Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιουν 2016

Το ενδιάμεσο που είχαμε κάποτε και το ξεχάσαμε

Αντί σημειώματος σήμερα, επιλέγω να σας μεταφέρω επιλεγμένα αποσπάσματα από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ στη μηνιαία free press «Boulevard» (στον Στέλιο Παρασκευόπουλο). Ας τα δούμε ως μια άσκηση εθνικής αυτογνωσίας.

«Οταν γράφουν "Ευρώπη" οι αρχαίοι, εννοούν μόνο Ελλάδα. Πάντοτε η Ελλάδα ήταν το ανάχωμα εναντίον της Ασίας. Αν έχουμε κάνει κάτι για την Ευρώπη, είναι ακριβώς το να σταματάμε την Ασία. Αρχίσαμε με τα Μηδικά, όταν κακώς πήγαμε να πάρουμε την Ασία με τα Τρωικά. Λοιπόν, μετά, όλη η Ιστορία είναι εναντίον της Ασίας. Ολη. Το Βυζάντιο στα τελευταία, 14ο αιώνα, τους Τούρκους
"Αχαιμενίδες Πέρσες". Γιατί; Γιατί θεωρεί ότι θα τους διώξει στην Κόκκινη Μηλιά, όπως κάποτε οι αρχαίοι έδιωξαν τους Πέρσες».

«Ο πρώτος ορισμός του έθνους δόθηκε από τον Ηρόδοτο, όταν ο Ξέρξης λέει ότι "θα έρθω και θα πάρω την Ελλάδα σε έναν περίπατο". Και του λέει ο Δημάρατος: "Προσέξτε, βασιλεύ, γιατί είναι μεν χωρισμένοι σε πόλεις οι Ελληνες, αλλά, όταν έρθει ο ξένος, θα είναι σαν ένα χέρι δεμένο". Και του λέει ο Ξέρξης "γιατί;". Και απαντά ο Δημάρατος: "Για το ομόηθες, το ομόθρησκον, το όμαιμον, το ομόγλωσσον"».

«Σήμερα βρισκόμαστε στην παγκοσμιοποίηση. Με ποιο αποτέλεσμα; Να έχει καθένας ως στόχο το Global Village (...). Πρέπει να μάθουν τα παιδιά, να ξέρουν ότι υπάρχει το ατομικό, υπάρχει και το παγκόσμιο. Και έχει χαθεί το ενδιάμεσο! Ενδιάμεσα είχαμε κάποτε το εθνικό, είχαμε κάποτε το τοπικό...»

«Βάλαμε το Βυζάντιο σε παρένθεση, χίλια χρόνια σε παρένθεση, και θεωρήσαμε τον εαυτό μας απόγονο του Περικλή. Τα παιδιά μαθαίνουν στο σχολείο "Αντιγόνη", Ομηρο, αλλά πέστε μου, ποιο βυζαντινό κείμενο ξέρουν; Ευτυχώς που πάνε καμιά φορά στην εκκλησία και ακούνε το "Τη Υπερμάχω". Και αυτό όσο το καταλαβαίνουν. Και γυρνάνε μετά αυτά τα παιδιά στο σπίτι και λένε "η μάνα Δέσποινα, ο πατέρας Παναγιώτης, Δημήτρης, Γιώργος..."».

«Το Βυζάντιο είναι το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος. Εκχριστιανισμένο, εξελληνισμένο, με την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα (...). Ξέρετε καμιά άλλη αυτοκρατορία που να έχει ζήσει χίλια χρόνια; Τι θα πει "εξέπεσε"; (...) Ο Ελύτης λέει "όταν μπαίνω σε ένα ερημοκλήσι και βλέπω σβησμένες τις τοιχογραφίες, νιώθω Βυζαντινός, σαν να ήταν το σόι μου"».
«Ελληνας είναι αυτός που αναγνωρίζει τον εαυτό του και ζει με ελληνικό τρόπο. Δηλαδή, ορθώς και όρθιος».

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολύ βρωμιά και δυσωδία κυριαρχεί τους τελευταίους μήνες πίσω από τις κουρτίνες της πολιτικής. Κάποιοι έχουν αναλάβει εργολαβικά εκβιασμούς, απειλές και ασφυκτικές πιέσεις σε βάρος πολιτικών και επιχειρηματιών κρατώντας στα χέρια τους ένα υπερόπλο: Τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και η αρμόδια ΕΥΠ δεν μπορεί να βάλει τάξη και απλά παρακολουθεί άναυδη τις… παρακολουθήσεις.

Οι «κοριοί» δίνουν και παίρνουν και τα «βαλιτσάκια» πηγαινοέρχονται στο κέντρο της Αθήνας κι όχι μόνο. Η υπόθεση της τηλεφωνικής υποκλοπής της συνομιλίας Βελκουλέσκου – Τόμσεν ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Τότε η κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτή την υποκλοπή για να κερδίσει κάτι στις διαπραγματεύσεις, ασχέτως αν τελικά έβαλε αυτογκόλ πλήττοντας το κύρος και την αξιοπιστία της Ελλάδας.

Όμως, φαίνεται ότι υπάρχει ευρύτερο κύκλωμα παρακολούθησης πολιτικών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων ή για να πούμε την αλήθεια όλοι παρακολουθούν όλους. Το ερώτημα είναι αν όλα όσα έχουν στα χέρια τους οι υποκλοπείς μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές πολιτικές και επιχειρηματικές ανακατατάξεις. Το γεγονός και μόνο ότι πολλές από τις συνομιλίες βγαίνουν φόρα παρτίδα και κανείς δεν ελέγχει πώς συμβαίνει αυτό, αποδεικνύει ότι η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Και φυσικά βγαίνουν στο φως μόνο αυτά που θέλουν ορισμένοι, υπάρχουν κι άλλα που ενδεχομένως χρησιμοποιούνται ως μέσο εκβιασμών.

Τη μια βλέπουμε συνομιλίες επιχειρηματιών με δημοσιογράφους και εκδότες, την άλλη πολιτικών ή των συζύγων τους με υπόδικους για σοβαρά εγκλήματα, την τρίτη εμπλέκεται ακόμη και ο πρωθυπουργός με «βιβλία» και «βιβλιοθήκες». Παρ’ όλα αυτά η Δικαιοσύνη δεν έχει επέμβει αυτεπαγγέλτως, κανείς δεν νοιάζεται πώς φτάνει το υποκλαπέν υλικό στα χέρια μέσων ενημέρωσης τα οποία βεβαίως τη δουλειά τους κάνουν και καλώς κάνουν.

Αλλά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και τρομάζουν τον κόσμο που παρακολουθεί έκπληκτος να έχει στηθεί ένα απίστευτο κύκλωμα «κοριών» και «βαλιτσών» και αναρωτιέται τι είδους «παζάρια», deals και εκβιασμοί γίνονται για να κλείσουν ή να ανοίξουν υποθέσεις.

1. Η ΕΥΠ τι κάνει; Είναι δικά της τα μηχανήματα παρακολούθησης ή δεν μπορεί να ελέγξει τίποτε;

2. Πώς φτάνουν στα χέρια δημοσιογράφων συνομιλίες; Ποιοι δηλαδή και για πιο λόγο κάνουν τις υποκλοπές;

3. Πόσα βαλιτσάκια κυκλοφορούν στην πιάτσα και ποιοι τα έχουν; Γιατί ακούγεται ότι υπάρχουν δεκάδες, άλλα τα χρησιμοποιεί η ίδια η κυβέρνηση, άλλα τα χρησιμοποιούν επιχειρηματίες εναντίον αντιπάλων τους.

4. Ποιοι και ποια μυστικά κρύβονται πίσω απ’ όλα αυτά; Είναι αλήθεια ότι κάποιοι σημαντικοί οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες τρέμουν και αναγκάζονται να αλλάζουν συνεχώς τηλέφωνα, να ψάχνουν συνεχώς τους υπολογιστές τους, να αλλάζουν συνεχώς e-mail και να προσλαμβάνουν ειδικούς για να προστατευτούν όσο μπορούν;

5. Ποιος είναι ο ρόλος κρατικών ή παρακρατικών μηχανισμών σε όλο αυτό το βορβορώδες τοπίο που έχει στηθεί;

Κάποιοι πρέπει να δώσουν απαντήσεις γιατί η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε άντρο ανομίας και θυμίζει παλιές εποχές. Μόνο που ακόμη και εποχής Μαυρίκη ή Τόμπρα ή ακόμη και με την υπόθεση των υποκλοπών το 2004, τα πράγματα ήταν πολύ πιο αθώα απ’ ότι σήμερα.

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Toυ Δημήτρη Τσαϊλά

Καθ’ όλη την ιστορία του πολέμου, οι αντίπαλοι προσπάθησαν να δυσκολέψουν και να περιορίσουν την ελευθερία κινήσεων και δράσεως του δυνητικού αντιπάλου στο πεδίο της μάχης. Ενώ οι παλαιότερες μορφές της προσπάθειας αυτής περιλάμβαναν εμπόδια, όπως το Σινικό Τείχος της Κίνας ή η γραμμή Μεταξά στα καθ’ ημάς, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι αμυντικοί ερευνητές προσδιόρισαν τον συνδυασμό προσέγγισης, πληροφοριών - τεχνολογίας, χερσαίου, θαλασσίου και εναέριου χώρου ως την αναδυόμενη απειλή για την προβολή στρατιωτικής ισχύος. Ακριβώς όπως το Blitzkrieg άλλαξε τους κανόνες της μάχης το 1940, σήμερα η πρόσβαση στις τεχνολογίες και στρατηγικές σε περιοχές άρνησης (Anti-Access Area Denial) έχουν επαναπροσδιορίσει τον χαρακτήρα του σύγχρονου πολέμου. Αυτό συμβαίνει διότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύονται οι σύγχρονες δυνάμεις προβολής ισχύος των κρατών, δηλαδή με την άρνηση της ελεύθερης δράσης γύρω από τις περιοχές ενδιαφέροντος.

Σήμερα, επειδή πιστεύεται από τις νατοϊκές δυνάμεις ότι η Ρωσία έχει αναδειχθεί ως μια περιφερειακή δύναμη με ισχυρές αμυντικές ικανότητες και ασαφείς πολιτικές και στρατιωτικές προθέσεις, επικρατεί μια συντονισμένη ώθηση ιδιαίτερα των πρώην ανατολικών κρατών που βρίσκονται στους κόλπους του ΝΑΤΟ για να προωθηθεί το ζήτημα της καταπολέμησης της ρωσικής ισχύος στην εξέχουσα περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης. Υπό αυτό το πρίσμα πολιτικής έγινε συνάντηση κορυφής των υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας, Mevlüt Çavuşoğlu, της Πολωνίας, Witold Waszczykowski, και της Ρουμανίας, Lazăr Comănescu, που έλαβε χώρα την περασμένη εβδομάδα στη Βαρσοβία (ΦΩΤ.), όπου συζητήθηκαν θέματα της επερχόμενης συνόδου του ΝΑΤΟ. Με αυτήν την κίνηση, εκτιμάται ότι επιθυμούν να αποστείλουν ένα ισχυρό σημάδι ενότητας στην ανατολική πλευρά της συμμαχίας και ότι βρίσκονται σε συντονισμό των θέσεων τους για τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου.

Τριμερής γεωστρατηγική συμφωνία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ

Η Πολωνία και η Ρουμανία, κυρίως λόγω της ιστορικής αντιθέσεως τους με τη Ρωσία ως κράτη που υπέφεραν κάτω από το σιδηρούν παραπέτασμα, είναι οι ποιο ένθερμοι υποστηρικτές μιας ισχυρής παρουσίας του ΝΑΤΟ στην ανατολική πλευρά της Συμμαχίας, από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα. Και οι δύο χώρες είναι ισχυροί αντίπαλοι της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη και επικριτές των στρατιωτικών και πολιτικών κινήσεων του ηγέτη της Ρωσίας, Vladimir Putin, και αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που προσπαθούν να προστατεύσουν τη θέση τους, θέτοντας τα ζητήματα που τους αφορούν στην ατζέντα του ΝΑΤΟ.

Από την πλευρά της Τουρκίας, είναι διαφορετικά τα ενδιαφέροντα. Βασική προτεραιότητα της Τουρκίας είναι οι απειλές που προέρχονται από τον βίαιο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, τις προσφυγικές ροές, την τρομοκρατία και τις προσπάθειες της Ρωσίας για τη δημιουργία αεροναυτικών βάσεων στη Συρία, καθώς και την ενίσχυση παρουσίας του ρωσικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία εκτιμάται ότι θα θέσει το ζήτημα της σύνδεσης του Εργατικού Κουρδικού Κόμματος (ΡΚΚ), που έχει οριστεί από την Τουρκία ως τρομοκρατική οργάνωση, με τη συριακή κουρδική ομάδα (PYD), έναν κεντρικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά του ISIS. Επίσης η Τουρκία είναι σίγουρο ότι θα ζητήσει βοήθεια από το ΝΑΤΟ για τις πυραυλικές επιθέσεις του ISIS που εκτοξεύονται από τη Συρία.

Η Τουρκία στο ανατολίτικο παζάρι με τη συμμαχία για την κοινή απειλή

Αν και μέχρι τώρα δεν υπήρχαν ιδιαίτερες επαφές της Τουρκίας ούτε με την Πολωνία ούτε με τη Ρουμανία, ωστόσο, καθώς οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία έχουν επιδεινωθεί, φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να συνταχθούν με «τους εχθρούς του εχθρού τους». Πολύ σημαντικό είναι ότι και οι τρεις χώρες θα φιλοξενήσουν ενεργητικά και παθητικά συστήματα της λεγόμενης αντιπυραυλικής ασπίδας, δίδοντας τους γεωστρατηγική αναβάθμιση στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, αλλά και καθιστώντας τους ταυτόχρονα, στόχους της Ρωσίας, αφού αυτήν την αντιπυραυλική ασπίδα η Ρωσία την αντιλαμβάνεται ως άμεση απειλή. Ακόμα κι αν η Δύση συνεχίζει να υποστηρίζει ότι το σύστημα παρουσιάζει μια ασήμαντη απειλή για τη Ρωσία και ότι στοχοποιεί μόνο κράτη παρίες, όπως το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα, η ανάπτυξη του δίνει στη Ρωσία την ευκαιρία να σταματήσει όλες τις προσπάθειες αφοπλισμού, οι οποίες έχουν αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης εδώ και δεκαετίες.

Η ιδέα της αντιπυραυλικής άμυνας υπήρξε ένα από τα βασικά θέματα στην ατζέντα της Συμμαχίας κατά τα τελευταία δύο χρόνια. Αφού αρχικά δίσταζε, η Τουρκία τελικά συμφώνησε να φιλοξενήσει το ραντάρ του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ και μια κινητή μονάδα ραντάρ AN/TPY-2 (ΦΩΤ.), στοιχείο του όλου συστήματος. Ως εκ τούτου, η Τουρκία εκτιμάται ότι θα υποστηρίξει μια αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επιδιώκει συνέχεια τη στρατιωτική και πολιτική στήριξη έναντι της πιθανής ρωσικής επιθετικότητας.

Η εκτιμώμενη αντίδραση από τη Ρωσία

Η Ρωσία δρα μεθοδευμένα ως παγκόσμια δύναμη, επιδιώκοντας να κρατήσει τα προπύργια που δημιούργησε τα τελευταία χρόνια, ώστε μια στρατηγική εξουδετέρωσης της να μην είναι δυνατή. Ενώ η κατοχή και η προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά και η υποστήριξη της Ρωσίας προς το καθεστώς του Σύριου Προέδρου, Bashar al-Assad (ΦΩΤ.), και η εξασφάλιση των βάσεων στη Συρία με μια πρώτη ματιά φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, στην πραγματικότητα υφίσταται συνέργεια τόσο στρατιωτικά, αφού η Κριμαία είναι ένα εξαιρετικό λιμάνι ορμητήριο προς τα θερμά νερά και την προμήθεια των ρωσικών βάσεων στη Συρία, όσο και γεωπολιτικά, καθώς η Ρωσία διατηρεί ενεργή την επιρροή στην περιφέρεια της Ευρώπης, αυξάνοντας την πίεση τόσο στη Συμμαχία όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ρωσία πιστεύει ότι η συμμαχία θα κάνει ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία της αν συνεχίσει την ανάπτυξη του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς με τις ενέργειές της η συμμαχία δημιουργεί περισσότερες απειλές για την Ευρώπη, παρά τη διασφάλιση της ασφάλειας της. Εκτιμάται ότι θα θέσει τη γνωστή πυρηνική συνθήκη μέσου βεληνεκούς (INF), μια συμφωνία του 1987 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης (και αργότερα με τα διάδοχα κράτη της), σε κίνδυνο αθέτησης. Ο Πρόεδρος Putin (ΦΩΤ.), άλλωστε, προειδοποίησε επανειλημμένα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποσυρθεί από τη συνθήκη, εάν το ΝΑΤΟ συνεχίσει τα σχέδιά του για την ανάπτυξη του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, καθώς διαταράσσεται η ασφάλεια της Ρωσίας.

Ως εκ τούτου, πρέπει να συνεκτιμηθεί η αυξανόμενη ανησυχία εντός της συμμαχίας ότι η Ρωσία θα μπορούσε μονομερώς να αποσυρθεί από την ιστορική συμφωνία περιορισμού των πυρηνικών.

Η ελληνική πολιτική Εθνικής Ασφάλειας

Η εθνική στρατηγική οφείλει και πρέπει να λαμβάνει υπόψη της όλους τους παράγοντες της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Αυτό το στοιχείο είναι πολύ κρίσιμο, επειδή αναπτύσσεται και εφαρμόζεται σε πραγματικό χρόνο και χώρο για την αντιμετώπιση του όποιου αντιπάλου. Ένα κράτος, λοιπόν, οφείλει να προσαρμόζει συνειδητά τη στρατηγική του στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. Σε περίπτωση που οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάξουν, οι διαμορφωτές πολιτικής πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνουν αυτές τις αλλαγές και να τροποποιήσουν τη στρατηγική και τους στρατηγικούς σκοπούς αναλόγως. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο αντικειμενικός σκοπός είναι και παραμένει ο ίδιος.

Η Ελλάδα είναι ένα πολιτισμένο φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος και είναι πιστό στις αρχές της Ε.Ε. του ΟΗΕ και στη συνθήκη του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτόν τον λόγο στις διεθνείς σχέσεις της επιμένει στην αποχή από πράξεις που θα συνιστούσαν απειλή ή χρήση βίας. Οφείλουμε όμως να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο και να παρακολουθούμε όλες τις εξελίξεις. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στο διεθνές γίγνεσθαι και να αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, που ήδη διαφαίνονται στον ορίζοντα, όπως είναι η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και το πρόβλημα εισόδου του κύματος των μεταναστών και προσφύγων.

Ο υπουργός των Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, μαζί με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πάνο Καμμένο. Η ελληνική ηγεσία οφείλει να βρίσκεται σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο και να παρακολουθεί όλες τις εξελίξεις. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε έτοιμοι να συμμετέχουμε στο διεθνές γίγνεσθαι και να αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους

Για αυτόν τον λόγο εκτιμάται ότι είναι απαραίτητη η προσπάθεια ευθυγράμμισης των εθνικών και των κοινών ευρωπαϊκών στόχων στον γεωπολιτικό μας χώρο.

Συμπεράσματα

Η Πολωνία και η Ρουμανία προσπαθούν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη της Άγκυρας για την ενίσχυση της ασφάλειας της Μαύρης Θάλασσας, η οποία σήμερα σε μεγάλο βαθμό διαταράσσεται από την ενισχυμένη ναυτική παρουσία της Ρωσίας. Ενώ φαινομενικά είναι χαμηλής προτεραιότητας για την Πολωνία, η πρόληψη της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα θεωρείται πολλή σημαντική για την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής. Τα ρωσικά πλοία που ναυλοχούν στην Κριμαία μπορεί εύκολα να ταξιδεύσουν και να επιχειρήσουν στη Μεσόγειο. Όχι μόνο οι τρεις χώρες, αλλά και η Συμμαχία ως σύνολο, αντιμετωπίζει τη ρωσική πρόκληση με τη στρατηγική της Anti-Access Area Denial, ξεκινώντας από το Καλίνινγκραντ, προς τη Βαλτική, συνεχίζει στην Κριμαία, περνάει στη Μαύρη Θάλασσα και καταλήγει στη Μεσόγειο, όπου υφίστανται στη Συρία οι αεροναυτικές βάσεις της Ρωσίας. Στις βάσεις όπου υφίσταται μια ισχυρή αεράμυνα, συμπεριλαμβανομένων των συστοιχιών S-400 (ΦΩΤ.), η ​​Ρωσία προσπαθεί να κυριαρχήσει και να ελέγχει τις τρεις ζωτικές θαλάσσιες περιοχές της Συμμαχίας, με βαθιές συνέπειες για την Πολωνία, τη Ρουμανία, και την Τουρκία.

Η τριμερής συνάντηση μεταξύ του Πολωνού, Ρουμάνου και του Τούρκου υπουργών Εξωτερικών στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα προς το ΝΑΤΟ για τη σημασία που πρέπει να δοθεί στην ανατολική και τη νότια πλευρά της Συμμαχίας και ότι η ασφάλεια των θαλασσίων περιοχών της Βαλτικής, της Μαύρης θάλασσας και της Μεσογείου, καθώς και των ηπειρωτικών περιοχών της περιφέρειας που καταλαμβάνουν, είναι υψηλής σημασίας.

Σηματοδοτεί επίσης την ενότητα της ανατολικής πλευράς, από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα, και διαλύεται η οποιοδήποτε εντύπωση για ύπαρξη πολιτικού ρήγματος μεταξύ των βορείων και νοτίων τμημάτων της συμμαχίας. Αυτά τα μηνύματα είναι σημαντικά εν όψει της συνόδου, και με κατάλληλη προετοιμασία, που όπως φαίνεται ξεκίνησαν να κάνουν, θα προσδώσουν πλεονεκτήματα στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των χωρών τους.

Από τη δική μας πλευρά, οφείλουμε να αποκτήσουμε ένα προσανατολισμό για να εξελιχθούμε σε γεωπολιτική δύναμη της Μεσογείου και του βαλκανικού χώρου. Η βασική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του σκοπού είναι η πολιτική εθνικής ασφαλείας να παράσχει ένα αποτρεπτικό δόγμα με σύγχρονες αμυντικές υποδομές με σωστή τεχνογνωσία για τα θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής με συμμαχίες τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στη Μεσόγειο. Αντί λοιπόν να γινόμαστε θεατές των συμφωνιών που συνάπτονται στη γειτονιά μας, να προβούμε σε διεξοδικό καθορισμό της πολιτικής εθνικής ασφαλείας, διότι είναι πράγματι ζωτικής σημασίας σε μια εποχή όπου η γειτονιά μας μοιάζει με ένα «δαχτυλίδι της φωτιάς» και όχι ένα «δαχτυλίδι γάμου».

* Ο κ. Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απελπισμένοι και πανικόβλητοι 
επιχειρούν την πολιτική τους διάσωση

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει απωλέσει κάθε ίχνος πολιτικής αξιοπρέπειας και ηθικού ερείσματος. Ουσιαστικά έχει απωλέσει το «δικαίωμα» να κυβερνά, από τη στιγμή που ανέτρεψε μονομερώς και με απολυταρχικό ύφος το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που έγινε στις 28 Ιουνίου 2015. Με περίσσιο θράσος ο νεαρός πρωθυπουργός και η παρέα του απέδειξαν πως «δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή» για τη λαϊκή βούληση… Ήταν η κρίσιμη στιγμή κατά την οποία η κυβέρνηση βίασε δημοσίως το Σύνταγμα της χώρας και με μία φασίζουσα λογική, του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», μετατράπηκε σε στυγνό καθεστώς δημιουργώντας σοβαρότατο πολιτειακό ζήτημα το οποίο απέφυγαν να θίξουν οι επαγγελματίες επώνυμοι δημοσιογράφοι και οι «θαμώνες» των ΜΜΕ.

Αυτή η «πρώτη φορά» κυβέρνηση, που σήμερα καταβαραθρώνεται λόγω της πολιτικής της ανικανότητας, που άλλαξε άρδην τις πολιτικές της θέσεις όταν διαπίστωσε πως προηγουμένως είχε εξαπατήσει τον εαυτό της αλλά, και της εξαπάτησης των ψηφοφόρων, αντιλαμβανόμενη πλέον το πολιτικό της μέλλον επιχειρεί να παρεμβληθεί στις πολιτικές εξελίξεις μετατρέποντας τόσο τον εκλογικό νόμο, όσο και το Σύνταγμα.

Το ερώτημα που προκύπτει, όσο αφελές και αν παρουσιάζεται είναι απλό: Μπορεί αυτή η κυβέρνηση, που έχει διολισθήσει σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την δημοκρατία, να αλλάξει τον εκλογικό νόμο; Με βάση το Σύνταγμα, έχει κάθε δικαίωμα. Με βάση το Σύνταγμα που κυβερνητικά στελέχη ομολογούν πως έχει παραβιαστεί, είναι εφικτή η αλλαγή του εκλογικού νόμου, ασχέτως εάν και πάλι κυβερνητικά στελέχη έχουν δημοσίως ομολογήσει πως «η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους εγκληματικούς»!!!

Αν η λογική αντίφαση δεν είναι αρκούντος εμφανής, τότε αυτή η χώρα, με πρωταίτια αυτή την κυβέρνηση, βυθίζεται στο χάος. Το χάος του εκλογικού νόμου που αλλάζει κατά το δοκούν από τους εκάστοτε κυβερνώντες, όταν τους δίνεται η τυπική συνταγματική δυνατότητα, αφού εξευτελίσουν το Σύνταγμα και τους νόμους, να επικαλούνται το Σύνταγμα προκειμένου να εξασφαλίσουν είτε την πολιτική τους συνέχεια είτε, στην περίπτωση των πολιτικών σχεδιασμών των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την δημιουργία ενός πολιτικού χάους. Και η σκοπιμότητα είναι πρόδηλη, αφού με πρόσχημα την «απλή αναλογική», οι σημερινοί κυβερνώντες διαπιστώνουν πως ο εκλογικός νόμος που τους τοποθέτησε στην κυβέρνηση ήταν ένας κακός νόμος!!!

Την ίδια στιγμή η απαξίωση των ελλήνων πολιτών αυξάνεται σε καθημερινή βάση και καθιστά ανήθικη την οποιαδήποτε απόπειρα μεταβολής τόσο του εκλογικού νόμου όσο και του Συντάγματος. Λογικά, αυτού του τύπου οι μεταβολές – αλλαγές υλοποιούνται από ισχυρές κυβερνήσεις, με λαϊκό έρεισμα και χωρίς (ορατά τουλάχιστον) άμεσα πολιτικά οφέλη. Όμως, η απαξίωση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τόσο προς το λογικό όσο και προς το ηθικό του επικείμενου εγχειρήματος, φαίνεται να εξισορροπείται με το πολιτικό όφελος…

Δυστυχώς, η πολιτική σκοπιμότητα σε συνδυασμό με την πολιτική ανικανότητα, αλλά κυρίως, η αντίληψη των πολιτικών προσώπων (που ενίοτε κυβέρνησαν) πως η Ελλάδα είναι «τσιφλίκι» - ιδιοκτησία τους και μπορούν να αποφασίζουν κάνοντας συμμαχίες ακόμη και με τον διάβολο, παραβλέποντας το εθνικό συμφέρον, (δια)γράφοντας την λαϊκή βούληση και, διατηρώντας την πάγια πολιτική αλαζονεία ενεργεί μονομερώς με μοναδικό κριτήριο το κομματικό όφελος…

Δυστυχώς, η επαναλαμβανόμενη καθεστωτική αντίληψη του παρόντος πολιτικού συστήματος περί της αποκλειστικότητας του κομματικού οφέλους, αποτελεί και τον βασικό άξονα ευθύνης των όσων συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Και αυτήν ακριβώς την εγκληματική ευθύνη δεν αντιλαμβάνονται οι «πρώτη φορά αριστερά» που επαγγέλλονται την δημοκρατία, την πολιτική ορθότητα, τον εθνομηδενισμό και άλλα τινά που προσεγγίζουν (ή και προσπερνούν) τις «κόκκινες γραμμές» της απολυταρχίας, της πολιτικής επικινδυνότητας και των εθνικών δικαίων και συμφερόντων…

Ποιος αλήθεια, και πως, μπορεί να εγγυηθεί σήμερα πως Τσίπρας και Καμμένος δεν θα επιχειρήσουν να μεταβάλουν το Σύνταγμα της χώρας, για να νομιμοποιήσουν τις παραβιάσεις του, να νομιμοποιήσουν την κατοχή της χώρας και να αποφύγουν οι ίδιοι τις τεράστιες ποινικές τους ευθύνες; Μήπως η αξιωματική αντιπολίτευση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη που επέλεξε την σιωπή –μπροστά στην καταστροφή της χώρας- για να μην έχει απώλειες ψήφων ή κατηγορεί την κυβέρνηση πως άργησε να επιβάλει τα μέτρα με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι «ευρωπαϊκές κυρώσεις»; Ή μήπως τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης που είτε ψάχνουν τρόπους πολιτικής τους επιβίωσης είτε καταδεικνύουν ως μοναδική λύση την πλήρη υποταγή και συνεργασία με την Γερμανία;

Εν κατακλείδι, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμία διάθεση να προσθέσει το δικό της λιθαράκι στην ελληνική δημοκρατία και κάθε της ενέργεια προς την κατεύθυνση αλλαγής του εκλογικού νόμου και του Συντάγματος, θα είναι μία ευθεία απόπειρα μεταβολής του πολιτεύματος (και των ό,ποιων αποτελεσμάτων) επί τα χείρω…

ΥΓ: Η πολιτική βούληση για αλλαγή του πλαφόν του 3% για την εισαγωγή κόμματος στο Κοινοβούλιο, αποδεικνύει περίτρανα πως ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα τους δεν αντιλαμβάνονται και δεν επιθυμούν να κατανοήσουν τα εθνικά συμφέροντα, τα οποία εκθέτουν σε πλείστες όσες αρνητικές εξελίξεις με μοναδικό αντίκρυσμα το κομματικό όφελος...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μιά παρέα, ένας συνεταιρισμός, μία ένωση, αν δεν μπορείς να αποχωρήσεις απ' αυτήν οικειοθελώς και χωρίς απειλές και κόστος, δεν είναι παρέα, συνεταιρισμός, ένωση. Είναι συμμορία.

Και μάλιστα όπως αποδεικνύεται στην περίπτωση της Κοξ, όχι απλώς συμμορία ληστών, αλλά συμμορία δολοφόνων.
Βέβαια αυτό είχε διαπιστωθεί περίτρανα και στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου προκειμένου να καταληστεύσουν την χώρα, εξόντωσαν πρώτα οικονομικά αλλά και σωματικά (πάνω από 12.000 αυτοκτονίες ως τώρα, και δεκάδες χιλιάδες θάνατοι "ευθανασίας" από αδυναμία προμήθειας φαρμάκων, νοσηλείας κλπ) έναν ολόκληρο λαό.

Στο bankingnews.gr διαβάζουμε:
"...Την ανάκαμψη της συναλλαγματικής ισοτιμίας της στερλίνας έναντι του ευρώ "πυροδότησε" παραδόξως η ανακοίνωση του θανάτου της Βρετανίδας βουλευτού Jo Cox την Πέμπτη 16 Ιουνίου..." 
Ανάκαμψη λοιπόν της λίρας μετά την δολοφονία. Και "παραδόξως" κιόλας!  
Καταλάβαμε λοιπόν πόσο "παράδοξα" δένουν όλα μεταξύ τους; 
Δολοφονία, υποχώρηση της τάσης του Brexit, ανάκαμψη της λίρας!
Τα συμφέροντα φαίνεται πως διασώζονται. Κι η λίρα ανεβαίνει!

Με μιά απλή δολοφονία.
Όχι σαν κι εμάς που χρειάστηκε να εξοντωθεί ένας ολόκληρος λαός!
Οι Βρεττανοί είνα άνθρωποι λογικοί.
Σου λέει: " Τί; Να βαρέσουμε γροθιά στο μαχαίρι; Αφού αυτοί σκοτώνουν. Ένωση και πάλι Ένωση!"  
Ό,τι ακριβώς θα λέγανε και εάν είχαν να κάνουν με την Μαφία.

Το θέμα εδώ είναι το εξής: Αυτοί που συμπράττουν με τους δολοφόνους είναι κι αυτοί δολοφόνοι;
Σύμφωνα με την λογική, αλλά και με τους νόμους των περισσότερων κρατών, ΝΑΙ.

Τώρα που πέφτουν πιά όλες οι μάσκες...
Τώρα που άνθρωποι δολφονούνται και η λίρα ανεβαίνει...
Τώρα που τα διεθνή κυκλώματα τοκογλύφων εκβιάζουν ωμά τους λαούς της Ευρώπης...
Οι κυβερνήσεις που συμπλέουν μ' αυτά τα κυκλώματα δεν είναι κι αυτές συνεργοί εκβιασμών και δολοφονιών;

Οι λαοί άραγε, δεν πρέπει και οφείλουν, να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όταν τα δάκρυα κυλούσαν απ’το παγωμένο σου πρόσωπο, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν προσπαθούσες να γαντζωθείς στην ελπίδα μου, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν περίμενες να κάνω κάτι, εγώ κοιτούσα αλλού – έκανα αυτό που πάντα ήξερα: απέφευγα ν’αναλάβω την ευθύνη…

Όταν μου πρότεινες να νιώσω την ιστορία μου – ίδια ψυχοθεραπεία – βαθιά μέσα στα σωθικά μου, εγώ κοιτούσα αλλού…

Βολευόμουν, κρυβόμουν, αρνιόμουν...

Μεγάλο το βάρος να σηκώνεις στις πλάτες σου Ελλάδα...

Όταν μάτωναν οι πληγές το κορμί σου, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν προσπαθούσαν με τη βία να σου ξεγυμνώσουν την ιστορία σου, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν στρίμωχναν τα παιδιά σου σε σχολεία της Χωχαρούπας, σε σχολεία χωρίς Χριστό και Ελλάδα, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν σου μόλυναν τις λέξεις "πατρίδα", "αξιοπρέπεια", "ανθρωπιά", "Έλλάδα", "δημοκρατία", "αλληλεγγύη", εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν σου μάτωναν την ελπίδα για οικογένεια και δουλειά, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν τα παιδιά σου-τα παιδιά μου λιποθυμούσαν απ’την πείνα στα σχολεία, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν μες τους αιώνες προσπαθούσες να μου μάθεις: άλλο το "έχω" άλλο το "είμαι", εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν τα ίδια τα παιδιά σου- τ’αδέρφια μου σε πότιζαν φαρμάκι και πόνο, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν "θεσμοί", ντόπιοι και ξένοι, σε ξέσκιζαν με "μεταρρυθμίσεις", "προγράμματα σωτηρίας", παχιά λόγια, κούφιες λέξεις, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν τα παιδιά σου- τ’αδέρφια μου αυτοκτονούσαν, εγώ κοιτούσα αλλού…

Όταν τελικά σε κλείσαν φυλακή, εγώ κοιτούσα αλλού…

Εγώ κοιτούσα αλλού, ήμουν η "σιωπηλή" πλειοψηφία…

Ως πότε;

Σ. Β.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Παντελάκη

Όπως είναι γνωστό, η χώρα μετά από μια πολύχρονη βαθειά κρίση έχει περάσει ήδη στην ανάπτυξη. Και μάλιστα στην δίκαιη ανάπτυξη. Τα εφιαλτικά νούμερα των δυο εκατ. ανέργων δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχουν εκατομμύρια μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις που κλείνουν, συνταξιούχοι που φτωχαίνουν, δημόσιες επιχειρήσεις που βγαίνουν στο σφυρί με ιδιαίτερα χαμηλό αντίτιμο, ασθενείς που δεν βρίσκουν γάζες. Όλα αυτά αποτελούν παρελθόν.

Ο Ιούνιος του 2016, βρίσκει την Ελλάδα σε μια εξαιρετική πορεία. Οι παρενέργειες της πολύπλευρης κρίσης δεν υπάρχουν πια. Σε όλα τα επίπεδα. Είναι η ώρα, να ασχοληθούμε με θεσμικά ζητήματα, όπως ο εκλογικός νόμος ή η συνταγματική αναθεώρηση. Και αυτό, ακόμα και αν δεν υπάρχει η παραμικρή σύγκλιση μεταξύ των κομμάτων και όλα βεβαιώνουν πως οι σχετικές διεργασίες δεν θα έχουν κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Έχουμε την πολυτέλεια να καταναλώνουμε πολιτικό χρόνο γι' αυτά.

Την Πέμπτη στη χώρα μας, τα φώτα της δημοσιότητας θα είναι στραμμένα στην συνάντηση Τσίπρα-Μητσοτάκη. Μια συνάντηση με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα αρκετές ημέρες πριν. Θα αφορά στο σύνταγμα και τον εκλογικό νόμο, αλλά ήδη γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει κάποιου είδους προσέγγιση. Η πολεμική που έχει αναπτυχθεί από το περασμένο Σάββατο για το θέμα, το επιβεβαιώνει. Το επιβεβαιώνουν και οι σαφείς αποστάσεις που έχουν τα δυο μεγάλα κόμματα στα συγκεκριμένα θέματα.

Την ίδια ημέρα, τα φώτα της δημοσιότητας σε όλο τον κόσμο θα είναι στραμμένα στο δημοψήφισμα της Αγγλίας. Νομίζω, πως θα ήταν εξαιρετικά απαιτητικό να ζητούσε κάποιος από τα κόμματα εξουσίας της χώρας μας, την ημέρα εκείνη να άπλωναν στο τραπέζι των συζητήσεων τις παρενέργειες από το ενδεχόμενο ενός Brexit, με βάση σχέδια που είχαν ήδη ετοιμάσει εδώ και καιρό.

Σχέδια εναλλακτικά που θα είχαν στόχο τον περιορισμό των επιπτώσεων που αναμφισβήτητα θα είχε και για την Ελλάδα (του πιο αδύναμου κρίκου της ευρωζώνης), η έξοδος της Βρετανίας.

Είναι προφανές πως την πολιτική ατζέντα την καθορίζει η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι το ίδιο προφανές όμως, πως η αντιπολίτευση συνδιαμορφώνει την ατζέντα αυτή μετέχοντας ή όχι σε κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Η αντιπολίτευση (και αυτό δεν αφορά μόνο στην αξιωματική), είχε τη δυνατότητα να αρνηθεί συναντήσεις κορυφής με τον πρωθυπουργό αν πρώτα δεν είχαν προηγηθεί συναντήσεις για τα άμεσα και τα μεγάλα. Όχι μόνο αυτό του ενδεχόμενου Brexit, αλλά και δεκάδες άλλα που πιέζουν ασφυκτικά την κοινωνία. Υπήρχε περίπτωση να παρεξηγηθεί η στάση της από κάποιους αν άλλαζε τις προτεραιότητες;

Κι όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δέχονται να παίξουν σ' ένα εκ των προτέρων σκηνοθετημένο έργο από την κυβέρνηση. Η οποία αφού συμφώνησε μια σειρά από επώδυνα μέτρα που είναι φανερό πως θα προκαλέσουν νέα αδιέξοδα, επιχειρεί τώρα να αλλάξει την ατζέντα με θέματα που μπορεί να είναι σοβαρά, αλλά δεν ταιριάζουν ούτε με τον συγκεκριμένο πολιτικό χρόνο, δεν υπάρχουν τα ελάχιστα σημεία σύγκλισης, δεν αποτελούν προτεραιότητα.

Οι πολιτικές δυνάμεις και ιδιαίτερα εκείνες που επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία των πραγμάτων, βρίσκονται μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι σταθερές με τις οποίες κινούνται, βασίζονται στο κομματικό όφελος. Δεν αντιλαμβάνονται πως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας (το επιβεβαιώνουν όλες οι δημοσκοπήσεις), δεν τις ακολουθεί...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου