Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Δεκ 2011


  • Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Η ενωμένη Ευρώπη οικοδομήθηκε πάνω σε μια στρέβλωση. Αντίθετα σε αυτό που έλεγε ο Στρατάρχης Ντε Γκωλ. Ο μεγάλος αυτός ευρωπαίος ηγέτης, έλεγε, πως η Ευρώπη για να γίνει μεγάλη παγκόσμια δύναμη χρειάζεται κοινά σύνορα, κοινούς δημοκρατικούς θεσμούς, κεφάλαια και τεχνολογία, πρώτες ύλες και στρατό. Η Γερμανία είχε κεφάλαια, μαζί με την Γαλλία τεχνολογία και μαζί με μια σειρά χώρες μπορούσαν να συνεισφέρουν σε δημοκρατικές παραδόσεις και θεσμούς. Ο Ντε Γκωλ όμως αναφερόταν και σε πρώτες ύλες και Στρατό, γιατί ήξερε πως μόνο μια απέραντη χώρα, που είναι και Ορθόδοξη, μπορούσε να τα εισφέρει αυτά. Γι’ αυτό αναφερόταν σε μια Ευρώπη από τη Μάγχη ως τα Ουράλια. Προσέξτε, έλεγε «από τη Μάγχη..», άφηνε έξω τους περίεργους τύπους που οδηγούν ανάποδα κι αν η ημειρωτική Ευρώπη τους λέει καλημέρα, αυτοί απαντούν καληνύχτα. Αυτούς που κρέμαγαν δεκαοκτάχρονα ελληνόπουλα στην Κύπρο το 1955-59 για να διαφυλάξουν τα αποικιακά κλεψιμέϊκα.

Έβαζε λοιπόν ως πρόταγμα την πολιτική ενοποίηση κι ακολούθως τους υπόλοιπους υλικούς, οικονομικούς παράγοντες.

Κοινά σύνορα η Ευρώπη δεν έχει, όταν αρνείται να εγγυηθεί την νοτιοανατολική της εσχατιά, βάζοντας φραγμό στον επεκτατισμό της Τουρκίας. Αντιθέτως την κολακεύει, σε βάρος των συμφερόντων δυο μελών της Ένωσης. Ποιος θυμάται κιόλας την θρασεία δήλωση του Ερντογάν «Η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι χριστιανικό οχυρό» ; Τι κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της είναι χριστιανοί; Τι κι αν οι δυο μεγάλοι πυλώνες του πολιτισμού της είναι η Ελληνορωμαϊκή παράδοση κι η χριστιανική πίστη;

Κοινοί δημοκρατικοί θεσμοί σημαίνει επίσης πραγματικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που να ψηφίζει νόμους κι όχι ευχολόγια. Θα σήμαινε ομοσπονδιοποίηση αλλά με παράλληλη διασφάλιση των συνόρων, των εθνικών πολιτισμών. Μια Ευρώπη των Λαών και των Πατρίδων. Και φυσικά, παράλληλα με τις εθνικές κυβερνήσεις, αληθινή κεντρική κυβέρνηση, που να εκλέγεται πανευρωπαϊκά αλλά και με θεσμικές δικλείδες ασφαλείας, ότι οι μεγάλοι δεν θα καταπιούν τους μικρούς.

Σε μια Ευρώπη χτισμένη πάνω στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, μια χριστιανική Ευρώπη, που θα εγγυόταν με στιβαρό χέρι τα ελληνικά σύνορα και θα προστάτευε την Κύπρο, ως αναπόσπαστα κομμάτια της, ποιος Έλληνας θα είχε πρόβλημα να εκχωρήσει εξουσίες για μια κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική, όταν θα υπήρχαν δημοκρατικοί θεσμοί και νομιμοποίηση; Με διασφαλισμένη την εθνική παιδεία και ταυτότητα, τον παραγωγικό πλουραλισμό, σε μια κοινότητα που θα συμπεριλάμβανε όλες τις κοιτίδες του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού, οι ευρωπαίοι νέοι θα μπορούσαν να υπηρετούν σ’ ένα ισχυρό κοινό στρατό, αποτελούμενο από μονάδες των εθνικών στρατών.

Αυτά θα μπορούσαν να κάνουν την Ευρώπη πραγματικά κοινή Πατρίδα, με σύμβολο που δεν θα μοιάζει με σημαία αντιπροσωπείας αυτοκινήτων.

Αυτό που τελικά προτάχθηκε ήταν η οικονομική ενοποίηση, μ’ έναν τρόπο που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση σε επίπεδο κεντρικών θεσμών και πανευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Ισορροπίες μόνο, που αποδείχθηκαν σε βάθος χρόνου εύθραυστες και μια σαράφικη λογική με τεχνοκρατικό επίχρισμα. Τα λύσαμε με τους δασμούς, φτιάξαμε μ’ ένα περίεργο τρόπο ενιαίο ευρωπαϊκό

Χώρο Σένγκεν, όπου εμείς ταξιδεύουμε μόνο με ταυτότητα αλλά μαζί με το Δουβλίνο 2, αν το λέω καλά, μας έχουν μείνει στην Ελλάδα αμανάτι περί τα δυο εκατομμύρια μουσουλμάνοι κι όλο έρχονται αλλά κοινή Πατρίδα δεν φτιάξαμε.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία δακρύζεις όταν τραγουδάς τον Ύμνο της κι αντικρύζεις την Σημαία της.

Πατρίδα είναι αυτή που όταν επιστρέφεις και την διασχίζεις νοιώθεις μια οικεία συγκίνηση, αδελφοσύνη κι αλληλεγγύη με τους ανθρώπους της.

Πατρίδα είναι αυτή για την οποία είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις, αν χρειαστεί.

Είναι ολοφάνερο πως δεν φτιάξαμε μια τέτοια Ευρώπη. Το μεγαλύτερο της επίτευγμα δεν μπορεί να είναι το ενιαίο νόμισμα. Η μεγαλύτερη παράδοση της Ευρώπης δεν ήταν η νομισματοκοπία.

Η πολιτική ορθότητα, η στενά τεχνοκρατική και οικονομίστικη λογική, ειδικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, για την οικοδόμηση της, οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση, όπου η έκφραση της αλληλεγγύης είναι δανεικά αλλά με τσαμπουκά και σαρωτική επικυριαρχία των ισχυρών. Λέγε με Γερμανία.

Η Ευρώπη λοιπόν, αν επιβιώσει ή ακριβώς για να επιβιώσει, χρειάζεται κάτι άλλο, κάτι μεγαλειώδες. Να γίνει κοινή, αληθινή Πατρίδα. Που θα σέβεται τις επιμέρους Πατρίδες και θα τις προστατεύει. Όπου δεν θα υπάρχουν μικρές Πατρίδες που θα γίνονται λεία των ισχυρότερων.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται μια νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, που να έχει ρίζες στην Ιστορία, στις καρδιές, στις αξίες που είναι κοινές για τους Λαούς. Τα θεμέλια πρέπει πρωτίστως να είναι στις συνειδήσεις, όχι στα χαρτοφυλάκια. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν τεχνοκράτες, διότι αυτή η νέα κεντρική Ιδέα, που χρειάζεται η Ευρώπη, είναι κατεξοχήν πολιτική. Δεν διδάσκεται στο London School of Economics και δεν αποτελεί μέρος της ημερήσιας διάταξης στα Διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών. Πρέπει να ξέρεις Ιστορία, που είναι η αληθινή πολιτική επιστήμη.

Από πού λοιπόν θα ήταν φυσικό να ξεκινήσει αυτή η νέα Ευρωπαϊκή Ιδέα, αν όχι από την πηγή των πάντων; Μα, εμείς οι επαίτες των δόσεων, θα πουν κάποιοι; Από εδώ, από το Έθνος των δανειοληπτών, όπως μας κατάντησε η μεταπολιτευτική «παράγκα»; Γιατί όχι; Ο αληθινός πλούτος μας ήταν, είναι και θα είναι οι άνθρωποι μας, οι Έλληνες. Τα δαιμόνια μυαλά κι οι καρδιές τους. Από αυτά πάντα θα δίνουμε και ρέστα.

(Δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία»)





Μήπως η περίπτωση της Αργεντινής θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για την Ελλάδα ώστε να βγει από την κρίση; Έχοντας διαβάσει σχετικό άρθρο του Clément Lacombe (Le Monde) για την κρίση που αντιμετώπισε η χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, ο συνεργάτης του περιοδικού μας, Laurent Pinsolle, μας παραθέτει την άποψή του.

Tου Laurent Pinsolle
για το Γαλλικό ειδησεογραφικό περιοδικό Μarianne
Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Πριν από ένα χρόνο, είχα γράψει ότι η Ελλάδα πήρε το δρόμο της Αργεντινής. Δυστυχώς, η Αθήνα έχει κολλήσει στη φάση της λιτότητας που στην περίπτωση της Αργεντινής προηγήθηκε της απελευθέρωσης της σύνδεσης της χώρας με το δολάριο. Διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα Le Monde που επεχείρησε να αναλύσει τις ομοιότητες και διαφορές μεταξύ των δύο περιπτώσεων και έχω κάποια σχόλια να κάνω.

Σημεία σύγκλισης

Κατ' αρχάς, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Clément Lacombe παρουσίασε την περίπτωση της Αργεντινής με ακρίβεια και ειλικρίνεια, κάτι που δεν συνηθίζεται από αναλυτές, όταν αναφέρουν τη χώρα αυτή ως παράδειγμα σε συζητήσεις για το ενιαίο νόμισμα της ΕΕ. Εξήγησε ότι η χώρα εισήλθε σε ύφεση το 1998, πολύ πριν από το τέλος της "πρόσδεσης" του πέσο με το δολάριο. Με λίγα λόγια, πιστοποιεί ότι ένα νόμισμα που είναι πολύ ακριβό για μια οικονομία μπορεί να γίνει αιτία να βυθιστεί η τελευταία σε σοβαρή οικονομική ύφεση, όπως έγινε στην Ελλάδα σήμερα.

Ο αρθρογράφος επισημαίνει επίσης ότι η υποτίμηση του πέσο αποδείχθηκε ωφέλιμη για την Αργεντινή, υπογραμμίζοντας ότι από το 2003, o δείκτης ανάπτυξης δεν έπεσε ποτέ κάτω από 6,8%, με εξαίρεση το 2009, φυσικά. Μάλιστα τολμά να αποδώσει την ανάπτυξη της χώρας εν μέρει στην τάση του βιομηχανικού "προστατευτισμού" της. Γενικότερα, ωστόσο, καταδεικνύει με σαφή τρόπο το γεγονός ότι η χρεοκοπία και η υποτίμηση δεν οδηγούν αναγκαστικά σε χάος, αλλά αντίθετα μπορούν να οδηγήσουν σε οικονομική αναγέννηση.

Ωστόσο, ο αρθρογράφος εισάγει δύο παραμέτρους, δύο "ανομοιότητες" ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αργεντινή. Επισημαίνει, ορθώς, ότι οι μισές εξαγωγές της χώρας συνίστανται σε γεωργικά προϊόντα, των οποίων οι τιμές έχουν αυξηθεί κατά πολύ, και επομένως, η Ελλάδα "δεν έχει παρά ελάχιστες δυνατότητες να πουλάει τα προϊόντα της στο εξωτερικό". Ο Lacombe τονίζει, επίσης, ότι το χρέος της Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο της Αργεντινής και ότι ο συστημικός κίνδυνος μιας ελληνικής χρεοκοπίας είναι μεγαλύτερος λόγω της έκθεσης της χώρας στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Γιατί η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής

Αναμφισβήτητα, είναι αλήθεια ότι ο χρηματοοικονομικός κίνδυνος είναι σημαντικός και ότι για μια υποτίμηση θα χρειαστεί οπωσδήποτε μια μαζική αναδιάρθρωση του χρέους. Ωστόσο, αποδείχθηκε φέτος ότι η λύση αυτή ήδη θεωρήθηκε απαραίτητη στα πλαίσια των προσπαθειών να κρατηθεί η χώρα στη ζώνη του ευρώ. Αλλά, μετά από δύο αναδιαρθρώσεις μέσα σε διάστημα μικρότερο των έξι μηνών, ποιός μπορεί τώρα να εγγυηθεί ότι η Ελλάδα δεν θα χρειστεί οπωσδήποτε και μια άλλη, που να υπερβαίνει το κούρεμα του 50% που είχε ήδη συζητηθεί κατά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ τον περασμένο Οκτώβριο;

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής, επειδή δεν έχει εξίσου μεγάλους γεωργικούς πόρους. Προσωπικά, αδυνατώ να παραδεχθώ ότι η Αργεντινή έλυσε το πρόβλημά της με τη σόγια που παράγει. Η γεωργία της αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 10% του ΑΕΠ και συνεπώς δεν συνέβαλε παρά σε ένα μικρό ποσοστό της αύξησης του 8% ετησίως από το 2003. Όπως έχει ήδη καταδειχθεί, και όπως παραδέχεται και ο αρθρογράφος της Le Monde, πολύ μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε η πολιτική του βιομηχανικού "προστατευτισμού" που εφαρμόστηκε στη χώρα.

Απ' εναντίας, στην Ελλάδα, η γεωργία και ο η γεωργική οικονομία γενικότερα αποτελούν το 25% της ελληνικής οικονομίας, ποσοστό πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο της Γαλλίας. Επίσης, ο τουρισμός αντιπροσωπεύει το 15% της ελληνικής οικονομίας. Επομένως, είναι σαφές ότι η υποτίμηση θα ήταν εξαιρετικά επωφελής για αυτούς τους τομείς της οικονομίας. Από τη μία πλευρά, θα γίνει αιτία να προσελκύσει η χώρα πολύ περισσότερους τουρίστες. Από την άλλη, και οι Έλληνες και οι ξένοι επισκέπτες θα μπορούν να δαπανούν περισσότερο, με αποτέλεσμα το εμπόριο να πάψει να συρρικνώνεται. Εάν η Ελλάδα υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα κατά 50% και παραμείνει σταθερή η ισοτιμία του με τα ξένα νομίσματα, θα είναι σε θέση να κατορθώσει μια αύξηση του 15 % του ΑΕΠ της!

Με λίγα λόγια, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής: να βγει από το ενιαίο νόμισμα της ΕΕ, να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα και να αναδιαρθρώσει εκ νέου το χρέος της. Έτσι, θα βρει τη χαμένη της αξιοπρέπεια και θα βιώσει την ανάπτυξη. Ωστόσο, είναι προφανές ότι θα πρέπει να βελτιώσει το εμπορικό ισοζύγιο της, και πάλι ακολουθώντας το παράδειγμα του "προστατευτισμού" που είχε εφαρμόσει η Αργεντινή.




Ολική κατάρρευση ή είναι μόνο η αρχή;

To είδαμε κι αυτό σε δημοσκόπηση: το κυβερνών κόμμα από τη σαρωτική νίκη το 2009 στην πέμπτη θέση της πρόθεσης ψήφου σήμερα! Και θα δούμε κι άλλα πρωτόγνωρα για τους Νεοέλληνες, άλλωστε πρωτόγνωρη είναι και η γενικότερη κατάσταση στη χώρα μας.

Καταρχήν, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι η τσέπη είναι ο βασικός εκλογικός παράγοντας: τι Siemens, τι Βατοπέδια, τι δομημένα ομόλογα, ό,τι κι αν πέρασε από την πολιτική επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια στάθηκε αδύνατο να πληγώσει καίρια το πολιτικό σύστημα. Ενώ μια έκτακτη εισφορά, ένα χαράτσι στα ακίνητα και μερικές μειώσεις μισθών και συντάξεων αρκούν ώστε το πολιτικό σκηνικό να γκρεμιστεί συθέμελα.

Το βασικό πολιτικό θύμα της κοινωνικής οργής είναι αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Και λέω αυτή τη στιγμή, γιατί είναι άγνωστο τι ξημερώνει αύριο και για τους άλλους. Δεν υπάρχει πλέον καμιά σχεδόν σταθερά, κανένα σημείο αναφοράς για να προσανατολιστεί κανείς για το μέλλον. Η μεγάλη κυβερνητική κεντροαριστερή παράταξη του ΠΑΣΟΚ έχει αποψιλωθεί σε σημείο που αμφισβητείται η ίδια της η ύπαρξη.

Το αμάρτημα άλλωστε μεγάλο:

ενάντια στο ίδιο το πολιτικό του DNA, εφάρμοσε τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας που έχουν εφαρμοστεί από τη μεταπολίτευση και μετά, βρέθηκε απέναντι σε όλες τις κοινωνικές ομάδες που το στήριξαν διαχρονικά και αθέτησε κάθε προεκλογική του δέσμευση (αυτό το «λεφτά υπάρχουν» στοιχειώνει ήδη την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ).
«Και πού να πάω;», αναρωτιέται ο μέσος ψηφοφόρος που τόσα χρόνια στήριξε το ΠΑΣΟΚ, από την εποχή της «αλλαγής», στην περίοδο του εκσυγχρονισμού και μετά στη νεο-παπανδρεϊκή σεζόν.

Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι της κυβερνητικής σταθερότητας, άνθρωποι που έχουν εθιστεί εκλογικά να ψηφίζουν κυβέρνηση. Η βίαιη ανατροπή των επαγγελματικών και οικονομικών τους δεδομένων τα δύο τελευταία χρόνια τους οδηγεί σοκαρισμένους στο να γυρίσουν την πλάτη τους στον κομματικό φορέα που στέγασε επί δεκαετίες τις πολιτικές τους επιλογές. Η προφανής και συγγενική επιλογή των μικρότερων κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αλλά και Οικολόγοι Πράσινοι και Αρμα Πολιτών) είναι μεν διαθέσιμη, στερείται όμως των κυβερνητικών εκείνων χαρακτηριστικών τα οποία τους κρατούσαν τόσα χρόνια στην αυλή του ΠΑΣΟΚ. Δεν πείθουν ως «βιώσιμες» κυβερνητικές εναλλακτικές λύσεις, με αποτέλεσμα να κατευθύνεται προς τα εκεί λιγότερο από 1 στους 5 (17%) των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ το 2009. Η εμφάνιση της Δημοκρατικής Αριστεράς, με τις πιο ήπιες και συμβιβαστικές θέσεις σε σχέση με τις παραδοσιακές δυνάμεις της Αριστεράς, δείχνει να αποτελεί μια -προσωρινή;- στέγη για τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, εξού και η δημοσκοπική εκτόξευση του νεότευκτου κόμματος του Φώτη Κουβέλη. Παρ’ όλα αυτά, το 50% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ του 2009 δεν έχουν ακόμα πάρει μεταγραφή για κάποιο άλλο κόμμα αλλά παραμένουν μετέωροι (αναποφάσιστοι, άκυρο-λευκό, αποχή), περιμένοντας είτε τις εσωκομματικές εξελίξεις και τις ενδεχόμενες αλλαγές σε επίπεδο ηγεσίας ή/και πολιτικής γραμμής στο ΠΑΣΟΚ, είτε την ενδεχόμενη ανασύνθεση του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς.

Η Νέα Δημοκρατία δείχνει να κρατάει τη θέση της και συντηρεί σαφές προβάδισμα, μακριά ωστόσο από το στόχο της αυτοδυναμίας. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου δείχνει να έχει ανακόψει την ανοδική της πορεία και είναι φανερό ότι όσο παρατείνεται ο βίος της κυβέρνησης συνεργασίας, τόσο θα δυσκολεύει και η προσπάθειά της να διαφοροποιηθεί από τις μνημονιακές πολιτικές που τόσο πολέμησε τα τελευταία δύο χρόνια. Στάσιμος και ο ΛΑΟΣ, η συμμετοχή του οποίου στην κυβέρνηση από τη μία πλευρά του στέρησε την εισροή διαμαρτυρόμενων ψηφοφόρων, από την άλλη όμως δημιουργεί ένα πιο «αποδεκτό» προφίλ συστημικού φορέα για το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη: είναι χαρακτηριστικό ότι καταγράφονται διαρροές ακροδεξιών ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ προς τη Χρυσή Αυγή.

Κερδισμένη η παραδοσιακή Αριστερά, όχι όμως στο επίπεδο που θα περίμενε κανείς εν μέσω της αδυσώπητης οικονομικής κρίσης και της συνεπακόλουθης ύφεσης. Εξαίρεση η Δημοκρατική Αριστερά που «πετάει», μένει όμως να αποδειχθεί κατά πόσο η δημοσκοπική καταγραφή θα αποτελέσει και εκλογική πραγματικότητα, κάτι που θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.

Στα αξιοσημείωτα της δημοσκόπησης, η μικρή ικανοποίηση από την κυβέρνηση Παπαδήμου, καθώς η αρχική ευφορία από το σχηματισμό της αντικαθίσταται σταδιακά από προβληματισμό αλλά και συνειδητοποίηση ότι αφενός «ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη», αφετέρου η πραγματικότητα των σκληρών μέτρων δεν αλλάζει… Μάλιστα, για έναν στους τρεις περίπου ερωτηθέντες το ευρώ δεν είναι πλέον επιθυμητό με κάθε θυσία, καθώς οι αντοχές του πληθυσμού εξαντλούνται ταχύτατα…

Ταυτότητα της έρευνας
Η δημοσκόπηση έγινε από την Palmos Analysis για τον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής» στην Α΄ εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης (Δήμοι Αμπελοκήπων-Μενεμένης, Ευόσμου–Κορδελιού, Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς, Νεάπολης–Συκεών, Παύλου Μελά). Το δείγμα ήταν 861 άτομα, άνδρες κα γυναίκες, ηλικίας 18 και άνω. H δειγματοληψία έγινε με τηλεφωνικές συνεντεύξεις με το σύστημα CATI από τις 9 έως τις 12 Δεκεμβρίου 2011. Σταθμίσεις έγιναν με βάση το φύλο, την ηλικία και την ψήφο στις βουλευτικές εκλογές 2009. Μέγιστο στατιστικό σφάλμα +- 3,3% με διάστημα εμπιστοσύνης 95%.

Η Palmos Analysis είναι μέλος των ESOMAR και WAPOR και έχει αριθμό μητρώου 11 στο Μητρώο Επιχειρήσεων και Φορέων Δημοσκοπήσεων του ΕΣΡ. //(Αγγελιοφόρος)


  • Γράφει ο Μακεδών
Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν διαφορετικά από πλευράς οργάνωσης αρχικά του κράτους , σε κυβερνητικό επίπεδο, της τοπικής αυτοδιοίκησης και τέλος οι σχέσεις με τα θρησκευτικά δόγματα που έχουμε στην Ελλάδα.

Τεράστιο το ερώτημα που η απόπειρα να απαντηθούν με σύνεση και ρεαλισμό οι ανωτέρω προβληματισμοί θα έχουμε τις απαντήσεις από την οπτική γωνία που βλέπει κάποιος τα πράγματα. Στον τόπο αυτό οι σκοπιμότητες και τα συμφέροντα έπνιξαν οτιδήποτε θετικό προσπαθεί να δημιουργηθεί προς χάριν του πολιτικού αλληθωρισμού και της ιδιοτέλειας.

'Αρθρο 1 (Όπως αναθεωρήθηκε με το Ψήφισμα της 27 Μαΐου 2008 της Η’ Αναθεωρητικής Bουλής των Ελλήνων).

1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Ποιος εμπόδισε να υπάρχει μια δομημένη ιεραρχία που πρώτα από όλα θα σέβεται τους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους. Και αφού οι εκλεγμένοι κυβερνήτες δεν ακολουθούν τις επιταγές του Συντάγματος αλλά με ακροβατισμούς και περίεργες ερμηνείες ακολουθούν δρόμους που καταργούν στην πράξη τα βασικά άρθρα του Συντάγματος που ορθά ο νομοθέτης τα θέτει ως επικεφαλίδα προ άλλης ανάγνωσης και εφαρμογής, ο λαός τι πρέπει να κάνει που οι εξουσίες πηγάζουν από αυτόν και υπάρχουν υπέρ αυτού;

Κάθε δε μεταρρύθμιση στην τοπική αυτοδιοίκηση αντανακλούσε στην φιλοσοφία της κεντρικής εξουσίας. Έγινε λοιπόν υπέρ του λαού με την σοβαρότητα και σύνεση που χρειάζονται τέτοιες αλλαγές ή έγιναν πρόχειρα και στο πόδι και προέκυψαν προβλήματα στην εφαρμογή του;

Κατά παράδοση η επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Xριστού, αυτό λέει το Σύνταγμα στο άρθρο 3 Συνεπώς η στάση της εκκλησίας θα έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετική και να μη συμπλέει με τα κελεύσματα των ανθρώπων που στην πολιτική τους διαδρομή έχουν ασθενή μνήμη και εύκολα αλλάζουν στάση.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Πρόθεση μου δεν είναι να κάνω τον δάσκαλο αλλά να υπενθυμίσω ότι οι τρείς αυτές αρχές διοικούν τον τόπο . Επιπλέον η τέταρτη εξουσία ο τύπος που προβάλλει αυτά που πράττουν ή παραλείπουν οι ταγοί της.

Στην λαίλαπα που έχει εμπλακεί η χώρα μας με ότι έπραξαν αυτοί που πρέπει να είχαν σαν κύριο μέλημα τους την πρόοδο και την ασφάλεια , γκρέμισαν κάθε δεσμό εμπιστοσύνης του Έλληνα πολίτη απέναντι σε κάθε εξουσία.

Διαρρέουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την πρόσδεση του νέου νομίσματος σε άλλο νόμισμα. Τι θα συμβεί ; Ότι ακριβώς έγινε στην Αργεντινή χάος και δυστυχία. Μα επιτέλους πότε αυτός ο τόπος μας θα γίνει δείγμα χώρας προς μίμηση και όχι προς αποφυγή;

Τον ελληνικό δρόμο της ανάπτυξης και της προκοπής θα τον βρούμε ποτέ ή στην πυρά θα ρίχνονται όλες εκείνες οι εμπειρίες που διέλυσαν άλλες χώρες και δημιουργούν εφιάλτες στις υπόλοιπες;
Ο καθένας από εμάς ας σκεφθεί και ας ενεργήσει υπεύθυνα στις εκλογές που θα έλθουν.



Η αίσθηση ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αποφασίσει να αποχωρήσει και από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά κωλυσιεργεί επειδή «κάτι φοβάται» και στην ουσία διαπραγματεύεται, είναι ολοένα και πιο έντονη μέσα στο κίνημα και ιδιαίτερα μεταξύ των κορυφαίων στελεχών και των δελφίνων.

Σύμφωνα μάλιστα με απόλυτα έγκυρες πληροφορίες μας, αυτή είναι η εντύπωση που αποκόμισε και ο Β. Βενιζέλος, μετά την συνάντηση που είχε με τον Γ. Παπανδρέου την Τετάρτη, διάρκειας μιάμισης ώρας.

Αυτό εκμυστηρεύτηκε και σε στενούς του συνεργάτες.

Αυτό προκύπτει ακόμα και από τις δηλώσεις που έκανε την Παρασκευή στους πολιτικούς συντάκτες, ένας εκ των στενότερων συνεργατών του Γιώργου και εκ των πλέον εμπίστων του, ο Δημ. Ρέππας, ο οποίος αναμένεται να διαδραματίσει κεντρικό, κομβικό ρόλο στην επώδυνη πορεία του ΠΑΣΟΚ ενόψει των διαδικασιών διαδοχής.

Φεύγει, λοιπόν, αλλά κωλυσιεργεί επειδή θέλει να διαπραγματευθεί, διότι «κάτι φοβάται». Και θέλει να λάβει όλες τις εγγυήσεις από τους πιθανούς διαδόχους του, αλλά και από τα κορυφαία στελέχη, τα οποία σε κάθε περίπτωση θα έχουν κεντρικό ρόλο στην μετά τον Γιώργο εποχή.

Τι φοβάται, όμως, για την «επόμενη ημέρα» και τι θέλει να διασφαλίσει; Αυτοί που βρίσκονται κοντά του και είναι σε θέση να γνωρίζουν τις σκέψεις και τις προθέσεις του, εκτιμούν τα εξής:

- Φοβάται, ότι, αν κάτι δεν αλλάξει και δεν λάβει τις απαραίτητες «εγγυήσεις», θα αποχωρήσει ταπεινωμένος και από τη θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

- Φοβάται ότι αν δεν λάβει εγγυήσεις, μπορεί ακόμα και Ειδικό Δικαστήριο να περάσει, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο μεθοδεύτηκε η προσφυγή στο ΔΝΤ και τα επαχθή μνημόνια.

- Φοβάται ότι, αν δεν καλυφθεί, θα κινδυνέψουν και άτομα του οικογενειακού του περιβάλλοντος για ορισμένες «δραστηριότητές» τους, που είχαν σχέση με διάφορες δουλειές και εμπλέκονταν στα πόδια όλων των υπουργών, δραστηριότητες «φίλων», ακόμα και λειτουργία τους ως υπουργών σε κρίσιμα ζητήματα…

- Φοβάται ότι, αν αποχωρήσει ταπεινωμένος, θα ακυρωθούν και οι σχεδιασμοί του για έναν διεθνή ρόλο.

- Φοβάται ότι, αν συμβούν τα παραπάνω ή ορισμένα από αυτά, θα είναι ο μοιραίος άνθρωπος της οικογένειας Παπανδρέου.

Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμιζε στενότατος συνεργάτης του Γιώργου, «είναι εντελώς διαφορετικό να αποχωρήσει ο Γιώργος μέσα σε αποθέωση από 5.000 – 6.000 συνέδρους ενός συνεδρίου, βάζοντας υποθήκες για διεθνή καριέρα, και άλλο να φύγει λοιδωρούμενος και ταπεινωμένος».

Και αυτό, εκτιμούμε, απηχεί τις σκέψεις και τις απόψεις όλου του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου.

Το ζήτημα είναι πως μπορεί να διαπραγματευτεί μία αξιοπρεπή αποχώρηση και τη διασφάλιση της «προστασίας» του από τον διάδοχό του και το ηγετικό στελεχειακό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ.

Πάντως, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ειδικό ρόλο στις –παρασκηνιακές- διαπραγματεύσεις για την μελλοντική αντιμετώπιση του Γιώργου διαδραματίζει άτομο της οικογένειάς του…

Νέο πολιτικό συμβούλιο και συνέδριο;

Στη συνεδρίαση του Π.Σ. που θα πραγματοποιηθεί αυτή την εβδομάδα, μάλλον ο Γιώργος δεν αναμένεται να ξεκαθαρίσει με σαφήνεια τις προθέσεις του. Σύμφωνα, όμως, με έγκυρες πληροφορίες, προτίθεται να προτείνει ορισμένες πρωτοβουλίες, που θα σηματοδοτούν προθέσεις:

- Αναβάθμιση του Π.Σ., ώστε να δημιουργηθεί ένα ισχυρό πολιτικό κέντρο που θα είναι σε θέση να καθοδηγήσει μία διαδικασία διαδοχής επώδυνη.
Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την εκλογή νέου ΠΣ (από το Εθνικό Συμβούλιο) είτε με την δημιουργία ενός οργάνου στο οποίο εκτός από τα μέλη του υπάρχοντος ΠΣ θα συμμετέχουν και κορυφαία στελέχη (Βενιζέλος, Λοβέρδος, Χρυσοχοΐδης, Διαμαντοπούλου, Ρέππας, Σκανδαλίδης κ.α.).
- Διακήρυξη πρόθεσης για συνέδριο. Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται επειδή, σύμφωνα με το Καταστατικό του ΠΑΣΟΚ πρώτα εκλέγεται ο νέος πρόεδρος με κάλπες στη βάση κι έπεται μέσα σε έναν μήνα γίνεται το συνέδριο.

- Ίσως και εκλογή νέου γραμματέα, δεδομένου ότι ο Μιχ. Καρχιμάκης έχει έρθει σε σύγκρουση με ορισμένα κορυφαία στελέχη (π.χ. με τον Μ. Χρυσοχοΐδη) και εκτιμάται ότι δεν μπορεί να διαδραματίσει τον ενωτικό, συνθετικό ρόλο που απαιτούν οι περιστάσεις. Σε μία τέτοια περίπτωση, πιθανότερος για νέος γραμματέας είναι ο Δημ. Ρέππας.

- Προγραμματισμός για σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου αμέσως μετά τις γιορτές.

Σε αυτά τα πλαίσια θα πρέπει να ερμηνευτεί και ο διορισμός του Π. Μπεγλίτη στη θέση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ.

Μάλιστα, δεν λείπουν και εκτιμήσεις σύμφωνα με τις οποίες αυτός ο διορισμός έγινε σε συνεννόηση του Παπανδρέου με τον Βενιζέλο, με τον οποίο ο Μπεγλίτης είχε άψογη συνεργασία όταν ήταν και οι δύο στο υπουργείο Άμυνας.

Πάντως, ο Μπεγλίτης την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου είχε αποστασιοποιηθεί από τον κύκλο των «κηπουρών»…

Κατάρρευση Γιώργου και ΠΑΣΟΚ

Στη ροή των εσωκομματικών εξελίξεων θα μετρήσει πολύ και το γενικότερο πολιτικό κλίμα.

Και είναι αυτό που «δείχνει» στον Γιώργο την πόρτα της εξόδου.

Τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ είναι τραγικά. Και όλα δείχνουν ότι, αν το ΠΑΣΟΚ πάει στις επόμενες εκλογές με επικεφαλής τον Γιώργο, θα υποστεί την συντριπτικότερη ήττα του, με ποσοστά που δεν αποκλείεται να κυμανθούν γύρω στο 12% (και αυτή είναι λίαν επιεικής πρόβλεψη…).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ είναι γενική και σε πανελλαδική κλίμακα. Δεν υπάρχει, δηλαδή, κάποια περιοχή στην οποία να στέκεται έστω και αξιοπρεπώς. Ενδεικτικά, στην Β’ Αθηνών (την μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας και μία περιοχή προνομιακή κάποτε για το ΠΑΣΟΚ) σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο κόμμα και… ολισθαίνει διαρκώς!

Σε τραγική κατάσταση είναι και η δημοφιλία του ίδιου του Γ. Παπανδρέου. Πλέον κυμαίνεται σε μονοψήφιο ποσοστό (και πολύ μικρό…), όπως προκύπτει από μυστικές δημοσκοπήσεις!

Όλα, επομένως, συνηγορούν στο ότι ο Γιώργος, αν δεν αποχωρήσει, θα είναι ο μοιραίος για το ΠΑΣΟΚ άνθρωπος, ο οποίος θα σηματοδοτήσει την διάσπαση και την συντριβή του.

Πηγή: Εφ. «Παρόν»

Σχόλιο ιστολογίου: Τα καλύτερα θα συμβούν από την επόμενη ημέρα της αποχώρησης του Γ. Παπανδρέου. Όλοι οι δελφίνοι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως με έναν μόνο τρόπο ενδέχεται να διασωθούν και οι ίδιοι. Μόνο εάν αρχίσουν να «μιλάνε» για τα έργα, τις ημέρες και άλλα πολλά γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου. Διόλου απίθανο, μάλιστα, να είναι οι πρώτοι που θα θέσουν αίτημα προσαγωγής του «σκεπτόμενου» σε Ειδικό Δικαστήριο. Βλέπετε, ο αγώνας για διάσωση (πολιτική και φυσική) θα βγάλει τα «θηρία» από τα κλουβιά τους και θα εγκαταλειφθεί οποιοδήποτε είδος «συντροφικότητας» και «αλληλεγγύης». Ο Γιώργος Παπανδρέου το γνωρίζει πολύ καλά αυτό και γι αυτόν τον λόγο, άλλωστε, τοποθέτησε τον κ. Καρχιμάκη στη θέση του γ.γ. του κινήματος… Γενικά, η επόμενη ημέρα, η μετά ΓΑΠ ημέρα, θα είναι ημέρα εκκίνησης "ανθρωποφαγίας"... Και τότε οι Έλληνες πολίτες θα μάθουν πολλά και με... ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αφού θα ισχύει το ρητό "ο σώζων εαυτόν σωθήτω"...



  • Εάν δεν χρηματοδοτηθούμε επαρκώς τον Μάρτιο, θα κουρέψουμε με δική μας απόφαση το χρέος προς τους ιδιώτες
Είναι φανερό πως η εξέλιξη των δημοσιονομικών μεγεθών είναι αρνητική, σε μια περίοδο όπου δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διπλωματικών χειρισμών εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, για την πορεία του δημοσίου χρέους. Η Ευρώπη θα αλλάξει πολύ γρήγορα, θα απαγορεύσει ουσιαστικά την δημοσιονομική απόκλιση και, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη καθίσταται αδύνατη.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, όπως ακριβώς είχαμε σημειώσει εξ αρχής, κλήθηκε να διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πορεία εξόδου προς τη δραχμή, με το μικρότερο δυνατό κόστος για την οικονομία, αλλά και την πολιτική τάξη. Μόνο που κλήθηκε να το κάνει με λάθος τρόπο, με την συμμετοχή των κομμάτων σ’ αυτήν, γεγονός που μπλοκάρει τις απαραίτητες δράσεις. Η αρχική θέση Σαμαρά για κυβέρνηση τεχνοκρατών ήταν ασφαλώς λογικότερη από αυτό το κομματικό συνοθύλευμα που βλέπουμε σήμερα να έχει πλήρως παγώσει τον πολιτικό χρόνο: σήμερα τίποτε δεν λειτουργεί στη δημόσια διοίκηση. Όλοι περιμένουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δηλαδή είναι πρακτικώς ακυβέρνητη χώρα, σε μια κρισιμότατη στιγμή για την ευρωπαϊκή ιστορία. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ακινησίας είναι να έχουν εκτροχιαστεί εντελώς τα δημόσια έσοδα, γεγονός που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξοδο από την ευρωζώνη. Διότι είναι εντελώς απίθανο να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που χαροπαλεύουν κι αυτές μέσα στην δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου λοιπόν έπρεπε, στο σύντομο χρόνο της, να μοιάζει με την κυβέρνηση Μόντι. Τώρα, οδεύοντας προς την ακύρωση του εθελοντικού κουρέματος του χρέους, θα κληθούμε ίσως, εάν δεν χρηματοδοτηθούμε επαρκώς τον Μάρτιο, να κουρέψουμε με δική μας απόφαση το χρέος προς τους ιδιώτες. Κοινώς να πτωχεύσουμε. Αυτό δεν μας οδηγεί αναπόφευκτα εκτός ευρωζώνης αμέσως, εκτός και είμαστε μακριά από τα πρωτογενή πλεονάσματα, οπότε θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να καλυφθούν οι μισθοί και οι υποχρεώσεις του δημοσίου σε προμήθειες. Εφόσον δεν θα μας δανείσουν η ΕΕ και το ΔΝΤ, ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Η κοπή εθνικού νομίσματος.

Φυσικά όλα αυτά μπορεί να αποτραπούν, εάν έρθει η καλή νεράιδα που λέει και ο Κρούγκμαν και δώσει λύση για την Ελλάδα εντός του ευρώ! Αν όμως δεν έρθει, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, με τα κρατικά έσοδα να καταρρέουν, χωρίς κυβέρνηση, με υπουργούς που ασχολούνται πως θα διώξουν τον Γιώργο ή πως θα μετατάξουν φίλους τους από τα αστικά λεωφορεία στο Υπουργείο Παιδείας, με την ΕΕ να απαιτεί πλήρη δημοσιονομική πειθαρχία και με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου εκτός μάχης, είναι να απορεί κανείς τι ακριβώς περιμένει η Ελλάδα, εκτός από την νεράϊδα του παραμυθιού: τον Άη Βασίλη;

Η φρικτή υποψία που πλανάται στην πιάτσα για την μη άμεση διενέργεια βουλευτικών εκλογών - η αναγκαιότητα των οποίων βοά πλέον, αφού η χώρα πάει εντελώς χωρίς πυξίδα, μόνη της, χωρίς κυβέρνηση- είναι πως η πολιτική τάξη έχει αφήσει τον Παπαδήμο να κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά και στη συνέχεια να πάμε σε εκλογές μέσα σε ένα εντελώς άλλο τοπίο. Η νέα κυβέρνηση θα κληθεί τότε να ξαναχτίσει πάνω στα ερείπια, με νέες κοινωνικές συμμαχίες και νέες προοπτικές διαχείρισης μιας κατεστραμμένης οικονομίας. Αν οι υποψίες αυτές είναι υπερβολικές θα φανεί πολύ σύντομα - μέχρι το Πάσχα θα το ξέρουμε. Αν επίσης υπάρχει η καλή νεράιδα για την ελληνική οικονομία, πάλι θα το έχουμε μάθει. Αν και η Μέρκελ δεν δείχνει και τόσο για νεράϊδα...



Πλάνα του Fox από επεισόδια στην Αθήνα


Της Κaterina Azarova
για την ιστοσελίδα του δορυφορικού καναλιού RT News

Με τόσα που συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, δεν είναι και δύσκολο να μπερδευτεί κανείς. Βλέπεις πλάνα από μέτωπα πολέμου και αναρωτιέσαι: "Από Ιράκ είναι τώρα αυτό ή από Αφγανιστάν"; Βλέπεις εικόνες απόλυτης φτώχειας και λές: "Από Σομαλία λες να είναι αυτά τα πλάνα ή από Κονγκό"; Και τι αξία έχει ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων σήμερα αν δεν έχει και τίποτα καλά πλάνα;

Oπότε, οι παραγωγοί σε όλο τον κόσμο είναι μονίμως στο ψάξε, και φροντίζουν να είναι σε επαφή με τους οπερατέρ τους και τα πρακτορεία ειδήσεων, οι οποίοι δεν τους αφήνουν ποτέ πεινασμένους, και τους εξασφαλίζουν τα καλύτερα πλάνα για να γαρνίρουν τα δελτία τους.

Ή - σε ορισμένες περιπτώσεις, αν ψάξουν και δεν βρουν - τους βρίσκουν ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πλάνα που μοιάζουν πάνω-κάτω με το θέμα που καλύπτεται στην είδηση. Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο το θέμα, μιλάμε για τις διαδηλώσεις στη Ρωσία πριν από μια εβδομάδα και το αμερικάνικο κανάλι Fox News, που όλα δείχνουν ότι δεν λέει να μάθει από τα παθήματά του.

Όντως, υπήρξαν μαζικά συλλαλητήρια στη Ρωσία. Έγιναν διαδοχικά, από την ημέρα των εκλογών την περασμένη Κυριακή. Χιλιάδες Ρώσοι συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν την άποψή τους και να διαμαρτυρηθούν για τα αποτελέσματα των εκλογών. Ναι, εκατοντάδες έχουν συλληφθεί. Για δύο συνεχόμενες ημέρες, και για διάφορες παραβάσεις. Ναι, υπάρχουν φήμες για βιαιότητες της αστυνομίας, αν αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να είμαστε βέβαιοι αν οι φήμες αυτές αληθεύουν. Στην πραγματικότητα ό,τι έγινε έγινε με ευθύνη της αστυνομίας, όπως συμβαίνει και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Στη Νέα Υόρκη, για παράδειγμα, ορισμένοι αστυνομικοί κάνουν τα στραβά μάτια όταν κάποιος τραβάει βίντεο σε σημεία της πόλης όπου αυτό κανονικά απαγορεύεται. Άλλοι πάλι μπορεί να σε συλλάβουν έξω από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών χωρίς λόγο και αρνούνται να σου επιτρέψουν να ασκήσεις τα δικαιώματά σου (και ναι, όλα αυτά έχουν όντως συμβεί). Οι αστυνομικοί στη Μόσχα δεν διαφέρουν - κάποιοι είναι καλύτεροι από άλλους, ενώ κάποιοι άλλοι μοιάζουν να ψάχνουν για καυγά χωρίς να συντρέχει λόγος.

Αλλά ανεξάρτητα από όλα αυτά, όντως, έγιναν διαδηλώσεις. Έλα όμως που το βίντεο που θα δείτε παρακάτω, φίλοι μου, δεν είναι από αυτές.

Το κανάλι Fox News μας είπε με σοβαρό ύφος ότι τα πλάνα του από τις διαδηλώσεις ήταν όντως από τη Μόσχα. Αλλά σαν Μοσχοβίτισσα που είμαι, μια ματιά αρκούσε για να καταλάβω ότι αυτή δεν ήταν η πόλη μου. Πρώτα απ' όλα, οι τηλεφωνικοί μας θάλαμοι είναι γκρι-μπλε, και είναι ελάχιστοι στους δρόμους της πόλης. Και για να είμαι ειλικρινής, ούτε που θυμάμαι την τελευταία φορά που είδα δημόσιο τηλεφωνικό θάλαμο, πόσο μάλλον κάποιον να τον χρησιμοποιεί.

Δεύτερον, είναι και οι άνθρωποι στο φόντο. Εκείνο το νεαρό ζευγάρι κοντά στο κτίριο. Η γυναίκα φοράει τζην και μακρομάνικη μακό μπλούζα!

Μιλάμε για μήνα Δεκέμβριο, παιδιά. Μιλάμε για Ρωσία. Ξέρετε κανέναν εδώ που να είναι στα καλά του και να πήγε στο συλλαλητήριο της περασμένης εβδομάδας (όπου τις περισσότερες φορές, ο κόσμος είναι συνωστισμένος σε ομάδες και όχι έτσι σκόρπιος όπως στο βίντεο) με μπλουζάκι ανοιξιάτικο; Οι άνθρωποι εδώ φορούν ζεστά εσωτερικά φανελάκια, μπουφάν του σκι, καπέλα και γάντια - όλο τα αξεσουάρ του χειμώνα. Όλα όσα φαντάζεται ο υπόλοιπος κόσμος για το ντύσιμό μας βασίζονται στην πραγματικότητα. Και στη Μόσχα κάνει πολύ κρύο το Δεκέμβριο.

Αλλά ακόμα κι αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να σας πείσουν - και ειλικρινά, δεν θέλω να πιστέψετε απλώς τα λόγια μου - έχω ένα τελευταίο πειστήριο.

Θα σας κάνω τώρα να πείτε: "Μπα; Σαν Ελληνικά δεν μοιάζουν αυτά τα γράμματα;" και θα κάνετε διάνα. ΕΙΝΑΙ Ελληνικά. Και τι λέει εκείνη η φωτεινή επιγραφή; Λέει "Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος", με μεγάλα, όμορφα, χρυσά γράμματα. Φαίνεται πως στο κανάλι Fox δεν φτάνουν τα πραγματικά πλάνα από ρώσικα συλλαλητήρια. Ήθελαν να κάνουν και ΜΠΑΜ. Και αφού μπαμ δεν ακούστηκαν, γιαυτό σκέφτηκαν: "Και τι έγινε; Αστυνομικούς δεν δείχνουν να κυνηγούν τον κόσμο; Να και λίγες φωτιές, να και λίγο χάος. Σιγά μην καταλάβει κανείς τη διαφορά!" Έτσι άρπαξαν τα βίντεο από Αθήνα, έβαλαν μια λεζάντα που έλεγε "Ρωσία" από κάτω - και προτού πεις κύμινο, έτοιμο το πλάνο να καταναλωθεί οσωνούπω από χιλιάδες αχόρταγα μάτια...

Τι κρίμα που τα δελτία τους τα βλέπουν πάρα πολλοί σε πάρα πολλά μέρη... Σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Αφού την έχουν ξαναπατήσει και στο παρελθόν, δεν έχω καμιά ελπίδα ότι το πάθημα θα τους γίνει μάθημα. Αλλά έστω, ας προσπαθήσουν να το κάνουν για τους τηλεθεατές τους. Δεν έχουμε φοικόδεντρα στους δρόμους της Μόσχας και το όνομα του πρωθυπουργού είναι Putin και όχι "Puttin". Όσο για τα Αγγλικά τους, ο πληθυντικός του ουσιαστικού "protester ("διαδηλωτής") είναι "protesterS". Ας το έχουν υπ' όψιν τους για την επόμενη φορά που θα δοκιμάσουν κάτι παρόμοιο.

Εν τω μεταξύ, για την ιστορία, το βίντεο-μούφα το απέσυραν μερικές ώρες αφού το ρεπορτάζ του καναλιού Fox News δέχθηκε μπαράζ από κριτικές και ειρωνικά σχόλια από το ίδιο το αμερικανικό κοινό.


Πλάνο του Fox: Η Εθνική Τράπεζα στο Σύνταγμα



  • Δεν ξέρουν ούτε σε ποιούς χρωστάμε!!!
Η ανεπάρκεια των ελληνικών κυβερνήσεων δεν έχει τέλος… Το ελληνικό Δημόσιο αγνοεί ποιοι έχουν στην κατοχή τους τα ομόλογα που έχει πουλήσει. Έτσι, με απόφαση του υπουργείου Οικονομικών και του ΟΔΔΗΧ, το ελληνικό Δημόσιο θα καταβάλει ποσό ύψους 113.000 ευρώ στην κοινοπραξία Ελληνικά Χρηματιστήρια και Bondholder Communication Group, ως αμοιβή για να διερευνήσουν και να παρα­δώσουν μια λίστα που θα αναφέρει ποιοι είναι σήμε­ρα οι θεματοφύλακες και ποιοι ενδιάμεσοι κάτοχοι ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου.

Με τη λίστα αυτή, θα γίνει και η προετοιμασία της ανταλλαγής ομολόγων, στο πλαίσιο της εθελοντικής συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στη χρηματοδότη­ση του ελληνικού Δημοσίου.

Εκτός από την Ελληνικά Χρηματιστήρια, που κινείται στον χώρο της θεματοφυλακής και των συναλλαγών τίτλων, η αμερικανική Bondholder Communication επελέγη επειδή ειδικεύεται στην έρευνα και τη δια­χείριση της συμπεριφοράς των επενδυτών, και ειδι­κά των κατόχων ομολόγων.

Η κοινοπραξία θα παραδώσει λίστα με τους κατό­χους των ομολόγων, για να μάθουμε επιτέλους σε ποιους χρωστάμε.



Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανήκε στην κατηγορία των πολιτικών ηγετών που έχουν συνειδητοποιήσει ότι η διαχείριση της επικοινωνίας, της εικόνας και των συμβολισμών, αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για την μακροημέρευση στην εξουσία. Επειδή θα έχει προηγηθεί η μακροημέρευση στις καρδιές της κοινωνίας, έστω και ελλείψει αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης.

Στην πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε, επιχειρώντας να εξηγήσει όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στη Ρωσία, με την αντιπολίτευση να βγάζει στο δρόμο διαδηλωτές, αμφισβητώντας το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, και ζητώντας μετ’ επιτάσεως την επανάληψη της διεξαγωγής τους, ο «τσάρος» έδωσε επαρκείς ενδείξεις ότι δεν έχει απολέσει το feeling της ηγεμονίας.

Αφού λοιπόν υποσχέθηκε ότι θα τοποθετήσει κάμερες στα εκλογικά κέντρα, προκειμένου να μην υπάρξουν υπόνοιες νοθείας στις προεδρικές εκλογές του 2012, εξαπέλυσε επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, και συνολικά της Δύσης, κατηγορώντας τους για διαρκείς προσπάθειες παρέμβασης στα εσωτερικά θέματα της Ρωσίας.

Εκεί, μεταξύ άλλων, είπε μια μεγάλη αλήθεια, που εξηγεί εν πολλοίς και την παρεξηγημένη… legacy των Ηνωμένων Πολιτειών, αναφορικά με τις διεθνείς σχέσεις τους. Και την ισορροπία δυνάμεων στον πλανήτη, που ανά διαστήματα επιχειρούν να αναδιανείμουν.

«Οι ΗΠΑ δεν θέλουν συμμάχους. Θέλουν υποτελείς», ήταν η φράση του Βλαντιμίρ Πούτιν, που έμοιαζε βγαλμένη από τη ιστορική μνήμη και τη ζώσα πραγματικότητα. Αυτό είναι και το θεμελιώδες πρόβλημα της αμερικανικής διπλωματίας, που λειτουργεί διαβρωτικά σε εποχές οξυμένων κρίσεων, όπως είναι η σημερινή.

Αν η άλλη πλευρά του Ατλαντικού είχε διάθεση ειλικρινούς συνεννόησης και συνεργασίας, αν επένδυε στη σύνθεση ως πολλαπλασιαστική δύναμη προόδου για λαούς, κοινωνίες και έθνη, η διαχείριση της οικονομικής κρίσης θα ήταν πολύ ευκολότερη. Και φυσικά, αποτελεσματικότερη.


Δε θα δημιουργηθούν μόνο στην παραμεθόριο οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, όπως είπε στο Ελληνοαμερικανικό Συνέδριο ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, επιχειρώντας να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού ώστε να αποδεχθεί το άθλιο καθεστώς του σύγχρονου δουλεμπορίου από τα μονοπώλια.

Στόχος τους είναι να μετατραπεί ολόκληρη η χώρα σε μία Ειδική Οικονομική Ζώνη, δηλαδή σε μια ζώνη παράδεισο για τις επιχειρήσεις, αφού στις ΕΟΖ θα απολαμβάνουν ειδικό φορολογικό και νομικό καθεστώς, άθλιους μισθούς, ελαστικές εργασιακές σχέσεις και ό,τι άλλο επιθυμούν, στο όνομα της ενίσχυσης της απασχόλησης και της αντιμετώπισης της ανεργίας.

Μπορεί να ξεκινήσουν από την παραμεθόριο -ήδη η κυβέρνηση επεξεργάζεται σχέδιο για τη δημιουργία ΕΟΖ στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ενώ ο υπουργός ανέφερε ως παράδειγμα το Τριεθνές του Εβρου- αλλά θα επεκταθούν σε όλη τη χώρα, ακριβώς για τον ίδιο λόγο που δημιουργούνται στην παραμεθόριο: Για να αντιμετωπιστεί τάχα ο ανταγωνισμός από τις γειτονικές χώρες.

Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) Ν. Πέντζου που διαδέχθηκε τον υπουργό στο ίδιο βήμα:
«Τι θα πούμε στους επιχειρηματίες που έχουν ήδη επενδύσει; Να μετακομίσουν όλοι στις ΕΟΖ;».
Προκειμένου λοιπόν να μην μετακομίσουν όλοι στις ΕΟΖ, θα μετακομίσουν οι ΕΟΖ... Μόλις πριν λίγες μέρες εξάλλου η πλειοψηφία της περιφέρειας Πελοποννήσου με πρόταση του Π. Τατούλη ζήτησε τη δημιουργία ΕΟΖ στην περιοχή...

Οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες. Ο εργασιακός μεσαίωνας και η εξαθλίωση έρχεται πιο κοντά όσο δεν ανατρέπεται η εξουσία των μονοπωλίων.


Διαβάστε επίσης: ΕΟΖ, το σχέδιο υλοποίησης του κατακερματισμού της Ελλάδας


Ύποπτο παιχνίδι από τον ντίλερ της εισόδου μας στο ευρώ, που συμβουλεύει (εμπιστευτικά) τους πελάτες της να μη δεχτούν «κούρεμα»
Υποπτο χτύπημα στην ελληνική οικονομία, με απρόβλεπτες συνέπειες, κατάφερε η Goldman Sachs, συμβουλεύοντας τους πελάτες της να μην ανταλλάξουν τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που έχουν στα χέρια τους και να μην συμβάλουν έτσι στην ελάφρυνση του δημόσιου χρέους, οδηγώντας πιθανώς τη χώρα μας σε χρεοκοπία. Ο «ντίλερ» της εισόδου μας στο ευρώ γίνεται τώρα «άγγελος» της χρεοκοπίας, αποδεικνύοντας τον ύπουλο και αδίστακτο ρόλο που διαδραματίζει στις διεθνείς αγορές.

Η εμπιστευτική έκθεση, που έστειλε την Τετάρτη η αμερικανική τράπεζα σε επενδυτές και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και που παρουσιάζει η «κυριακάτικη δημοκρατία», υπονομεύει το πρόγραμμα ανταλλαγής του ελληνικού χρέους, το περίφημο PSI, το οποίο χαρακτηρίζει ευθύς εξαρχής «μη ελκυστικό». Η έκθεση επιβεβαιώνει τον βρόμικο ρόλο ενός οργανισμού, που η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» πρόσφατα χαρακτήρισε «πανευρωπαϊκή κυβέρνηση», προβάλλοντας τους δεσμούς που έχουν με την τράπεζα ο Μάριο Ντράγκι (ΕΚΤ), ο Μάριο Μόντι (Ιταλία) και ο Λουκάς Παπαδήμος.

Ο βασικότερος ίσως λόγος σχηματισμού της μεταβατικής κυβέρνησης υπό τον Παπαδήμο ήταν η έναρξη και η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων του PSI, της συμμετοχής δηλαδή των ιδιωτών στη μείωση του δημόσιου χρέους, με «κούρεμα» της τάξης του 50% των ομολόγων που έχουν στην κατοχή τους. Τώρα, έρχεται η Goldman Sachs να αμφισβητήσει αυτή τη διαδικασία, λέγοντας κατ’ ουσίαν στους ιδιώτες ότι αυτή η συμφωνία δεν είναι προς όφελός τους. Η ίδια τράπεζα, που συμμετείχε στο μαγείρεμα των στοιχείων για να μπούμε στην ευρωζώνη με το επίμαχο swap χρέους που πραγματοποίησε για λογαριασμό της Ελλάδας το 2001, τώρα παίζει το αντίστροφο παιχνίδι και στρώνει το έδαφος για την έξοδό μας από αυτή.

Στην έκθεση «Επικαιροποίηση για την Ελλάδα εν μέσω προβλημάτων του PSI», που εστάλη στους πελάτες της την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου το πρωί, ο αναλυτής της Goldman Sachs υπογραμμίζει ότι «το πρόβλημα βρίσκεται στην επιμονή σε 50% μείωση στην ονομαστική αξία (των ομολόγων) για τους κατόχους ομολόγων». «Σε συνδυασμό με την επιμήκυνση της ημερομηνίας λήξης τους», υποστηρίζει η τράπεζα, «αυτό οδηγεί σε απώλειες περισσότερο από 70%-75% για ένα μέσο ομόλογο».

Οδηγώντας μεθοδικά τους επενδυτές στην απόρριψη του PSI, η Goldman Sachs τούς λέει ότι «η ανταμοιβή για το ρίσκο του να συμμετέχει στη συμφωνία δεν μπορεί να είναι κάτι πολύ ελκυστικό για τους επενδυτές». Στη συνέχεια μπαίνει βαθύτερα στο ζουμί της ανάλυσής της, προτρέποντας τους κατόχους των περίφημων CDS (ασφάλιστρα έναντι κινδύνου χρεοκοπίας) να προτιμήσουν να μη δεχτούν το «κούρεμα» και να πληρωθούν από τα CDS, που θα ενεργοποιηθούν βέβαια μετά τη χρεοκοπία της Ελλάδας.

«Το κίνητρο για συμμετοχή είναι ακόμα μικρότερο για τους επενδυτές που έχουν αντισταθμίσει τον κίνδυνο με συμβόλαια CDS» γράφει χαρακτηριστικά η έκθεση. Ιδού, λοιπόν, η δεύτερη λύση που προτείνει η τράπεζα: «Το λιγότερο φιλικό προς τις αγορές σενάριο περιλαμβάνει μη εθελοντικές επιλογές». Επιλογές, δηλαδή, που με άλλα λόγια θα αναγκάσουν τους ομολογιούχους να δεχτούν το «κούρεμα» και θα οδηγήσουν τη χώρα μας πιθανότητα στη χρεοκοπία.

Δύο ακόμα σημεία της έκθεσης, πάντως, δεν πρέπει να ξεφύγουν της προσοχής μας. Το πρώτο είναι η επισήμανση ότι το ρίσκο να μην πάρει η Ελλάδα μία από τις επόμενες δόσεις παραμένει και το δεύτερο η πρόβλεψη ότι η ύφεση το 2012 θα είναι 4,1% και όχι 2,8%, που εκτιμά η κυβέρνηση.
Οπως έχει επανειλημμένα τονίσει ο γνωστός Γάλλος δημοσιογράφος Marc Roche, η Goldman Sachs χρησιμοποίησε την Ελλάδα πάνω κάτω ως πειραματόζωο όσον αφορά την προώθηση του διαβόητου swap, το οποίο στη συνέχεια πούλησε και σε άλλους πελάτες, από περιφερειακές τράπεζες σε Ισπανία και Γερμανία έως και πετρελαϊκές εταιρίες της Κίνας. Ο Roche είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η Τράπεζα - Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο». Κεντρικό σημείο αναφοράς σε αυτό είναι η υπόθεση της συγκάλυψης του ελληνικού χρέους μέσω του αμαρτωλού ομολόγου των Κώστα Σημίτη και Λουκά Παπαδήμου το 2001.

Σήμερα, η Ελλάδα είναι και πάλι το πειραματόζωο όσων παίζουν με τις ισοτιμίες των νομισμάτων, τα CDS και τα άλλα «παιχνίδια» που προσφέρει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.


Ένα από τα πρώτα άρθρα μου στα «Επίκαιρα», που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα, ήταν στις αρχές του Νοεμβρίου του 2009, με τίτλο «Θα κλείσει ο Γιώργος την “κερκόπορτα” που άφησε ανοιχτή η Ντόρα;». Θέμα εκείνου του άρθρου ήταν η προσφυγή των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και «κερκόπορτα» ήταν το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις Καραμανλή και Παπανδρέου δεν αποσύρθηκαν από την Ενδιάμεση Συμφωνία, όπως είχαν δικαίωμα, με αποτέλεσμα τον κίνδυνο καταδίκης της Ελλάδας. Ένας κίνδυνος που τώρα πια είναι πραγματικότητα.

Υπενθυμίζουμε ότι στις αρχές του 2008 η Αθήνα διασύνδεσε την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας. Ήταν ένας τρόπος να υποχρεώσει τα Σκόπια σ’ ένα συμβιβασμό, δεδομένου ότι μέχρι τότε η σλαβομακεδονική ηγεσία τηρούσε ανελαστική στάση. Η πολιτική «πρώτα συμφωνία και μετά ένταξη» ήταν ένας αποτελεσματικός μοχλός στα χέρια της ελληνικής διπλωματίας. Βρισκόταν, όμως, σε αντίφαση με την Ενδιάμεση Συμφωνία (1995), η οποία απαγορεύει στην Ελλάδα να εμποδίσει την ένταξη της FYROM σε διεθνείς οργανισμούς. Ας σημειωθεί ότι η Ενδιάμεση Συμφωνία έληξε το 2002 και συνέχισε να ισχύει επειδή καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει αποσυρθεί.

Εάν η Ελλάδα είχε αποσυρθεί από την Ενδιάμεση Συμφωνία, η προσφυγή των Σκοπίων στη Χάγη θα είχε ηθικο-πολιτικά ακυρωθεί. Υπογραμμίζουμε ότι η απόσυρση δεν θα είχε επιπτώσεις στις διαπραγματεύσεις για την ονομασία, δεδομένου ότι αυτές πραγματοποιούνται στη βάση της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας (1993). Επίσης, τα πρακτικά προβλήματα στις διμερείς σχέσεις θα διευθετούνταν, επειδή η μη διευθέτησή τους θα έβλαπτε πολύ περισσότερο τη FYROM απ’ ό,τι την Ελλάδα.

Πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, η Ελλάδα είχε πράγματι δηλώσει ότι θα ασκήσει βέτο. Τελικώς, όμως, δεν χρειάστηκε. Το γειτονικό κράτος έμεινε εκτός με συλλογική απόφαση της Συμμαχίας. Για εσωτερικούς λόγους, οι Καραμανλής και Μπακογιάννη δήλωσαν μετά τη Σύνοδο ότι η FYROM έμεινε εκτός λόγω ελληνικού βέτο. Το Διεθνές Δικαστήριο δεν είχε στα χέρια του τα πρακτικά της Συνόδου. Αποφάσισε με βάση το δημόσιο υλικό που προσκόμισαν οι δύο πλευρές, κι αυτό ήταν σε βάρος της Ελλάδας. Εξ ου και η καταδικαστική απόφαση με συντριπτική πλειοψηφία.

Η πολιτική «πρώτα συμφωνία και μετά ένταξη» έδωσε για πρώτη φορά στην Αθήνα το πλεονέκτημα. Οι Σλαβομακεδόνες είχαν πια λόγο να συμβιβαστούν. Δεν το έκαναν, επειδή είχαν τη βάσιμη ελπίδα ότι με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θα ξεφύγουν από τη μέγκενη. Η απόφαση του Δικαστηρίου τούς δίνει ένα ηθικο-πολιτικό πλεονέκτημα.

Απ’ όταν –Νοέμβριος του 2008– τα Σκόπια προσέφυγαν στη Χάγη, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωνε ότι έχει ισχυρά επιχειρήματα, γι’ αυτό και δεν ανησυχούσε για την απόφαση. Γιατί, όμως, διακινδύνευσε, αποδεχόμενο τη μετατροπή μιας πολιτικής διένεξης σε νομική διαμάχη, όταν μπορούσε να το αποφύγει; Η Ελλάδα έπρεπε να αποσυρθεί από την ουσιαστικά ημιθανή Ενδιάμεση Συμφωνία, όταν υιοθέτησε την πολιτική «πρώτα λύση και μετά ένταξη».

Η Μπακογιάννη υπερηφανευόταν για την απόφαση του Βουκουρεστίου, αλλά ως αρμόδια υπουργός άφησε ανοιχτή μία «κερκόπορτα». Το γιατί αυτή και ο Καραμανλής άφησαν εκτεθειμένη την Ελλάδα στον κίνδυνο μίας επώδυνης καταδικαστικής απόφασης δεν μπορούμε να το απαντήσουμε με σιγουριά. Κάποιοι κύκλοι στην Ελλάδα ίσως επικαλεστούν αργότερα την καταδικαστική απόφαση για να κλείσουν όπως όπως το θέμα. Το επιχείρημα είναι σαν να το ακούω: «Δεν βλέπετε ότι μας καταδίκασε και το Διεθνές Δικαστήριο; Ας δεχτούμε την πρόταση Νίμιτς, γιατί μπορεί και να το μετανιώσει»!

Είναι ενδιαφέρον το ότι οι Παπανδρέου και Δρούτσας συνέχισαν την ίδια πολιτική. Απέφυγαν επιμελώς να κλείσουν την «κερκόπορτα» που είχαν αφήσει ανοιχτή οι προκάτοχοί τους. Στην πραγματικότητα, και οι δύο κυβερνήσεις διέπραξαν ένα διά παραλείψεως εθνικό έγκλημα. Ας σημειωθεί ότι για την ελληνική διπλωματία της Μεταπολίτευσης, λόγω Ελληνοτουρκικών, η Χάγη έχει αποκτήσει μεγάλο ειδικό βάρος, που καθιστά την ήττα πιο επώδυνη, παρά την προσπάθεια των μανδαρίνων του υπουργείου Εξωτερικών να καλύψουν με γενικολογίες τις βαριές ευθύνες τους.

Κατά πάσα πιθανότητα, τα Σκόπια θα επιχειρήσουν με βάση την απόφαση μία διπλωματική αντεπίθεση, γεγονός που θα υποχρεώσει την Ελλάδα να καταναλώσει πολιτικό κεφάλαιο. Το μόνο που θα λειτουργήσει υπέρ της είναι ο φόβος της Δύσης ότι μια εθνική ταπείνωση των Ελλήνων μπορεί να πυροδοτήσει τη –λόγω κρίσης– συσσωρευμένη κοινωνική οργή. 


  • Του Χάρρυ Κλυνν
Αίμα ζητάνε κάθε φορά που έρχονται στην Ελλάδα τα ερπετά της Τρόικας! Ψυχές παίρνουν οι καριολοσαδιστοχαμουροξεκѠλιάρηδες!

Μιλάει αυτό το Δανέζικο γουρούνι ο Π. Τόμσεν και τα αίμα στάζει από τα χείλη του! Τελεσίγραφο με σκληρούς όρους έθεσε ο αξιωματούχος των τοκογλύφων στην ελληνική κυβέρνηση-ανέκδοτο, προκειμένου να επιστρέψει στην Αθήνα εντός του Ιανουαρίου και να υπογραφεί η σύμβαση για...
το νέο πακέτο χρηματοδότησης της χώρας. Πακέτο που, όπως λένε στην τρόικα, «δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο».

Επιθετικό κλείσιμο δημόσιων φορέων, σχολείων, νοσοκομείων, μείωση φαρμακευτικών δαπανών και δαπανών περίθαλψης και 40.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ζητά μεταξύ άλλων η τρόικα!

Έτοιμοι να κατεβάσουν ξανά τα παντελόνια τα ανδρείκελα, που το «ΟΧΙ» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους…

Η συνέχεια είναι γνωστή, τα 10 δις εξτρά που ζητάνε οι οι τοκογλυφονταβατζήδες δε μαζεύονται ούτε με σφαίρες, οπότε ξαναρχίζει το μαρτύριο της σταγόνας με την 7η δόση, την 8η δόση κοκ… μέχρι να μας καταντήσουνε πακιστανούς της Ευρώπης με 350 € βασικό μισθό!!!

Όλοι στο κόλπο της εξαφάνισης της Ελλάδας… Το δε κάθαρμα ο Καρατζαφύρερ μας λέει να δεχτούμε ακόμη και την εκπόρνευση των παιδιών μας αν μας το ζητήσει η Τρόικα! Τα δικά σου παιδιά να δώσεις προς εκπόρνευση ρε γελοίο φασιστοειδές… Ούστ φασιστόκοπρε…

Όσο για σένα A. Σαμαρά, που εξακολουθείς να το παίζεις εντός, εκτός και επί τα αυτά μέρη, έτσι και υπογράψεις τα μέτρα που τελεσίδικα θα καταδικάσουν τον ελληνικό λαό να ζήσει στην αθλιότητα της φτώχειας για πόσες ποιος ξέρει γενεές… Μη διανοηθείς να πατήσεις το πόδι σου στη Θεσσαλονίκη… Ο πρώτος που θα σε κράξει και θα σε γιαουρτώσει, θα είμαι εγώ!

Από harryklynn μοντάζ Γρέκι




Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων


​Συνεχώς καταφθάνουν δυσάρεστα νέα από την Αλβανία σχετικά με τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας ή ορθότερα Κοινότητας. Προ ολίγων ημερών το Συνταγματικό Δικαστήριο απαγόρευσε την αναγραφή της εθνικής καταγωγής επάνω στα πιστοποιητικά γεννήσεως. Άρα δεν έχουν δικαίωμα οι Βορειοηπειρώτες και γενικά οι Έλληνες όπου κι αν κατοικούν μέσα στην Αλβανία να δηλώνουν και να προβάλλουν το ότι ανήκουν σε μία εθνολογικά, ιστορικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά διακριτή κοινότητα. Οι Αλβανοί δικαστές ακολούθησαν την λανθασμένη λογική της Ελληνικής Αρχής για την Προστασία των Προσωπικών Δεδομένων, η οποία απαγόρευσε το 2000 την αναγραφή του θρησκεύματος στίς αστυνομικές ταυτότητες. Όμως τα δικαιώματα των μειονοτήτων δεν τα υπερασπίζεσαι όταν τις κρύβεις, αλλά όταν τις προβάλλεις. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή λογική, γι’ αυτό και η Ευρ. Ένωση ζήτησε κατά την πρόσφατη αλβανική απογραφή να μπορούν οι πολίτες να δηλώνουν –έστω και προαιρετικά –την εθνική τους καταγωγή και το θρήσκευμά τους.

​Κατά την απογραφή αυτή τελικά η Αλβανική κυβέρνηση άλλαξε το ερώτημα και αντί να ρωτούν οι απογραφείς «σε ποια εθνική κοινότητα ανήκετε;» (δηλαδή Έλληνας, Αλβανός, Μαυροβούνιος της Σκόδρας κ.α) κατέληξαν στο χλιαρό κι αλλοιωμένο ερώτημα: Σε ποια εθνοπολιτιστική ομάδα ανήκετε; Δεν είναι ακριβώς το ίδιο και γενικότερα η όλη λογική των κυβερνώντων ήταν η αποφυγή αναδείξεως του πραγματικού αριθμού των Ελλήνων. Πιστεύω ότι οι Βορειοηπειρώτες θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα για τον τόπο τους ώστε να μη θρηνήσουμε την ερήμωση και την απώλεια άλλης μιας πατρογονικής εστίας του Ελληνισμού. Όπως πολύ περισσότερα για την προστασία των ομοεθνών μας μπορούν να κάνουν οι κυβερνώντες στην Αθήνα.

​Παρά το κλίμα τρομοκρατίας που δημιουργείται κατά καιρούς εις βάρος των Ελλήνων της γειτονικής χώρας και παρά την επίσημη απόφαση της οργανώσεως ΟΜΟΝΟΙΑ να σαμποτάρει την απογραφή, τελικά μάθαμε ότι στην περιοχή Κορυτσάς αρκετές χιλιάδες Βλαχοφώνων Ελλήνων απογράφηκαν και δήλωσαν ξεκάθαρα ότι είναι Έλληνες. Δεν γνωρίζουμε πότε θα ανακοινωθούν και κατά πόσο θα «μαγειρευθούν» τα αποτελέσματα. Πάντως η παρουσία και η παρρησία των Ελληνοβλάχων στην επαρχία Κορυτσάς είναι σημαντική, διότι οι αλβανικές κυβερνήσεις αρνούνται ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας εκεί.

​Το Συνταγματικό Δικαστήριο των Τιράνων έχει χρησιμοποιηθεί και άλλη φορά για να υπονομεύσει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Προ δύο ετών κατήργησε ως αντίθετη με τα αλβανικά συμφέροντα τη συμφωνία για τη χάραξη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας. Αλλά και οι μεγάλες πολιτικές παρατάξεις, η Δεξιά του Σάλι Μπερίσα -τον οποίο ορθώς επέπληξε ο Αντώνης Σαμαράς- και οι Σοσιαλιστές του Έντι Ράμα, δείχνουν το κακόπιστο πρόσωπό τους με ποικίλους τρόπους κατά της Ελλάδος. Κυρίως δε με την ανακίνηση του ζητήματος των Μουσουλμάνων Τσάμηδων εγκληματιών πολέμου και των περιουσιών στη Θεσπρωτία που διεκδικούν οι απόγονο τους. Η Ελλάς μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών μεταναστών, έχει στηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας, έχει βοηθήσει καταλυτικά στην ομαλοποίηση της καταστάσεως μετά την εξέγερση των Καλάσνικοφ, με λίγα λόγια έχει κάνει πολλά και ουσιαστικά υπέρ των καλών ελληνοαλβανικών σχέσεων. Όμως η άλλη πλευρά απαντά με αχαριστία και συνεχή προκλητικότητα.

​Όλα αυτά βεβαίως δεν μπορούν να λυθούν από κυβερνήσεις τρίμηνης διάρκειας και ειδικού σκοπού. Χρειάζεται το συντομότερο να χαραχθεί μία νέα δυναμική εξωτερική πολιτική με έμφαση στα δικαιώματα των Ελλήνων της Βαλκανικής από μία κυβέρνηση που θα έχει νωπή την λαϊκή εντολή. Αντί να μιλούν τα Τίρανα για ανύπαρκτες μειονότητες ας στηρίξουμε επιτέλους τον Ελληνισμό της Αλβανίας.



Αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί συμπατριώτες,
Προδοσία στην οικονομία με εξουθένωση των κοινωνικά ασθενών λαϊκών τάξεων και ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών μονάδων της χώρας.

Προδοσία στην πολιτική ζωή με ανίερες συμμαχίες δήθεν αντιπολιτευομένων δυνάμεων, υφαρπαγή της ψήφου του λαού με ψευδείς προεκλογικές δηλώσεις και παραβιάσεις του Συντάγματος με την ανοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Προδοσία στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων που υπονομεύει την εθνική ακεραιότητα και θέτει σε κίνδυνο τη Θράκη, τη Μακεδονία, το Αιγαίο και την Κύπρο.

Προδοσία στην πνευματική υγεία του λαού με ανιστόρητες αλλοιώσεις της γλώσσας, της ιστορίας και κυρίως του ήθους των πολιτών που μεθοδεύεται από το σχολείο και συντηρείται από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ.

Αρχικά αγανακτήσαμε και διαδηλώσαμε με πορείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή. Σύντομα καταλάβαμε ότι με τη διαμαρτυρία ζητούσαμε από τους αιτίους της καταστροφής να μας σώσουν κατοχυρώνοντας τους στην εξουσία ενώ αυτοί αποδείχθηκαν ανίκανοι ηγέτες και υπάλληλοι ξένων αφεντικών.

Προσπαθήσαμε να συσπειρωθούμε για να αντιδράσουμε δυναμικά στην επιτελούμενη προδοσία και τότε φάνηκαν οι αδυναμίες μας. Δημιουργήθηκαν πολλές ομάδες, η κάθε μία με μονομερή αιτήματα, κυρίως οικονομικά, χωρίς πολιτική σκέψη, αδυναμία σύλληψης του συνολικού προβλήματος και κυρίως με δικό της αρχηγό επί καλάμου οχούμενο.

Μία προσεκτική ανάλυση των ομάδων αυτών δείχνει παντελή σύγχυση για θέματα τα οποία θα έπρεπε να αποτελούν τη στέρεα κοινωνική βάση μιας λαϊκής, πατριωτικής συσπείρωσης. Είναι διχασμένη ακόμη και η αντίληψη του ποίος είναι ο Έλληνας. Αμφισβητούν την καταγωγική του ταυτότητα, τη γλωσσική του συνέχεια, την ιστορική του διαδρομή, διαγράφοντας τα 1500 χρόνια της ορθόδοξης ρωμιοσύνης, κυρίως δε αμφισβητούν τις αρχές της παιδείας του όπως είναι οι έννοιες της πατρίδας, της θρησκείας, της οικογένειας, της αρετής, της φιλοπονίας και της αυτοθυσίας υπέρ του κοινού καλού.

Οι έννοιες αυτές ναι μεν αμαυρώθηκαν από μερικά ακραία στοιχεία θεούσηδων, χουντικών και ρουφιάνων, αλλά κυρίως καπηλεύθηκαν και διαστρεβλώθηκαν από αριστερούς, άθεους, μέλη μυστικών οργανώσεων, διαφωτιστές τάχα προοδευτικούς και νεοταξικούς εθνομηδενιστές. Προσωπικά πιστεύω ότι οι μόνες δυνάμεις που μπορούν τη στιγμή αυτή να σώσουν το έθνος είναι οι φορείς του Ελληνορθόδοξου πνεύματος μακριά όμως από δωδεκαθεϊστές ειδωλολάτρες, ρασιοναλιστές διαφωτιστές και εκκοσμικευμένα εκκλησιαστικά ιερατεία.

Για να μπορέσουν όμως οι δυνάμεις αυτές να είναι αποτελεσματικές πρέπει να οργανωθούν με ένα σκοπό, να καταλάβουν την εξουσία του τόπου. Δύο είναι οι τρόποι ανάκτησης της εξουσίας, η επανάσταση και η εκλογική αναμέτρηση μέσω του καλώς ή κακώς υπάρχοντος εκλογικού συστήματος, όσο και αν έχει υποβαθμιστεί.

Η ίδια η πνευματική κατάσταση και κοινωνική δομή του λαού μας αποκλείει την επανάσταση και επομένως μία εκλογική νίκη παραμένει ο μόνος τρόπος για την ανατροπή της φαυλοκρατίας και την ανάδειξη των ανθρώπων που θα αναλάβουν την τύχη του έθνους μας, σε αυτή την ιστορικά κρίσιμη στιγμή. Οι παρασύροντες τον λαό δηλώνοντας ότι δεν διεκδικούν την εξουσία και δεν συνιστούν πολιτικό κόμμα είτε είναι πλάνοι ή οι ίδιοι είναι πλανεμένοι. Χρειάζονται 150.000 ψήφοι μόνο για να μπει ένα κόμμα στο Κοινοβούλιο και πολύ περισσότεροι εάν θέλει να επιρρεάσει τα πολιτικά πράγματα.

Καλώ όλες τις πολιτικές ομάδες που συμφωνούν σε ένα ελάχιστο πολιτικών όρων να συσπειρωθούν σε μία εκλογική τουλάχιστον συνεργασία. Οι προτεινόμενοι όροι είναι.

· Απονομιμοποίηση και τιμωρία της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος.

· Παύση πληρωμών προς τους δανειστές μας (Moratorium) και αναδιαπραγμάτευση του χρέους βάσει του διεθνούς δικαίου με απαίτηση των Γερμανικών αποζημιώσεων.

· Εξασφάλιση της μακρόπνοης οικονομικής μας επιβίωσης με επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, όσο η Ευρώπη παραμένει μία αρένα οικονομικού ανταγωνισμού χωρίς κοινό προϋπολογισμό και κοινή δημοσιονομική πολιτική.

· Υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας έναντι άπληστων γειτόνων, πλουσίων αρπακτικών και πτωχών, επιλεκτικά αλλόθρησκων, εισβολέων, καθώς και υπεράσπιση της καταγωγικής, γλωσσικής, ιστορικής, και πολιτιστικής ταυτότητας του λαού μας που βασίζεται στην Ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση.

· Σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης και ριζική αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη για τη λειτουργία μίας πραγματικής Δημοκρατίας.

Η προτεινόμενη συσπείρωση δεν σημαίνει την υπαγωγή μιας ομάδας σε μία άλλη αλλά, την πολιτική και εκλογική τους συνεργασία εφόσον συμφωνούν στους παραπάνω όρους. Τη στιγμή αυτή δεν προέχει το θέμα του αρχηγού και ο καλλιεργούμενος μύθος για την αναζήτηση του μεγάλου αρχηγού μόνο απογοήτευση και ηττοπάθεια δημιουργεί. Το πρόσωπο αυτό θα αναδειχθεί μετά την εκλογική νίκη όταν ο ίδιος ο λαός θα το έχει υποδείξει μεταξύ των μελών της συσπείρωσης που θα διαλέξει να τον αντιπροσωπεύσουν στη νέα Βουλή.

Σήμερα τα μέσα προβολής είναι εχθρικά και οι δαπάνες εκλογικής εκστρατείας είναι δυσβάστακτες για ένα μη χρηματοδοτούμενο κόμμα εκτός κοινοβουλίου. Ο λαός όμως περιμένει τον φορέα της νέας πολιτικής πρότασης που θα εναντιωθεί στο σύστημα όχι μόνο για να το καταρρίψει και να το τιμωρήσει αλλά κυρίως να οδηγήσει τον τόπο σε ένα καθεστώς κοινωνικής δικαιοσύνης, εθνικής ανεξαρτησίας, οικονομικής ανάκαμψης, υλικής ευημερίας και πνευματικής ολοκλήρωσης.

Πατριώτες ας αφήσουμε τους εγωισμούς μας και τις επαναστάσεις μας για προσωπική δικαίωση. Επιβάλλεται να ενωθούμε άμεσα σε μία εκλογική τουλάχιστον πανελλήνια συσπείρωση, η Ελλάδα ελπίζει αλλά οι καιροί ου μενετοί.

Μαζί με τη φτώχεια που σα μαύρη δολερή υγρασία κατατρώει την υγεία, τη φαντασία για το μέλλον, την ψυχική ισορροπία, τους δεσμούς με την πραγματική ζωή χιλιάδων, μυριάδων οικογενειών στον τόπο μας, αλλά και σ' άλλες πολιτισμένες τάχα μου, ανεπτυγμένες λεγόμενες κοινωνίες, έρχεται και η πενία των λέξεων. Φυλακίζεται η σκέψη στην ανάγκη. Η υγρασία της σαπίλας γίνεται μούχλα. Η μουσική της γλώσσας τραυματισμένη απ' την ανυπαρξία σάλιου, χάνεται σε ήχους στριγγούς, σαν κι αυτούς που βγάζει ακέρωτο δοξάρι σερνάμενο κουρασμένα πάνω σε υπερτεντωμένες χορδές.

Εκείνο το έλασμα το αόρατο, το θαύμα που δένει τη σκέψη με τη γλώσσα, το κορμί με το μυαλό, την ιδέα με την εικόνα, τον άνθρωπο με το Λόγο, τσαλακώνεται. Ερχεται και μαζεύει, σα να κουρνιάζει σε χαράκωμα την ώρα του χαλασμού. Πατάει κι απάνω του η οργή, ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία, η ευθύνη. Τι να σου κάνει η ομορφιά της γλώσσας, η ποιητική των λέξεων, η καλλονή της σκέψης που έχοντας περάσει κι απ' την καρδιά κι απ' το στομάχι, ξεδιπλώνεται με το καμάρι του επεξεργασμένου πρωτογενούς υλικού. Ασχήμυνε θεόρατα ο τρόπος που μιλάμε. Φτώχυνε η γλώσσα, έχασε τη φυσική της ποίηση. Τσιγκούνικα βιομηχανοποιήθηκε σε τυποποιημένες εκφράσεις, ικανές να μας συντηρήσουν προσωρινά στην αγέλη των δήθεν επικοινωνούντων, των ευρισκόμενων σε κοινό χωρόχρονο μέσα στον ξεχειλωμένο κόσμο των αφόρητων προβλημάτων.

Απ' τη γωνίτσα μου εδώ, ταμπουράκι ελευθερίας, έχω σκιαχτεί. Οχι απ' τη συνηθισμένη ομοιογενή γλώσσα, ή καλύτερα το γλωσσάρι της επίσημης έκφρασης που θεωρείται και η μόνη των καιρών. Εννοώ ό,τι γράφεται και μιλιέται στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στις διαφημίσεις, στις αφίσες, στο κοινοβούλιο, στις δηλώσεις των προβεβλημένων ηγετών κι ενός λαού κομπάρσου και ντεκόρ.

Εχω σκιαχτεί, συντρόφια μου, απ' την αλλοίωση της καθημερινής γλώσσας. Της καθημερινής επικοινωνίας. Απ' τη μηρυκαστική προσέγγιση της έκφρασης ακόμα και των πιο προσωπικών κι ανθρώπινων πραγμάτων. Γέροι, νέοι, παιδιά, άντρες, γυναίκες, ξεκούραστοι ή κουρασμένοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κοντινοί, προσιτοί ή και μακρύτεροι, μία κοψιά ο λόγος τους. Δίχως έκπληξη. Δίχως αιφνιδιασμό. Δίχως κόπο που να φαίνεται στο αποτέλεσμα ότι έχει καταβληθεί για να εκφραστούν. Οι ίδιες λέξεις, στο ίδιο περιβάλλον φράσεων, με την ίδια ιεράρχηση, τον ίδιο χρωματισμό φωνής, με την ίδια σημασία τονισμένη. Μιλάμε και γράφουμε σήμερα σε μια ράγα πάνω, σε μια γραμμή παραγωγής λέξεων και φράσεων λες και πετάμε αυτόματα απ' το στόμα μας μια σειρά από πώματα. Ομοιόχρωμα, ομοιόμορφα, ομοιομεγέθη. Πώματα - πτώματα στ' αλήθεια.

Κι ύστερα μέσα στην αφόρητη γραμμή μιας ισοπεδωμένης και ανεπαρκούς εκφραστικά και δημιουργικά γλώσσας, με την ψευδαίσθηση επικοινωνίας επί του περιεχομένου κι όχι περί τον τύπο της, μια βρισιά, μια κραυγή, μια άναρθρη οιμωγή, ένα ουρλιαχτό τραβάει την προσοχή, στρέφει εκτός ουσίας το πάθος των πασχόντων. Και καταλήγει να σφραγίζει μ' ένα πώμα βουλοκέρι κάθε ψήγμα ομορφιάς απ' τους λίγους εκείνους που δεν φοβούνται μήπως μιλήσουν έξω απ' τη νόρμα των καιρών και λίγο σκοτίζονται για το τι κατάλαβε ο τεμπέλης με τα κλειστά μάτια, τα βρώμικα αυτιά και την ξεφούσκωτη από αίμα κι οξυγόνο ανθρώπινη καρδιά.

Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Λες σε δυο τρεις που συναντάς, ως απάντηση στο κλασικό τι κάνεις, «κουράζομαι, αλλά έχει μια λιακάδα σήμερα που μου δρόσισε το νου κι αντέχω καλύτερα». Θα σε κοιτάξουν σα να παλάβωσες. Αν ακούσουν κιόλας. Υστερα το βλέπεις πως σε θεωρούν κάναν πλούσιο, κάνα λαμόγιο, που έχει την πολυτέλεια να παρεκκλίνει απ' τη γλωσσική μιζέρια των ημερών. Στην άλλη εκδοχή παίρνεις χάπια και είσαι αλλού. Τραβηγμένο; Μπορεί. Κατ' οικονομία της επεξήγησης.

Αυτή όμως θαρρώ είναι, εκτός από οδυνηρό απότοκο της κρίσης των πάντων στις μέρες μας, μια πολύ επικίνδυνη φτώχεια. Είναι μια νοητική και συναισθηματική κι αισθητική πενία αυτοκτονική. Θα μας κοστίσει όσο δεν κοστίζει το ...χρέος. Είναι σα να ξεπουλάμε τον πλούτο των προσώπων, υπαρξιακό γνώρισμα - κόσμημα, στους άθλιους βιομήχανους της ζωής - νούμερο που συσκευάζεται και πωλείται σε κονσέρβες για καπιταλιστικά κτήνη που τρέφονται με ανθρωπόμαζα. Η γλώσσα είναι όπλο, συντρόφια μου. Ωραίο αμφίστομο μαχαίρι, στολισμένο με τέχνη και πετράδια δουλεμένα στα ορυχεία των καιρών. Φορτωμένο πάθη, εγκλήματα, σωτηρίες και ιδέες περασμένες από λάβες και αμόνια και ποταμούς ιδρώτα. Είναι ρυτίδα που χαράσσεται στο πρόσωπο των θεών και τους υποχρεώνει να μοιραστούν την αθανασία τους μαζί μας. Τα θεριά θέλουν να αυτοχειριαστούμε. Ξεσκονίστε το. Καθαρίστε το. Γυαλίστε το. Κι άφοβα φορέστε το στη ζώνη. Αμα υπάρχει εκεί το εγχειρίδιο, η κάμα, η λάμα γλώσσα, η ζώνη δε γίνεται ποτέ χαλκάς κι η απόκριση ποτέ αλυσίδα του νου.


Η συζήτηση για παράταση του βίου της κυβέρνησης είναι κουραφέξαλα. Γιατί εξυπηρετεί μόνο τις πολιτικές σκοπιμότητες ορισμένων κομμάτων και ορισμένων προσώπων και όχι τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και της οικονομίας.

Εξυπηρετεί υπό προϋποθέσεις και τους δανειστές που θα μπορούν μέσα από ένα πολυδιασπασμένο σχήμα να συνεχίσουν «κυβερνούν» την Ελλάδα και να επιβάλλουν τις αποτυχημένες και υφεσιακές συνταγές τους. Εξυπηρετεί και όσους επιχειρηματίες καλοβλέπουν το ενδεχόμενο να μην υπάρξει αυτοδυναμία ώστε με ένα νέο κόμμα στο κέντρο και την συμμετοχή του σε κυβέρνηση συνεργασίας να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της .

Γιατί όμως η παράταση της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν εξυπηρετεί τη χώρα και ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες της Ελλάδας;

Είναι η ολοκλήρωση της ανταλλαγής των ομολόγων και η υλοποίηση της νέας δανειακής σύμβασης άμεσα ώστε να έχει επιτευχθεί η εκταμίευση της πρώτης δόσης του νέου δανείου πριν τελειώσει το δεύτερο δεκαήμερο του Μαρτίου. Κι αυτό γιατί τότε λήγει ένα μεγάλο πακέτο ομολόγων και αν η Ελλάδα δεν έχει τα χρήματα για να το καλύψει, τότε θα κηρύξει στάση πληρωμών και θα χρεοκοπήσει.

Άρα, το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου, για την αποτροπή της χρεοκοπίας, θα ολοκληρωθεί, θέλοντας και μη, πριν τα τέλη Φεβρουαρίου. Αλλιώς τα χρήματα δεν θα μπουν στο ταμείο έγκαιρα και η χώρα θα καταρρεύσει. Για να προσφέρει λοιπόν στην πατρίδα η κυβέρνηση Παπαδήμου, θα πρέπει να έχει κάνει τη δουλειά της πριν τα τέλη Φεβρουαρίου. Κι ύστερα μπορεί να προκηρύξει εκλογές.

Να δώσει τη σκυτάλη σε μια εκλεγμένη και νομιμοποιημένη κυβέρνηση για να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα που θα έχει την έγκριση του ελληνικού λαού. Για να μπορέσουν οι ψηφοφόροι, οι Έλληνες πολίτες, να επιλέξουν ποιοι θα είναι οι 300 που θα τους εκπροσωπούν στη Βουλή. Να επιλέξουν κυβερνήτη και να στείλουν σπίτι τους όσους θεωρούν υπεύθυνους για την σημερινή κατάσταση.

Ποιοί όμως και γιατί δεν θέλουν τις εκλογές;

Εκλογές δεν θέλει ο Γ. Παπανδρέου για να λησμονήσουν όσο είναι δυνατόν οι πολίτες τη θητεία του.
Για να συνεχίσουν να κονταροχτυπιούνται οι υπουργοί του για τις ευθύνες, να ανταλλάσσουν κατηγορίες ... και ο ίδιος να βρίσκεται έξω από το «κάδρο.» Κι όσο πιο αργά πάει στις κάλπες το ΠΑΣΟΚ, με μια τεχνοκρατική κυβέρνηση να αναλαμβάνει το κόστος των προηγούμενων επιλογών, τόσο πιο ήπια αντιμετώπιση θα μπορούσε να έχει από τους ψηφοφόρους.

Εκλογές δεν θέλει ο Καρατζαφέρης. Γιατί τα ποσοστά του, από τότε που μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου πέφτουν. Γιατί πάντα οι κινήσεις του ήταν ταυτισμένες με τις σκοπιμότητες του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί πιστεύει ότι έτσι θα ψαλιδιστεί η προοπτική αυτοδυναμίας της ΝΔ και το κόμμα του θα έχει πιο σημαντικό ρόλο την επόμενη των εκλογών. Και τέλος γιατί υπηρετεί τις εντολές της διαπλοκής που θα ήθελε χρόνο μέχρι τις εκλογές για να δημιουργηθεί το λεγόμενο κόμμα «Παπαδήμου»

Εκλογές δεν θέλει η Διαμαντοπούλου αλλά ούτε κι ο Μόσιαλος. Γιατί λειτουργούν ως πολιορκητικοί κριοί μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί σχεδιάζουν συνεργασία με τον Φλωρίδη , τις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της ΔΗΜΑΡ και θέλουν να συμπαρασύρουν δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ μαζί τους. Αλλά για να το πετύχουν αυτό χρειάζονται χρόνο ώστε να γίνει μακρά συζήτηση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και «κεντροαριστεράς».

Εκλογές δεν θέλουν κι ορισμένοι μέσα στη ΝΔ είτε γιατί προσβλέπουν σε μια υπουργοποίηση είτε για να παραμείνουν υπουργοί και κυρίως όσοι «βλέπουν» το πολιτικό τους μέλλον μέσα σε ένα νέο κόμμα, το κόμμα «Παπαδήμου» όπως επικράτησε να αποκαλείται. Τα στελέχη αυτά είναι συνδεδεμένα με την Ντόρα Μπακογιάννη και εκτιμούν ότι με μια συνεργασία μαζί τους μπορούν πιθανότατα να εξασφαλίσουν μια καλύτερη θέση μέσα στο νέο σχήμα «Παπαδήμου».

Κατά των εκλογών λοιπόν είναι ο Παπανδρέου και όλοι οι μνημονιακοί πολιτικοί της χώρας. Καρατζαφέρης, Διαμαντοπούλου,. Μόσιαλος, Φλωρίδης, εκσυγχρονιστές της ΔΗΜΑΡ , Μπακογιάννη και μνημονιακοί της ΝΔ. Όλοι αυτοί πλην του Παπανδρέου φιλοδοξούν νε συναντηθούν σε ένα νέο κόμμα και θέλουν χρόνο για να το πετύχουν. Και φυσικά η διαπλοκή που βρίσκεται πίσω από αυτό το σχέδιο προπαγανδίζει ανελέητα την παράταση της θητείας του κ. Παπαδήμου.
Ποιοι θέλουν τις εκλογές;

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν παρασύρεται από το ενδεχόμενο να εκτεθεί ακόμη περισσότερο το μνημονιακό μπλόκ ή να καθαρίσει το κόμμα του από τους υπονομευτές που καλοβλέπουν ένα νέο κόμμα Παπαδήμου. Επιμένει για το χρόνο των εκλογών γιατί πιστεύει ότι κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς λαϊκή εντολή και θεωρεί ότι η δική του συνταγή θα πετύχει.

Ο Βενιζέλος δεν επιθυμεί να χρεωθεί νέα μέτρα και θέλει να μπει άμεσα στη κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Ήδη αποκήρυξε τα όσα συνέβησαν πριν το Μνημόνιο και το κατέστησαν αναγκαίο και θέλει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του υπουργού για να μπορεί πιο εύκολα να αποτινάξει από πάνω του ευθύνες για την πορεία της χώρας.

Ο Λοβέρδος και ο Ραγκούσης έκαναν την έκπληξη τις τελευταίες ημέρες. Διαχώρισαν την θέση τους από τους άλλους δύο της τετράδας του ΠΑΣΟΚ και σε αντίθεση με Μόσιαλο και Διαμαντοπούλου, έθεσαν θέμα εκλογών το Μάρτιο. Γιατί θέλουν να προχωρήσουν άμεσα οι διαδικασίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και δεν σκοπεύουν να συμβάλουν στην διάσπαση του για να ωφεληθεί ένα νέο κεντρώο κόμμα.

Εκλογές δηλαδή θέλουν: Ο Α. Σαμαράς και η ΝΔ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ δεν επενδύουν στην διάσπαση του για να προκύψει καινούργιος πολιτικός σχηματισμός με άρωμα Σημίτη και Μητσοτάκη και με φόντο τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες.

Πουθενά σε όλους αυτούς τους κομματικούς η προσωπικούς σχεδιασμούς δεν υπεισέρχονται οι πραγματικές ανάγκες της χώρας. Μόνο οι μικροκομματικές επιδιώξεις καθορίζουν τις κινήσεις των παικτών που επιδιώκουν την παράταση της θητείας του κ. Παπαδήμου. Ούτε καν ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος δεν έχει μιλήσει για παράταση της θητείας του.

Παλαιότερη επίσκεψη του ΓΑΠ σε ΜΚΟ

Εκατομμύρια μοίραζε το υπουργείο Εξωτερικών στις ΜΚΟ το 2010 την ώρα που ο Παπανδρέου μας έλεγε ότι δεν υπάρχουν λεφτά η χώρα ασφυκτιούσε από το Μνημόνιο και ο ελληνικός λαός πλήρωνε με αίμα την λιτότητα που επέβαλαν ο ίδιος και το ΔΝΤ (που το έφερε ο ίδιος).

Δείτε στη συνέχεια τις χρηματοδοτήσεις για το 2010. Όπως αποκαλύπτει σήμερα το ΠΑΡΟΝ από το 2000 έως το 2010 κατασπαταλήθηκαν σε 431 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) 115.388.814 ευρώ (κάπου τέσσερα δις. δραχμές) δημοσίου χρήματος. Τα περισσότερα δόθηκαν το 2003, ήτοι 18.095.076 ευρώ! Ο ΓΑΠ ήταν υπουργός Εξωτερικών από τον Φεβρουάριο του 1999 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2004 και ανέλαβε ξανά το 2009.

Στην σχετική λίστα ξεχωρίζει η ΜΚΟ της μητέρας του πρωθυπουργού, Μαργαρίτας Παπανδρέου (ΚΕΔΕ – Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη) με 929.510 συνολικά, την περίοδο 2000-2007.

Ποιοι χρηματοδοτήθηκαν το 2010 όταν η Ελλάδα ασφυκτιούσε στο Μνημόνιο;

-Οικουμενική: 328.895 ευρώ. Είναι η ΜΚΟ του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

-Οικολογική και Πολιτιστική Εταιρεία Μουσικών Συγγραφέων και Καλλιτεχνών Θράκης / Βόσπορος – Πολιτιστική Συνεργασία: 277.000 ευρώ.

-Ελληνοαλβανικός Σύνδεσμος Φιλίας «Σωκράτης»: 186.911 ευρώ.

-Κέντρο Αναπτυξιακής Συνεργασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας: 156.485 ευρώ. Είναι η ΜΚΟ του Πανελλήνιου Συλλόγου Εξαγωγέων.

-Δίκτυο για τη Δημοκρατία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (ΔΙΔΗΝΕ): 144.000 ευρώ.

-Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες: 139.694,77 ευρώ

-Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ανθρωπιστικής Ανάπτυξης (HUMANET): 108.320 ευρώ. Με έδρα τα Γιάννενα.

-Ιάσων – Εθελοντική Οργάνωση Αειφορίας Περιβάλλοντος: 99.941,50 ευρώ. Έδρα Αθήνα, πρόεδρος Γιάννης Λάτσιος.

-Νερό για τον άνθρωπο και την ειρήνη: 89.604,89 ευρώ. Δραστηριοποιείται κυρίως στη Συρία και το Ιράν, ενώ συμμετέχει σε γκαλά για τον Γκάντι.

-ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων: 70.000 ευρώ.

-Ανθρωπιστική και Ευρωπολιτιστική Ανάπτυξη και Συνεργασία: 51.183,71 ευρώ. Δραστηριοποιείται κυρίως στην Αίγυπτο.

-Μία Γη: 51.000 ευρώ. Με έδρα τον Βόλο παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στην υποσαχάρια Αφρική.

-Κέντρο Ανάπτυξης και Εκπαίδευσης Ευρωπαϊκή Προοπτική: 45.000 ευρώ.

-Δίκτυο Εμπειρογνωμόνων Αθήνας ANCE: 43,724,37 ευρώ. Προωθεί την δημοκρατία, την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού και των νέων, την ενσωμάτων των ευπαθών κοινωνικών ομάδων στην αγορά εργασίας κ.λπ. σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Πρόεδρος ο καθηγητής Γιώργος Παυλίδης.

-Ακαδημία Τηλεπικοινωνιών Νοτιοανατολικής Ευρώπη «ΙΝΑ»: 37.087,05 ευρώ. Είναι πρωτοβουλία του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βόρειας Ελλάδας και συμμετέχουν οι εταιρείες: ΣΒΒΕ, ΟΤΕ, INFOQUEST, HELLASCOM, NOKIA, ALTEC, INTRACOM, VODAFONE, FORTHNET.

-Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής: 31.902,67 ευρώ. Προωθεί την διεθνή συνεργασία και εκπαίδευση για την προστασία του περιβάλλοντος με αντιπροσώπους σε 137 χώρες. Ιδρύθηκε από την Αγνή Βλαβιανού Αρβανίτη.

-Ινστιτούτο Αειφορικής Ανάπτυξης και Διαχείρισης Φυσικών Πόρων (ΙΝΦΥΠΟ): 30.000 ευρώ.

-Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΠΑΔ): 22.247,56 ευρώ.

- Ίδρυμα Ορμύλια «Παναγία η Φιλανθρωπινή»: 18.000 ευρώ. Υλοποιεί προγράμματα προληπτικής ιατρικής κατά του καρκίνου του μαστού και της μήτρας, ενώ, εκτός από το δημόσιο, το ίδρυμα Ορμύλια έχει χρηματοδοτηθεί και από την οικογένεια του εφοπλιστή Χατζηπατέρα. Το έχει επισκεφθεί η σύζυγος του Ρώσου προέδρου Μεντβέντεφ και έχει βραβευτεί από τον πρέσβη των ΗΠΑ Ντάνιελ Σπέκχαρντ.

-Έλληνες Εθελοντές: 15.000 ευρώ. Έγινε γνωστή από την παρουσία της δίπλα στην φυλή των Καλάσσα στο Πακιστάν που ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Μέγα Αλέξανδρου.

-Φιλόπτωχος Αδελφότης Κυριών Κομοτηνής: 11.107,21 ευρώ. Το 2008 διοργάνωνε 3ήμερες εκδρομές στην Κωνσταντινούπολη και 7ήμερες στη Ρωσία και ο τότε υπουργός Γιώργος Πεταλωτής, επικέντρωσε διά αντιπροσώπου «τη συμβολή της αδελφότητας στην επίτευξη της κοινωνικής συνοχής, που τόσο έχουμε ανάγκη και σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία».

Που πήγαν τα λεφτά;

Όπως επισημαίνει το ΠΑΡΟΝ κανείς δεν ξέρει που πήγαν τόσο λεφτά, τελικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι φάκελοι της πρώτης τριετίας πολτοποιήθηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο επί κυβέρνησης Σημίτη (2000-2002)! Από την άλλη μεριά στο διάστημα που πέρασε στελέχη της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών έχουν πλέον συνταξιοδοτηθεί ή μετακινηθεί σε άλλες υπηρεσίες! Και αυτό σημαίνει ότι ο έλεγχος δεν είναι πλήρης, από την στιγμή που δεν εξετάσθηκαν οι υπάλληλοι που είχαν χειριστεί τις χρηματοδοτήσεις των ΜΚΟ. Άσε που κανείς δεν παρακολουθούσε που πήγαιναν τα λεφτά και πως τα ξόδευαν οι ΜΚΟ.Δηλαδή, γύρευε τι ακριβώς έχει συμβεί, τι μεγάλο φαγοπότι έχει πέσει.

Όπως σημειώνει ο ορκωτός λογιστής που έκανε τον έλεγχο στα προγράμματα ΜΚΟ, που χρηματοδοτήθηκαν τα έτη 2000-2002, « εντοπίζονται μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ των καταγραφέντων ποσών και των πραγματικών πληρωμών. Οι αποκλίσεις αυτές στη στατιστική βάση της ΥΔΑΣ εμφανίζονται στα στοιχεία που αφορούν τα έτη 2000 έως και 2008. Για τα έτη 2009-2010 δεν σημειώνονται αποκλίσεις». Σ’ άλλο σημείο του πορίσματος, σημειώνεται ότι «εμφανίζονται να έχουν λάβει πολύ μεγαλύτερα ποσά οι εμπλεκόμενες ΜΚΟ»!


Όπως έχουμε γράψει κι άλλη φορά το φαινόμενο «ΜΚΟ αλά ελληνικά» είναι δημιούργημα του Γιώργου Παπανδρέου. Η ιστορία με τις ΜΚΟ ξεκίνησε όταν ο Γ.Παπανδρέου έγινε υπουργός Εξωτερικών και άρχισε να χρηματοδοτεί ΜΚΟ φίλων, συνεργατών και συγγενών με υπέρογκα ποσά και χωρίς καμία διαφάνεια. Όταν στο πλαίσιο διαφόρων ρεπορτάζ που έγιναν την τελευταία δεκαετία, ρωτήθηκαν πρέσβεις και πρόξενοι για την ύπαρξη ό όχι του έργου που παρουσιάζουν στα χαρτιά οι ΜΚΟ που εμφανίζονται να δρουν στις χώρες που αυτοί υπηρετούν, εκείνοι απαντούσαν ότι δεν είχαν ποτέ καμία γνώση αλλά και καμία δυνατότητα ελέγχου. Δηλαδή, 12 χρόνια μετά, κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που πήγαν όλα αυτά τα εκατομμύρια που έφυγαν από τα ταμεία του ΥΠΕΞ. Σύμφωνα με στοιχεία που συζητήθηκαν στην Βουλή στο μεγάλο “πάρτι” που είχε στηθεί με τις “χρυσές” ΜΚΟ την εξαετία 1999 – 2004 μοιράστηκαν 68.971.978 ευρώ

Ποιοι βρίσκονται πίσω από τις ΜΚΟ που χρηματοδοτούσε το ΥΠΕΞ επί Γ.Παπανδρέου; Συνήθως πρόσωπα που του είναι αρκετά οικεία. Νόμιμο; Ναι. Ηθικό; Μένει να απαντηθεί.

Στις ΜΚΟ που χρηματοδοτούνταν υπάρχουν ονόματα όπως αυτό της μητέρας του Μαργαρίτας Παπανδρέου, της συμβούλου του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Αντιγόνης Δημητριάδη, του πρώην συμβούλου του Γρηγόρη Βαλιανάτου, του Άλεξ Ρόντου, του Χάρη Παμπούκη, του φίλου του Χάρη Παμπούκη Σπύρου Φλογαίτη, του πρώην δημοσιογράφου της «Εξόρμησης»Κώστα Τζεβελέκου, του φίλου του και πρώην προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βόρειας Ελλάδας, Νίκου Ευθυμιάδη, του Γιάννη Μπουτάρη, της Μαρίας Δαμανάκη….και πολλών άλλων.

Μία απλή ανάγνωση εξάλλου των ονομάτων των ιδρυτικών μελών των ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν, καταδεικνύει ότι πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Γ.Παπανδρέου, ή του πολιτικού του μηχανισμού. Οι ΜΚΟ φαίνεται να έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην εδραίωση και στην άνοδό του στο πολιτικό σύστημα.

Όταν πριν από 12 περίπου χρόνια η Μαργαρίτα Παπανδρέου έλεγε ότι ο Γιώργος θα γίνει πρωθυπουργός, όλοι χαμογελούσαν και θεωρούσαν ότι ως μάνα «δικαιολογείται να λέει μια κουβέντα παραπάνω». Σε μια μητέρα, όταν μιλά για το παιδί της, της συγχωρείται ακόμα και η αμετροέπεια.

Όταν αργότερα, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που είδαν το φως της δημοσιότητας, η μητέρα του τού έλεγε ότι πρέπει να αξιοποιήσει το όνομά της δυναστείας Παπανδρέου και να αρχίσουν να συγκεντρώνουν χρήματα, και πάλι δε δώσαμε σημασία.

Τελικά η Μαργαρίτα και ο Γιώργος Παπανδρέου είχαν σχέδιο, που δούλεψε ρολόι (κι εξακολουθεί)..



  • Η αντιμετώπιση ενός ωμού εκβιασμού και τα εργαλεία ανάκαμψης
  • Καταρρίπτουμε τα τρομοκρατικά επιχειρήματα, διώχνοντας τον φόβο με όπλο τη γνώση
Είναι εντυπωσιακό οτι το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας του τόπου επιμένει στο ίδιο μονοπάτι των μέτρων, της ύφεσης και του "σεβασμού" της υπογραφής της Ελλάδος στο μνημόνιο. Το ισχυρό επιχείρημα στην παρούσα φάση (δεν θα είναι για πολύ ακόμη) είναι το " ή συνεχίζουμε την ίδια πολιτική" δηλαδή τον φαύλο κύκλο: Μέτρα - ύφεση - Νέα Μέτρα, ή "πτωχεύουμε και χάνονται οι καταθέσεις μας."
Εαν δεν υπακούσουμε φυσικά θα... κοπεί η γη στα δύο, ο nibiru θα μας στείλει ξανά στις σπηλιές οι εξωγήινοι θα μας απαγάγουν και θα μπούμε σε άλλη διάσταση.
Εκτός οτι αυτό είναι ωμός εκβιασμός προς τον μέσο Έλληνα, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που χρησιμοποίησε το καθεστώς για να επιβάλει τις νεοταξικές - αντιλαϊκές πολιτικές του.
Δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά του να πληρώνομαι με 200 ευρώ μισθό -γιατί ο μισθός εκεί πάει- από τον να μην λάβω ούτε ένα ευρώ, στην περίπτωση που θα χρεωκοπήσουμε (όπως μας λένε). Απολύτως καμία. Τουλάχιστον με το δεύτερο επανεκκινείς την οικονομία σου, έχεις ελπίδες ανάκαμψης διοτι ο συγκεκριμένος δρόμος -έστω μετά από πολλές διαδικασίες- οδηγεί στην ανάπτυξη.
Το γιατί θα αναλυθεί αργότερα.
Στον αντίποδα ποιος μπορεί με 200 ευρώ να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις: ρεύμα, βενζίνη, αποπληρωμή φόρων, ενοικίων και να αποκτήσει το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή;
Η Απάντηση σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι όχι. Το αντίθετο θα έλεγα... Όλα αυτά θα μπορεί να τα έχει με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.
Βεβαίως θα έχει κόστος, αλλά µικρότερο από την καταστροφή που φέρνει η τρέχουσα πολιτική.
Περιληπτικά, η έξοδος από το ευρώ θα µας βγάλει από την παγίδα της ΟΝΕ, θα τονώσει την εγχώρια παραγωγή και τις εξαγωγές, θα επιτρέψει την ανάκτηση ελέγχου στα εργαλεία οικονοµικής πολιτικής.
Βραχυπρόθεσμα ίσως να είναι ένα μικρό οικονοµικό σοκ, αλλά προσφέρει την προοπτική ταχείας ανάκαµψης και αποτελεί την μόνη ελπίδα. Μια εθελούσια "έξοδος" της Ελλάδας από το Ευρώ "ακυρώνει" όλες τις απάτες τους. Ακυρώνει όλα τα κέρδη, τα οποία ονειρεύονταν τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Δεν χρειάζεται καν να δώσει μάχη,για να επιτύχει τη σωτηρία της η πατρίδα μας.
Ενα τέτοιο ενδεχόμενο άλλωστε προβλέπεται και από την νομισματική Ένωση στο άρθρο 50 της συνήθηκης της ΟΝΕ. Το Χρέος είναι προϊόν διαφθοράς, άρα είναι παράνομο και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο έχουμε κάθε δικαίωμα να αρνηθούμε την πληρωμή του. Έχουμε το δίκειο με το μέρος μας...
Το διεθνές, το Ευρωπαϊκό και το Εθνικό δίκαιο με το μέρος μας.

Σύμφωνοι αλλά δεν θα μπορούμε να δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές

Πολύ σωστά! Όμως ούτε τώρα μπορούμε! Και ούτε θα έπρεπε τόσο πολύ να ανησυχούμε για τον αν θα έχουμε την δυνατότητα να λαμβάνουμε δάνεια με τοκογλυφικό επιτόκιο εως και 13%, διότι τα εν λόγω χρήματα δεν χρησιμοποιούνται για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας ή για την αποπληρωμή συντάξεων και μισθών του δημοσίου τομέα, ούτε και για την ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης. Τα περισσότερα (πάνω από το 90%) χρησιμοποιούνται για αποπληρωμή παλαιότερων δανείων και δυσβάσταχτων τόκων. Μόνο για το 2011 η Ελλάδα θα πληρώσει για τόκους συνολικά 18 δις ευρώ.
Τραγικό την στιγμή που για την παιδεία μας δίνουμε περίπου 1 δις. Συνολικά λοιπόν τα τελευταία 15 χρόνια έχουμε πληρώσει 265 δισ. ευρώ σε χρεωλύσια και 156 δισ. σε τόκους, σύνολο 422 δισ.!
Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί η Ελλάδα πάσχει σε θέματα παιδείας, ή κριτική σκέψης. Τα υπόλοιπα ποσά (10%) των δανείων πηγαίνουν σε εγχώριους "προαγωγούς", μεγαλοεργολάβους, που τις περισσότερες φορές κοστολογούν ένα έργο (το οποίο έχουν πάρει με απευθείας ανάθεση) 3ις φορές επί της πραγματικής του αξίας (Αττική οδός, Μετρό, Δημόσια έργα). Φυσικά δεν ξεχνάμε τους καναλάρχες, τα εξοπλιστικά προγράμματα και τα κομματικά ταμεία. .

Θα χάσουμε τις καταθέσεις μας σε περίπτωση αποχώρησης από το Ευρώ
Καταρχάς οι καταθέσεις μας έχουν κάνει ήδη φτερά, δεν υπάρχουν και δεν μπορεί να τις εγγυηθεί κανένας ευρωπαϊκός μηχανισμός. Είναι καθαρά μια λογιστική εγγραφή που δεν έχει κανένα αντίκρυσμα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι μόνο το 5% των καταθέσεων υπάρχει σε πραγματικό χρήμα.
Αυτό λοιπόν που θα σώσει τις καταθέσεις μας είναι μαζί με την έξοδό μας από το ευρώ, είναι η ταυτόχρονη εθνικοποίηση των τραπεζών (των 5 μεγαλυτέρων) με πρώτη την τράπεζα της Ελλάδος.
Αυτό θα καθησυχάσει τους καταθέτες, θα υπάρχει πραγματικό χρήμα καθώς -εφόσον εμείς θα το τυπώνουμε- και με την ταυτόχρονη διαγραφή χρεών των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η οικονομία θα έχει την δυνατότητα να αναπτυχθεί ταχύτατα.
Απαραίτητη προυπόθεση είναι να υπάρχει ο έλεγχος ροής κεφαλαίων για δύο βασικούς λόγους:
1ον Να μην μπορούν να "φεύγουν" μεγάλα ποσά από την ελληνική οικονομία και το τραπεζικό σύστημα... και
2ον Οι μεγαλοκαταθέτες που έστειλαν τα αγνώστου προέλευσης χρήματα σε Αγγλία Ελβετία και Αμερική να μην μπορούν να τα επιστρέψουν στην Ελλάδα, παραμόνο εαν φορολογηθούν αυστηρά.

Δεν θα Μπορούμε να εισάγουμε πετρέλαιο
Καταρχάς όπως πρώτος είπε ο Φίλος μου ο Καζάκης η εθνικοποίηση των ΕΛΠΕ (Ελληνικά πετρέλαια) θα ρίξει την τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου κατά 50%. ¨Οσον αναφορά το πως θα το εισάγουμε, το πρόβλημα αντιμετωπίζεται (αρχικά) με διακρατικές συμφωνίες που μπορεί η Ελλάδα να πραγματοποιήσει με διάφορες χώρες όπως για παράδειγμα με την Ρωσία.
Η Ρωσία για όσους δεν ξέρουν, επιθυμεί διακαώς την συνεργασία σε πολλά επίπεδα με την Ελλάδα με ορισμένα ανταλάγματα φυσικά. Ένα από αυτά είναι διέλευση των πλοίων της στο Αιγαίο. Αυτό θα της δώσει μια δυνατότητα να ισχυροποιηθεί στην Μεσόγειο μιας και τώρα οι ΗΠΑ έχουν τα δικά τους προτεκτοράτα στην περιοχή.
Ας μην ξεχνάμε οτι η Ελλάδα είναι πλούσια σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα. Έχουμε την δυνατότητα με ειδικά πλοιάρια -τα λεγόμενα ship drills- να αντλήσουμε πετρέλαιο άμεσα (1-2 χρόνια) από το αιγαίο ή το Ιόνιο αν προτιμάτε και να το διοχετεύσουμε στην αγορά! Είναι γνωστό ότι Οι Εφοπλιστές Μαρινάκης - Κωστόπουλος, έχουν ήδη παραγγείλει τα συγκεκριμένα πλοία ειδικού τύπου.

Δεν θα μπορούμε να εισάγουμε πρώτες ύλες φάρμακα και τρόφιμα
Υπάρχουν ιστορικά δεδομένα οπού άμεσα η τοπική οικονομία σπεύδει να καλύψει τα "κενά" που δημιουργούνται απο ελλείψεις εισαγομένων προϊόντων δημιουργώντας πρωτοφανή ανάπτυξη. Με μικρές βιοτεχνικές μονάδες στην αρχή, και ανάπτυξη τους στην συνεχεία. Η τρομοκρατία περί στάσεως πληρωμων και αλβανοποιησεως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ, στάση πληρωμών υπάρχει ΚΑΙ ΤΩΡΑ που είμαστε στο ευρω, για την δε αλβανοποίηση απλά κοιτάξτε γύρω σας...

Η Ελλάδα θα αναγκαστεί να γυρίσει στην παραγωγή άμεσα διότι και μεγάλη ανάγκη θα υπάρχει για τρόφιμα και προϊόντα αλλά και τα ευρωπαϊκά κονδύλια (που κατέστρεψαν την Ελληνική παραγωγή) θα έχουν καταργηθεί.
Φυσικά και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα προϋποθέτει την προεργασία και τον προσεκτικό σχεδιασμό στο μεγάλο εγχείρημα τουλάχιστον 6 μηνών. Όσον αναφορά τις πρώτες ύλες, μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε άμεσα με διακρατικές συμφωνίες (αρχικά) και φυσικά με την επιστροφή στην παραγωγή, που θα βοηθήσει πάρα πολύ στην αύξηση των θέσεων εργασίας.
To ότι υπάρχει μεγάλος φόβος για τα τρόφιμα και τα φάρμακα οφείλεται στο γεγονός οτι η οικονομία της Ελλάδας είναι καρτελοποιημένη και αλυσοδεμένη με τα διάφορα trust που λυμαίνονται τα λεφτά των φορολογουμένων.
Είναι οι ίδιες πολυεθνικές που χρηματοδοτούν τα 2 μεγάλα κόμματα (και ορισμένα μικρά) για να επιλέγουν ξένα προϊόντα ξένες εταιρίες και όχι εγχώριες.
Γι αυτό και οι τιμές είναι ανεξέλεγκτες. Κάθε μήνας που περνάει στην Ελλάδα έχουμε σχεδόν 8% αύξηση των τιμών των προϊόντων την στιγμή που η μισθοί μειώνονται και οι φόροι αυξάνονται. Το άδικο έιναι οτι στην Ε.Ε. ο μέσος όρος αύξησης τιμών είναι 2%.
Γιατί στην Ελλάδα λοιπόν τέτοια μεγάλη διαφορά;
Γιατί η Ελλάδα έχει γίνει το πιόνι των πολυεθνικών και των διαφόρων trust που ελέχουν αποκλειστικά τις εισαγωγές των προϊόντων;
Μήπως τελικά η είσοδός μας στην ζώνη του ευρώ βοήθησε κάποιους να βγάλουν πολλά χρήματα στις πλάτες των Ελλήνων καταναλωτών;
Μήπως για να εισάγει ασύστολα Γερμανικά προϊόντα, (που πριν αδυνατούσε καθώς η δραχμή το περιόριζε) ή να διαλύσει την εγχώρια παραγωγή της και να γίνει καταναλωτής των πολυεθνικών;
Άρα θα ελέγξουμε το εξωτερικό εμπόριο με σπάσιμο των μονοπωλίων και ταυτόχρονη επιδότηση (με αυστηρούς όρους) των τοπικών επιχειρήσεων και τον τοπικών αγροτών - παραγωγών.
Δεν είναι τυχαίο οτι το σχεδόν το 70% του αγροτικού προϊόντος διαμορφώνεται απο τον μεγαλέμπορα και τον μεσάζοντα. θα μπορούσε κάλλιστα να δημιουργηθεί μια κρατική φαραμακευτική εταιρία που θα προχωρεί σε συμφωνίες με χώρες όπως η Βενεζουέλα, σε περίπτωση που αντιμετωπίσει πρόβλημα με τις συγκεκριμένες υποθέσεις.
Αυτό θα έχει αποτέλεσμα όχι μόνο την επιστροφή στην παραγωγή αλλά και την πτώση των τιμών που οδηγεί στην ανακούφιση του ελληνικού νοικοκυριού. Υπάρχει η δυνατότητα - και αυτό θα είναι πολύ αναγκαίο- εταιρείες όπως η ΙΚΕΑ, η Makro, η Lidl, η Aldy, η Carrefour, η Media Markt, η Praktiker, η Jumbo, η Leroy Merlin, που είναι οι "πλατφόρμες" του νέου εμπορικού ιμπεριαλισμού να τους δώσεις οικονομικά αντικίνητρα, να τους ελέξεις αυστηρά καθώς εξάγουν πάνω απο 500 εκ ευρώ την εβδομάδα και είναι υπεύθυνες για την καταστροφή των τοπικών επιχειρήσεων.
Είναι "άρματα", τα οποία μονοπωλούν την παγκόσμια αγορά και άρα εισπράττουν τη μερίδα του λέοντος στα παγκόσμια κέρδη.
Αν η ελληνική οικονομία —εξαιτίας της σημερινής της κακής οικονομικής κατάστασης— αναγκαστεί να υποχωρήσει στο επίπεδο της Δραχμής, όλες αυτές οι εταιρείες θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την αγορά της.

Ανακεφαλαίωση:

1)Σπας το μονοπώλιο πολυεθνικών και των διαφόρων trust που λεηλατούν την αγροτική οικονομία.
2)Τσακίζεις τον μεσάζοντα
3) Χρηματοδοτείς (με αυστηρούς όρους) την αγροτική οικονομία
4) Προχωράς σε ανταλλαγή προϊόντων (φάρμακα-τρόφιμα με άλλες χώρες μέχρι να ανατάξεις την αγροτική παραγωγή σε περίπτωση που αυτό κριθεί αναγκαίο.

Τουρισμός:

Η Ελλάδα θα γίνει ξανά ανταγωνιστική χάρη στην δραχμή. Αυτό θα γιατί θα είναι λίγο πιο φθηνή από το δολλάδιο αλλά κυρίως γιατί θα είναι μια χώρα που παράγει δικά της προϊόντα με το μοναδικό της κλίμα στον πλανήτη, τα πανέμορφα νησιά της και την ιδιαίτερη θέση της. Όπως και να το κάνουμε είμαστε φιλέτο. Η θέσεις εργασίας θα αυξηθούν κατακόρυφα καθώς οι ελληνικές επιχειρήσεις που θα έχουν ανασάνει από τα διαγραμμένα χρέη και την μείωση της φορολογίας, θα έχουν μπει σε νέα βάση. Η Κρήτη, η Κέρκυρα, η Ρόδος ή η Μύκονος μπορεί στη φαντασία του κόσμου να είναι παραμυθένια νησιά, αλλά στην οικονομία της αριθμητικής είναι μορφές κεφαλαίου. Κεφαλαίου μεγάλης οικονομικής απόδοσης, η οποία είναι μετρήσιμη. Όμως, όταν κάτι είναι μετρήσιμο, είναι ταυτόχρονα και συγκρίσιμο. Άρα η Κρήτη, η Κέρκυρα και τα άλλα τα νησιά στον "Πλανήτη" της οικονομίας εκτός από όμορφοι τουριστικοί προορισμοί είναι και γίγαντες του κεφαλαίου, όπως είναι η Siemens, η Coca-Cola ή η Heinz. Εαν το αντιληφθούν οι έλληνες πολίτες αυτό και εκμεταλευτούν τον αέρα και τον ήλιο της χώρας, τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Όποιος κατέχει αυτό το κεφάλαιο (νησιά), δεν κινδυνεύει στον αγώνα της επιβίωσης. Αυτό είναι το πρόβλημα κάποιων. Το κεφάλαιο της Μεσογείου. Το καλύτερο και πιο αποδοτικό κεφάλαιο δίπλα στην πλουσιότερη αγορά του Πλανήτη. Αυτή είναι η δύναμη της Μεσογείου. Η Μεσόγειος εισπράττει ό,τι υπάρχει —είτε πολύ είτε λίγο— στις τσέπες του κόσμου, ενώ η παραγωγή εισπράττει μόνον όταν υπάρχει οικονομική λειτουργία.

Έχουμε την ιστορία με το μέρος μας

Τραγική ειρωνία.. Ο δικτάτορ Μεταξάς, να αντιστέκεται στου δανειστές και εν συνεχεία η Ελλάδα να αθωώνεται στο Διεθνές δικαστήριο. Ενώ οι σημερινοί μας "δημοκράτες" να μην τολμούν να θέσουν σε δημοψήφισμα την παραμονή της Ελλάδος το ευρώ ή ακόμα και την δυνατότητα επιλογής του λαού όσον αναφορά την επιβολή της δανειακή σύμβασης στη χώρα μας που παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα στους δανειστές. Δεν τόλμησαν να μιμηθούν την κυβέρνηση Μεταξά και προτίμησαν να σκύψουν το κεφάλι κεφάλι στους δανειστές, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες περί ύπαρξης σχεδίου διάλυσης της χώρας.

Η ιστορία έχει ως εξής: Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυνέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο διεθνές δικαστήριο με την κατηρορία οτι η Ελλάδα αρνείται να αποπληρώσει τα χρέη της. Η τότε Ελλάδα απάντησε το αυτονόητο, το νόμιμο και ισχυρό επιχείρημα (που απο τότε πολλές χώρες το χρησιμοποίησαν εκτός από την δική μας). Η Ελλάδα αρνείται να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας! Το Διεθνές δικαστήριο το 1938 δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ.

Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν είναι η πολιτική βούληση και η ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, για να γίνουν πράξη γενναίες αποφάσεις σαν κι αυτή.

Προσοχή
Η Άρνηση πληρωμών πρέπει να γίνει μονομερώς και χωρίς καμία συμφωνία ή διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας.

Η Στάση πληρωμών έχοντας την ίδια κυβέρνηση, θα οδηγήσει πολύ σύντομα στην χρεωκοπία ξανά!

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει επιστροφή στην δραχμούλα του Σημίτη αλλά σε μια δραχμή που θα ελέγχεται και τα τυπώνεται από το Ελληνικό κράτος και όχι μια ιδιωτική τράπεζα όπως η Τράπεζα της Ελλάδος ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην προκειμένη περίπτωση

Η ΕΕ. και διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κάτω απο μυστικές διαβουλεύσεις με την Ελληνική κυβέρνηση, επεξεργάζονται την επιστροφή στην δραχμή ως κατοχικό νόμισμα με μια τεράστια υποτίμηση που θα θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την λεγόμενη Ράλικη Δραχμή, οπού χρειαζόσουν 1000 δραχμές για μια φρατζόλα ψωμί. Αυτού του είδους την δραχμή δεν την θέλουμε και πρέπει να την ξεχωρίζουμε από το εθνικό νόμισμα που προτείνουν όλοι οι ανεξάρτητοι οικονομολόγοι και αναλυτές επι του θέματος.

Στους ηλίθιους που μας λένε ότι εαν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα θα έρθουν και θα μας αγοράσουν τζάμπα, απαντάμε: Εσείς δεν είστε που λέγατε ότι εάν βγούμε απο το ευρώ θα καταστραφεί η ευρωζώνη και θα αφανιστεί το ευρώ; Άρα πως θα μας αγοράσουν; Και δεύτερον (και σοβαρότερον επιχείρημα) προφανώς και πρέπει να υπάρξει έλεγχος της ροής κεφαλαίων και της αυστηρής φορολόγησης της ροής των κεφαλαίων ή ακόμα και έλεγχος του πόθεν έσχες των χρημάτων.

Υπάρχει και συνέχεια...

Το χειρότερο λοιπόν σενάριο για τους Γερμανούς, που βρίσκονται από πίσω τους και μας απειλούν με αποβολή από το Ευρώ— είναι να ζητήσει η ίδια η Ελλάδα αφού πραγματοποιήσει μονομερώς στάση πληρωμών και έξοδό από τη ζώνη του Ευρώ στη συνέχεια να δρομολογήσει τις διαδικασίες για την είσπραξη των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την Γερμανία. Για αυτό αναφέρουμε συνεχώς την ανάγκη ύπαρξης μιας Πατριωτικής πολιτικής ηγεσίας, που θα προτάξει τα συμφέροντα του λαού και με αυτόν τον τρόπο θα αποδώσει και ένα είδος (λιγοστής) δικαιοσύνης προς τα πρόσωπα που υπέφεραν την περίοδο της κατοχής. Διοτί... "λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει".

Ελπίζουμε να αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε τι ακριβώς είναι αυτό που τρομοκρατεί τους τραπεζίτες... τους Eβραιαμερικάνους της goldman sachs οι οποίοι κινούν τα παγκόσμια νήματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τι είναι αυτό που τους αναγκάζει να βάζουν Γερμανούς, Γάλλους και Αμερικανούς να "προσφέρονται" να βοηθήσουν την Ελλάδα. Τους τρομάζει μια παγκόσμια νομισματική κρίση, η οποία μπορεί να εμφανιστεί από μια ελληνική νομισματική "εκτροπή". Μια κρίση, η οποία θα είναι ολέθρια, αν το "πετυχημένο" αρχικό παράδειγμα της Ελλάδας το ακολουθήσουν κι άλλοι …Πολλοί άλλοι, εφόσον το Ευρώ έχει σχεδιαστεί για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κρατών και τραπεζιτών και όχι τα συμφέροντα λαών της Ευρώπης.