiada στις 23/1/2011– απεστάλη σε υψηλόβαθμα δεξιά στελέχη μετά την αναγγελία των πρόωρων εκλογών...)

Είναι αδιανόητο να μην καταφύγει κανένας από τους ειδοποιηθέντες, έστω κατόπιν εορτής, στον εισαγγελέα. Οι φωτιές ήταν ολοφάνερα βαλτές, αφού ξεκίνησαν από απρόσιτα στα πυροσβεστικά οχήματα βουνά. Επρόκειτο για πολλαπλούς και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟΥΣ εμπρησμούς. Έχουμε να κάνουμε με την προαναγγελία της μαζικότερης δολοφονίας αθώων ανθρώπων που έγινε ποτέ στην Ελλάδα εν καιρώ ειρήνης! Οι εισαγγελείς γιατί αδρανούν (και τα ΜΜΕ αποκρύπτουν το έγκλημα); Οφείλουν να καλέσουν αμελλητί τον Χριστοφοράκο στην Αθήνα για να υποδείξει τον κακούργο εμπνευστή της πολύνεκρης τραγωδίας. Είναι καθήκον τιμής η ανεύρεση, η σύλληψη και η τιμωρία του εις μνήμην άμαχων θυμάτων.

ΥΓ.: Ως αθεράπευτος λάτρης της κλασικής μουσικής και της όπερας –το έγραψα, άλλωστε, απερίφραστα προ ολίγων εβδομάδων με αφορμή οδυνηρό προσωπικό μου βίωμα– συνιστώ ένθερμα στους θιασώτες των αριστουργημάτων του κλασικού και μοντέρνου μουσικού ρεπερτορίου το εξαίρετο βιβλίο του άριστου μουσικολόγου Απόστολου Κώστιου με τίτλο «Δημήτρη Μητρόπουλου “Αυτοβιογραφικά”» (εκδόσεις ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΙΟΥ-ΝΑΚΑΣ). Στο σπάνιο αυτό βιβλίο πληροφορούμαστε γνωστές και άγνωστες πτυχές της πολυκύμαντης ζωής του συνθέτη, σολίστ του πιάνου και ασυναγώνιστου μαέστρου Δημήτρη Μητρόπουλου, ο οποίος διηύθυνε τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και κοντσέρτων για πιάνο και ορχήστρα, όπου διαδραμάτιζε ταυτοχρόνως τον ρόλο του σολίστ και του μαέστρου. Χάρη στον Απόστολο Κώστιο μαθαίνουμε, μεταξύ πολλών άλλων, και τα εξής δύο γεγονότα: Πρώτον, ότι διηύθυνε, ακόμα και στις πρόβες, χωρίς παρτιτούρες, διαθέτοντας μοναδική μουσική μνήμη, και δεύτερον, ότι υπήρξε μέγας ορειβάτης, πιστεύοντας πως η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου στην οποία αναρριχήθηκε, όπως και σε άλλες κορυφές αμερικανικών κυρίως ορέων, υποβοηθούσε την κορύφωση της τρισυπόστατης μουσικής του σταδιοδρομίας.
Αύξηση των επιτοκίων, για πρώτη φορά από τον Ιούλιο του 2008, αναμένεται να ανακοινώσει αυτήν την εβδομάδα ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ, γεγονός που έχει προκαλέσει ήδη αντιπαραθέσεις και αντικρουόμενες απόψεις.

Την προσεχή Πέμπτη, όλα δείχνουν πως το φτηνό χρήμα στην ευρωζώνη θα αποτελεί πλέον παρελθόν, καθώς το βασικό επιτόκιο του ευρώ θα διαμορφωθεί στο 1,25%, από το 1% όπου παραμένει καθηλωμένο από τον Μάιο του 2009, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Η ΕΚΤ αναμένεται να σύρει πρώτη τον χορό των επιτοκίων, αν και μέχρι στιγμής τις αποφάσεις της δεν φαίνεται να ακολουθούν οι κεντρικές τράπεζες της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η απόφαση της ΕΚΤ θεωρείται βέβαιη και στο πλαίσιο της αποφασιστικότητας που επιθυμεί να επιδείξει προς την κατεύθυνση του ελέγχου του πληθωρισμού, που έχει φθάσει στο 2,6%.

Επί του θέματος έχουν εκφραστεί εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, καθώς μια ομάδα οικονομολόγων θεωρεί την αύξηση των επιτοκίων επιβεβλημένη και μια άλλη υποστηρίζει πως η αύξηση του κόστους δανεισμού θα οδηγήσει σε σταθερότητα τις τιμές, αλλά θα αποτελέσει τροχοπέδη για την ανάπτυξη.

Ιδιαίτερο πλήγμα θα υποστούν οι πιο αδύναμες χώρες – Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ισπανία – καθώς η αύξηση του κόστους δανεισμού θα προκαλέσει ακόμη περισσότερα προβλήματα σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις και θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση εισοδημάτων.

Μεταξύ των οικονομολόγων που διαφωνούν με την αύξηση των επιτοκίων, συγκαταλέγεται και ο νομπελίστας Νουριέλ Ρουμπινί, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, που υποστήριξε πως θα αυξηθούν οι πιέσεις με αρνητική επίπτωση στην ανάπτυξη και στα δημόσια οικονομικά των χωρών της ευρωζώνης.

«Είναι η λάθος πολιτική, για τον λάθος λόγο σε λάθος χρόνο», αποφάνθηκε ο επικεφαλής οικονομολόγος της τράπεζας Standard Chartered.
Η απόσταση μεταξύ της, επικοινωνιακού χαρακτήρα, αισιοδοξίας του πρωθυπουργού και της τραγικής πραγματικότητας που ζούμε προσλαμβάνει τη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας...

Ο πρωθυπουργός διακρίνει «σημάδια ανάκαμψης» την ίδια στιγμή που τα ελλείμματα εκτροχιάζονται και οι οίκοι αξιολόγησης μας υποβαθμίζουν κάθε λίγο, εκτιμώντας ότι δεν πρόκειται να βγούμε στις αγορές ούτε το 2013, οπότε θα μεταφερθούμε άρον άρον από την «ΕΝΤΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ «ΕΝΤΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΞΗΣ...

Πώς καλύπτεται αυτή η απόσταση της «αισιοδοξίας» του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών από την οδυνηρή πραγματικότητα; Μα με «πακέτα» μέτρων, που διαδέχονται το ένα το άλλο, πακέτα δεκάδων δισ. ευρώ που αφαιρούνται από τα εισοδήματα και από την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, με «κορωνίδα» το αντίτιμο του ξεπουλήματος της εθνικής μας περιουσίας που ανέρχεται σε 50 δισ. ευρώ...

Όμως όλη αυτή η, ιστορικού χαρακτήρα, τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας εδώ και περίπου έναν χρόνο δεν εξαντλείται δυστυχώς στο επίπεδο των οικονομικών μεγεθών, στο επίπεδο των μακροοικονομικών δεικτών, οι οποίοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αποκαλύπτουν το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η χώρα.

Ταυτόχρονα διαμορφώνεται μια διαδικασία που οδηγεί μεσοπρόθεσμα στη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Στον βωμό, στο θυσιαστήριο των νεοφιλελεύθερων επιλογών του Μνημονίου, δεν εναποτίθεται απλώς τμήμα του εισοδήματος των εργαζομένων ή ο ίδιος ο εθνικός πλούτος.

Στο ίδιο «θυσιαστήριο» οδηγούνται οι πυλώνες συνοχής και ομαλής αναπαραγωγής των θεσμικών ερεισμάτων, των βασικών κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων της κοινωνικής μας δομής.

Η παραγωγική μας δομή αποδιοργανώνεται, διαλύεται. Η αγροτική παραγωγή συρρικνώνεται, χωρίς προοπτική αναδιάρθρωσης πάνω σε σύγχρονες βάσεις. Άλλωστε «ο μηχανισμός της αγοράς» έχει οδηγήσει στη μαζική κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων σε ποσοστά που βρίσκονται άνω του 70%.

Οι επιχειρήσεις είτε επιβιώνουν στα όριά τους είτε κλείνουν. Ασφαλώς ευημερούν εκείνες που έχουν συνδέσει την παραγωγή τους, τα προϊόντα τους, με εξαγωγές αλλά και εκείνες που διασφαλίζουν υψηλά ποσοστά κέρδους και συνήθως φοροδιαφεύγουν. Όμως ελάχιστοι επιχειρούν να προβούν σε νέες επενδύσεις όχι μόνο λόγω του υψηλού κόστους δανεισμού, αλλά κυρίως λόγω της παρατεινόμενης ύφεσης και της πτώσης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών.

Το πρώτο βασικό έρεισμα, εκείνο των εργασιακών σχέσεων και της εργασιακής ασφάλειας των πολιτών, καταρρέει. Η ανεργία, σύμφωνα με τις επίσημες έρευνες του ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, θα ανέλθει στο τέλος του 2011 στο ποσοστό του 22%... ένα ποσοστό που δεν γνώρισε η ελληνική κοινωνία σε περίοδο ειρήνης εδώ και δεκαετίες...

Πώς θα απορροφηθεί αυτό το τεράστιο πλήθος ανέργων, που υπολογίζονται σε 1.500.000 άτομα; Τα αισιόδοξα σενάρια των αφεντικών-δανειστών μας προβλέπουν για το 2012 «ανάκαμψη» της τάξεως του 0,4% και για το 2013 του 0,9%... Αν ακολουθήσουμε και το άλλο «σενάριο», που εκτιμά ότι ο μέσος όρος του ΑΕΠ κατά τη δεκαπενταετία 2010-2025 θα κυμανθεί στο 1,5%, τότε «απέδρα πάσα ελπίς»...

Γιατί με τέτοιους ρυθμούς «ανάπτυξης» είναι αδύνατον να απορροφηθεί αυτό το τεράστιο ποσοστό ανεργίας. Ακόμα και με τις πλέον ευνοϊκές προβλέψεις η οριακή αυτή ανάκαμψη θα συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά ανεργίας και, το πλέον πιθανό, από υψηλά ποσοστά πληθωρισμού.

Όσον αφορά το εμφανιζόμενο αναπτυξιακό «άλλοθι» της «πράσινης ανάπτυξης», θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι αυτή η διαδικασία συνδέεται με τις νέες τεχνολογίες, με υψηλούς βαθμούς εξειδίκευσης, και θα απασχολήσει σχετικώς μικρό αριθμό εργαζομένων. Ακόμα και με τις καλύτερες προϋποθέσεις, κι αν τελικώς απορροφηθούν τα προβλεπόμενα 20 δισ. ευρώ για το διάστημα 2010-2020, οι υπολογιζόμενες νέες θέσεις εργασίας δεν υπερβαίνουν τις 90.000 ανά έτος, αριθμός που δεν επαρκεί στοιχειωδώς για να αντιμετωπίσει την υψηλή ανεργία που θα παράγει ταυτόχρονα η μακροχρόνια ύφεση.

Τέλος, συνεπώς, στην εργασία όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Τέλος οι Συλλογικές Συμβάσεις και τα εργασιακά δικαιώματα. Τώρα παίρνουν τη θέση τους οι επιχειρησιακές και οι ατομικές συμβάσεις, που αφαιρούν από τους εργαζομένους την όποια διαπραγματευτική τους ισχύ.

Όμως η μερική απασχόληση, η αδήλωτη εργασία, η εισφοροδιαφυγή παράγουν νέα ελλείμματα και οδηγούν σε οξύτατη κρίση τα ασφαλιστικά ταμεία. Υπολογίζεται από την ίδια έρευνα της ΓΣΕΕ ότι μόνο από την αδήλωτη εργασία υπάρχει απώλεια 5 δισ. ευρώ κατ’ έτος για τα Ταμεία...

Το κράτος αποσύρεται από τη συμβολή του στους πόρους των ασφαλιστικών ταμείων, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων γίνεται «όνειρο απατηλό»... Εργασία, ασφάλιση, συντάξεις, δηλαδή βασικά θεσμικά - οικονομικά στηρίγματα μιας ολόκληρης κοινωνίας, συρρικνώνονται, αποδιοργανώνονται, καταργούνται.

Αν συνυπολογίσουμε ότι οι άλλοι βασικοί κοινωνικοί θεσμοί, όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η περίθαλψη, οδηγούνται στην «προκρούστεια» λογική του «Καλλικράτη» και παραδίδονται σταδιακά στους μηχανισμούς της αγοράς, βλέπουμε να διαγράφεται μπροστά μας ένα «εφιαλτικό τοπίο»: Μια οικονομία που θα κινείται στο ναδίρ και θα παράγει ανέργους και «απασχολούμενους», που δεν θα διαθέτουν κανέναν θεσμό προστασίας, καμία ασφάλεια. Πρόκειται για μια επερχόμενη διάλυση της κοινωνίας σ’ ένα άθροισμα ανυπεράσπιστων ατόμων που θα αγωνίζονται και θα αγωνιούν για την προσωπική τους επιβίωση.

Σ’ αυτήν την κατάσταση μας οδηγούν νομοτελειακά οι αισιόδοξες προβλέψεις του πρωθυπουργού και της «ηγετικής ομάδας» που τον περιβάλλει. Και για να επιζήσουμε ως κοινωνία και ως χώρα, θα πρέπει να ακυρώσουμε όσο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά μπορούμε την πορεία καταστροφής στην οποία μας οδηγούν.
Η συνάντηση είχε προφανή στόχο να δουν πως θα περάσουν από τη Βουλή τα νέα μέτρα
Κι αφού τα συζήτησαν και τα μοίρασαν μια χαρά με τον Σόρος χθες το μεσημέρι, μετά είπαν να τα συζητήσουν και μεταξύ τους . Γι΄ αυτό λοιπόν αργά χθες το απόγευμα ο Παπανδρέου συγκάλεσε μίνι κυβερνητική σύσκεψη, μεταξύ «κολλητών» υπουργών, για να καθορίσουν ...
το δήθεν μεσοπρόθεσμο οικονομικό πλαίσιο.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι Παπακωνσταντίνου, Ραγκούσης, Γερουλάνος, , οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ Ευθυμίου και Πρωτόπαπας, καθώς και η γενική γραμματέας του πρωθυπουργού Ρ. Βάρτζελη.
Η συνάντηση είχε προφανή στόχο να διακριβωθεί πως θα περάσουν από τη Βουλή τα νέα μέτρα ώστε να μπορούν να ξεπουλήσουν μετά στον Σόρος και στα άλλα κοράκια των αγορών την χώρα.

(Newsweek) Tο κλασικό μυθιστόρημα Murder on the Orient Express της Agatha Christie; Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Ηρακλή Πουαρό ήταν ότι υπήρχαν πολλοί ύποπτοι. Ε, λοιπόν, ο παράξενος θάνατος της Ε.Ε., παρουσιάζει το ίδιο πρόβλημα.

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε για την ακατάσχετη, σαν τρένο, πορεία της ΕΕ προς τη πλήρη ενσωμάτωση, που ξεχνάμε ότι μπορεί κάλλιστα να εκτροχιαστεί. Αυτό όμως συμβαίνει αργά και μεθοδικά, εδώ και καιρό. Προς τα έξω, οι ηγέτες της ΕΕ παρουσιάζουν μια εικόνα «συνένωσης» και συνεργασίας, τελευταία μάλιστα κατάφεραν και έστησαν έναν μηχανισμό σταθερότητας για να αντιμετωπίζονται οι μελλοντικές οικονομικές κρίσεις. Απέχουν βέβαια από το να γίνουν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά οι περισσότεροι (ιδίως Αμερικανοί) πιστεύουν πως αυτή θα είναι η κατάληξη.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Η οικονομική κρίση δημιούργησε τεράστιες τρύπες στα οικονομικά όλων των χωρών της ΕΕ, και έφερε στο φως μια διστακτικότητα από πλευράς των λιγότερο πληγέντων, να βοηθήσουν όσους πραγματικά έχουν ανάγκη.

Οι Αμερικάνοι που κλαίγονται για τα δικά τους χάλια, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η κατάσταση στην Ευρώπη είναι πολύ χειρότερη. Το ΔΝΤ προβλέπει αύξηση 3% για τις ΗΠΑ φέτος, και μόλις 1.5% για την Ευρώπη. Εξίσου τρομακτική είναι και η απόκλιση μέσα στην ευρωζώνη. Την ώρα που η γερμανική οικονομία αναπτύσσεται με 6% ετησίως, η αντίστοιχη ελληνική του τελευταίου τριμήνου του 2010 ήταν μείον 6%. Που είναι η σύγκλιση στην οποία στόχευε η νομισματική ένωση;

Το βασικό πρόβλημα είναι η αδυναμία του ευρώ να δημιουργήσει μια πραγματικά ενσωματωμένη αγορά εργασίας. Στη δεκαετία του 2000, τα εργασιακά κόστη της Γερμανίας αυξήθηκαν κατά 40%, και της Ισπανίας κατά 80%. Οι εργαζόμενοι των περιφερειακών χωρών θεώρησαν την ΟΝΕ ως ευκαιρία για να πληρώνονται τα ίδια με τους Γερμανούς. Χωρίς όμως την αντίστοιχη παραγωγικότητα. Την ίδια ώρα, άλλοι λαοί, όπως ο ιρλανδικός, εκμεταλλεύτηκαν τα νέα χαμηλά επιτόκια (ένα μεγάλο πλεονέκτημα της ευρωζώνης) για να δανειστούν τρελά. Το αποτέλεσμα ήταν να σκάσει η φούσκα των ακινήτων.

Στη περίπτωση της κρίσης στην Αμερική, κάποιες τράπεζες κατέρρευσαν (Lehman Brothers), αλλά οι περισσότερες διασώθηκαν με κόστος το τεράστιο έλλειμμα το κρατικού προϋπολογισμού. Το κράτος μετέφερε χρήματα από τον φορολογούμενο του Τέξας στον αντίστοιχο (που τα είχε ανάγκη) στο Μίσιγκαν. Στην Ευρώπη δεν έγινε έτσι. Δεν υπήρξε κατάρρευση τραπεζών σ αυτό το βαθμό. Οι περισσότερες διασώθηκαν. Τα ελλείμματα των προϋπολογισμών αυξήθηκαν όμως. Και όταν κάποια κράτη συνάντησαν δημοσιονομικά προβλήματα, όταν οι διεθνείς αγορές άρχισαν να ζητάνε ληστρικά επιτόκια, τότε η κατάσταση ασχήμαινε. Κι αυτό διότι δεν υπήρχε μηχανισμός μεταφοράς χρημάτων μεταξύ κρατών της ευρωζώνης, παρά μόνο σε πολύ μικρά ποσά.

Έτσι η κρίση δημιούργησε δυο μεγάλα προβλήματα για την ευρωπαϊκή οικονομία. Πρώτον, το θεμελιώδες χάσμα μεταξύ των 17 χωρών που δέχτηκαν τη νομισματική ένωση και των 10 που την αρνήθηκαν. Δεύτερον, το μεγάλο οικονομικό χάσμα μεταξύ της ισχυρής Γερμανίας και της αδύναμης περιφέρειας των PIGS (Portugal, Ireland, Greece, Spain).

Στο ερώτημα ποιος είναι ο δολοφόνος, ο κύριος ύποπτος δεν είναι και ο ένοχος. Με μια πρώτη ματιά, τα δαχτυλικά αποτυπώματα στο όπλο μας δείχνουν ως ένοχους τους σπάταλους υπουργούς Οικονομικών των PIGS. Και η αλήθεια είναι ότι αυτά τα κράτη όδευαν προς πτώχευση προ πολλού. Τα επίσημα στοιχεία έδειχναν πως μέχρι το 2040, τα δημόσια χρέη τους θα αντιστοιχούσαν στο 300% του ΑΕΠ τους.

Στη περίπτωση της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, οι οικονομικές αγορές αποφάσισαν πριν από μήνες, πως μάλλον θα χρεοκοπήσουν, για αυτό και η αλματώδης αύξηση των σπρέντς, για αυτό και η ανάγκη διάσωσης από τους εταίρους τους.

Γιατί όμως είναι τόσο μεγάλο το έλλειμμα της Ιρλανδίας; Εδώ μπαίνει ο δεύτερος βασικός ύποπτος: Οι Τράπεζες της Ευρώπης. Η νυν κρίση της χώρας οφείλεται στο ότι η προηγούμενη κυβέρνηση πλήρωσε τεράστια ποσά για να σώσει τον τραπεζικό τομέα, τα κεφάλαια του οποίου ξεπερνούν πλέον το ιρλανδικό ΑΕΠ. Στην Ισπανία, οι ανησυχίες έχουν να κάνουν πιο πολύ με τη χασούρα των μικρών τραπεζών (cajas), παρά με την οικονομική κατάσταση της ίδιας της χώρας.

Το ίδιο υπεύθυνες είναι και οι τράπεζες της Γερμανίας, οι οποίες έχουν ανοίγματα της τάξης των €500 δις. απέναντι στους PIGS. Ένα καλά κρυμμένο «μυστικό», είναι πως αν χρεοκοπήσει μια από τις περιφερειακές χώρες, οι γερμανικές τράπεζες, και κυρίως η κρατική Landesbanken, θα χάσουν τα πιο πολλά. Για αυτό και το κέντρο πρέπει να σώσει τη περιφέρεια. Όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι.

Ο λόγος του εκτροχιασμού του τρένου της ευρωζώνης είναι πολιτικός. Δεν μπορεί να πειστεί ο Γερμανός ψηφοφόρος προκειμένου να δεχτεί να πληρώσει για άλλους. Το 88% των Γερμανών θέλουν αυστηρή οικονομική λιτότητα και μείωση των ελλειμμάτων. Ένα ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των υπόλοιπων κατοίκων της ευρωζώνης. Για αυτό και η Γερμανία επιμένει και απαιτεί αυστηρή πολιτική λιτότητας απ αυτούς τους οποίους βοηθά οικονομικά.

Η διάθεση του Γερμανού ψηφοφόρου είναι: Τέρμα το καλό παιδί. Τι θα γίνει; Οι φοροφυγάδες Έλληνες, οι σπάταλοι Ιρλανδοί, και οι βαρύθυμοι Πορτογάλοι, θα περιμένουν από τον τσιγκούνη Γερμανό εργαζόμενο να τους δίνει επιταγές; Ε όχι.

Εδώ και πέντε δεκαετίες μετά το τέλος του Β`Π.Π., η Γερμανία πλήρωσε. Ήταν η βασική χώρα που πρόσφερε όσο καμία στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης. Οι ενοχές του πολέμου όμως τελείωσαν. Δείτε τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στις γερμανικές επαρχίες. Όσο σκληρή κι αν είναι η Μέρκελ απέναντι στους ταλαιπωρημένους Έλληνες, για τους Γερμανούς ψηφοφόρους θεωρείται ακόμη πολύ χαλαρή!

Για πολλά χρόνια, το τρένο της Ευρώπης κινούνταν με γερμανικά χρήματα. Τέρμα πια. Και επειδή ο εκτροχιασμός είναι προ των πυλών, όσο βλέπουμε τις οικονομίες να καταρρέουν και τις διάφορες κυβερνήσεις να πέφτουν, δεν θα πρέπει να κατηγορούμε το θύμα αλλά τον ένοχο.

Και ποιος είναι αυτός; Μα ο Γερμανός ψηφοφόρος.

S.A.





Την ώρα που κλείνουν Σχολεία και δεν έχουν βενζίνη τα Αστυνομικά οχήματα στον Έβρο, οι “σκορπαλευριές” της Κυβέρνησης συνεχίζονται. - Εγκρίνουν 4 εκατομμύρια ευρώ για να ευχαριστήσουν μήπως τον κ. Νταβούτογλου; - “Φαίνεται ότι τα λεφτά υπάρχουν, μόνο για εκεί που θέλουν να τα δώσουν”.

Την ώρα που η Κυβέρνηση κόβει μισθούς και συντάξεις, την ώρα που από την άγρια φορολογία κλείνουν συνέχεια τα μαγαζιά στην αγορά, και την ώρα που κάθε ικμάδα της οικονομίας μας πηγαίνει στους τοκογλύφους, της τρόικας, οι σκορπαλευριές στο ελληνικό “δοβλέτι” συνεχίζονται.

Μέσα λοιπόν σε καιρούς χαλεπούς αποφασίσθηκε (βλέπε φύλλο Ε.Θ. 19 Μαρτίου 2011) η αναστήλωση του τεμένους Βαγιατζήτ στη Θράκη.

Υποθέτουμε ότι αυτή η επιλογή, προφανώς θα βασίζεται στο επιχείρημα “σεβασμού προς τα ιστορικά μνημεία που θα προσελκύσουν τουριστικό ενδιαφέρον στην περιοχή...”.

Και όμως, η προτεραιότητα αυτή μας εκπλήσσει, τη στιγμή μάλιστα που το κονδύλιο δεν είναι αμελητέο, παρά εκτιμάται περίπου 4 εκ. ευρώ.

Την ίδια εποχή που το κράτος ήθελε κλείσει τη βιβλιοθήκη στα Πομακοχώρια λόγω περιορισμού δημοσιονομικών δαπανών (και ανέλαβε τη λειτουργία της ο ευπατρίδης κ. Εμφιετζόγλου!!), αποφασίζουν να αναστηλώσουν το τέμενος ενός Σουλτάνου που αν δεν τον αναχαίτιζε ο Ταμερλάνος τον 140 αιώνα, θα είχε αφανίσει όλη τη Βυζαντινή αυτοκρατορία μαζί με τους λοιπούς λαούς των Βαλκανίων από τότε;

Τι σπουδή επιτέλους να ευχαριστήσουμε την Τουρκία, μια που ο Νταβούτογλου μας έκανε την “τιμή” να περιοδεύσει στη Θράκη, υπενθυμίζοντας επίμονα “τα περί δικαιωμάτων των τουρκικών μειονοτήτων της Θράκης”!

Και επιτέλους, αν η Τουρκία αναλάμβανε τα έξοδα, δεν θα είχαμε να σχολιάσουμε κάτι, εφ' όσον είμαστε πάντα καλόβολοι απέναντι στις θρησκευτικές μειονότητες που φιλοξενούνται στην ελληνική επικράτεια.

Αν αποφασίσαμε να τιμήσουμε την Οθωμανική Ιστορία, τότε να βάλουμε δίπλα στο τέμενος και ένα .. κλουβί, για να θυμίζει το ατιμωτικό τέλος που είχε ο Βαγιατζήτ από τον Ταμερλάνο. Έτσι θα ξέρουμε όλη του την ιστορία, όχι μισές δουλειές!

Για το θέμα αυτό πάντως, ο τ. Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και πρώην Βουλευτές Ξάνθης, κ, Παναγιώτης Σγουρίδης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

“Δεν είμαι εναντίον της αναμόχλευσης του πολιτιστικού παρελθόντος και της ανάδειξης πολιτιστικών μνημείων.

Αντιθέτως, πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει και να λατρεύει το Θεό από την δική του οπτική γωνία.

Όταν, όμως αφενός το πολιτιστικό παρελθόν έχει σκοτεινές πλευρές που η Τουρκία λησμονά, όπως τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς του ελληνικού έθνους από τον οθωμανικό ζυγό και αφετέρου όλα όσα υπέστη ο ελληνικός λαός εκείνη την εποχή.

Όταν επίσης, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, κύρος Α. Νταβούτογλου μαζί με τον πρωθυπουργός της Τουρκίας, κύριο Ερντογάν, επιχειρούν μέσα από τον πολιτισμό να αναβιώσουν τον Νεοοθωμανισμό και να ασκήσουν την εξωτερική πολιτική τους εις βάρος των γειτονικών χωρών, τότε, κάθε σώφρονας χώρα θα πρέπει να είναι προσεκτική στο να ρίχνει νερό στο μύλο της θεωρίας του “στρατηγικού βάθους” του κ. Νταβούτογλου”.

“Πολύ μάλλον, όταν αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ, τα έχει ανάγκη η χώρα μας, για να καλύψει άλλες τρύπες.

Φαίνεται, ότι λεφτά υπάρχουν, μόνον, για εκεί που θέλουν να τα δώσουν”.