Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Δεκ 2013

Συνέντευξη που παραχώρησε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ της Ελλάδος, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, στην συνεργάτιδα της εφημερίδας - και παλιότερα επιτυχημένη ανταποκρίτρια στην Αθήνα-   Νουρ Μπατούρ. δημοσιεύει σήμερα στον σαλόνι της εφημερίδας της η τουρκική εφημερίδα   Sabah.

Ο τίτλος της συνέντευξης εστιάζει στο Κυπριακό: «Να επιλύσουμε το Κυπριακό και να ανοίξουμε έναν νέο ορίζοντα».
 

Στον υπότιτλο σημειώνει: «Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ της Ελλάδος, κ. Βενιζέλος, ένα μήνα πριν την Προεδρία, μίλησε στην Sabah και έκανε έκκληση για λύση στην Κύπρο. Ο κ. Βενιζέλος είπε: '‘Έχουμε ανάγκη από την Ευρωπαία Τουρκία’'». Βεβαίως δεν έμεινε μόνο σε αυτά: Μιλά για το πως βλέπει το ενδεχόμενο ενός Ελληνοτουρκικού πολέμου, τον Γιωργο Παπανδρέου, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Αλέξη Τσίπρα, το Αιγαιο , τους χειρισμούς του στα Οικονομικά, την κρίση στην Ελλάδα  κλπ κλπ

H πλήρης μετάφραση της συνέντευξης:

Συναντηθήκαμε με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης της Ελλάδος και ΥΠΕΞ, κ. Βενιζέλο, που ανέλαβε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ πριν από 4 μήνες και συνέστησε με τον Αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αντώνη Σαμαρά, κυβέρνηση, στο γραφείο του στο ΥΠΕΞ. Συζητήσαμε μαζί του τόσο το Κυπριακό όσο και το μέλλον του Αιγαίου καθώς επίσης και την οικονομική και πολιτική κρίση στην Ελλάδα. Ο κ. Βενιζέλος, ακόμα και για τα πιο ευαίσθητα θέματα, καμία φορά απάντησε γελώντας.

Ο κ. Βενιζέλος, λέγοντας «τώρα είναι καιρός πλέον για νέο βήμα», αναφέρθηκε στο νέο στόχο ως εξής: «Η συνέχιση της προσέγγισης φέρει ζωτική σημασία. Βρισκόμαστε σε άκρως εποικοδομητικές σχέσεις. Βεβαίως και έχουμε γνωστά προβλήματα που έχουν να κάνουν με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Υπάρχουν, το βάρος της ιστορίας, οι παρεξηγήσεις και άλλα προβλήματα. Όμως στρατηγική μας επιλογή είναι η προσέγγιση και συνεχίζουμε με επιτυχία με τους διαύλους διαλόγου που είναι ανοιχτοί. Οι Τούρκοι και Έλληνες επιχειρηματίες βλέπουν το Αιγαίο ως μία θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας. Το Αιγαίο έχει γίνει μία αγορά τουρισμού. Στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο έχουμε κοινές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις. Εδώ και 13 χρόνια είμαστε οπωσδήποτε στο σωστό δρόμο. Αυτό είναι δική μας στρατηγική επιλογή».

Η λέξη πόλεμος έγινε ιστορία


Ρώτησα τον κ. Βενιζέλο «εάν τώρα πλέον η λέξη πόλεμος έχει θαφτεί στην ιστορία». Γελώντας είπε «Είναι μεγάλη αντίφαση να γίνεται λόγος για πόλεμο μεταξύ δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ, ενός μέλους της ΕΕ και ενός υποψηφίου στην ΕΕ». Και συνέχισε «η προοπτική Ευρώπης της Τουρκίας είναι για μας μία στρατηγική επιλογή. Μοιραζόμαστε μία κοινή τύχη. Έχουμε ανάγκη από μία Τουρκία σταθερή, ανεπτυγμένη, Ευρωπαία και που δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξάγει προβλήματα. Όταν έγινα ΥΠΕΞ πήγα πρώτα στην Κύπρο και στη συνέχεια στην Άγκυρα. Πραγματοποιήσαμε με τον Νταβούτογλου πολύ ξεκάθαρες και εποικοδομητικές συνομιλίες. Οι Ατατούρκ και Βενιζέλος άνοιξαν την περίοδο της ειρήνης μετά από τον πόλεμο. Τώρα θα πρέπει, χωρίς πόλεμο, να εγκαθιδρύσουμε την ειρήνη. Και το Casus Belli δεν έχει πλέον νόημα. Έχουμε για τις δύο χώρες οικονομική προοπτική και όχι μόνο στα θέματα Αιγαίου και υφαλοκρηπίδας».

Ο Βενιζέλος τόνισε ότι το πιο δύσκολο θέμα στις σχέσεις είναι «η Κύπρος» και για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο έκανε μία νέα έκκληση στην Άγκυρα: «η πραγματοποίηση των απαιτούμενων βημάτων στην Κύπρο είναι κάτι το σημαντικό για την κοινή μας τύχη και το κοινό μας μέλλον. Η λύση είναι άκρως σημαντική για το όραμα ΕΕ της Τουρκίας, για το μέλλον της ανατολικής Μεσογείου, για την εύθραυστη Μέση Ανατολή και για τον αραβικό κόσμο. Εάν βρούμε την τελική λύση θα κλείσουμε μία ιστορική περίοδο και θα ανοίξουμε νέο ορίζοντα».

Ρώτησα στον κ. Βενιζέλο «πως θα σπάσει το αδιέξοδο που βιώνεται μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν». Ο κ. Βενιζέλος υποστήριξε, δυνατά,  την πρόταση του «Ελληνοκύπριου» προέδρου (σ.σ. όπως αναφερει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας) για το άνοιγμα του λιμένα της Αμμοχώστου έναντι των Βαρωσίων και είπε «Το κεφάλαιο είναι άκρως σημαντικό για την ανάπτυξη και την εξέλιξη. Μετά το πρώτο βήμα που θα γίνει με τα Βαρώσια και την Αμμόχωστο, όλοι θα είναι έτοιμοι να συζητήσουν άλλες ιδέες. Θα συναντηθούμε και εμείς με τους διαπραγματευτές. Είμαστε έτοιμοι να συναντηθούμε στην Αθήνα με το διαπραγματευτή της τουρκικής κοινότητας, που είναι ένα κομμάτι της συμφωνίας του 1960. Εάν δεν κάνουμε το πρώτο βήμα, δε μπορούμε να αλλάξουμε την ατμόσφαιρα».

«Το δικό μου είναι ένα ρεαλιστικό όνειρο»

Υπενθύμισα στον κ. Βενιζέλο αυτούς που υποστηρίζουν ότι με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τους «Ελληνοκυπριους»(σ.σ. όπως αναφέρει την Κυπριακή Δημοκρατία) χάθηκε μία ιστορική ευκαιρία. Ο κ. Βενιζέλος είπε ότι ήταν «μία δημοκρατική διαδικασία» και πρόσθεσε «Στο περιεχόμενο του σχεδίου είχε γίνει αποδεκτό ότι το δημοψήφισμα είναι το τέλος του χρονοδιαγράμματος των διαπραγματεύσεων. Χωρίς να υπάρχει μία νόμιμη λύση δεν είναι εφικτό να εφαρμοστεί μία βιώσιμη λύση».

Ρώτησα στον Έλληνα ΥΠΕΞ και τα οράματα αναφορικά με το μέλλον και μου είπε «Μοιραζόμαστε κοινή τύχη. Έχουμε αμοιβαία συμφέροντα και κέρδη. Οραματίζομαι να ζούμε ειρηνικά μαζί στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Σκέπτομαι μαζί με μία Κύπρο ενωμένη και που δε θα υπάρχει κατοχή να επικρατεί ένα κλίμα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, στο οποίο δε θα υπάρχει ένταση και απειλή. Αυτό είναι ένα ρεαλιστικό όνειρο. Γιατί να μην το εφαρμόσουμε».

Αναμφισβήτητα μιλήσαμε και για το οικονομικό και πολιτικό μέλλον της Ελλάδας, που βρίσκεται στο χάος. Ρώτησα στον κ. Βενιζέλο, ο οποίος όταν ξέσπασε η κρίση ήταν Υπουργός Οικονομικών στην Ελλάδα και έκανε τις συνομιλίες με την ΕΕ, «εάν το πέρασμα στο ευρώ ήταν μεγάλο λάθος». Ο κ. Βενιζέλος, χωρίς καμία επιφύλαξη, είπε «όχι» και συνέχισε «Μπορεί να θεωρηθεί νωρίς και το γεγονός ότι ενταχθήκαμε στην ΕΕ έξι χρόνια μετά τη δικτατορία, με την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Όμως πίσω υπάρχουν λόγοι ταυτότητας. Η ταυτότητα της Ευρώπης είναι ένα εθνικό και ιστορικό κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να είμαστε πάντα στο κέντρο της Ευρώπης».

«Υποφέρουμε»

Όταν του υπενθύμισα ότι ακόμα υπάρχουν ορισμένοι που υποστηρίζουν την επιστροφή στη δραχμή, γέλασε: «Επειδή βρισκόμαστε στην ευρωζώνη, μετατραπήκαμε σε χώρα ευκαιρίας. Υπάρχουν τόσο οι δυνατότητες που υπήρχαν πριν από την κρίση και από την άλλη χρησιμοποιούμε ένα σταθερό νόμισμα. Προέκυψε μία μεγάλη ευκαιρία για να σηκωθούμε γρήγορα στα πόδια μας. Υποφέρουμε για να βγούμε από την κρίση, αλλά αν επιστρέφαμε στη δραχμή η συνταγή θα ήταν ακόμα πιο πικρή. Η συνταγή ΔΝΤ της Τουρκίας ήταν πολύ πιο πικρή».
 

Δεν μπορούμε να χάσουμε μία γενιά

Στη συνέχεια είπα «τι θα γίνει με την ανεργία του 28%, η οποία έφθασε για τους νέους το 60%. Υπάρχουν ορισμένοι που υποστηρίζουν ότι εάν δε διαγραφεί το μισό του χρέους σας των 300 δις ευρώ και δεν διατεθούν χρήματα για επενδύσεις η κρίση δε θα μπορέσει να ξεπεραστεί». Ο κ. Βενιζέλος είπε «Φυσικά το βασικό πρόβλημά μας είναι η ανεργία». Και υποστηρίζοντας ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, σε σύγκριση με το συνολικό δημόσιο χρέος της ευρωζώνης των 14 τρις., είναι μικρό, τόνισε «Είμαστε υποχρεωμένοι να ξεκινήσουμε και πάλι την ανάπτυξη και να αναζωογονήσουμε την οικονομία. Δεν μπορούμε να χάσουμε μία γενιά. Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που θα δημιουργήσει νέες δουλειές και επενδύσεις. Ο ελληνικός λαός, κάνοντας μεγάλες θυσίες, εξασφάλισε την οικονομική ισορροπία. Ξεκινήσαμε την αλλαγή στην οικονομία. Επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις και μία νέα δημόσια διοίκηση. Δείξαμε μία ειδική αποδοτικότητα. Τώρα πλέον θα πρέπει να καθορίσουμε εξαρχής τις προτεραιότητές μας. Βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη στιγμή.  Τερματίζοντας τις συζητήσεις σχετικά με την Ελλάδα  είμαστε υποχρεωμένοι να αναζωογονήσουμε τις επενδύσεις. Να μη ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έλαβε μέρος πάντοτε μεταξύ των 30 μεγαλύτερων οικονομικών στην Ευρώπη και μάλιστα με πληθυσμό 11 εκατ.».

Με τον κ. Βενιζέλο μιλήσαμε και για το μεγάλο σεισμό στον ελληνικό πολιτικό κόσμο. Ρώτησα «αν περνούν στην ιστορία οι οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου. Δηλαδή οι πολιτικές δυναστείες». Ο κ. Βενιζέλος γέλασε και είπε «Τώρα πλέον δεν είναι καιρός δυναστειών. Και το δικό μου όνομα είναι ίδιο με αυτό του μεγάλου πολιτικού Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά πρόκειται μόνο για μία σύμπτωση». Και γέλασε δυνατά. Είπε ότι ο βασικός ανταγωνισμός στην ελληνική πολιτική είναι πάντα μεταξύ των φιλοευρωπαίων και των αντίθετων σ’ αυτήν. Και πρόσθεσε «Τώρα δυνάμεις κράμα από την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά (κομμουνιστικό κόμμα και Χρυσή Αυγή) αντιτίθενται στη συνεννόηση με την ΕΕ. Ένα πλήρες παράδοξο».

Επέμενα λέγοντας «τι γίνεται με το ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μεγάλη έκπληξη στις τελευταίες εκλογές». Ο κ. Βενιζέλος είπε «Αυτοί που είναι υπέρ των παραδοσιακών κομμάτων δεν έδωσαν ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ, προβαίνοντας σε μία ιστορική επιλογή. Ήταν μία ψήφος διαμαρτυρίας κατά των προσκείμενων στην Ευρώπη κατά την κρίση». Όταν συνέχισα επιμένοντας και λέγοντας «αν θα γυρίσουν οι ψήφοι της διαμαρτυρίας στο ΠΑΣΟΚ και στη Ν.Δ.» ο κ. Βενιζέλος είπε «Δε μπορούσαμε να βρούμε λύση στην κρίση χωρίς να υποφέρουμε. Η μοναδική λύση ήταν αυτό που ήταν δύσκολο. Εμείς επιλέξαμε τον πιο σταθερό και τον πιο ασφαλή δρόμο. Άλλη λύση θα ήταν πλήρης καταστροφή. Είμαστε υποχρεωμένοι να πείσουμε το λαό για να υποστηρίξει την ιστορική επιλογή μας».

Θα μας αξιολογήσει η ιστορία

 Όταν ρώτησα «εάν ο Γιώργος Παπανδρέου έπεσε στη φωτιά για να σώσει την οικονομία» ο κ. Βενιζέλος είπε «Ο κ. Παπανδρέου, ως ηγέτης του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός, πλήρωσε ένα προσωπικό τιμολόγιο. Εγώ δε μετά από εκείνον επωμιζόμενος την ηγεσία θα αναγκαστώ να πληρώσω ένα ιστορικό τιμολόγιο ενώ δεν έχω ευθύνη,  θα πληρώσω ένα τιμολόγιο πέραν της επιλογής μου».

Ο κ. Βενιζέλος, που φόρεσε πουκάμισο από φωτιά (τουρκικό ρητό που λέγεται όταν κάποιος αναλαμβάνει πολύ δύσκολα καθήκοντα), τέλος είπε «Το πρόβλημά μας δεν είναι η πολιτική καριέρα μας. Το ιστορικό καθήκον μου είναι να προστατέψω το μέλλον του λαού. Εμάς θα μας αξιολογήσει η ιστορία».

Ο Τσίπρας δεν είναι ένας νέος Παπανδρέου

Του είπα ότι «υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν τον Αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα, ένα νέο Παπανδρέου». Ο Βενιζέλος που απάντησε γελώντας «Όχι. Ο Παπανδρέου ήταν ένας ισχυρός ηγέτης που έδωσε μάχη κατά της δικτατορίας. Ο δε Τσίπρας είναι εκπρόσωπος ενός κόμματος που δημιούργησαν οι διαμαρτυρίες. Δεν έχει μία ιστορία, μία ιδεολογία, ακόμα και ένα παρελθόν όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα».

Με τον κ. Βενιζέλο μιλήσαμε και για τον κίνδυνο να θαφτεί το ΠΑΣΟΚ στην ιστορία κατά τις εκλογές, ενώ κατεύθυνε την Ελλάδα από το 1980. Ο κ. Βενιζέλος είπε «Το ΠΑΣΟΚ έπεσε θύμα της κρίσης. Εάν το ΠΑΣΟΚ δεν έμπαινε στο συνασπισμό δε θα επικρατούσε σταθερότητα στην κοινωνία. Είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε, μετά από 3 χρόνια, σε εκλογές δημιουργώντας  ένα διαφορετικό οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό κλίμα».  

Πηγή OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το τέμενος και οι… τεμενάδες του κ. υπουργού


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Το 1985 εκοιμήθη μια προγιαγιά μου, εκατό χρονών, μητέρα της γιαγιάς μου. Είχε γεννηθεί το 1890 περίπου στον Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, όταν ακόμη η Μακεδονία βίωνε την «θαυμαστή τάξη», όπως θα έλεγε και η χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, της Τουρκοκρατίας. 
Ο Μοσχοπόταμος, η Δρυάνιστα όπως λεγόταν τότε, ήταν κεφαλοχώρι, γι’ αυτό είχε και σταθμό Τούρκων χωροφυλάκων, τους ζαπτιέδες ή νιζάμηδες όπως τους έλεγαν, με αποστροφή, οι παππούδες μας. Η γερόντισσα είχε χηρέψει πολύ νέα, 22 ετών, ο άντρας της είχε χαθεί κατά την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία. 
(Οι συμπολεμιστές του διηγήθηκαν ότι αρνήθηκε να παραδοθεί, όταν περικυκλώθηκαν από τους Τούρκους και δηλώθηκε αγνοούμενος. Η γιαγιά μας τον περίμενε για όλη της την ζωή και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Το 1940 έζησε και τον χαμό του γαμπρού της στις αετοράχες της Βορείου Ηπείρου. Δεν γόγγυσε ποτέ στη ζωή της, δεν τα ‘βαλε με τον Θεό, τον οποίο δοξολογούσε ακαταπαύστως, πέθανε στον ύπνο της). 
Θυμάμαι, στο μεσόφρυδό της, είχε χαραγμένο έναν μικρό, ανεξίτηλο, γαλάζιο σταυρό, κάτι σαν δερματοστιξία («ελληνιστί» τατουάζ). Όταν την ρωτούσαμε γι’ αυτόν τον σταυρό μας «μολογούσε τα καθέκαστα» της Τουρκοκρατίας.

Οι κοπέλες έβαζαν τα πιο παλιά τους φουστάνια και κουκουλώνονταν και καταχώνουνταν να μην τις δει το μάτι του Τούρκου το πόρνο. Οι γονιοί τους τις στιγμάτιζαν με τον σταυρό-το αήττητον τρόπαιον- για να… αποτρέπεται η ασελγής επιθυμία των Τούρκων. Ο σταυρός δεν έσβηνε, έπρεπε να χαλάσει το πρόσωπο… «Τι τρόμους και τι καρδιοχτύπια περάσαμε με τους Τούρκους, που διαφέντευαν τούτα τα μέρη, με το χαράτσι και το γιαταγάνι» έλεγε η αγαθή γιαγιάκα, «πώς ζήσαμε ένας Θεός το ξέρει, ώσπου να ‘ρθει το ρωμαίικο». 
«Αρχαίος άνθρωπος» η γιαγιά, Ρωμιά γνήσια, γεμάτη καλοσύνη, γελούσε και το «χιονοφεγγόφωτον» πρόσωπό της, έλαμπε. Αυτό το είδος ανθρώπου εξέλιπε, όταν άρχισε ο εξευρωπαϊσμός, ή καλύτερα, ο εκδυτικισμός μας. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν φτωχοί και καταφρονεμένοι, με «τα πάθια και τους καημούς τους», όμως «αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων». (Ελύτης). Να παραθέσω εκείνο το ωραίο που γράφει ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, στο θαυμάσιο και «προορατικό» βιβλίο του «Το χαμένο κέντρο», το 1962 γραμμένο.
«Όταν οι προοδευμένοι άνθρωποι-δε μιλάω ειρωνικά- καταλάβουνε μια μέρα ή ξαναβρούνε, δύσκολα, την παράδοσή τους (την παράδοση μπορείς να την καταλάβεις μονάχα με τη ζωή σου ή με τη μεταφυσική πράξη, διαφορετικά απομένει, και αυτή, μόνο φιλοσοφία ή φιλοσοφικό σύστημα και, το σπουδαιότερο, χάνει τότες τη θεϊκιά προέλευσή της), θα πρέπει να χρωστάνε ευγνωμοσύνη στις καθυστερημένες γριές-και πάλι δεν μιλάω ειρωνικά-τις μαννάδες ή τις κυρούλες των περισσοτέρων από μας, που ανάφτανε-ακούραστες-τα καντήλια στα ταπεινά ξωκλήσια και στα ερημομονάστηρα της Ελλάδας, όλο αυτό το διάστημα της σιωπής ή της μεταφυσικής αγρανάπαψης, που εκείνοι-κουρασμένοι-μεριμνούσανε και τυρβάζανε περί πολλά».
(Από το βιβλίο του Χρ. Γιανναρά, «Αλφαβητάρι του Νεοέλληνα», σελ. 267, εκδ. «Πατάκης»).
Θα αναρωτηθεί, εύλογα, κάποιος, γιατί παρέθεσα αυτόν τον πρόλογο; 
Εξηγώ, αφήνοντας, προς το παρόν, «τω καιρώ εκείνω», ερχόμενος στον «καιρώ ετούτω».

Ο λαός «τηγανίζεται» από την φρικώδη κρίση, οι μισοί Έλληνες είναι άνεργοι, οι νέοι, τα καλύτερα μυαλά μας, λεηλατούνται, μεταναστεύουν στο εξωτερικό, οι γέροντες γονείς μας, βιώνουν την θλίψη της περιθωριοποίησης των παιδιών τους και την αγωνία της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας, τα σχολεία φυτοζωούν και… υπάρχει κι ένας υπουργός «περήφανος», επιχαίρων για τα έργα του: ο κ. Χρυσοχοϊδης, εξαίσιον πτώμα και κατάλοιπο της χειρότερης εποχής του νεοελληνικού βίου.
Και γιατί «χαίρεται και χαμογελά»;
Διότι επί υπουργίας του θα οικοδομηθεί τέμενος, τζαμί στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Στη Βουλή αντέδρασε μόνο η εκκωφαντική ημιμάθεια της Χρυσής Αυγής, πράγμα πολύ βολικό για τους ποικιλώνυμους τουρκοτζουτζέδες.

Ο κ. υπουργός αναμάσησε τα γνωστά, κούφια επιχειρήματα -«κελύφη έρημα εννοίας», όπως θα έλεγε κι ο Ροϊδης- περί προσαρμογής στα ευρωπαϊκά δεδομένα. «Είμαστε η μοναδική χώρα του Ράιχ-η λεγόμενη καλλιτεχνικώς και Ευρωπαϊκή Ένωση-που δεν έχουμε τζαμί», ενώ υπάρχουν πάμπολλα στην Αθήνα, «είναι ρατσιστικό, δεν προσιδιάζει στην πολυπολιτισμική κοινωνία μας» και λοιπά και λοιπά. 
Το αντεπιχείρημα είναι ένα και μοναδικό. Το Βέλγιο, η Γαλλία, η Σουηδία και άλλες χώρες της Δύσης, δεν γνώρισαν το τούρκικο μαχαίρι, το Ισλάμ των γενιτσάρων ούτε έχουν Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες που έδωσαν την ζωή τους για να ξεκουμπιστούν τα τζαμιά κάτω από την Ακρόπολη. Είναι ιεροσυλία, ασυγχώρητη ασέβεια και προσβολή της μνήμης των εκατομμυρίων Ελλήνων, που σφάχτηκαν από τους γενοκτόνους μας Τούρκους.

Και για να θυμίσω στον κ. Χρυσοχοϊδη το σύμβολο ποιου «πολιτισμού» τιμά το νεοελληνικό κράτος και σε ποιους κάνει τεμένη και… τεμενάδες, παραπέμπω στο έξοχο βιβλίο του Χρήστου Αγγελομάτη «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας- Το έπος της Μικράς Ασίας», Αθήνα 1962, το οποίο βραβεύτηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Το απόσπασμα αναφέρεται στο φοβερό στρατόπεδο αιχμαλώτων του Ουσάκ -τα χιτλερικά κτήνη τον Κεμάλ είχαν «δάσκαλο»- στο οποίο, ίσως χάθηκε και ο προπάππους μου, στρατιώτης, Αθανάσιος Τζάγκας. (σελ. 378-379, τρίτης έκδοσης του βιβλίου).

«Μεταξύ των αιχμαλώτων ήτο και ο ιατρός Αποστολίδης. Έζησε και αυτός το μαρτύριον του στρατοπέδου αιχμαλώτων του Ουσάκ και μας δίδει φρικιαστικήν εικόνα:
“Μένουν ζωντανές, γράφει, πολλές μακάβριες εικόνες στην μνήμη μου της φρικτής εκείνης εποχής. Γνώρισα κτηνανθρώπους σαν τον ανθυπολοχαγό Φουάτ, από το Σκούταρι, που όταν ξυπνούσε το πρωί η πρώτη του κουβέντα ήταν:
“-Κάτς κισί γκεμπερίν βάρ; (Πόσοι ψόφησαν σήμερα;)
“Εννοούσε τους πεθαμένους αιχμαλώτους. Ηδονιζόταν με τη λέξι ψόφησε και όχι πέθανε…

Στο νοσοκομείον του Ουσάκ υπήρχαν ο περίφημος θάλαμος των διαρροϊκών. Από τον θάλαμον αυτόν κανείς δεν εβγήκε ζωντανός. Μόνον ένας κι αυτός από θαύμα. Στον θάλαμον αυτόν έβλεπε κανένας επάνω σε αχυρένια στρώματα, αραδιασμένα κατάχαμα κινούμενα πτώματα, η δε βρώμα ήταν τέτοια, που μόνο το να μπής, όχι και το να κάνης επίσκεψι, ήταν ηρωισμός”.

Μίαν ημέραν ευρέθη και ένας τούρκος να συγκινηθή από το θέαμα, αλλά βέβαια και χωρίς κανένα αποτέλεσμα, διότι και αν ήθελε να επέμβη, δεν θα του το επέτρεπαν οι άλλοι.
Αντικρύζων από την πόρταν το θέαμα, εδάκρυσε και εψιθύρισε:
-   Γιαζίκ! (κρίμα).
Και σκουπίζων κατόπιν τα δάκρυά του, εγύρισε τις πλάτες και απεμακρύνθη.

“Λέγοντας, συνεχίζει ο ιατρός Αποστολίδης, νοσοκομείον πρέπει κανείς να έχη υπ’ όψιν του, γυμνά δωμάτια, χωρίς τζάμια και χωρίς πόρτες, μήνας Δεκέμβριος σε υψόμετρο 800 μέτρα… Εις τον θάλαμο διαρροϊκών του Ουσάκ, ένα μισοϋπόγειο πλακόστρωτο δωμάτιο, έμειναν ξαπλωμένοι ετοιμοθάνατοι υπό θεραπείαν… Μετά το θάνατό τους γυρίζαν το βρωμισμένο στρώμα από την άλλη για να δεχθή νέον πελάτη…Ο νεοελθών θα έμενεν εκεί νοσηλευόμενος μέχρι που… να πεθάνη κι αυτός και να ξαναγυρίση πάλι το βρωμισμένο στρώμα και να δεχθή τρίτον κι έτσι συνέχεια. Αυτήν την Κόλασι, ούτε ο Δάντε δεν μπόρεσε να φαντασθή”.

Εις το στρατόπεδον αιχμαλώτων του Ουσάκ εξηκολούθησαν η μεταφορά αιχμαλώτων καθ’ ομάδας και μεμονωμένων καθ’ όλον το μέχρι του 1923 χρονικόν διάστημα. Από αυτούς επληροφορούντο οι αποσκελετωμένοι Έλληνες στρατιώται διάφορα περιστατικά της τραγωδίας τα οποία αγνοούσαν, διότι ο κάθε τομεύς και η κάθε πόλις είχεν την ιδικήν της δραματικήν περιπέτειαν.

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τας αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέραν του Φεβρουαρίου του 1924. 
“Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζάν”, μετέφερε τετρακόσιους τόνους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά, εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους”. Ήσαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ήσαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία, το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδον του Ουσάκ».
Στο ίδιο βιβλίο, στην σελίδα 184, διασώζει ο συγγραφέας κι ένα άλλο επεισόδιο. Καλό θα ήταν να το διαβάσουν οι «κυβερνώντες» και να μιμηθούν τον πρωταγωνιστή του.
«Ήτο τότε, η μοιραία ημέρα της 26ης Αυγούστου 1922, ότε τα πάντα είχον διαλυθή. Όλως τυχαίως, όμως, συνήντησε τον ταγματάρχην Μουτσούλαν ο υπολιμενάρχης Σμύρνης Αντώνιος Μπαχάς και τον επεβίβασε βιαίως επί του αποπλεύσαντος την ημέραν εκείνην τελευταίου επιτάκτου ατμοπλοίου “Νάξος”.
“Άμα τη εισόδω της “Νάξου” εις τον λιμένα της Χίου, ο ταγματάρχης Μουτσούλας, ανελθών επί του καταστρώματος του πλοίου το οποίον ήτο κατάμεστον από αξιωματικούς και πολίτας, ανεφώνησεν:
“‘Έπειτα από το αίσχος αυτό, την εθνικήν αυτήν συμφοράν, δεν μας επιτρέπεται να πατήσωμεν χώμα Ελληνικόν!…
Όλοι οι Έλληνες να πάμε να πνιγούμε! Και, πρώτος, δίδω το παράδειγμα εγώ!”.
Και, πράγματι, ερρίφθη εις την θάλασσαν και επνίγη.
Οι Χιώτες ενεταφίασαν αυτόν, εκβρασθέντα μετά τριήμερον, εις την εκκλησίαν άγιος Ιωάννης και επί μαρμαρίνης στήλης άγνωστος μοι μέχρι τούδε, εχάραξε:
«Ή καλώς ζην ή καλώς τεθνάναι τον ευγενή χρη».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Πολλές από τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από την τρόικα συνιστούν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρεται σε νομική έκθεση κατ' εντολήν των Αυστριακών και των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

Σε νομική γνωμοδότηση του γερμανού πανεπιστημιακού καθηγητή Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο κατ' εντολήν του αυστριακού Επιμελητηρίου Εργαζομένων, της Ομοσπονδίας Αυστριακών Συνδικάτων και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, υποστηρίζεται ότι κάποιες από τις υποχρεώσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, δηλαδή την ΕΚΤ και την Κομισιόν, που συμμετέχουν στην τρόικα, συνιστούν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά συνέπεια συνιστούν παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου, με δεδομένο ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων έχει ενσωματωθεί στο δίκαιο της ΕΕ.

Οπως μεταδίδει η Deutsche Welle, ιδιαίτερα επικριτική είναι η έκθεση γερμανού νομικού έναντι της Τρόικας και των μέτρων λιτότητας που αυτή υπαγορεύει. Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση, η Τρόικα πραγματοποίησε υπερβολικές (δυσανάλογες) παρεμβάσεις στο εργασιακό δίκαιο και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της Ελλάδας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι μειώσεις μισθών παραβιάζουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης σύναψης συλλογικής σύμβασης, ενώ άλλες δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα παραβιάζουν το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία, στην κατοικία, στην κοινωνική ασφάλεια και την ιδιοκτησία. Παρεμβάσεις, όπως οι περικοπές των κατώτατων μισθών, η εφαρμογή των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων και οι περικοπές στο σύστημα υγείας δεν καλύπτονται νομικά από το Ευρωπαϊκό Δίκαιο αναφέρεται στην έκθεση, ενώ σε όλα αυτά δεν υπήρχε επαρκής συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο γερμανός καθηγητής εκτιμά ότι θα μπορούσε να έχει επιτυχή έκβαση μια προσφυγή ακύρωσης στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με αντικείμενο τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παράβαση των αρμοδιοτήτων των συλλογικών οργάνων. Μάλιστα η προσφυγή θα μπορούσε να έχει επιτυχία ιδίως αν την ασκούσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Σχόλιο ιστολογίου: Λογικό, είναι λοιπόν, να αναρωτηθούμε: Και γιατί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν κατήγγειλε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την πλευρά της τρόικα; Γιατί δεν κατήγγγειλαν οι ευαίσθητοι ευρωπαίοι την παραβίαση της Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων η οποία έχει ενσωματωθεί στο Δίκαιο της ΕΕ; Μήπως τα δάκρυά τους είναι κροκοδείλια και μία απόπειρα απαλλαγής από τις ευθύνες που τους αναλογούν, για όσα επέτρεψαν να συμβούν εις βάρος ενός ολόκληρου λαού, του Ελληνικού λαού;
Αλλά, ακόμη και εάν οι βουλευτές του Ευρωκοινοβουλίου δεν καταγγέλουν την ωμή παραβίαση εκ μέρους της τρόικα, τότε γιατί δεν γίνεται η καταγγελία από την κυβέρνηση της Ελλάδας; Η κυβέρνηση του Σαμαρά δεν μπορεί να καταγγείλει την τρόικα, επειδή η χώρα έχει υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο, αλλά αυτό αφορά το χρέος και την εξόφλησή του και όχι την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων, για την υπεράσπιση των οποίων η κυβέρνηση (εάν ήθελε) θα μπορούσε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά όλως περιέργως δεν το κάνει.
Υπάρχει, όμως και η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία δύναται (μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και με άλλα ευρωπαϊκά κόμματα) να προσφύγει στο δικαστήριο της Χάγης καταγγέλοντας την ΕΚΤ, την Κομισιόν, αλλά και το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο, για κατάφορη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών... Όλως περιέργως, ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση (του Αλέξη Τσίπρα) κινείται προς την κατεύθυνση αυτή.
Όπως διαφαίνεται, κάποιοι ευρωπαίοι νιώθουν τύψεις, κάποιοι εντός και εκτός Ελλάδας κερδοσκοπούν και κάποιοι άλλοι εντός Ελλάδας σφυρίζουν αδιάφορα για τα όσα τραγικά και εγκληματικά συμβαίνουν. Διαπιστώνουμε δηλαδή πως κανείς από τους ήδη υπάρχοντες πολιτικούς δεν έχει την θέληση ή την διάθεση να παλέψει για τους Έλληνες πολίτες. Κανείς! Αν υπήρχε, ήδη θα είχε περάσει σε πορεία σύγκρουσης με τα τεράστια συμφέροντα που εκβιάζουν, που απειλούν και που εξευτελίζουν την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Δεν θέλουν; Δεν μπορούν; Ή, μήπως, δεν τους επιτρέπουν;
Όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι πασιφανές πως είναι υπερ-αρκετός για να διαταχθεί από τους αρμόδιους φορείς (π.χ. Άρειος Πάγος) η άμεση απομάκρυνση όλων των σημερινών πολιτικών από την πολιτική σκηνή της χώρας και να δρομολογηθούν άμεσα εκλογές με προσωρινή κυβέρνηση εκείνους που προΐστανται των θεσμικών φορέων του κράτους. Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα, επειδή η περαιτέρω παραμονή του συγκεκριμένου πλήθους πολιτικών πρέπει να θεωρείται άκρως επικίνδυνη για την χώρα και το σύνολο των πολιτών της.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Ενώ συνεχίζει ανενόχλητο τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros Hayrettin Paşa τις έρευνες του για ενεργειακά κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο και σε περιοχές δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Άγκυρα αποφάσισε να στείλει σε πρώτη φάση σαν πολεμική συνοδεία στο ερευνητικό σκάφος την γνωστή υπερσύγχρονη φρεγάτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού που έχει την ονομασία Gökçeada, δηλαδή Ίμβρος.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες που έρχονται από την τουρκική πρωτεύουσα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας αποφάσισε για να διασφαλίσει τις έρευνες του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Barbaros που διεξάγει εδώ και τρεις περίπου μήνες έρευνες στην ανατολική Μεσόγειο με την πλήρη αδράνεια της ελληνικής πλευράς, να στείλει στην περιοχή σε πρώτη φάση την φρεγάτα Gökçeada η οποία, όπως τονίζεται, θα συνοδεύεται και από δυο «ειδικά» υποβρύχια.  
Η φρεγάτα αυτή θεωρείται από τους Τούρκους το τελειότερο όχημα του πολεμικού τους ναυτικού, διαθέτει ελικοδρόμιο για πολεμικά ελικόπτερα τελευταίου τύπου και είναι  εξοπλισμένη με πυραύλους  μακρού βεληνεκούς ενώ στελεχώνεται από επίλεκτα στελέχη του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας.


Η όλο και μεγαλύτερη παρουσία της Τουρκίας στην πολύ ευαίσθητη και αρκετά εύφλεκτη αυτή περιοχή, αποφασίστηκε στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο της Τουρκίας. 
Οι αναφορές που παρουσιαστήκαν στο Συμβούλιο ανέφεραν ότι η αυξανόμενη παρουσία του ρωσικού και αμερικανικού παράγοντα έχουν ανεβάσει το θερμότερο στην ανατολική Μεσόγειο ενώ παράλληλα υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της κυριότητας των ενεργειακών κοιτασμάτων για τα οποία η Τουρκία αμφισβητεί την κυπριακή κυριότητα τους. 

Για τον λόγο αυτό κρίθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο αναγκαία η μεγάλη τουρκική παρουσία για να  διασφαλιστούν  τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή όπου σημειωτέον ακόμα μαίνεται οε εμφύλιος πόλεμος της Συρίας. 
Σε πρώτη φάση αποφασίστηκε να σταλεί η φρεγάτα Gökçeada ενώ σχεδιάζεται και η αποστολή περισσότερων ναυτικών δυνάμεων σε μόνιμη παρουσία.  Μάλιστα ο τουρκικός στόλος, όπως έγινε γνωστό, θα χρησιμοποιεί το κατεχόμενο λιμάνι της Αμμοχώστου  και παρά τις όποιες κυπριακές αντιρρήσεις θα προχωρήσει στην πλήρη στρατικοποίηση της περιοχής που ένεκα των εξελίξεων έχει αποκτήσει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία. 
Να σημειωθεί ότι το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros, βρίσκεται στην περιοχή από της 21 Σεπτεμβρίου και σκοπεύει να παραμείνει μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες του ακόμα και σε διαμφισβητούμενες θαλάσσιες εκτάσεις.


Οι τουρκικές εκτιμήσεις υποστηρίζουν ότι τα ενεργειακά κοιτάσματα που βρίσκονται εντός της διαμφισβητουμένης περιοχής περιέχουν τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου και η Τουρκία φέρεται αποφασισμένη να προχωρήσει τις έρευνες αδιαφορώντας για τις όποιες κυπριακές ή ελληνικές αντιδράσεις. 
Πέραν όμως των τυχόν κυπριακών αντιδράσεων, η Τουρκιά σκοπεύει να τονίσει την παρουσία της και σαν καθοριστικός παράγοντας  για τις γενικότερες εξελίξεις  στην ανατολική Μεσόγειο, καθώς και στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου του Ισραήλ, προσπαθώντας να εκβιάσει έτσι ώστε το φυσικό αέριο να περάσει μέσω Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν ο κάθε Έλληνας πολίτης γνώριζε τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο με τη χρηματοπιστωτική φούσκα, δίκαια θα αναρωτιόταν: «Τι νόημα έχει πλέον να εξαθλιωθούμε ως λαός, αφού δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα; Γιατί να μην σώσουμε τουλάχιστον τις περιουσίες μας όσο είναι καιρός και να κάνουμε μια καινούργια αρχή;». Ας δούμε λοιπόν κάποια πράγματα που προκαλούν ίλιγγο και μας κάνουν να αμφιβάλουμε γι’ αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.

Το συνολικό χρέος στον πλανήτη γη αυτή τη στιγμή είναι περί τα 190 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ναι καλά διαβάσατε. Θέλετε κι άλλα; Η συνολική αξία των παραγώγων παγκοσμίως κινείται μεταξύ 600 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και 1,5 τετράκις εκατομμυρίων δολαρίων!!! Ολόκληρο δηλαδή το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα κτίστηκε πάνω στο χρέος, για τον απλούστατο λόγο, επειδή το χρήμα παράγεται από το χρέος.

Δεν έχει νόημα να γίνει εδώ λόγος για το χρέος των ΗΠΑ κ.λ.π. Έχει νόημα όμως να δούμε τι γίνεται στην Ευρώπη. Το κρίσιμο στοιχείο είναι η μόχλευση των τραπεζών. Η μόχλευση των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι 26:1. Υπενθυμίζουμε ότι η μόχλευση της Lehman brothers που χρεοκόπησε ήταν 30:1. Τι σημαίνει αυτό; Χονδρικά σημαίνει πως οι ευρωπαϊκές τράπεζες, για κάθε ένα ευρώ που έχουν στα ταμεία τους, έχουν δανειστεί 26 ευρώ. Έχουν δε ταυτόχρονα χορηγήσει και δάνεια, παράγοντας χρήμα με τη μέθοδο των κλασματικών αποθεμάτων, τουλάχιστον εννιά φορές επάνω από το ένα ευρώ. Και τι τα έκαναν τα 26 ευρώ που δανείστηκαν. Τα επένδυσαν. Που; Αγοράζοντας κρατικά ομόλογα!!! Μπίνγκο…

Τι θα γίνει όμως, αν τα κρατικά ομόλογα πέσουν μόνο κατά 4%, που αντιστοιχεί στα διαθέσιμα που έχουν στα ταμεία τους σε σχέση με τα δανεικά τους; (δηλαδή 26 Χ 4% = 1). Απλά οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν. Αυτό δηλαδή που ακριβώς συνέβη και με την Lehman brothers!!!! Μία μόνο ευρωπαϊκή τράπεζα να χρεοκοπήσει ανεξέλεγκτα, τότε θα υπάρξει ντόμινο με κίνδυνο να καταρρεύσει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης και όχι μόνο. Μα ήδη, θα διερωτηθεί κάποιος, τα κρατικά ομόλογα σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη έχουν χάσει πάνω από το 4% της αξίας τους. Γιατί δεν χρεοκόπησαν οι τράπεζες και γιατί δεν κατέρρευσε ολόκληρο το σύστημα;

Γιατί ήρθε ο επικεφαλής της ΕΚΤ κ. Mario Draghi και δήλωσε «υπεύθυνα» ότι η ΕΚΤ θα αγοράσει απεριόριστα όσα ομόλογα χρειαστεί, των κρατών εκείνων που είναι εκτός μνημονίων, αν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα με τις αξίες τους. Όσα κράτη αντίθετα, είναι εντός μνημονίων, θεωρούνται ότι βρίσκονται στην καραντίνα της τρόϊκας, από την οποία δεν μπορεί να βγει έξω η χρηματοπιστωτική μόλυνση. Αν παραστεί ανάγκη, οι τράπεζες των κρατών αυτών θα αντιμετωπιστούν όπως οι Κυπριακές τράπεζες. Ο κ. Draghi φυσικά δεν αγόρασε τίποτα, αλλά οι αγορές ομολόγων ησύχασαν κάπως και προς το παρόν.

Τι θα γίνει όμως αν η Ελλάδα αποφασίσει ξαφνικά να αφήσει τη χρηματοπιστωτική μόλυνση να διαφύγει από την καραντίνα που μας έχουν υποβάλει; Θα επέλθει με βεβαιότητα πλήρης κατάρρευση των πάντων. Γιατί; Γιατί, πέρα από την χρηματοπιστωτική μόλυνση, θα αποδειχθεί ότι τόσο η Ευρωζώνη, όσο και η τρόϊκα γενικότερα, είναι πλέον πλήρως ανίκανες να ελέγξουν την κρίση, έτσι ώστε να μην κινδυνεύσει να σκάσει η χρηματοπιστωτική φούσκα. Επομένως, με απόλυτη βεβαιότητα η φούσκα θα σκάσει. Για το λόγο αυτό ελληνικό πολιτικό σύστημα και τρόϊκα, πιθανότατα παίζουν θέατρο (δήθεν σκληρής διαπραγμάτευσης) για τα μάτια του απληροφόρητου ελληνικού λαού, τρομοκρατώντας το λαό, ώστε να μένει καθηλωμένος στον καναπέ του και να μην προκαλέσει κάποιο ευρωπαϊκό «ατύχημα».

Έχει όμως νόημα όλη αυτή η εξαθλίωση και το ξεπούλημα της χώρας και των περιουσιών μας καθώς και ο εξευτελισμός μας και από πάνω; Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για το λαό. Απλά το ελληνικό πολιτικό σύστημα, πέρα από τα συμφέροντα της ντόπιας οικονομικής ελίτ που προστατεύει, μαζί με τα δικά του πολιτικά συμφέροντα, είναι απόλυτα φοβισμένο. Δεν έχει τα πολιτικά «κότσια» να προχωρήσει πρώτη η Ελλάδα στο σκάσιμο της φούσκας. Φοβάται τις «άγνωστες» συνέπειες. Προτιμά να εξαθλιώνει το λαό και να κερδίζει χρόνο παραμονής του στην εξουσία.

Είναι βέβαιο, πως αν υπήρχε ελληνική κυβέρνηση με «κόκκινες γραμμές» προστασίας του ελληνικού λαού, η τρόϊκα θα έκανε αμέσως στη στιγμή πίσω. Αυτή την κυβέρνηση έχει ανάγκη ο τόπος.

Με στοιχεία από: tovima.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα τηλεοπτικά πάνελ -και δυστυχώς όχι μόνο σ’ αυτά- οι δημοσιογράφοι έχουν αντικαταστήσει τους πολιτικούς. Οχι μόνο σαν φυσικές παρουσίες, αυτό είναι το λιγότερο. 

Αλλά σαν εκπρόσωποι κομματικών απόψεων. Και μερικές φορές και σαν εκπρόσωποι επιχειρηματικών συμφερόντων. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, συμβαίνει κάποια χρόνια τώρα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει τίποτα. Η πολύχρονη επανάληψη δεν σημαίνει απαραίτητα και αποδοχή, ότι πρόκειται δηλαδή για κάτι που «έτσι πρέπει να γίνεται». Το αντίθετο. Αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Προφανώς η προσωπική άποψη δεν θα ακυρώσει την πραγματικότητα, δεν υπάρχουν τέτοιες ψευδαισθήσεις. Θα έπρεπε όμως η προσωπική αυτή άποψη να αθροιζόταν στις απόψεις όλων εκείνων που κάνουν αυτή τη δουλειά και δεν θέλουν να θεωρούνται φορείς κομματικών απόψεων. Είναι ένα άλλο θέμα αυτό όμως, για το οποίο ούτε καν το σωματείο των δημοσιογράφων δεν έχει δείξει ιδιαίτερη ανησυχία.

Αυτή την πολύχρονη πραγματικότητα τη βιώνουμε καθημερινά και μάλλον δεν πρέπει να την κατατάξουμε στα δεδομένα άνευ σημασίας. Η ποιότητα της ενημέρωσης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής κρίσης, έχει τεράστια σημασία. Σίγουρα μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Τα γεγονότα παρερμηνεύονται, κρύβονται σημαντικές πλευρές τους και μένουν στη σκιά παράμετροι μείζονος σημασίας. Και μια τέτοια παραποιημένη παράθεση μπορεί και επηρεάζει πολιτικές, αλλά και συνειδήσεις. Και σ’ αυτό το καθόλου καθαρό παιχνίδι, οι δημοσιογράφοι έχουμε ανάλογες ευθύνες.

Δεν αναφέρομαι μόνο σε αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας πολύ πρόσφατα για τον ρόλο δημοσιογράφων στα παιχνίδια της τρόικας. Πως, δηλαδή, οι εκπρόσωποι των δανειστών, με συνεργασία κυβερνήσεων που υλοποιούσαν μνημόνια, προωθούσαν παραποιημένες ειδήσεις και στοιχεία προκειμένου να «περάσουν» τις πολιτικές τους. Αποκαλύψεις στις οποίες έπαιξαν τον ειδικό ρόλο τους και δημοσιογράφοι, αποκαλύψεις που ωστόσο σίγουρα δεν συνάντησαν την προσοχή που τους έπρεπε. Αναφέρομαι κυρίως σε αυτή την καθημερινή «πληροφόρηση», ιδιαίτερα από τα τηλεοπτικά δελτία, όπου δημοσιογράφοι καλούνται να αντικαταστήσουν κομματικούς εκπροσώπους.

Τις ημέρες που πέρασαν, η ιστορία των φαρμάκων με την περίφημη τροπολογία Γεωργιάδη κυριάρχησε στην επικαιρότητα. Δεν είναι μια απλή ιστορία. Παίζονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα γύρω από το κύκλωμα φαρμάκων, γενόσημων, εταιρειών παρασκευής και των σχετικών λόμπι. Συμφέροντα στα οποία και οι δημοσιογράφοι (για την ακρίβεια, κάποιοι δημοσιογράφοι) έπαιξαν και πάλι έναν περίεργο ρόλο. Στην καλύτερη περίπτωση λόγω αφέλειας, στη χειρότερη λόγω ιδιοτέλειας.

Ο μέσος θεατής ή και αναγνώστης ακόμα κυρίαρχων (από πλευράς επιρροής) μέσων ενημέρωσης αμφιβάλλω αν κατανόησε το ζήτημα. Δεν βοηθήθηκε από τους πολιτικούς -που ακολουθούσαν απλώς κομματικές γραμμές-, δεν βοηθήθηκε ούτε από τους δημοσιογράφους που έμοιαζαν να παίζουν το ίδιο παιχνίδι με τους προηγούμενους. Κυριάρχησε και εδώ, όχι τυχαία, το απόλυτο χάος. Ακούγαμε για τιμές, εισαγόμενα, ισραηλινές εταιρείες, γενόσημα, αλλά δεν ακούγαμε όλη την αλήθεια. Και πώς θα μπορούσε να ακουστεί αυτή, όταν δημοσιογράφοι αντιμετώπιζαν το θέμα αφενός μεν με βαθύ έλλειμμα γνώσης, αφετέρου δε με κατευθυνόμενη πληροφόρηση. 

Κατευθυνόμενη είτε από πολιτικούς φορείς είτε από επιχειρηματικά συμφέροντα. Το παράδειγμα μιας οπαδικής εφημερίδας, η οποία άφησε στην άκρη την ομάδα της για να προβάλει με πηχυαίους τίτλους τη μια πλευρά της «αλήθειας» στον πόλεμο των φαρμάκων, είναι κάτι περισσότερο από ενδεικτικό. Οταν μάλιστα, με τα ιδιοκτησιακά συμφέροντα τής (επαναλαμβάνω, οπαδικής) εφημερίδας ταυτίζονται και οικονομικά συμφέροντα στον συγκεκριμένο χώρο, το παράδειγμα ξεπερνάει τον χαρακτηρισμό «ενδεικτικό» και πάει πολύ μακρύτερα.

Σε μια χώρα με στοιχειώδη ανεξάρτητα Μέσα, ένας τίτλος θα έπρεπε να κυριαρχεί: «Τι συμβαίνει με τον πόλεμο των φαρμάκων». Και πίσω από αυτό τον τίτλο να καταγράφεται ουδέτερα η πραγματικότητα ώστε ο αναγνώστης, ο θεατής, ο ακροατής να κρίνει. Με τη βοήθεια των ανθρώπων που έχουν γνώση για το θέμα, γνώση που δεν επηρεάζεται από ποικιλώνυμα συμφέροντα. Προφανώς και υπάρχουν τέτοια Μέσα σε αυτή τη χώρα. Αλλά είναι λίγα και σίγουρα όχι με τέτοιο βαθμό επιρροής ώστε να πληροφορούν αντικειμενικά μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό το κομμάτι «πληροφορείται» και κρίνει από δημοσιογράφους που διασυνδέονται με επιχειρηματικά συμφέροντα και δημοσιογράφους που διασυνδέονται με κομματικά συμφέροντα…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Αυτά να τα πουλήσετε αλλού! Το επικοινωνιακό σας τέχνασμα ότι τάχα είπε η Τρόικα “αν θέλετε κοινωνική πολιτική βρείτε καταλύματα σε όσους θα χάσουν το σπίτι τους”, μόνο φθηνό ελληνικοπολιτικό στόμα θα μπορούσε να το πει. Κουβέντες τέτοιου ύφους και χειρότερες ακόμα έχουν ειπωθεί κεκλεισμένων των θυρών από δανειστές και υπαλλήλους τους ουκ ολίγες φορές και κανείς δεν πήρε μυρωδιά. 

Αυτή η κουβέντα όμως δεν ειπώθηκε από αυτούς και για αυτό πήρε την έκταση που πήρε. Μία σχεδιασμένη ατάκα, βγαλμένη από την συνήθη πολιτική ιδιοτροπία πέτα βεγγαλικό και ο ελληνικός λαός θα στρέψει αλλού το βλέμμα. Θα γίνει εχθρός ο δανειστής αλλά ο υπογράφων δανειζόμενος ντόπιος μαυραγορίτης θα την βγάλει καθαρή. 
“Οι ασφαλείς πληροφορίες” της κομματικής εφημερίδας που τις δημοσιοποίησε ως κράχτη συμμετέχοντας στο παιχνίδι των Εθνοπόρνων κάνουν εδώ και μέρες βόλτα από δημοσιογράφους που έβγαλαν στην πιάτσα καινούργιο εμπόρευμα σταλμένο από τους σωματέμπορους  του πολιτικού συστήματος. Έτσι γίνονται άλλωστε οι πολιτικοί ήρωες της νεότερης Ελλάδας. Τώρα θα την στρέψουν την κατάσταση στο ότι η μόνη σωτηρία που έχουν οι Έλληνες είναι οι πολιτικοί που τους εξουσιάζουν παρανόμως μειοψηφικά, οι οποίοι θα κάνουν αντίσταση απέναντι σε δανειστές και θα πέσουν, αν πέσουν, ως μάχιμοι! 
Έχουν βάλει το σπίτι σου στο μάτι και οι δύο αλλά θέλουν να νομίζεις ότι θα έχεις ελπίδα να το σώσεις με τις δικές τους ανακουφιστικές λύσεις. Για το σπίτι σου μιλούν, Έλληνα. Όχι για το δικό τους. Το διαχειρίζονται όμως, παίρνοντας χοντρό ενοίκιο - φόρο και τώρα θα το δώσουν μπιρ παρά για να ικανοποιήσουν κάποιων γνωστών-άγνωστων τις απαιτήσεις. Θα αρχίσουν από τα πάνω πατώματα για να σε καθησυχάσουν ότι ο πόλεμος έχει θύματα τους πιο ισχυρούς οικονομικά. Έτσι θα μείνεις ήσυχος ότι εσένα δεν θα σε πειράξουν ως οικονομικά ανίσχυρο. 
Εκτός από τις αλχημείες τύπου η τετραγωνική ρίζα της πρώτης κατοικίας επί της συνολικής περιουσίας διά την είδηση που περνά το παπαγαλάκι, το ζουμί είναι το εξής: Επί τη βάσει καλής θελήσεως η τράπεζα να έχει τη δυνατότητα ρύθμισης ακόμα και με μια ελάχιστη καταβολή (50-100 ευρώ) κάθε μήνα από τον δανειολήπτη, λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά οικονομικά του δεδομένα. 
Το δικαίωμα για το αν θα έχεις σπίτι ή όχι το ορίζει μέχρι σήμερα ο νόμος. Από αύριο θα το ορίζει ο τραπεζίτης και οι ορέξεις του, οι οποίες θα αλλάζουν όχι ανάλογα με τις δικές σου οικονομικές ανάγκες αλλά αποκλειστικά για το κέρδος του. Αυτός λοιπόν που σε καθιστά άστεγο δεν είναι ο τροϊκάνός αλλά ο πολιτικός που θα κάνει ανοιχτό αλισβερίσι με την τράπεζα σε μια παρτίδα πόκερ που κερδίζουν και οι δύο ποντάροντας την στέγη σου. 
Στο ξεσπίτωμά σου που θα έρθει, όποιο τέχνασμα και να χρησιμοποιήσουν, πρώτο ρόλο παίζουν “οι ασφαλείς πληροφορίες” της εφημερίδας. Βρίζε εσύ τους δανειστές με αφορμή τις δήθεν δηλώσεις τους, και από πίσω θα σου έχουν πάρει το σπίτι πληρώνοντας για τις “ασφαλείς πληροφορίες” και την αντίσταση των πολιτικών λαμόγιων που ό,τι θα υπογράψουν θα το υπογράψουν δήθεν για να μην μείνεις άστεγος. 
Μη στεναχωριέσαι όμως Έλληνά μου, διότι σύμφωνα με ασφαλέστατες πληροφορίες συνοδευμένες με φωτογραφικό ντοκουμέντο κάποιοι χορεύουν ζεϊμπεκιά το κύκνειο άσμα της Ελλάδας. Πάνω στα συντρίμμια του “με αίμα χτισμένο κάθε πέτρα και καημός” σπιτιού σου, τα ραμολιμέντα της πολιτικής σέρνοντας το σάπιο σαρκίο τους ρίχνουν τις αλανιάρικες αριστερές στροφές τους κάτω από την ασφαλή Στέγη της Δημοκρατίας ΤΟΥΣ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 
Από 01.12 τέθηκε σε λειτουργία το Eurosur, το σύστημα παρακολούθησης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. " Όπλα" του η υψηλή τεχνολογία και η διάθεση συνεργασίας των κρατών - μελών. Επικρίσεις για το ρόλο του.

Σε ένα μεγάλο δωμάτιο χωρίς παράθυρο βρίσκεται το επιχειρησιακό κέντρο του Eurosur, του νέου ηλεκτρονικού κέντρου παρακολούθησης των...
συνόρων της ΕΕ, στην έδρα της Frontex στη Βαρσοβία. Σε ένα μόνιτορ με έναν τεράστιο γεωγραφικό χάρτη της Ευρώπης, υπάρχουν πολλές μικρές κόκκινες κουκίδες. Κάθε μία σημαίνει και κάτι το διαφορετικό, είτε ότι στο συγκεκριμένο σημείο εντοπίστηκε πλοιάριο με λαθρομετανάστες από την Αφρική ή ότι συνελήφθησαν διακινητές.

Υψηλή τεχνολογία και συνεργασία

 «Το βασικό χαρακτηριστικό του Eurosur συνίσταται στο να διαθέτει ένα δίκτυο παρακολούθησης για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και την προστασία των ανθρώπων που κινδυνεύουν στη θάλασσα», λέει ο Μίχαελ Γιούριτς, συντονιστής του προγράμματος.

Στην ουσία το σύστημα θα μπορεί να δίνει πιο συγκεκριμένες πληροφορίες για το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης, ώστε να μπορούν οι αρχές να αντιδρούν πιο γρήγορα σε ατυχήματα στη θάλασσα, όπως αυτό που έγινε πρόσφατα στα ανοιχτά της νήσου Λαμπεντούζα με 390 νεκρούς.

Η ΕΕ θα διαθέσει 144 δις ευρώ μέχρι το 2020 για τη λειτουργία του Eurosur με τη βοήθεια υψηλής τεχνολογίας. Ελικόπτερα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και δορυφόροι θα δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. Όπως διευκρινίζει ο Μίχαελ Γιούριτς εξαρτάται από το κάθε κράτος – μέλος το ποιες πληροφορίες θέλει να δώσει σε εταίρους του. «Αν για παράδειγμα οι Έλληνες θέλουν να μάθουν τί ακριβώς συνέβη στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα, τότε θα πρέπει να υπογράψουν συμφωνία με τους Ιταλούς». Επίσης εναπόκειται στη δικαιοδοσία των μεθοριακών αρχών κάθε κράτους – μέλους, εάν προτίθενται να ενημερώσουν για όλα τα περιστατικά.

«Δεν έχει σαφή ρόλο»

Πάντως όταν ανακαλυφθεί αναποδογυρισμένο πλοίο με λαθρομετανάστες, χρειάζονται έξι ώρες μέχρις ότου φτάσουν οι διασώστες επί τόπου. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η οργάνωση προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch υποστηρίζει ότι η Frontex δεν έχει σαφές σχέδιο για το ρόλο της Eurosur.

«Η Frontex είναι στην πραγματικότητα ο Big Brother του μεσογειακού χώρου, γιατί ο στόχος είναι να απομακρύνει τους λαθρομετανάστες από τα σύνορα της ΕΕ», λέει ο Βέντσελ Μιχάλκσι, από το παράρτημα Βερολίνου της οργάνωσης. «Εμείς πιστεύουμε ότι θα πρέπει να αλλάξει ρόλο και να σώζει ζωές από το θάνατο».

Εάν πράγματι μπορεί να σώζει ζωές, θα το δούμε από σήμερα. Ως πρώτο βήμα οι χώρες της Ένωσης που συνορεύουν με τρίτες χώρες δημιούργησαν μια εθνική υπηρεσία συντονισμού. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει καλά μόνο με τη συνεργασία των εθνικών μεθοριακών υπηρεσιών.

Taube Friedel/Ειρήνη Αναστασοπούλου
Υπεύθ. Σύνταξης Σπύρος Μοσκόβου
Πηγή:  dw.de

Σχόλιο ιστολογίου: Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: Και πως θα μπορέσει να υλοποιηθεί στην Ελλάδα η επιτήρηση των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων, τη στιγμή που η χώρα μας δεν διαθέτει κάποιο σύγχρονο σύστημα παρακολούθησης των "εισερχομένων"; Προφανώς το Eurosur δεν μπορεί να λειτουργήσει στην Ελλάδα, εκτός και εάν δεχόμαστε την εγκατάσταση από ξένες χώρες ειδικών μηχανημάτων επιτήρησης, γεγονός που από μόνο του αποτελεί τον μίτο παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας, αφού με αυτό το σύστημα η χώρα μας θα ενημερώνεται από άλλες χώρες για το τι συμβαίνει στα σύνορά της (με ό,τι σημαίνει αυτό). Και όμως, η Ελλάδα έχει κατάλληλο γεωγραφικό σύστημα επισύνδεσης που αφορά αποκλειστικά την επιτήρηση των συνοριακών περιοχών. Μόνο που, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να μην το χρησιμοποιήσει κρίνοντάς το ακατάλληλο, ενώ τα όσα αποκαλύφθηκαν σε ελληνικό δικαστήριο σχετικά με το συγκεκριμένο γεωγραφικό σύστημα επιτήρησης είναι πλέον αποκαλυπτικά και φέρονται να έχουν άμεση σχέση με την απαγόρευση οιασδήποτε συσκευής ρωσικής προέλευσης. Και το συγκεκριμένο γεωγραφικό σύστημα επιτήρησης είχε ρωσικό λογισμικό και... κόπηκε, αντί να χρησιμοποιηθεί κατά της μάστιγας της λαθρομετανάστευσης...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος, 
Γεωστρατηγικός Αναλυτής

Εισαγωγή
Οι πρώτες ανησυχίες για την ανάπτυξη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος προέκυψαν στα τέλη του 2002, όταν η Τεχεράνη επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς της Λαϊκής Οργάνωσης Μουτζαχεντίν του Ιράν (People’s Mojahedin Organization of Iran F PMOI) ότι είχε κατασκευάσει μια εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου στη Natanz και ένα εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος στο Arak, το οποίο θεωρείται ιδανικό για την παραγωγή πλουτωνίου που δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικού όπλου).

Η Ουάσινγκτον εκτιμά ότι ένα πυρηνικό Ιράν θα ασκούσε μια δυναμική εξωτερική πολιτική, προκειμένου να επηρεάσει τη συμπεριφορά των κρατικών και μη κρατικών δρώντων σε περιφερειακό επίπεδο, ώστε να μην ευοδωθούν τα συμφέροντα τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και των συμμάχων τους, που αντίκεινται στα δικά της συμφέροντα.
Από την πλευρά της, η Τεχεράνη μάλλον έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον θα διστάσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη, προκειμένου να διακόψει την ανάπτυξη του πυρηνικού της προγράμματος.
Επιπρόσθετα, η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται ότι η απόκτηση πυρηνικών όπλων θα την ισχυροποιούσε αποτελεσματικά, καθώς θα τερμάτιζε τις επιβουλές των υπερδυνάμεων εναντίον της και θα την καθιστούσε περιφερειακή δύναμη.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι «ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα θα προκαλούσε μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων σε περιφερειακό και όχι μόνο επίπεδο, καθότι ένας αριθμός χωρών της Μέσης Ανατολής θα επιδίωκε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα ή άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, προκειμένου να αντιμετωπίσει τη μείζονα ασύμμετρη ιρανική πυρηνική απειλή».
Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε σημαντικό έλλειμμα ασφάλειας σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς η περιοχή της Μέσης Ανατολής, πέρα από τα σημαντικά για την παγκόσμια ανάπτυξη κοιτάσματα υδρογονανθράκων που διαθέτει, χαρακτηρίζεται και ως η περισσότερο ασταθής περιοχή του πλανήτη.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι σ’ αυτή την περίπτωση, χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία θα επιδίωκαν να εξοπλισθούν με πυρηνικά όπλα, ενώ ένας άλλος αριθμός γειτονικών χωρών για οικονομικούς ή τεχνικούς λόγους θα κατέφευγε σε πιο φθηνότερες και πιο εύκολες λύσεις, όπως τα χημικά και βιολογικά όπλα και κυρίως τα σύγχρονα αντιβαλλιστικά συστήματα, προκειμένου να αισθανθούν όσο το δυνατόν περισσότερο ασφαλείς στην πίεση που θα τους ασκούσε το ιρανικό πυρηνικό οπλοστάσιο.
Πέραν της ανάδυσης αυτών των σημαντικών περιφερειακών ασύμμετρων απειλών, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι ελλοχεύει πάντα και η απειλή μιας ισραηλινο - ιρανικής σύγκρουσης με τις όποιες πιθανές αρνητικές επιπτώσεις σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, καθώς το εβραϊκό κράτος θεωρεί την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν ως «απειλή για την ύπαρξή του».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι εταίροι τους καθώς και η διεθνής κοινότητα δηλώνουν ότι «αποδέχονται το δικαίωμα του Ιράν να χρησιμοποιεί την πυρηνική ενέργεια, αλλά προηγουμένως η Τεχεράνη θα πρέπει να αποδείξει ότι το πυρηνικό της πρόγραμμα αναπτύσσεται μόνο για ειρηνικούς σκοπούς». Μέχρι στιγμής, είναι γνωστό ότι «από το 2010, το Ιράν έχει πετύχει εμπλουτισμό ουρανίου σε ποσοστό 20%», ενώ ο περαιτέρω εμπλουτισμός σε 90%+, που απαιτείται για την κατασκευή πυρηνικού όπλου, θεωρείται σχετικά εύκολη τεχνική.

Στην Εκτίμηση των Παγκόσμιων Απειλών των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών (12 Μαρτίου 2013) αναφέρεται ότι «το Ιράν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, αλλά δεν το έχει αποφασίσει». Λίγο αργότερα (18 Απριλίου 2013), ο διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ, James Clapper, βεβαίωσε ότι «η εν λόγω απόφαση θα μπορούσε να ληφθεί μόνο από τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη (Ali Khamenei)». Επίσης, στις 8 Νοεμβρίου του 2011, μια έκθεση της ∆ιεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (International Atomic Energy Agency – ΙΑΕΑ) περιελάμβανε πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες το Ιράν προσπάθησε σε ερευνητικό επίπεδο να οπλοποιήσει υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο (Highly Enriched Uranium F HEU). Έτσι, στις 18 Νοεμβρίου 2011, το ∆ιοικητικό Συμβούλιο της ΙΑΕΑ ενέκρινε ψήφισμα (32 ψήφοι υπέρ, δύο κατά και μία αποχή), με το οποίο εξέφραζε «τη βαθιά και αυξανόμενη ανησυχία του για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν».

Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις
Μετά από επανειλημμένες αρνήσεις του Ιράν να δώσει εξηγήσεις, τον Ιανουάριο του 2012, ξεκίνησε ένας γύρος συνομιλιών μεταξύ Τεχεράνης και ΙΑΕΑ, προκειμένου να δοθούν απαντήσεις στις παραπάνω κατηγορίες. Στη συνέχεια, από ιρανικής πλευράς δόθηκε η άδεια επιθεώρησης της στρατιωτικής βάσης Parchin, όπου η ΙΑΕΑ υποψιαζόταν ότι είχε πραγματοποιηθεί προσπάθεια οπλοποίησης υψηλά εμπλουτισ.ένου ουρανίου.

Μετά από μια απροειδοποίητη επίσκεψη στο Ιράν, στις 21 Μαΐου 2012, ο διευθυντής της ΙΑΕΑ, Yukiya Amano, ανακοίνωσε μια κατ' αρχήν συμφωνία, η οποία περιελάμβανε ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα εργασιών για τη διευθέτηση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
Ακολούθησαν αρκετές συναντήσεις μεταξύ της ΙΑΕΑ και Ιρανών αξιωματούχων, χωρίς ωστόσο να επιτευχθεί η ολοκλήρωση των εν λόγω εργασιών.
∆ύο από αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα (27 Σεπτεμβρίου και 28 Οκτωβρίου 2013), στο πλαίσιο των δεσμεύσεων Rouhani περί διαφάνειας στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Η εκλογή του νέου Ιρανού προέδρου Hassan Rouhani κρίθηκε από το Λευκό Οίκο ως μια ευκαιρία για πιθανή αλλαγή της ιρανικής πυρηνικής πολιτικής. Έτσι, στις 2 Φεβρουαρίου 2013, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Biden πρότεινε τη διεξαγωγή απευθείας συνομιλιών με το Ιράν.
Ουσιαστικά, επρόκειτο για μια αμερικανική πρωτοβουλία, η οποία στόχευε στον τερματισμό της ανάπτυξης του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, με αντάλλαγμα τη χαλάρωση ορισμένων κυρώσεων που είχαν επιβληθεί κατά του Ιράν αλλά και την απόσυρση της επιλογής για στρατιωτική ενέργεια.
Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, τον Απρίλιο του 2013, δημοσιεύθηκε η έκθεση «Στρατηγικές επιλογές για το Ιράν: Αντιστάθμιση της Πίεσης με ∆ιπλωματία» (Strategic Options for Iran: Balancing Pressure With Diplomacy).

Το φθινόπωρο του 2013, καθώς πλησίαζε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, οι προϋποθέσεις για μια διπλωματική επίλυση του πυρηνικού προγράμματος αλλά και μιας πιθανής αμερικανο - ιρανικής προσέγγισης άρχισαν να βελτιώνονται.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2013, η Washington Post δημοσίευσε συνέντευξη του Rouhani, στην οποία μεταξύ άλλων δήλωσε ότι «είναι καιρός για δεσμεύσεις» και έκανε λόγο για «υπόσχεση περί εποικοδομητικών συνομιλιών».

Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη:
Κάποια μηνύματα αισιοδοξίας προέκυψαν μετά την πρόσφατη εκλογή Rouhani στην ιρανική προεδρεία και ειδικά μετά την επίσκεψή του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (23-27 Σεπτεμβρίου 2013).
Στη Νέα Υόρκη, ο Hassan Rouhani αφενός υπογράμμισε ότι «ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης τον εξουσιοδότησε προκειμένου να διαπραγματευθεί μια συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας του», αφετέρου επανέλαβε ότι «το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχει αποκλειστικά ειρηνικούς σκοπούς» και ότι «το Ιράν δεν έχει καμία πρόθεση να αναπτύξει πυρηνικά όπλα».
Αντίστοιχα, από αμερικανικής πλευράς, ο Barack Obama δήλωσε στη Γενική Συνέλευση ότι «εξουσιοδότησε τον υπουργό Εξωτερικών John Kerry να επιδιώξει μια συμφωνία με το Ιράν, σε συνεργασία με τις άλλες πέντε χώρες (P5+1: Ηνωμένες Πολιτείες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία και Κίνα), που συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο περιθώριο της συνεδρίασης ο John Kerry συνομίλησε κατ’ ιδίαν με τον Ιρανό ομόλογό του, Mohammad Zarif, που εκπροσωπούσε το Ιράν στη συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης. Η εν λόγω συνάντηση χαρακτηρίσθηκε ως «εποικοδομητική» και αποφασίσθηκε από κοινού άλλος ένας γύρος συνομιλιών υψηλού επιπέδου.

Πρώτη συνάντηση στη Γενεύη:
Στις 15 και 16 Οκτωβρίου 2013, πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη συνομιλίες μεταξύ των P5+1 (γνωστών και ως E3/EU+3 ή E3) και του Ιράν, οι οποίες χαρακτηρίσθηκαν ως «ουσιαστικές», παρότι τελικά η Τεχεράνη δεν αποδέχθηκε την πρόταση ενδιάμεσης συμφωνίας για την άμεση αναστολή του εμπλουτισμού ουρανίου κατά 20%, αλλά ούτε και στη διακοπή λειτουργίας των υπόγειων εγκαταστάσεων εμπλουτισμού ουρανίου στο Fordow.
Ωστόσο, συμφωνήθηκε η εκ νέου συνάντηση των δύο πλευρών και η συνέχιση των συνομιλιών.

∆εύτερη συνάντηση στη Γενεύη:
Στις 7 και 8 Νοεμβρίου 2013, πραγματοποιήθηκε και δεύτερος γύρος συνομιλιών στη Γενεύη, με την απροσδόκητη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών των χωρών P5+1, χωρίς ωστόσο να επιτευχθούν κάποια ουσιαστικά βήματα προόδου.
Η ιρανική πλευρά δεν δεσμεύθηκε να τερματίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου, αλλά ούτε και τις εργασίες στο εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος του Arak, που το επόμενο καλοκαίρι αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία πυρηνικός αντιδραστήρας.
Έτσι, αντί να προκύψει κάποιου είδους έστω προσωρινής συμφωνίας, που θα οδηγούσε στην χαλάρωση ορισμένων κυρώσεων κατά του Ιράν στον πετρελαϊκό και τραπεζικό τομέα, αποφασίσθηκε ένας νέος γύρος συνομιλιών στις 20 Νοεμβρίου 2013. Το μόνο θετικό σημείο ήταν η συμφωνία που υπέγραψε στις 11 Νοεμβρίου ο επικεφαλής της ΙΑΕΑ με τις ιρανικές αρχές, για πρόσβαση και επιθεώρηση του Arak και των εγκαταστάσεων εξόρυξης ουρανίου στο Gachin.

Τρίτη συνάντηση στη Γενεύη:
Στις 24 Νοεμβρίου 2013, μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, το Ιράν και η ομάδα των χωρών P5+1 κατέληξαν σε προσωρινή συμφωνία (ή κοινό σχέδιο δράσης) για την επίλυση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Σκοπός των διαπραγματεύσεων ήταν να επιτευχθεί μια συμφωνία, η οποία θα εξασφάλιζε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα εξυπηρετούσε μόνο ειρηνικούς σκοπούς, όπως ορίζεται από τη Συνθήκη .η ∆ιάδοσης των Πυρηνικών (Non Proliferation Treaty – NPT).
Τελικά, η συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ του Ιράν και της ομάδας των χωρών των χωρών P5+1 προβλέπει την εκατέρωθεν βαθμιαία λήψη μέτρων και τήρηση δεσμεύσεων, με χρονικό ορίζοντα έξι μηνών, προκειμένου να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών και τελικά να προκύψει η επιθυμητή επίλυση του ιρανικού πυρηνικού ζήτημα προβλήματος.

Σύμφωνα με το κοινό σχέδιο δράσης, το Ιράν δεσμεύεται μεταξύ άλλων ότι:
Θα διατηρήσει .όνο τη μισή από την υπάρχουσα ποσότητα εμπλουτισμένου ουρανίου κατά 20%, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει ως καύσιμη ύλη για τον ερευνητικό πυρηνικό αντιδραστήρα TRR (Tehran Research Reactor), ενώ η υπόλοιπη ποσότητα θα απεμπλουτισθεί από ποσοστό 20% σε 5%, εντός έξι μηνών.

Για τους επόμενους έξι μήνες, δεν θα προβεί σε εμπλουτισμό ουρανίου άνω του 5%. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι μέχρι στιγμής είναι γνωστό ότι «από το 2010, το Ιράν έχει πετύχει εμπλουτισμό ουρανίου σε ποσοστό 20%», ενώ ο περαιτέρω εμπλουτισμός σε 90%+ που απαιτείται για την κατασκευή πυρηνικού όπλου θεωρείται σχετικά εύκολη τεχνική.

∆εν θα προβεί σε περαιτέρω δραστηριότητα στο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου της Natanz, στις υπόγειες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου του Fordow ή στο εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος του Arak, γνωστό και ως IRF40 (θεωρείται ιδανικό για την παραγωγή πλουτωνίου, το οποίο δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικού όπλου).
∆εν θα δημιουργήσει νέες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου.
Έχει το δικαίωμα στην έρευνα και ανάπτυξη στον τομέα της πυρηνικής τεχνολογίας.
Θα παρέχει συγκεκριμένες πληροφορίες στη ∆ιεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (International Atomic Energy Agency F IAEA), συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με τα σχέδια του Ιράν για τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, της περιγραφής του κάθε κτιρίου σε κάθε πυρηνική εγκατάσταση, της προόδου των εργασιών για κάθε πυρηνική εγκατάσταση στην οποία διεξάγονται πυρηνικές δραστηριότητες, των πληροφοριών για τα ορυχεία ουρανίου, κτλ. Αυτές οι πληροφορίες θα πρέπει να παρέχονται εντός τριών μηνών από την υιοθέτηση των παρόντων δεσμεύσεων.

Θα υποβάλει επικαιροποιημένες πληροφορίες στην IAEA για τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Arak.
Θα επιτρέπει την καθημερινή πρόσβαση καθώς και τις απροειδοποίητες επισκέψεις των επιθεωρητών της ΙΑΕΑ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Fordow και της Natanz.

Οι επιθεωρητές της ΙΑΕΑ θα έχουν πρόσβαση στα εργαστήρια συναρμολόγησης των συσκευών φυγοκέντρησης (χρησιμοποιούνται στον εμπλουτισμό ουρανίου), στα εργαστήρια παραγωγής και αποθήκευσης συσκευών φυγοκέντρησης, καθώς και στα ορυχεία ουρανίου και τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας και εξαγωγής ουρανίου από μεταλλεύματα.

Από την πλευρά της, η ομάδα των χωρών E3/EU+3 δεσμεύεται ότι:
Θα τερματίσει τις προσπάθειες για περαιτέρω μείωση των πωλήσεων του ιρανικού αργού πετρελαίου.
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα αναστείλουν τις κυρώσεις κατά της πώλησης ιρανικού πετρελαίου, σε συνεργασία με τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες ασφάλειας και μεταφορών.

Επίσης, θα επιτραπεί ο επαναπατρισμός ενός συμφωνημένου ποσού από τις πωλήσεις ιρανικών υδρογονανθράκων, που έχει συσσωρευθεί σε παγωμένους ξένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι στην παρούσα φάση, το ιρανικό πετρέλαιο κατευθύνεται .όνο προς τις ενεργειακές αγορές της Κίνας, Ινδίας, Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας, Τουρκίας, ΗΑΕ και Συρίας. Ωστόσο, σχεδόν το 50% των εσόδων από τις πωλήσεις συσσωρεύεται σε παγωμένους ξένους τραπεζικούς λογαριασμούς, χωρίς δυνατότητα πρόσβασης και επαναπατρισμού από ιρανικής πλευράς.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα αναστείλουν τις κυρώσεις κατά της πώλησης ιρανικών πετροχημικών, χρυσού και πολύτιμων μετάλλων.
Οι ΗΠΑ θα αναστείλουν τις κυρώσεις κατά της ιρανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.
Θα επιτραπεί η προμήθεια των ανταλλακτικών που απαιτούνται για την ασφαλή λειτουργία της ιρανικής πολιτικής αεροπορίας.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν θα επιβάλουν νέες κυρώσεις σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Θα καθιερωθεί ένας οικονομικός δίαυλος ο οποίος θα διευκολύνει τις ανθρωπιστικές ανάγκες του ιρανικού πληθυσμού (τρόφιμα, γεωργικά προϊόντα, φάρμακα, ιατρικές συσκευές, ιατρικά έξοδα στο εξωτερικό, κτλ), χρησιμοποιώντας τα έσοδα από τις πωλήσεις ιρανικού πετρελαίου που ήδη έχουν δεσμευθεί στο εξωτερικό.
Επίσης, με τα δεσμευμένα κεφάλαια θα εξοφλούνται οι οφειλές του Ιράν στον ΟΗΕ και θα πληρώνονται τα δίδακτρα των Ιρανών φοιτητών που σπουδάζουν στο εξωτερικό, μέχρις ενός συμφωνημένου ποσού για την περίοδο των έξι μηνών.
Η ΕΕ θα εγκρίνει την αύξηση του ορίου συναλλαγών για εμπορικά προϊόντα, που δεν υπόκεινται σε κυρώσεις.

Μετά την υιοθέτηση των παραπάνω δεσμεύσεων - μέτρων, οι δύο πλευρές θα συνάψουν μια τελική συμφωνία, η οποία θα τεθεί σε εφαρμογή το αργότερο σε ένα έτος και μεταξύ άλλων θα περιλαμβάνει:
  • Τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που ισχύουν για τα .έλη της NPT, καθώς και τις εγγυήσεις της ΙΑΕΑ.
  • Τη συνολική άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν.
  • Τον καθορισμό ενός ελεγχόμενου και συγκεκριμένου προγράμματος εμπλουτισμού ουρανίου.
  • Την πλήρη εξάλειψη των διεθνών ανησυχιών σχετικά με το εργοστάσιο παραγωγής βαρέως ύδατος του Arak.
  • Την πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων διαφάνειας και την ενίσχυση της παρακολούθησης των ιρανικών πυρηνικών δραστηριοτήτων.
  • Επίσης, την επικύρωση από τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη και το ιρανικό κοινοβούλιο (Majlis) καθώς και την εφαρμογή του Επιπρόσθετου Πρωτόκολλου (Additional Protocol).
Εδώ, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η επικύρωση του Επιπρόσθετου Πρωτόκολλου της NPT συνιστά το «κλειδί» στην επίλυση του πυρηνικού προβλήματος, καθώς επιτρέπει τους επιθεωρητές της ΙΑΕΑ να πραγματοποιούν προγραμματισμένες και απροειδοποίητες επιθεωρήσεις στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Τη διεθνή συνεργασία με το Ιράν στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα την απόκτηση από ιρανικής πλευράς σύγχρονων πυρηνικών αντιδραστήρων (ελαφρού ύδατος) και συναφούς εξοπλισμού, τον εφοδιασμό με σύγχρονες μορφές πυρηνικού καυσίμου, αλλά και τις νέες πρακτικές για έρευνα και ανάπτυξη στην πυρηνική ενέργεια.

Ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο
Παρότι διαφαίνεται ότι η Ουάσινγκτον δεν θα αποφασίσει μια στρατιωτική ενέργεια κατά της Τεχεράνης, εντούτοις διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη στον Περσικό Κόλπο.
Συγκεκριμένα, στην εν λόγω περιοχή είναι ανεπτυγμένοι 50.000 Αμερικανοί στρατιώτες και τουλάχιστον ένα αεροπλανοφόρο. Τον Ιούνιο του 2012, προστέθηκε το ελικοπτεροφόρο USS Ponce, το οποίο μεταξύ άλλων μπορεί να διεξάγει επιχειρήσεις με ειδικές δυνάμεις αλλά και επιχειρήσεις ναρκοθηρίας, ενώ το Σεπτέμβριο του 2012, στον Περσικό Κόλπο διεξήχθη πολυεθνική άσκηση ναρκοθηρίας (συνολικά, συμμετείχαν 31 χώρες), με σκοπό τη διατήρηση ετοιμότητας και άμεσης αντίδρασης σε περίπτωση ιρανικής ναρκοθέτησης της εν λόγω θαλάσσιας περιοχής.

∆ύο μήνες αργότερα (15 Νοεμβρίου 2012), οι Ηνωμένες Πολιτείες εφοδίασαν τις δυνάμεις τους στον Περσικό με συσκευές προηγμένης τεχνολογίας για την αντιμετώπιση πιθανής ναρκοθέτησης, ενώ παρόμοια άσκηση διεξήχθη και το 2013 (5 έως 25 Μαΐου 2013) από αεροναυτικές δυνάμεις 41 χωρών.

Αμερικανο - Ισραηλινή στρατιωτική ενέργεια και πιθανά ιρανικά αντίποινα
Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, ο πρόεδρος Obama έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι «η στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν παραμένει ως επιλογή».
Η τελευταία του επίσημη δήλωση καταγράφηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 2013, σε συνάντησή του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Netanyahu.
Επίσης, στις 4 Μαρτίου 2013, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Joe Biden δήλωσε σχετικά με τη στρατιωτική επιλογή κατά του Ιράν ότι «ο πρόεδρος Obama δεν μπλοφάρει».

Ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι μια πιθανή αμερικανική στρατιωτική ενέργεια θα μπορούσε να τερματίσει την ανάπτυξη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, καθότι αφενός ο αριθμός των σημαντικών πυρηνικών εγκαταστάσεων είναι περιορισμένος, αφετέρου είναι ευάλωτες στην αμερικανική αεροπορική δύναμη.
Αυτό το συμπέρασμα συμπεριλαμβάνει και τις υπόγειες εγκαταστάσεις, όπως για παράδειγμα τις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στο Fordow. Κάποιοι άλλοι Αμερικανοί εμπειρογνώμονες έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις που θα μπορούσε να προκαλέσει μια στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν. Συγκεκριμένα, έχουν τονίσει ότι τα ιρανικά αντίποινα θα μπορούσαν να προκαλέσουν μείζονες αρνητικές συνέπειες σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, όπως για παράδειγμα η ραγδαία αύξηση της παγκόσμιας τιμής του πετρελαίου. Επιπρόσθετα, έχουν τονίσει ότι μια στρατιωτική ενέργεια πιθανόν να καθυστερούσε την ανάπτυξη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος μόνο για ένα έως δύο χρόνια.

Σχετικά με τη στάση των συμμάχων των Ηνωένων Πολιτειών θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι «οι περισσότεροι αντιτίθενται στην επιλογή της στρατιωτικής δράσης». Μάλιστα, οι αναλυτές ορισμένων συμμαχικών χωρών προειδοποιούν ότι «μια αμερικανο-ιρανική σύγκρουση θα μπορούσε να προκύψει ανά πάσα στιγμή, πριν από μια σχεδιασμένη αμερικανική επίθεση». Για παράδειγμα, αν λόγω της συνεχιζόμενης επιβολής σκληρών κυρώσεων, η Τεχεράνη, όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα, αποφασίσει να κλείσει τα Στενά του Hormuz.
Κατά καιρούς, ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης καθώς και άλλοι Ιρανοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι «η Τεχεράνη θα προβεί σε αντίποινα, αν διεξαχθεί οποιαδήποτε αμερικανική ή και ισραηλινή στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν». Για παράδειγμα, το Σεπτέμβριο του 2012, ηγετικά στελέχη των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης (Iranian Revolutionary Guard Corps – IRGC) προειδοποίησαν ότι «ακόμη κι αν η στρατιωτική ενέργεια διεξαχθεί .όνο από το Ισραήλ, τότε η Τεχεράνη θα προβεί σε αντίποινα και κατά στόχων αμερικανικών συμφερόντων».

Εκτιμάται ότι τα πιθανά ιρανικά αντίποινα θα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, επιθέσεις κατά των πρεσβειών των ΗΠΑ στην Ευρώπη ή και στον Περσικό Κόλπο.
Επίσης, το Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις ένοπλες σιιτικές οργανώσεις του Ιράκ και του Αφγανιστάν, προκειμένου να επιτεθούν στο προσωπικό και τις εγκαταστάσεις των ΗΠΑ σε αυτές τις χώρες.

Σύμφωνα με έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας (Απρίλιος 2012) σχετικά με την ιρανική στρατιωτική ισχύ, αναφέρεται ότι η δυνατότητα του Ιράν να προβεί σε αντίποινα αυξάνεται. Η δυνατότητα αυτή έχει ενισχυθεί με την απόκτηση νέων ταχύπλοων σκαφών, μικρών υποβρυχίων και βαλλιστικών βλημάτων μικρού βεληνεκούς, τα οποία θα μπορούσαν να στοχοποιήσουν πλοία και εγκαταστάσεις στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Επιπρόσθετα, το Ιράν έχει αναπτύξει πρόσθετες ναυτικές βάσεις κατά μήκος των ακτών του Κόλπου, αυξάνοντας έτσι την επιχειρησιακή του δυνατότητα και την εν δυνάμει απειλή κατά της θαλάσσιας κυκλοφορίας στα Στενά του Hormuz. Μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 2013, η Τεχεράνη ανακοίνωσε ότι θα αναπτύξει μια νέα ναυτική βάση και στη Θάλασσα του Ομάν, πλησίον των ιρανο - πακιστανικών συνόρων.

Στο νοτιότερο άκρο του Περσικού Κόλπου, τα Στενά του Hormuz (μέσου εύρους 33 χιλιόμετρα) θεωρούνται ως ένα από τα πλέον στρατηγικά σημεία σε παγκόσμιο επίπεδο, καθότι είναι το μοναδικό θαλάσσιο πέρασμα που συνδέει τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου (28% της παγκόσμιας παραγωγής) με τον υπόλοιπο κόσμο. Από τα στενά διέρχονται συνολικά 15,5 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ημερησίως (2010) και τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου, που αντιστοιχούν στο 30% των παγκόσμιων θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου και στο 20% των θαλάσσιων μεταφορών φυσικού
αερίου.

Κατά καιρούς, η Τεχεράνη έχει απειλήσει ότι θα κλείσει τα στενά, αν σημειωθεί κάποιου είδους επιθετική ενέργεια κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων ή αν τα εμπορικά της πλοία υποστούν νηοψίες από πολυεθνικές ναυτικές δυνάμεις. Οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν την επιχειρησιακή δυνατότητα ναρκοθέτησης των στενών. Επίσης, έχουν δημιουργήσει ένα σημαντικό στόλο μικρών επιθετικών ταχύπλοων, ένα μικρό στόλο μίνι υποβρυχίων και έχουν αναπτύξει ένα παράκτιο σύστημα πολυάριθμων κατευθυνόμενων anti - ship βλημάτων, που συνολικά τους παρέχει την επιχειρησιακή δυνατότητα να πλήξουν τουλάχιστον εμπορικά πλοία, που πλέουν εντός του Περσικού Κόλπου, αλλά και να καταστρέψουν ευαίσθητες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις που λειτουργούν στην ακτογραμμή των υπόλοιπων χωρών της αραβικής χερσονήσου.

Το γεγονός αυτό συνιστά έναν από τους βασικούς λόγους, που η Ουάσιγκτον δεν έχει αποφασίσει να επιτεθεί κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Μάλιστα, ως ένα βαθμό «πιέζει» το Ισραήλ ώστε να μη διεξάγει μονομερή επιθετική ενέργεια, καθότι η αντίδραση της Τεχεράνης (ναρκοθέτηση των στενών του Hormuz, βύθιση εμπορικών πλοίων και καταστροφή πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στην περιοχή του Κόλπου) θα μπορούσε να επιφέρει σοβαρή επιδείνωση της περιφερειακής ενεργειακής ασφάλειας, έλλειψη υδρογονανθράκων στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά και συνεπώς να απειλήσει άμεσα την παγκόσμια οικονομία.

Και οι δύο πλευρές (Ουάσιγκτον και Τεχεράνη) γνωρίζουν ότι τα στενά του Hormuz συνιστούν ένα θαλάσσιο πέρασμα αυξημένης τρωτότητας και μείζονος στρατηγικής σημασίας, τόσο για την παγκόσμια οικονομία όσο και για την εθνική ασφάλεια του Ιράν. Για το λόγο αυτό, στο πρόσφατο παρελθόν οι ΗΠΑ επιδίωξαν να εγκαταστήσουν μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ τους, προκειμένου να αποφευχθεί κάποια ε.πλοκή εξαιτίας ενός τυχαίου γεγονότος. Επιπρόσθετα, η ασφαλής θαλάσσια μεταφορά από τα στενά του Hormuz συνιστά μια από τις μείζονες αποστολές του αμερικανικού 5ου στόλου, που εδρεύει στη ναυτική βάση Juffair (Μανάμα) του Μπαχρέιν. 
Σε περίπτωση ναρκοθέτησης ή άλλης στρατιωτικής ενέργειας με στόχο τη διακοπή της εύρυθμης λειτουργίας των στενών, εκτιμάται ότι σε χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο των δύο εβδομάδων, οι αμερικανικές δυνάμεις θα έχουν αποκαταστήσει την ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων. Επομένως, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι «οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν διαθέτουν την επιχειρησιακή δυνατότητα να κλείσουν τα στενά, αλλά για περιορισμένο χρονικό διάστημα».

Πάντως, για τη μερική αντιμετώπιση μιας πιθανής αμερικανο - ιρανικής διένεξης, που θα είχε ως συνέπεια να κλείσουν τα στενά του Hormuz, έχει κατασκευασθεί από την China Petroleum Engineering & Construction Company ο 360 χιλιομέτρων. αγωγός πετρελαίου HabshanF Fujairah με μέγιστη παροχή 1,8 Mb/d, που παρακάμπτει τα στενά και μεταφέρει πετρέλαιο στον Κόλπο του Ο.άν. Επίσης, μια επιπλέον εναλλακτική λύση συνιστά η μεταφορά περιορισμένων ποσοτήτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, μέσω του σαουδαραβικού ενεργειακού αγωγού EastFWest, από τον Περσικό Κόλπο στην Ερυθρά Θάλασσα.

Γίνεται αντιληπτό ότι σε περίπτωση που αποφασισθεί μια αμερικανική ή και ισραηλινή στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν, δεν θα στοχοποιηθούν μόνο οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αλλά και μια σειρά μονάδων των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η αποτελεσματικότητα των πιθανών ιρανικών αντιποίνων.
Αυτή η εκτίμηση ακούσθηκε και σε ενημέρωση του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας προς τον πρόεδρο Obama, το Φεβρουάριο του 2012. Μάλιστα, συμπεριελάμβανε και στοχοποίηση της ιρανικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας.

Μυστική αμερικανο - ισραηλινή δραστηριότητα
Η διεθνής ανησυχία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν κορυφώνεται, αλλά διαφαίνεται ότι η Ουάσιγκτον δεν προτίθεται να προβεί σε περαιτέρω συγκαλυμμένη δράση, όπως έπραξε στο παρελθόν, προκειμένου αφενός να επιβραδύνει την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, αφετέρου να το αποσταθεροποιήσει πολιτικά.

Κατά τη χρονική περίοδο 2006F2008, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δραστηριοποιούνταν συγκαλυμμένα, με σκοπό το Ιράν να προμηθευθεί τεχνολογία και πυρηνικά υλικά που είχαν καταστροφικές συνέπειες για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Όπως για παράδειγμα, ο ιός Stuxnet που προκάλεσε την καταστροφή αρκετών συσκευών φυγοκέντρησης (χρησιμοποιούνται στον εμπλουτισμό ουρανίου).
Επίσης, οι δολοφονίες ορισμένων Ιρανών επιστημόνων τα τελευταία χρόνια παραμένουν ανεξήγητες και θα μπορούσαν να ήταν το αποτέλεσμα της εν λόγω αμερικανο - ισραηλινής μυστικής δράσης. Ο τελευταίος Ιρανός επιστήμονας που σκοτώθηκε ήταν ο Mostafa Ahmadi Roshan, χημικός μηχανικός στο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου της Natanz, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν μια βόμβα που τοποθετήθηκε κάτω από το αυτοκίνητό του εξερράγη στις 10 Ιανουαρίου του 2012.
Πριν τον Roshan, στις 5 ∆εκεμβρίου του 2011, ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος τύπου RQF170 Sentinel κατέπεσε στο Ιράν. Πιθανολογείται ότι απογειώθηκε από το Αφγανιστάν, με σκοπό να συλλέγει πληροφορίες από συγκεκριμένες ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει τις ανησυχίες τους για τις εν λόγω μυστικές αμερικανικές δραστηριότητες, καθώς εκτιμούν ότι η Τεχεράνη θα μπορούσε να οδηγηθεί σε αντίποινα, όπως για παράδειγμα η διεξαγωγή κυβερνο - επιθέσεων εναντίον εταιριών πετρελαίου του Περσικού Κόλπου. Επομένως, βραχυπρόθεσμα, αυτού του είδους η μυστική δραστηριότητα, τουλάχιστον από αμερικανικής πλευράς, συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες.

Ο ισραηλινός παράγοντας
Όπως προαναφέρθηκε, το Ισραήλ υποστηρίζει ότι ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα θα συνιστούσε μείζονα απειλή για την ύπαρξή του και ότι αυτό πρέπει να αποτραπεί έστω και με μια μονομερή ισραηλινή στρατιωτική ενέργεια.
Από την πλευρά του, ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να αποδεχθεί την πρόταση του ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, που παρουσίασε με ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (27 Σεπτεμβρίου 2012) και η οποία προέβλεπε να τεθούν «κόκκινες γραμμές», που αν παραβιάζονταν από το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον του.
Ωστόσο, στις 22 Μαΐου 2013, η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας ενέκρινε ψήφισμα (Απόφαση 65, 2013), σύμφωνα με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να υποστηρίξουν το Ισραήλ διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά, εάν αναγκασθεί να χτυπήσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Για την εκλογή Rouhani, ο Netanyahu υποστηρίζει ότι δεν μειώνει τις ανησυχίες του Ισραήλ σχετικά με τις ιρανικές πυρηνικές επιδιώξεις. Αντίθετα, λειτουργεί εις βάρος των ισραηλινών συμφερόντων, καθότι διακρίνει να ελαχιστοποιούνται οι διεθνείς ανησυχίες για την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα, πολλαπλασιάζονται οι εκτιμήσεις αρκετοί Ισραηλινοί ανησυχούν ότι «ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποδεχθούν μια πυρηνική συμφωνία, η οποία θα διευκολύνει το Ιράν να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο, θυσιάζοντας κατ ́ αυτόν τον τρόπο τα συμφέροντα και την ασφάλεια του Ισραήλ, προκειμένου η Ουάσιγκτον να μην εμπλακεί σε μια στρατιωτική ενέργεια κατά της Τεχεράνης».

Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ υποστηρίζει ότι «εάν απαιτηθεί, μια ισραηλινή στρατιωτική ενέργεια κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων συνιστά μια ρεαλιστική και αποτελεσματική επιλογή», εντούτοις, αρκετοί Αμερικανοί εμπειρογνώμονες αμφιβάλλουν ότι «η επιχειρησιακή δυνατότητα των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων είναι ικανή να καταστρέψει και να τερματίσει την περαιτέρω λειτουργία των ιρανικών πυρηνικών υποδομών».

Οι κυρώσεις και οι συνέπειες στην ιρανική οικονομία
Αρχής γενομένης από τον Ιούλιο του 2006, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επέβαλε στο Ιράν μια σειρά κυρώσεων, προκειμένου να συμβιβασθεί και να τερματίσει τις πυρηνικές του φιλοδοξίες.

Απόφαση 1696 (31 Ιουλίου 2006): Αφενός απαιτούσε από το Ιράν να τερματίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου, την κατασκευή των πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Arak και να επικυρώσει το επιπρόσθετο πρωτόκολλο της Non Proliferation Treaty, αφετέρου προέβλεπε οικονομικές κυρώσεις και απαγόρευε τις χώρες μέλη του ΟΗΕ να πουλήσουν τεχνολογία σχετική με τα Όπλα Μαζικής Καταστροφής.

Απόφαση 1737 (23 ∆εκεμβρίου 2006): Απαιτούσε τον τερματισμό του εμπλουτισμού ουρανίου μέχρι την 21η Φεβρουαρίου 2007 και απαγόρευε την πώληση πυρηνικής τεχνολογίας προς την Τεχεράνη. Επίσης, καλούσε τις χώρες μέλη του ΟΗΕ να προβούν σε πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων συγκεκριμένων ιρανικών εταιριών και ατόμων, που σχετίζονταν με το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν.

Απόφαση 1747 (24 Μαρτίου 2007): Απαιτούσε τον τερματισμό του εμπλουτισμού ουρανίου μέχρι την
24η Μαΐου 2007. Απαγόρευε στο Ιράν να προμηθεύει με όπλα τη στρατιωτική πτέρυγα της Hezbollah του Λιβάνου και τους σιίτες πολιτοφύλακες του Ιράκ. Ζητούσε αφενός την αποφυγή της πώλησης όπλων προς το Ιράν, αφετέρου τη δανειοδότηση ή επιχορήγηση προς αυτό (εξαιρούνταν τα ειδικά δάνεια για ανθρωπιστικούς σκοπούς και τα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας).

Απόφαση 1803 (3 Μαρτίου 2008): Απαγόρευε τις πωλήσεις υλικών σχετικών με τη διάδοση των πυρηνικών όπλων και μεταξύ άλλων ζητούσε τη διεξαγωγή επιθεωρήσεων των φορτίων της Iran Air Cargo και της Islamic Republic of Iran Shipping Line.

Απόφαση 1929 (9 Ιουνίου 2010): Επέβαλε κυρώσεις σε επιπλέον 15 ιρανικές εταιρίες και 22 Ιρανούς, απαιτούσε τη διεξαγωγή επιθεωρήσεων σε ιρανικά θαλάσσια εμπορεύματα, απαγόρευε τις ξένες επενδύσεις στην εξόρυξη του ιρανικού ουρανίου και στη βαλλιστική τεχνολογία, απαγόρευε την πώληση οπλικών συστημάτων προς το Ιράν, ζητούσε τη μη ίδρυση ξένων τραπεζών στο ιρανικό έδαφος και αντιστρόφως, κτλ.

Κυρώσεις της ΕΕ (23 Ιανουαρίου 2012): Το Συμβούλιο της ΕΕ, αφού επανέλαβε τις ανησυχίες του για την ανάπτυξη και τη φύση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, αποφάσισε μεταξύ άλλων την επιβολή εμπάργκο στις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου και το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν.

Όπως γίνεται αντιληπτό, οι παραπάνω κυρώσεις αλλά και ένας ακόμη αριθμός κυρώσεων που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ (Απόφαση 1835, 1984 και 2049) προκάλεσαν μείζονα προβλήματα στην ιρανική οικονομία, όπως αύξηση του πληθωρισμού, αύξηση της ανεργίας (το 43% των ιρανικών νοικοκυριών συντηρούν από ένα τουλάχιστον άνεργο .έλος), πτώση της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος σε σχέση με το δολάριο (32.000 ριάλ/δολάριο), μείωση των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου, μείωση των εξαγωγών (13,9% το χρονικό διάστημα Μαρτίου - Σεπτεμβρίου 2013, έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2012) και συρρίκνωση των ξένων επενδύσεων. Σχετικά με τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, θα πρέπει να τονισθεί ότι συνολικά υπολογίζονται σε περίπου ένα εκατομμύριο βαρέλια/ημέρα (bpd) παρότι η ικανότητα παραγωγής ανέρχεται σε περισσότερα από 2,5 bpd.
Στην παρούσα φάση, το ιρανικό πετρέλαιο κατευθύνεται προς τις ενεργειακές αγορές της Κίνας, Ινδίας, Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας, Τουρκίας, ΗΑΕ και Συρίας. Ωστόσο, σχεδόν το 50% των εσόδων από τις πωλήσεις συσσωρεύεται σε παγωμένους ξένους τραπεζικούς λογαριασμούς, χωρίς δυνατότητα πρόσβασης και επαναπατρισμού από ιρανικής πλευράς.

Τα βασικά πιθανά σενάρια
Το πιο αισιόδοξο σενάριο είναι να τηρηθούν οι όροι του κοινού σχεδίου δράσης της Γενεύης και σταδιακά αφενός η Τεχεράνη να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της για την κατασκευή πυρηνικών όπλων -είτε με τη μέθοδο εμπλουτισμού ουρανίου είτε με την παραγωγή πλουτωνίου- αλλά να διατηρήσει το δικαίωμά της στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, αφετέρου η διεθνής κοινότητα (κυρίως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση) να άρει τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί κατά του Ιράν.
Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι αυτό το σενάριο είναι το πλέον θετικό. Ωστόσο, λόγω της μέχρι σήμερα συμπεριφοράς της Τεχεράνης σε ανάλογες συμφωνίες, για το σενάριο αυτό θα πρέπει δικαιολογημένα να διατηρήσουμε τις επιφυλάξεις μας και να θεωρήσουμε ότι δεν συγκεντρώνει σημαντικές πιθανότητες.

Ένα άλλο πιθανό σενάριο είναι να ναυαγήσει η προσωρινή συμφωνία της Γενεύης, καθώς λόγω των προγραμματισμένων και απροειδοποίητων επιθεωρήσεων της ΙΑΕΑ στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, η Τεχεράνη δεν θα καταφέρει να αποδείξει στη διεθνή κοινότητα ότι το πυρηνικό της πρόγραμμα έχει ειρηνικούς σκοπούς.
Το σενάριο αυτό κρίνεται ως ρεαλιστικό, καθώς συγκεντρώνει και τις περισσότερες πιθανότητες εξαιτίας της μέχρι σήμερα συμπεριφοράς της Τεχεράνης. Γιατί όπως συμφώνησε και υπέγραψε το κοινό σχέδιο δράσης της Γενεύης, πιθανόν, σκόπευε να κερδίσει χρόνο. ∆ηλαδή, το χρονικό διάστημα των έξι μηνών που προβλέπονται από την προσωρινή συμφωνία ίσως είναι ο κρίσιμος χρόνος, ο οποίος απαιτείται προκειμένου το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο (;) και γιατί όχι να διεξάγει την πρώτη του πυρηνική δοκιμή.

Ένα το τρίτο σενάριο, που προϋποθέτει την αθέτηση της Τεχεράνης στις δεσμεύσεις-μέτρα της προσωρινής συμφωνίας, είναι η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας, είτε με την επιβολή μιας σειράς νέων κυρώσεων είτε ακόμη και με την υιοθέτηση της επιλογής μιας μονομερούς ή όχι στρατιωτικής ενέργειας με στόχο την καταστροφή των πυρηνικών της εγκαταστάσεων.
Το σενάριο αυτό θεωρείται ως απευκταίο, επειδή προϋποθέτει ότι η Τεχεράνη θα συνεχίσει την ανάπτυξη του πυρηνικού της προγράμματος χωρίς τον έλεγχο της ΙΑΕΑ, αλλά και επειδή μια στρατιωτική ενέργεια θα προκαλέσει περαιτέρω αποσταθεροποίηση της «ευαίσθητης» περιοχής του Περσικού Κόλπου και θα επιφέρει για προφανείς λόγους αρνητικές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία.

Ένα τέταρτο σενάριο είναι η περίπτωση κατά την οποία η Τεχεράνη αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά η διεθνής κοινότητα ή οι Ηνωμένες Πολιτείες ή και το Ισραήλ δεν αποφασίσουν να αντιδράσουν. Όπως ήδη προαναφέρθηκε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σ’ αυτή την περίπτωση χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία θα επιδίωκαν να εξοπλισθούν με πυρηνικά όπλα, ενώ ένας άλλος αριθμός γειτονικών χωρών για οικονομικούς ή τεχνικούς λόγους θα κατέφευγε σε πιο φθηνότερες και πιο εύκολες λύσεις, όπως τα χημικά και βιολογικά όπλα και κυρίως τα σύγχρονα αντιβαλλιστικά συστήματα, προκειμένου να «αισθανθούν ασφαλείς» στην πίεση που θα τους ασκούσε το ιρανικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Το σενάριο αυτό εκτιμάται ότι συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες και ως εκ τούτου θεωρείται ως το πλέον ρεαλιστικό.

Συνολικά, εννέα χώρες θεωρούνται ως πυρηνικές δυνάμεις. Επτά χώρες κατέχουν πυρηνικά όπλα (Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Κίνα, Ινδία και Πακιστάν), η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε τρεις πυρηνικές δοκιμές (2006, 2009 και 2013), ενώ το Ισραήλ θεωρείται ευρέως ότι κατέχει πυρηνικά όπλα παρότι δεν το έχει επιβεβαιώσει. Καθόλου απίθανο στη λέσχη των πυρηνικών δυνάμεων να προστεθεί σύντομα και το Ιράν. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει αφενός λόγω του προχωρημένου σταδίου ανάπτυξης του πυρηνικού του προγράμματος, αφετέρου λόγω της αποτυχίας των επανειλημμένων προσπαθειών της διεθνούς κοινότητας να πιέσει την Τεχεράνη προκειμένου να εγκαταλείψει τις πυρηνικές της φιλοδοξίες.

Τα μέχρι στιγμής δεδομένα οδηγούν στη μη ασφαλή αλλά την πλέον πιθανή εκτίμηση ότι «βραχυπρόθεσμα, το Ιράν αναπόφευκτα θα κατέχει πυρηνικά όπλα». Ως εκ τούτου, θα πρέπει να επιτευχθεί μια συνολική πυρηνική συμφωνία τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο, προκειμένου -αν είναι δυνατόν- να αποφευχθεί η περαιτέρω εξάπλωση των πυρηνικών όπλων.
Επιπρόσθετα, να ενισχυθεί η αντιβαλλιστική δυνατότητα των γειτονικών χωρών έναντι του μελλοντικού πυρηνικού βαλλιστικού οπλοστασίου του Ιράν, ώστε να περιορισθεί η μεσο-μακροπρόθεσμη επιδίωξή τους να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα.

Ήδη, οι χώρες του Κόλπου προετοιμάζονται. Από τα τέλη Μαρτίου 2012, αναθερμάνθηκε ο «∆ιάλογος για την Ασφάλεια του Κόλπου» (Gulf Security Dialogue F GSD), που είχε τεθεί σε εφαρμογή κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Clinton. ∆ηλαδή, ο στρατηγικός διάλογος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Συμβουλίου Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου (Gulf Cooperation Council F GCC: Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), για τη σύνδεσή τους σε ένα κοινό σύστημα αντιβαλλιστικής άμυνας.
Μεταξύ άλλων, η Ουάσιγκτον επιδιώκει την πώληση αντιβαλλιστικών βλημάτων τύπου Patriot στο Κουβέιτ και τα ΗΑΕ, του κιτ τύπου Joint Direct Attack Munitions (JDAMs) στη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, που μετατρέπουν τις βόμβες παλαιότερης τεχνολογίας σε «ελεγχόμενα έξυπνα όπλα» παντός καιρού, καθώς και το πλέον σύγχρονο αντιβαλλιστικό σύστημα Terminal High Altitude Area Defense (THAAD) στα ΗΑΕ.
Μάλιστα, η πώληση του THAAD οριστικοποιήθηκε από το Κογκρέσο στις αρχές Ιανουαρίου 2012.

Επίσης, στις αρχές Σεπτεμβρίου 2012, αναφέρθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σύντομα θα εγκαταστήσουν και θα θέσουν σε λειτουργία ένα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης αντιβαλλιστικής άμυνας στο Κατάρ, ενώ η διασύνδεσή του με τα αντίστοιχα ραντάρ του Ισραήλ και της Τουρκίας θα παρέχει ένα ευρύ φάσμα κάλυψης έναντι του ιρανικού βαλλιστικού οπλοστασίου.
Κατά τη διάρκεια του 2013, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν σημαντικές πωλήσεις οπλικών συστημάτων προς τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία, όπως σύγχρονα βλήματα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους, καθώς και μαχητικά αεροσκάφη τύπου FF16 στα ΗΑΕ.

Πιθανές επιπτώσεις για την Ελλάδα
Η Ελλάδα αποδέχεται το δικαίωμα της Τεχεράνης για την ανάπτυξη πυρηνικής τεχνολογίας αποκλειστικά για ειρηνικούς σκοπούς, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει αφενός να υποστηρίζει την πάγια θέση της περί .η διασποράς όπλων μαζικής καταστροφής, αφετέρου να τάσσεται υπέρ της δημιουργίας ζώνης ελεύθερης από πυρηνικά όπλα στη νευραλγική περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, η επίλυση του ιρανικού πυρηνικού προβλήματος δεν είναι ένα «μακρινό θέμα» που δεν την επηρέασε ή δεν θα την επηρεάσει ως ένα βαθμό στο προσεχές μέλλον.

Πρώτα απ' όλα, η απόφαση της ΕΕ για επιβολή εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν (23 Ιανουαρίου 2012) στέρησε την ελληνική αγορά ενέργειας από το επί πιστώσει ιρανικό πετρέλαιο, που κάλυπτε ένα ποσοστό των συνολικών ελληνικών εισαγωγών.

∆εύτερον, σύμφωνα με το τρίτο σενάριο εγκυμονεί ο κίνδυνος έναρξης ισραηλινο-ιρανικών ή και αμερικανο - ιρανικών εχθροπραξιών στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, γεγονός ιδιαίτερα αρνητικό τόσο για την ελληνική ναυτιλία καθώς είναι δυνατόν να εγκλωβισθεί ένας αριθμός ελληνικών εμπορικών πλοίων εντός του Περσικού Κόλπου, όσο και για την αναμενόμενη ραγδαία αύξηση της διεθνούς τιμής του πετρελαίου.

«Σε περίπτωση μιας μονομερούς ισραηλινής στρατιωτικής ενέργειας κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας»;
«Τι θα αποφασίσει η Αθήνα, αν το Τελ Αβίβ ζητήσει κάποιου είδους υποστήριξη από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, λόγω της υφιστάμενης ελληνο - ισραηλινής στρατιωτικής συμφωνίας»;

Είναι προφανές και αναμενόμενο ότι η ελληνική πλευρά θα αποφύγει με κάθε τρόπο να εμπλακεί, ωστόσο σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξει δυσαρέσκεια από ισραηλινής πλευράς, με τις όποιες συνέπειες στις ελληνο - ισραηλινές σχέσεις.

Τέλος, ιδιαίτερα δυσοίωνο είναι το τέταρτο Σενάριο. ∆ηλαδή, η περίπτωση κατά την οποία το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Τότε, όπως προαναφέρθηκε, γειτονικές ως προς την Ελλάδα χώρες, όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος, αναμένεται να ξεκινήσουν την ανάπτυξη του δικού τους πυρηνικού προγράμματος για την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Επομένως, βραχυ - μεσοπρόθεσμα θα πρέπει να αναμένουμε ραγδαία(;) αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Πηγή Geostrategy

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου