Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Απρ 2011

Πόσο ανησυχητικό ειναι , παραμονές του Πάσχα, επτά (7) τέως Α/ΓΕΝ να απευθύνονται με επιστολή τους στον Πρωθυπουργό για τα Εθνικά θέματα;

Πόσο πρέπει να ανησυχούμε οταν επτά βαθείς γνώστες ολων των παραμέτρων του ελληνικού αμυντικού προβλήματος, προερχόμενοι ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΣΜΑ (μιας και καταντήσαμε να ομιλούμε για «πολιτικό φάσμα» στις Ενοπλες Δυνάμεις…) επισημαίνουν οτι η χώρα είναι στα πρόθυρα της αμυντικής καταρρεύσεως;

Αμυντική κατάρρευση ΟΧΙ γιατί ηττηθήκαμε στο πεδίο της μάχης, οχι γιατί υστερούν οι Ενοπλες Δυνάμεις μας αλλά γιατί αφήσαμε τραπεζίτες και τοκογλύφους να εχουν λόγο για τα ιερά και τα οσια του Εθνους, γιατί η ψυχολογία ενός ολόκληρου Εθνους εχει αγγίξει το απόλυτο μηδέν και γιατί σε πολύ λίγο δεν θα πετά αεροσκάφος ελλείψη καυσίμων, δεν θα κινείται πλοίο ελλείψη πιστώσεων και κυρίως γιατί οι «ταγοί» υβρίζουν και ευτελίζουν τους Ακρίτες μας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Προσωπικώς αισθάνθηκα δέος οταν αντίκρυσα πρώτη – πρώτη στο κείμενο την υπογραφή του «Λεωνίδα » οπως λέγαμε τον Ναύαρχο Λεωνίδα Βασιλικόπουλο. Για πολλούς λόγους, οταν ανησυχεί ο Λεωνίδας, ανησυχώ πολύ, ισως γιατί ο Αρχηγός δεν είναι μεταξύ των κινδυνολογούντων και των διαρκώς και αναιτίως ανησυχούντων.

Οταν ως Αρχηγός της ΕΥΠ περίμενε εξω απο το γραφείο του θλιβερού πρωθυπουργού των Υμίων ,με τους χάρτες και τα σήματα υπό μάλης ενώ συνεσκέπτοντο οι μή δυνάμενοι να σκεφθούν «εκσυγχρονιστές», η «ανώτατη πολιτειακή ηγεσία» , η μπούρδα αυτή της μεταπολιτεύσεως δεν τον πήρε στα σοβαρά. Το μεταπολιτευτικό οργιο καταδεφίσεως θεσμών, δομών και της ιδιας της υποστάσεως της Πολιτείας δεν αφηνε περιθώρια να ακουσθεί η φωνή των Ειδικών Υπηρεσιών, του αυτονόητου συμβούλου της πολιτικής ηγεσίας κάθε ευνομούμενου Κράτους σε καιρό κρίσεως.

Η αριστερή μπουρδολογία περί «ΚΥΠ», «ασφαλιτών», η ταύτιση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας με «αντιλαικούς μηχανισμούς» και αλλα εμφυλιοπολεμικά δηλητηρίασαν την λειτουργία των θεσμών, υπονόμευσαν την Κρατική συνοχή και εκχώρησαν τις λειτουργίες του Κράτους σε «δημοκρατικές διαδικασίες», οπως η περιφορά του ΥΠΕΞ στο κανάλι της διαπλοκής διαρκούσης της πολεμικής κρίσεως η … η live περιγραφή των κινήσεων του Στόλου απο το στρατηγείο του εθνομηδενισμού στο Φάληρο.

Τα αποτελέσματα γνωστά, η πορεία της Χώρας απο τότε εως σήμερα επίσης.

Τώρα ο Λεωνίδας και οι αλλοι Αρχηγοί κρούουν το «σφυριχτράκι» οπως λέγαμε στο Ναυτικό : «Συναγερμός Α/Α», «Αγημα», «Εις τάξιν απάρσεως, στερέωσις υλικού»… Ακούει κανείς ;

Ακούει κανείς οτι οι «αβανταδόρικες» περικοπές στις αμυντικές πιστώσεις για «ξεκάρφωμα» και προστασία της παρασιτικής σπατάλης, η συνεχής απαξίωση των στελεχών και της αποστολής των ΕΔ απο δήθεν «παραγωγικούς» μηδενικής αποδόσεως πολυτελώς διαβιούντες πολιτικούς, ο παραγκωνισμός της Αμυντικής Ισχύος ως διαπραγματευτικού «ατού» στις διεθνείς σχέσεις της χώρας οδηγούν σε μή αναστρέψιμες απώλειες στα εθνικά θέματα ;

Ακούει κανείς οτι οι Τούρκοι συμφώνησαν με την Sikorsky για την συμπαραγωγή 109 μεταγωγικών ελικοπτέρων Τ-70 ; Οι Τούρκοι που διαθέτουν ηδη ικανότητα αερομεταφοράς με ελικόπτερα ενός πλήρως εξοπλισμένου τάγματος σε νησί της επιλογής τους…

Ακούει κανείς οτι οι Τούρκοι με αμυντικά προγράμματα σε εξέλιξη απο το διάστημα (δορυφόρος Gokturk…) εως εγχώρια κατασκευαζόμενα αρματα και αυτοκινούμενα πυροβόλα, κορβέττες και βαλλιστικά βλήματα, stealth αεροσκάφη F-35 και ανεπάνδρωτα εναέρια οχήματα (UAV και UCAV) γίνονται κάθε ημέρα προκλητικότεροι και διεκδικητικότεροι σε Αιγαίο και Α. Μεσόγειο;

Parsifal






Διεθνής Σύμβουλος, που αναμένεται να οριστεί σύντομα, θα EΠΙΚΟΥΡΗΣΕΙ(;) την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας στα ζητήματα αξιοποίησης και διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του Υπουργείου και των στρατοπέδων που πλέον δεν χρησιμοποιούνται από τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Τούτο προκύπτει από δηλώσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος επισκέφθηκε σήμερα ανήμερα του Πάσχα το Α’ ΚΕΠ της Πολεμικής Αεροπορίας στον Χορτιάτη, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας Αντιπτέραρχο Βασίλειο Κλόκοζα και στη συνέχεια την 181 ΜΚΒ ΧΩΚ στο Πανόραμα, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΣ, Στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο.

Ερωτηθείς σχετικά με τη διαδικασία αξιοποίησης των στρατοπέδων και με αφορμή την πρόσφατη παραχώρηση του στρατοπέδου Παύλου Μελά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο κ.Βενιζέλος τόνισε ότι “η παραχώρηση της χρήσης του στρατοπέδου Παύλου Μελά ήταν μία παλαιά προγραμματική δέσμευση της Πολιτείας και της σημερινής Κυβέρνησης. Χαίρομαι γιατί σε συνεργασία με το Υπουργείο Οικονομικών, με απόφαση του Ταμείου Εθνικής Άμυνας, δώσαμε μία λύση με την παραχώρηση της χρήσης για ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ δράσεις και αν αναπτυχθούν οποιεσδήποτε ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ… δραστηριότητες, αυτές θα είναι προς όφελος και του ελληνικού Δημοσίου. Κυρίως όμως, το κοινωνικό όφελος θα είναι πολύ μεγάλο, όχι μόνο για την ίδια τη Θεσσαλονίκη, αλλά για όλο το πολεοδομικό συγκρότημα που αποκτά έτσι έναν νέο χώρο αναφοράς, ένα μητροπολιτικό πάρκο… που μπορεί να οργανωθεί και να λειτουργήσει υποδειγματικά”.

Αναφορικά με το σχεδιασμό της κυβέρνησης σχετικά με τα λοιπά στρατόπεδα, ο κ.Βενιζέλος τόνισε ότι “όλα τα στρατόπεδα τα έχουμε ταξινομήσει σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: αυτά που είναι ενεργά στρατόπεδα και τα χρειάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις, αυτά που είναι μέσα στον αστικό ιστό και τα ζητούν οι Δήμοι για ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ, κοινωφελείς ή ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ… χρήσεις -και εκεί θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε- και η τρίτη κατηγορία είναι τα ακίνητα των Ενόπλων Δυνάμεων που θα αξιοποιηθούν στο πλαίσιο της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Αναμένουμε να οριστεί ο διεθνής σύμβουλος ο οποίος θα μας υποστηρίξει στην δράση αυτή. Έτσι θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Οι Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν τις υποδομές που χρειάζονται, οι τοπικές κοινωνίες και η Τοπική Αυτοδιοίκηση παίρνει αυτά που πρέπει να πάρει για κοινωνικές χρήσεις και ταυτόχρονα το ελληνικό Δημόσιο αξιοποιεί την τεράστια περιουσία που έχει”…

Όπως, λοιπόν, μπορεί να καταλάβει και ο πλέον ανόητος, ο φανατικότερος ψηφοφόρος αυτού του τσίρκου που λέγεται κυβέρνηση (όχι Ελληνική πάντως), με αυτούς τους συγκεκριμένους στην εξουσία, μάλλον πολύ σύντομα η χώρα θα αλλάξει ριζικά και δεν θα είναι πλέον... Ελλάδα. Θα είναι κάτι άλλο, ίσως μικρότερο, σαφώς χειρότερο και απολύτως βέβαιο υποχείριο και υποπόδιο των "δάνειων δυνάμεων". Η παρούσα κυβέρνηση μπαίνει στα "βαθιά νερά" της επικινδυνότητας της ίδιας χώρας, αφού παραδίδει σε ξένους τον ευαίσθητο τομέα της Εθνικής Άμυνας και στο όνομα της "εξυπηρέτησης του χρέους" (μην ξεχνάμε πως το χρέος το δημιούργησαν οι παρόντες πολιτικοί και η σημερινή κυβέρνηση), διακυβεύοντας μεγάλες εθνικές ήττες και ντροπές...

Μήπως ήρθε η στιγμή να κοιταχτεί στον καθρέφτη του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κύριος Κάρολος Παπούλιας, και να αφήσει τα λογίδρια, τις εκθέσεις ιδεών και τα ευχολόγια και να δημιουργήσει με μία παραίτησή του θέμα εκλογών; Μήπως πρέπει ο Ελληνικός λαός να αποφασίσει για το ποιό θα είναι το μέλλον του, ποιά θα είναι η χώρα του και ποιοί θα είναι οι κάτοικοί της; Αποδεδειγμένα, οι σημερινοί κυβερνώντες έχουν τεράστια απόσταση από αυτά που θέλουν οι πολίτες. Ποιός, λοιπόν, θα βρεθεί να την εκθέσει και να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ την απομάκρυνσή της; Είναι δυνατόν κάποιος ξένος (και εννοώ μη Έλλην στην ψυχή) να είναι καλύτερος στην άμυνα της πατρίδας μας από τον χειρότερο Έλληνα;

Κωνσταντίνος

Πληροφορίες από iReporter




Το ότι η παρούσα κυβέρνηση Παπανδρέου – ΔΝΤ είναι παράνομη, έχει λεχθεί κατά κόρον. Και δεν το είπαμε εμείς, που μηδενικές γνώσεις έχουμε από νομικές γνώσεις και δη γνώσεις λειτουργίας και εφαρμογής του Ελληνικού Συντάγματος, αλλά το έχουν καταγγείλει επωνύμως και επισήμως έγκριτοι συνταγματολόγοι –οι πλέον ειδικοί δηλαδή- που παρεπιμπτόντως υπήρξαν στο παρελθόν και συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου, πατέρα της σημερινής πρωθυπουργικής καρικατούρας, Γιώργου Παπανδρέου.

Η κυβέρνηση της παρανομίας, η κυβέρνηση των «αγορών», η κυβέρνηση που παραδίδει κομμάτι-κομμάτι την χώρα και τους κατοίκους της στους διεθνείς οικονομικούς τρομοκράτες, είναι εδώ και αποκαλύπτεται, όπως την φυσικό να γίνει, αργά αλλά σταθερά η παρανομία της και η κατοχική της μορφή.

Η κατοχική μορφή του τσίρκουλου Παπανδρέου, ήταν δεδομένο πως δεν θα μπορέσει να υπάρξει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως, αυτή η κυβέρνηση που δεν σέβεται το Σύνταγμα της χώρας, έχει αρχίσει να ξεγυμνώνεται από άξιους Έλληνες δικαστές, οι οποίοι προτάσσουν τους νόμους και το Σύνταγμα της Ελλάδας, έναντι της ανομίας των κυβερνώντων. Όχι, δεν θα ασχοληθώ με την παρανομία του μνημονίου, αλλά θα ασχοληθώ με την παρανομία της παρεούλας των θλιβερών πρόθυμων του περίγυρου Παπανδρέου, οι οποίοι καταπατούν με κάθε τους απόφαση, με κάθε άνοιγμα του στόματός τους, τους νόμους του κράτους και λειτουργούν εις βάρος των πολιτών της χώρας.

Αξίζει να παρατηρήσουμε δύο πρόσφατες δικαστικές που αποδεικνύουν των γραφομένων το αληθές. Που αποδεικνύουν πως οι σημερινοί άρχοντες είναι ταυτόχρονα και βιαστές όχι μόνο της λογικής, όχι μόνο της ηθικής, αλλά και των βασικών θεσμών που διέπουν την εύρυθμη λειτουργία ενός κράτους. Δυστυχώς, οι παρακάτω δικαστικές αποφάσεις καταδεικνύουν πως οι κυβερνώντες παραβιάζουν το Σύνταγμα, νομοθετώντας κατά των βασικών αρχών λειτουργίας του, οι οποίες προστατεύουν την χώρα και τους πολίτες της.

Πρώτη περίπτωση:
Ένας δανειολήπτης κέρδισε τη δικαστική διαμάχη με την τράπεζα, η οποία πλέον του οφείλει 6.000 ευρώ για ηθική βλάβη, επειδή παρέδωσε τα δεδομένα του σε εισπρακτική εταιρεία, χωρίς την έγκριση του.
Όπως γράφει σε ρεπορτάζ του ο Ρωμανός Κοντογιαννίδης στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, το Εφετείο Αθηνών δικαίωσε το δανειολήπτη, καθώς θεώρησε ότι όντως προσβάλλεται η προσωπικότητα του οφειλέτη, όταν οι τράπεζες παραδίδουν χωρίς δισταγμό τα στοιχεία του σε εταιρείες ρύθμισης οφειλών, χωρίς τη γραπτή άδεια του οφειλέτη.
Οι καταναλωτικές οργανώσεις κάνουν λόγο για μια πάρα πολύ σημαντική απόφαση, καθώς ενδεχομένως να σταματήσει η κατάσταση που έχει παγιωθεί πια, όπου οι εισπρακτικές εταιρείες ενοχλούν κατ’ εξακολούθηση τους οφειλέτες των τραπεζών.
Όπως αναφέρει στον Αγγελιοφόρο ο δικηγόρος Δημήτρης Αλβανός, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, οι εισπρακτικές εταιρείες δεν έχουν δικαίωμα να παίρνουν τηλέφωνο τον οφειλέτη πάνω από μια φορά την ημέρα, ούτε και να τον ενοχλούν στον χώρο εργασίας του.
Το ωράριο επικοινωνίας είναι 9 το πρωί μέχρι 9 το βράδυ, ενώ σε περίπτωση που εκφράσει ενόχληση ο οφειλέτης είναι υποχρεωμένοι να σταματήσουν.


Δεύτερη περίπτωση:
Αποζημίωση για ηθική βλάβη δικαιούνται οι εργαζόμενοι των οποίων μειώνεται ο χρόνος εργασίας τους άλλα και οι αποδοχές τους χωρίς την συγκατάθεσή τους.
Πρόκειται για απόφαση του Αρείου Πάγου ο οποίος επιδίκασε αποζημίωση 1.500 ευρώ υπέρ εργαζομένου -μαθηματικός ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου-κρίνοντας ότι η μείωση αυτή αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου η μονομερής από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας παρέχει στον υπάλληλο το δικαίωμα να θεωρήσει την μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της εργασιακής σχέσης και να απαιτήσει την νόμιμη αποζημίωση ή να αξιώσει την τήρηση των συμβατικών όρων.
Επιπλέον, οι δικαστές αποφάσισαν ότι η μείωση των ωρών διδασκαλίας συνιστά και ηθική βλάβη , καθώς από τη συμπεριφορά των υπευθύνων του σχολείου υπέστη προσβολή της προσωπικότητάς του , υποβαθμίστηκε ως άνθρωπος και ως καθηγητής στους συναδέλφους του, τους μαθητές , τους γονείς τους και τον περίγυρό του.


Και όταν μία κυβέρνηση παρανομεί, τότε όπως λέει και ο σοφός λαός «λίγα είναι τα ψωμιά της»…

Κωνσταντίνος

Επί δεκαετίες, η Ελλάδα ήταν αυτή που όλοι (οι κάπως παλαιότεροι) ξέραμε. Ψωροκώσταινα, και σε γενικές γραμμές ταυτισμένη πατροπαράδοτα με τη στέρηση και τη μιζέρια. Μέχρι πριν 20-25 χρόνια, για να αγοράσεις ένα Φιατάκι, θα έπρεπε να πουλήσεις χωράφι.

Μικρή αστική τάξη, μεγάλος αριθμός μικρογεωργών, και μια μικροσκοπική, στρεβλά αναπτυγμένη μεγαλοαστική τάξη, που η ΕΟ 7Ν πολύ ορθά ονόμασε ΛΜΑΤ (Λούμπεν μεγαλοαστική τάξη). Οι πιο πλούσιοι εξ ημών ήταν χθεσινοί, με την έννοια ότι έγιναν πλούσιοι τα τελευταία 60-80 χρόνια, εκμεταλλευόμενοι κατοχές, χουντοδάνεια, γρηγοράδες, κλπ. Δεν έχουμε ούτε είχαμε ποτέ παραδοσιακή μεγαλοαστική βιομηχανική τάξη, και αυτή που υπήρχε τον 19ο αιώνα, διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη.

Αν στη παραπάνω θλιβερή οικονομική εικόνα, προσθέσουμε και τη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε ανέκαθεν στη χώρα μας, δηλαδή τη δεξιά κυριαρχία, και τον διαχωρισμό των πολιτών σε εθνικόφρονες και σε μιάσματα, τότε είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε την μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του `80, που ήρθε υποσχόμενο να τα αλλάξει όλα.

Και πολλά τα άλλαξε. Άλλα προς το καλύτερο, και άλλα προς το χειρότερο. Όσοι ήξεραν, είχαν αντιληφθεί ότι οικονομικά τουλάχιστον, η πολιτική του Ανδρέα θα μας οδηγήσει σε γκρεμό. Οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν(με).

Τι σχέση όμως μπορεί να έχει εκείνο το ΠΑΣΟΚ με το σημερινό; Τι σχέση μπορεί να έχει ο μερακλής, γυναικάς, διανοούμενος, χαρισματικός, έστω λαοπλάνος Ανδρέας με τον γιο του; Ο ένας έπινε ουίσκι και άκουγε Βασίλη Τσιτσάνη κι ο άλλος κυκλοφορεί με ποδηλατικό κολάν, πίνει χυμούς σέλινου, και γνωρίζει από οικονομία όσο γνωρίζω εγώ από νευροχειρουργική.

Τι θέλω να πω; Ότι οι Έλληνες, μέσα στην υπερβολή μας, και μέσα στη πολιτική μας ανωριμότητα, ψηφίσαμε με τα δυο μας χέρια έναν αχαρακτήριστο πρωθυπουργό μόνο και μόνο γιατί ονομάζονταν Παπανδρέου.

Και έτσι μπήκε μπρος το σχέδιο που υπήρχε από καιρό, και που θέλει συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, παραχώρηση της Δυτικής Θράκης, και πολύ φοβάμαι, αποσκίρτησης της ευρύτερης Μακεδονίας μας, με τη Θεσσαλονίκη να παίζει το ρόλο ενός πολυπολιτισμικού φυλετικού χωνευτηρίου, που θα αποτελεί τη δίοδο στη θάλασσα της βαλκανικής (υπό γερμανική επιρροή) ενδοχώρας. Κάτι σαν ελεύθερη εμπορική ζώνη της βαλκανικής χερσονήσου.

Όλα αυτά μεθοδεύονται από καιρό, όμως η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την αναπάντεχη(;) οικονομική κρίση που όλα τα επιτάχυνε. Ποιος θα πίστευε πριν μερικά χρόνια πως μια κυβέρνηση Πασόκ θα περνούσε όλα αυτά τα αντιλαϊκά και αντεθνικά μέτρα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι; Βούτυρο στο ψωμί των παγκοσμιοποιητών, ένας εκ των οποίων σίγουρα είναι και ο πρωθυπουργός μας.

Το βλέπουμε παντού. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ακόμη κι αυτή η ανοχή προς τη λαθρομετανάστευση και στην εγκληματικότητα παίζει το ρόλο της. Το έχουμε δει παλιότερα σε αναπτυγμένες χώρες όπως είναι η Αμερική. Όταν κάποιοι που εκπροσωπούν τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν να αποκτήσουν μια περιοχή, την υποβαθμίζουν τεχνηέντως, και αργότερα την αγοράζουν κοψοχρονιά με σκοπό να την … αναπτύξουν.

Το ίδιο ακριβώς έργο βλέπουμε και στα καθ’ ημάς, μόνο που η εν λόγω περιοχή είναι ολόκληρη η Ελλάδα. Την οποία υποβαθμίζουν συστηματικά, μέσα από την αλλοίωση της ιστορίας της, της παιδείας της, της εθνικής της ταυτότητας, και μέσα ακόμη από την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, και μετανάστευση.

Δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου, ότι κάθε κίνηση της σημερινής κυβέρνησης εξυπηρετεί ένα ακόμη βήμα σε κάποιο σχέδιο που έχει εξυφανθεί προ πολλού, και που έχει ως σκοπό την εξαφάνιση της Ελλάδας όπως την ξέραμε. Την μετάλλαξή της σε κάποιο άλλο μόρφωμα, πολυπολιτισμικό και σαφώς πιο ακίνδυνο.

Η περιοχή μας είναι γεωστρατηγικά ένα μαγαζί γωνία. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ηπείρων. Και εν όψει της γεωγραφικής μετατόπισης των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών συσχετισμών, η Ελλάδα είναι πιο σημαντική από ποτέ. Αν προσθέσουμε και τα οικονομικά της ατού (πετρέλαιο, μέταλλα, κλπ) τότε η εικόνα ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο.

Αλήθεια θυμόσαστε τη πρώτη κίνηση του πρωθυπουργού μόλις εκλέχτηκε, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης; Αν θυμάμαι καλά, συναντήθηκε με τον Ερντογάν. Τη πρώτη μέρα της εκλογής του!!! Αυτό εμένα κάτι μου λέει.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα για μια ακόμη φορά, ως αδύναμος κρίκος, αποτελεί πεδίο δοκιμής κάποιου παγκόσμιου πειράματος. Καλώς ή κακώς, οι μεγάλες δυνάμεις από την αρχή μας ήθελαν μέχρι τη Λάρισα, ως ένα συμβολικό κράτος προτεκτοράτο, που θα θυμίζει στον κόσμο το αρχαιοελληνικό κλέος. Δεν είχαν σκοπό ούτε τη Μακεδονία να μας δώσουν, ούτε τη Θράκη, ούτε τα νησιά. Αυτά τα πήραμε λόγω έκτακτων συγκυριών, και λόγω καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων. Τώρα που τα διεθνή πράγματα έχουν κάπως ομαλοποιηθεί, το αρχικό σχέδιο ξαναμπαίνει μπροστά. Συρρίκνωση της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα. Και η επερχόμενη πτώχευση είναι το πασπαρτού των μεγάλων για να μας αποτελειώσουν.

Ποιος από εμάς θα νοιάζεται για το Καστελόριζο ή την Κομοτηνή, όταν δεν θα έχει γάλα για τα παιδιά του;

Ποιος από εμάς θα αρνηθεί υποσχέσεις πετροδολαρίων, με αντάλλαγμα τη Κρήτη, όταν θα είναι άνεργος και θα ψάχνει στα σκουπίδια;

Δυστυχώς, αυτό θα γίνει, και παρά τις αντιδράσεις που σίγουρα θα προκύψουν, όπως και σε άλλες περιπτώσεις της ελληνικής ιστορίας, ο εχθρός είναι ήδη εντός των τειχών.

Κάποτε τον έλεγαν Εφιάλτη, κάποτε Πήλιο Γούση, και κάποτε κάποιος δικός μας άνοιξε διάπλατα τη κερκόπορτα. Πάντα υπήρχε ένας τέτοιος εχθρός στα παρασκήνια.

Σήμερα, αυτός ο «εχθρός» δεν χρειάζεται να κρύβεται στις σκιές, ούτε θα μας προδώσει στα κρυφά.

Σήμερα μας κυβερνά, και οι μισοί Έλληνες τον χειροκροτούμε. (Είναι σαν το αστείο που συνηθίζουμε να λέμε, πως αν δεν θέλεις να σε γράψουν, άφησε το αμάξι σου μπροστά στη τροχαία. Κρύψου στα φανερά).

Strange Attractor



  • Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Διαβάζω τις τελευταίες ώρες όσα αναρτήθηκαν στα blogs για την αντιπαλότητα του κ. Πάγκαλου με τους «ανώνυμους» και φοβάμαι και κρίνω ότι ΑΔΙΚΩΣ συνεχίζουμε νασυγχυζόμαστε και να θυμώνουμε με τον κ Πάγκαλο!

Ο κ. Πάγκαλος έχει πει πολλά για πολλούς ακόμη και για τον σημερινό προϊστάμενό του Πρωθυπουργό κ Γ. Παπανδρέου στην Κυβέρνηση του οποίου είναι και παραμένει ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ!

Ο κ. Πάγκαλος όπως θυμούνται οι μνήμονες είπε πολλά και για τους άλλους 2 Πρωθυπουργούς στις Κυβερνήσεις των οποίων συμμετείχε!!!

ΣΥΝΕΠΩΣ εφόσον ο απαιτούμενος αριθμός ψηφοφόρων τον ψηφίζουν και εκλέγεται Βουλευτής και εφόσον παρά τα όσα λέει τον διατηρεί στην θέση του Αντιπροέδρου ο κ Παπανδρέου είμαστε τουλάχιστον αστείοι εάν όχι καθαρά ΑΝΟΗΤΟΙ όσοι από εμάς επιμένουμε να υπενθυμίζουμε (σε ποιόν άραγε απευθυνόμαστε;) τα λόγια και τα έργα του…

Στην Δημοκρατία στην οποία ζούμε και λέγεται Ελλάδα ο ΛΑΟΣ στην εκλογική αναμέτρησηεκλέγει τους εκπροσώπους του και ο εκάστοτεΠρόεδρος του Κόμματος που πλειοψηφώντας γίνεται Πρωθυπουργός τους Υπουργούς του…

ΕΜΑΣ, bloggers και ψηφοφόρους, ουσιαστικά, το λέω και σας στενοχωρώ αλλά και εγώ στενοχωριέμαι ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΦΤΕΙ λόγος…

Μπορούμε να τον επικρίνουμε, και αυτό μας το εγγυάται η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας όπως εγγυάται και το δικαίωμα του κ. Πάγκαλου να λέει ότι θέλει για όποιον θέλει (στην περίπτωσή του ως Βουλευτή του παρέχει όπως και στους άλλους 299 ΚΑΙ το πρόσθετο πλεονέκτημα της ΑΣΥΛΙΑΣ) αλλά ΔΕΝ μπορούμε να τον ΑΠΟΛΥΣΟΥΜΕ!!!

Εκείνος που έχει το αρχικό δικαίωμα είναι ο “ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ” που μπορεί να αποφασίσει να μην τον… εκλέξει, αλλά μέχρι σήμερα, δηλαδή τα τελευταία 30 χρόνια, εάν δεν απατώμαι, ΔΕΝ το έχει κάνει!

Εκείνος, στη συνέχεια, που μπορεί έμπρακτανα του αποδείξει ότι ΔΕΝ δέχεται τα λεγόμενά του είναι ο κ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ο οποίος μπορεί να τον στείλει στα έδρανα της Βουλής ως έναν ακόμη από τους 156 Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ…

Εφόσον οι ψηφοφόροι του τον εξέλεξαν και τον Οκτώβριο του 2009 Βουλευτή και ο κ Παπανδρέου συνεχίζει να τον τιμά ως Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησής του, θα το επαναλάβω κλείνοντας:

ΑΔΙΚΑ συγχύζονται και θυμώνουν πολλοί και πολλές με τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο…

Ας θυμώσουν με τους ψηφοφόρους του και τον κ Παπανδρέου!





Οικονομολόγου – Αναλυτή

Η χώρα έχει οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Ο λαός με κομμένη την ανάσα βιώνει καθημερινά την ολοκληρωτική ανατροπή του οικογενειακού και προσωπικού του βίου. Αντιμετωπίζει την ισοπέδωση των δικαιωμάτων του και των κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών.
Οι πολιτικές που επιβάλλονται τον οδηγούν με βίαιο τρόπο στην απόλυτη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφεται κυριολεκτικά. Όσο συνεχίζεται η ίδια πορεία, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολα αναστρέψιμη, ακόμη και στα πλαίσια μιας άλλης ριζικά διαφορετικής πολιτικής.

Σήμερα έχει γίνει καθαρό ότι η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ήρθε για να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα ...
συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων. Το κύριο ενδιαφέρον της τρόικας δεν ήταν ποτέ η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας, αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν κλήθηκαν απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας τους από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Κηδεμόνες – κατακτητές

Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής δεν μπορούν πλέον να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με την επιβολή του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της Ε.Ε. δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» από τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα ήταν και είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ο Έλληνας εργαζόμενος δεν χάνει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του, αλλά και την ίδια τη χώρα του. Κομμάτι - κομμάτι αρχίζει να πουλιέται σε κυκλώματα της διεθνούς αγοράς που ξέρουν πώς να κερδίζουν από μια κατεστραμμένη χώρα.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί, θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα έχει πλέον μετατραπεί ανοιχτά σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Η μάχη που καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος, δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε». Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.

Άρνηση του χρέους

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό, απλώς ονειροβατεί.

Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:

Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.

Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.

Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.

Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.

Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:

Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνάφθηκαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

Ποιο κράτος δικαίου;

Μα είναι δίκαιο κάτι τέτοιο; Είναι δίκαιο να μην πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε;

Ο Αριστοτέλης έλεγε στα Πολιτικά (Βιβλίο Γ, 9,10-13) ότι «ίσον το δίκαιον είναι, και έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ίσοις· και το άνισον δοκεί δίκαιον είναι, και γαρ έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ανίσοις». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία, ούτε ισότιμη σύμβαση, ανάμεσα σε άνισα μέρη. Ισότιμη σύμβαση υπάρχει μόνο απέναντι σε πραγματικά ίσους. Όπως εύστοχα σχολίαζε ο φημισμένος Γερμανός νομοδιδάσκαλος και οικονομολόγος του 19ου αιώνα Άντον Μένγκερ, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανισότητα από την ίση μεταχείριση ανίσων».Γι’ αυτό και ο R. T. Ely, που από πολλούς θεωρείται ο πρύτανης της οικονομικής επιστήμης στις ΗΠΑ, έλεγε ότι «μόνο οι δυνατοί και οι ισχυροί είναι υπέρμαχοι της ελεύθερης σύμβασης δίχως κανέναν έλεγχο και περιορισμό. Η ελεύθερη σύμβαση προϋποθέτει ίσους πίσω από το συμβόλαιο για να μπορέσει να υπάρξει ισότητα». Κράτος δικαίου είναι εκείνο το κράτος που προασπίζεται με όλα τα έννομα μέσα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών του και όχι εκείνο που τα ξεπουλά προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα των δανειστών. Κράτος δικαίου υπάρχει και λειτουργεί μόνο ως κυρίαρχο κράτος και όχι ως προτεκτοράτο τραπεζιτών και κερδοσκόπων που έχουν εξαγοράσει το εγχώριο πολιτικό σύστημα για να λεηλατήσουν τη χώρα.

Υπήρξε πραγματικά ίση μεταχείριση μεταξύ ίσων στη διαδικασία δημόσιου δανεισμού; Ούτε κατά διάνοια. Ο δανεισμός της χώρας ήταν προϊόν εκβιασμού, εκμαυλισμού και προώθησης της εξάρτησης της χώρας από συγκεκριμένα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς. Μετά τον πόλεμο οι αγαπητοί φίλοι και σύμμαχοι εξανάγκασαν την Ελλάδα να αναγνωρίσει όλα τα προπολεμικά της χρέη στο υπερδιπλάσιο της τρέχουσας αξίας τους, έστω κι αν η χώρα είχε χρεοκοπήσει επίσημα δυο φορές γι’ αυτά (1893/1932). Αναγνωρίστηκαν χρέη που συνάφθηκαν από το 1881 και κατόπιν. Κι όχι μόνο αυτό, την εξανάγκασαν να αναγνωρίσει δάνεια στο άρτιο της αξίας τους, ενώ η χώρα τα είχε δανειστεί «υπό το άρτιο». Υπό το άρτιο είναι όταν κάποιος δανείζεται 1.000 δολ., ας πούμε, η τράπεζα που τον δανείζει τον χρεώνει 1.000 δολ. μαζί με τα επιτόκια πάνω σ’ αυτή την αξία, αλλά το ποσό που εκταμιεύεται είναι πολύ χαμηλότερο γιατί ο δανειστής προεισπράττει από το κεφάλαιο εκτός από τις αμοιβές του και διάφορα άλλα που αφορούν τον «πιστωτικό κίνδυνο» που αναλαμβάνει. Με τον τρόπο αυτό δάνειζαν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι την Ελλάδα έως και τον μεσοπόλεμο. Της χρέωναν 1.000 και της εκταμίευαν 800, 600, πολλές φορές και λιγότερα από 500 δολάρια.

Την ίδια εποχή με τη Συμφωνία του Λονδίνου (1953) εξανάγκαζαν την Ελλάδα μαζί με μια σειρά άλλες χώρες να χαρίσουν τα χρέη που είχε δημιουργήσει η χιτλερική Γερμανία προς αυτές. Μέσα σ’ αυτά τα χρέη ήταν και το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, το δάνειο του αίματος, όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Ξ. Ζολώτας, που πήραν οι ναζί κατακτητές από την κατεχόμενη Ελλάδα.

Η Ελλάδα αναγνώριζε την ανάγκη ανάπτυξης της Γερμανίας χωρίς το βάρος των χρεών της, προκειμένου να επωφεληθούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αλλά οι μεγάλοι μας σύμμαχοι αρνήθηκαν να κάνουν το ίδιο για τη μικρή Ελλάδα, που στο κάτω - κάτω της γραφής έδωσε τόσα στον πόλεμο ενάντια στον χιτλερισμό και βγήκε από αυτόν τελείως κατεστραμμένη. Αντίθετα την έσπρωξαν στον εμφύλιο και της χρέωσαν τα προπολεμικά χρέη για να μην μπορέσει να ξανασηκώσει κεφάλι.

Από τότε αρχίζει η κακοδαιμονία του δημόσιου χρέους για τη νεότερη Ελλάδα. Ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος χαρακτήριζε ως «σκάνδαλο» τη συμπεριφορά των μεγάλων συμμάχων και εταίρων μας.

Εξαγορά και εκμαυλισμός

Και πώς τα κατάφεραν και εξανάγκασαν τη χώρα να αναγνωρίσει τα προπολεμικά χρέη; Εξαγοράζοντας με το 30% και πλέον των ελληνικών ομολόγων τις ισχυρές πολιτικές οικογένειες του τόπου, το παλάτι και φυσικά τις μεγάλες οικονομικές δυναστείες της χώρας, που μυρίστηκαν εύκολο και γρήγορο χρήμα. Από τότε το προπολεμικό χρέος είτε μεταφέρθηκε σε εξωλογιστικούς λογαριασμούς του κρατικού προϋπολογισμού, ώστε το δημόσιο χρέος της χούντας και της πρώτης μεταπολίτευσης του Καραμανλή να εμφανιστεί χαμηλό, είτε φορτώθηκε στις μεγάλες ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ κ.λπ.), είτε ανταλλάχθηκε με προκλητικά χαριστικές συμβάσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα του εξωτερικού.

Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ούτε μία δανειακή σύμβαση δεν υπήρξε, είτε με κράτος, είτε με χρηματοπιστωτικούς ομίλους του εξωτερικού, που να μην περιέχει αφενός τοκογλυφικούς όρους και αφετέρου πρωτοφανείς δεσμεύσεις για το ελληνικό κράτος. Έτσι οι δανειακές συμβάσεις με τις γαλλικές τράπεζες την εποχή του φλερτ Ζισκάρ Ντ’ Εστέν - Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 προέβλεπαν την παράλληλη αγορά όπλων, τροφίμων, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων κ.ο.κ. από τη Γαλλία. Με άλλα λόγια, η Γαλλία δάνειζε το ελληνικό κράτος μόνο αν το δεύτερο άνοιγε την εσωτερική αγορά του στην πρώτη. Αυτό έγινε με όλους τους δανειστές. Κι έτσι ο δημόσιος δανεισμός όχι μόνο γινόταν με τοκογλυφικούς όρους, αλλά και με παρελκόμενες συμφωνίες που οδηγούσαν στην καταστροφή την αναιμική βιομηχανία και γενικά την παραγωγή που υπήρχε στην Ελλάδα.

Από τη δεκαετία του ’90 έως σήμερα ο δημόσιος δανεισμός γίνεται κυρίως με ομόλογα, που επιτρέπει αφενός τη χειραγώγηση και την εξαγορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος χωρίς να αφήνει εμφανή ίχνη. Σε ολόκληρο αυτό το διάστημα η Ελλάδα πληρώνει τοκογλυφικά επιτόκια, πληρώνει τραπεζικές μεσιτείες στο υπερδιπλάσιο της διεθνούς τραπεζικής πρακτικής και κάθε μεγάλη αγορά ομολόγων συνοδεύεται από παραχωρήσεις για «μεγάλα έργα» και κρατικές προμήθειες.

Δανειζόμαστε με το πιστόλι στον κρόταφο

Για να δείξουμε τη σχέση δανειστών και ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων αρκεί να αναφέρουμε ότι ο κύριος δανειστής της χώρας με βάση την πρόσφατη δανειακή σύμβαση όπου η κυβέρνηση απεμπόλησε «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως αναφέρει αυτολεξεί η ίδια η δανειακή σύμβαση, την ασυλία της χώρας λόγω εθνικής κυριαρχίας, είναι η Γερμανία. Όμως δεν μας δανείζει το γερμανικό κράτος, αλλά μια τράπεζα κρατικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο, η kfw. Η τράπεζα αυτή είναι κι ένας από τους βασικούς μετόχους της Deutsche Telekom, που είναι κύριος μέτοχος στον ΟΤΕ. Το πώς μπήκε η Deutsche Telekom στον ΟΤΕ αποτελεί σκάνδαλο πρώτου μεγέθους και συνδέεται με ανταποδοτικά οφέλη υπέρ των Γερμανών, προκειμένου, ανάμεσα στα άλλα, να αγοράσουν οι γερμανικές τράπεζες ελληνικά ομόλογα. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία που οι γερμανικές τράπεζες έγιναν ένας από τους δυο μεγαλύτερους δανειστές του ελληνικού κράτους, η Γερμανία εδραιώθηκε στην Ελλάδα ως η πρώτη οικονομική δύναμη κατέχοντας το μεγαλύτερο μερίδιο στο εξωτερικό εμπόριο της χώρας και έχοντας διεισδύσει όσο κανένας άλλος σε όλους τους ζωτικούς τομείς της οικονομίας μας; Όχι βέβαια.

Φυσικά για να γίνουν όλα αυτά απαιτούνται δυο βασικές προϋποθέσεις: Εξαγορασμένοι πολιτικοί και μια οικονομική ολιγαρχία που ζει όχι από τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά από τον παρασιτισμό της χρηματιστικής κυβείας και τον μεταπρατισμό ξένων συμφερόντων. Από πού κι ως πού λοιπόν θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχθεί τη «συμβατική ισοτιμία» και το «δίκαιο» των απαιτήσεων δυνάμεων που εκβίασαν, εξαγόρασαν, λεηλάτησαν και συνεχίζουν να λεηλατούν αυτόν τον τόπο; Τι σόι «κράτος δικαίου» απηχεί η δανειακή σύμβαση που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τον εκβιασμό των αγορών; Μια δανειακή σύμβαση που δεν υπάρχει όμοιά της από την εποχή των διομολογήσεων που επέβαλαν οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις στον «μεγάλο ασθενή» της Ανατολής, τον Οθωμανό Σουλτάνο. Είναι δίκαιη η υποθήκευση μιας ολόκληρης χώρας και του λαού της στους δανειστές; Πότε έγινε στην ιστορία κάτι τέτοιο;

Οικονομική βία

Από τη στιγμή που οι δανειστές της χώρας επέβαλαν αυτό το καθεστώς, έχασαν κάθε δυνατότητα να επικαλούνται το δίκαιο για τα αιτήματά τους, έχασαν κάθε έννομο και συμβατικό στοιχείο από τις απαιτήσεις προς τη χώρα και τον λαό της. Δεν μπορείς να υποδουλώνεις μια χώρα και έναν λαό, να τον αναγκάζεις να ζήσει μια κόλαση, μόνο και μόνο γιατί έχεις «έννομες απαιτήσεις». Ο κατακτητής είναι πάντα κατακτητής, είτε γίνεται με τα όπλα, είτε με οικονομικά μέσα. Και απέναντι στον κατακτητή υπάρχει μόνο μια απάντηση: ο πατριωτισμός των Ελλήνων, οι οποίοι, σύμφωνα και με το σύνταγμα (120.4), «δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Όπως γνωρίζουν όλοι, η βία δεν είναι μόνο στρατιωτική, είναι επίσης πολιτική και οικονομική. Σήμερα ο πατριωτισμός των Ελλήνων δοκιμάζεται και επιβεβαιώνεται πρώτα και κύρια απέναντι στους νέους κατακτητές της χώρας, τους ντόπιους δωσίλογους κυβερνώντες και κάθε άλλον που επικαλείται το δίκαιο για να ρίξει την ευθύνη στο θύμα ώστε να αθωωθεί ο θύτης.



Ναί! «Σήμερον ὁ Ἰούδας… τοῦ πωλουμένου τὴν πραγματείαν ποιεῖται…
Νῦν ἔβαλε τὰ ἅγια τοῖς κυσίν…»

Ξανὰ ναὶ καὶ τώρα: «Πῶς ὁ προδότης τὸν τρέφοντα λαὸν ἐπώλει;»
Πῶς; Μὲ τὸ «Μνημόνιο» ἐπώλει τὸν τρέφοντα, τὸν τροφοδότηἙλληνικὸ λαό, ὁ προδότης;

«Τὸ συνέδριον τῶν ἀνόμων», ΔΝΤ καὶ εὐρωπαϊκὴ τρόικα, ναί, «τὸ δεινὸν βουλευτήριον τῶν ἀνόμων», αὐτὸ τὸ προδοτικῆς βλακείαςκαὶ ραγιαδισμοῦ βουλευτήριον τῶν ἀνόμων, αὐτὸ τῆς βουλῆς τῶν «Ἑλλήνων» γραικύλων, ποὺ ὑπερεψήφισε τὸ Μνημόνιο τοῦ αἴσχους! Γιὰ νὰ σωθοῦν οἱ ἀμερικανοευρωπαῖοι τοκογλύφοι τῶν ξένων ...τραπεζῶν καὶ τὰ ἐδῶ τσιράκια τους… Τὰ ἅγια τοῖς κυσίν…

Καί, βεβαίως, ὁ τώρα πρωθυπουργός, ὡς ἀκριβὲς ἀντίγραφον, ναί, ὁἐδῶ «Ἰούδας, συνεφώνει τοῖς παρανόμοις»! Ὅλοι μαζί, ΔΝΤ, Τρόικα, Μνημόνιο, Κυβέρνηση «ἑλληνικὴ» καὶ βουλευτήριον «ἑλληνικόν», ναί, ὅλο αὐτὸ τὸ ἐξωνημένο ἀρχοντολόι, «συνεφώνει τοῖς παρανόμοις»!!!

«Οἶστρος ἀκολασίας» τῶν «Ἀγορῶν», τῶν ὀσφυοκαμπτῶν καὶ τῶν «χρησίμων ἠλιθίων», ποὺ τὸ παίζουν δημοσιογράφοι «ἔγκριτοι» καὶ τεχνοκράτες ἐμπειρογνώμονες...

«Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοί, Γραμματεῖς τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ Φαρισαῖοι Νεοδημοκράτες Ὑποκριταί», «Οὐαὶ ὑμῖν», διότι καὶ οἱ δύο τους, τοῦδικομματικοῦ ραγιαδισμοῦ, ναί, «φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακταἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων»!

«Τί ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου» καὶ δὲν τοὺς στέλνεις στὸν ἀγύριστο, αὐτοὺς τοὺς δικομματικούς, τοὺς ξεφωνημένους Ἰοῦδες τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς τὸ «πῦρ τῆς γεέννης»; Κι αὐτούς, καὶ τὴν σαπιοβουλή τους καὶ τὶς πισίνες τους καὶ τοὺς πισινούς τους τοὺς ξεπουλημένους;

Ναί! «Ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἐπ’ ἄρτι»! Ἐσχάτη!

Ὅλη ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ λὲς καὶ ἱερολογεῖται γιὰ νὰ ξεχέσει τοὺς προσκυνημένους τῆς δικομματικῆς διαφθορᾶς καὶ σαπρίας.

Στὸν Ἄννα, τὸν Καϊάφα, τὸν Ἰούδα, στὸ βουλευτήριον τῶν ἀνόμων καὶ θεοστυγῶν, λὲς καὶ ξανασυναντᾶς τὸν Σημίτη, τὰ κλεμμένα μὲ τὸ κακουργηματικὸ κόλπο τοῦ Χρηματιστηρίου, τὸ λεηλατημένο ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ «Κτηματολόγιο», τὶς μίζες ποὺ ὀρθώνονται ἐπὶ Πασοκονεοδημοκρατίας, τὰ ὑποβρύχια ποὺ γέρνουν καὶ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ποὺ γονάτισε… Καί βεβαίως, καὶ ἐγκληματικῶς, τὸν κάθε «χρήσιμο ἠλίθιο», τὸν δικομματικὸ βολεψάκια βολευτή, ποὺ «δὲν ἤξερε τί ψήφιζε», ἐπὶ τριακονταετίαν… Οὐαὶ ὑμῖν, ὑποκριταί, κλεπτομεμαλθακισμένοι… Ξεράσματα, ἐχιδνῶν!

Ἄντε, νὰ δοῦμε, ἄντε νὰ ξανασηκωθοῦμε. Ἴσως, ὅλοι αὐτοὶ οἱ σπινθῆρες, ποὺ πυροδότησε ὁ Μίκης, ἴσως ἡ πανελλήνια Σπίθα, μαζὶ μὲ τοὺς Πανέλληνες, ναί, ὅλοι μαζί, «ὀμπρὸς νὰ σηκώσουμε τὸν Ἥλιο πάνω ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα», ὅπως τότε, ὅπως πάντα. Καὶ νὰ σβήσουμε τὴ Σιωπή, νὰ καθαρίσουμε τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου.

Ναί, τοῦ δικομματισμοῦ ἡ κόπρος – στὴν κοπριά! Ἡ βουλὴ τοῦ Αὐγείου – στὴ χωματερή τους! Κι ἐσύ, λαὲ βασανισμένε, ἐκεῖ, «ἐπὶ πτερύγων ανέμων», γιὰ μιὰ νέα Αὐγή…

Εἴμαστε δυό, εἴμαστε τρεῖς, εἴμαστε χιλιοδεκατρεῖς!

Λαέ, Ἀγών! Ὅπως πάντα, νῦν τέτρωται Ἅδης!!!

Θὰ τοὺς ἀδειάσουμε, τοὺς ἄδειους!


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Μια... δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τον πρωθυπουργού στην Ύδρα, όπου βρίσκεται για τις πασχαλινές εορτές.

Σύμφωνα με πληροφορίες απο το νησί του Σαρωνικού, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε προγραματίσει να παρακολουθήσει την ακολουθία του επιταφίου στην κεντρική εκκλησία, αλλά οι... άγριες διαθέσεις των πιστών, οι οποίοι σύμφωνα με πληροφορίες, του ετοίμαζαν... υποδοχή με αποδοκιμασίες τον ανάγκασαν να αλλάξει το πρόγραμμά του.

Έτσι επέλεξε άλλη εκκλησία, υπό τον φόβο των... ανταρτών πολιτών!

Ο φόβος μπροστά στην αγανάκτηση των πολιτών είναι το μοναδικό αληθινό στοιχείο που υπάρχει στον σημερινό πρωθυπουργό - υπάλληλο του ΔΝΤ και των "αγορών". Ο ό,ποιος προγραμματισμός του δεν μπορεί να υπάρξει για να μην συναντηθεί με τους ιδιοκτήτες αυτής της χώρας. Βλέπετε, όσο και αν ο Γιώργος Παπανδρέου πιστεύει πως η χώρα είναι ένα χωράφι που κληρονόμησε, δεν μπορεί να αποφύγει την σκληρή -για τον ίδιο- πραγματικότητα, η οποία είναι μία: Ως λάθρος και κάκιστος διαχειριστής αποφεύγει να βρεθεί με τους ιδιοκτήτες - πολίτες οι οποίοι τον ψάχνουν εναγωνίως...

Η λογική λέει: Εάν ο Παπανδρέου πιστεύει πως πράττει το σωστό, πώς είναι δυνατόν να κρύβεται από όλους; Είναι δυνατόν οι πολλοί να έχουν άδικο και ο ένας δίκιο; Μόνο σε απολυταρχικά, μοναρχικά ή δικτακτορικά καθεστώτα συμβαίνει αυτό. Και αφού στην Ελλάδα δεν έχουμε μοναρχία, τότε... ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας δικτάκτορας -κακός μάλιστα- που κρύβεται για να γλιτώσει τα χειρότερα από τον λαό...

Κωνσταντίνος


  • Κάτοικοι και εστιάτορες του νησιού ανέφεραν ότι δεν τολμάει να ξεμυτίσει από τη βίλα.
Στην πολυτελή βίλα του στη Σέριφο, το κόστος κατασκευής της οποίας υπερέβη τα 3 εκατομμύρια ευρώ και καταλαμβάνει μια ολόκληρη πλαγιά, έχει κρυφτεί τις ημέρες του Πάσχα ο υπουργός Οικονομικών.

Κάτοικοι και εστιάτορες του νησιού μας ανέφεραν ότι ενώ τα προηγούμενα χρόνια έκοβε καμιά βόλτα στη Χώρα του νησιού, τώρα δεν τολμάει να ...
ξεμυτίσει από τη βίλα.

Προφανώς γιατί ξέρει τι τον περιμένει. Άσε που η Αστυνομία του νησιού περιπολεί διαρκώς γύρω από το σπίτι του ενώ είναι άγνωστο πόσοι αστυνομικοί της προσωπικής του φρουράς έχουν μεταφερθεί από την Αθήνα για να τον φυλάνε.

Μία οικονομική απορία: Ο υπουργός έχει μηνιαίο μισθό 4.000 ευρώ. Από αυτά, 3.000 δίνει για την ενοικίαση του σπιιτού του στην Αθήνα, ενώ το εξοχικό του στην Σέριφο το έκανε με τραπεζικό δάνειο το ο ποίο και αποπληρώνει κανονικά. Μήπως τα "νούμερα" δεν βγαίνουν ή εγώ δεν ξέρω μαθηματικά; Δηλαδή, αν δίνει 800 ευρώ το μήνα για την αποπληρωμή του δανείου, ο υπουργός μας, ο τσάρος μας, ο αγωνιστής μας, βιοπορίζεται με 200 ευρώ το μήνα;


ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΕΠΕΙ να το πάρουμε απόφαση… Δεν βγαίνει! Κάναμε ό,τι μπορούσαμε κι ό,τι αντέχαμε να κάνουμε! Κόψαμε μισθούς, κόψαμε συντάξεις, στείλαμε κόσμο και κοσμάκη στην ανεργία, απολύσαμε συμβασιούχους, μειώσαμε δαπάνες, κόψαμε φάρμακα και ιατρικές εξετάσεις, εκβιάσαμε μικρομικρούς και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, βάλαμε έκτακτες εισφορές, εισπράξαμε περαιώσεις, αφήσαμε απλήρωτους εκείνους που έπρεπε να έχουν πληρωθεί και δώσαμε πολυετή ομόλογα σε εκείνους που έπρεπε να έχουν πάρει μετρητά, αλλά είναι εμφανές πως δεν βγαίνει! Το χρέος μεγαλώνει, το έλλειμμα αυξάνεται κι όλα δείχνουν πως και τα δανεικά τελειώνουν.

Εν τω μεταξύ, αυξάνεται καθημερινώς ο αριθμός των οικονομολόγων, οι οποίοι συστήνουν αναδιαπραγμάτευση του χρέους, ως μόνη λύση. Μιλάνε για «κούρεμα»! Ηδη, ακούγεται πως εκείνοι που έχουν στα χέρια τους τα ελληνικά κρατικά ομόλογα θα ήταν διατεθειμένοι να χάσουν το 30% και το 40%, αρκεί να τα ξεφορτωθούν. Επειδή, όμως, οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία από μια αναδιάρθρωση θα είναι σκληρές και για εμάς τους Ελληνες, η κυβέρνηση αρνείται να προσφύγει σε μια τέτοια λύση και λέει πως θα το παλέψει μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός μας.

Παραλλήλως, ζητά από εμάς, τους πολίτες, να κατανοήσουμε την κατάσταση και να βοηθήσουμε αγογγύστως. Τέτοιες στιγμές, θυμάμαι πως, ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, όταν ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ, είπε: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για εσένα! Ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα σου!». Και αποφασίζω να βοηθήσω την πατρίδα μου προτείνοντας μία λύση που, ώς τώρα, δεν δείχνουν να την έχουν σκεφτεί οι εγκέφαλοι αυτής της κυβέρνησης.

Η λύση είναι η εξής: Καλούμε όλους τους δανειστές μας να μας επισκεφτούν. Τους φιλοξενούμε με τον καλύτερο τρόπο, πλουσιοπάροχα, και στη συνέχεια τους ανακοινώνουμε το σχέδιό μας. Τους λέμε:
«Ξέρουμε πως σας χρωστάμε πολλά και ξέρουμε και πως δεν μπορούμε να σας εξοφλήσουμε. Για να μην εξαγγείλουμε πως πτωχεύουμε και βρεθείτε να έχετε χάσει όλα αυτά τα τεράστια ποσά μέσα σε μια ημέρα και μας πάθετε τίποτα, ακούστε τι θα κάνετε… Θα γράψετε αναλυτικά, πίσω από την πόρτα των ιδρυμάτων σας, τα ποσά που σας χρωστάμε. Κάθε πρωί θα σβήνετε και από ένα μικρό ποσό. Πριν καν το καταλάβετε, θα ξυπνήσετε ένα πρωί και δεν θα σας χρωστάμε τίποτα!».


Δεν θέλω να με ευχαριστήσει ο Παπακωνσταντίνου, αλλά νομίζω πως του βρήκα τη λύση!




Στη ζωή, θεωρείται 'λαχείο' να βρει κανείς το ταίρι του, πόσο μάλλον στο κατάλληλο timing. Απείρως δυσκολότερο, είναι στην πολιτική, καθώς εκεί, αποφασίζει συνήθως άλλος. Σε ένα "μικρό και ευέλικτο" κυβερνητικό σχήμα ...49 ατόμων, λοιπόν, είναι φυσικό να υπάρχουν πρόσωπα που "δεν ταιριάζουν τα χνώτα τους". Με διαφορετικές αφετηρίες ο καθένας, με διαφορετικές φιλοδοξίες και στόχους, πολλές φορές καθίσταται αδύνατο να συνυπάρξουν. Τι γίνεται όμως όταν πρέπει να συνεργαστούν, και μάλιστα στο ίδιο υπουργείο;

Τα "αταίριαστα" δίδυμα στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, δεν είναι λίγα. Ενδεικτικά μόνο επιλέγονται κάποια που ασφυκτιούν όταν συνυπάρχουν και ...
το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία! Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Πανάρετος φημίζονται για τις κακές τους σχέσεις, Γιάννης Ραγκούσης και Γιώργος Ντόλιος τις καλλιεργούν κιόλας, ενώ Κώστας Σκανδαλίδης και Μιλένα Αποστολάκη είναι από 'άλλο ανέκδοτο'.

Στη δεκαοκτάμηνη διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν λίγες οι αφορμές που έφεραν στην επικαιρότητα τον Γιάννη Πανάρετο, στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού επί 35ετία και κατά πολλούς το 'alter ego' του σε θέματα Παιδείας, κυρίως ως τον υφυπουργό που δεν μιλά με την υπουργό του (!). Και αυτό διότι αντί να συνεννοηθεί με την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, επέλεγε άλλοτε την προσωπική του ιστοσελίδα και άλλοτε τα ΜΜΕ προκειμένου να διατυπώσει θέσεις και προτάσεις για σημαντικά θέματα, προκαλώντας τόσο τη δική της ενόχληση και τα σχόλια των συνεργατών της περί 'υφυπουργού-blogger', όσο και την αμηχανία του Μεγάρου Μαξίμου.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η πρότασή του για τη δημιουργία τοπικών κολεγίων διετούς φοίτησης ενώ παρέμενε ανοιχτό το θέμα των ιδιωτικών κολλεγίων, οι δηλώσεις του για τη βάση του '10' όταν ακόμα στο υπουργείο δεν υπήρχε ειλημμένη απόφαση για το θέμα, η πρότασή του για τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των ΤΕΙ που κοινοποιήθηκε στην υπουργό αφού 'αναρτήθηκε' στο Διαδίκτυο, οι καταγγελίες περί υπέρογκων αμοιβών στη διοίκηση του Οργανισμού Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης κ.α. Φτάνοντας κάποιες από αυτές στο υπουργικό συμβούλιο, αναστάτωσαν την κυβέρνηση, υποχρεώνοντάς τη σε διάψευση. Όταν για παράδειγμα ο κ.Πανάρετος έθεσε σε δημόσια διαβούλευση τις απόψεις του -εμπνευσμένες από ένα ταξίδι του στην Καλιφόρνια- για δημιουργία τοπικών 'κολεγίων' ως 'γέφυρα' μεταξύ δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς προηγουμένως να έχει ενημερώσει την κ.Διαμαντοπούλου, επικαλούμενος μάλιστα παλιότερες ανάλογες απόψεις του πρωθυπουργού, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, τον 'άδειασε', δηλώνοντας στο press room ότι «σε αυτό το μπλογκ, έτσι όπως γράφτηκε, σαφώς και δεν αποτυπώνονται οι σκέψεις της κυρίας υπουργού, καθώς και του πρωθυπουργού, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να επικαλείται». Στον χαρακτηρισμό μάλιστα των απόψεών του ως «προσωπικές του ιδέες» από συνεργάτες της κ.Διαμαντοπούλου, ο κ.Πανάρετος απάντησε κάνοντας λόγο για 'κάποιους' που ενοχλήθηκαν επειδή ακολουθεί την τακτική να δημοσιοποιεί επωνύμως μέσω της ιστοσελίδας του τις προτάσεις του και δεν κάνει επιλεκτικές 'διαρροές' ενός 'φιλέτου' σε μερίδα του Τύπου. Ακολούθησε ερώτημα της υπουργού προς τον πρωθυπουργό για το αν απηχούν προσωπικές του πεποιθήσεις, πληροφορίες για άρνηση από τον κ.Παπανδρέου και διάψευση από το υπουργείο. Παρόμοιο 'άδειασμα' υπέστη ο υφυπουργός, όταν μερικές εβδομάδες μετά, και ενώ οι σχέσεις των δύο 'συνεργατών' είχαν φτάσει στα άκρα, η κ.Διαμαντοπούλου ζήτησε εν μέσω συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου να επαναβεβαιωθεί ότι είναι εκείνη που έχει την ευθύνη των αποφάσεων, όσο και της χάραξης στρατηγικής στο υπουργείο Παιδείας. «Αυτό είναι αυτονόητο», φέρεται να είπε ο πρωθυπουργός, αφήνοντας 'ακάλυπτο' τον μέχρι τότε στενό του συνεργάτη. Η δικαίωση του τελευταίου ήρθε πολύ μετά, όταν η κ.Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την άμεση κατάργηση της βάσης του '10' στην εισαγωγή υποψηφίων στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, διαρρέοντας αργότερα πως η διαφωνία με τον κ.Πανάρετο έγκειτο στο ότι δεν είχε προσυνεννοηθεί μαζί της και όχι στο περιεχόμενο των δηλώσεών του. Ακολούθησαν διάφορες εμφανίσεις τους 'αγκαζέ' προσερχόμενοι στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου, ενώ το επίσημο 'τέλος' (;) στις κακές σχέσεις του παρελθόντος επιχείρησε να βάλει η ίδια η Άννα Διαμαντοπούλου, προ τριμήνου περίπου, χαρακτηρίζοντας ως 'ειλημμένη απόφαση' τις αλλαγές στη τριτοβάθμια εκπαίδευση και κάνοντας δημόσια δήλωση στήριξης του Γιάννη Πανάρετου. «Αν υπάρχει δημόσια δήλωση του κ.Πανάρετου που απαξιώνει τα πανεπιστήμια να την ακούσω», είπε μιλώντας σε ακαδημαϊκούς στη Θεσσαλονίκη. Δεν την άκουσε ποτέ. Είχαν μείνει όλοι άφωνοι...

Ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης, δεν έχει τη φήμη του 'εύκολου ανθρώπου' στις συνεργασίες του. Αντίθετα, είναι γνωστός για τις καλές του σχέσεις με τον Γιώργο Παπανδρέου, την άμεση αναφορά του στον ίδιο, τις κόντρες του με κορυφαίους υπουργούς και τη δίψα του να αναγορευθεί σε 'νούμερο 2' –ή μήπως1;- της κυβέρνησης. Άνθρωποι που δούλεψαν κοντά του, μιλούν για υπερσυγκεντρωτισμό εξουσιών και 'ανάγκη' να έχει τον πλήρη έλεγχο των πάντων, μην αφήνοντας περιθώρια πρωτοβουλιών στους συνεργάτες του και άλλοι που τους αντέκρουσαν προβάλλοντας τον ήπιο χαρακτήρα του, τους ...θυμήθηκαν όταν βρέθηκαν δίπλα του. Ο Γιώργος Ντόλιος μπήκε στην κυβέρνηση τον περασμένο Σεπτέμβριο, αναλαμβάνοντας χρέη υφυπουργού Εσωτερικών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Τότε, απέκρουσε μετά βδελιγμίας τα πικρόχολα σχόλια όσων τον ήθελαν να έχει την 'τύχη' του παραιτηθέντος νωρίτερα από την ίδια θέση Ντίνου Ρόβλια. Λίγους μήνες αργότερα, τον προηγούμενο Φεβρουάριο, έφτασε στο 'παρά πέντε' της παραίτησης. Η αφορμή δεν είχε καμία σχέση. Την 17η Φεβρουαρίου, ο κ.Ντόλιος προέβη σε μπαράζ συνεντεύξεων όλο το πρωί -φήμες λένε κατόπιν παρενέσεως του Γιάννη Ραγκούση- προκειμένου να στηρίξει επικοινωνιακά την εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών που έμελλε να επιβαρύνει με επιπλέον 'χαράτσι' 500.000 πολίτες που είχαν προβεί σε δήλωση των ημιυπαίθριων χώρων τους. Λίγες ώρες αργότερα, έφευγε σαν κυνηγημένος από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, για να πάει στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής και να ζητήσει δημόσια 'συγγνώμη' από τους πολίτες για την αναστάτωση, αποσύροντας την εγκύκλιο. Έπρεπε άλλωστε να συνοδεύσει τον πρωθυπουργό σε περιοδεία στην περιοχή του το ίδιο απόγευμα και θα θεωρείτο πλήγμα στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου η 'καρατόμησή' του λίγο νωρίτερα. Είχε προηγηθεί ένας μαραθώνιος τηλεφωνημάτων στο παρασκήνιο, με τον Γιάννη Ραγκούση, κλινήρη τότε, να ζητά ουσιαστικά την παραίτηση του υφυπουργού του, καθώς αποποιείτο κάθε ευθύνη σχετικά με την εγκύκλιο που είχε προκαλέσει σύγκρουση με την υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη και οργή στην κοινή γνώμη, απαιτώντας από τον κ.Ντόλιο να ζητήσει δημόσια συγγνώμη. Παρότι το γεγονός πέρασε στην Ιστορία ως μία ακόμα ένδειξη του κακού συντονισμού της κυβέρνησης, υπήρξε η χαρακτηριστικότερη στιγμή της 'αταίριαστης' συγκατοίκησης των δύο ανδρών στο ίδιο υπουργείο. Ο κ.Ντόλιος άλλωστε, φημίζεται για τους χαμηλούς του τόνους, ενώ μεγάλο μέρος του χρόνου του απορροφά εσωτερική εργασία κυρίως επί της υλοποίησης του 'Καλλικράτη' -ως άνθρωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης ο ίδιος- που πάντως έχει 'περάσει' ως προσωπική 'επιτυχία' του Γιάννη Ραγκούση...

Τα πρώτα 'καμπανάκια' για νέο 'αταίριαστο δίδυμο' -άλλωστε φημίζεται για αυτά- στην κυβέρνηση, άρχισαν με την υπουργοποίηση ακόμα του Κώστα Σκανδαλίδη στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και την τοποθέτηση στο πλάι του της Μιλένας Αποστολάκη ως υφυπουργού στον ανασχηματισμό του Σεπτεμβρίου. «Εγώ αταίριαστος με τη Μιλένα; Αστεία πράγματα. Όταν ήταν έγκυος, με την κοιλιά στο στόμα, εγώ την πήγαινα στις προεκλογικές ομιλίες της», είχε πει τότε ο υπουργός, προεξοφλώντας πως «θα πάνε όλα καλά» και πως δεν θα έχει το παραμικρό πρόβλημα με εκείνην στον δεύτερο όροφο του υπουργείου του. Δεν πέρασε ένας μήνας όταν άρχισαν οι πρώτες διαρροές περί ενόχλησης της κ.Αποστολάκη από τον 'διαρκή της παραγκωνισμό' από τον πολιτικό της προϊστάμενο και την έλλειψη σαφών αρμοδιοτήτων. Ο Κώστας Σκανδαλίδης, δεν έδωσε σημασία. Ούτε αρμοδιότητες... Οι κοινές τους εμφανίσεις περιορίστηκαν να μετριούνται στα δάχτυλα και οι δημόσιες παρεμβάσεις της κ.Αποστολάκη να μην εκτοξεύονται σε αριθμό πολύ μεγαλύτερο από αυτόν. Ξεκινώντας από διαφορετική από εκείνη αφετηρία, ο Κώστας Σκανδαλίδης, δραστηριοποιήθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του το 1974 και κατάφερε να συνεργαστεί αρμονικά και με τους τρεις προέδρους του, διατηρώντας πάντα χαμηλούς τόνους. Ακόμα και όταν βρέθηκε 'απέναντι' στον Γιώργο Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της εσωτερικής διαμάχης για την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος, αποδόθηκε στην πρόθεσή του να 'εκτονώσει' το πολωτικό κλίμα που είχει 'διασπάσει' το ΠΑΣΟΚ σε «παπανδρεϊκούς» και «βενιζελικούς». Τον Σεπτέμβριο του 2010 μπήκε στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αντικαθιστώντας την Κατερίνα Μπατζελή στη θέση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και μη γνωρίζοντας πολλά για το αντικείμενο, προτίμησε όσο ενημερωνόταν να παρεμβαίνει για ζητήματα γενικότερης πολιτικής, όπως για παράδειγμα η προσφιλής του 'κυβερνώσα Αριστερά', για την οποία όταν ακούει η κ.Αποστολάκη βγάζει φλύκταινες. Η τελευταία, δικηγόρος στο επάγγελμα και με 11 μόλις χρόνια στη Βουλή, είχε ταχύτερη ανέλιξη. Έχοντας αποκτήσει τα τελευταία χρόνια την ταμπέλα της 'βενιζελικής' όμως, εξαιτίας της στήριξής της στον νυν υπουργό Εθνικής Άμυνας κατά την τελευταία διαδικασία ανάδειξης προέδρου του ΠΑΣΟΚ και παντελώς άσχετη από γεωργία, ένοιωσε από νωρίς την ανάγκη να αντιστρέψει αφενός την εικόνα της -τι στο καλό, άλλωστε ο ίδιος ο Βενιζέλος είναι πρωτοκλασάτος υπουργός του Παπανδρέου- και να διαψεύσει αφετέρου τα σχόλια που προεξοφλούσαν ότι δεν θα τα καταφέρει από κοινού με την διάχυτη τότε απορία αν μπορούσε κανείς να την φανταστεί πάνω σε τρακτέρ να συνομιλεί με απεργούς αγρότες. Δεν της δόθηκε ποτέ το κατάλληλο βήμα -άλλωστε, δεν υπήρξαν έκτοτε αγροτικές κινητοποιήσεις- για να το κάνει και τα νεύρα της άρχισαν σιγά σιγά να τεντώνονται. Σχεδόν ξεχάστηκε ως μέλος της κυβέρνησης και το όνομά της ακούστηκε ξανά προσφάτως με αφορμή το σχέδιο νόμου «για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό», το οποίο όμως και χλευάστηκε από πολλούς λόγω του 'άκαιρου' της 'ευαισθησίας' του σε περίοδο οικονομικής κρίσης, με την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προβλήματα. Έτσι, η Μιλένα το 'γύρισε'. Βγήκε στα ΜΜΕ και άρχισε να διατυμπανίζει το 'γόνιμο' της διαφοροποίησης βουλευτών για την ακολουθούμενη πολιτική και το μνημόνιο. Μόνο που λογάριασε χωρίς τον 'ξενοδόχο'. Η γενική πολιτική είναι αρμοδιότητα του Κώστα Σκανδαλίδη, ο οποίος και έκανε την ρελάνς προτείνοντας 'συνεννόηση ή εκλογές'...