Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαρ 2011

Ζούμε σε μια πλανητική εποχή όπου το έθνος κράτος έχει περιορισμένες δυνατότητες στη διαχείριση του παρόντος και στο σχεδιασμό του μέλλοντός του. Βέβαια, οι πρωταρχικές λειτουργίες του -νομισματικές ρυθμίσεις, πληθυσμιακές μεταναστεύσεις, νομικοί κώδικες, πολιτισμικές αξίες…- διατηρούν τη σπουδαιότητά τους, μετασχηματισμένες όμως από τις σύγχρονες διαδικασίες παγκοσμιοποίησης. Η μορφή Ηγεμονίας που δεσπόζει στον πλανήτη μας βρίσκεται πάνω από τα έθνη κράτη, ως υπέρτατη εξουσία, και εκδηλώνεται ως μια νέα μορφή κυριαρχίας.

Οι κάτοχοι των πυρηνικών εξοπλισμών, οι υπερεθνικοί οικονομικοί θεσμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) και ο ανίσχυρος ΟΗΕ (σύμβολο δημοκρατίας), η σύγχρονη Ηγεμονία, διαμορφώνουν την κρατούσα πραγματικότητα. Οι οικονομικοί αυτοί θεσμοί αφαιρούν από τα χέρια των εθνών κρατών τις αποφάσεις για την οικονομική και κοινωνική τους πολιτική. Στην εξουσία τους υπόκεινται τόσο τα υποτελή όσο και τα ηγεμονεύοντα έθνη κράτη και μάλιστα οι θεσμοί αυτοί παρακάμπτουν τους μηχανισμούς της λαϊκής κυριαρχίας. Η Ηγεμονία, όπως είναι φυσικό, εκτοπίζει την εθνική κυριαρχία και κατά συνέπεια η πολιτική πραγματικότητα χάνει το μέτρο της.

Η σημερινή κατάσταση, σε πλανητικό επίπεδο, πρέπει ν’ αλλάξει. Είναι ανάγκη να μεταρρυθμιστεί το παγκόσμιο σύστημα και να ενισχυθούν οι μηχανισμοί δημοκρατικής πολιτικής εξουσίας.

Η έννοια της μεταρρύθμισης σημαίνει να υποβληθούν οι παγκόσμιοι θεσμοί στον έλεγχο άλλων θεσμών, π.χ. στον έλεγχο μιας κοινότητας εμπειρογνωμόνων. Αν, για παράδειγμα, το ΔΝΤ ήταν περισσότερο διαφανές και υπό τον έλεγχο οικονομικών εμπειρογνωμόνων, θα υπήρχαν δικλείδες ασφαλείας για να μην επιβάλλει καταστροφικές πολιτικές (π.χ. Ν-Α Ασία το 1990).

Τα αποτελέσματα της νέας πλανητικής εποχής τα βιώνουν πολλές κοινωνίες, μαζί και η δική μας, με τον πιο έντονο τρόπο. Η εποχή αυτή δημιούργησε τον άνθρωπο της κατανάλωσης, της έλλειψης του μέτρου, της ύβρεως, του πολιτικού αμοραλισμού και της εύκολης λείας. Η εντροπία του κοινωνικού «γίγνεσθαι» αυξάνεται. Το που θα οδηγήσει δεν είναι γνωστό. Το μόνο που είναι προφανές είναι η αύξηση της αβεβαιότητας και οι συνεχείς κοινωνικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις των απελπισμένων. Η ιστορία αρχίζει να κινείται πάλι από την αρχή και ο τόπος της είναι ο πλανήτης ολόκληρος.

Και για να έρθουμε στα καθ’ ημάς: Θα πρέπει να αναλογιστούμε τις πιθανές συμφορές από την επερχόμενη θύελλα και να ανακαλύψουμε το μέτρο και την ευθύνη για την επιβίωσή μας. Η επιβίωσή μας θα εξαρτηθεί από τις δικές μας δυνατότητες και τις δικές μας ψυχικές αντοχές. Για το λόγο αυτό πρέπει να ξαναζωντανέψουμε την ύπαιθρο, να καλλιεργήσουμε τη γη μας, να ξαναθυμηθούμε την ιστορία μας, να σεβαστούμε τη γνώμη του διπλανού μας, να αλλάξουμε τις δομές μας και να δημιουργήσουμε περιβάλλον αισιοδοξίας.

Η σύγχρονη Ηγεμονία δεν έχει στις αρχές της το σεβασμό του αγώνα των λαών, αλλά τη λογική των αριθμών. Τα πολιτικά μας κόμματα πρέπει να βρουν τον κοινό τους τόπο και να επικεντρώσουν την προβληματική τους στην αναζήτηση τρόπων επιβίωσης της χώρας μας. Μέσα από τις αντιθέσεις τους πρέπει να οδηγηθούν σε θέσεις που θα αναγεννήσουν την ελπίδα για ένα μέλλον προσδοκιών. Η εξουσία των παγκόσμιων οικονομικών θεσμών είναι ανελέητη και θα ενταθεί με το πέρασμα του χρόνου. Πρέπει να καταστεί κοινή συνείδηση ότι χωρίς θεμελίωση κοινής πορείας της πολιτικής ηγεσίας και των πολιτών, το μέλλον θα καλείται αβεβαιότητα… Ο λαός μας έχει υποστεί πολλές δοκιμασίες και επέζησε. Οι συνθήκες όμως που διαμορφώνονται στις μέρες μας είναι πιο δύσκολες, τόσο ως προς την κατανόηση όσο και ως προς την αντιμετώπισή τους.

Από την ιστορία είναι γνωστό ότι μια ανίσχυρη χώρα δίνει περιθώρια να εγερθούν προβλήματα που βρίσκονται εν υπνώσει. Άλλωστε, οι κρίσεις δημιουργούν τις προϋποθέσεις για διεκδικήσεις και ταπεινώσεις.

Είναι καιρός να αναλογιστούμε όλοι την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα και να ενώσουμε τις προσπάθειές μας για τη δημιουργία των αναγκαίων προϋποθέσεων για τη σωτηρία της…

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά αν δεν προσπαθήσουμε όλοι για το κοινό καλό, τότε ποιος ξέρει… ίσως να τα καταφέρουμε να… πεθάνει!

* Ο Χρήστος Β. Μασσαλάς είναι Καθηγητής, πρ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Είναι γνωστό, ότι ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, έγινε με ενθάρρυνση των Γερμανών, που είχαν ένα μόνο σκοπό: Την ικανοποίηση των Γερμανών ομολογιούχων και την επιβολή οικονομικού ελέγχου στην χώρα μας!

Και φυσικά μετά την ήττα μας η χώρας ήλθε στα χέρια της ΔΟΕ (Διεθνής Οικονομική Επιτροπή) κάτι ανάλογο με την σημερινή Τρόικα!

Ο λαός μας λέει ότι η ζωή κάνει κύκλους. Και πράγματι έχει δίκιο ο σοφός λαό μας. Η κακοδιαχείριση των κυβερνήσεων μας ξανά έριξε στα χέρια των ΓΕΡΜΑΝΩΝ και όχι μόνο.

Σήμερα δεν χρειάζεται πόλεμος, ποτέ δεν ξέρεις, αλλά μέσω των τραπεζών γίνεται μεγάλη προσπάθεια για τον ίδιο λόγο.

Πανηγυρίζουν, οι πολιτικοί μας, ότι μας έδωσαν επιμήκυνση του δανείου (ελεγχόμενη χρεοκοπία), άρα πάμε καλά!

Φυσικά, αποκρύβουν ότι μας το έδωσαν, διότι προστατεύουν πάνω από όλα τις τράπεζες τους, οι δε όροι είναι επαχθέστατοι για την χώρα!

Φυσικά έπρεπε να πουλήσουν και οι μεν και οι δε (πολιτικοί) την πραμάτεια τους!
Αλλά το έργο δεν σταματάει εδώ.

Ετοιμάζουν το περίφημο σύμφωνο του Ευρώ!

Αυτό θα γίνει μέσω, της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λισσαβόνας, όπου θεσμοθετούν στην ουσία ελεγχόμενη πτώχεύση για όσες χώρες αδυνατούν βγουν στις αγορές!

Και επειδή μια τέτοια αναθεώρηση είναι προς την κατεύθυνση της «Κινεζοποιήσης» της Ευρωζώνης, ειδικά δε για μας ανοίγει το δρόμο, για την καταληστεύσει της χώρας από την «διεθνή των δανειστών».

Η τυπική απόφαση θα ληφθεί τον Ιούνιο.

Από τώρα και μέχρι τότε υπάρχει ο καιρός να γίνει ΔΗΜΟΨΉΦΙΣΜΑ, ώστε εμείς να αποφασίσουμε, αν θα απορρίψουμε μια τέτοια εξέλιξη και κατά ακολουθία την ελεγχόμενη πτώχευση διαρκείας που θα ολοκλήρωση την ήδη «κινεζοποιήση» της ζωής μας.

Και πρέπει να γίνει διότι και τα δύο κόμματα αποκρύπτουν συστηματικά τι μας περιμένει.

Το μεν ΠΑΣΟΚ, ήδη αφερέγγυο από τα προεκλογικά λόγια, θα χρησιμοποιήσει τα ντόπια παπαγαλάκια να μας πείσουν για το συμφέρον μας, η δε ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δείχνει ανίκανη να προτείνει άλλη λύση, φωνάζει για ανάπτυξη αλλά δεν φωνάζει για να σταματήσει η ισοπέδωση των πάντων…

Άρα ο μόνος δρόμος είναι το ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!

Αν είναι να βγάλουμε τα μάτια μας ας το κάνουμε μόνοι μας!


Υ.Γ.: Η «κινεζοποιήση» της χώρας γίνεται με την «ανοχή» μας και την ένοχη ανοχή και σιωπή μας. Τώρα όσο πότε άλλοτε θα πρέπει να ζητήσουμε ΔΗΜΟΨΙΣΜΑ. Ας μην αφήσουμε και αυτή την ευκαιρία να περάσει για μην στενοχωρήσουμε το κόμμα μας!

Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη” σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής για τη δημοκρατία στον αραβικό κόσμο. Την ίδια στιγμή, ο αντίκτυπος των εξεγέρσεων σε Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη και Υεμένη σε άλλες αραβικές χώρες είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Επίσης, αν και οι επιπτώσεις στην τιμή του πετρελαίου είναι εμφανείς, προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις για επιδράσεις στην παγκόσμια ανάπτυξη.

Όπως εξηγεί ο Χάσνι Αμπίντι, διευθυντής του Κέντρου Μελετών και Ερευνών για τον Αραβικό και τον Μεσογειακό Κόσμο της Γενεύης, σε ειδική έκδοση της UBS, το “ξύπνημα” των αραβικών λαών έχει πολλές ομοιότητες με τη δημοκρατική άνοιξη στην Ανατολική Ευρώπη, δεδομένων, φυσικά και των τοπικών ιδιαιτεροτήτων. Στην περίπτωση της Αφρικής, οι τοπικοί πληθυσμοί ενεργούν αυτοβούλως, στοχεύοντας στην πτώση των καθεστώτων. Ακριβέστερα, οι πολίτες δεν επιθυμούν απλώς τις πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που ο πνευματικός κόσμος και οι διανοούμενοι των χωρών αυτών ζητούν εδώ και πολλά χρόνια, αλλά, μαζί και ριζικές αλλαγές, απαιτούν την ολική ανατροπή αυτών των καθεστώτων.

‪Γιατί όμως, αυτές οι εξεγέρσεις συμβαίνουν τώρα; Υπάρχουν πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που προκαλούν δυσαρέσκεια και απογοήτευση στους ανθρώπους των χωρών αυτών. Και δεν είναι μόνο οι νέοι που εκφράζουν την αντίδρασή τους. Είναι η μεσαία τάξη των επαγγελματιών (δικηγόροι, γιατροί και καθηγητές), που αντιδρά, επειδή δεν βλέπουν προοπτικές για το μέλλον.

Σύμφωνα με τον Αμπίντι, στην Τυνησία ήταν αδύνατο κάποιος να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά χωρίς τη στήριξη της οικογένειας του Μπεν Άλι. Η διαδικασία απελευθέρωσης της οικονομίας της χώρας εμποδίστηκε από την οικογένεια και τις διάφορες ομάδες που βρίσκονταν κοντά στην εξουσία. Αρνήθηκαν να υιοθετήσουν τις αρχές της φιλελεύθερης οικονομίας, κατασκευάζοντας εμπόδια, από τα οποία ωφελήθηκαν οι ίδιοι.

Ο αραβικός κόσμος είναι το μοναδικό μέρος του πλανήτη που ποτέ δεν έχει δει ένα κύμα εκδημοκρατισμού, επισημαίνεται στην ανάλυση της UBS. Και στην περίπτωση του σημερινού ντόμινο των εξελίξεων, το μόνο που απαιτήθηκε ήταν μία γενναία δόση θάρρους. Σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Η περίπτωση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι, που αυτοπυρπολήθηκε στην Τυνησία, συνοψίζει την τύχη εκατομμυρίων ανδρών και γυναικών στον αραβικό κόσμο. Ήταν ένας νεαρός άνδρας με μόρφωση που δεν μπορούσε να βρει δουλειά και γι’ αυτό και πουλούσε φρούτα και λαχανικά στην αγορά. Όταν στριμώχτηκε και ταπεινώθηκε αδίκως από την αστυνομία, ζήτησε να δει τον δήμαρχο και όταν έλαβε αρνητική απάντηση, στην απελπισία του έβλε φωτιά στον εαυτό του και έγινε σύμβολο του αγώνα των Τυνήσιων.

Πόσο πιθανό είναι οι εξεγέρσεις αυτές να οδηγήσουν στη δημοκρατία; Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Κέντρου Μελετών και Ερευνών για τον Αραβικό και τον Μεσογειακό Κόσμο, η κυβερνητική αστάθεια που ακολούθησε στην Τυνησία και την Αίγυπτο υποδηλώνει την δυσαρέσκεια του τοπικού πληθυσμού. Η πτώση ισχυρών καθεστώτων στην Τυνησία, την Αίγυπτο και ίσως και στη Λιβύη δεν οδηγεί αυτομάτως στη δημοκρατία, ούτε στην επίλυση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Θα απαιτηθεί χρόνος.

Η εκτίμηση των αναλυτών είναι ότι ακολουθεί παρατεταμένη περίοδος αστάθειας, που μπορεί να φτάσει έως και μία δεκαετία, ενώ η μεταβατική φάση χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα και ανησυχία. Επίσης, σημειώνεται ότι, η προσωρινή επιστροφή σε απολυταρχικού τύπου καθεστώς δεν είναι απίθανο ενδεχόμενο, στην περίπτωση που οι αλλαγές δεν οδηγήσουν στη σύσταση ισχυρού θεσμικού οικοδομήματος. Άλλωστε, όπως τονίζεται, η δημοκρατία δεν μπορεί να κάνει θαύματα…
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών

Η «Στρατηγική βάθους» του Νταβούτογλου βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι ελιγμοί της Τουρκίας στις Μεσανατολικές κρίσεις είναι αποκαλυπτικοί για την Davutoglou-Coverαποφασιστικότητα της Άγκυρας να καταστεί ηγεμονικός άξονας. Την «επιτήδεια ουδετερότητα», η Άγκυρα καταφέρνει να την καθιστά «επιδέξια ουδετερότητα» με απώτερο σκοπό ένα ακραία ιδιοτελή νέο-Οθωμανικό πρωταγωνιστικό ρόλο.

Άγνοια περί την τουρκική διπλωματία είναι πλέον αδικαιολόγητη. Η πρόσφατη κυκλοφορία των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος η Διεθνής θέση της Τουρκίας (Ποιότητα 2010) και Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Ποιότητα 2011) φώτισε πλήρως τους τουρκικούς σκοπούς: Κατάκτηση μιας ηγεμονικής θέσης που προϋποθέτει εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Μέσης Ανατολής.

Χαρακτηριστικά, εν μέσω κρίσεως και τουρκικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων κοντά στο Καστελλόριζο που υποδηλώνουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως προς τον ΑΟΖ, οι τούρκοι έθεσαν ως όρο συναίνεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Λιβύη ένα πρωταγωνιστικό τουρκικό ρόλο στην διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης και τον ναυτικό έλεγχο μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης. Οι τούρκοι, επιπλέον, λειτουργώντας καιροσκοπικά κατηγορούν τους άλλους για … οπορτουνισμό. Όπως γράφτηκε πρόσφατα, «αν καταλάβεις ποιος είναι ο ψεύτης αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι ο κλέφτης».

Κτίζοντας πάνω στην κατά Νταβούτογλου ύπαρξη μιας κοινής ισλαμικής κοσμοθεωρίας και ενός κοινού Οθωμανικού παρελθόντος, οι τούρκοι ηγέτες διακρίνουν μεταξύ των δυτικόστροφων εξουσιαστικών ελίτ και των μουσουλμανικών πληθυσμών στους οποίους διεισδύουν μεθοδικά και υποχθόνια. Βέβαια, πιστεύουν στον σκοπό τους: Η ισλαμική κοσμοθεωρία, λέει ο Νταβούτογλου, είναι βαθιά ριζωμένη στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των οποίων η ζωή μέσα στην πολιτική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι «εξαρτημένη από την θεοκεντρική δομή πίστης προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα» (Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, σ. 415).

EnallaktikesDavutogluΤα αιτιώδη κίνητρα των ισλαμιστών νεότουρκων είναι κάτι περισσότερο από σαφή. Ο «Δάσκαλος Νταβούτογλου», όπως τον αποκαλεί ο Ερτογάν, μεταξύ πολλών άλλων, ανατρέχει στα «λάθη» της παρελθούσης οθωμανοτουρκικής «εγκατάλειψης της πλούσιας σε φυσικές πηγές πλούτου Μέσης Ανατολής» και της παρελθούσης άνευ όρων, όπως γράφει, λανθασμένης «σύμπραξης με τους αποικιοκράτες στην Τρίπολη και στην Αλγερία». Η Τουρκία, υποστηρίζει, «δεν μπορεί να παραμείνει και δεν θα παραμείνει αδιάφορη στις κρί­σεις που λαμβάνουν χώρα στη Βοσνία, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή». Δεν πρέπει να επαναληφτούν τα λάθη, συνεχίζει, όταν η Τουρκία «απέτυχε να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την κυριαρχία της στα εδάφη αυτά, η οποία διήρκησε επί 500 χρόνια». Απώτερος σκοπός η συμμετοχή «στη διαδικασία διαμοιρασμού των φυσικών πηγών πλούτου, ικανών να καθορίσουν τις σχέσεις σε παγκόσμια κλίμακα» (Στρατηγικό βάθος σελ. 34,102,107).

Κάποια μη κυβερνητικά διεθνικά «ιδρύματα» εδώ και καιρό φρόντισαν να τυφλώσουν διπλωματικά την Ελλάδα. Καλλιέργησαν την λανθασμένη θέση πως επίκεινται δήθεν χαρούμενα γλέντια μέσα σε έναν ανθόσπαρτο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη και μέσα σε μια μυρωδάτη ενωμένη Ευρώπη όπου θα συμβιώνουμε αγκαλιασμένοι με μια ευρωεξημερωμένη Τουρκία. Έτσι, εν μέσω κοσμογονίας στην διεθνή πολιτική και επιτήδειων δόλιων τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, η Ελλάδα αποκοιμήθηκε. Ύπνος από τον οποίο κινδυνεύει να μην ξυπνήσει. Φαντάζει ως περίπου απόφαση ευθανασίας.

Και ο πόλεμος στη Λιβύη συνεχίζεται… με το τραγικό –αλλά πάντα επίκαιρο- σύνθημα: Βομβαρδίζουμε στο όνομα της ειρήνης!!! Και ανάμεσα από τους καπνούς των βομβαρδισμών, τους ακαταμέτρητους (μέχρι στιγμής) νεκρούς και την κατάπτωση του ανθρωπισμού, διαπιστώνουμε από τη μία πλευρά την «τρέλα» του Καντάφι και ταυτόχρονα τους «βομβαρδιστές» να προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις από το θύμα τους, τον λαό της Λιβύης.

Προσπαθώντας να προσεγγίσουμε την «επαναστατική» έκρηξη που έγινε στην Βόρεια Αφρική, καταγράφουμε αρχικά την σκοπιμότητα και τον σχεδιασμό που υπήρξε από μυστικές υπηρεσίες δυτικών κρατών, οι οποίες είτε για λόγους εξυπηρέτησης μεγάλων πολυεθνικών που «ενοχλήθηκαν» από τα καθεστώτα, είτε για λόγους εναλλαγής προσώπων και διατήρησης του status quo, ξεκίνησαν την «αλλαγή της φρουράς» σε μία περιοχή που έχει πολύ μεγάλη αξία είτε γεωπολιτικά, είτε ενεργειακά.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο της «έκρηξης των πολιτών», εμφανίστηκε η «μουσουλμανική αδελφότητα», η οποία έδειξε πως ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στο «μοίρασμα της πίτας», τόσο στην Τυνησία, όσο και στην Αίγυπτο. Και πριν ακόμη γίνουν οι απαραίτητες συμφωνίες μεταξύ των «ενδιαφερομένων μερών», ξέσπασε και η «επανάσταση της Λιβύης»! Και πάλι, ακούστηκε το όνομα της «μουσουλμανικής αδελφότητας», ενώ η ύπαρξη του πολιτικού Ισλάμ (μέσω της συγκεκριμένης «αδελφότητας») δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε από το Μπαχρέιν*, ούτε από τη Συρία (η τελευταία βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο για την συνέχιση της ύπαρξής της όπως την γνωρίζουμε σήμερα).

* Η εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, που διέθεσαν 16.000 πιστόλια στους «επαναστάτες» του Μπαχρέιν, οι οποίοι υποδαυλίζονταν από το Ιράν, θα πρέπει να εξεταστεί από τη διεθνή κοινότητα, ειδάλλως βρισκόμαστε μπροστά σε μία ατιμώρητη (γιατί άραγε;) αποδεδειγμένη εμπλοκή της Τουρκίας στα εσωτερικά μίας χώρας, με σκοπό την ανατροπή κυβέρνησης!!! Να σημειωθεί, στο σημείο αυτό, πως η παρουσία του πολιτικού Ισλάμ είναι ήδη αισθητή μέσα στην Τουρκία, μέσω της ακροβατούσας κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντγάν, προκαλώντας έντονες ανακατατάξεις οι οποίες είναι άγνωστο που ακριβώς θα οδηγήσουν την γείτονα χώρα η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ ισλαμισμού και δύσης…

Η μουσουλμανική αδελφότητα αποτελεί στην ουσία την πολιτική μορφή του Ισλάμ, το οποίο άρχισε να αναδεικνύεται έντονα και ζητά να συμμετέχει στην διακυβέρνηση, αλλά και να αποκτήσει ρόλο και λόγο στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο (και όχι μόνο) οι οποίες αφορούν άμεσα την δύση.

Οι διπλωματικοί παρατηρητές εξεπλάγησαν με την αστραπιαία απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, που επιτρέπει τη χρήση «όλων των αναγκαίων μέτρων» εναντίον της Λιβύης. Το καταστατικό του ΟΗΕ περιορίζει πολύ αυστηρά τη στρατιωτική δράση, μόνο σε περίπτωση που απειλείται η διεθνής ειρήνη ή ασφάλεια, κάτι που δεν ισχύει για τη Λιβύη. Δεν επιτρέπεται δηλαδή η ανάμιξη σε εσωτερικά ζητήματα χωρών μελών. Η πρόφαση που χρησιμοποιήθηκε ήταν η δήθεν προστασία των ανυπεράσπιστων αμάχων. Ναι, αλλά και οι επαναστάτες αποτελούν σχεδόν κανονικό στρατό. Και αφού δεν μπορεί μια κυβέρνηση να θεωρηθεί ότι απειλεί τη διεθνή ειρήνη, όταν το ζήτημα είναι εσωτερικό της, τότε η απόφαση του Συμβουλίου πάει κόντρα στο ιδρυτικό καταστατικό του ΟΗΕ. Η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία, η Γερμανία, και η Ινδία απείχαν.

Μέχρι και σήμερα, οι ηγέτες των δυτικών κρατών (Ε.Ε. και ΗΠΑ) προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, αλλά και σαφείς αποστάσεις από τα όσα συμβαίνουν στην Βόρεια Αφρική. Έτσι γίνεται σαφές πως το διακύβευμα σε σχέση με τις πιθανές επιδιωκόμενες ισορροπίες, είναι πολύ μεγάλο. Και το διακύβευμα δεν έχει να κάνει μόνο με την ενέργεια και τον διαμοιρασμό της. Το διακύβευμα αφορά το εσωτερικό των δυτικών κρατών, οι κοινωνίες των οποίων έχουν εμπλουτιστεί πλέον του δέοντος από το Ισλάμ. Και οι αριθμοί των ισλαμιστών (τόσο στις χώρες της Ευρώπης όσο και στις ΗΠΑ) είναι αρκετά «ενδιαφέροντες», αφού μπορούν άνετα να δημιουργήσουν πολιτικές ανατροπές, ανακατατάξεις, αλλά και ισχυρούς νέους πόλους με πιθανά συγκρουσιακά στοιχεία. Και αυτούς τους νέους πολιτικούς πόλους τρέμουν οι ηγέτες της Δύσης. Την δυναμική και την αποφασιστικότητά τους, που είναι σαφές ότι μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα εσωτερικής ασφάλειας στις κοινωνίες και στους πολίτες των κρατών τους.

Τις τελευταίες ημέρες διαπιστώνουμε από τη μία την αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών να ελέγξουν τα «επαναστατικά κινήματα» που δημιούργησαν, αλλά ταυτόχρονα βλέπουμε πως το Ισλάμ μεταλλάσσεται ραγδαία, με άγνωστα αποτελέσματα-μεταβολές για τους μελλοντικούς πολιτικούς και οικονομικο-ενεργειακούς χάρτες. Οι διαφωνίες τόσο στο εσωτερικό της Ε.Ε., όσο και στο ΝΑΤΟ, είναι αψευδείς μάρτυρες της ισχυρής παρουσίας του Ισλάμ στις εξελίξεις. Και αυτή τη φορά το Ισλάμ παύει να είναι εργαλείο-όπλο παραδοσιακών οικογενειών, φανατικών φατριών και δικτατόρων και ζητάει να παίξει πολιτικό ρόλο. Προφανώς έχουν υπάρξει οι κατάλληλες ζυμώσεις στο εσωτερικό του, αλλά το μέγεθος του δημιουργούμενου προβλήματος προφανώς η Δύση δεν το έχει κατανοήσει πλήρως, αφού ομάδες ειδικών επιχειρήσεων εργάζονται (και συνεργάζονται με τοπικούς φύλαρχους – πολέμαρχους) προκειμένου να συλλέγουν πληροφορίες και να δίνουν (μέσω ειδικού εξοπλισμού) στόχους στα αεροπλάνα, στις φρεγάτες και στα υποβρύχια της «συμμαχίας των προθύμων», για να επιφέρουν πλήγματα στον Καντάφι (σήμερα) και ποιος ξέρει σε ποιόν μελλοντικό στόχο αύριο.

Οι δυτικοί ηγέτες ξέχασαν εν μία νυκτί πως μέχρι πρότινος συνεργαζόταν άψογα με τον στυγνό δικτάτορα, προκειμένου να κάνουν «μπίζνες» οι μεγάλες εταιρείες των κρατών τους. Ξέχασαν επίσης πως στην Αίγυπτο και στην Τυνησία συμμετείχαν οι ίδιοι (και οι μυστικές τους υπηρεσίες) στην δημιουργία των κυβερνητικών σχηματισμών, αλλά και στην γενικότερη εφαρμοζόμενη πολιτική (εσωτερική και εξωτερική). Μέσα από την βαθιά λήθη, η Δύση αποφάσισε να χτυπήσει τις οικονομίες (και όχι μόνο τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις) των κρατών που έπρεπε να «αλλάξουν», για να κερδίσουν χρόνο στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών. Βέβαια, το ότι χτυπάνε τις οικονομίες, άρα και το βιοτικό επίπεδο των λαών που «επαναστατούν», αποτελεί –ίσως- μία λεπτομέρεια που δεν έχει καταμετρηθεί από τους διάφορους αναλυτές…, αφού το ζητούμενο είναι η επικράτηση και η διαιώνιση των συμφερόντων των κρατών της Δύσης.

Το Ισλάμ, διαπιστώνοντας την μοναδική ευκαιρία, έφερε στην επιφάνεια το πολιτικό του πρόσωπο προκειμένου να μπορέσει να πρωταγωνιστήσει και να προχωρήσει στην ίδια του την… εξέλιξη. Και η παρουσία αυτή του πολιτικού Ισλάμ είναι μόνο η αρχή... Οι ακροβατισμοί της Δύσης, που μετά την απόφαση του ΝΑΤΟ να ηγηθεί της επίθεσης κατά των κυβερνητικών δυνάμεων του Μουαμάρ Κασντάφι, δείχνουν πως έχει παρθεί μία σημαντική απόφαση παραχώρησης στην "αδελφότητα των μουσουλμάνων" ενός γεωγραφικού τμήματος της Λιβύης (οι κακές γλώσσες αναφέρουν πως σκοπός είναι η «ανεξαρτησία» της ανατολικής και πλούσιας σε πετρελαϊκά κοιτάσματα Λιβύης) προκειμένου να εξευμενίσουν το πολιτικό σκέλος του Ισλάμ.

Για όσους συνεχίζουν να εμμένουν σε μία «καθαρή» δυτική παρέμβαση που στοχεύει σε κλοπή του ορυκτού πλούτου, δυστυχώς θα πρέπει να τους τονίσουμε πως αυτό ήταν το αρχικό πλάνο. Από τη στιγμή που εμφανίστηκαν παράμετροι που δεν είχαν υπολογισθεί, οι δυτικοί αποφάσισαν να ρίξουν νερό στο κρασί τους και να αποδεχθούν την αλλαγή που είδαν πως έρχεται, δεχόμενοι να επισημοποιήσουν τη νέα δυναμική ευελπιστώντας σε μεσοπρόθεσμα ενεργειακά (αλλά και πολιτικά) οφέλη.

Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
διδάκτωρα Πολιτικής Επιστήμης
ειδικού σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

Σήμερα θα έπρεπε να φορέσουμε την φουστανέλα ανάποδα και οι σημαίες να κυματίσουν ανάποδα. Είμαστε η φάρσα της μοντέρνας ιστορίας. Ο μόνος ευρωπαϊκός λαός που εμφανίστηκε οικιοθελώς να απεμπολεί την αυτοκυβέρνησή του για την ένταξη σε μηχανισμούς σωτηρίας του ευρώ.

Όπως φαντάζομαι να παρατηρείτε, όλα τα επιμέρους ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα αγωνίστηκαν ή τουλάχιστον φάνηκε να αγωνίζονται για την διατήρηση της αυτοκυβέρνησης των χωρών τους, εκτός από το Ελληνικό. Παντού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπήρξε εκδήλωση πατριωτισμού, μπροστά στην πιστωτική κρίση, εκτός από την Ελλάδα.

Εμείς είμαστε οι πατριώτες του ευρώ. Πατρίδα μας είναι η ευρωζώνη και εθνάρχες οι νταβατζήδες κατά Καραμανλή.

Αν στρέψουμε την προσοχή μας στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία και μελετήσουμε τις εκεί αντιδράσεις εναντίον της ένταξή τους σε «μηχανισμούς» θα ντραπούμε για την ύπαρξή μας.

Εμείς αποδείχθηκε ότι είμαστε μοναδικοί αυτόχειρες: οι ιδανικοί αυτόχειρες. Η ντροπή των μοντέρνων κρατών.

Και το ευτράπελο είναι ότι κάποιοι αυτό το θεωρούν πρόοδο!

Για φαντάσου να κάνουμε και παρελάσεις δίχως αίσθηση της κατάντιας μας!

Κάντε σημαία το ευρώ τουλάχιστον να λάβει νόημα και η χθεσινή παρέλαση.

Πρόοδος είναι η εγκατάλειψη της λαϊκής κυριαρχίας, πρόοδος το «Euro plus pact», πρόοδος ο εργασιακός μεσαίωνας και πρόοδος η παράδοση της χώρας στο χρηματοπιστωτικό λόμπυ για να αναπτύξει το παιχνίδι του στην ΕΕ.

Τώρα ήρθε η ώρα να σώσουμε και το ευρώ, αφού σώσαμε την Ελλάδα, δηλώνει ένας ανάρμοστος πρωθυπουργός με την μάλλον επιτήδεια συμπεριφορά. Τώρα θα συμμορφωθούν οι αγορές υποστηρίζει ο άνθρωπος με το «πιστόλι».

Όπως ακριβώς συμμορφώθηκαν με τον προσωρινό μηχανισμό, ατομικής χρήσης και πειραματικής εφαρμογής, που ζήτησε και έλαβε η χώρα μας, ως πολιτική και όχι οικονομική υποστήριξη ασφαλώς!

Μηχανισμό σωτηρίας αναζητήσαμε, αλλά μετά θέλαμε ομόλογα σωτηρίας και μια και ο δήθεν στόχος μας δεν ευοδώθηκε, δεν πειράζει θα θριαμβολογήσουμε για την προοπτική ένταξής μας σε μονιμότερο μηχανισμό που διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες, μετά από την προσωρινή συμφωνία Γερμανίας-ΗΠΑ-Γαλλίας.

Εμείς την 25η Μαρτίου θα την γιορτάζουμε έτσι κι αλλιώς. Την αναπαράσταση της εθνικής παλιγγενεσίας την ζήσαμε και εφέτος έστω και ανάποδα.

Είμαστε το πρώτο και πλέον εμβληματικό σύγχρονο «ατύχημα» της μοντέρνας Ευρώπης, το οποίο άθλια και επιτήδεια προπαγανδίζει την οπτασία της μετανεωτερικότητας μέσα από το γυάλινο μάτι της χρηματοπιστωτικής ελίτ και των λογής-λογής νταβάδων.

Δεν θα σας κουράσω τέτοιες ημέρες με τεχνικά ζητήματα, ούτε θα αναφερθώ αμέσως στην πολιτική του «Συμφώνου του ευρώ», θα συμφωνήσω απλώς με τον Ερίκ Λε Μπουσέ, ότι «η Ευρώπη οδηγείται σε αποτυχία διότι έχει ηττηθεί πολιτικά από τις αγορές», δηλαδή το εβραϊκό λόμπυ.

Το «Euro plus pact», δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πρώτη προσπάθεια σύνταξης μιας συνθήκης υποταγής των ευρωπαϊκών λαών στην χρηματοπιστωτική ελίτ, δίχως αυτό να αποτελεί κραυγαλέα ήττα των Γερμανών. Απλώς η γερμανική κυβέρνηση πήρε το μπαλάκι από τις αγορές και τις ΗΠΑ και το πέταξε στους λαούς με τις ασθενείς οικονομίες. Πρόκειται για στρατηγική ήττα της Γερμανίας που δεν εκφράζεται άμεσα σε πολιτικο-οικονομική ήττα.

Τώρα όποιος εισέρχεται σε πτωχευτικό καθεστώς, όπως η Ελλάδα, θα δεσμεύεται ότι θα κάνει κοινωνικό χαρακίρι, ώστε η ανταγωνιστικότητά του να αυξηθεί.

Όχι βέβαια όπως αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα στις προηγμένες χώρες, αλλά με εσωτερική υποτίμηση, δραματική ύφεση, ανεργία και διάλυση του κοινωνικού μοντέλου. Με χαμηλό κόστος εργασίας και ασφάλειας η ανταγωνιστικότητα των επενδυμένων κεφαλαίων θα αυξηθεί ασφαλώς θεωρητικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε ανάπτυξη.

Ουδείς γνωρίζει πόσο θα πρέπει να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, με μοναδικό εργαλείο την εσωτερική υποτίμηση, ώστε να περάσουμε στην καμπύλη της ανάπτυξης.

Και αυτό για πολλούς λόγους με κυριότερο την αλληλεξάρτηση της ανταγωνιστικότητας των χωρών-μελών της ΕΕ στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού.

Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα θα υπηρετεί την αυξημένη ανταγωνιστικότητα στην Γερμανία και τούτο θα διασφαλίζεται θεσμικά με το νέο Σύμφωνο.

Άρα έτσι, πιθανότατα, θα έχουμε κάποια στιγμή κατευθυνόμενη ανάπτυξη σε τομείς που δεν προσβάλουν τις βιομηχανικά και τεχνολογικά προηγμένες χώρες, αλλά αντίθετα ενισχύουν το εσωτερικό (στην ΕΕ) ολιγοπώλιο των μεγάλων και στρατηγικά κρίσιμων εταιρειών τους και τραπεζών τους.

Το απίθανο είναι ότι ο κ. Παπανδρέου και η παρέα του λόμπυ που αναστάτωσε την ΕΕ, σε λίγο θα αρχίσουν το αντάρτικο εναντίον και αυτού του Συμφώνου, όπως πριν από μόλις ένα χρόνο ήθελαν να διαπραγματευτούν το Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να καταστεί ελαστικότερο! Ναι, έτσι έλεγαν οι επιτήδειοι, για να φτάσουν σήμερα να υποστηρίζουν κάτι απείρως «σφιχτότερο».

Σε λίγο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα θα συμφωνεί με αυτό που γράφουν οι Ν.Υ. Times:

«Το ελληνικό και το ιρλανδικό πρόγραμμα διάσωσης μεταθέτουν λανθασμένα ολόκληρο το βάρος της αποπληρωμής των χρεών στους φορολογουμένους, οι οποίοι υφίστανται ήδη πολύ μεγάλη πίεση, αφήνοντας στην άκρη τους πλούσιους πιστωτές, που αποκόμισαν μεγάλα κέρδη δανείζοντας αυτούς που θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι είναι επίφοβοι ως δανειολήπτες».

Μετά τις εκλογές και η πολιτική συντροφιά του κ. Παπανδρέου θα προπαγανδίζει μια ήπια αναδιάρθρωση.

Μετά από αυτό να δείτε τι πανηγύρια έχουν να κάνουν τα ΜΜΕ.

Τότε θα έχουν και το σκύλο ολόκληρο και την πίτα χορτάτη.

Μην το αλλάξετε, ξέρω τι λέω!

Και ο πολιτικός λόγος τότε θα «φορεθεί» ανάποδα σαν την πολιτική μυθολογία της 25ης Μαρτίου 2011

Πηγή




Και άλλες περικοπές από την κυβέρνηση που... διαλύεται

Μέσα σε ένα κλίμα πανικού και αποφυγής ευθυνών (έως και κατηγοριών) η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να "περάσει τον καιρό" της, μέχρις ότου η χώρα οδηγηθεί στο πλήρες αδιέξοδο. Ουσιαστικά, τα κυβερνητικά στελέχη γνωρίζουν πολύ καλά πως το μνημόνιο αποτελεί την πολιτική τους κηδεία, γι αυτό τον λόγο προσπαθούν (ο καθένας από το ντοβλέτι του) να διασωθούν για να υπάρξουν την επόμενη ημέρα...

Μία κυβέρνηση, η οποία έχει επιδοθεί σε "κοψίματα" κρατικών επιχορηγήσεων, μειώσεις μισθών σε υπαλλήλους, αυξήσεις φόρων στους πολίτες, ενώ έχει καταστεί σαφές πως έχει από καιρού κλείσει τις "κάνουλες" για την υλοποίηση οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής, προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι πολιτικές της αποφάσεις έχουν "τινάξει στον αέρα" την χώρα. Βέβαια, ενώ το κυβερνητικό συμβούλιο συζητά και κάνει φιλοσοφικές προσεγγίσεις στα προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία, την ίδια στιγμή ΟΥΤΕ ΕΝΑ κυβερνητικό στέλεχος δεν έχει ζητήσει την παύση της πληρωμής του, ούτε ένας βουλευτής δεν έθεσε θέμα παύσης πληρωμών ολόκληρου του πολιτικού κόσμου...

Κι ενώ βρισκόμαστε μερικά βήματα πριν την βέβαιη ανακοίνωση κυβερνητικού ανασχηματισμού και ίσως λίγο πριν την (καθυστερημένη) προκήρυξη εκλογών, όλοι άρχισαν να στοχεύουν στον "τσάρο" επιρρίπτοντάς του ευθύνες για τα τραγικά λάθη και τις αστοχίες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ίσως, βέβαια, αγνούν τα κυβερνητικά στελέχη πως το budget ήταν πολύ μεγάλο για τον Παπακωνσταντίνου, αφού η εμπειρία του σε ξεπούλημα (με προηγούμενη διάλυση) ήταν σχετικά μικρή (βλ. ΟΤΕ).

Ο ένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλο, όπως γράφει το "ΕΘΝΟΣ"

Τα χρονοδιαγράμματα είναι ασφυκτικά και οι δεσμεύσεις που περιλαμβάνονται στο προς «υπογραφή» Μεσοπρόθεσμο Στρατηγικό Δημοσιονομικό Πλαίσιο (2012-2015) προαναγγέλλουν μια επίπονη διαδικασία, ειδικά για το οικονομικό επιτελείο.

Σε μία από τις τελευταίες συνεδριάσεις στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου συμμετείχαν αρκετοί υπουργοί, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον υπουργό Οικονομικών να αναλύσει τα δεδομένα και να… κατανείμει τα βάρη των περικοπών ανά υπουργείο. Στην αρχή άκουγαν χωρίς να διακόπτουν τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αλλά στη συνέχεια οι περισσότεροι προσάρμοσαν τις παρεμβάσεις τους στη λογική του… Πόντιου Πιλάτου. Η πρόταση για 10% περικοπές οριζόντια σε όλα τα υπουργεία (14,5 από δαπάνες και 9 δισ. από έσοδα) ήταν αυτή που προκάλεσε «επανάσταση» και στην πραγματικότητα απομάκρυνε τη δυνατότητα αποφάσεων.

Οι επόμενες ημέρες σε κάθε υπουργικό γραφείο -με ελάχιστες εξαιρέσεις- ήταν το ίδιο δύσκολες. «Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για περικοπές» υποστήριζαν υπουργοί, εξαπολύοντας μύδρους κατά του οικονομικού επιτελείου.

«Ας κόψουν οι άλλοι»
«Εγώ δεν μπορώ να κόψω άλλα κονδύλια, γιατί δεν κόβει ο …» έλεγε υπουργός, ενώ συνάδελφός του «έδειχνε» τον Θ. Πάγκαλο, κατηγορώντας τον (παρότι δεν χειρίζεται ως αντιπρόεδρος προϋπολογισμό) ότι έχει αναλάβει αλλά δεν έχει προχωρήσει ακόμη τις συγχωνεύσεις ή καταργήσεις δημόσιων οργανισμών και ζημιογόνων φορέων. «Μέχρι στιγμής γίνονται ”ασκήσεις” σε κάθε υπουργείο, αλλά αν αυτή η ”άσκηση” δεν λυθεί εγκαίρως, τότε δεν θα λάβουμε την επόμενη δόση του δανείου» προειδοποιεί κορυφαίος παράγοντας και αποκαλύπτει ότι η τρόικα έχει καταστήσει σαφές ότι η 5η δόση δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη αν δεν ακολουθηθεί ο σχεδιασμός που έχει αποφασιστεί.

Η αλήθεια είναι ότι ένα πρώτο πλάνο περικοπών έχει ήδη επεξεργαστεί και «συζητά» με την τρόικα ο κ. Παπακωνσταντίνου, αφού μέχρι το τέλος του μήνα πρέπει να έχει ολοκληρώσει και καταθέσει την πρώτη «εκδοχή» των περικοπών. Αλλωστε δέσμευσή του αποτελεί η έγκριση του σχεδίου από το υπουργικό συμβούλιο μέχρι τις 15 Απριλίου και η ψήφισή του από τη Βουλή στην… επέτειο του μνημονίου – δηλαδή έως τα μέσα Μαΐου.

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Σε 10 μέρες πρέπει όλα να τελειώσουν

Το σχέδιο δράσης κατά της φοροδιαφυγής και η επανεξέταση των φοροαπαλλαγών είναι στο υπουργείο Οικονομικών η δέουσα «συνταγή» περικοπών. Η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει -μάλιστα, η βάση ετέθη κατά την τρίτη επικαιροποίηση του μνημονίου στις 11 του Φλεβάρη. Ο «τσάρος» της Οικονομίας, εν τω μεταξύ, έχει υπολογίσει ότι από τις ετήσιες δαπάνες συνολικά (115 δισ. με τόκους) πρέπει να περικοπούν από 12% έως 15% σε βάθος μεσοπρόθεσμου -ήτοι 14,5 δισ. ευρώ. Εχει δε την ευθύνη να παρουσιάσει εντός των επόμενων δέκα ημερών το σχέδιο για μεσοπρόθεσμη προσαρμογή, συγκεντρώνοντας τις «επιμέρους» περικοπές ανά υπουργείο.

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: Θεωρεί υπερβολικά τα 660 εκατ.

Εχει ζητηθεί «μαχαίρι» 660 εκατ. ευρώ και η πολιτική ηγεσία του Περιφερειακής Ανάπτυξης αναζητεί τις «πηγές» του υπουργείου. Οι πληροφορίες λένε ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διεμήνυσε στον υπουργό Οικονομικών ότι δεν συμφωνεί με περικοπές που θα ακυρώσουν επενδύσεις -πάντως, οι γενικοί γραμματείς του ψάχνουν περιθώρια για… ψαλίδισμα.

Γιάννης Ραγκούσης: Ποντάρει στο Ενιαίο Μισθολόγιο

Η ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών υποστηρίζει ότι έχει ήδη συμβάλει αποφασιστικά στον περιορισμό των δαπανών. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι το 2010 η Αυτοδιοίκηση έλαβε πόρους 2 δισ. ευρώ αντί 3 δισ. ευρώ το 2009. Τους έχει ζητηθεί να προχωρήσουν σε επιπλέον περικοπές περίπου 500 εκατ. ευρώ, τα οποία θα εξευρεθούν για παράδειγμα από το «κόψιμο» των επιχορηγήσεων προς τα κόμματα ή των πόρων για την Αυτοδιοίκηση. Σοβαρή μείωση προβλέπεται και από το Ενιαίο Μισθολόγιο.

Βαγγέλης Βενιζέλος: Ετοιμάζει στοχευμένες παρεμβάσεις

Εγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι του οικονομικού επιτελείου έχουν ζητήσει «άλματα» στις περικοπές, που παραπέμπουν σε «γενναίες» αποφάσεις. Για παράδειγμα, ακούγεται ότι -εκτός από το «σίγουρο» κονδύλι των 600 εκατ. ευρώ που ζητείται από τις περικοπές στο υπουργείο Αμυνας- το οικονομικό επιτελείο ζητεί αποφάσεις σχετικά με τη συγχώνευση (ακόμη και την κατάργηση) στρατοπέδων, το σπάσιμο «κωδικών» και τη διαχείρισή τους προς την κατεύθυνση των περικοπών. «Χρειάζονται στοχευμένες παρεμβάσεις» απαντούν από το υπουργείο. Συγχώνευση αστυνομικών τμημάτων και δραστικές λύσεις προτείνουν και για το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Δημήτρης Ρέππας: Υπάρχει σχέδιο με ορίζοντα τριετίας

Εχουν ήδη βρει από πού θα περικόψουν με ορίζοντα τριετίας. Το ποσό (που αντιστοιχεί στο 10%) φτάνει τα 600 εκατ. ευρώ και θα εξασφαλιστεί από τις διάφορες κατηγορίες των λειτουργικών δαπανών. «Δεν συζητάμε για μισθούς, θα κόψουμε δαπάνες για πρώτες ύλες, ταξίδια κ.ά.», τονίζει εις εκ της ηγεσίας του Υποδομών. Επίσης σκέφτονται άλλες δράσεις για την αύξηση των εσόδων -για παράδειγμα την έκδοση βιβλίου για την ασφαλή οδήγηση, το οποίο θα προμηθευτούν οι Σχολές Οδηγών. Η λογική που επικρατεί είναι να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο για την άντληση εσόδων, ώστε να ισορροπήσουν τις περικοπές σταδιακά…

Κώστας Σκανδαλίδης: Πρέπει να κοπούν 200 εκατ.

Το Αγροτικής Ανάπτυξης κινείται κυρίως από κοινοτικούς πόρους και είναι από τα υπουργεία με ελάχιστες πηγές εσόδων. Εντούτοις εξετάζουν σχέδιο εξοικονόμησης που φτάνει ακόμη και τα 200 εκατ. ευρώ -για ένα υπουργείο που η ηγεσία του διαχειρίζεται σαφώς περιορισμένο προϋπολογισμό από τα άλλα υπουργεία.

Αννα Διαμαντοπούλου: Απέδωσαν οι συγχωνεύσεις σχολείων

Είναι ένα από τα υπουργεία που με πολιτική απόφαση μπορεί να εξαιρεθεί από τον κανόνα. Διότι αφενός και ο ίδιος ο πρωθυπουργός δίνει έμφαση στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς «εμπόδια» και αφετέρου μέσω των συγχωνεύσεων σχολείων επιτυγχάνεται σημαντική μείωση δαπανών. Είναι δε το υπουργείο που αριθμεί περίπου 300 χιλιάδες προσωπικό, που σημαίνει ότι όσες δαπάνες δεν έχουν κοπεί είναι ανελαστικές. Πάντως, τους έχει ζητηθεί κονδύλι 630 εκατ. ευρώ επιπλέον περικοπών.

Λούκα Κατσέλη: Εξετάζεται σύμπραξη με ιδιώτες

Από το συνολικό ποσόν (σε όλα τα υπουργεία) των 115 δισ. ευρώ των δαπανών, τα 40 δισ. αφορούν τις κοινωνικές δαπάνες και εν πολλοίς το υπουργείο Εργασίας. Και από το σύνολο των εσόδων τα 30 δισ. αποτελούν το προβλεπόμενο ποσόν από τις ασφαλιστικές εισφορές. Ετσι στο «στόχαστρο» του υπουργείου Οικονομικών έχει μπει το Εργασίας, όπου αναμένουν άμεσες κινήσεις εξορθολογισμού. Η Λούκα Κατσέλη, πάντως, θεωρεί ότι μέχρι το 2015 η αύξηση εσόδων θα φτάσει περίπου τα έξι δισ. (υπολογίζουν 900 εκ περικοπές), ενώ έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι στην κυβέρνηση συζητούν το ενδεχόμενο «σύμπραξης» με ιδιώτες κυρίως για την αύξηση των εσόδων.

Χάρης Καστανίδης: Αναζητά αντίβαρο στα έσοδα

Η δέσμευση περικοπών στο Δικαιοσύνης αφορά το ποσό των 75 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 50 θα αντληθούν από τον «φάκελο» των δαπανών και τα 25 από την αύξηση των εσόδων. Είναι γεγονός ότι το εν λόγω υπουργείο έχει συγκριτικά ισχυρό ποσοστό ανελαστικών δαπανών (δικαστήρια, φυλακές κ.ά.), αλλά σε ένα πρώτο πλάνο έχουν ήδη εντάξει το πρόγραμμα των περικοπών.

Παύλος Γερουλάνος: Εχει να… λαμβάνει από πολλές πηγές

Ενα από τα υπουργεία που έχει εξασφαλίσει ότι θα αντισταθμίσει τις περικοπές με τα έσοδα. Υπάρχουν -υπογραμμίζει η ηγεσία του υπουργείου- δυνατότητες άντλησης εσόδων από αρκετές πηγές, π.χ. από τα «πωλητήρια» των ΤΑΠΑ, στα μουσεία και άλλους χώρους πολιτισμού κ.α. Το κονδύλι, πάντως, των περικοπών δεν ξεπερνά τα 50 εκατ. ευρώ.

Γιάννης Διαμαντίδης: Πρέπει να αξιοποιηθούν τα ακίνητα

Το… ταμείον είναι μείον -είναι η πρώτη απάντηση της ηγεσίας του Θαλασσίων Υποθέσεων, υποστηρίζοντας ότι από το 1,55 δισ. το 1,25 δίνεται για τις συντάξεις του ΝΑΤ. Ομως το υπουργείο έχει απίστευτες και ανεκμετάλλευτες πηγές εσόδων (ακίνητα Οίκου Ναύτου και ΝΑΤ). Τριώροφο κτίριο «φιλέτο» στην Ακτή Μιαούλη στον Πειραιά παραμένει αναξιοποίητο, ενώ το υπουργείο πληρώνει κάποιες χιλιάδες κοινόχρηστα!

Ο κ. Καρχιμάκης απαντά στην κριτική που δέχθηκε επειδή αποδέχθηκε τον διορισμό του στο υπουργείο Υποδομών
"Εγώ δεν τα έχω παντελονιάσει" φωνάζει ο Καρχιμάκης, αφήνοντας υποψίες πως έχει πολύ καλή γνώση για "παντελονιάσματα" από κάποιους, στους οποίους σαφέστατα στέλνει "μήνυμα" πως δεν τον στηρίξουν, δεν έχει σκοπό να πάει στον πάτο μόνος του...

«Eνσημα δεν κολλάω, μισθό δεν παίρνω. Συνεπώς γιατί να παραιτηθώ; Οπως όλοι οι βουλευτές, ανέστειλα με την εκλογή μου στη Βουλή την υπαλληλική μου ιδιότητα. Οτι εργαζόμουν στην Ολυμπιακή δεν το έκρυψα ποτέ, το έχω και στο βιογραφικό μου. Εργαζόμουν ως διοικητικός λογιστής και έπαιρνα 1.800 ευρώ μισθό» υπογραμμίζει ο κ. Καρχιμάκης. «Γιατί λοιπόν να παραιτηθώ; Και όσοι λένε ότι δεν παραιτούμαι για να πάρω σύνταξη από την Ολυμπιακή κάνουν λάθος. Δεν παίρνω σύνταξη, δεν έχω κολλήσει ένσημα, συνεπώς δεν έχω συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια. Δεν έχω συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Και επιπλέον δεν είμαι διαπλεκόμενος. Αν τα είχα παντελονιάσει και τα είχα οικονομήσει,θα είχα παραιτηθεί. Και τότε αυτό θα ήταν το ύποπτο. Εγώ τα χέρια μου δεν τα έχω μολέψει (όπως λένε οι Κρητικοί) ποτέ. Και έχω καθαρό πρόσωπο και δεν είμαι εξάρτημα κανενός» συμπληρώνει.

Σχολιάζοντας εξάλλου την κριτική που δέχθηκε (ο ίδιος θεωρεί ότι η επίθεση ξεκίνησε από τη ΝΔ, έστω και αν δέχθηκε πυρά και από το ΠαΣοΚ), σημειώνει: ....
«Αν κάποιοι νομίζουν ότι στοχοποιώντας με θα βγάλουν τα απωθημένα τους για τη διαδρομή μου στα χρόνια της αντιπολίτευσης και επιδιώκουν να μου βάλουν τσιρότο στο στόμα ,πρέπει να καταλάβουν τούτο: Θα είμαι πιο σκληρός και πιο αμείλικτος». Και καταλήγει:

«Πώς θα ζούσα αν ο λαός κάποια στιγμή δεν με ψήφιζε και δεν με έστελνε και πάλι στη Βουλή; Πρέπει δηλαδή να ζητιανεύω και να είμαι υποχείριο του καθενός; Οι βουλευτές πρέπει να έχουν ανεξαρτησία οικονομική, να είναι διάφανοι».

Ο Γραμματέας του ΠαΣοΚ επιτίθεται στην αναπληρώτρια εκπρόσωπο της ΝΔ κυρία Βασιλική Τζότζολα, η οποία την περασμένη εβδομάδα αρνήθηκε τον διορισμό της στο Δημόσιο, υπογραμμίζοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». «Η Τζότζολα παραιτήθηκε επειδή δεν είναι βουλευτής» τονίζει ο κ. Καρχιμάκης. «Πληρωνόταν και επιβάρυνε το κράτος. Εγώ όμως όχι. Εδώ μπαίνει όμως ένα ζήτημα: Τώρα που παραιτήθηκε από τη θέση της, πώς θα ζήσει; Με ποια δουλειά; Να μας το πει».

Ταυτόχρονα ο κ. Καρχιμάκης καταγγέλλει την κυρία Τζότζολα ότι ακολούθησε μια υποκριτική στρατηγική, καθώς τώρα αρνείται έναν διορισμό για τον οποίο η ίδια είχε υποβάλει αίτηση.

«Η κυρία Τζότζολα υπέβαλε μόνη της αίτηση για μετάταξη. Η αίτηση φέρει την υπογραφή της. Ζήτησε να μεταταχθεί στον ΟΑΣΑ. Εγώ ζήτησα να μεταταχθώ σε ένα υπουργείο με πολύ χαμηλές αποδοχές» παρατηρεί ο κ. Καρχιμάκης.

«Το Βήμα» ζήτησε την απάντηση της κυρίας Τζότζολα στα όσα τής καταμαρτυρεί ο κ. Καρχιμάκης. «Πράγματι,υπέβαλα αίτηση για μετάταξη τον Οκτώβριο του 2009, αλλά τότε ήμουν άνεργη και μια απλή δικηγόρος» απαντά η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της ΝΔ. Απαντώντας μάλιστα στην ερώτηση γιατί όταν ανέλαβε κομματικό αξίωμα στη ΝΔ δεν ανακάλεσε την αίτησή της, τονίζει:

«Η αίτηση από τον Οκτώβριο του 2009 πήρε τον δρόμο της. Δεν την ανακάλεσα επειδή θεώρησα ότι ουδέποτε αυτή η κυβέρνηση θα προχωρούσε σε αυτούς τους διορισμούς, όταν είναι σε αυτή την κατάσταση η οικονομία. Τώρα που κατέληξε στον διορισμό, εγώ τον αρνούμαι. Δεν μπορεί κανείς να με κατηγορήσει ότι διατηρώ μια θέση στο Δημόσιο ενώ είμαι και στέλεχος ενός κόμματος. Και είναι λάθος να λέει ο κ.Καρχιμάκης ότι πληρωνόμουν».

Οπως εξηγεί η κυρία Τζότζολα, εργαζόταν στο δικηγορικό γραφείο του κ. Αλ. Λυκουρέζου όταν τη ζήτησε στη Γενική Γραμματεία Εμπορίου ο κ. Γ. Μπενόπουλος και εν συνεχεία στις Ολυμπιακές Αερογραμμές. Επειδή το δικηγορικό γραφείο όπου εργαζόταν εξυπηρετούσε και πιθανούς αγοραστές της Ολυμπιακής, παραιτήθηκε και στη συνέχεια προσελήφθη ως μετακλητή υπάλληλος στις Ολυμπιακές Αερογραμμές, ακολούθως στην Πάνθεον και μετά την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής στο υπουργείο Ανάπτυξης, όπου η σύμβασή της έληξε αυτοδικαίως μετά τις εθνικές εκλογές.

«Προσέφερα τις υπηρεσίες μου για την απόλυτα “καυτή πατάτα” της Ολυμπιακής επί κυβέρνησης Καραμανλή. Για να ιδιωτικοποιηθεί η Ολυμπιακή. Και είχαμε απέναντί μας τον κ.Καρχιμάκη που καθοδηγούσε τους συνδικαλιστές, για να διασφαλίσει τώρα με την ιδιωτικοποίηση τον διορισμό του στο Δημόσιο» καταλήγει η κυρία Τζότζολα.

Βουλευτές με δεύτερη δουλειά

Το ερώτημα αν ο βουλευτής δικαιούται να αναστέλλει την επαγγελματική του ιδιότητα ή αν μπορεί να εργάζεται όσο είναι βουλευτής διχάζει εδώ και χρόνια τον πολιτικό κόσμο της χώρας,αλλά και την κοινή γνώμη.

Το 2004 η κυβέρνηση Καραμανλή θέσπισε το επαγγελματικό ασυμβίβαστο, αλλά το κατήργησε και πάλι το 2008 επειδή παραιτήθηκαν από βουλευτές όσοι είχαν αξιόλογη επαγγελματική σταδιοδρομία που δεν ήθελαν να την εγκαταλείψουν.Ταυτόχρο- να θεσπίστηκαν μια σειρά ειδικά προνόμια για τους πρώην βουλευτές που θέλουν να επιστρέψουν στη δουλειά τους.

Το πιο σκανδαλώδες από αυτά είναι εκείνο που κατήργησε προσφάτως ο υπουργός Υγείας κ. Α. Λοβέρδος και σύμφωνα με το οποίο οι γιατροί που δεν επανεκλέγονταν μπορούσαν να καταλάβουν θέση διευθυντή στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Μόνο μετά τις εκλογές του 2009 17 βουλευτές κατέλαβαν διευθυντικές θέσεις στο ΕΣΥ (Μ. Νεονάκης, Σ. Μανίκας, Δ. Κοσσυβάκης, Χ. Σμυρλής, Δ. Θάνος, Εμμ.Φραγκάκης, Β. Μαλέσιος, Γ. Χρονόπουλος, Φ. Παπαδέλλης, Στ. Σουμάκης, Γ. Κίρκος, Τ. Χωρέμης από το ΠαΣοΚ και Λ. Λυμπερακίδης, Α. Γεροντόπουλος, Κ. Καραμηνάς από τη ΝΔ). Μάλιστα διορίστηκε και πρώην βουλευτής (ο κ. Δ. Κρανιάς από τη ΝΔ) ο οποίος είχε εκλεγεί μόλις για 48 ώρες!

Μετά την κατάργηση του ασυμβιβάστου εξάλλου αρκετοί βουλευτές εργάζονται ταυτόχρονα ενώ ασκούν τα καθήκοντά τους στην Εθνική Αντιπροσωπεία.

Μπερδεύεται όλο και περισ­σότερο το τοπίο γύρω από την οικονομία, καθώς βα­θαίνει το χάσμα μεταξύ των πολιτι­κών δηλώσεων της κυβέρνησης και των στοιχείων που ανακοινώνει.

Τελευταίο παράδειγμα οι προχθε­σινές τοποθετήσεις του υπουργού Οικονομικών, που παραδέχθηκε ότι έρχονται νέα μέτρα, ώστε να κλεί­σουν οι τρύπες του 2010, έρχονται άλλα μέτρα για να κλείσουν οι ήδη υπάρχουσες του 2011 και άλλα τα οποία είναι δεσμευμένη να λάβει φέτος η κυβέρνηση βάσει του προ­ϋπολογισμού.

Έως και την προηγούμενη εβδο­μάδα ο ίδιος ο Γ. Παπακωνσταντίνου απέκλειε κατηγορηματικά τη λήψη νέων μέτρων. Πριν από μερικές μέρες το οικονομικό επιτελείο άρχισε να δι­αρρέει ότι θα υπάρξουν μέτρα μεν, αλλά μόνο από περικοπές δαπανών. Για να φθάσουμε στην Τρίτη, όταν ο υπουργός δήλωσε ότι τα μέτρα θα πε­ριλαμβάνουν και νέους φόρους!

Το αλαλούμ δεν σταματάει εδώ, καθώς ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έσπευσε να δηλώσει, στην ημερίδα που διοργάνωσε το ΥΠΟΙΟ, ότι η ελ­ληνική οικονομία βρίσκεται σε τροχιά ανάκαμψης, ενώ λίγα λεπτά αργότε­ρα δήλωσε ότι η ανάκαμψη θα πάρει χρόνια. Αυτό την ώρα που η ύφεση εξακολουθεί να κινείται πάνω από το 6%, με την επίσημη πρόβλεψη να πα­ραμένει για επιστροφή στην ανάπτυ­ξη από τον... Σεπτέμβριο.

Μαύρη τρύπα

Επίσης, τη στιγμή που ο υπουργός Οικονομικών βρισκόταν στο βήμα του συνεδρίου και εξέπεμπε μηνύ­ματα αισιοδοξίας, το ΥΠΟΙΟ έστελνε γραπτώς τα αποτελέσματα της εκτέ­λεσης του προϋπολογισμού, που έδειχναν ότι η μαύρη τρύπα του προ­ϋπολογισμού ξεπερνάει τα 1,15 δισ. ευρώ μόνο μέσα στο πρώτο δίμηνο του έτους!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η υστέρηση των εσόδων έφθασε τα 860 εκατ. ευρώ και η υπέρβαση των δαπανών τα 284 εκατ. ευρώ. Όλα αυ­τά μέσα σε μόλις δύο μήνες και βε­βαίως θα πρέπει να καλυφθούν με επιπρόσθετα μέτρα. Στη μαύρη τρύπα του 2011 δεν συνυπολογίζεται αυτή του 2010, η οποία ανέρχεται προς το παρόν σε 2 δισ. ευρώ και επίσης πρέ­πει να καλυφθεί με νέα μέτρα.

Διαρκείς έλεγχοι

Οι δηλώσεις του Γ. Παπακωνσταντίνου έκαναν τον γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων ταυ­τοχρόνως με τη δημοσιοποίηση της μαύρης τρύπας του προϋπολογισμού. Και μετά διερωτώμαστε γιατί μας «μαυρίζουν» οι αγορές...

Υπάρχει όμως και συνέχεια, καθώς την ίδια μέρα έγινε γνωστό ότι ο υφυ­πουργός Οικονομικών Δημήτρης Κουσελάς ενημέρωσε τους προϊστάμε­νους των εφοριών ότι, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία, το πρώτο δεκαήμε­ρο του Μαρτίου τα έσοδα παρουσιά­ζουν περαιτέρω πτώση 10%-15%!

Στις Βρυξέλλες επικρατεί έντο­νη ανησυχία για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της Ελλάδας, που πλέον θεωρείται συστημικός, όπως ανέφε­ρε χαρακτηριστικά στο «Π» Ευρωπαί­ος αξιωματούχος.

«Λόγω της αστάθειας στο οικονο­μικό κλίμα από εξωτερικούς παρά­γοντες, οποιοδήποτε πρόβλημα στο εσωτερικό της ευρωζώνης μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την περιφέ­ρεια» δήλωσε ο αξιωματούχος.

Γι’ αυτό αποφασίστηκε να επανέλ­θουν οι ενδιάμεσοι έλεγχοι από την τρόικα. Οι Βρυξέλλες έστειλαν ανα­λυτική επιστολή τόσο στο οικονομικό επιτελείο όσο και στον ίδιο τον πρωθυπουργό για τους κινδύνους που δημιουργούν η «έλλειψη σωστής λει­τουργίας του κρατικού μηχανισμού και η ανεπαρκής εφαρμογή των μέ­τρων» και ενημέρωσαν ότι κλιμάκια της τρόικας θα βρίσκονται από τον Απρίλιο σχεδόν μόνιμα επί ελληνικού εδάφους.

Και ενώ στην πράξη υπάρχει σα­φής αναποτελεσματικότητα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρί­σης, σε επικοινωνιακό επίπεδο οι ενδοκυβερνητικές μαχαιριές δίνουν και παίρνουν. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου, που θεωρεί τον εαυτό του αναβαθμι­σμένο μετά την τελευταία Σύνοδο Κο­ρυφής, μετά την επιστροφή του εξα­πέλυσε «αντεπίθεση» στο alter ego του Γιάννη Ραγκούση με διάφορες διαρροές.

Εδώ Λουκάς, εκεί Λουκάς...

Η απάντηση ήρθε διά στόματος του προέδρου της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών Βασίλη Ράπανου, που απο­κάλεσε το φορολογικό νομοσχέδιο (το οποίο έχει ήδη υποστεί 11 αναθεωρήσεις!!!) αναποτελεσματικό.

Οι ευθείες βολές κατά της πολι­τικής Παπακωνσταντίνου προκάλε­σαν απορίες σε όσους γνωρίζουν τον χαμηλών τόνων Β. Ράπανο, που έχει στηρίξει στο παρελθόν τον υπουργό Οικονομικών ουκ ολίγες φορές. Μετά διαπίστωσαν ότι στην πρώτη γραμμή των επισήμων της παρουσίασης του βιβλίου του Ράπανου, όπου έγινε η δήλωση, καθόταν ο... Ραγκούσης. Και ο νοών νοείτω.

Επίσης, τις τελευταίες ώρες και η Λούκα Κατσέλη άρχισε πάλι να ανεβάζει τους τόνους γύρω από την πο­λιτική των αποκρατικοποιήσεων. Κάτι μας λέει πως, σε περίπτωση που στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. προκύψουν εμπόδια στις επιδιώξεις του οικονο­μικού επιτελείου, οι τόνοι θα ανέ­βουν κι άλλο.

Και ενώ οι υπουργοί ερίζουν για τη νέα καρέκλα τους σε περίπτω­ση ανασχηματισμού, ο πρωθυπουρ­γός ενδέχεται να τους την κάνει γυ­ριστή. Όπως μαθαίνει το «Π», εκτός από τη θεσμική συνάντηση που είχε ο Παπανδρέου με τον Λουκά Παπαδήμο την περασμένη εβδομάδα, είχε και μία κατ’ ιδίαν. Ο πρώην αντιπρόε­δρος της ΕΚΤ, ο οποίος έχει αποχωρή­σει επί της ουσίας από τον ρόλο του συμβούλου του πρωθυπουργού τους τελευταίους δύο μήνες, δέχεται νέες – και πιο έντονες – πιέσεις να αναλά­βει συντονιστικό ρόλο των οικονομι­κών υπουργείων ως υπουργός Εθνι­κής Οικονομίας.

Η νέα θέση ενδέχεται να δημι­ουργηθεί, ώστε ο Παπαδήμος να αναλάβει ρόλο εκπροσώπησης της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά συμβού­λια και στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Πρόκειται για ρόλο τον οποίο φαίνεται ότι θέλει διακαώς ο Γ. Παπακωνσταντίνου, όπως διαρρέ­ουν οι συνεργάτες του. Διότι η θέ­ση αυτή δεν θα έχει να κάνει με την εφαρμογή του προϋπολογισμού, που είναι κάτι σαν... ηλεκτρική κα­ρέκλα πλέον.

Το νταραβέρι με την Ε.Ε., όμως, που περνάει – από πλευράς αξιοπι­στίας – μέσα από το ύψος των σπρεντ των ελληνικών ομολόγων, μάλλον δεν ευνοεί τον Γ. Παπακωνσταντίνου, κα­θώς τα σπρεντ παραμένουν πεισματι­κά πάνω από τις 900 μονάδες βάσης. Παρά τα... πανηγύρια για την επιμή­κυνση και το χαμηλότερο επιτόκιο. Και αυτό διότι οι πάντες γνωρίζουν ότι το ελληνικό χρέος κινείται πλέον ανεξέλεγκτα και ότι, ακόμη κι αν οι αποκρατικοποιήσεις εφαρμοστούν πλήρως, μικρή τρύπα θα κλείσει – κι αυτή προσωρινά.

Πηγή



Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία. Η ιστορία της μοιάζει με μια κομεντί που εξελίχθηκε σε τραγωδία. Τραγωδία για την οποία την ευθύνη για τον επίλογό της την έχει ο παραγωγός με τον σκηνοθέτη, δηλαδή το ελληνικό κράτος.

Εσχάτως πολλοί υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη και μεταξύ αυτών η πρώην αντιπρόεδρος του ΔΝΤ κ. Μιράντα Ξαφά, μας διεμήνυσαν πως οι κρατικές εταιρίες που σχετίζονται με την αμυντική βιομηχανία (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΕΑΒ) πρέπει είτε να πουληθούν σε ξένες εταιρίες, είτε να κλείσουν.

Δυστυχώς αν αυτό συμβεί θα μιλάμε για πλήρη εξάρτηση της Ελλάδας από τους ξένους πωλητές όπλων και πυρομαχικών με ότι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας μας. Και βέβαια το γεγονός πως τα ΕΑΣ και η ΕΑΒ έχουν πέσει σε «μαρασμό» δεν οφείλεται ούτε στους εργαζόμενους, ούτε στο δήθεν χαμηλό τεχνολογικό επίπεδο που κάποιοι έντεχνα προσπαθούν να περάσουν.

Και σε αυτό το «έγκλημα» θύτες είναι οι κυβερνήσεις της προηγούμενης δεκαπενταετίας οι οποίες κυριολεκτικά αδιαφόρησαν. Μιλούν στην κυβέρνηση για υψηλό κόστος παραγωγής και διάθεσης των πυρομαχικών από ελληνικά χέρια προς τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις. Κανείς όμως δεν μπαίνει στον κόπο να πει το γιατί, ίσως γιατί δεν πρέπει να γίνει γνωστό, το γιατί.

Πάντα οι αμυντικές βιομηχανίες μιας χώρας, όταν ξεκινούν την παραγωγή οποιοδήποτε πυρομαχικού, μέσου ή οπλικού συστήματος, έχουν μεγάλο αρχικό κόστος. Όμως αυτό το κόστος μειώνεται δραστικά μετά το πέρας κάποιου χρονικού διαστήματος, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 8 και 12 ετών. Οι ελληνικές κυβερνήσεις λοιπόν αντί να επενδύσουν σε βάθος χρόνου απλά αδιαφόρησαν, μετατρέποντας τις αμυντικές βιομηχανίες σε «πολιτικά παραμάγαζα» στελεχών τους. Και φυσικά ενώ υπήρχαν συμφωνίες με τις μεγάλες ξένες εταιρίες ώστε να δοθούν αντισταθμιστικά ωφελήματα υπό το καθεστώς μεταφοράς τεχνογνωσίας στις ελληνικές αμυντικές βιομηχανίας, αυτές κωλυσιέργησαν, δεν ενοχλήθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τα ωφελήματα μετατέθηκαν στις ελληνικές καλένδες.

Και βέβαια, αυτό αποτελεί το «κερασάκι στην τούρτα». Οι κρατικές αλλά και οι ιδιωτικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτόν, βρίσκονταν και βρίσκονται σε συνεργασία με ελληνικά πανεπιστήμια παράγοντας σχέδια για την κατασκευή πυρομαχικών, οπλικών συστημάτων και οχημάτων τα οποία θα πρόσφεραν τα μέγιστα στην άμυνα της χώρας, θα αποτελούσαν παγκόσμια πρωτότυπα και βέβαια θα μπορούσαν να εξαχθούν με μεγάλα οφέλη για τη δοκιμαζόμενη ελληνική οικονομία.

Το τουρκικό παράδειγμα

Η γειτονική μας Τουρκία για παράδειγμα, επένδυσε τα μέγιστα στην αμυντική της βιομηχανία. Η προσπάθειά της ξεκίνησε το 1992 με το τουρκικό κράτος να χρηματοδοτεί τις κρατικές και ιδιωτικές εταιρίες, παρά το γεγονός πως ήταν ζημιογόνες, κάτι το οποίο είναι απόλυτα φυσιολογικό. Όμως η στρατηγική της Τουρκίας δεν ήταν κοντόφθαλμη, αλλά μακροπρόθεσμη. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Εν έτει 2011, οι τουρκικές εταιρίες κατασκευάζουν «τα πάντα» από πυρομαχικά κάθε διαμετρήματος, μέχρι συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και βαλλιστικούς πυραύλους. Και βέβαια, προχωρούν στην κατασκευή ενός αμιγώς άρματος μάχης (Altay) και μαχητικού 5ης γενιάς (To F-23T). Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεύθυνσης Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας η κατασκευή άρματος μάχης και μαχητικού από τις τουρκικές βιομηχανίες, μειώνουν το κόστος κατά 42% σε σχέση με το αν αυτά αγοράζονταν από το εξωτερικό, ενώ παράλληλα κατασκευάζονται βάσει των προδιαγραφών των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Ένα επίσης σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι πως οι εξαγωγές της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας το 2010 ήταν αξίας 850 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το ποσό αυτό αναμένεται να πενταπλασιαστεί τα επόμενα 5 χρόνια.

Οι μνηστήρες

Τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, θεωρείται βέβαιο-πριν απροόπτου-πως θα αγοραστούν από την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία ΙΜΙ (Israeli Military Industries) ενώ για την ΕΑΒ «κονταροχτυπιούνται» η Lockheed Martin και η ΙΑΙ (Israeli Aircraft Industries). Μάλιστα μετά την απόφαση της κυβέρνησης για την αποκρατικοποίησή τους μέσω «fast Track» θεωρείται από τους ξένες επενδυτές μεγάλη ευκαιρία μιας και θα πωληθούν έναντι «πινακίου φακής», ενώ οι έλληνες τεχνικοί-που θεωρούνται από τους καλύτερους στον κόσμο-θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους όχι για την άμυνα της χώρας αλλά για εταιρίες του εξωτερικού που… θα μεταπωλούν αυτή την τεχνολογία (και) στις ελληνικές Ενοπλες δυνάμεις.

Ο κίνδυνος χωρίς αμυντική βιομηχανία

Ας πούμε πως η Ελλάδα εμπλέκεται σε μια στρατιωτική σύρραξη. Ο χρόνος μιας σύρραξης δεν μπορεί να προβλεφθεί, όπως και ο χρόνος διάρκειάς της. Αυτό τι σημαίνει σε πρακτικό επίπεδο; Πυρομαχικά και εκατοντάδες ανταλλακτικά κάθε τύπου, από πέλματα ερπυστριών μέχρι κάνες όπλων και πυροβόλων.

Η λογιστική υποστήριξη αποτελεί θεμελιώδες και δομικό συστατικό για την πορεία των επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων. Λόγω έλλειψης ανταλλακτικών και πυρομαχικών ακόμη κι αν ένα στράτευμα θριαμβεύει αρχικά, μπορεί τελικά να ηττηθεί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς μπορεί να ηττηθεί μια χώρα χωρίς αμυντική βιομηχανία είναι αυτό του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του Γιόμ Κιπούρ το 1973. Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις αν δεν είχαν την αμέριστη και συνεχή βοήθεια των ΗΠΑ για να τους αποστέλλουν πυρομαχικά και ανταλλακτικά θα είχαν ηττηθεί κατά κράτος.

Το πρώτο συμπέρασμα που έβγαλαν οι ισραηλινοί στρατηγιστές με το πέρας του πολέμου, ήταν η άμεση ανάγκη δημιουργίας αμυντικής βιομηχανίας που θα παρέχει αφενός συνεχή ροή πυρομαχικών και ανταλλακτικών και αφετέρου θα παράγει τα δικά της οπλικά συστήματα.

Αποτέλεσμα; Η ισραηλινή αμυντική βιομηχανία θεωρείται σήμερα μια από τις πλέον κορυφαίες στον κόσμο.
Το οξύμωρο και συνάμα απογοητευτικό, είναι πως η Ελλάδα έχει αυτά τα παραδείγματα δίπλα της. Στην γειτονία της. Και αντί να πάρει τα μαθήματά της και να προχωρήσει στην ανάπτυξη της δικής της αμυντικής βιομηχανίας, έκανε ακριβώς το αντίθετο, με τους ιθύνοντες να νομίζουν πως βρισκόμαστε στην… Ελβετία. Μακάρι να ήμασταν εκεί αλλά δυστυχώς βρισκόμαστε στην περιοχή που ονομάζεται «μπαρουταποθήκη της υφηλίου».

Κανείς δεν λέει πως δεν έγιναν λάθη με τις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες. Ούτε πως δεν χάθηκαν πολλά χρήματα. Όμως το ξεπούλημα δεν είναι λύση. Λύση είναι η αναδιάρθρωση και η χάραξη μιας νέας πορείας που θα τις καταστήσει αποτελεσματικότερες και μη ζημιογόνες αρχικά, για να ακολουθήσει και το επόμενο στάδιο που θα είναι οι επικερδείς εξαγωγές.
Κλείνοντας θα αφιερώσουμε στις οικονομικές διάνοιες και νόες αυτής της χώρας δύο αποσπάσματα από δύο κορυφαίους οικονομολόγους όλων των εποχών:

«η άμυνα είναι κάτι πιο σημαντικό από την αφθονία»…

Adam Smith, “An inquiry into the Nature and the Causes of the Wealth of Nations”

«Η δύναμη έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τον πλούτο, διότι το αντίθετο της δύναμης, δηλαδή η αδυναμία, οδηγεί στην παράδοση όλων όσων κατέχουμε, όχι μόνο του πλούτου που έχουμε αποκτήσει αλλά και των παραγωγικών μας ικανοτήτων, του πολιτισμού μας, της ελευθερίας μας, ακόμα και της εθνικής μας ανεξαρτησίας στα χέρια εκείνων που είναι ισχυρότεροί μας».

Friedrich List, “Das nationale System der Politishen Ökonomie”

Συγκινείται κανείς από τον ανθρωπιστικό οίστρο κάποιων δυτικών δυνάμεων που ανέλαβαν να σώσουν τη δημοκρατία και να προστατέψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Λιβύη που καταπατά ο Καντάφι.

Αυτές οι ευρωπαϊκές δυνάμεις από το 2005 μέχρι σήμερα, πούλησαν στο καθεστώς Καντάφι όπλα αξίας 1.1 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ακόμη, μέσα στο 2010 η Γαλλία παζάρευε να πουλήσει στον Καντάφι 14 μιράζ.

Η Ιταλία, από την πλευρά της είχε ανοιχτές εξοπλιστικές δουλειές, μέσα στο 2010, ύψους πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ.

Λίγο νωρίτερα, η κυβέρνηση των εργατικών στη Βρετανία, απελευθέρωσε άνθρωπο του Καντάφι που ανατίναξε το αεροσκάφος της Pan-Am στο Λέκρμπι της Σκοτίας, για χάρη των συμβολαίων που παραχώρησε ο Kαντάφι στη BP!

Το γεγονός ότι ξαφνικά όλοι αυτοί άρχισαν να βομβαρδίζουν τον Καντάφι ένα μόνο μπορεί να σημαίνει.

Ότι κάπου οι βρωμοδουλειές «χάλασαν» και όπως οι κοινοί μαφιόζοι άρχισαν τα ξεκαθαρίσματα...

Τα οποία, ξεκαθαρίσματα, θα γεμίσουν τα ταμεία των... επιτιθέμενων, αφού δεν είναι δυνατόν να μπαίνουν σε έξοδα χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τον τρόπο με τον οποίο θα διευρύνουν τα έσοδά τους...




Οικονομολόγου – Αναλυτή

Η απόφαση για άμεση εμπλο­κή της Ελλάδας στη στρα­τιωτική επέμβαση στη Λι­βύη, πρώτη φορά μετά την Κορέα, φανερώνει ακόμη μια φορά πόσο επικίνδυνη και πόσο αδίστα­κτη είναι η σημερινή κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός είπε στη Βουλή ότι η Ελλάδα παρέχει μόνο «επικουρική υποστήριξη και δεν συμμετέχει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λι­βύη», παρ’ ότι ολόκληρος ο διεθνής Τύπος στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερ­μανία βοά για τις δεσμεύσεις εμπλο­κής που έχει αναλάβει η Ελλάδα. Ει­δικά σε περίπτωση που οι επιχειρή­σεις στη Λιβύη πάρουν σε μάκρος και απαιτήσουν, εκτός όλων των άλλων, χερσαία εισβολή.

Το γεγονός ότι ακόμη και η «επικου­ρική υποστήριξη» αντιβαίνει στις δι­ατάξεις του συντάγματος, που απαι­τούν ως μοναδική αποστολή των ενό­πλων δυνάμεων της χώρας την εθνική άμυνα, δεν φαίνεται να απασχολεί κα­νέναν στην κυβέρνηση.

Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε θέμα εθνικής σημασίας την κατάσταση στη Λιβύη και είπε: «Η Ελλάδα δεν πρόκει­ται να γίνει ο επιτήδειος ουδέτερος στις εξελίξεις στην περιοχή. Η στάση αυτή δεν θα βοηθούσε τα εθνικά συμ­φέροντα», ανέφερε ο πρωθυπουργός και δικαιολόγησε τις επιλογές της διε­θνούς κοινότητας για τη Λιβύη, ώστε, όπως ανέφερε, να αποφευχθεί η ομα­δική σφαγή αμάχων και ένα συνεπα­γόμενο μαζικό κύμα μετανάστευσης, καθώς και για να υπηρετηθούν οι δη­μοκρατικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Το γεγονός είναι ότι ο κ. Παπανδρέ­ου και η παρέα του σίγουρα δεν είναι «επιτήδειοι ουδέτεροι»: έχουν απο­δείξει ότι είναι απλά επιτήδειοι. Η «επικουρική υποστήριξη» στην ιμπε­ριαλιστική σφαγή του λιβυκού λαού, προκειμένου να μετατραπεί η Λιβύη σε προτεκτοράτο των πετρελαϊκών και άλλων επιχειρηματικών συμφερόντων της αγοράς, έδωσε μια ακόμη ευκαι­ρία στη σημερινή κυβέρνηση να απο­δείξει πόσο ανοιχτή είναι στις διεθνείς αγορές και πόσο αξιόπιστη όταν ανα­λαμβάνει δεσμεύσεις έναντι του επεν­δυτικού υπόκοσμου που ακολουθεί τις στρατιές της Δύσης στις «ανθρωπιστι­κές επεμβάσεις» της ανά την υφήλιο.

«Ως χώρα έχουμε συμφέρον να συμβάλουμε στην ενίσχυση της διε­θνούς μας αξιοπιστίας χωρίς τη λογι­κή των δύο μέτρων και δύο σταθμών», ανέφερε ο κ. Παπανδρέου ξεκαθαρί­ζοντας ότι και η συμμετοχή σε επεμ­βάσεις αποτελεί μέρος της αποκατά­στασης της αξιοπιστίας στις διεθνείς αγορές.

Η συμμετοχή της κυβέρνησης Πα­πανδρέου δεν οφείλεται μόνο ή απλά στις προφανείς σχέσεις δουλικότητας που τη διακρίνει απέναντι στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Συνιστά μια σοβαρή αλλα­γή του βασικού δόγματος της εξωτερι­κής πολιτικής, η οποία συνδέεται άρ­ρηκτα με την προσέγγιση με το Ισραήλ και αποκαλύπτει την ένταξη της Ελλά­δας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου.

Συνιστά επιπλέον απόδειξη της σύμφυσης, της απροκάλυπτης ταύτι­σης αυτής της κυβέρνησης με τα πιο αδίστακτα και κερδοσκοπικά συμφέ­ροντα της διεθνούς αγοράς. Η εμπλο­κή της χώρας στις επιχειρήσεις στη Λιβύη εξυπηρετεί άριστα το καρτέλ πετρελαίου της Μεσογείου με έδρα τη Μασσαλία, στο οποίο περιλαμβά­νονται και τα πάλαι ποτέ κρατικά Ελ­ληνικά Πετρέλαια Α.Ε. Γι’ αυτό και η Γαλλία, που οι δικές της πετρελαϊκές επιχειρήσεις, μαζί με την ισπανική Repsol, ηγούνται του καρτέλ, βιάστη­κε να επιτεθεί στη Λιβύη χωρίς να πε­ριμένει ούτε καν τις ΗΠΑ.

Ευκαιρία κερδοσκοπίας

Η επιχείρηση στη Λιβύη προσφέ­ρει μια ιδανική ευκαιρία κερδοσκο­πίας με τις τιμές του πετρελαίου, οι οποίες πολλοί παρατηρητές πιστεύ­ουν ότι μπορεί να εκτιναχθούν έως και τα 220 δολ. το βαρέλι στο τέλος του 2011. Προσφέρει επίσης την ευκαι­ρία για ανεξέλεγκτες ανατιμήσεις στις τιμές διύλισης, που αποφασίζονται στην έδρα του καρτέλ στη Μασσαλία και πληρώνει η ελληνική οικονομία στο μονοπώλιο του ομίλου Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο όμιλος, που ουσι­αστικά μονοπωλεί τον τομέα διύλισης πετρελαίου και διακίνησης καυσίμων στη χώρα, παρουσίασε καθαρά κέρδη το 2010 της τάξης των 180 εκατ. ευ-ρώ, παρά την κρίση και τη συρρίκνωση της οικονομίας.

Ο κύριος διευθύνων σύμβουλος του ομίλου σχολίασε: «Πετύχαμε ικανο­ποιητικά αποτελέσματα λόγω του κα­λύτερου διεθνούς περιβάλλοντος δι­ύλισης, της αύξησης των τιμών πετρε­λαίου, της ενδυνάμωσης του δολαρίου καθώς και της σημαντικής προόδου στα έργα βελτίωσης αποδοτικότητας, τα οποία αντιστάθμισαν το δυσμενές περιβάλλον στην εγχώρια αγορά».

Με άλλα λόγια τα Ελληνικά Πετρέ­λαια εξαρτούν την κερδοφορία τους από τη χειραγώγηση των τιμών, την κερδοσκοπία σε διεθνές επίπεδο και φυσικά την «εξωστρέφειά» τους. Δη­λαδή την επέκταση σε γειτονικές χώ­ρες με τον έλεγχο της διύλισης στο κράτος των Σκοπίων, αλλά και με την ΕΚΟ, η οποία ελέγχει σημαντικό μέ­ρος του δικτύου καυσίμων σε Σερβία και Βουλγαρία, όπου σημείωσε αύξηση κερδών το 2010 κατά 25%. Ένας από τους λόγους ήταν και η αυξημένη κίνηση από Βορειοελλαδίτες που με­ταβαίνουν σ’ αυτές τις χώρες για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ με χαμηλό­τερες τιμές.

Την κερδοσκοπία με τις τιμές και την αυξανόμενη εξωστρέφεια του μονο­πωλίου της διύλισης, αλλά και του δι­εθνούς καρτέλ καυσίμων υπηρετεί, εκτός όλων των άλλων, η εμπλοκή της κυβέρνησης στον τυχοδιωκτισμό του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Άλλωστε ο πρωθυ­πουργός της χώρας δεν χάνει ευκαιρία να θριαμβολογεί για τη δυναμική των εξαγωγών τους τελευταίους μήνες, η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο σε μια εντυπωσιακή άνοδο της εξαγωγής πετρελαιοειδών γύρω στο 25%. Ούτε εμιράτο πετρελαίων να ήταν η Ελλάδα. Αν και πολύ φοβάμαι ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε τυπικό εμιράτο, όχι πε­τρελαίων, αλλά τυχοδιωκτών της οικο­νομίας και της πολιτικής.

Αυτή ακριβώς η ταύτιση συμφερό­ντων κυβέρνησης, μονοπωλίων και καρτέλ, ειδικά στον τομέα του πετρε­λαίου και των καυσίμων, αλλά και σε άλλους τομείς, ανοίγει ένα νέο κεφά­λαιο που θα σημάνει την άμεση εμπλο­κή της χώρας σε πολύ άσχημες περι­πέτειες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, καθώς η Δύση επέ­λεξε να την αναφλέξει με αυτόν τον τρόπο. Κι όλα αυτά για να ενισχυθεί η «επιχειρηματική εξωστρέφεια» της ελληνικής οικονομίας.

«Τέλος» η εσωτερική αγορά

Θα πρέπει να έχουμε καθαρό ότι, καθώς η εσωτερική αγορά πεθαίνει, χάνει κάθε δυναμική τζίρου και αγο­ραστικής δύναμης, το μόνο που μένει για μια πολιτική εξουσία που αρνείται να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και της υποτέλειας είναι η εξωστρέφεια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι κυβερνήσεις από εδώ και μπρος θα είναι πιο επιρ­ρεπείς και πρόθυμες να ενισχύσουν τυχοδιωκτικές επιχειρήσεις στο εξω­τερικό επ’ ωφελεία οικονομικών ομί­λων και επιχειρηματικών συμφερό­ντων που δεν ενδιαφέρονται πια τόσο για την εγχώρια αγορά.

Άλλωστε η προοπτική είναι, με ή χωρίς δημόσιο χρέος, να συρρικνω­θεί δραματικά η εγχώρια καταναλωτι­κή ζήτηση τόσο των νοικοκυριών όσο και του κράτους. Αυτό σημαίνει ότι δεν προβλέπεται ανάκαμψη της εσωτερι­κής αγοράς τουλάχιστον στο μεσοπρό­θεσμο μέλλον. Γι’ αυτό δίνεται τέτοια έμφαση στη λεγόμενη εξωστρέφεια των επιχειρήσεων και της οικονομίας.

Οι πολιτικές του μνημονίου δεν συ­ντρίβουν μόνο τις βιοτικές λειτουργίες της εγχώριας αγοράς σε επίπεδο εισο­δημάτων, παραγωγής και αγοραστικής δύναμης, αλλά και την προοπτι­κή της. Στο νέο αναπτυξιακό πρότυπο που σφυρηλατείται με όλη τη βαρβα­ρότητα που διακρίνει το ΔΝΤ και την Ε.Ε. η εγχώρια αγορά θα επιβιώνει μό­νο ως απόηχος των εξωστρεφών δρα­στηριοτήτων και εξαγωγικών επιδό­σεων συγκεκριμένων μονοπωλιακών ομίλων. Κι όχι ως εσωτερική έκφραση της αγοραστικής δύναμης κυρίως των λαϊκών εισοδημάτων, όπως συνέβαι­νε μέχρι την Τετάρτη.

Αυτό σημαίνει, αφενός, ότι οι επι­χειρήσεις, ιδίως οι μικρές και μεσαί­ες, που εξαρτώνται από την εσωτε­ρική αγορά, δεν έχουν ούτε παρόν ούτε, πολύ περισσότερο, μέλλον. Θα επιβιώσουν μόνο εκείνες που θα λει­τουργούν ως υπεργολάβοι των μεγά­λων καρτέλ εξαγωγικού ή εξωστρε­φούς χαρακτήρα.

Σημαίνει αφετέρου ότι η χώρα με­τατρέπεται ανοιχτά σε εφαλτήριο τυ­χοδιωκτικών επιχειρήσεων από και προς το εξωτερικό, τόσο στο επίπεδο της οικονομίας όσο και στο επίπεδο της πολιτικής. Με άλλα λόγια η ίδια η επιβίωσή της θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ανοιχτή θα είναι στις πιο αδίστακτες δυνάμεις της διεθνούς αγοράς και της διεθνούς πο­λιτικής. Κι αυτό είναι που θα τη σπρώ­χνει συνεχώς σε μια όλο και πιο ενερ­γό συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς, σε πολεμικές εμπλο­κές, σε βίαιες αλλαγές συνόρων και σε κάθε είδους στρατιωτικοπολιτικές επιχειρήσεις αναδιάταξης σφαιρών επιρροής.

Μπορεί πράγματι η τωρινή κυβέρ­νηση να είναι η χειρότερη, η πιο αδί­στακτη και η πιο επικίνδυνη για τη χώ­ρα που έχει υπάρξει από την εποχή του εμφυλίου, αλλά αυτό δεν οφείλε­ται απλώς στον κ. Παπανδρέου και την παρέα του. Οφείλεται πρώτα και κύ­ρια στο πώς οικοδομείται η οικονομία και η πολιτική της χώρας υπό το κα­θεστώς χρεοκοπίας που έχει επιβλη­θεί στον εργαζόμενο λαό. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτή την καταστροφική προοπτική μόνο με το να ξεφορτωθούμε την κυβέρνηση Παπανδρέου, έστω κι αν κάτι τέτοιο αποτελεί πρώτη και βασική προϋπό­θεση για οτιδήποτε άλλο.

Χρειάζεται ανατροπή των κυρίαρ­χων επιλογών και πλαισίων άσκησης πολιτικής. Χρειάζεται ανατροπή ολό­κληρου του καθεστώτος που οικοδο­μείται υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Χρειάζεται το τσάκισμα όλων των μονοπωλιακών καταστάσεων, των καρτέλ και των τραστ που κυρι­αρχούν στην ελληνική οικονομία και αναπαράγονται στη διακυβέρνηση της χώρας μέσα από το υπάρχον πο­λιτικό σύστημα.

Ευρωπαϊκή δυστοκία για ευρωπακέτο

Οι υπουργοί Οικονομικών κατέληξαν τη Δευτέρα σε ένα συνολικό πακέτο για το ευρώ, που αφορά τόσο το προσωρινό Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας όσο και τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης του ευρώ. Η συμφωνία που πέτυχε το Eurogroup για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ) είναι ιδιαίτερης σημασίας και θα οδηγήσει στη συνολική λύση της κρίσης χρεών στην ευρωζώνη, επισήμανε από τις Βρυξέλλες ο Αμαντέο Αλταφάζ, εκπρόσωπος του επιτρό­που Οικονομίας Όλι Ρεν.

Κατά την τακτική ενημέρωση της Επιτροπής προς τους δημοσιογράφους, ο Αλταφάζ τόνισε ότι η συμφωνία, που θα ισχύσει από τον Ιούνιο του 2013, οδηγεί στην επικύρωση της συνολικής λύσης στην κρίση χρέους, «για την οποία όλοι εργάστηκαν σκληρά τον τελευταίο μήνα». Επανέλαβε ότι θεμελιώδης παράγοντας γι’ αυτή τη συνολική λύση είναι το πακέτο περί οικονομικής διακυβέρνησης. Στο πακέτο αυτό περιλαμβάνονται οι υπο­χρεώσεις των κρατών - μελών για δημοσιο­νομική προσαρμογή, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε εθνικό επίπεδο για δημοσιονομι­κή σταθεροποίηση, αλλά και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι γερμανικές εφημερίδες αναφέρθηκαν στη συμφωνία με τίτλους όπως «190 δισ. από το Βερολίνο για το ευρωπακέτο διάσωσης» ή «Η Γερμανία επωμίζεται πάνω από το ένα τρίτο της συνολικής επιβάρυνσης». Χαρακτηριστικό είναι το ρεπορτάζ της οικονομικής εφημερί­δας «Handelsblatt» (21.3): «Η Γερμανία θα διασφαλίσει στο μέλλον εγγυήσεις για το ευρώ ύψους εκατοντάδων δισ. Η εισφορά της μεγαλύτερης χώρας της ευρωζώνης στον και­νούργιο μηχανισμό διαχείρισης των κρίσεων κυμαίνεται γύρω στα 190 δισ. ευρώ».

Πάνε για Ιούνιο

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόνισε στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών ότι το ευρώ συνι­στά ζωτικό συμφέρον για τη Γερμανία: «Η αποτυχία του συνεπάγεται ανυπολόγιστες οικονομικές συνέπειες για τη Γερμανία, για τις οποίες δεν θα μπορούσε κανείς να αναλάβει την ευθύνη».

Ωστόσο ανοιχτό παραμένει όμως ακόμη το πώς θα διευρυνθεί το πλαφόν του προσωρινού μηχανισμού στήριξης στα 440 δισ. ευρώ από τα μέχρι τώρα 250. Εάν συνυπολογιστούν μόνον εγγυήσεις, τότε η Γερμανία θα πρέπει να εγγυηθεί 190 δισ. ευρώ αντί των μέχρι τώρα 120. Σύμφωνα με τον κ. Σόιμπλε, όλες οι αλλαγές για τη σταθεροποίηση του ευρώ θα πρέπει να εγκριθούν το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο από τα εθνικά κοινοβούλια των χωρών της ευρωζώνης.

Με άλλα λόγια, τίποτε δεν είναι σίγουρο σχε­τικά με τον μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκο­πιών που ετοιμάζει η ευρωζώνη. Ουσιαστικά παραπέμπεται στον Ιούνιο του 2011, αφού τα εθνικά κοινοβούλια αποφασίσουν την αυ­τοκατάργησή τους μέσα από την έγκριση του πακέτου της «οικονομικής διακυβέρνησης» που προωθείται.

Πιέζουν αφόρητα οι αγορές για... «λύση»

Στην πράξη η Γερμανία, πρωτίστως, αλλά και άλλες χώρες του «σκληρού πυρήνα» προσπα­θούν να μεταθέσουν το όλο πρόβλημα για αρ­γότερα.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η δέσμευση στον μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης μπορεί να ενθουσιάσει τους κερδοσκό­πους και τις αγορές, αλλά θα σημάνει πολύ μεγάλα δημοσιονομικά βάρη ακόμη και για τις ισχυρές οικονομίες.

Γνωρίζουν επίσης ότι ο μηχανισμός αυτός, από τη στιγμή που θα αναλάβει την αγορά κρα­τικών ομολόγων και τη χρηματοδοτική στήριξη των υπό χρεοκοπία χωρών, θα αναγκαστεί αργά ή γρήγορα να καταφύγει στο ευρωομόλογο. Κάτι που με τη σειρά του θα ανεβάσει τα κόστη δανεισμού για οικονομίες όπως της Γερμανίας και θα κάνει αναγκαία την υιοθέτηση των παράλληλων ευρώ, δηλαδή του σκληρού ευρώ και μια σειράς μαλακών ευρώ στη χρεοκοπημένη περιφέρεια της ευρωζώνης. Κάτι που απ’ ό,τι φαίνεται επιθυ­μούν διακαώς οι αγορές.

Αυτή την αναβλητικότητα των ηγετών και των κρατών - μελών της ευρωζώνης εισέπραξαν και

οι αγορές. Γι’ αυτό από την επομένη άρχισαν να πιέζουν ξανά άγρια. Μεγάλη άνοδο σημείωσαν την Τρίτη τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιρλανδία. Το spread στον 10ετή τίτλο ενισχύθηκε κατά 25 μονάδες περίπου, καθώς οι επενδυτές ανησυχούν για το ενδεχόμενο να μην συμφωνήσουν άμεσα οι χώ­ρες της Ε.Ε. στη λύση - πακέτο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Ανησυχούν δηλαδή για τη διαφαινόμενη αναβολή για τον Ιούνιο και φυσικά θεωρούν αδιανόητη την αναμονή έως το 2013.

Αβεβαιότητα

«Δεν έχουν φτάσει ακόμα σε συμφωνία για τον σημερινό (προσωρινό) μηχανισμό. Κάνουν μικρά βήματα κάθε φορά. Υπάρχει ακόμα έντονη αβεβαιότητα», είπε στο Bloomberg οικονομολόγος της Rabobank Groep. Το επιτόκιο στο ελληνικό 2ετές ομόλογο σκαρφάλωσε μέχρι το 14,91%, σημειώνοντας την υψηλότερη άνοδο από τις 9 Μαρτίου, ενώ αργότερα υποχώρησε ελαφρά στο 14,85% με άνοδο 0,41% (41 μονάδες βάσης).

Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έντονο ταμιακό πρόβλημα με το έλλειμμα να φτάνει τα 1,8 δισ. ευρώ αυτόν τον μήνα, χωρίς να μπορεί να το ανακουφίσει ούτε καν με έκδοση εντόκων γραμματίων. Θυμίζουμε ότι η σχεδιασμένη έκδοση για τον Μάρτιο ανα­βλήθηκε αμέσως μετά τη «μεγάλη επιτυχία» της έκτακτης συνόδου της 11ης του μηνός.

Κι έτσι αυτή τη «μεγάλη επιτυχία» της κυβέρ­νησης θα την πληρώσουν η υγεία με την ακόμη μεγαλύτερη ασφυξία των δημόσιων νοσοκομεί­ων, η παιδεία με περισσότερες περικοπές και κλεισίματα σχολείων, οι εργαζόμενοι και οι συ­νταξιούχοι, αλλά και γενικότερα η λειτουργία του Δημοσίου. Εν αναμονή νέων χειρότερων μέτρων και «παρεμβάσεων» προς όφελος των δανει­στών, κατ’ επιταγή των εκκαθαριστών της χώρας και των τοποτηρητών του πολύτιμου ευρώ.




  • Η εξέγερση της Κερατέας και οι αγώνες μαθητών και δασκάλων δεν έχουν καμιά σχέση με τους «αγανακτισμένους πολίτες»

Εδώ και καιρό πολιτικοί, πο­λιτευτές και δημοσιογράφοι αποτελούν στόχο εκδηλώ­σεων διαμαρτυρίας, αλλά και θύματα κρουσμάτων βίας, λεκτι­κής ή σωματικής. Βλέπουμε κυρίως μέ­λη της κυβέρνησης, ακόμη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να μην μπορούν να ξεμυτίσουν σε δημόσιες εκδηλώσεις – ακόμη και εκτός Ελλάδας μπροστά σε ελληνικό κοινό – χωρίς να αντιμετωπί­σουν έντονη διαμαρτυρία και εκδηλώ­σεις απαξίας.

♦ Δεν είναι όμως μόνο οι κυβερνητικοί, όπως ο Γ. Παπανδρέου, ο Θ. Πάγκαλος, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Ν. Σηφουνάκης, ο Φ. Σαχινίδης, ο Α. Λοβέρδος, ο Π. Γερουλάνος, η Τόνια Αντωνίου και όσοι άλλοι.

♦ Έχουμε κάθε τρεις και λίγο τις συ­γκεντρώσεις κατευθυνόμενων «αγα­νακτισμένων πολιτών» κάτω από τα σπίτια του Τσοχατζόπουλου, του Σημίτη, του Καραμανλή, ενώ ήδη κάποιοι ετοιμάζουν συγκέντρωση έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού στο Καστρί.

♦ Είχαμε προ καιρού τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, το ξεφωνητό στον Ά. Σπηλιωτόπουλο και άλλους της Ν.Δ.

♦ Την περίοδο των αυτοδιοικητικών εκλογών τον προπηλακισμό και το γιαούρτωμα του Αλ. Αλαβάνου και της Ελένης Πορτάλιου από τον ΣΥΡΙΖΑ στον Άγιο Παντελεήμονα.

Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δι­αμαρτυρίες από τη μια και οι προπηλακισμοί από την άλλη δεν μπορούν να ταυτιστούν, όπως συχνά επιχειρείται: έχουν τεράστιες διαφορές στη μορφή και την ουσία, στο περιεχόμενο και τις αιτίες τους.

♦ Οι εξεγερμένοι κάτοικοι της Κερατέ­ας και τα... βελάκια που πετούν τα πι­τσιρίκια στις φωτογραφίες του Πάγκα­λου δεν έχουν σχέση με τα γιαούρτια. u Οι φοιτητές, οι δάσκαλοι, οι αρχιτέ­κτονες που σηκώνουν πανό ή κάνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, οι εκδη­λώσεις του «Δεν Πληρώνω» και το υπό εκκόλαψη κίνημα για την αποτροπή ξε­πουλήματος του Ελληνικού δεν έχουν τίποτε κοινό με τα γιαούρτια ούτε με τον προ καιρού ξυλοδαρμό του Χατζη­δάκη.

Τα κινήματα, οι παρεμβάσεις ερ­γαζομένων σε ομιλίες υπουργών, τα συνθήματα πολιτικής αποδοκιμασίας σε δημόσιες ομιλίες πολιτικών δεν ταυτίζονται με τους προπηλακισμούς, όπως επιχειρείται ήδη από πολλούς «ρέκτες», οι οποίοι εσκεμμένα βά­ζουν τη διαμαρτυρία και τη βία στο ίδιο σακί.

Απολίτικη απόρριψη

Είναι επίσης από γελοίο έως επικίν­δυνο κάθε φορά να ανακαλύπτεται πο­λιτική ενορχήστρωση και υποκίνηση, η οποία κατά κανόνα φορτώνεται στα δύο κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ειδικά αυτός ο έρημος ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είχε το «πανευρωπαϊκό δίκτυο» και την ανάλογη παρεμβατική δυνατότητα που του αποδίδουν ο αντι­πρόεδρος της κυβέρνησης, ο Καρατζαφέρης, η Ντόρα και διάφοροι άλλοι «κολλητοί», σίγουρα θα είχε άλλου με­γέθους οργανωτική και κοινοβουλευτι­κή εικόνα.

Το κλίμα απαξίας έναντι της πολιτι­κής, όμως, δεν έχει ενιαία χαρακτηριστικά, δεν περιγράφει ένα συγκεκρι­μένο «κίνημα», όπως σχηματικά έχει αρχίσει να αποκαλείται στα στέκια των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Δεν αποτελεί φασιστική εκδήλωση, όπως με μεγάλη ελαφρότητα λέει ο κυ­βερνητικός εκπρόσωπος. Επιπλέον δεν συνιστά αμφισβήτηση. Είναι εκδήλωση απόρριψης, χωρίς όμως συγκεκριμένα πολιτικά ή ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Δεν προσφέρεται όμως ως αντικείμενο διαμάχης μεταξύ φανατικών.

Κατ’ αρχάς η απαξία αυτή έχει πολ­λούς τρόπους εκδήλωσης και απόρ­ριψης, από τους οποίους οι περισσό­τεροι είναι προς το παρόν απολίτικοι, αλλά θεμιτοί: αποχή, άκυρο και λευκό στις εκλογές, κυριαρχία του «Κανένα» στις δημοσκοπήσεις, «γιούχα» στις δη­μόσιες εμφανίσεις πολιτικών.

Καθόλου παράξενα όλα αυτά όταν ένας ολόκληρος λαός, την ώρα της πιο σκληρής δοκιμασίας των τελευ­ταίων δεκαετιών, υπό την απειλή – αν όχι προεξοφλημένη βεβαιότητα – της κοινωνικής και της κρατικής πτώχευ­σης, καθυβρίζεται συστηματικά από πλειάδα υπουργών ως διεφθαρμένος, άνομος και αποκλειστικά υπεύθυνος για τη συνολική χρεοκοπία της χώρας. Ιδίως όταν κυβέρνηση και ΜΜΕ συστηματικά πυροδοτούν και ενισχύουν ανα­κλαστικά «κοινωνικού αυτοματισμού».

Επικίνδυνα παιχνίδια

Πέρα όμως από τα παραπάνω, η εσκεμμένη πυροδότηση εντάσεων, με όρους αντιπολιτικού κανιβαλισμού, εί­ναι επικίνδυνο παιχνίδι – και όχι μόνο για τους εμπνευστές του. Εντελώς επιγραμματικά ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πραγματάκια:

♦ Το γιαούρτωμα είναι σωματικά ανώ­δυνο, αλλά ως λογική δεν απέχει από τον τραμπουκισμό.

♦ Οι εκδηλώσεις οργής, με προπηλακισμούς και βία, ακριβώς επειδή δεν είναι πολιτικές, είναι τυφλές και χειραγωγήσιμες. Ήδη διάφοροι μικρομέ­γαλοι καραγκιόζηδες, χωρίς πάντοτε διαφανείς σκοπούς, χαϊδεύουν και το­νίζουν το «δίκαιο της οργής» αποσκο­πώντας σε αδιευκρίνιστα κέρδη για τον εαυτό τους.

♦ Η σκόπιμη σύγχυση μεταξύ κοινωνι­κής διαμαρτυρίας και τραμπουκισμού είναι επικίνδυνη επειδή μπορεί να προ­καλέσει ανεξέλεγκτες – ή και σχεδια­σμένες – συγκρούσεις με ανυπολόγιστο τίμημα.

Ειδικότερα η σύγκρουση μεταξύ Πάγκαλου και ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη εκτρα­πεί. Η αρχή δεν έγινε από το κόμμα της Αριστεράς, αλλά από τον αντιπρό­εδρο της κυβέρνησης, με τις δηλώσεις τού είδους «κοπρίτες» και «μαζί τα φάγαμε», οι οποίες προκάλεσαν αντι­δράσεις σε όλους, χωρίς εξαίρεση, τους πολιτικούς χώρους. Όμως η κλι­μάκωση, ύστερα από το γιαούρτωμα, με ισχυρισμούς του Θ. Πάγκαλου για απειλή δολοφονίας με έμμεση υπό­δειξη του Τσίπρα και πληρωμένους Αλβανούς τραμπούκους που του επι­τίθενται, έχει ξεπεράσει κατά πολύ το όριο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Όχι μόνο επειδή και στο παρελθόν ο νυν αντιπρόεδρος έχει εκτοξεύσει απίστευτες κατηγορίες κατά κομμά­των της Αριστεράς που ουδέποτε απο­δείχθηκαν, αλλά κυρίως διότι παραπέ­μπουν σε έμμεσο κάλεσμα οπαδών του για υπεράσπιση της ζωής του! Όποιος έχει ένα δράμι μυαλό, μπορεί να κατα­λάβει πού μπορεί να οδηγήσουν τέτοι­ες ανοησίες.

Από την άλλη πλευρά, ο χώρος της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αρι­στεράς, η οποία επί δεκαετίες κατα­δικάζει τον απολίτικο και μηδενιστικό τραμπουκισμό, οφείλει να αντιμετωπί­ζει αυστηρά θεσμικά τις εναντίον του ύβρεις και απειλές, χωρίς ελαφρότη­τες του είδους «μεγάλη αναταραχή -ωραία κατάσταση».

Σε περιόδους όξυνσης η πολιτική δράση είναι το μόνο αντίδοτο στον τραμπουκισμό. Κι αυτό τους αφορά όλους. Όταν η οικονομία και η κοινω­νία καταρρέουν παταγωδώς, το χρέος των πολιτικών δυνάμεων είναι να ανα­ζητήσουν διεξόδους και να δώσουν αγώνες και όχι να εκτροχιάζονται σε αδιέξοδες συγκρούσεις ανοίγοντας χώρο σε αντιπολιτικές και αντικοινωνικές προβοκάτσιες, οι οποίες εύκολα μπορούν να τροφοδοτηθούν σε κλίμα τυφλής οργής.

Χρεοκοπία και ευθύνες

Στην κοινωνία, σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, δεν κυριαρχούν το μίσος και η βία. Τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι ο φόβος και η οργή. Ο φόβος της εξαθλίωσης, την οποία όλο και περισσότεροι βλέπουν πια στον κοινωνικό τους περίγυρο, και η οργή για ζωές και όνειρα που γκρεμίζονται εν ριπή οφθαλμού. Για τη διέξοδο που δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Για την έλλειψη πολιτικών ηγεσιών, οραμάτων και πολιτικών σχεδίων. Για μια χώρα που βυθίζεται αύτανδρη συμπαρασύροντας ό,τι με κόπο χτίστηκε σε επίπεδο ευημερίας και δικαιωμάτων εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτή την καταστροφή υπάρχουν ευθύνες, που τώρα επιχειρείται να αποδοθούν, πλην με άναρχο και συχνά απολίτικο τρόπο. Όσο κι αν δεχτούμε ότι καμιά χώρα του κόσμου δεν κατοικείται από αγγέλους, όσο κι αν όλοι ξέρουμε πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας συμμετείχε στο «μεγάλο φαγοπότι», όσο κι αν η διαφθορά δεν έμεινε στα υψηλά δώματα της εξουσίας, αλλά διαχύθηκε διαβρώνοντας τον κοινωνικό ιστό, η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για όσους σήμερα βιώνουν την πτώχευση.

Οι μεγάλες πληγές της χώρας είναι η διάλυση του παραγωγικού ιστού της, η χρήση του κράτους ως εργαλείου ατομικού πλουτισμού, η διαφθορά, η σκανδαλώδης διαχείριση του χρήματος και της περιουσίας του Δημοσίου, ο κρατικός υπερδανεισμός και ο παρασιτισμός της επί δεκαετίες κρατικοδίαιτης «επιχειρηματικότητας».

Απόρριψη

Όμως η ευθύνη για τη δημιουργία αυτού του τέρατος σε καμιά περίπτωση δεν είναι ισομερής. Σε κάθε δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία οι εκλεγμένες ηγεσίες νομοθετούν, σχεδιάζουν και εφαρμόζουν τους κανόνες της λειτουργίας του κράτους και της οικονομικής δραστηριότητας.

♦ Αυτές είναι κυρίως υπεύθυνες για το καθεστώς της μίζας και της διαπλοκής οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Στα κομματικά ταμεία και τις πολιτικές τσέπες εισέρρεαν αμύθητα ποσά χωρίς ποτέ να υπάρξει κανενός είδους τιμωρία ή εξυγίανση.

♦ Αυτές τιμολογούσαν τρεις, τέσσερις και περισσότερες φορές τα δημόσια έργα και δημιούργησαν καθεστώτα εθνικών προμηθευτών και εργολάβων.

♦ Υπό τη δική τους διαχείριση απαξιώθηκαν δημόσιοι οργανισμοί και πλουτοπαραγωγικοί πόροι και αυτές τους παρέδωσαν «μπιρ παρά» σε ευνοουμένους τους.

♦ Αυτές απέφυγαν κάθε είδους εθνικό σχεδιασμό, αυτές διέλυσαν ολόκληρους τομείς της οικονομίας πριμοδοτώντας τον παρασιτισμό, τη μετατροπή των παραγωγών σε επιδοτούμενα παράσιτα και των εργατών σε υπαλλήλους και γκαρσόνια.

♦ Αυτές δημιούργησαν καθεστώς πολυνομικής ανομίας, αυτές επέλεξαν ένα κράτος στην υπηρεσία της αναπαραγωγής των κομμάτων και της εξυπηρέτησης ελάχιστων εκλεκτών τους καταργώντας ντε φάκτο ακόμη και τον επιχειρηματικό ανταγωνισμό.

♦ Αυτές επέλεξαν την ψευδεπίγραφη «ανάπτυξη» διά της διόγκωσης του δανεισμού - δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί υπό το βάρος του δημόσιου και όχι του ιδιωτικού δανεισμού και της «κατανάλωσης». Μια κοινωνία που κατηγορείται συλλήβδην ως διεφθαρμένη και ανακηρύσσεται συλλογικά ένοχη, δεν είναι απαραιτήτως τυφλή. Ακόμη και τις χειρότερες στιγμές της μπορεί να διακρίνει ποιοι, αντί να κάθονται στο σκαμνί, αντί να εξαφανίζονται από προσώπου γης ή να αποβάλλονται τουλάχιστον ως ανίκανοι, γίνονται σήμερα αυθάδεις τιμητές και εκτελεστές μιας ολόκληρης χώρας κι ενός ολόκληρου λαού. Αυτή η μη πολιτική αντίδραση λοιπόν συνιστά περισσότερο απόρριψη παρά πολιτική αμφισβήτηση. Κανείς δεν ξέρει αν θα πολιτικοποιηθεί, αν θα μορφοποιήσει νέα οράματα και θα γεννήσει πολιτικά σχέδια, αν θα εκτονωθεί άδοξα και θα βυθιστεί στην ήττα και την απόγνωση ή αν θα εκτραπεί σε μια τυφλή και αυτοκαταστροφική βία με χαρακτηριστικά αυτοδικίας.

Πηγή



Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εξετάζουν το ενδεχόμενο να προμηθεύσουν με όπλα τη λιβυκή αντιπολίτευση, γράφει σήμερα η εφημερίδα Washington Post. Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα εκτιμά ότι η απόφαση του ΟΗΕ για την ανάληψη διεθνούς στρατιωτικής δράσης κατά της Λιβύης επιτρέπει μια παροχή βοήθειας σε εξοπλισμό, προσθέτει η εφημερίδα που επικαλείται αμερικανούς και ευρωπαίους αξιωματούχους τους οποίους δεν κατονομάζει. Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Τρίπολη που επέστρεψε πρόσφατα στις ΗΠΑ είπε ότι αξιωματούχοι της κυβέρνησης συζητούν όλες τις επιλογές που αφορούν μια εν δυνάμει βοήθεια που “θα μπορούσαμε να προσφέρουμε σε οπλισμό”.Ωστόσο καμιά απόφαση δεν έχει ληφθεί, σύμφωνα με την εφημερίδα. Η Γαλλία από την πλευρά της τάχθηκε υπέρ της εκπαίδευσης των αντικαθεστωτικών δυνάμεων και της προμήθειάς τους με όπλα, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Η Αίγυπτος από την πλευρά της ενδέχεται να προμηθεύσει με ελαφρά όπλα και πολεμοφόδια τους αντικαθεστωτικούς που πολεμούν τις δυνάμεις του Καντάφι παρά το εμπάργκο για τα όπλα που επέβαλε ο ΟΗΕ στις 26 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της Wall Street Journal.

Εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, ο Μουστάφα αλ Γεριάνι, δήλωσε στην εφημερίδα ότι οι αντικαθεστωτικοί αγοράζουν όπλα, χωρίς να αναφέρει από πού και τι είδους όπλα.