Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2012


Τις τελευταίες ημέρες έχει ενταθεί η δραστηριότητα των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, δηλαδή των κομμάτων που δεν έχουν συνασπισθεί επισήμως με την τρικομματική κυβέρνηση εργολαβίας της υπογραφής ξεπουλήματος των πάντων στους τοκογλύφους.

Τις τελευταίες ημέρες έχουν πάρει φωτιά και οι δημοσκοπήσεις που άγουν και φέρουν διάφορα πλην του μείζονος ενδιαφέροντος, δηλαδή της διάσωσης της χώρας. Όλα και όλοι στον βωμό της συζήτησης. Όμως, μέχρις εκεί… Καλή η κουβέντα, καλύτερη η προπαγανδιστική κουβέντα, κάλλιστη η κουβέντα δίχως νόημα, δίχως προτάσεις… Δηλαδή, η κουβέντα που γίνεται απλά για να γίνεται…

Και μέσα σε αυτό το κλίμα έχουν αρχίσει οι ανεπίσημες προεκλογικές εκστρατείες (ανακοίνωσε κανείς εκλογές και δεν το μάθαμε;), οι οποίες καλύπτουν πλήρως την ανάγκη αποπροσανατολισμού, αλλά κυρίως της δημιουργίας βαλβίδων εκτόνωσης της κοινωνικής πίεσης, στο όνομα της… προσμονής της κάλπης…!

Μαθαίνουμε πως άλλος θα προτείνει πως οι λύσεις βρίσκονται αριστερά, άλλος θα προτείνει πως οι λύσεις βρίσκονται «νοτιο-ατλαντικά», άλλος δεξιά, άλλος κεντρώα… αλλά κανείς δεν θα προτείνει το αυτονόητο! Κανείς δεν θα τολμήσει να βάλει το χέρι πάνω στο μαχαίρι και να υποδείξει πως η μόνη λύση που υπάρχει για την χώρα, είναι να σκεφτόμαστε και να κινούμαστε… Ελληνικά!

Η λύση είναι… Ελληνική και μόνο Ελληνική. Οποιαδήποτε άλλη πρόταση αποτελεί φτιασιδωμένη την συνέχιση και την κυριαρχία της ήδη υπάρχουσας τραγικής κατάστασης. Όλοι τους συζητούν, όλοι τους λένε… αλλά κανείς δεν μας ενημερώνει για τα όσα συμφωνούνται ή τα όσα υπογράφονται. Αυτό χαρακτηρίζεται από τους υπάρχοντες πολιτικούς ταγούς (οι οποίοι οσονούπω θα μεταμορφωθούν σε… λαγούς) ως εθνική πολιτική! Η απόκρυψη των γεγονότων και η απόκρυψη της αλήθειας συνεχίζονται και σήμερα, αλλά γίνονται στο όνομα της διάσωσης της χώρας. Για εμάς, χωρίς εμάς, αλλά σε κάθε περίπτωση οι συμφωνίες θα είναι πληρωτέες επί τη ανακοινώσει, από… εμάς!

Μήπως ήρθε ο καιρός να τους πούμε πως η λύση είναι Ελληνική και καμία άλλη;
Μήπως ήρθε ο καιρός να τους δείχνουμε την διαφορετική μας άποψη όπου τους βρίσκουμε;
Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους και αφού δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τα βάλουν αυτοί, μήπως πρέπει –επιτέλους- να κάνουμε εμείς την αρχή;
Μήπως ήρθε ο καιρός να ξεκαθαρίζουμε με δαύτους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε για την ανάκαμψη της πατρίδας μας;

Άντε, γιατί πολύ χρόνο χάσαμε με τους… λεγάμενους…



Λουκάς Παπαδήμος, ο ευτυχισμένος άνθρωπος που δεν ντρέπεται να το... δείχνει
Μια τρικολόρε συμμορία πολιτικών απατεώνων, ανέθεσε στο δοτό πρωθυπουργό να σου καταστρέψει τη ζωή, για ν ασχολούνται απερίσπαστοι με το πλιάτσικο στη συνείδησή σου, ευκολόπιστε και μονίμως απατημένε Έλληνα πολίτη.

Πρώτα φρόντισαν με την ανοχή τους να καταλύσουν το Σύνταγμα και να αλυσοδέσουν την Ελλάδα στα δεσμά του σουλτανάτου της ξένης κατοχής.

Μετά φρόντισαν να συμφωνήσουν στο όνομα της «σωτηρίας» του τόπου, πως ένας αχυράνθρωπος τοποθετημένος από τα ισχυρά συμφέροντα και τις συμμορίες στις οποίες παρέδωσαν την πολιτική ζωή του τόπου, θα ήταν η καλύτερη μέθοδος για να διατηρήσουν στο απυρόβλητο τους εαυτούς τους και τις πολιτικές τους επιλογές.

Στη συνέχεια φρόντισαν με ραβασάκια δουλοπρέπειας να δηλώσουν πίστη, υποταγή και αφοσίωση στους ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς νταβατζήδες που χειραγωγούν απόλυτα το έργο τους.

Καθημερινά φροντίζουν σηκώνοντας τα λερωμένα χέρια τους στο κοινοβούλιο της ντροπής, το οποίο ουσιαστικά αυτοκαταργήθηκε, και να στηρίζουν ψυχή τε και σώματι, τις επιλογές ως βολικοί κοτζαμπάσηδες του σουλτανάτου.

Και επειδή αυτός ο λαός ακόμη τους ανέχεται.

Επειδή αυτός ο λαός, ακόμη δεν έχει ξεσηκωθεί για να τους κρεμάσει στην πλατεία Συντάγματος.

Τολμούν οι Φαρισαίοι πολιτικοί υποκριτές να «ασκούν και κριτική» στο έργο και τις αποφάσεις της δοτής κυβέρνησης και προσωπικά στον Παπαδήμο. Αλλά μέχρι εκεί…

Τόση μαγκιά και υπόληψη διαθέτουν.

Μόνος του αποφασίζει ο Παπαδήμος βρε ξεδιάντροποι;

Ο Παπαδήμος προσωπικά αποφασίζει και επιβάλει χαράτσια και μειώσεις μισθών;

Ο Παπαδήμος προσωπικά απειλεί να αλυσοδέσει νομοθετικά την κοινωνία από το δικαίωμά της να διεκδικεί;

Ο Παπαδήμος προσωπικά διαπραγματεύεται κατοχική συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους που όλοι μαζί δημιουργήσατε;

Όλους εσάς δε βάζει να ψηφίζετε τις πολιτικές που του υπαγορεύουν;

Όλοι εσείς δεν είστε αυτοί που στηρίζετε κοινοβουλευτικά το έργο της εθνικής αποδόμησης;

Όλοι εσείς δεν έχετε βουτηχτεί μέχρι το λαιμό στα σκατά της δουλοπρέπειας στηρίζοντας μια πολιτική που υπονομεύει τη χώρα και οδηγεί την κοινωνία στην απόλυτη εξαθλίωση;

Δεν είστε όλοι εσείς αυτοί που συμφωνήσατε να στηρίξετε τον Παπαδήμο μέχρι να ολοκληρωθεί το σύνολο των κατοχικών συμφωνιών;

Δεν είστε όλοι εσείς εκείνοι που ενώ έχετε το πολιτικό δικαίωμα της ανατροπής, επιλέξατε συνειδητά την υποταγή και τη στήριξη του κατοχικού θιάσου;

Ποιόν κοροϊδεύετε λοιπόν, τόσο εσείς όσο και τα εντεταλμένα σας φερέφωνα που επιχειρούν να αναδείξουν τη δήθεν πατριωτική και κοινωνική σας πλευρά;

Και ολίγον πατριώτες. Και ολίγον δοσίλογοι. Και ολίγον περήφανοι. Και ολίγον δοτοί. Και ολίγον τιμητές. Και ολίγον ξεφτιλισμένοι;

Λίγο απ' όλα κι όπου κάτσει...



Γράφει ο Ιων ο Β΄
Αντιγράφει - επιμελείται η Αρτάνη

Υπήρχαν κάποτε, πού λέτε, κάποιοι ανώτατοι άρχοντες στα ύπατα αξιώματα με κύρος, ευπρέπεια καί ακτινοβολία. Η εικόνα τους καί μόνον, ήταν εικόνα λάμψης καί μεγαλείου, πού ενέπνεε ένα σέβας καί δέος χρήσιμο καί πρέπον καί μια κάποια σιγουριά καί εμπιστοσύνη, βρέ αδερφέ…

Υπήρχαν άρχοντες προικισμένοι καί τρανταχτοί με το δικό τους φωτοστέφανο, ορμώμενοι κατά κανόνα από την κορυφή του πολιτικού, του στρατιωτικού ή καί του πνευματικού μας χώρου. Είχαν ακτινοβολία από την Εθνική, Πατριωτική ή Πνευματική τους δράση, τέτοια, ώστε παρά τις όποιες τυχόν προσωπικές αντιρρήσεις, αμφισβητήσεις ή καί προτιμήσεις μας, να βρίσκουμε ότι ήσαν στα καθήκοντά τους, σεβαστοί καί καταξιωμένοι.

Είχαμε, εμείς οι Έλληνες, ευεργέτες, αγωνιστές, ονόματα δικαιωμένα καί καταχωρημένα στην Ιστορία μας. Είχαμε Εθνάρχες, Ιεράρχες, Ηγέτες καί μεγάλα πνεύματα των Τεχνών καί των Επιστημών. Δήλα-δή ‘Ηγέτες Σύμβολα!!!

Είχαμε όμως καί κάτι άλλο, που στις μέρες μας, μάλλον σπανίζει. Είχαμε ‘Ηρωες! Δεν είναι αρεστός σήμερα ο όρος, ίσως, αλλά τί να κάνουμε, μας «προέκυψαν» καί τους είχαμε. καί θα τους έχουμε εις πείσμα άλλων πού αλλότρια επιθυμούσι.

‘Εάν διευρύνουμε λίγο την οπτική μας, θα δούμε ότι στις θέσεις των επισήμων μας κάθισαν κάποτε ο Θησέας, ο Περικλής, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αλέξανδρος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Πίνδαρος, ο Σόλωνας, ο Λυκούργος, ο Κολοκοτρώνης, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Σικελιανός και… πάρα-πάρα πολλοί άλλοι.

Τέτοιους Ηγέτες καί Επιστήμονες, καί άλλους πολλούς ακόμα, είχαμε αξιωθεί μέχρι προ τινος. Τους βλέπαμε σε δοξολογίες, σε καταθέσεις στεφανιών ή καί σε απονομές. Τους είδαμε σε μέγαρα, σε πλατείες, σε στάδια, σε θέατρα, σε τελετές. Τους είδαμε ευπρεπείς! Εκεί πού ο Λαός, τον οποίον εκπροσωπούσαν, έκρινε ότι έπρεπε, έστω.. καί τυπικώς καί τελετουργικώς κατά το πρωτόκολλον, να στέκονται για να διακρίνονται άξιοι καί τιμημένοι!!! Εκεί, στις θέσεις των Επισήμων.

Βέβαια, κάποια στιγμή «ζητήσαμε» εμείς οι ίδιοι (;) μια κοινωνική ανακατάταξη, μια αλλαγή τέλος πάντων. Αυτό, όμως, που προέκυψε από τη ανάγκη αυτή, της «αλλαγής», μόνον σκεπτικισμό καί ελαφρύ μειδίαμα προκαλεί!

Οι «μεγάλοι» πλέον, να μοιάζουν αστείοι καί ξένοι προς τον τίτλο, πού με τεχνάσματα παρέλαβαν καί κουβαλάνε. Καθημερινά να προκαλούν την ευθυμία, τον γέλωτα, τον χλευασμό, την ειρωνεία! Αδέξιοι, άμουσοι, γλωσσοπένητες, άρπαγες, ασελγομανείς, φαύλοι, δημαγωγοί, πλέρια ανυπότακτοι, αστράτευτοι, καταχραστές, φοροφυγάδες, βλάσφημοι, πόρνοι, μοιχοί, τυχοδιώκτες, έγκριτοι παμφάγοι γουρουνοειδείς, γελοίοι, φιλοτομαριστές, αξιολύπητοι πού μερικές φορές δεν μπόρεσαν να πείσουν, ούτε καί τους εαυτούς τους ωσάν κουστουμαρισμένα μορμωλύκια (κουρκουλούκια και σκιάχτρα) των μποστανιών, σκύβαλα των (σ)αλωνιών, ξεχειλισμένοι κάδοι απορριμμάτων εορταστικού τριημέρου, οχετοί βοθρολυμάτων, πρότυπα συμπεριφορών, αρχιερείς και αρχιτραπεζάρχες του κρατικού κορβανά, οι πρώτοι διδάξαντες!. Πολλούς από αυτούς, τους έπιασε ο φακός καί το μάτι τού κόσμου, σε κοινή θέα, «φτιαγμένους», μεθυσμένους, τρικλυζομένους, σε πίστες καί σε πόζες παράδοξου χυδαίου χορευτικού οίστρου, να τα «σπάνε», πάνω σε μία χωρίς προηγούμενο, έξαρση λαϊκίστικης κραιπάλης, στο όνομα της «αλλαγής», της μεταρρύθμισης, της κάθαρσης, της επανίδρυσης, της κουμπαριάς.

Και κατά τούς άρχοντες ..καί ο Λαός! σε απόλυτη μίμηση, ταύτιση καί αντιγραφή. Καί τσούουπ νάσου η κρίση, να παρελαύνει, κουνιστή, λυγιστή καί καμαρωτή, χρόνια τώρα!!! ανενόχλητη πλέον μπροστά μας !!! Χειροκροτείστε την! Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι, πως αυτή η συμπεριφορά, αυτές «οι αξίες» αυτές οι σημαντότητες έγιναν τόσο κοινές στις μέρες μας, ώστε ελάχιστα εκπλήσσουν καί προ πάντων κανέναν απολύτως δεν προβληματίζουν…Τα πάντα «φαίνεται;» να έχουν ανατραπεί, αντιστραφεί, διαστραφεί, απαξιωθεί, εκποιηθεί, καταστραφεί να έχουν ισοπεδωθεί!;;;

Από τα πιό σπουδαία έως τα πιό απλά καί καθημερινά συμβαίνοντα. ΄Από την σημασία καί κυριολεξία των όρων, έως την οποιαδήποτε πραγμάτωση, κι από την πρόκριση των στόχων μας, έως την επιλογή των ονείρων μας. Βρισκόμαστε σε ένα «τέρμα πού δεν έχει παρακάτου», όπως λέει ο ποιητής. Ακόμα κι αν δεν είναι «οι βάρβαροι πού ήρθαν» κανένας (;) δεν το πρόσεξε!. Συμβαίνουν πολλά, καί όλα τους δεν είναι παρά απλοποιημένες λεπτομέρειες πλέον καί συνήθειες, πού σαν τέτοιες κανενός την προσοχή δεν προκαλούν.

Λεπτομέρειες, όμως, πού κρίνουν τα μελλούμενα, ωσάν κι αυτή όπου ό εκφωνητής με το μαρκούτσι στο χέρι – πιστός (κ)οπαδός – καί φορέας τούτου του όμορφου κόσμου των ανάποδων καί αντιστρόφων αξιών, να αναγγέλλει καί να κράζει εν μέσω ζητωκραυγών καί χειροκροτημάτων, με στόμφο πολύ απλά καί φυσιολογικά από τα μεγάφωνά του: ...«καί στον χώρο των επισήμων κυρίες και κύριοι, βλέπουμε ήδη να έχουν πάρει τις θέσεις τους, ο κύριος δολάριος, ο νικητής του γκρίκ άϊντολ, ο βραβευμένος μίστερ σέφ, η Τζούλια, ο Φώτης, η Ελένη, η Ευγενία με τον Ηλία καί ο Σάκης. Η άμπζολουτ σελέμπριτις και το λάϊφ στάϊλ είναι όλη εδώ. Θα ακολουθήσει μικρά δεξίωσις».

Και η αρχαία φωνή εκ του σύνεγγυς, με Δωρική φρόνηση, χρόνια τώρα!!!!! προειδοποιεί: «Φιλέει δε πώς προσημαίνει, εύτ’ άν μέλλει μεγάλα κακά πόλει ή έθνη έσεσθαι». (Σύνηθες δε είναι, όταν εις μίαν Πόλιν -Χώραν- ή Έθνος πρόκειται να συμβούν μεγάλα κακά και δυστυχήματα, να προηγούνται σχετικά).



Τον περασμένο Σεπτέμβρη αξιωματούχος της ελληνικής κυβέρνησης σε «εμπιστευτική» συζήτηση έλεγε ότι σύμφωνα με σενάριο εργασίας που υπάρχει στο ελληνικό υπουργείο οικονομικών, σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από τη ζώνη του ευρώ, το νέο της νόμισμα θα ισούται με περισσότερα από 1500 ευρώ. Τότε, οι εν λόγω πληροφορίες εκτιμήθηκαν και αξιολογήθηκαν από το «Π» ως σκόπιμη κινδυνολογία, για να ενισχυθεί ο φόβος και η υποταγή της ελληνικής κοινωνίας σε μια πολιτική παραμονής της χώρας στο ευρώ, με κάθε κόστος.

Τις περασμένες μέρες ωστόσο, αυτή η αναλογία «δραχμής» - ευρώ εμφανίστηκε στη δημοσιότητα και μάλιστα, όχι από ελληνικά μέσα. Στα εν λόγω δημοσιεύματα γίνεται λόγος για αναλυτές της αγοράς συναλλάγματος, αλλά και επενδυτικών οίκων, οι οποίοι θεωρούν δεδομένη όχι μόνο την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, αλλά και τη σημαντική υποτίμηση του νομίσματος της Ελλάδας, όπως και αν θα λέγεται αυτό. Eκτός της JP Morgan που προεξοφλεί χρεοκοπία της Ελλάδας και ποντάρει σε αυτήν προτρέποντας και τους πελάτες της να κάνουν το ίδιο δημοσίευμα των Sunday Times αναφέρεται σε αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδα τον Μάρτιο.

Οι Sunday Times στο ρεπορτάζ τους αναφέρουν ότι η Ελλάδα ενδέχεται να “πτωχεύσει ατάκτως” μέσα στις επόμενες 10 εβδομάδες, θέτοντας σε αμφισβήτηση την επιβίωση του ευρώ. Η εφημερίδα δημοσιεύει αυτή την εκτίμηση με αφορμή τη κατάρρευση των συνομιλιών για το χρέος τη Παρασκευή, επισημαίνοντας ότι "η Ελλάδα δεν έχει τα 14,4 δισ. € ομολόγων που πρέπει να εξοφληθούν στις 20 Μαρτίου".

Ανατριχιαστικό είναι το σενάριο που δημοσιεύει εξειδικευμένη ιστοσελίδα οι αναλυτές της οποίας υποστηρίζουν ότι:"Δεδομένου ότι η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη πριν από δέκα χρόνια, με ισοτιμία 1 ευρώ προς 340,75 δραχμές, η αγορά τιμολογεί αυτή την περίοδο σε μια μαζική υποτίμηση, γύρω στις 1530 δραχμές ανά ευρώ". Η εν λόγω εκτίμηση βασίζεται, όπως σημειώνει η ιστοσελίδα σε ανάλυση μεγάλου οίκου.

Πρόκειται περί κινδυνολογίας για ακόμη μεγαλύτερη συμμόρφωση της Ελλάδας με τις απαιτήσεις των πιστωτών; Ή μήπως η πόρτα της εξόδου από την ευρωζώνη έχει ανοίξει διάπλατα; Ο Μάρτης είναι κοντά…




  • Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ήταν εξαρχής σαφές ότι λύση του ελληνικού προβλήματος δεν υπάρχει χωρίς γενναία αναδιάρθρωση του χρέους. Γι’ αυτό και το αίτημα της αναδιάρθρωσης έπρεπε να είχε τεθεί στο τραπέζι από τον Απρίλιο του 2010, όταν οι δύο πλευρές συζητούσαν το Μνημόνιο. Τότε, όμως, η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκε, αλλά ούτε ήθελε να ακούσει για αναδιάρθρωση. Προφανώς, από μόνη της η αναδιάρθρωση δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Χρειάζεται να συνδυαστεί με δημοσιονομική εξυγίανση και με αξιοποίηση των πολλών λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Με άλλα λόγια, η αναδιάρθρωση είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Σήμερα, το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το συζητούμενο «κούρεμα» αρκεί για να καταστήσει το ελληνικό χρέος εξυπηρετήσιμο. Εάν η εθελοντική συμμετοχή στο «κούρεμα» προσεγγίσει το 100% –πράγμα μάλλον απίθανο–, το ελληνικό χρέος των 370 δις ευρώ θα μειωθεί κατά 100 δις. Μεταξύ των άλλων, όμως, θα «κουρευτούν» και τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία (περίπου 26 δις) και οι ελληνικές τράπεζες (περίπου 50 δις). Επειδή, όμως, η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να καλύψει με κάποιο τρόπο τις απώλειες των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και τραπεζών (περίπου 38 δις), η πραγματική ελάφρυνση του χρέους θα είναι πολύ μικρότερη από τα 100 δις ευρώ.

Εάν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) δεσμευόταν να αντικαταστήσει τα ελληνικά ομόλογα (ονομαστικής αξίας περίπου 60 δις) που έχει στο χαρτοφυλάκιό της από νέα, με αξία την αξία που η ΕΚΤ τα αγόρασε στη δευτερογενή αγορά, θα προέκυπτε πρόσθετη μείωση του χρέους, της τάξεως των 20 δις ευρώ. Η ΕΚΤ, όμως, εξαιρέθηκε από το «κούρεμα», που σημαίνει ότι κερδοσκοπεί εις βάρος ενός μετόχου της που βρίσκεται στα γόνατα.

Το συζητούμενο «κούρεμα» είναι ανεπαρκές για να καταστήσει το ελληνικό χρέος εξυπηρετήσιμο. Το γεγονός ότι τα νέα ομόλογα, αξίας περίπου 85 δις ευρώ, θα είναι 20ετίας έως 30ετίας και με επιτόκιο μεταξύ 4% έως 5% δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Ας σημειωθεί ότι οι απαιτήσεις των τραπεζών για επιτόκιο 6% με 7% έπεσαν στο κενό λόγω της αποφασιστικής παρέμβασης του ΔΝΤ και όχι της ελληνικής κυβέρνησης.

Το όλο εγχείρημα είναι προβληματικό και εξαιτίας του γεγονότος ότι συνοδεύεται από το νέο Μνημόνιο, το οποίο αναμένεται να βυθίσει περαιτέρω την οικονομία στο φαύλο κύκλο της ύφεσης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το πακέτο «“κούρεμα”, νέα δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο» θα μας οδηγήσει σε αυτό που δηλώνει ότι θέλει να αποτρέψει: στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Αυτή η προοπτική προσδίδει κρίσιμη σημασία στην απαίτηση των δανειστών τα νέα ομόλογα να υπαχθούν στο βρετανικό και όχι στο ελληνικό Δίκαιο, στο οποίο υπάγονται τα παλαιά. Μέχρι το Μάιο του 2010 το σύνολο του ελληνικού χρέους υπαγόταν στο ελληνικό Δίκαιο. Το πρώτο δάνειο των 110 δις –σε συντριπτικό ποσοστό διατέθηκε για να πληρωθούν στο ακέραιο τόκοι και χρεολύσια– υπάγεται στο βρετανικό. Το ίδιο θα ισχύσει και για τη νέα δανειακή σύμβαση. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, όλο το ελληνικό χρέος θα έχει γυρίσει στο βρετανικό Δίκαιο.

Αυτό σημαίνει ότι οι δανειστές θα μπορούν να βάλουν στο χέρι ορισμένα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου. Επιπροσθέτως, στην καθόλου απίθανη περίπτωση που η Ελλάδα οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, το ελληνικό χρέος θα πρέπει να κριθεί εάν θα είναι σε ευρώ ή σε δραχμές. Έχει μεγάλη σημασία να αποφασίσει σχετικά ένα ελληνικό και όχι ένα βρετανικό δικαστήριο.

Εάν το χρέος μετατραπεί σε δραχμές, θα υποτιμηθεί μαζί με τη δραχμή και θα πληθωρίζεται μαζί με το εθνικό νόμισμα. Εάν, όμως, παραμείνει σε ευρώ, θα διπλασιαστεί λόγω της αναπόφευκτης υποτίμησης της δραχμής. Εάν, όπως όλα δείχνουν, η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει αποδεχτεί την υπαγωγή των νέων ομολόγων στο βρετανικό Δίκαιο, έχει διαπράξει εθνικό έγκλημα, το οποίο θα βαρύνει και τα κόμματα που τη στηρίζουν.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 12/1/12




Σε μεγάλο βαθμό, οι δύο πιο δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών ήταν αναμενόμενες: ηυποβάθμιση της γαλλικής οικονομίας ήταν προεξοφλημένη, όπως εξάλλου και η κατάρρευση των συνομιλιών για το ελληνικό PSI.

Όμως, και τα δύο αυτά έχουν πολύ μεγάλη σημασία γιατί δείχνουν τους μηχανισμούς που βρίσκονται πίσω από τα γεγονότα. Η ευρωζώνη έχει διολισθήσει σε ένα σπιράλ υποβαθμίσεων, μείωσης της οικονομικής παραγωγής, αύξησης του χρέους και νέων υποβαθμίσεων. Η ύφεση μόλις άρχισε. Η Ελλάδα πλέον είναι πολύ πιθανόν να κηρύξει χρεοστάσιο στις περισσότερες υποχρεώσεις της και θα μπορούσε ακόμη και να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Όταν γίνει αυτό, τα φώτα θα πέσουν αμέσως στην Πορτογαλία και ο επόμενος κύκλος μόλυνσηςτων υποβαθμίσεων θα αρχίσει.

Το ανεπαρκές ταμείο διασώσεων της Ευρώπης, το European Financial Stability Facility, επίσης υποβαθμίστηκε, καθώς έχει επιβαρυνθεί τις αξιολογήσεις των μελών της. Έτσι, όπως είναι δομημένο το EFSF, αυτόματα τα περιθώρια χρηματοδότησης από αυτό μειώνονται.

Υποβαθμίζοντας τη Γαλλία και την Αυστρία, αλλά όχι τη Γερμανία και την Ολλανδία, η Standard & Poor’s κατάφερε επίσης να σχηματοποιήσει τις προοπτικές της οικονομικής γεωγραφίας σε περίπτωση διάλυσης. Η υποβάθμιση όλων των κρατών με αξιολόγηση ΑΑΑ θα ήταν πολύ ευκολότερο να αντιμετωπιστεί πολιτικά. Η Γερμανία πλέον είναι η μόνη μεγάλη χώρα που διατηρεί το τριπλό Α. Μετά την υποβάθμιση από την S&P, θα είναι δυσκολότερο για εκείνη να αποδεχτεί τα ομόλογα της ευρωζώνης. Η απόκλιση των αποδόσεων ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τη σχέση τους.

Η άμεση αντίδραση στις υποβαθμίσεις από την S&P υπενθύμισε ακόμα ότι η κρίση και η λύση της είναι δύο στοιχεία που κινούνται παράλληλα. Το σχόλιο της Angela Merkel ότι η Ε.Ε. θα πρέπει πλέον να ολοκληρώσει γρήγορα το δημοσιονομικό σύμφωνο είναι τυπικό παράδειγμα αυτής της αποσύνδεσης. Όποιο κι αν είναι το ερώτημα, η απάντηση είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Οι αντιδράσεις στην κρίση δείχνουν ότι δεν έχει γίνει κατανοητό πως ο ιδιωτικός τομέας έχει πρωταρχικό ρόλο στις εσωτερικές ανισορροπίες της ευρωζώνης.

Η κατάληξη του δημοσιονομικού συμφώνου, που είναι το Νο1 θέμα της ατζέντας της ευρωπαϊκής πολιτικής σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί έναν άσχετο αποπροσανατολισμό. Το πιο πιθανό είναι ότι θα ενδυναμώσει την τάση προς λιτότητα του τύπου που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα. Περιμένω επίσης από την ευρωπαϊκή διοίκηση μια δόση ρυθμιστικής εκδίκησης στους οίκους αξιολόγησης. Είτε δίκαιη είτε όχι, είναι και αυτή αποπροσανατολισμός.

Λίγο παλαιότερα είχα πει πως η σύνοδος του Δεκεμβρίου ήταν η τελευταία ευκαιρία γιακαθολική επανεκκίνηση του συστήματος. Τότε, φανταζόμασταν ένα μεγάλο σχέδιο που θα περιελάμβανε κοινό προϋπολογισμό στην ευρωζώνη, ευρωομόλογο, ρυθμιστικό καθεστώς αντιμετώπισης των ενδοευρωπαϊκών ανισορροπιών και, με αυτό το δεδομένο, σκληρά μέτρα στους εθνικούς προϋπολογισμούς. Η An. Merkel και οι ακόλουθοί της στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες χειροκρότησαν το αποτέλεσμα της συνόδου του Δεκεμβρίου, θεωρώντας το μεγάλη επιτυχία επειδή δεν περιελάμβανε τίποτα από τα παραπάνω, πέρα από το στοιχείο της εξισορρόπησης του προϋπολογισμού.

Τώρα όπου η An. Merkel πήρε όσα ζητούσε, το σύστημα εξακολουθεί να κλονίζεται. Σε κάθε στροφή, το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας δυνητικής διάλυσης αυξάνεται. Έχουμε ξεφύγει από το σημείο στο οποίο οι ψηφοφόροι και οι εκλεγμένοι τους είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το διαρκώς αυξανόμενο κόστος αποκατάστασης του συστήματος. Την περασμένη εβδομάδα δύο βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος CDU στη Γερμανία, τους οποίους θεωρούσα μετρημένους στις απόψεις τους, έλεγαν ότι δεν θα είναι και τίποτα σπουδαίο να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Οι προοπτικές αλλάζουν ταχύτατα και το ίδιο και η αποδοχή ενός βίαιου τέλους.

Και όχι, ούτε η τεράστια τόνωση με ρευστότητα της ΕΚΤ πρόκειται να διορθώσει το πρόβλημα. Δεν υποτιμώ τη σημασία της απόφασης. Η ΕΚΤ απέτρεψε ένα πιστωτικό κραχ και της αξίζουν εύσημα γι’ αυτό. Η επιστροφή του απεριόριστου μακροπρόθεσμου δανεισμού μπορεί ακόμη και να έχει επίδραση στις διαθέσεις των τραπεζών να συμμετέχουν σε δημοπρασίες κρατικών ομολόγων. Αν είμαστε τυχεροί, ίσως και να καταφέρει να μας περάσει από την έντονη περίοδο μετακυλίσεων της άνοιξης. Όμως, το ντους ρευστότητας δεν μπορεί να διορθώσει το βασικό πρόβλημα της έλλειψης μακροοικονομικής προσαρμογής.

Ούτε οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όσο απαραίτητες κι αν είναι για άλλους λόγους, μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. Αυτό είναι μία άλλη αυταπάτη της Ευρώπης. Βρισκόμαστε πλέον σε ένα σημείο όπου μια αποτελεσματική λύση στην κρίση θα απαιτούσε δυναμική κεντρική δημοσιονομική αρχή, με εξουσίες στους φόρους και την τοποθέτηση πόρων σε όλη την ευρωζώνη. Εννοείται ότι αυτό δεν θα γίνει.

Και αυτή είναι η τελική επίπτωση από τις εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας. Έχουμε ξεφύγει πλέον από το σημείο στο οποίο μια τεχνική διόρθωση θα είχε αποτέλεσμα. Η εργαλειοθήκη έχει αδειάσει.



Τα δύο τελευταία χρόνια υπό την πίεση της διεθνούς και εγχώριας οικονομικής κρίσης που έχει καταρρακώσει την ελληνική κοινωνία και οικονομία, στραφήκαμε έστω και αργά στην αναζήτηση πηγών ενέργειας και κυρίως στην έρευνα για την ύπαρξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που ενδέχεται να οδηγήσουν στην εξόρυξη πετρελαίου.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 το ζήτημα της ενεργειακής πολιτικής σχετιζόταν άμεσα με την στρατηγική που ακολουθούσε η χώρα μας στην εξωτερική της πολιτική και ειδικά στις σχέσεις με τη γείτονα Τουρκία αλλά και με το μεγάλο σύμμαχό μας τις ΗΠΑ.

Σε μια συνεδρίαση της Βουλής, της 6 Απριλίου 1987, ο τότε βουλευτής Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ κ. Ιωάννης Κουτσογιάννης και μετέπειτα υφυπουργός Μεταφορών (1988-1989), αναφέρθηκε σε ενεργειακούς χάρτες που είχαν στην κατοχή τους οι Αμερικανοί μετά από έρευνες που είχαν κάνει στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στην περιοχή του Αιγαίου.

Ο βουλευτής Κουτσογιάννης στην ομιλία του ισχυρίστηκε ότι οι Αμερικανοί δεν θα ήθελαν η μικρή Ελλάδα να εκμεταλλευτεί μόνη της τα ενδεχόμενα κοιτάσματα πετρελαίου που θα συμπλήρωναν αυτό του Πρίνου στη Θάσο.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο πιθανώς θα ισχυροποιούσε την Ελλάδα στην περιοχή.

Σύμφωνα πάντα με την ομιλία του κ. Κουτσογιάννη, όπως αυτή καταγράφεται στα πρακτικά της Βουλής, οι Αμερικανοί έδωσαν τους χάρτες στους Τούρκους οι οποίοι τους παρουσίασαν ως δικούς τους, διεκδικώντας ερείσματα ή αποτρέποντας οποιαδήποτε ελληνική προσπάθεια για έρευνα και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.

Ο τότε Βουλευτής Αργολίδας επιρρίπτει ευθύνες στην κυβέρνηση Καραμανλή, αφού στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής προσέγγισης συμφωνήθηκε η αποφυγή οποιασδήποτε ενέργειας που μπορούσε να θεωρηθεί πρόκληση εκατέρωθεν.

Η πρόταση του κ. Κουτσογιάννη ήταν η Ελλάδα να επεκτείνει μόνο την αιγιαλίτιδα ζώνη της Θάσου στα 12 ναυτικά μίλια διασφαλίζοντας έτσι και το θέμα της υφαλοκρηπίδας, ενώ παράλληλα θα ξεκινούσε την έρευνα για την ύπαρξη και εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου. Αναφέρει μάλιστα ότι η Τουρκία δεν θα μπορεί να αντιδράσει αφού και η ίδια είχε επεκτείνει της αιγιαλίτιδα ζώνη, νότια προς την Κύπρο και στον Εύξεινο Πόντο.

Όπως προκύπτει από τη συζήτηση στη Βουλή, οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής είχαν μάλλον άγνοια των ενεργειακών θεμάτων και των συμφερότερων για τη χώρα λύσεων.

Τα λάθη όμως συνεχίστηκαν και τις επόμενες δεκαετίες σύμφωνα με δημοσίευση στον ιστότοπο Xrimanews.gr.

"Κάναμε ένα έγκλημα το 1997 όταν σταματήσαμε τις έρευνες. Το είπε και ο υφυπουργός", δήλωσε ο καθηγητής Α. Φώσκολος για τα κοιτάσματα πετρελαίου στην Ελλάδα και ειδικά στην Κρήτη, μιλώντας από τον Καναδά που βρίσκεται στο ραδιόφωνο ΒΗΜΑ FM.

Ο κ. Φώσκολος τόνισε ότι είμαστε πολύ πλούσια χώρα σε υδρογονάνθρακες και επεσήμανε ότι η περιοχή νοτίως της Κρήτης έχει 22 δισ. βαρέλια πετρέλαιο, ενώ εκεί που θα γίνει η έρευνα με βάση τα στοιχεία των Γάλλων θα δώσει, στη λεκάνη του Ηροδότου, 14-5 δισ. βαρέλια πετρέλαιο ενώ το κοίτασμα στον Πατραϊκό αγγίζει τα 400 εκατ. βαρέλια.

Παράλληλα, ο κ. Φώσκολος επεσήμανε ότι το κοίτασμα στην Κύπρο είναι... μικρό γιατί έχει άλλα... τρία στρώματα ακόμη που δεν τα έχουν ψάξει, ενώ ενδεικτικά ανέφερε ότι στην Κρήτη υπάρχουν επτά στρώματα. "Η τεχνολογία παλιότερα δεν είχε προχωρήσει σε μεγάλα βάθη. Τώρα μπορούμε μέχρι και 2,5 χιλιόμετρα στη θάλασσα και 7 χιλιόμετρα στο πέτρωμα", τόνισε και πρόσθεσε ότι το πετρέλαιο θα εξάγεται καθώς η λεκάνη της Κρήτης έχει επιπλέον 22 δισ. βαρέλια πετρέλαιο και το σύνολο είναι 38 δισ βαρέλια.

"Είμαστε στο επίπεδο του Ιράν σε σχέση με τα αποθέματα, είπε. Το 2016-17 θα αλλάξει η όψη της Ελλάδας. Μόλις βγει η πρώτη παραχώρηση και βρεθεί το πετρέλαιο θα αλλάξει η δύναμη της χώρας", κατέληξε ο κ. Φώσκολος.

Ας ευχηθούμε οι προσπάθειες του υφυπουργού Περιβάλλοντος κ. Γιάννη Μανιάτη να ευοδωθούν προς όφελος της χώρας για όσο το δυνατό πιο γρήγορη έξοδο από την κρίση.



  • Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής η κυβέρνηση δημοκρατικής εκτροπής του μεγαλοτραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου. Ο δοτός, μη εκλεγμένος πρωθυπουργός έχει διαψεύσει μέχρι στιγμής τις προσδοκίες των οικονομικά ισχυρών κύκλων που τον επέβαλαν, οι οποίοι είχαν την ελπίδα ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα κατόρθωνε να αποσπάσει σύντομα από τους Ευρωπαίους τοκογλύφους και πολιτικούς τα χρήματα των συμφωνημένων δανείων, ώστε κάποιο ελάχιστο τμήμα να καταλήξει και στα ταμεία ελληνικών επιχειρήσεων.

Αποδεικνυόμενος ανεπαρκής στην εκπλήρωση της κύριας αποστολής του, ο Λουκάς Παπαδήμος επιχειρεί να παράσχει σε άλλους τομείς χρήσιμες υπηρεσίες προς τους υποστηρικτές του.

Με απύθμενο πολιτικό θράσος, η εγκάθετη κυβέρνηση απειλεί μέσω υπουργών ή φερεφώνων της ότι θα νομοθετήσει την κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, θα μειώ σει ή και θα καταργήσει εντελώς τον κατώτατο μισθό των 750 ευρώ μεικτά (καθαρά γύρω στα 600), θα καταργήσει τις ανά τριετία «ωριμάσεις» που συνεπάγονται μικρές αλλά αυτόματες μισθολογικές αυξήσεις για τους εργαζομένους, θα μειώσει τις εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να επιταχύνει την ολοκληρωτική κατάρρευσή τους και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.

Όλα για τις τράπεζες

Αν δεν γίνουν όλα αυτά, οι δανειστές δεν θα μας δώσουν το νέο δάνειο, ισχυρίζεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, με τον πρωθυπουργό να διακηρύσσει δημοσίως ότι γι’ αυτόν δεν υπάρχει απολύτως καμία «κόκκινη γραμμή» ανυποχώρητης υπεράσπισης οποιουδήποτε δικαιώματος του ελληνικού λαού στις διαπραγματεύσεις με τους ξένους επικυρίαρχους της πατρίδας μας, πέραν της «σωτηρίας της πατρίδας», όπως αυτός την αντιλαμβάνεται – και, βέβαια, ένας τραπεζίτης ως «πατρίδα» εννοεί, φυσικά, τις... τράπεζες!

Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει, αν το δει κανείς ψυχρά. Προσέξτε τι μας λέει η κυβέρνηση Παπαδήμου: Για να πάρει το νέο δάνειο των 90 δις ευρώ, από τα οποία τα 60 δις θα πάνε για την κεφαλαιακή αναπλήρωση και τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, ενώ τουλάχιστον 25 δις θα πάνε κυρίως σε ευρωπαϊκές τράπεζες για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων, θα πρέπει εκατομμύρια Έλληνες να υποστούν και νέα μείωση μισθών κατά 15% –σε αυτό αντιστοιχεί η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού–, να δεχτούν νέα μείωση των συντάξεών τους και ουσιαστική διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων τους, εγκαταλείποντας παράλληλα κάθε ελπίδα και δικαίωμα αύξησης των αποδοχών τους στο μέλλον, επαφιέμενοι στη φιλευσπλαχνία των εργοδοτών τους!

Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων να αποδεχτούν να θυσιαστούν για χάρη των τραπεζών, γιατί διαφορετικά «θα μας διώξουν από το ευρώ»!

Άμεση εκδίωξη

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου αποπειραθεί να περάσει με νόμο οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα μέτρα, πρέπει να ανατραπεί αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση! Δεν πρέπει να παραμείνει ούτε λεπτό παραπάνω στην εξουσία, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα.

Να οδηγηθεί ταχύτατα η χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Εκεί οι πολίτες θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, έχοντας πλέον πλήρη επίγνωση της κρίσης και επιλέγοντας ποιο κόμμα θα ψηφίσουν βάσει των θέσεών τους για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτή. Με τη σειρά της θα αναλάβει τις δικές της ευθύνες η νέα κυβέρνηση, η οποία θα μπορεί τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι για τη γραμμή που θα ακολουθήσει θα έχει πρόσφατη τη λαϊκή εντολή.

Οι ανοησίες και οι γελοιότητες που ακούμε και διαβάζουμε, γιατί δήθεν δεν πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές, δεν εκφράζουν τίποτα περισσότερο από την αγωνία των πολιτικών απατεώνων του ΠΑΣΟΚ και του μηχανισμού τους, που βλέπουν το διεφθαρμένο σύστημά τους να απειλείται με σάρωμα, όπως και της ηγεσίας του ΛΑΟΣ, η οποία διαπιστώνει ότι το όνειρο συμμετοχής στην κυβέρνηση υλοποιήθηκε μεν, αλλά το πολιτικό τίμημά του είναι βαρύτατο, όπως δείχνει η δημοσκοπική πτώση του κόμματος αυτού.

Εφιαλτικοί μήνες...

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι δραματική, ενώ παράλληλα ραγδαία επιδείνωση σημειώνεται και στην οικονομική κατάσταση της Ευρώπης. Τα δημοσιονομικά μεγέθη χειροτερεύουν και στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στον υπόλοιπο κόσμο, ειδικά σε σχέση με το δημόσιο χρέος.

Είναι σαφέστατο πλέον ότι καθαρά οικονομική λύση μέσα στο πλαίσιο της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής δεν μπορεί να υπάρξει ούτε εδώ ούτε στην Ευρώπη. Απαιτούνται πολιτικές αποφάσεις αλλαγής της οικονομικής πολιτικής στο πλαίσιο του συστήματος, γιατί αλλιώς σε λίγο το ίδιο το σύστημα θα αποσταθεροποιηθεί από το χάος, τη φτώχεια και τη δυστυχία που προκαλεί. Οι πολιτικοί και όχι οι τραπεζίτες καλούνται να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα – και δεν εννοούμε, βεβαίως, πολιτικούς που δρουν ως όργανα του τραπεζικού συστήματος.

Είναι ανόητο, επίσης, να καλείται ο ελληνικός λαός να αποδεχτεί ανείπωτες θυσίες χάριν της παραμονής της χώρας στο ευρώ, όταν κανένας πλέον δεν είναι απολύτως σίγουρος για την επιβίωση του κοινού νομίσματος.

Οι μήνες που έρχονται θα είναι εφιαλτικοί για ολόκληρη την Ευρώπη και ειδικά την Ευρωζώνη, όχι μόνο για την Ελλάδα.

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι μια «φούσκα». Μέσα στο 2012 οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρέπει να βρουν λεφτά για να αποπληρώσουν περίπου 725 δις ευρώ σε δάνεια που λήγουν.

Κανένας δεν μπορεί να τους δώσει, εκτός από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μέσα σε μία και μόνη ημέρα, την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, έδωσε μισό τρισεκατομμύριο (!) ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές τράπεζες για τρία χρόνια με εξευτελιστικό επιτόκιο μόλις 1%! Μάλιστα, τον άλλο μήνα, το Φεβρουάριο, η ΕΚΤ θα ξαναμοιράσει λεφτά στις τράπεζες της Ευρώπης.

Οι πλούσιες χώρες χρωστούν

Τα απερίγραπτα χρέη των τραπεζών συνοδεύονται από την αστρονομική εκτόξευση του δημόσιου χρέους των χωρών, το οποίο σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζεται ότι στα τέλη του 2011 ανήλθε στα 55 τρις δολάρια.

Το πρώτο σοκ από την ανάλυση αυτού του χρέους προκύπτει από τη διαπίστωση ότι το μισό και κάτι παραπάνω από αυτό το κολοσσιαίο ποσό το χρωστούν οι... δύο ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου – οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία!

Οι Αμερικανοί χρωστούν 15 τρις δολάρια και οι Γιαπωνέζοι 13 τρις, ενώ άλλα 13 τρις δολάρια χρωστά η ΕΕ συνολικά. Με άλλα λόγια, οι τρεις πλουσιότεροι οικονομικοί πόλοι του πλανήτη χρωστούν το 75% του παγκόσμιου χρέους! Τα πλούσια κράτη, δηλαδή, είναι αυτά που χρωστούν, όχι τα φτωχά, όπως θα φανταζόταν κανείς αυθόρμητα.

Αλλά και μέσα στην ίδια την Ευρωζώνη οι τρεις πλουσιότερες χώρες της (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) πρέπει να δανειστούν μέσα στο χρόνο 1,15 τρις ευρώ, όταν οι υπόλοιπες δεκατέσσερις θα δανειστούν 0,35 τρις! Και πάλι οι πλούσιοι, δηλαδή, έχουν τα πολλά χρέη!

Μέσα στο 2012, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και οι τρεις πλουσιότερες χώρες της Ευρωζώνης που προαναφέρθηκαν πρέπει να δανειστούν... 7 τρις δολάρια για να πληρώσουν ληξιπρόθεσμα χρέη!

Οι δύο κρίσιμες αλλαγές

Το 2012 θα είναι πολύ κρίσιμη χρονιά. Θα δουν πολλά τα μάτια μας. Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον δύο κρίσιμα ζητήματα, στα οποία, αν δεν αλλάξει η ευρωπαϊκή πολιτική, η επιδείνωση της κατάστασης ενδέχεται να προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Η λύση και στα δύο είναι πολιτική.

Πρώτον, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την ΕΚΤ να δανείζει τρισεκατομμύρια στις τράπεζες και την ίδια στιγμή να αρνείται να δανείσει απευθείας τα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ή το Βερολίνο θα αποδεχτεί να δανείζει η ΕΚΤ τις χώρες για πολλά χρόνια με χαμηλό επιτόκιο ή το ευρώ θα διαλυθεί.

Δεύτερον, δεν είναι ανεκτό η ΕΚΤ να δίνει τρισεκατομμύρια στις ευρωπαϊκές τράπεζες κι αυτές να μην τα διοχετεύουν στις επιχειρήσεις και στους πολίτες της ηπείρου, κρατώντας τα για να καλύπτουν τις αβυσσαλέες «μαύρες τρύπες» τους και να παίζουν τυχοδιωκτικά παιχνίδια για να «ξελασπώσουν» ή να προσποριστούν υπερκέρδη.

Χωρίς τις αλλαγές αυτές, οικονομι κή ασφυξία απειλεί χώρες και λαούς της Ευρωζώνης. 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 12/1/12

Του Dominique Moisi

Project Syndicate

Μήπως ο «δημοκρατικός χρόνος» είναι πολύ αργός για να ανταποκρίνεται σε κρίσεις που προκύπτουν ξαφνικά, και πολύ μικρός για μακροπρόθεσμους πολιτικούς και άλλους σχεδιασμούς;

Σε μια εποχή οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, όπως αυτή που ζούμε σήμερα, το παραπάνω ερώτημα είναι άκρως επίκαιρο.

Για παράδειγμα στην Ιταλία, ο Mario Monti έχει την φιλοδοξία αλλά και την νομιμοποίηση να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Είναι και ικανός, και έντιμος.

Αντιμετωπίζει όμως ένα κάπως θεσμικό εμπόδιο: Από εκεί που οι πολιτικοί ηγέτες είχαν τουλάχιστον τρία χρόνια καιρό για να πείσουν τους ψηφοφόρους για τις πολιτικές τους, τώρα έχουν μόλις τρείς ώρες για να πείσουν τις παγκόσμιες αγορές. Εγκλωβισμένος λοιπόν μεταξύ των Ιταλών βουλευτών, που μάλλον δεν καταλαβαίνουν τις αλλαγές, και των αγορών που ψάχνουν για άμεσες λύσεις, θα μπορέσει ο Monti να δράσει καθαρά και αποφασιστικά;

Στην Αμερική, το πολιτικό σύστημα έχει γίνει εντελώς δυσλειτουργικό. Μάλιστα, ο πολιτικός φιλόσοφος Francis Fukuyama μιλάει για την «βετοκρατία» που θα κυριαρχήσει επί της δημοκρατίας, άσχετα με το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Ο διαχωρισμός των εξουσιών, που καθιερώθηκε εξ αρχής στις ΗΠΑ, εμπνευσμένος από φιλοσόφους όπως ο Montesquieu, οδηγεί σήμερα την χώρα προς παράλυση.

Οι δημοκρατίες δεν υποφέρουν μόνο από την αργή αντίδραση στις κρίσεις, αλλά και από την δυσκολία που έχουν να σχεδιάσουν μακροπρόθεσμες πολιτικές.

Τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ευρώπη, οι πολιτικοί ηγέτες μπορεί να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για τη χώρα τους, αλλά δεν γνωρίζουν πως θα καταφέρουν να επανεκλεγούν, αν το κάνουν. Είναι δηλαδή καταδικασμένοι μονίμως στο να δρουν βραχυπρόθεσμα.

Μοιάζει σαν «η εποχή των δημοκρατιών» να τελειώνει.

Η Κίνα είναι περήφανη που προβάλλει τον εαυτό της στο μέλλον, και μάλιστα στον 22ο αιώνα. Αυτό όμως το χρωστάει περισσότερο στον πολιτισμό της, παρά στο πολιτικό της σύστημα. Οι Κινέζοι σκέφτονται μακροπρόθεσμα επειδή είναι Κινέζοι, και όχι επειδή δεν είναι δημοκράτες.

Βέβαια, η κινεζική ηγεσία μπορεί να αντιδρά στις εξελίξεις χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην κοινή γνώμη. Η μεγάλη πλειοψηφία των Κινέζων δεν ονειρεύεται την δημοκρατία, ακόμη και σήμερα, που αναδύεται μια νέα κοινωνία, με απαιτήσεις που δεν μπορούν να χειραγωγηθούν, ή να ελεγχθούν τόσο εύκολα όσο στο παρελθόν.

Αυτή είναι η αδυναμία των μη δημοκρατικών πολιτευμάτων σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την διαφάνεια. Ποιος ονειρεύεται άραγε να γίνει πολίτης της Κίνας ή της Σιγκαπούρης;

Στην περίπτωση της διαδοχής της Β. Κορέας, οι στρατηγικοί στοχαστές τονίζουν τον μελλοντικό καθοριστικό ρόλο της Κίνας στην κορεατική χερσόνησο. Οι περισσότεροι όμως Βορειοκορεάτες σίγουρα θα επιθυμούσαν να ενταχθούν στην δημοκρατική Νότιο Κορέα, αν και αυτό τρομάζει τους Νότιους, και όχι στην Κίνα.

Σίγουρα, οι περισσότεροι Κινέζοι δεν θέλουν μια δυτικού τύπου διακυβέρνηση, αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι οι φιλοδοξίες τους δεν εξαντλούνται στο να ξοδεύουν απλά σαν Δυτικοί. Όσο πιο πολύ προοδεύουν, τόσο πιο ατομιστές θα γίνονται, και τόσο πιο πολύ θα απαιτούν τον σεβασμό από πλευράς της κυβέρνησής τους.

Αντιθέτως, αν η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας επιβραδυνθεί, που είναι πολύ πιθανόν να γίνει τα επόμενα χρόνια, θα κλιμακωθούν και οι διαμαρτυρίες εναντίον της κρατικής διαφθοράς, κάτι που αποτελεί πηγή αστάθειας για κάθε τύπου καθεστώς.

Η σημερινή κρίση που ταλαιπωρεί τις αναπτυγμένες χώρες, μπορεί να οδηγήσει σε παγκόσμια ύφεση (αν αυτό δεν έγινε ήδη), και αποκαλύπτει τα στραβά της δημοκρατίας, παίζοντας επίσης τον ρόλο της τροφού αυτών των στραβών.

Παράλληλα, η ίδια κρίση μπορεί να έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στα μη δημοκρατικά καθεστώτα, που μοιάζουν να είναι πιο αποδοτικά, αλλά στην πραγματικότητα είναι εύθραυστα. Αυτό βλέπουμε να εκτυλίσσεται ήδη, τόσο στην Κίνα, όσο και στην Ρωσία.

Άσχετα λοιπόν με το τι σκέφτεται ο καθένας από εμάς, η δημοκρατία είναι ανθεκτική, και θα υπερισχύσει των εναλλακτικών προτάσεων για πολύ καιρό ακόμη. Και αυτό θα ισχύει εφόσον οι ίδιοι οι δημοκράτες το πιστεύουν ειλικρινά.

Τα μη δημοκρατικά μοντέλα δεν μπορούν να απειλήσουν την δημοκρατία.

Η μόνη απειλή για αυτήν προέρχεται από την κακή συμπεριφορά των ίδιων των δημοκρατών!

Απόδοση: S.A.


Είναι πανίσχυρη και απόλυτος κυρίαρχος των αγορών. O λόγος βέβαια για την Goldman Sachs, η οποία βρίσκεται παντού και, σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους, πρόκειται για έναν πολιτικό οργανισμό, μασκαρεμένο σε επενδυτική τράπεζα, οι άνθρωποι του οποίου πλαισιώνουν περισσότερα από 60 χρόνια τον αμερικανικό κρατικό μηχανισμό. Το περιοδικό "Rolling Stone" την έχει χαρακτηρίσει ως "ένα τεράστιο χταπόδι το οποίο είναι τυλιγμένο στο πρόσωπο της ανθρωπότητας", ενώ η Wall Street μιλά συχνά για την "τράπεζα-τεφλόν", αφού η ιστορία της Goldman Sachs έχει δείξει ότι καμιά κατηγορία δεν "κολλά" πάνω της για καιρό. Εδώ και χρόνια υπάρχουν υποψίες ότι η τράπεζα επιδίδεται σε παράνομο front running (δηλαδή επωφελείται από τις μεγάλες εντολές που διενεργεί για λογαριασμό των πελατών της "παίζοντας" με τα δικά της χρήματα).

Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. "In God we Trust" γράφει κάθε δολάριο, «In Goldman Sachs we Trust», παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του "κρατισμού" που ακολούθησαν, η Goldman Sachs έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την "μακροπρόθεσμη απληστία". Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και "φυτεύοντας" τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. 'Ώσπου, οι σταδιακές "απελευθερώσεις" της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το "μεγάλο παιχνίδι" της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας "Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Η Goldman Sachs εκμεταλλεύθηκε τις "απελευθερώσεις" και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα "τοξικά δάνεια" με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεοκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες (αγορές).

Προνομιακός συνομιλητής
Ομως, η Goldman Sachs έχει καταφέρει να βγαίνει αλώβητη από κάθε κρίση, επιβεβαιώνοντας πάντα ότι αποτελεί τον νούμερο 1 παίκτη των αγορών και έναν προνομιακό συνομιλητή του Λευκού Οίκου. Το πόσο ισχυρή αποδεικνύεται και από το ότι έχει καταφέρει να έχει πρώην στελέχη της στο οικονομικό επιτελείο και στις 4 τελευταίες κυβερνήσεις, των Κλίντον και Μπους. Ενα από τα πρώην στελέχη της, ο Χένρι Πόλσον, ήταν ο τελευταίος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως αρχιτέκτονας τους πακέτου διάσωσης των τραπεζών ύψους 700 δισ. δολαρίων. Μάλιστα λόγω του συγκεκριμένου πακέτου οι άλλες τράπεζες της Wall Street τής έβγαλαν το παραστούκλι "Government (κυβέρνηση) Sachs".

Μέτοχος στη Fed
Η Goldman Sachs όμως είναι και από τους μεγαλύτερους μετόχους της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), καθώς κατέχει ποσοστό περί το 22%. Οπότε γίνεται αντιληπτό πως διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ισχυρότερη κεντρική τράπεζα.

Oμως, ο αμερικανικός οίκος διαδραματίζει από το Νοέμβριο σημαντικό ρόλο και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Και αυτό γιατί στο τιμόνι της ευρωτράπεζας ένα "δικό της παιδί", ο Mario Draghi, ο οποίος είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Goldman Sachs στην Ευρώπη μεταξύ 2001 και 2005, έχοντας αναλάβει τις διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές. Είναι σαφές λοιπόν πως η αμερικανική επενδυτική τράπεζα απλώνει τα δίχτυα της και στις διοικητικές τράπεζες. Το γεγονός ότι ένας πρώην ισχυρός άνδρας της Goldman Sachs, η οποία έχει κατά καιρούς επιστρατεύσει και άλλα μεγάλα ονόματα για την προώθηση των δραστηριοτήτων της στην Ευρώπη, όπως ο πρώην επίτροπος Πίτερ Σάδερλαντ, το "γεράκι" της Μπούντεσμπανκ Οτμαρ Ισινγκ και ο επίσης πρώην επίτροπος Ιταλός Μάριο Μόντι, ανέλαβε επικεφαλής της ΕΚΤ, δημιουργεί δεύτερες σκέψεις. Μέχρι τώρα η Goldman ανέβαζε και κατέβαζε τα χρηματιστήρια. Τώρα, όμως, περνά τη γραμμή της και στις δυο μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες. Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές η Goldman Sachs θα βρει για μια ακόμη φορά την ευκαιρία, μέσω του δικού της ανθρώπου, του Draghi, να οδηγήσει τα πράγματα εκεί που θέλει. Αυτές τις πρακτικές τις γνωρίζει καλά η αμερικανική επενδυτική τράπεζα, που λύνει και δένει στις παγκόσμιες αγορές μετοχών, συναλλάγματος, εμπορευμάτων και ομολόγων.

"Οι ληστές της Broad Street"
Πάντως η Wall Street δεν μπορεί να αποφασίσει εάν θαυμάζει ή εάν μισεί την Goldman Sachs. Το 2009, όταν οι άλλες αμερικανικές τράπεζες μάζευαν τα κομμάτια τους μετά το καταστροφικό πέρασμα της κρίσης των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, στον αριθμό 85 της Broad Street πανηγύριζαν. Τα κέρδη της Goldman για το δεύτερο τρίμηνο του 2009 είχαν εκτοξευτεί σε επίπεδα-ρεκόρ, κάνοντας τη χειρότερη κρίση των τελευταίων ογδόντα ετών να φαντάζει σαν αμελητέο εμπόδιο στην πορεία της τράπεζας προς τον αδιάκοπο πλουτισμό. Το μυστικό της επιτυχίας της Goldman προκαλεί ερωτήματα και δημιουργεί σενάρια συνωμοσίας. Στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας "ανδρώθηκαν" πολλά μετέπειτα κυβερνητικά στελέχη, με αποτέλεσμα οι στενοί δεσμοί της Goldman με την Ουάσιγκτον να πυροδοτούν κάθε είδους φήμες. Στη Wall Street οι traders και οι τραπεζίτες της Goldman Sachs είναι γνωστοί και ως "οι ληστές της Broad Street".

Σε κάθε περίπτωση, η ανάκαμψη της τράπεζας από την κρίση ήταν εντυπωσιακή. Λίγο μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, ο διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, Lloyd Blankfein, αναγκάστηκε να τη μετατρέψει από επενδυτική σε εμπορική τράπεζα και να δεχτεί κρατική ενίσχυση 10 δισ. δολαρίων, την οποία επέστρεψε το 2009.

Aχαλίνωτη κερδοσκοπία
Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. "In God we Trust" γράφει κάθε δολάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust", παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του "κρατισμού" που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την "μακροπρόθεσμη απληστία". Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και "φυτεύοντας" τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. 'Ώσπου, οι σταδιακές "απελευθερώσεις" της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το "μεγάλο παιχνίδι" της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας "Αυτοκρατορίας του Χρήματος".

Η Goldman Sachs εκμεταλλεύθηκε τις "απελευθερώσεις" και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα "τοξικά δάνεια" με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεοκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες (αγορές). Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγοράς, της Goldman Sachs, J.P. Morgan και Deutsche Bank.

Παίζει χωρίς αντίπαλο
Χωρίς να είναι πια αναγκασμένη να δίνει λογαριασμό στην Ουάσιγκτον, η Goldman Sachs δεν άργησε να επιστρέψει στα γνωστά της κόλπα. Οι traders της τράπεζας κάνουν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα: Αναλαμβάνουν τεράστια επενδυτικά ρίσκα, παίζοντας κυρίως με δανεικά χρήματα. Το μοντέλο αυτό λειτουργίας θεωρείται υπεύθυνο για την παραλίγο κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος και τη χειρότερη κρίση από το 1929. Πλην όμως, στα γραφεία της Goldman Sachs το νέο σύνθημα είναι "business as usual". Εξάλλου, οι βασικοί της ανταγωνιστές, απρόθυμοι πλέον να αναλάβουν μεγάλα ρίσκα, αφήνουν το έδαφος ελεύθερο. Και η Goldman τα παίζει όλα για όλα. Οι ανοιχτές της θέσεις μπορούν να προκαλέσουν ζημιά έως και 245 εκατ. δολαρίων κάθε ημέρα.

Η Goldman και το «μαγείρεμα» του ελληνικού χρέους
To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαινα κι έτσι η Αθήνα επέλεξε το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs. Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Goldman Sachs και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα "νεφέλωμα" διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.¨Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον.



Αυτό το ερώτημα θέτει στην ιστοσελίδα του το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο σε ένα διαδραστικό γράφημα με τις επιλογές που προσφέρει να κινούνται από αισιόδοξες με καλά οικονομικά αποτελέσματα, μέχρι την πλήρη κατάρρευση του κοινού νομίσματος- μια επιλογή που θεωρείται η χειρότερη απ’ όλες.

Ας πάρουμε από την αρχή όμως τα πιθανά σενάρια:

  1. Ένωση (επιβίωση του ευρώ, σχετικά καλό οικονομικό αποτέλεσμα) – Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετατρέπεται σε πολιτική συνομοσπονδία. Ενώ οι οικονομικές δυσκολίες επιμένουν, οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης καλούν όλο και περισσότερες συνόδους και καταλήγουν σε προτάσεις για μια όλο και στενότερη ένωση, καταλήγοντας σε μια πλήρη πολιτική ένωση με δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στις Βρυξέλλες.
  2. Διάσπαση (κατάργηση του ευρώ, σχετικά καλό οικονομικό αποτέλεσμα) – Αποδεικνύεται αδύνατη η οποιαδήποτε συμφωνία πάνω σε μια λύση που θα σώσει το ευρώ. Οι Ιρλανδοί απορρίπτουν την υπογραφή μνημονίου. Μαζί με τους λαούς της Νότιας Ευρώπης προσπαθούν να αποφύγουν τον φαύλο κύκλο των περικοπών, της αύξησης των φόρων και της ύφεσης. Εν τω μεταξύ, οι ψηφοφόροι στη Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία αρνούνται να συνεχίσουν να δίνουν βοήθεια. Οι κυβερνήσεις συμφωνούν ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και κάνουν μια «ελεγχόμενη» διάλυση της ευρωζώνης.
  3. Πληθωρισμός (επιβίωση του ευρώ, σχετικά άσχημο οικονομικό αποτέλεσμα) – Η ΕΚΤ σπάει το ταμπού και τυπώνει χρήμα δανείζοντας ελεύθερα τις κυβερνήσεις στην Ευρώπη, οι τιμές στα προϊόντα αυξάνονται, τα χρέη και οι καταθέσεις εξανεμίζονται.
  4. Σταδιακή διάλυση (κατάρρευση του ευρώ, σχετικά άσχημο οικονομικό αποτέλεσμα) – Φοβούμενοι την έξοδο από το ευρώ, οι Έλληνες αδειάζουν τις τράπεζες αποσύροντας τις καταθέσεις τους. Η ΕΚΤ επιμένει η Αθήνα να παγώσει τις καταθέσεις, αλλιώς θα σταματήσει να στηρίζει τις τράπεζες. Η νέα ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει ότι δεν πάει άλλο και ανακοινώνει στάση πληρωμών και μονομερή έξοδο από το ευρώ με υποβαθμισμένη δραχμή. Το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούν και άλλες χώρες και οι μόνες που απομένουν είναι η Φνλανδία, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Γερμανία.
  5. Κατάρρευση (Κατάρρευση του ευρώ, πολύ άσχημο οικονομικό αποτέλεσμα) – Αυτό είναι το χειρότερο σενάριο. Πρόκειται ουσιαστικά για επανάληψη του 2008, αλλά χωρίς τις διασώσεις της τελευταίας στιγμής. Οι αγορές χάνουν πλήρως την εμπιστοσύνη τους στην ευρωζώνη παρά τις τρομερές περικοπές των κυβερνήσεων. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν οι κυβερνήσεις αλλά ο υπερδανεισμός του ιδιωτικού τομές. Οι λύσεις που προτείνονται δεν είναι πολιτικά ανεκτές. Οι πολιτικά ανεκτές λύσεις δεν έχουν οικονομικό αντίκρισμα. Οι τράπεζες καταρρέουν. Οι κυβερνήσεις ανακοινώνουν στάση πληρωμών. Τα χρηματιστήρια και το ευρώ κατρακυλούν. Οι πολιτικοί ξεμένουν από ιδέες και χρόνο. Αποτέλεσμα; Σκεφτείτε τη Ρωσία στις αρχές του 90.
  6. Η αναγέννηση του Φοίνικα (επιβίωση του ευρώ, πολύ καλό οικονομικό αποτέλεσμα) – Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο για την ΕΕ, όπου όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο. Αυτό είναι το σενάριο στο οποίο ελπίζουν η Γερμανία και η Γαλλία. Όλες οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης συμφωνούν στους νέους κανόνες δανεισμού. Η Ιταλία και η Ισπανία παίρνουν πακέτα διάσωσης από την ΕΚΤ. Η εμπιστοσύνη των αγορών επιστρέφει και ο δανεισμός γίνεται ομαλά. Οι καταναλωτές (ειδικά οι Γερμανοί καταναλωτές) αρχίζουν να ξοδεύουν περισσότερα. Οι επιχειρήσεις συνεχίζουν τις επενδύσεις. Η Ευρώπη περνάει μια μικρή περίοδο ύφεσης αλλά ανακάμπτει και αργά αλλά επώδυνα, βγαίνει από τα προβλήματα χρέους της.



The Daily Bell

Το ΔΝΤ είναι προϊόν της «Αγγλόσφαιρας», και ως τέτοιο έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πολλών άλλων χωρών.

Αποτελεί ένα βασικό εργαλείο ελέγχου, από πλευράς των παγκόσμιων ελίτ.

Συστάθηκε στη δεκαετία του 1940, από τον σοσιαλιστή οικονομολόγο των ελίτ John Maynard Keynes, σε αγαστή συνεργασία με τον ιδρυτή μιας ολόκληρης δυναστείας David Rockefeller.

Η παγκόσμια ελίτ υπάρχει, με πιθανή έδρα της το Σίτυ του Λονδίνου, και με παρακλάδια στο Βατικανό, την Ουάσιγκτον, και το Τελ Αβίβ.

Ο πυρήνας της αποτελείται από μια ομάδα οικογενειών, που πιθανώς ελέγχουν τις κεντρικές τράπεζες όλου του κόσμου. Έτσι, έχουν πρόσβαση σε τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αν κάποιος ελέγχει το παγκόσμιο χρήμα, μπορεί κάλλιστα να χτίσει και την «παγκόσμια κυβέρνηση», εφόσον το επιθυμεί. Και είναι πλέον προφανές, πως αυτό ακριβώς επιθυμούν οι εν λόγω οικογένειες. Όσο πιο μεγάλη μια κυβέρνηση, τόσο πιο μεγάλη και η εξουσία τους.

Η ελίτ αυτή χρησιμοποιεί τον μερκαντιλισμό, ώστε να κατευθύνει τις κυβερνήσεις εκεί που θέλει. Στην ουσία χρησιμοποιεί την Εγελιανή διαλεκτική για να πετύχει τον σκοπό της. Δηλαδή, κατασκευάζει τεχνητές κρίσεις, και στην συνέχεια προσφέρει την επίλυσή τους, μέσω των μεθόδων που αυτή επιθυμεί. Συν τω χρόνω, η ελίτ αυτή μπορεί να κατασκευάσει συναίνεση, σε όποιο ζήτημα θελήσει.

Τα πράγματα ήταν πιο εύκολα για αυτήν τον 20ο αιώνα, απ ότι είναι τώρα. Και αυτό εξαιτίας της ανάδυσης του φαινομένου του διαδικτύου. Μιας νέας δηλαδή, αναγέννησης. Η μεταρρύθμιση και η αναγέννηση προκάλεσαν την τυπογραφία, και αυτή με τη σειρά της έφερε την πληροφόρηση στον κόσμο. Κάτι ανάλογο βλέπουμε και σήμερα με την διάδοση του διαδικτύου.

Υπάρχει όμως και στο διαδίκτυο μια πανσπερμία χειραγωγούμενων ειδήσεων, κάτι σαν διαδικτυακές επιχειρήσεις false flags, με σκοπό να «αραιώσουν» τις πραγματικές πληροφορίες, με άλλες ψεύτικες, έτσι ώστε να χειραγωγείται η κοινή γνώμη. Για παράδειγμα, θα ακούσουμε πως ναι, τον κόσμο τον κυβερνούν οι κεντρικές τράπεζες, αλλά αυτές ελέγχονται από … εξωγήινους!

Κάπως έτσι λειτουργεί η διαδικτυακή παραπληροφόρηση. Ο σκοπός της είναι να απαξιώσει την αλήθεια για τις ελίτ.

Μια άλλη επιχείρηση παραπληροφόρησης είναι αυτή που θέλει να μας πείσει ότι η παγκόσμια ελίτ πάσχει από εσωτερικές τριβές και διαφωνίες. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Οι εν λόγω ισχυρισμοί έχουν σκοπό την τρομοκράτηση της μεσαίας τάξης, έτσι ώστε να πειστεί να παραδώσει εξουσίες και αρμοδιότητες σε όργανα της παγκοσμιοποίησης, όπως είναι ο ΟΗΕ, η ΕΚΤ, και το ΔΝΤ.

Τα όπλα που χρησιμοποιούνται είναι η πλανητική υπερθέρμανση, τα συναλλαγματικά αποθεματικά, η έλλειψη του νερού, τα εμβόλια, τα φάρμακα, ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας, η απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού, μια παγκόσμια κεντρική τράπεζα, κλπ.

Η κατάσταση αυτή θυμίζει ένα είδος διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος. Αυτό που συμβαίνει στην Δύση εδώ και 300 χρόνια είναι ένα είδος μαφίας, που έχει πάρει τον έλεγχο, στηριζόμενη από τα χρήματα των τραπεζών.

Η μαφία αυτή λειτουργεί ακριβώς όπως λειτουργούν και τα κατά τόπους εγκληματικά συνδικάτα, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως ακριβώς η Ιταλοαμερικανική μαφία εκβιάζει άτομα, ώστε να την πληρώνουν προστασία, έτσι και αυτές οι οικογένειες απειλούν και εκβιάζουν ολόκληρα κράτη, μέσω στημένων πολέμων και συγκρούσεων.

Και η μαφία είναι διασπασμένη, έτσι δεν είναι; Όμως, ακόμη και αυτή, τουλάχιστον στην Αμερική, σύστησε ένα κεντρικό συμβούλιο, το οποίο συντονίζει την δράση της. Έτσι γίνονται οι δουλειές πιο καλά.

Υπάρχουν φατρίες μέσα στην παγκόσμια ελίτ, όμως όλες θέλουν το ίδιο πράγμα: Τον πλήρη έλεγχο του πλανήτη. Μέσω μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Αυτός είναι ο σκοπός τους. Η συγκέντρωση όλης της ισχύος, στα χέρια μερικών μόνο ανθρώπων.

Σήμερα βλέπουμε το Λονδίνο, την ΕΕ, ακόμη και τις ΗΠΑ να παλεύουν για το μέλλον της Ευρώπης. Οι κρυφές δυνάμεις γνωρίζουν πολύ καλά περί τίνος πρόκειται. Είναι απλά ένα πείραμα που έχουν σχεδιάσει, και που τώρα εκτελούν. Το αν θα πετύχουν ή όχι, δεν είναι ακόμη σίγουρο. Το σίγουρο όμως είναι πως προσπαθούν.

Ποιος είναι όμως ο τελικός σκοπός τους αναφορικά με την ΕΕ; Ό ένας στόχος πέτυχε. Να δημιουργηθεί μια διεθνής κρίση, έτσι ώστε να επιτραπεί σε ένα κεντρικό όργανο (Βρυξέλλες) να αποκτήσει ακόμη περισσότερη εξουσία επί των υπηκόων του, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλων των χωρών της ευρωζώνης (αρχικά).

Θα εξαιρεθεί άραγε η Γερμανία; Μάλλον όχι. Προς το παρόν μοιάζει σαν να κέρδισε το παιχνίδι. Όμως αν ο τελικός στόχος είναι η παγκόσμια κυβέρνηση, τότε και η Γερμανία θα πέσει θύμα αργά ή γρήγορα.

Αν αναλύσουμε τα πλοκάμια της παγκοσμιοποίησης, τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, κλπ. τότε θα δούμε πως δημιουργείται αργά αλλά σταθερά μια παγκόσμια συναίνεση.

Το ίδιο ισχύει και για την ΕΕ. Μπορεί να υπάρχουν κάποια εμπόδια στη πορεία, και κάποιες διαφωνίες σε σχέση με οικονομικά συμφέροντα, και με το ποιος θα κερδίσει τι, αλλά η μεγάλη εικόνα μας λέει πως η ελίτ ελέγχει τις κεντρικές τράπεζες, και συνεπώς διαθέτει τρισεκατομμύρια. Άρα ελέγχει τον κόσμο.



Απόδοση: S.A.


"Για ποιόν διάσημο Έλληνα που βρίσκεται στη ζωή, τρέφετε αισθήματα θαυμασμού;", με ρώτησε συνάδελφος στα πλαίσια σχετικού ρεπορτάζ.

Έδωσα μια απάντηση, αλλά το μετάνοιωσα και την πήρα πίσω...

"Έλληνας που να θαυμάζω σήμερα;" - αναρωτιόμουν και έσερνα κυριολεκτικά τη σκέψη μου σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής αυτού του ταλαίπωρου τόπου. Για να βρω τον ένα που σήμερα ειδικά, θα έπρεπε να ξεχωρίσω. Δε βρήκα κανένα διάσημο. Βρήκα όμως έναν που δεν πουλάει, γιατί είναι άσημος. Είναι ο ανώνυμος πολίτης, ο άνεργος οικογενειάρχης, που καλείται σήμερα να επιβιώσει στενάζοντας από το μαστίγωμα της ιδιότυτης δικτατορίας, που μας επέβαλαν οι πολιτικοί μας.

Αυτός ο οικογενειάρχης που μένει στο νοίκι και απειλείται με έξωση, που έχει πεινασμένα στόματα να θρέψει, που δεν έχει ρεύμα γιατί του το έκοψαν, δεν έχει πετρέλαιο να ζεσταθεί και του στέλνουν και χαράτσια να πληρώσει. Αυτός ο οικογενειάρχης που ψάχνει για κράτος πρόνοιας και δεν το βρίσκει... Ένα κράτος απρόσωπο, ψυχρός εκτελεστής πλέον του φτωχού πολίτη.

Αυτόν τον ανώνυμο οικογενειάρχη θαυμάζω, τώρα που η Ελλάδα κοιτάζει τον πάτο της...

Άν με ρωτούσαν ποιούς διάσημους αντιπαθώ, θα τους έδειχνα...
Όλους αυτούς που τα τελευταία χρόνια στρογγυλοκάθησαν στην καρέκλα του πρωθυπουργού...
Όλους αυτούς που φόρεσαν το στέμμα του υπουργού οικονομικών...
Όλους αυτούς τους πολιτικάντηδες που μας έσπρωξαν στο γκρεμό και παραμένουν ατιμώρητοι γιατί τους καλύπτουν οι υπόλοιποι του συναφιού τους...



  • Ο στόχος τους δεν είναι οι μισθοί, αλλά κάτι χειρότερο...!
  • Οι Ασφαλιστικές εισφορές και το Ασφαλιστικό μας!
  • Ο Παπαδήμος είναι ψεύτης ή υποτελής;

«Ροπαλοφόροι καραδοκοῦν, χαγάνοι ὀρνεοκέφαλοι βυσσοδομοῦν, σκυλοκοῖτες, νεκρόσιτοι, καὶ ἐρεβομανεῖς κοπροκρατον τ μέλλον»
Οδυσσέας Ελύτης, Αξιον Εστί

Θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Παπαδήμος, που γνωρίζει οικονομικά κι από τις σπουδές του, αλλά κι από την συναναστροφή του με τις υαινες της ΕΚΤ να είναι τόσο αφελής και τόσο εκτός θέματος; Μάλλον όχι.

Απλώς κάνει όπως πάντα την δουλειά του, σαν καλός υπηρέτης (γαλλ.laquais) .

Αφού κάνει την εισαγωγή του, απαντώντας στον Τσίπρα, μιλώντας αυθαίρετα, για την πτώση της ανταγωνιστικότητας λόγω “της αύξησης των μισθών” παραδέχεται παρακάτω ότι “η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται μόνο από το μισθολογικό κόστος, ούτε μόνο από το κόστος εργασίας.” αλλά “...από το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους, τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών.”

Για τις εξόφθαλμες ανακρίβειες της δήθεν αύξησης των μισθών στην Ελλάδα του έχουν απαντήσει κι άλλοι *¹, το μόνο που θα ήθελα να του θυμίσω είναι η…απογραφή του Αλογοσκούφη….

Τι ξεχάσαμε κύριε Παπαδήμο; Δεν μας παίρνει κ.Παπαδήμο;

Τα ψευδή στοιχεία που ανακάλυψε η “κακιά” απογραφή, μεταξύ άλλων ήταν ότι επί χρόνια ολόκληρα δεν παίρναμε αυξήσεις ! Η Ελλάδα είχε πληθωρισμό πχ. 5% δηλώναμε 2% και δίναμε αυξήσεις στους μισθούς 3%, πάνω από τον ψευδη πληθωρισμό, για να είναι ευχαριστημένοι όλοι, αλλά στην πραγματικότητα είχαμε ΜΕΙΩΣΗ -2% (τα νούμερα είναι παράδειγμα).

Αρα επί μια ολόκληρη οκταετία Σημίτικού Μεσαίωνα , κάθε χρόνο μας έκοβαν τον μισθό! Καταλάβατε τώρα τον έρωτα της διαπλοκής;

Τώρα για την φάκα.

Λέει, όχι τυχαία, ο Παπαδήμος ότι η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται από τομη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από :

  1. …τις ασφαλιστικές εισφορές…
  2. …το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους… .(τους ηύξησαν παράλογα)
  3. ..τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών…(μόλις αύξησαν την ΔΕΗ)

ΤΙ ΜΕΝΕΙ; ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ !

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;

ΑΠΛΩΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ!

Σκεφτείτε ότι, μόνο η ανεργία του 2010, ανέτρεψε όλες τις αναλογιστικες μελέτες, που είχε κάνει ο Λοβέρδος το καλοκαίρι του 2010, όταν “εσωσε” το Ασφαλιστικό μέχρι το 2060! Η “σωτηρία” του Ανδρέα “κλαψιάρη” Λοβέρδου άντεξε μερικούς μήνες.

Το σύστημα υγείας είναι χάλια, λόγω διαχείρισης, αλλά είναι ένα καλό σύστημα που προσφέρει σε όλους περίθαλψη, γιατί να το καταστρέψουμε, αντί να το διορθώσουμε;

Για να καταλάβετε.

Δεν θα έχει άμεση επίπτωση στα λεφτά που βλέπουμε στο χέρι μας, ισως δεν χάσουμε 13-14 μισθό άμεσα. Αλλά όταν οι Ασφαλιστικές Εταιρείες δεν θα έχουν επαρκή έσοδα πλέον, θα μειώσουν τις παροχές, και ποιος θα καλύψει το λείμμα;

Μα οι ιδιωτικές…

Τι σημαίνει αυτό;

Οι βιομήχανοι, οι Τράπεζες κι οι Μπετατζίδες θα μειώσουν τις “Δαπάνες” τους για τους εργαζόμενους, άρα θα αυξήσουν τα κέρδη τους.

Αλλά για τους Εργαζομένους θα ακριβύνουν όλες οι Παροχές ή θα χάσουμε πολλές παροχές, που δεν καλύπτουν οι Ιδιωτικές ή καλύπτουν με βαρύ τίμημα (προυπάρχουσα, χρόνια, ή εκ γεννητής ασθένεια) και τελικά το βάρος θα είναι μεγαλύτερο κι από αυτό της μειώσεως του μισθού, αφού θα πρέπει να καλύπτουμε μόνοι μας τις ελλείψεις σε ένα ήδη διαλυμένο σύστημα που αφήνει το ΠΑΣΟΚ.

Αν και θέλω να υπάρχει, συμπληρωματικά ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι μόνη της έχει την τάση να ακριβαίνει τις υπηρεσίες.

Το καλύτερο, κακό παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ*². Μια μαγνητική πνευμόνων που έκανε ένας θείος μου στην Βοστώνη του στοίχισε $3,400.00, στην Ελλάδα κοστίζει €350,00-450,00 και με την συμμετοχή του ΙΚΑ πληρώνεις €80,00-100,00 λιγότερα!

Τα λεφτά τα πλήρωσε η ιδιωτική εταιρεία, αλλά το κόστος είναι αστρονομικό. Ο λόγος είναι, όπως αναλύει κι ο Γκρούγκμαν*³ στο βιβλίο του, ότι στην ιδιωτική περίθαλψη δεν συμμετέχουν όλοι, με λιγότερους προσπαθούν οι εταιρείες να βγάλουν μεγαλύτερο κέρδος (που δεν υπάρχει σε ένα δημόσιο σύστημα), ενώ ταυτόχρονα ξοδεύουν πολλά χρήματα για να εντοπίσουν ασθενείς που κρύβουν το πρόβλημα τους ώστε να τους απορρίψουν.

Ενα άλλο εντυπωσιακό που συμβαίνει στην Αμερική, είναι ότι συμφέρει οικονομικά τις εταιρίες να ακρωτηριάσουν κάποια στιγμή το πόδι ενός διαβητικού, παρά να δώσουν σε όλους χρόνια αγωγή!

Μείωση ασφαλιστικών εισφορών θα σημαίνει ίσως ένα καλύτερο σύστημα ιδιωτικής υγείας γι αυτούς που είναι μέσα κι ένα ανύπαρκτο γι αυτούς που είναι έξω.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Γ.Πρετεντέρης “Η συνταγή του Παπαδήµου.Η τρόικα και η διαχείριση της φτώχειας µε προοπτική τη φτώχεια”
  2. Η συνείδηση ενός προοδευτικού Krugman Paul R. (Εκδ. Πόλις)
  3. Η συνείδηση ενός προοδευτικού Krugman Paul R. (Εκδ. Πόλις)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

  1. Η Oμιλία του δοτού Πρωθυπουργού.
  2. Μισθοί και «Ανταγωνιστικότητα»: Καληνύχτα κ. Πρωθυπουργέ
  3. ΠΠ – Καποια ονοματα… και ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ !

Είπαμε το παρελθόν στην Ελλάδα επαναλαμβάνεται ως φάρσα

Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε, σύμφωνα με το σοφό λαό. Ο Γ. Παπανδρέου όταν ήταν αντιπολίτευση έλεγε ό,τι ήθελε, μέχρι και λεφτά είχε βρει ότι υπάρχουν. Όταν έγινε κυβέρνηση βέβαια διέλυσε τα πάντα και κυρίως κατέστρεψε μερικά εκατομμύρια Έλληνες.

Τώρα, λοιπόν, που είναι εκτός άρχισε πάλι τα φιλολαϊκά του, προφανώς σκεπτόμενος την υστεροφημία του ή μια μελλοντική επανάκαμψή του.

Γιατί τα λέμε αυτά; Διότι σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνάντηση που είχε με τον Λ. Παπαδήμο, το ΠΑΣΟΚ ή για να λέμε το σωστό, το σύστημα Παπανδρέου, αφήνει να διαρρεύσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός, έθεσε θέμα 13ου και 14ου μισθού.

Φέρεται, λένε οι διαρροές, να είπε στον κ. Παπαδήμο ότι θα πρέπει να ξαναδεί την υπόθεση με την κατάργησή των επιδομάτων και των δώρων διότι θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα απ’ ότι θα λύσει.

Το θέμα δεν είναι ότι όλοι οι σοβαροί άνθρωποι λένε ότι οι παρεμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα θα διαλύσουν την οικονομία. Δε χρειαζόμαστε λοιπόν τον κ. Παπανδρέου να μας το πει.

Το θέμα είναι ότι αυτός που τσεκούρωσε τους μισθούς και τις συντάξεις, που βούλιαξε το καράβι στα ρηχά τώρα έρχεται να μας το παίξει άνθρωπος που σκέφτεται το λαό και που ζητά να μην υπάρξουν άλλες περικοπές.

Αστεία πράγματα, πολιτικοί σαλταδορισμοί σαν κι αυτούς που μας έφεραν στην κατάσταση που είμαστε.

Διότι αν ήθελε ο κ. Παπανδρέου να μη διαλύσει την οικονομία και την αγορά και να φέρει ανάπτυξη στη χώρα, τότε θα έκανε διαφορετικά πράγματα ως πρωθυπουργός. Δε θα περίμενε να το διώξει ο κόσμος για να προτείνει τώρα μέτρα υπέρ των πολιτών. Δύο χρόνια ήταν πρωθυπουργός και το μόνο που έκανε ήταν να στηρίζει και να εφαρμόζει την πολιτική της τρόικας.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον κωμικό να διαρρέουν από το ΠΑΣΟΚ ότι τάχα ο κ. Παπανδρέου μας προέκυψε προστάτης των μισθών των εργαζόμενων.

Σιγά μη βγει και στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί κιόλας ως αντιεξουσιαστής της εξουσίας που είναι.



Όλο το ανφάν γκατέ. Πλήρης η «εκπροσώπηση» του ελληνικού κατεστημένου στον κόσμο του εγκλήματος.

Το ΣΔΟΕ και η εφορία, οι τράπεζες μέσω στελεχών τους, η αστυνομία, η δημοσιογραφία, ο κόσμος του ποδοσφαίρου – ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος.

Κι’ από κοντά τα καθημερινά πια κρούσματα εντοπισμού παράνομων λεσχών, όπου ανθούν, μαζί με τον τζόγο, όλα τα μπουμπούκια του κακού.

Κι’ από κοντά οι συρράξεις μεταξύ ναρκομανών στο κέντρο της Αθήνας, οι ληστείες, οι επιθέσεις, η εκπόρνευση για δέκα ευρώ.

Από κοντά και ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, που δεν ενοχλείται από την κατάργηση πρώτα του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης και μετά της γενικής γραμματείας, πλην όμως ενοχλείται από τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και… ξεφουσκώνει τα λάστιχά τους, όπως ανακοίνωσε επισήμως μέσα στο δημοτικό συμβούλιο!

Οι περισσότεροι από τους παραπάνω είναι έξω – πού να τους χωρέσουν άλλωστε οι φυλακές;

Όσο για το ανφάν γκατέ μας, που βρέθηκε «μοιρασμένο» σε τέσσερις εγκληματικές οργανώσεις, κατηγορούμενο για εκβιασμούς, τοκογλυφίες, απάτες και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, είδε μισή εκατοντάδα από τα πιο επίλεκτα στελέχη του να συλλαμβάνονται.

Επιτυχία, αλλά δεν είναι το μείζον.

Το μείζον είναι η σύνθεση των συλληφθέντων. Και τα πρόσωπα. Και οι διασυνδέσεις τους. Και οι υπόγειες – ου μην αλλά και… υπέργειες – διαδρομές με επίλεκτα στελέχη της πολιτικής ζωής.

Για τον ένα, τον «κύριο» του ΣΔΟΕ, επιχειρησιακό διευθυντή ειδικών υποθέσεων παρακαλώ, η κομματική και πολιτική του διασύνδεση έγινε γνωστή. Το ίδιο και για έναν ακόμη. Τα ίδια και για έναν τρίτο.

Αν ψάξουμε – δεν θα χρειαστεί πολύ – θα βρούμε και των υπολοίπων.

Σήκω Αντρεόττι να μας δεις. Τότε που είχε σπεύσει στο γάμο της κόρης ενός μαφιόζου και ο φωτογραφικός φακός τον συνέλαβε να ανταλλάσσει μια θερμή αγκαλιά και ένα φιλί με τον αρχινονό!

Αυτό μόνο έλειπε από την Ελλάδα – η μαφία.

Για να αποδειχθεί ξανά πως μαφία χωρίς πολιτική κάλυψη δεν υπάρχει.

Λάθος κάνει ο οίκος Fitch που υποστηρίζει πως η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει οσονούπω.

Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει.

Και αυτοί που την οδήγησαν στην ηθική και οικονομική χρεοκοπία βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας.

Και μας… σώζουν! Και συνεδριάζουν ξανά και ξανά. Και ασχολούνται με το PSI.

Δεν φαντάζομαι να έπεσε κανείς από τα σύννεφα.

Δεν φαντάζομαι να φαντάζεται κανείς πως επέλεξε για τις πιο σοβαρές θέσεις ευθύνης τους αξιότερους και τους ικανότερους και τους εντιμότερους.

Και δεν φαντάζομαι να φαντάζεται κανείς ότι πρέπει να φανταστούμε πως δεν υπήρχαν δείγματα συμπεριφοράς.

Ούτε να το φανταστείτε κάτι τέτοιο!

Επίσης, δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε πως το πιστέψαμε ότι εντελώς τυχαία έγιναν οι συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη την πρώτη ημέρα μιας διήμερης απεργίας στα μέσα ενημέρωσης.

Πού εκείνες οι αξέχαστες εποχές με τις συλλήψεις, τα τσερόκια και τις κουκούλες σε απευθείας μετάδοση.

Οπότε συνεχίστε να παίζετε λίγο ακόμη με τις κούκλες – συγγνώμη το PSI ήθελα να πω.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ανακοινώσετε την χρεοκοπία την ημέρα της επόμενης δημοσιογραφικής απεργίας…

H φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


  • Γράφει ο Μακεδών
Οι σημερινές συλλήψεις των μαφιόζων στην Θεσσαλονίκη ασφαλώς και δεν είναι το τέλος της βρώμικης μεταπολεμικής Ελλάδας. Έχουν πολύ κόπρο οι στάβλοι στην Ελλάδα, οπότε ένας Ηρακλής δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Αν θέλουμε να σωθούμε είτε με ευρώ ή με δραχμή δεν έχει καμιά σημασία το νόμισμα. Σημασία έχει η κάθαρση της βρώμας που πνίγει μέσω συγκεκριμένων καναλιών ολόκληρη την χώρα και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και πως ξεβρομίζουν. Αυτοί που πιάστηκαν είναι τα μικρά ψάρια, αυτοί που με τις πληροφορίες που έχει η ασφάλεια της ΕΛΑΣ συλλαμβάνονται με ένα περιπολικό όλοι τους. Το θέμα είναι να υπάρχει βούληση να τηρείται ο νόμος και πάνω από όλα να κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Το μεγάλο θέμα όμως της περιουσίας του ελληνικού λαού που εγκλωβίζεται για να ξεπουληθεί προς δόξα των μεγάλων απατεώνων, εκείνων που σε καμιά περίπτωση δε θα συλλάβει η τσιμπίδα του νόμου. Αυτοί βεβαίως έχουν ανοίξει λογαριασμούς με τον λαό και όσα τερτίπια και αν μεταχειρίζονται η καταδίκη τους είναι βεβαίως σίγουρη και τους εξαποστέλλει στα αζήτητα της ιστορίας.

Ας μαζεύονται σε συνέδρια και ας κάνουν όσες συσκέψεις θέλουν . Τα ελληνικά κόμματα με την μορφή που τα γνώρισαν οι Έλληνες μεταπολιτευτικά οι ιδεολογίες του τίποτα και της απάτης χωρίς να εξαιρείται κανείς τους, πάτησαν στο λαιμό τον λαό δημιουργώντας τις πιο παράξενες συμμαχίες . Κανείς από όλους αυτούς δεν πρόκειται να επιβιώσει πολιτικά.

Το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι τους και για αυτό δεν θέλουν εκλογές και παραμυθιάζουν τον κόσμο με ότι ανοησία τους κατέβει στο άδειο τους κεφάλι.

Φυσικά δημιουργούν παράλληλα παράνομα παραμάγαζα για να ελέγχουν και να εκβιάζουν κόσμο και κοσμάκη . Και το παραμύθι του επιτυχημένου να μπορεί να περνάει στον δυστυχή Έλληνα που πλέον άνεργος και εξουθενωμένος από αλλεπάλληλα χαράτσια και ένα ζοφερό μέλλον που προσφέρθηκε σαν τρόπος ζωής, που δεν θα μπορεί να ξεφύγει από την μιζέρια, παρά μόνον με τον τρόπο που του υποδεικνύουν. Έμποροι ψυχών, δουλέμποροι ανθρώπων, εγκληματίες με λευκά κολάρα.

Αν άμεσα δεν προχωρήσουμε σε γενική ανατροπή των προδοτών και των επίορκων, ο τελικός λογαριασμός που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός δεν θα φθάνουν πολλές γενιές για να ξεπληρώνουν την λεηλασία.

Αυτό το θέμα δεν θα αφήσουν οι Έλληνες να περάσει έτσι. Οι εκπλήξεις θα είναι ανάλογες.