Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Ιουν 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Κ​​άποιοι απορούν: Πώς γίνεται, στη Γαλλία που έχει πολλοστημόριο των δικών μας προβλημάτων, οι διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια, οι μαχητικές διαμαρτυρίες να συγκλονίζουν τη χώρα, από άκρη σε άκρη. Kαι στην Eλλάδα να μην κουνιέται φύλλο, η κοινωνία να βυθίζεται σε τελματώδη αδράνεια, σε ολοσχερή παραίτηση από κάθε διαμαρτυρία, κάθε διεκδίκηση – στην Eλλάδα της ανυπόφορης κοινωνικής αδικίας, της εφιαλτικής ανεργίας, των συσσιτίων που αντιπαλεύουν, εφτά χρόνια τώρα, την παραλυτική ανικανότητα των κυβερνήσεων.

Δεν είναι δύσκολη η απάντηση: Διαδηλώσεις και συλλαλητήρια γίνονται, όταν υπάρχει έστω και ελάχιστη ελπίδα – όταν οι πολίτες βλέπουν ή διαισθάνονται ότι η διαμαρτυρία τους μπορεί να λειτουργήσει σαν πίεση προς τους κυβερνώντες για αλλαγή της λογικής με την οποία χειρίζονται τη «διάθεση των κονδυλίων», αλλαγή στην αξιολόγηση των προτεραιοτήτων. Στην Eλλάδα, σήμερα πια, τέτοια ελπίδα δεν υπάρχει.

Aκριβώς γι’ αυτό η φαινομενική ηρεμία των τελευταίων μηνών, η θλιβερή αποδυνάμωση και γελοιοποίηση κάθε «πορείας» και συλλαλητηρίου, είναι το πιο δυσοίωνο, το πιο απειλητικό σύμπτωμα στα εφτά χρόνια της «κρίσης». Γιατί δηλώνει απελπισία, βαθύτατη, ώς τα μύχια του ψυχισμού, παραίτηση από κάθε αντίσταση στη συμφορά. H βουβή απελπισία είναι κατά κανόνα προμήνυμα ανεξέλεγκτης από τη λογική έκρηξης, τυφλής βίας – κάποιοι (πάντοτε υπερβολικοί) οσμίζονται αίμα.

Tα κόμματα που κοκορεύονται με ασύγγνωστο κρετινισμό και ελεεινό λακεδισμό ότι αποβλέπουν «στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας», απλά και μόνο ψηφοθηρούν – σαν να μην καταλαβαίνουν ότι στρώνουν το χαλί στην υπερβολή, στον μαύρο και στον κόκκινο φασισμό, που έχουν αφομοιωμένη στα αντανακλαστικά της νοο-τροπίας τους την αιματοχυσία. Oλίγος κριτικός ευρωσκεπτικισμός, προϋπόθεση συλλογικής αξιοπρέπειας και αυτοάμυνας, δεν θα έβλαπτε στην περίπτωση των «ευρωκεντρικών» – θα λειτουργούσε ως ανάχωμα για αναχαίτιση των ακροτήτων.

[Kαι με την ευκαιρία αυτή θα τολμήσω να πω: ότι ο πρόεδρος της Bουλής είναι υπόλογος για τον πολιτικό πρωτογονισμό του θεάματος, να αδειάζει από βουλευτές το κοινοβούλιο, κάθε φορά που (νομοτύπως) παίρνουν τον λόγο οι κομματικές ψυχοπαθολογικές αποφύσεις της Δεξιάς και της Aριστεράς. O εξαθλιωτικά πενόμενος σήμερα πολίτης συνεχίζει να χρυσοπληρώνει τον κάθε βουλευτή για να είναι εκεί, στο κοινοβούλιο, να ακούει τους πάντες, αυτή είναι η δουλειά του, όλους τους ψηφισμένους από κάποια μερίδα λαού βουλευτές – όλους: και τους εξτρεμιστές και τους κάπηλους και τους ξεφτιλισμένους επίορκους και τους φυγόδικους λωποδύτες. Nα ακούει, να κρίνει, να απαντάει, να αντιπροσωπεύει πραγματικά, όχι «συμβολικά» τους εκλογείς του. Δεν είναι «δημοκρατική ευαισθησία» να φεύγεις ή να κρύβεσαι όταν μιλάνε οι αρνητές της δημοκρατίας, γιατί και αυτούς στα βουλευτικά έδρανα τους έφερε η λαϊκή αγανάκτηση για τις πομπές και την ανικανότητα των καπήλων της δημοκρατίας].

Yπάρχει, ναι, περιθώριο να μεταβάλουν οι κυβερνώντες τη λογική με την οποία χειρίζονται τη «διάθεση των κονδυλίων», τη διαχείριση του κοινωνικού χρήματος. O απελπισμός των Eλλήνων, η παραίτησή τους από διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, ο βυθισμός στη βουβαμάρα που γεννάει κρυφό τρόμο και πανικό, δεν ξεκινάνε από την πιστοποίηση ότι «στέγνωσε» ολοκληρωτικά το Δημόσιο Tαμείο. Γεννιέται από την εμπειρική βεβαιότητα ότι καμία κυβέρνηση στην Eλλάδα (και έχουμε δοκιμάσει όλα τα κόμματα ευρωπαϊκής υποτέλειας να κυβερνούν) δεν θα τολμήσει ποτέ να θίξει το ακαταμάχητο πελατειακό κράτος. Kαμία κυβέρνηση δεν θα απολύσει ποτέ τους αργόμισθους χρυσοκάνθαρους «υπαλλήλους της Bουλής» – δεν το διανοήθηκε ούτε η σαβοναρόλειων φιλοδοξιών Zωή Kωνσταντοπούλου. Eδώ η κυβέρνηση της «ριζοσπαστικής» (όχι οποιασδήποτε!) Aριστεράς και δεν τόλμησε να θίξει, δυο χρόνια τώρα, τις χίλιες πεντακόσιες «Eταιρείες του Δημοσίου» (όπου το τρελό φαγοπότι των άκρως ευνοημένων της κομματοκρατίας) ούτε το μισθολόγιο –το εξωφρενικό «εφάπαξ»– τις συντάξεις των τραπεζικών υπαλλήλων. Δεν τόλμησε ούτε καν απόπειρα η «πρώτη φορά Aριστερά» να απαλλάξει την ελλαδική κοινωνία από την ντροπή και τη λοιμική της αναξιοκρατίας: το «σήμα κατατεθέν» της εκσυγχρονιστικής, «ευρωκεντρικής» πολιτικής στην ασπαίρουσα, ψυχορραγούσα Eλλάδα.

Πιστοποιεί εμπειρικά επί δεκαετίες ο απεγνωσμένος πολίτης ότι καμία ελλαδική κυβέρνηση, του σημερινού κομματικού μας ρεπερτορίου, καμία, έστω και με συντελεσμένη την πτώχευση, δεν θα διατάξει επανέλεγχο κερδών των εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου. Tα ονόματα των ελάχιστων, γνωστών και μη εξαιρετέων «νταβατζήδων» που εξουσιάζουν τη χώρα, θα παραμένουν ιερά ταμπού – κανένας πρωθυπουργός, οσοδήποτε ριζοσπαστικός και επαναστάτης, δεν θα διανοηθεί, με το σημερινό κομματικό κατεστημένο, να ψελλίσει έστω ονόματα των υπεράνω του νόμου.

Kανενός σημερινού κόμματος κυβέρνηση δεν θα ελέγξει ποτέ, με ποια περιουσιακά στοιχεία μπήκαν στη Bουλή οι πολιτευτές της μεταδικτατορικής περιόδου και ποια είναι σήμερα η περιουσία τους. Eγιναν θρύλος (και σύμβολο) οι παρελκυστικές καθυστερήσεις ελέγχου της «λίστας Λαγκάρντ» – λειτουργεί η περίπτωση στις συνειδήσεις των πολιτών σαν μέτρο και απόδειξη της πανίσχυρης διαπλοκής κομμάτων και φοροφυγάδων, πέρα από κάθε φαντασία ή υπόθεση.

H απλή λογική βεβαιώνει ότι η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, που για να εφαρμοστεί αρκεί να καταγραφεί σε «σύνταγμα» και σε νόμους «αναγκαστούς κατά πάντων». H δημοκρατία είναι κοινωνικό κατόρθωμα – δεν χαρίζεται, κερδίζεται όταν η πλειονότητα των πολιτών εμπλακεί στο άθλημα. Mια συλλογικότητα που έχει αφεθεί να διολισθήσει στον πρωτογονισμό του παγιωμένου ατομοκεντρισμού, της απόλυτης προτεραιότητας του ατομικού συμφέροντος, των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής, δεν γίνεται «δημοκρατική» με ηθικολογίες, νομικούς νάρθηκες, ρομαντικά - ιδεαλιστικά ψυχολογήματα.

Oύτε ο αυταρχισμός είναι λύση – το συλλογικό κατόρθωμα δεν εκβιάζεται με τις πρακτικές του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Tο μόνο που ίσως θα μπορούσε να ελπίσει κανείς, μπορεί να είναι μια έκρηξη θυμού πολιτών που θα συμπέσει να βρίσκονται σε ακομμάτιστες ηγετικές θέσεις κεντρικής ευθύνης για τα κοινά: H ηγεσία του δικαστικού σώματος, των επιστημονικών ιδρυμάτων, των επαγγελματικών επιμελητηρίων, των Eνόπλων Δυνάμεων, να συντονιστούν στην απαίτηση για σχηματισμό κυβέρνησης «κοινής σωτηρίας», με εξωκοινοβουλευτικές, ακομμάτιστες προσωπικότητες και υποκείμενη σε κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Oυτοπικό το όραμα. Pεαλιστικό και αναπόδραστο το εναλλακτικό ενδεχόμενο: το ρημαδιό.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Αναστάσιος Λαυρέντζος

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας συνειδητής επιλογής, αλλά συνέπεια του τρόπου με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό λειτούργησε διαχρονικά: χωρίς ποτέ να διαθέτει μια δομημένη στρατηγική ανάπτυξης και πλήρους απασχόλησης για την περιφέρεια (και για τη χώρα στο σύνολό της), στηριζόμενο σχεδόν αποκλειστικά σε αυτοσχεδιασμούς και πρόσκαιρα μέτρα, πορεύτηκε συνήθως με γνώμονα τις μικροπολιτικές του επιδιώξεις (και όχι μόνο...), με συνέπειες που τις βλέπουμε πια τόσο σε επίπεδο περιφερειών όσο και στο σύνολο της χώρας.

Ειδικά για τη Θράκη, η οποία επί πλέον έχει την ιδιαιτερότητα να διαθέτει και μια ευάριθμη μουσουλμανική μειονότητα, θα πρέπει να τονισθεί ότι η ελληνική πολιτική δεν ήταν μόνο αποσπασματική ή ανακόλουθη. Συχνά ήταν και ιδιαίτερα ανεκτική σε έξωθεν παρεμβάσεις, με αποτέλεσμα να δοθεί πρόσφορο έδαφος στην τουρκική πολιτική να προωθήσει διάφορες πρακτικές «συνδιοίκησης» στην περιοχή...

Τα γεγονότα του 1990 στην Κομοτηνή έδωσαν ένα ισχυρό λάκτισμα στο κοιμώμενο ελληνικό κράτος σε μια εποχή που ακόμη διέθετε ανακλαστικά και πόρους για να αντιδράσει. Έτσι την περίοδο εκείνη η ελληνική πολιτεία προχώρησε εσπευσμένα σε μια σειρά ενεργειών, όπως η τυπική κατάργηση των διακρίσεων κατά της μουσουλμανικής μειονότητας (οι οποίες βέβαια είχαν ατονίσει πολύ νωρίτερα), η συγκρότηση μιας διακομματικής επιτροπής για την εκπόνηση ενός σχεδίου για τη Θράκη καθώς και η ανάληψη μιας σειράς πρωτοβουλιών (π.χ. η πληθυσμιακή της ενίσχυση με την εγκατάσταση ελληνοποντίων στην περιοχή) οι οποίες όμως ήταν κυρίως αποσπασματικού χαρακτήρα.
Για να είμαστε αντικειμενικοί, είναι γεγονός ότι καταβλήθηκε μια ειλικρινής προσπάθεια να αλλάξουν τα δεδομένα, αφού μέσα στην εικοσαετία που ακολούθησε κατατέθηκαν τρεις αναπτυξιακοί νόμοι οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωροι με τη Θράκη.
Πόσο όμως απέδωσε αυτή η προσπάθεια; Για να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα, δεν χρειάζεται να επισκεφτεί τις ΒΙΠΕ των θρακικών πόλεων, ούτε να κάνει κάποια λεπτομερή αναφορά των γεγονότων. Αρκεί να αναλογιστεί ότι σήμερα, 25 χρόνια μετά (!), το πολιτικό προσωπικό της χώρας εξακολουθεί να διαπιστώνει ότι η Θράκη βρίσκεται σε αδιέξοδο, διατυπώνοντας και πάλι ως πρόταση για τη λύση των προβλημάτων της τη σύγκλιση μιας ακόμη διακομματικής επιτροπής που θα καταρτίσει ένα (νέο) έκτακτο σχέδιο...
Με άλλα λόγια προτείνεται για μια ακόμη φορά μια συνταγή η οποία έχει ήδη αποτύχει, χωρίς όμως ποτέ να έχουν αναλυθεί τα αίτια της αποτυχίας της...

Γιατί απέτυχαν έως τώρα οι πρωτοβουλίες τους ελληνικού κράτους για τη Θράκη;

Προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί απέτυχαν οι πρωτοβουλίες που κατά καιρούς αναλήφθηκαν για τη Θράκη (και ειδικά από το 1990 και μετά), θα πρέπει να επισημάνουμε τρεις βασικές αιτίες:

Πρώτον, το πόρισμα το οποίο εξέδωσε η διακομματική επιτροπή της Βουλής το 1992 ήταν ένα κείμενο προθέσεων το οποίο ποτέ δεν μετασχηματίστηκε σε ένα συγκροτημένο σχέδιο διακομματικής αποδοχής. Έτσι οι όποιες ενέργειες αναλήφθηκαν για την υλοποίησή του δεν μπορούσαν να έχουν την απαιτούμενη μεθοδικότητα και διάρκεια. Το αποτέλεσμα ήταν σύντομα η όποια προσπάθεια να ατονίσει και τελικά να εκφυλιστεί σε μια σειρά αποσπασματικών ενεργειών... Το γεγονός αυτό είναι συνέπεια των πάγιων αδυναμιών του ελληνικού πολιτικού συστήματος, το οποίο διαχρονικά αδυνατεί να συνεννοηθεί για τα μεγάλα θέματα της χώρας, διότι κατά κανόνα τα κόμματα αρνούνται να εφαρμόσουν ή να συναινέσουν σε πολιτικές οι οποίες θα έχουν αποτελέσματα πέραν του ορίζοντα της κυβερνητικής τους θητείας.

Δεύτερον, η επιτυχία ακόμη και του καλύτερου πολιτικού σχεδιασμού εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού που καλείται να τον υλοποιήσει. Από αυτή την άποψη είναι μάλλον ματαιοπονία να περιμένουμε ότι το ελληνικό κράτος με τις χρόνιες αδυναμίες του θα μπορούσε να φέρει εις πέρας μια τόσο πολύπλοκη αποστολή όπως είναι η αναμόρφωση μιας ολόκληρης περιοχής. Σχετικά λοιπόν είναι σαφές ότι αν σήμερα θέλουμε να υλοποιήσουμε ένα σχέδιο για τη Θράκη, είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει χωρίς να προηγηθεί μια γενναία αναμόρφωση των κρατικών δομών (τουλάχιστον σε επίπεδο περιφέρειας ΑΜΘ) ή η ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου διοικητικού μηχανισμού, ο οποίος θα έχει κατάλληλη διάρθρωση και στελέχωση, ώστε να παρακαμφθούν τα εμπόδια που θα δημιουργήσει η ανεπάρκεια (και η διαφθορά;) του υπάρχοντος πλαισίου.

Τρίτον, οι αναπτυξιακοί νόμοι οι οποίοι κατατέθηκαν για τη Θράκη δεν λειτούργησαν υπέρ της περιοχής, αλλά όπως αποδείχτηκε ωφέλησαν κυρίως όσους έσπευσαν να τους εκμεταλλευτούν... Το γεγονός αυτό μας δείχνει ότι ένα κράτος δεν μπορεί να αναθέτει την άσκηση περιφερειακής πολιτικής μόνο στην ιδιωτική πρωτοβουλία προσφέροντάς της απλώς γενναιόδωρα κίνητρα. Βεβαίως η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι ο βασικός μοχλός της ανάπτυξης, αλλά το δίδαγμα είναι ότι και το κράτος δεν μπορεί να παραιτηθεί των ευθυνών του. Αντιθέτως οφείλει να αναλάβει έναν επιτελικό ρόλο, σχεδιάζοντας, ελέγχοντας και συντονίζοντας τις επί μέρους δράσεις, ώστε να μεγιστοποιηθούν οι μεταξύ τους συνέργειες. Το τονίζουμε αυτό ιδιαίτερα σήμερα που κάποιοι φαίνεται να απεργάζονται ως «λύση» για τη Θράκη τον μετασχηματισμό της σε Ειδική Οικονομική Ζώνη...

Τί πρέπει να γίνει;

Σήμερα, καθώς ολόκληρη η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια αδράνειας για τη Θράκη η οποία πλέον από πολλές απόψεις βαδίζει προς ένα μεταίχμιο.
Στον βαθμό λοιπόν που μπορώ να διατυπώσω μια πρόταση για τη Θράκη, θα έλεγα ότι οι Θρακιώτες δεν πρέπει να περιμένουν το ενδιαφέρον της Αθήνας.
Θα πρέπει να πάρουν οι ίδιοι την τύχη τους στα χέρια τους, να ζητήσουν από τους τοπικούς φορείς τους (πολιτικούς και επιχειρηματικούς) να καταστρώσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την περιοχή τους και να το υποβάλουν στην ελληνική πολιτεία.
Θα πρέπει να είναι ένα σχέδιο τολμηρό, το οποίο δεν θα επιζητά (μόνο) τη λήψη μέτρων ενίσχυσης του τοπικού εισοδήματος (όπως έγινε στο παρελθόν, π.χ. με την ίδρυση του ΔΠΘ), αλλά θα αποσκοπεί στη δημιουργία καθετοποιημένων και ανταγωνιστικών παραγωγικών νησίδων, βασισμένων στα πλεονεκτήματα της περιοχής.
Επίσης θα πρέπει να τεθεί ως απαίτηση το σχέδιο αυτό να εφαρμοστεί ανεξάρτητα από τις εναλλαγές των κομμάτων στην εξουσία και στον βαθμό που είναι δυνατό θα πρέπει να προσδιοριστεί ακόμη και ο μηχανισμός που θα το εκτελέσει. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για μια τελεσφόρα παρέμβαση στη Θράκη και για να εξασφαλιστούν, απαιτούν σοβαρή προετοιμασία και σχεδιασμό.
Ο,τιδήποτε άλλο δεν θα είναι παρά μια διαχείριση σχέσεων και εντυπώσεων, η οποία ξέρουμε πολύ καλά τί αποτελέσματα μπορεί να έχει...

Επικοινωνία με τον συντάκτη
Email: AnLavrentzos@gmail.com
Twitter: @LavrentzosΑ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σταύρος Τζήμας

Σχεδόν κάθε φορά που πάει να γίνει κάτι για να ξεπαγώσουν οι ελληνοαλβανικές σχέσεις, πέφτει στο τραπέζι ή εμφανίζεται στο... πεζοδρόμιο θέμα Τσάμηδων και κάπου εκεί επανέρχονται σε θερμοκρασίες Σιβηρίας.

Στις αρχές της εβδομάδας, ο Νίκος Κοτζιάς ταξίδεψε στα Τίρανα σε ανταπόδοση της επίσκεψης στην Αθήνα του ομολόγου του Ντιτμίρ Μπουσάτι, με σκοπό να ανοίξει, επιτέλους, μια ουσιαστική συζήτηση μήπως και «ξεκολλήσει το κάρο».

Εκεί τον περίμεναν, στην είσοδο του υπουργείου Εξωτερικών, εκτός από τον ομόλογό του καμιά πεντακοσαριά Τσάμηδες, με επικεφαλής τον πρόεδρο του –συμμετέχοντος στην κυβέρνηση– κόμματός τους και αντιπρόεδρο της Βουλής, οι οποίοι κραύγαζαν ανθελληνικά συνθήματα. Οπως ήταν αναμενόμενο, η εικόνα υπερίσχυσε των όσων συζήτησαν οι δύο άντρες και οι αναφορές τους περί οδικών χαρτών για τη βελτίωση των σχέσεων κ.λπ. στις δηλώσεις που ακολούθησαν, «σκεπάστηκαν» επικοινωνιακά από τον θόρυβο των διαδηλωτών. Αλλά ας μην το πάρει «κατάκαρδα» ο Νίκος Κοτζιάς.

Το ίδιο σκηνικό στήνεται από τους Αλβανούς χρόνια τώρα, σε επισκέψεις κορυφαίων Ελλήνων αξιωματούχων στη γειτονική χώρα. Τον Νοέμβριο του 2005, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αρχιτέκτων ως ΥΠΕΞ της πολιτικής φιλίας με την Αλβανία, επέστρεψε οργισμένος στην Αθήνα. Ο λόγος; Πληροφορήθηκε ότι το ξενοδοχείο στους Αγίους Σαράντα, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον ομόλογό του Αλφρέντ Μοϊσίου, που τον είχε προσκαλέσει, πολιορκείτο από ομάδες Τσάμηδων τους οποίους οι Αρχές, στο όνομα της δημοκρατίας(!), αρνούνταν να απομακρύνουν.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένα χρόνο πριν, κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, άκουσε τον ομόλογό του Μοϊσίου να ανοίγει κουβέντα για τους Τσάμηδες, εξαγριώνοντας τον Ελληνα Πρόεδρο, που απάντησε πως εν τοιαύτη περιπτώσει θα συζητηθεί και το βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Αλλά και το επίσημο ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τον Ιανουάριο του 1991, λίγο έλειψε να τιναχθεί στον αέρα, όταν ο τότε πρόεδρος της Αλβανίας, κομμουνιστής Ραμίζ Αλία, προσπάθησε να βάλει στη συζήτηση από την «πίσω πόρτα» το «τσάμικο», προκαλώντας την αντίδραση του Ελληνα πρωθυπουργού, που απείλησε μια διακοπή της επίσκεψης. Τίποτα απ όλα αυτά δεν γίνεται αυθόρμητα, ούτε, βεβαίως, η αλβανική πολιτική ελίτ διακρίνεται για την υψηλή ευαισθησία της σε ζητήματα άσκησης δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, όταν ως γνωστόν, πριν από λίγα μόλις χρόνια, η αστυνομία θέρισε με πολυβόλα οπαδούς της αντιπολίτευσης που επιχείρησαν να διαδηλώσουν στην είσοδο του κυβερνητικού μεγάρου.

Η προσπάθεια

Είναι σαφές ότι τα Τίρανα επιχειρούν να ανεβάσουν ψηλά στην ατζέντα των ελληνοαλβανικών σχέσεων ζήτημα Τσάμηδων και προς αυτή την κατεύθυνση εργάζονται συστηματικά τόσο στο εσωτερικό όσο και στα διεθνή φόρα. Με την Αθήνα, όμως, να θεωρεί «ανύπαρκτο» ένα τέτοιο θέμα, όπως το εγείρουν οι Αλβανοί, οι καλύτερες μέρες στις σχέσεις με τα Τίρανα δύσκολα θα εμφανιστούν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, αν, όπως μερικοί υποστηρίζουν, δεν ληφθούν άμεσα «γενναίες πολιτικές αποφάσεις και από τις δύο πλευρές». Ποιος όμως θα αποτολμήσει ένα τέτοιο βήμα, δεδομένης της συσσωρευμένης καχυποψίας και του αρνητικά φορτισμένου ιστορικού φορτίου που κουβαλούν οι ελληνοαλβανικές σχέσεις;

Το παρελθόν εξακολουθεί να στοιχειώνει το παρόν και οι αγκυλώσεις δεν δείχνουν ότι θα ξεπεραστούν εύκολα. Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν με παρότρυνση των ΗΠΑ και της Κίνας, Αθήνα και Τίρανα έκαναν ένα πρώτο δειλό βήμα για να οικοδομήσουν διπλωματικές σχέσεις. Μέχρι τότε όχι μόνο δεν υπήρχε καμία επαφή, αλλά η εκατέρωθεν κατασκοπεία, ειδικά στη μεθόριο, για λογαριασμό Αμερικανών και Ρώσων, όπως επίσης και για το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, έκανε θραύση.

Το πρώτο βήμα

Μια λιτή δήλωση, στην Αθήνα και στα Τίρανα ταυτόχρονα, στις 7 Μαΐου του 1971, ενημέρωνε πως οι δύο χώρες «αποφάσισαν την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων σε επίπεδο πρεσβευτών», με τον Δημήτριο Μπίτσιο να γίνεται ο πρώτος Ελληνας πρέσβης στα Τίρανα. Μέτα από αυτό και πάλι σκοτάδι. Ωσπου τη σκυτάλη θα πάρει ο Κάρολος Παπούλιας ως ΥΠΕΞ το 1984, όταν θα επισκεφθεί τα Τίρανα, επί Χότζα, και θα υπογράψει τέσσερις συμφωνίες, εμπορικού κυρίως περιεχομένου. Ωστόσο, το μεγάλο για την εποχή βήμα θα γίνει ένα χρόνο μετά από τον ίδιο, οπότε με πρωτοβουλία του θα εγκαινιαστεί –με ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι– τελωνειακός σταθμός στην Κακαβιά.

Ηταν 14 Ιανουαρίου του 1985, ο Χότζα βρισκόταν στο κρεβάτι βαριά άρρωστος, αλλά, όπως είπε αργότερα στην «Κ» η σύζυγός του Νεζμιγέ, «δούλεψε πολύ γι’ αυτή την εκδήλωση και έδωσε εντολή να αφήσουν τον κόσμο να ενωθεί και να γλεντήσει». Με την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1991, όμως, περίπλοκες ιστορικές διενέξεις, όπως το βορειοηπειρωτικό, το «Τσάμικο», το εμπόλεμο, τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, τα νεκροταφεία Ελλήνων πεσόντων στρατιωτών στον ελληνοϊταλικο πόλεμο, κ.ά., που μέχρι τότε δεν υπήρχε δυνατότητα συζήτησης και διευθέτησής τους, ήρθαν στην επιφάνεια και εξακολουθούν να επηρεάζουν αρνητικά τις διμερείς σχέσεις.

Διαθέτουν χρήμα και πολιτική επιρροή

Οι Τσάμηδες της Αλβανίας δεν ξεπερνούν τις 300.000, σήμερα, διαθέτουν όμως χρήμα και πολιτική επιρροή. Κεντρικό αίτημα και ταυτόχρονα λόγος ύπαρξης των κομμάτων και των οργανώσεών τους, αποτελεί η ανάδειξη του θέματος της εκδίωξης των ομοθρήσκων τους, αλβανικής συνείδησης, από την Ελλάδα το 1944.

Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες ζούσαν στην περιοχή της Ηπείρου με επίκεντρο τη Θεσπρωτία και σύμφωνα με την απογραφή του 1928 ήταν κατά τι λιγότεροι από είκοσι χιλιάδες. Τα Τίρανα χρησιμοποιούσαν το τσάμικο στοιχείο, που είχε αλβανική συνείδηση, ως αντίβαρο της ελληνική μειονότητας στη Βόρειο Ηπειρο, στα διεθνή φόρα και αποτελούσαν εργαλείο στην εξωτερική πολιτική τους απέναντι στην Ελλάδα.

Στην Κατοχή και ανταποκρινόμενοι στις υποσχέσεις των Ιταλών και των Γερμανών, ότι σε περίπτωση επικράτησής τους θα προσαρτηθεί η αποκαλούμενη «Τσαμουριά» στην Αλβανία, συγκρότησαν ένοπλες ομάδες που στράφηκαν εναντίον των χριστιανών, προκαλώντας ωμότητες εις βάρος των ντόπιων μη μουσουλμάνων. Σε μία μόνο περίπτωση στην Παραμυθιά κατέσφαξαν σαράντα εννέα προκρίτους.

Με τη φυγή Ιταλών και Γερμανών, όμως, δυνάμεις του ΕΔΕΣ διέλυσαν βίαια τους παραστρατιωτικούς εξαναγκάζοντας σε φυγή στην Αλβανία του συνόλου των Τσάμηδων. Μάλιστα για χίλιους εννιακόσιους εξ αυτών, που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα πολέμου, έγιναν δίκες στα Ιωάννινα, καταδικάστηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. Οι Τσάμηδες της Αλβανίας μιλούν για γενοκτονία και διεκδικούν την αναγνώρισή της διεθνώς.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Στις 30 Απριλίου 2016, σε άρθρο με το τίτλο "Η επέκταση της Κίνας στην Κεντρική-Ν.Α. Ευρώπη και το Ισλαμιστικό κίνημα", ο παρών ιστοχώρος είχε αναφερθεί και προβλέψει, ένα επερχόμενο κύμα μεταναστών εκ Τουρκίας στις αρχές του Θέρους.

Συγκεκριμένα εγράφη "Σε ότι αφορά την Ελλάδα, πρέπει ταχύτατα να εκκενώσει τον καταυλισμό της Ειδομένης και να σταματήσει να έχει μνημονιακή λογική σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας. Εκ των ων ουκ άνευ πρέπει να είναι η ενδελεχής προετοιμασία του κράτους για πιθανό (άνω του 70%) νέου μαζικού εισερχόμενου κύματος προσφύγων/μεταναστών, μετά τις 12 Ιουνίου 2016.

Διαφορετικά από γεωπολιτικός παίχτης κινδυνεύει να γίνει γεωπολιτικό έπαθλο". 

Η ημερομηνία που είχε προβλεφθεί ήταν "12 Ιουνίου". Ως εκ τούτου σήμερα ακριβώς την ίδια ημέρα τα Ελληνικά ειδησεογραφικά μέσα (ενδεικτικά), αναφέρουν την αυξημένη έλευση μεταναστών παρανόμως εκ Τουρκίας, ενώ πληροφορίες από τη Σάμο αναφέρουν αφίξεις εκατοντάδων ατόμων, μαζί με εκτιμήσεις του Λ.Σ. για πολλές ροές τα επόμενα 24ωρα.

Τις επόμενες εβδομάδες η Τουρκία θα "στείλει" ένα εκτιμώμενο αριθμό περί των 5.000 ατόμων στο Ανατολικό Αιγαίο και θα περιμένει μέχρι τις 10 Ιουλίου για να διαπιστώσει εάν τα αιτήματα-εκβιασμοί της προς την Ε.Ε. θα ικανοποιηθούν. 

Εάν όχι-που είναι το πιθανότερο σενάριο- τότε από τις 10/7 και εντεύθεν αναμένεται μαζικό κύμα των 3.000 ημερησίως που θα συντελέσει σε μέγιστη ζημία σε τουριστικό επίπεδο στο Αιγαίο καθώς και μείζονα πολιτική-οικονομική-κοινωνική κρίση στη χώρα.

Δυστυχώς, πρέπει για μια ακόμη φορά να επισημάνουμε ότι η Ελλάδα έχει στα Ανατολικά της έναν ηγέτη-δικτάτορα δίχως ηθικούς φραγμούς και με απόλυτη αμετροέπεια, ψυχιατρικής φύσεως, σε συνδυασμό με τα γεωπολιτικά αδιέξοδα της Άγκυρας. Άμεση πρέπει να είναι η κινητοποίηση διπλωματίας, Ε.Δ., κοινότητας πληροφοριών και Αρχών ασφαλείας για να αποτραπούν τα χειρότερα.

Σημειώνουμε στο άρθρο στις 30/4 για την εκκένωση της Ειδομένης-αυτό έχει ευτυχώς ήδη επιτευχθεί- ενώ πλέον σκοπός των Αθηνών είναι τάχιστα να οργανώσει μια "Βαλκανική συνεννόηση" εμπρός στο επερχόμενο Τουρκικό εκβιασμό, κάτι που δειλά ήδη γίνεται από το ΥΠΕΞ το οποίο όμως δεν στηρίζεται επαρκώς από το σύνολο της εκτελεστικής εξουσίας.

Δίχως να είμαστε μάντεις κακών, το θέρος του 2016 θα είναι ταραχώδες και θα πρέπει να υφίσταται άρτια προετοιμασία σε ότι αφορά την μαζική έλευση νέου κύματος μετανάστευσης. Το θέμα είναι εθνικής σημασίας καθότι σε αντίθεση με το 2015, ο λεγόμενος "Βαλκανικός διάδρομος" είναι και θα παραμείνει κλειστός. 

Συνεπώς υπάρχει άμεσος κίνδυνος της εθνικής ασφάλειας.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Μουτζώνουν την ΕΕ με χέρια και με πόδια οι λαοί της Ευρώπης, όπως δείχνει μια δημοσκοπική έρευνα του αμερικανικού Ινστιτούτου Πιου (Pew), η οποία διενεργήθηκε σε 10.500 πολίτες κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δέκα χώρες από τις αρχές Απριλίου ως τα μέσα Μαΐου του 2016.
Οι δημοσκοπήσεις, το έχουμε γράψει πολλές φορές, δεν αποτυπώνουν τίποτα περισσότερο από μια στιγμιαία εικόνα, και τα αποτελέσματά τους μπορεί να αλλάξουν άρδην.

Αυτή η εικόνα πάντως της σημερινής ΕΕ παρουσιάζει ομολογουμένως μεγάλο ενδιαφέρον.

Τη χειρότερη γνώμη για την ΕΕ την έχουν -ποιος άλλος;- οι Έλληνες. Το 71% του δείγματος που χρησιμοποίησε η Πιού έχει πλέον αρνητική άποψη για την ΕΕ και μόνο το 27% του ελληνικού λαού συνεχίζει να έχει θετική. Με άλλα λόγια, οι τρεις στου τέσσερις Έλληνες έχουν επιτέλους αρνητική εικόνα για την ΕΕ.
Χρειάστηκε μια τόσο μακροχρόνια κρίση, η οποία συνεχίζεται ακόμη, και μια βαθύτατα χυδαία και προσβλητική συμπεριφορά των Γερμανών του Τέταρτου Ράιχ που οικοδομείται με βάση το ευρώ για να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι Έλληνες πως μας αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ευρωπαίοι.

Το ενθαρρυντικό είναι πάντως ότι σε όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου -και αναφερόμαστε στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και, φυσικά, στην Ελλάδα- σημειώνεται ραγδαία κατάρρευση της δημοφηλίας της ΕΕ. Αυτό είναι ταυτόχρονα παρήγορο φαινόμενο, που, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει αναπόδραστα στη διάλυση της ΕΕ, έστω και αν αυτή επέλθει από τη Δεξιά των μεγάλων χωρών της Ευρώπης και τα αντίστοιχα τμήματα των αστικών τάξεων που βρίσκονται πίσω τους.

Εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι επιπροσθέτως το γεγονός ότι δεύτερη μετά την Ελλάδα στις αρνητικές γνώμες κατά της ΕΕ είναι απροσδόκητα η Γαλλία, χώρα ιδιαίτερα ωφελημένη από την εύνοια που επιδεικνύουν οι Γερμανοί απέναντί της.
Από το 69% όπου βρίσκονταν το έτος 2004 οι θετικές απόψεις για την ΕΕ, τώρα έχουν καταβαραθρωθεί στο... 38%!
Ούτε λίγο ούτε πολύ έχασαν 31 εκατοστιαίες μονάδες, πέφτοντας σχεδόν στο μισό. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ακόμη μεγαλύτερη είναι η κατάρρευση της δημοτικότητας της ΕΕ στην Ισπανία, στην κοινωνία της οποίας είναι ευδιάκριτες οι δεξιές τάσεις.

Το έτος 2008, πριν δηλαδή η χώρα αυτή περιδινηθεί σε κρίση, θετική άποψη για την ΕΕ σε προηγούμενη δημοσκόπηση του αμερικάνικου Ινστιτούτου Ερευνών Πίου είχε εκφράσει το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 80%.
Ακόμη και στην Ισπανία όμως κατέρρευσαν τα πάντα. Εκείνο το 80% των Ισπανών έχασε ολόκληρες... 33(!) εκατοστιαίες μονάδες από τότε και μέσα σε οκτώ χρόνια καταποντίστηκε στο 47%. Ξεπέρασε δηλαδή προς τα κάτω το 50%.
Αιτία αυτής της εξέλιξης είναι προφανώς και ο δεξιός πρωθυπουργός Ραχόι στη συνέχεια ακολούθησαν καθαρά μνημονιακές πολιτικές.

Οι Έλληνες πρωτοστατούν και στην καταγγελία της οικονομικής διαχείρισης της κρίσης εκ μέρους της ΕΕ, με ποσοστό αρνητικών απόψεων που φτάνει στο... 92%!!!
Είκοσι πέντε ολόκληρες σχεδόν μονάδες πίσω από τη χώρα μας βρίσκεται η -δεύτερη- Ιταλία, με το πολύ υψηλό ποσοστό απόρριψης των χειρισμών της ΕΕ στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 68%.
Αναμενόμενο ίσως το ποσοστό αυτό, θα πει κανείς, σε μια χώρα όπου το δεξιό κόμμα Φόρτσα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το επίσης δεξιό κόμμα της Λίγκας του Βορρά, μαζί με το κίνημα των Ιταλών "αγανακτισμένων" του Μπέπε Γκρίλο έχουν ως κεντρικό σύνθημα το... "Έξω η Ιταλία από το Ευρώ!", που δεν τολμά πλέον να ξεστομίσει κανένας κυριολεκτικά υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα.
Τρίτη είναι η Γαλλία στο ίδιο περίπου ύψος, με τις αρνητικές κρίσεις να φτάνουν στο 66%, και τέταρτη η Ισπανία με ποσοστό 65%.
Ακόμη και στην Ολλανδία, οι αρνητικές απόψεις για τους χειρισμούς στην οικονομία της ΕΕ με 49% υπερτερούν των θετικών που είναι στο 42% και μην ξεχνάμε ότι ο οικονομικός υπεύθυνος της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ είναι Ολλανδός!
Μόνο στη Γερμανία, από τα κράτη που χρησιμοποιούν το ευρώ και συμπεριλαμβάνονται στην έρευνα, η οποία είναι και η μόνη χώρα που κερδίζει από τη χρήση του ευρώ, οι πολίτες βλέπουν θετικά σε ποσοστό 47% και αρνητικά σε ποσοστό 38% την οικονομική διαχείριση της κρίσης.

Ακόμη πιο σφοδροί επικριτές της ΕΕ είναι όλοι λαοί της Ευρώπης στη διαχείριση του προσφυγικού.
Αρνητική άποψη έχει το... 94% (!!!) των Ελλήνων, το 88%των Σουηδών, το 77% των Ιταλών, το 75% των Ισπανών, το 70% των Γάλλων και των Βρετανών.
Όσον αφορά δε το στόχο της "όλο και στενότερης ένωσης", η απορριπτική διάθεση είναι κυριολεκτικά σαρωτική! Μόνο το... 19% (!) συμφωνεί ότι πρέπει να μεταβιβαστούν περισσότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες. Αντίθετα, το 42% ζητεί επιστροφή εξουσιών στα κράτη – μέλη και το 27% αρκείται με το υφιστάμενο καθεστώς.

* Δημοσιεύθηκε στον Πριν την Κυριακή 12 Ιουνίου 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Υπό αστυνομική προστασία έχουν τεθεί έντεκα γερμανοί βουλευτές τουρκικής καταγωγής, οι οποίοι έλαβαν απειλές για τη ζωή τους, μετά την απόφασή τους να στηρίξουν το νομοσχέδιο που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Το γερμανικό ΥΠΕΞ συνέστησε, παράλληλα, στους βουλευτές να αποφύγουν ταξίδια στην Άγκυρα επειδή το Βερολίνο «δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά τους».

Οι έντεκα βουλευτές έχουν δεχθεί τα «πυρά» της τουρκικής κυβέρνησης, με τον ίδιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναρωτιέται «τι είδους Τούρκοι είναι αυτοί;»

Ο τούρκος πρόεδρος είχε υποστηρίξει πως οι γερμανοί βουλευτές τουρκικής καταγωγής πρέπει να υποβληθούν σε αιματολογικές εξετάσεις και τους κατηγόρησε ότι είναι τρομοκράτες και έχουν «μολυσμένο αίμα».

Ο δήμαρχος της Άγκυρας ανήρτησε στον λογαριασμό του στο Twitter ένα tweet, όπου έδειχνε τους 11 βουλευτές με το σχόλιο: «Μας μαχαίρωσαν πισώπλατα».

Μεταξύ των βουλευτών που βρίσκονται υπό αστυνομική προστασία είναι και ο ηγέτης του κόμματος των Πρασίνων, ο Τζεμ Εζντεμίρ, ο οποίος δέχτηκε απειλές για τη ζωή του. Ο βουλευτής δήλωσε σε εφημερίδα ότι του εστάλησαν e-mail που γράφουν: «Θα σε βρούμε οπουδήποτε».

Ο ίδιος σημειώνει ότι καλά πληροφορημένοι φίλοι του στην Τουρκία τού είπαν να λάβει σοβαρά υπόψη του τις απειλές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου