Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Σεπ 2015

Του Θάνου Δημάδη

Εδώ και πέντε χρόνια, ή για την ακρίβεια εδώ και τρία μνημόνια (γιατί πλέον την ζωή μας έχουμε αρχίσει και την αριθμούμε όχι με το πόσα χρόνια, αλλά με το πόσα μνημόνια έχουν περάσει από πάνω μας) δύο αλληλένδετα τινά συμβαίνουν.

Αφενός οι πολιτικές ελίτ που προκρίνουν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ δεν λένε όλη την αλήθεια για το κόστος που συνεπάγεται αυτή η επιλογή.
Μιλούν γενικά κι αόριστα για την σημασία της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας ταυτίζοντας αυθαιρέτως την Ευρώπη με το ευρώ και ταυτοχρόνως δαιμονοποιώντας με γενικολογίες την προοπτική επιστροφής στο εθνικό νόμισμα.
Κυρίως όμως δεν μιλούν ειλικρινά για το κόστος που συνεπάγεται υπό μορφή θυσιών από τον κόσμο η διατήρηση του ευρώ στην τσέπη μας, η οποία με πρακτικούς όρους από το 2010 μεταφράζεται στις πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης που μας επιβάλλονται στο βωμό ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας που πρέπει να ανακτήσει η Ελλάδα.

Αγνοούν την απάντηση στο ερώτημα αν αυτές οι πολιτικές, που ως πυρήνα τους έχουν την μείωση του κόστους του εργατικού δυναμικού για την προσέλκυση επενδύσεων, είναι επαρκείς να πετύχουν αυτόν τον στόχο μέσα στη ζώνη του ευρώ. Κάνουν ό,τι δεν βλέπουν την επικρατούσα πιθανότητα στο όχι πολύ μακρινό μέλλον να αποδειχθεί ότι η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας με εσωτερική υποτίμηση εντός του ευρώ είναι ένα «πείραμα» που δεν μπορεί να λειτουργήσει με οικονομίες όπως η ελληνική, χωρίς ισχυρό εξαγωγικό τομέα και με αποδιοργανωμένη παραγωγική βάση σε σύγκριση με ανταγωνίστριες ευρωπαϊκές χώρες.

Mία εξέλιξη που έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι άνθρωποι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- ήδη από την εποχή Στρος Καν- χωρίς όμως να την ομολογούν ανοιχτά. Μιλούν ακόμα γενικώς και αορίστως για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος, χωρίς να εξηγούν επαρκώς ούτε πώς τις εννοούν, ούτε πώς θα τις εφαρμόσουν, αλλά κυρίως το αν η Ελλάδα έχει χρόνο να περιμένει την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της μέσα από αυτές τις περιβόητες μεταρρυθμίσεις, που δεν μπορούν ούτε να ψηφιστούν ούτε να γίνουν κτήμα της κοινωνίας από τη μία μέρα στην άλλη αλλά θέλουν χρόνο για να αποδώσουν πρακτικά αποτελέσματα σε δημοσιονομικό και οικονομικό επίπεδο.

Αφετέρου ακόμα κι εκείνοι που προκρίνουν την επάνοδο της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα- είτε λέγεται δραχμή, είτε κατά πάσα πιθανότητα υποτιμημένο ευρώ (κι αυτό ας το κρατήσουμε στα υπ” όψη μας), είτε κάπως αλλιώς- βαυκαλίζουν το ίδιο γενικά και αόριστα τον κόσμο ότι ως δια μαγείας την επόμενη κιόλας μέρα όλα τα προβλήματα θα λυθούν: ότι δήθεν δηλαδή οι μισθοί θα αυξηθούν, θα βρεθούν χρήματα για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, οι θέσεις εργασίας θα πολλαπλασιαστούν. Αντιστοίχως προσπαθούν να αποσοβήσουν την αναγκαιότητα ουσιωδών μεταρρυθμίσεων, η οποία στην περίπτωση επιστροφής σε εθνικό νόμισμα πολλαπλασιάζεται, και κλείνουν το μάτι στην επανάληψη των ίδιων πολιτικών και ανακύκλωση ίδιων νοοτροπιών που μας οδήγησαν σήμερα εδώ.

Η συμπαράταξη του Τσίπρα με όσα ο ίδιος κατήγγειλε προεκλογικά, δηλαδή τα μνημόνια, εκτιμώ ότι σηματοδοτεί όχι το τέλος των ψευδαισθήσεων όπως κάποιοι συνηθίζουν να λένε, αλλά την αντίστροφη μέτρηση για την απαρχή μίας κοινωνικής έκρηξης που αυτή τη φορά δεν θα μεταφραστεί με διαδηλώσεις σε πλατείες και έξω από τη Βουλή, αλλά με εξτρεμιστικές πολιτικές επιλογές προσώπων και κομμάτων- κατά κύριο λόγω της Χρυσής Αυγής- που θα δώσουν το τελειωτικό και θανατηρόφο χτύπημα στον ήδη καταρρέοντα κοινοβουλευτισμό.

Η διαφορά όμως είναι πώς αυτό θα συμβεί υπό τις χειρότερες συνθήκες της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και κοινωνικής αποδόμησης των πάντων σε μία Ελλάδα που θα αναζητεί ευθύνες σε πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα που διαχειρίστηκαν τις τύχες της- με αποκορύφωμα τον Τσίπρα- για το ότι την ύστατη στιγμή κρύφτηκαν. Ότι δεν είπαν στον λαό την όλη αλήθεια που όφειλε να γνωρίζει δίνοντάς του το δικαίωμα να επιλέξει συνειδητά και να πάρει την ευθύνη της κάθε μίας επιλογής.

Το δημοψήφισμα ήταν η τελευταία ευκαιρία που όχι μόνο χάθηκε προκειμένου, έστω και αργά, ώστε ο κόσμος να αποφασίσει συνειδητά αν θέλει να επιλέξει το ευρώ ή της δραχμής, έχοντας προηγουμένως ενημερωθεί- πρώτα και κύρια από τον πρώην Πρωθυπουργό που είχε υποσχεθεί ότι θα διαφοροποιούνταν από την πρακτική «κρύβω το πρόβλημα κάτω από το χαλί» των προηγούμενων- για το τι συνεπάγεται για τη ζωή του η κάθεμία από αυτές τις δύο κεντρικές επιλογές.

Αντ' αυτού, οι πολίτες εξαναγκάστηκαν να συμμετέχουν σε ένα δημοψήφισμα εσκεμμένα αποπροσανατολιστικό, με τον τέως Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή να «βιάζουν» εκ των υστέρων βάναυσα την ετυμηγορία του λαού. Η κοινωνία προσέρχεται στις κάλπες νεκροζώντανη, κρατώντας ακόμα και τώρα στην πλειονότητά της έστω και αμυδρά ζωντανή την ελπίδα ότι παρά τις δυσκολίες, ίσως όλο αυτό το δράμα τελειώσει κάποτε με την χώρα μέσα στο ευρώ.
Άλλωστε, ακόμα και οι μελλοθάνατοι, πιστεύουν μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν τους δοθεί η θανατηφόρος ένεση, ότι κάποια χάρη θα τους δοθεί και θα την γλιτώσουν. Στην συντριπτική τους πλειονότητα όμως η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη.

Τα μνημόνια τα ζήσαμε, τα ξέρουμε και είναι αυτά που είναι. Όμως το τίμημα που αυτά συνεπάγονται είναι ικανό να διασφαλίσει στον τόπο την ευημερία εντός του ευρώ; Διότι αν στην αντίθετη περίπτωση αποδειχθεί ότι το βαρέλι δεν έχει τελικά πάτο- όπως από αρκετούς προδιαγράφεται- ποιός τελικά θα πρωτολογοδοτήσει, αυτή τη φορά όχι για τα μνημόνια που υπέγραψε, αλλά για τα προηγούμενα πέντε και τα επόμενα ένα ή δύο- συνολικά τουλάχιστον εφτά- χαμένα χρόνια που θα έχουμε φορτωθεί στις πλάτες μας;

The Press Project

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενόψει των εκλογών. Η κοινωνία αντιμέτωπη με το παρελθόν της ολιγαρχικής κομματοκρατίας.
Το δίλημμα Αριστερά ή Δεξιά σημαίνει απλώς την μεθάρμοση δυναστών.
Η εναλλαγή στην εξουσία προσφέρει εναλλασσόμενα αδιέξοδα και καταστροφές, όχι ελπίδα.

Όλοι οι κομματικοί μονομάχοι ενσαρκώνουν το παλαιό.
Είναι μέρος του προβλήματος όχι της λύσης.

Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα υπόσχεται μνημόνια εναντίον της κοινωνίας, γιατί αποστρέφεται το αυτονόητο: ένα μνημόνιο εναντίον του πολιτικού συστήματος και του κράτους που κρατούν αιχμάλωτη την κοινωνία και τη χώρα.

Μέχρι τώρα η Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ έφερναν μνημόνια και διατείνονταν ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέστησε τη χώρα σε ένα επαχθέστερο μνημόνιο εναντίον της κοινωνίας με το επιχείρημα ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.

Όσο το πολιτικό προσωπικό αρνείται να υπερβεί τον εαυτό του και να εναρμονισθεί με το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας και της χώρας, τα εξωγενή μνημόνια θα διαδέχονται το ένα το άλλο.

Κάθε νέα κυβέρνηση θα παραδίδει μια Ελλάδα μικρότερη στη διάδοχη κυβέρνηση.

Όσοι νομίζουν ότι εάν ψηφίσουν τον μεν θα αποφύγει τον δε είναι ή "βαθιά νυχτωμένος" ή συγκατανευσιφάγος δηλαδή παρακοιμώμενος της εξουσίας.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές, όποια και αν είναι, θα κάνει ακριβώς τα ίδια.

Το πολιτικό σύστημα έχει εκπέσει στη συνείδηση των πολιτών, έχει καταρρεύσει. Το κρατά στη ζωή ο ξένος παράγων.

Ο πολίτης που θέλει να ελπίζει στο μέλλον οφείλει να σταθεί απολύτως απέναντι στην (αριστερή και δεξιά) ολιγαρχική κομματοκρατία, να την στείλει στο παρελθόν, όπου ανήκει.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κυβερνήτης της Τούντζελι (Τunceli), στην ανατολική Τουρκία αποφάσισε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, να κλείσει δύο εθνικές οδούς στην περιοχή και να αποκλείσει την πόλη, για λόγους ασφαλείας.

Πρόκειται για τις εθνικές οδούς Τunceli – Ovacik και Τunceli – Erzincan, που θα κλείσουν από αύριο στις 5:00 και θα παραμείνουν κλειστές μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου, λόγω μετακίνησης τρομοκρατών στην περιοχή.

«Το μέτρο αυτό λαμβάνεται στο πλαίσιο της σχετικής νομοθεσίας στην επαρχία μας, για την ζωή των πολιτών, την ειρήνη και διασφάλιση της περιουσίας τους από τρομοκρατικές ενέργειες», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

«Η απόφαση ελήφθη μετά τις απαγωγές πολιτών από τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης (PKK), την πυρπόληση αυτοκινήτων επί των οδών αυτών, των απειλών και των επιθέσεων με φονικά όπλα κατά υπηρεσιών ασφαλείας», προσθέτει το δημοσίευμα.

Κατά το διάστημα αυτό θα γίνει επιχείρηση εκκαθάρισης της περιοχής από τις δυνάμεις ασφαλείας.



Πηγή Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Από τις μαρτυρίες των παλαιότερων, από πηγές ιστορικές, μέχρι και από τις κινηματογραφικές ταινίες, βλέπουμε και μαθαίνουμε, πως όταν η Κομαντατούρα σε κάθε περιοχή ήθελε να μεταφέρει οδηγίες στον πληθυσμό, αφού έβγαζε με ντουντούκες τους γερμανοτσολιάδες, μετά κάρφωνε σε επιλεκτικά σημεία για τις δουν όλοι τις ανακοινώσεις εις την Ελληνικήν. Από κάτω ήταν και η υπογραφή φαρδιά πλατιά του Γερμανού διοικητή. Την δουλειά για μια κονσέρβα την έκαναν πρόθυμοι που απέκτησαν φοβερή τεχνική και την πέρασαν στο DNA των αφισοκολλητών απογόνων τους.

Εδώ και αρκετό καιρό παρατηρούμε πως ο ελληνικός Τύπος παίζει τον ρόλο της κολόνας και του αφισοκολλητή. Άπασες οι εφημερίδες έχουν μεταλλαχτεί σε γραφείο τύπου της Ναζιστικής Ευρώπης μεταφέροντας τις επιθυμίες αλλά και ό,τι γίνεται πράξη στην κατεχόμενη Ελλάδα προς πληροφόρηση του πληθυσμού. Η διαφορά με τις τότε ανακοινώσεις είναι πως τις σημερινές τις πληρώνεις κιόλας.

Παραδείγματος χάριν η απόφαση για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Μετέφεραν την είδηση και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Το τι θα επιφέρει αυτή η απόφαση στον πληθυσμό δεν το ακουμπάνε.

Άλλο παράδειγμα. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση καθιερώνει την διακυβέρνηση της χώρας από ομάδα τεχνοκρατών και θα κυνηγήσουν άγρια τους "πολύ πολιτικοποιημένους" όπως ήταν από το 2012 η οδηγία των κατακτητών. Ουδείς ερεύνησε αν διαπράττεται άλωση του Συντάγματος και Μεταξική πολιτική. Απλά μετέφεραν την είδηση των αφεντικών χωρίς μια μολυβιά που να αναφέρει ότι οι εκλογές είναι ένα πανηγυράκι, αφού ουσιαστικά άλλοι θα διοικούν.

Οι ανακοινώσεις - ειδήσεις μεταφέρονται ανάλογα με το ποιον υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα για έπαρχο στην Ελλάδα. Οι δημοσιογράφοι γράφουν γλυκανάλατα άρθρα και κάνουν επιθέσεις στην εξουσία του στυλ, "Ο Τσίπρας στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο". Λες και ο κάθε Τσίπρας στο σύστημα που ζούμε δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει πως θα μορφώσει τα παιδιά του.

Τόλμησε κανένας να ρωτήσει τον Τσίπρα πως θα πληρώνει τα δίδακτρα και με τι χρήμα αφού είναι άεργος από την ώρα που μπήκε κι αυτός στην παραγωγική διαδικασία όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος; Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν γιατί το "σύστημα - Τσίπρα" που τους τα "έδινε" θα τους τα "χώνει" πάλι. Τα άλλα είναι για να κολλάνε τα ένσημα της "αντίστασης" που πάντα οδηγούν στην κονόμα.

Θα μου πεις μα τι να κάνουν, μη χάσουν το μεροκάματο, άνθρωποι είναι κι αυτοί. Θα σου πω κι εγώ ότι άνθρωπος είναι και ο γιατρός, άνθρωπος κι ο ταξιτζής, ο οικοδόμος, ο υπάλληλος, ο συνταξιούχος, ο αγρότης και ο πάσα ένας που κατοικοεδρεύει σε αυτή την χώρα και δεν κουνάει το δαχτυλάκι του παλαμακίζοντας τους υποψήφιους σωτήρες.

Ο δημοσιογράφος όμως δεν είναι άνθρωπος, δεν είναι όπως οι άλλες κατηγορίες, δεν είναι μεταφορέας ειδήσεων, είναι το κάτι άλλο που υποχρεούται να υπηρετεί την Αλήθεια. Είτε αυτή αρέσει, είτε δεν αρέσει. Υποχρεούται να ξεψαχνίζει την οποιαδήποτε εξουσία. Είναι κάτι σαν τον Γιώργο Χατζή- Πελερέν και άλλους που τίμησαν τον χώρο και το ανθρώπινο είδος.

Βέβαια, στις πλαστικές εποχές που ζούμε όπου οι κοινωνίες καταπίνουν τα πάντα και πιστεύουν ακόμη πως και ο Τσίπρας έγινε άντρας και μάλιστα αρχηγός και σωτήρας μιας χώρας, όλα είναι αποδεκτά. Ακόμη και η μετατροπή του τύπου σε κολόνα που καρφώνουν οι κατακτητές τις ανακοινώσεις τους.

Η συντεχνία που λέγεται ΕΣΗΕΑ τι κάνει στην προκειμένη περίπτωση; Πέραν της αγωνίας μη και χαθεί το ευγενές ταμείο που είναι ασφαλισμένοι, τι άλλο κάνει για να διαφυλάξει τις αρχές του χώρου, που έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο κωλοχανείο υπηρετώντας κάθε σφαγέα που παρελαύνει εδώ και πολλά χρόνια στην χώρα; Ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ τελικά είναι να προστατεύει τα προς το ζην των μελών της ή την Αλήθεια με οποιοδήποτε κόστος;

Ο τύπος είναι συμμέτοχος σε όλες τις σφαγές που υπέστει ο λαός και η ίδια η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Οι μεγαλοσχήμονες του χώρου δεν μπορούσαν απλά να ενημερώσουν τον κάθε ένα πως δεν είναι δημοσιογραφία το ξώβυζο με το μαρκούτσι που παρουσιάζει κώλους στην Μύκονο; Η μόνιμη επωδός "αυτά θέλει ο κόσμος" είναι η απόδειξη του πόσο ξεπουλημένοι είναι άπαντες. Έκλεισαν οποιαδήποτε δίοδο που θα έκανε τον λαό σκεπτόμενο συνειδητά και κατ' εξακολούθηση πετώντας την ευθύνη από πάνω τους πατώντας στην ελευθερία της πολυφωνίας. Όμως ποια είναι η πολυφωνία όταν ο Τύπος στηρίζει το εύκολο με πρωτοσέλιδα και το δύσκολο με μονόστηλο στην 46η σελίδα;

Τώρα που το παιχνίδι τελείωσε και έχουν μεταβληθεί σε απόλυτα όργανα της έξωθεν εξουσίας δεν προκαλεί εντύπωση η στάση των εκδοτών - καναλαρχών κλπ. Εντύπωση προκαλεί η προθυμία πολλών "δημοσιογράφων" να τους υπηρετήσουν. Η προθυμία τους να τρέξουν στις συνεντεύξεις τύπου όπου θα κάνουν την στημένη ερώτηση για να απαντήσει ο αρχηγός, ξεπερνάει την λιγούρα του Βέγγου μπροστά στο πιάτο με τον πατσά. Φαντάζεστε όλοι να αρνούνταν μια φορά να πάνε; Μόνο μια φορά. Τι θα γίνονταν; Να βγάλουν και μια ανακοίνωση που να υποστηρίζει την αξιοπρέπεια τους πάνω απ' όλα και μετά να λένε τα της σικέ ιστορίας. "Μεγάλη φαντασία έχεις", θα μου πεις. Φυσικόν είναι αφού η αλήθεια, η κοινωνική δικαιοσύνη και ό,τι άλλο χαρακτηρίζει την ανθρώπινη υπόσταση, πέρασε στην χώρα του φανταστικού με την τεράστια βοήθεια των Μέσων.

Βαρύ ακουγότανε το "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι" και ο κόσμος πήρε την κατάσταση στα χέρια του αφού βοηθάει και η τεχνολογία. Κι εκεί έγινε το αιδίον της τηλεοράσεως. Ανακαλύψαμε ότι τελικά μυριάδες είχαν απωθημένο να γίνουν δημοσιογράφοι. Γίνεται ο σύστριγγλος σε blogs και μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου όλοι μα όλοι είναι δημοσιογράφοι με ένα απλό copy paste ή μια πληροφορία κατ' ευθείαν από έναν ξάδερφο που είναι μπατζανάκης του Βρασίδα που είναι οδηγός στην ΝΑΣΑ πως τα διαστημόπλοια είναι αραγμένα στο Πασαλιμάνι, μας "ενημερώνει". Η δεοντολογία; Ποια δεοντολογία, αφού χλαπάτσες είναι αυτοί που ενημέρωναν, δυο φορές χλαπάτσα εγώ που κάνω και επίθεση στο σύστημα ανάλογα με το ποιον ψηφίζω. Μέσα στους "αθώους" και οι "επαγγελματίες" να τα χώνουν "αθώα" ανάλογα με το πόσα τους "χώνουν" οι προστάτες και σωτήρες κάθε είδους. Η σοβαρότητα; Ποια σοβαρότητα, αφού αυτά έκαναν όσοι κατηγορούσα θα τα κάνω κι εγώ και μάλιστα στον υπερθετικό, αφού υπογράφω ως Τσε Γκεβάρογλου και δεν θα με ξέρει κανένας. Έτσι μετέτρεψαν και χιλιάδες που είχαν το απωθημένο της δημοσιογραφίας σε κολονίτσες της κομαντατούρας.

Την επόμενη είδηση που θα δεις, μη την καταπιείς αμάσητη. Στους καιρούς που ζούμε ακόμη και η πιο απλή είδηση πρέπει να προσφέρει στην Αλήθεια, όχι την υποκειμενική αλλά την μία. Την κρυμμένη πίσω από τους επιθετικούς προσδιορισμούς και την δήθεν αγανάκτηση του γράφοντος. Σκέψου πως δεν μπαίνει τυχαία εκεί που μπαίνει. Ακόμη και με τούτο το γραπτό προβληματίσου και σκέψου. Ακόμα και για τούτο εδώ ψιλιάσου, τι ρόλο μπορεί να βαράει.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έξι ημέρες πριν τις εκλογές της απάτης, έχουμε απόψε το debate ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, οι οποίοι θα πουν σκληρά λόγια ο ένας για τον άλλον, αν και δεν θα πουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία θα συνεργαστούν στην κυβέρνηση σε μια εβδομάδα.

Σημασία έχει να τα λες πειστικά, ώστε τα χάπατα να πιστεύουν πως εσύ είσαι διαφορετικός από τους άλλους, αν και έχει αποδειχτεί ξεκάθαρα -όπως στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα- πως είσαι ένας κοινός και αδίστακτος απατεώνας.

Πολύ έξυπνη η αντικατάσταση του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να συνεχιστεί -μαζί πάντα με την Νέα Δημοκρατία- το παιχνίδι του δικομματισμού που διέλυσε την χώρα και έκανε ακόμα πιο πλούσιους τους ολιγάρχες.

Όποιος ψηφίζει πια Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ -επειδή πιστεύει πως κάτι θετικό θα φέρουν στην κοινωνία- είναι απλά καθυστερημένος.

Αυτοί που ψηφίζουν αυτά τα κόμματα επειδή αυτά τα κόμματα εκπροσωπούν το προσωπικό τους συμφέρον -δεν είναι κια λίγοι αυτοί-, πολύ καλά κάνουν, και μπράβο τους.

Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι.

Εγώ δεν θα πω σε κανέναν τι να κάνει, γιατί δεν μου αρέσει να μου λένε οι άλλοι τι να κάνω εγώ.

Αλλά, αν μετά από πέντε χρόνια χρεοκοπίας και τρία Μνημόνια -και με την χώρα να βυθίζεται διαρκώς-, αυτό που μπορούν να κάνουν οι Έλληνες είναι να κάνουν κυβέρνηση το ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ μαζί με την Νέα Δημοκρατία, λυπάμαι αλλά είναι άξιοι της μοίρας τους.

Όταν κάνεις συνέχεια το ίδιο λάθος, θα έχεις συνέχεια το ίδιο αποτέλεσμα.

Και κάποια στιγμή παύει να είναι λάθος· είναι επιλογή. Δηλαδή, επιλέγεις την δυστυχία σου, επιλέγεις την ήττα σου και έχεις και παράπονο.

Συγγνώμη αλλά είσαι εντελώς ηλίθιος.

Ο Τσίπρας και ο Μεϊμαράκης δεν θα γίνουν άνθρωποι ούτε σε δυο χιλιάδες χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ -όπως τον κατάντησε ο Τσίπρας- και η Νέα Δημοκρατία είναι για απόσυρση, όχι για κυβέρνηση.

Στις 5 Ιουλίου είπαμε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Αυτό το ΟΧΙ είναι η μόνη μας περιουσία σήμερα.

Πρέπει να το υποστηρίξουμε στις εκλογές της Κυριακής.

Με μαύρο σε ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και άλλους προσκυνημένους;

Με επιλογή άλλων κομμάτων που δεν προσκύνησαν;

Με αποχή;

Πάντως, πρέπει να στηρίξουμε το ΟΧΙ μας.

Πρέπει να στηρίξουμε τους εαυτούς μας.

Στις 5 Ιουλίου φωνάξαμε «Είμαστε άνθρωποι, έχουμε φωνή, θέλουμε να ζήσουμε».

Δυο μήνες μετά, δεν μπορεί να έχουμε αλλάξει γνώμη.

Εγώ δεν άλλαξα γνώμη.

Συμπατριώτη, εσύ που ψήφισες ΟΧΙ στις 5 Ιουλίου, θέλω να ξέρεις πως εγώ δεν θα σε προδώσω στις εκλογές της Κυριακής.

Μην με προδώσεις κι εσύ.

Όταν λέμε Όχι, εννοούμε Όχι.

Αυτό δεν ανδρικό, είναι του ανθρώπου, είναι του άνδρα, είναι της γυναίκας που έχει τιμή, αξιοπρέπεια και συνείδηση.

Κι επειδή η ζωή είναι όμορφη και οι άνθρωποι υπέροχοι, θέλω να πω το εξής:

Αν εσύ δεν μου το δώσεις
το φιλί που σου ζητώ,
θα στο πάρω με το ζόρι
και θα είναι πιο γλυκό.

Πιτσιρίκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς
«Τι φωνάζεις και τους βρίζεις/αφού πας και τους ψηφίζεις»
Σύνθημα σε πανεπιστημιακό ντουβάρι
«…ανθυπνωτικόν φάρμακον εσκέφθην καγώ να μεταχειρισθώ κατά της απαθείας του Έλληνος αναγνώστου καταφεύγων ανά πάσαν σελίδα εις απροσδοκήτους παρεκβάσεις, ιδιοτρόπους παρομοιώσεις ή αλλοκότους λέξεων συγκρούσεις». (Εμμ. Ροΐδης). Ο πολύς Ροΐδης κατέφευγε, όπως γράφει, σε αλλόκοτες συνθέσεις λέξεων ή σπαρταριστές φράσεις, για να αφυπνίσει τους απαθείς Έλληνες. Σ’ αυτόν ανήκει εξάλλου η απαράμιλλη σε ευστοχία φράση «έκαστος τόπος έχει την πληγήν του… και η Ελλάς του Έλληνες».
Ωραίο είναι και το λίαν επίκαιρο:
«Καθώς υπάρχουν αλλαχού εταιρείαι προς προστασίαν των ανυπερασπίστων πλασμάτων, αλόγων, γάτων, περιστερών και άλλων πτερωτών και μαστοφόρων, ούτω να συστηθεί και εις την Ελλάδα προστατευτική των ψηφοφόρων».
Να προσθέσουμε και εκείνο το αμίμητο και αειθαλές που είχε γράψει για πολυφημισμένο για την ηθική του παχυδερμία πολιτικό της εποχής του:
«Πτυόμενος σπογγίζεται, ουδόλως δε θεωρείται προσβεβλημένος αν οι σύγχρονοι Έλληνες φρονούσι, γράφουσι και κηρύττουσι περί αυτού, ότι γνωρίζει εικοσιτέσσαρας τρόπους να προμηθεύεται χρήματα, εξ ων (=από τους οποίους) ο τιμιώτερος είναι η κλοπή».
(Όλα τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Εμ. Ροΐδη, «τα ανθελληνικά», εκδ. «Ροές»).
Κατά καιρούς επινοητικοί συγγραφείς, άριστοι γνώστες της γλώσσας μας, κατασκεύασαν ευμνημόνευτες λέξεις ή φράσεις, οι οποίες απέδωσαν με σαφήνεια ασχημονίες του καιρού τους ή περιέγραψαν ευκρινώς και συντόμως, αξιοκατάκριτους «ανθρωπολογικούς» τύπους της εποχής τους.
Για παράδειγμα, «τουρκοπιασμένους», έλεγε ο Μακρυγιάννης τους τότε οπαδούς της ελληνοτουρκικής φιλίας. «Προσκυνημένους», τους ονόμαζε ο Κολοκοτρώνης. «Αρχοντοχωριάτες», αποκάλεσε, ο Σουρής νομίζω, τους νεόπλουτους (κι αυτή η λέξη νεολογισμός, όπως και το αντίθετό της, νεόπτωχος).

«Κοχλιαροφόρους», έλεγε ο Ροΐδης τους πολιτικούς, γιατί κρατούν κοχλιάριον (=κουτάλι), για να αδειάσουν την χύτρα του προϋπολογισμού. Οπότε, «χυτρομαχίαι», οι κομματικές διενέξεις και λοιπές βατραχομυομαχίες, όπως πρέπει να μεταφράζουμε στην ρωμαίικη λαλιά τα λεγόμενα «ντιμπέιτ».

«Σοφολογιότατους», χαρακτήριζε ο Σολωμός τους, κατά τον Σεφέρη, «νεόπλουτους του πνεύματος», τους ημιμαθείς.

«Ταρτούφοι», ονομάζονταν οι ηθικολογούντες υποκριτές, λέξη εμπνεόμενη από την ομώνυμη κωμωδία του Μολιέρου.

«Ψαλιδόκωλους», είπε ο λαός τους φραγκοφερμένους πολιτικάντηδες, οι οποίοι επέπεσαν σαν τις μύγες πάνω στο αιμόφυρτο ακόμη σώμα της νεοσύστατης Ελλάδας, τάχα για να την κυβερνήσουν. Η έμπνευση για την ονοματοδοσία προήλθε από το «φράκο», την επίσημη στολή που κατέληγε «όπισθεν» σε δύο πτερύγια σαν του ψαλιδιού.

«Μυξομάντιλα», έλεγε ο λαός τους κηφήνες που προσκολλούνταν στους κομματάρχες για να αναρριχηθούν και να ζήσουν εις βάρος του δημόσιου ταμείου. Ο υπέροχος αυτός χλευασμός επαναλήφθηκε μετά από 150 χρόνια, ως «σφουγγοκωλάριοι» πλέον, ο οποίος στηλίτευε τον αδηφάγο εσμό των «λακέδων» της εξουσίας.

Πολύ επιτυχημένη ήταν και η ανάσυρση από την ρωμαϊκή ιστορία της λέξεως «γραικύλοι», που σημαίνει τον μηδαμινό, τον τιποτένιο, λέξη η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον Παπαδιαμάντη με την εξής χρονολογική προσθήκη «γραικύλοι της σήμερον». Η λέξη είναι υποκοριστικό του Γραικός και είχε επινοηθεί από τον ρήτορα Κικέρων, ο οποίος βδελυσσόταν τους Έλληνες, που κολάκευαν «χαμερπώς» τους κυρίαρχους Ρωμαίους.

«Ανθρωποκάμπιες», ονόμασε ο Κόντογλου τους διεφθαρμένους πολιτικούς. Ας θυμηθούμε και το επίθετο «μαλλιαροί», με το οποίο ονόμαζαν οι οπαδοί της καθαρεύουσας τους δημοτικιστές, προσωνυμία εφευρεθείσα από τον Ιωάννη Κονδυλάκη. Αντίθετα οι καθαρευουσιάνοι ονομάστηκαν υποτιμητικώς "μακαρονιστές", διότι έγραφαν σε ύφος σχοινοτενές, με εξεζητημένη λεξιθηρία, η οποία έφτανε στα όρια του γελοίου. Να προσθέσουμε και τα γνωστά από τις εμφυλιοπολεμικές εποχές «γερμανοτσολιάς», «εαμοβούλγαρος» ή τα παρακρατικά «χαφιές» ή «μίασμα».

Και η νεότερη όμως εποχή δεν στερείται ευφάνταστων νεολογισμών, οι οποίοι πλουτίζουν την γλώσσα και απαλλάσσουν τον απλό λαό από την βάσανο της περιγραφής ενός νοσηρού φαινομένου.

Κάπου στη χαραυγή της δεκαετίας του ’80 πλάστηκε ο πασίγνωστος «πρασινοφρουρός», για να αντικρούσει την μομφή του «χουντοβασιλικού» που εκτόξευε το αντίπαλον δέος.

Στα πολύ κοντινά μας χρόνια, ξεχωρίζουν «τα παπαγαλάκια». Ονομάστηκαν έτσι οι αργυρώνητοι δημοσιογραφίσκοι που παρότρυναν τον κόσμο να ριχθεί στο χρηματιστηριακό μακελειό. Σήμερα βεβαίως προπαγανδίζουν ασυστόλως και ανερυθριάστως το δόγμα της άνευ όρων υποταγής στα μερκελικά κελεύσματα. Λέγονται και μπαμπουϊνοι από τον γνωστό κυρ-Μπάμπη.

Λαμπρή φήμη απέκτησε και ο «ευρωλιγούρης» του Ζουράρι, ο οποίος χαρακτήριζε έτσι τους εκσυγχρονιστές, που μας άλλαξαν τα φώτα «εξευρωπαϊζοντάς» μας.

Νέας κοπής είναι και ο τηλεοπτικός όρος «γλάστρα» που περιγράφει τις καλλίπυγες νεάνιδες, που ταλαιπωρούν και «πειράζουν» τους μικροαστούς. Αξιοπρόσεκτη κυκλοφορία έχει και η αμερικανόφερτη λέξη «γιάπις» η οποία εξοβέλισε τις παλαιότερες «φλώρος» ή «τζιτζιφιόγκος».

Σήμερα γενέθλιοι τόποι παραγωγής λέξεων-ετικετών είναι οι δύο διακριτοί ιδεολογικοί χώροι: των «προοδευτικών» και των «παραδοσιακών», οι ζητωκραυγαστές του πολυπολιτισμού από την μια και οι υμνητές του ελληνικού πολιτισμού από την άλλη, εν τη διαχρονία του.

Έτσι έχουμε τους «νεοταξοσκώληκες» ή «νεοεποχίτες». Αυτοί ντρέπονται για την Ελλάδα, είναι πάντα με τους κυβερνώντες, υπερασπίζονται ανύπαρκτες μειονότητες, κατηγορούν την εκκλησία, επιθυμούν διακαώς γάμο «θηλύγλωσσων» και τα λοιπά συμπαραμαρτούντα.

Να σημειώσουμε πως η πολύ γνωστή λέξη «κουλτουριάρης», ο δήθεν πνευματώδης και ευφυής των περασμένων δεκαετιών, έγινε «θολοκουλτουριάρης», μάλλον μετά την πτώση του «υπαρκτού». Τότε πολλοί οπαδοί της αριστεράς και της προόδου, μεταβλήθηκαν σε οπαδούς της «αριστερόεσσας» («αστερόεσσα λέγεται η αμερικανική σημαία), διότι… θόλωσαν, ξέμειναν από βαρβάρους και στράφηκαν σ’ άλλους βαρβάρους, για να βρουν μία κάποια λύσιν στην ζωή τους.

Εύηχο και καλό είναι και το «Βρυξέλληνες» (Βρυξέλλες + Έλληνες), ευφυές συνώνυμο των ευρωλιγούρηδων. Οι προοδευτικοί τώρα όσους τους κατονομάζουν, ως ανωτέρω, απαντούν με προσδιορισμούς όπως «Ελληναράδες», «σκοταδιστές», «φανατικοί», «ρατσιστές», «φασιστόμουτρα», «θρησκόληπτοι», «υπερπατριώτες», «εθνικιστές» και λοιπά και λοιπά.

Βεβαίως, και η κρίση, μπορεί να κένωσε τις τσέπες μας, αλλά πλούτισε το λεξιλόγιό μας.
Τούτη την εποχή έχουμε τους μνημονιακούς ή ναιναίκους και τους αντιμνημονιακούς.

Για τις επικείμενες εκλογές μία είναι η λύση: Τα ποικιλώνυμα «μυξομάντιλα» να τα στείλουμε στην θέση τους: στον κάδο απορριμμάτων.

Τελειώνοντας την περιήγηση στις «επώνυμες» λέξεις του νεοελληνικού βίου, θα μεταφέρουμε έναν ακόμη «ανθυπνωτικόν» ορισμό του Έλληνα, συνταχθέντα από τον Ροΐδη:
«εκ πάντων των ανθρώπων ο Έλλην είναι ο μείζων έχων κλίσιν εις το να νομίζη εαυτόν μόνην αιτίαν παντός κύκλω του γινομένου θορύβου, ως ο μέθυσος εκείνος όστις ουρών πλησίον βρύσεως έμεινεν εκεί όλην την νύκτα, νομίζων ότι εξ αυτού εκπορεύεται όλον το ύδωρ το οποίον ήκουε να τρέχη».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Πέτρος Αργυρίου

Βρισκόμαστε αμήχανοι και παραλυμένοι μια βδομάδα πριν τις εκλογές που θα κάνουν και με τη βούλα της βουλής την Ελλάδα ευρωαποικία.
Εκλογές αντάξιας της μπανανίας μας.

8 μήνες πριν ο λαός έβαλε στη βουλή κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορεία σε ποσοστό πάνω του 50%.
Σήμερα τα κόμματα που έχουν αντιμνημονιακές αναφορές δεν ξεπερνούν το 20% του εκλογικού σώματος ενώ τα κόμματα με ξεκάθαρο αντιμνημονιακό λόγο δεν θα ξεπεράσουν το 10% της εκλογικής προτίμησης. Προφανέστατο το έλλειμμα εκπροσώπησης και η ζημία που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντιμνημονιακό αγώνα. Στις δημοκρατίες μονάχα δεν έχουμε έλλειμμα εκπροσώπησης και δημοκρατία δεν υπάρχει στις αποικίες καθώς εις αυτές ο λαός δεν είναι ποτέ κυρίαρχος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού κατάλαβε τον αντιμνημονιακό χώρο ξεμπέρδεψε και με αυτόν και τώρα προχωρά όπως είχαμε προλέξει στη νέα μεταπολίτευση όπου το μνημόνιο και αντιμνημόνιο «έχουν τελειώσει», την κυβερνητική ατζέντα την φτιάχνουν οι δανειστές και οι ντόπιοι υπάλληλοι απλά επιδιώκουν να πλειοδοτήσουν στα διαχειριστικά και επιχειρούν να καταδείξουν τις επιμέρους διαφορές δεξιάς αριστεράς όπως το μεταναστευτικό για να έχουν λόγο ύπαρξης.

Πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά πρωθυπουργός για 8 μήνες.
Πρώτη φορά πρωθυπουργός που διέλυσε το κόμμα του και έχασε τη νεολαία του για να παραδώσει τη χώρα στους δανειστές.
Πονάει πάντα η πρώτη φορά.

Πρώτη φορά αριστερά.
Και τι αριστερά!
Αριστεροκρατία, ξεπεσμένη, εκφυλισμένη και αλαζονική μέχρι το μεδούλι.

Με τη Φωτίου να λέει πως ηγέτες σαν τον Τσίπρα γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια, την κυρά Τασία να μας λέει λίγο πολύ ότι οι πρόσφυγες έρχονται στα ελληνικά νησιά για ακριβό τουρισμό και τα χουν βουλιάξει στον … πλούτο, τον Μητρόπουλο να έχει αυτοκτονήσει και να χει αναστηθεί, τον Κουρουμπλή να θέλει να βάλει πρόστιμα στους μη φρόνιμους καρκινοπαθείς και να μας λέει ότι σε 2-3 χρονάκια θα χουμε σύστημα υγείας πρότυπο, τη Φωτίου πάλι να λέει πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να φτιάξει μαρμελάδες για τους φτωχούς, προφανώς σκοπεύει να τη βγάλει από τα αυτιά της και τον Φίλη να μας λέει λίγο πολύ πως το μνημόνιο 3 είναι αύξηση στα μακαρόνια κατά κλάσματα του σεντ.
Το παντεσπάνι ξεχάσατε.
Έχει λοιπόν και η αριστερά της Μαρίες Αντουανέτες της, μπόλικες από δαύτες, να φαν κι οι κότες.

Τι στο διάολο έχει συμβεί;

Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η ευρωπαϊκή αριστερά και ιδιαίτερα η ελληνική, αρχίζει και έχει έλλειμμα. Έλλειμμα πατρονίας.
Σε αναζήτηση καινούριου ρόλου και εργοδότη βρίσκεται.

Ένα κομμάτι της θα μείνει με το βλέμμα στα μαυσωλεία να περιμένει τον μαρμαρωμένο κουμουνιστή να ξυπνήσει, όντως κάποτε ορθόδοξοι και με τις μεταφυσικές εγγραφές της θρησκείας έντονες παρά τις σπουδές στον διαλεκτικό υλισμό.

Ένα άλλο κομμάτι θα στραφεί από το διαλεκτικό υλισμό στον υλισμό νέτα σκέτα και στις πηγές του, τις ΗΠΑ. Τι να την κάνεις την τσίπα μπροστά στις ΗΠΑ και με ηγέτη Τσίπρα.
Εξού και τα ΗΠΑ ΞΗΠΑ.
Θα αφομοίωναν πρακτικές του Δημοκρατικού κόμματος, το οποίο παρότι ιμπεριαλιστικό όσο και το ρεπουμπλικάνικο έδινε και δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε μειονότητες.

Αυτό ήταν πολύ καλή ιδέα για τη Νέα Αριστερά καθώς άνθρωποι και ομάδες με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και μετανάστες δεν είχαν πολιτική αντιπροσώπευση σε μια χώρα ούτως ή άλλως ανούσια συντηρητική.
Έτσι βγήκαν παγανιά για νέα πελατεία.

Στο μεταξύ προέκυψε και μια τεράστια καπιταλιστική κρίση και μια ιμπεριαλιστική επίθεση στην Ελλάδα που ξανάκανε την αριστερά ξανά επίκαιρη. Μόνο που η Νέα Αριστερά δεν ήταν η αριστερά που στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν και εμπιστεύονταν.

Ήταν η αριστερά του πανεπιστημιακού lifestyle, των ψευτολογίων και των ψευδολογιών, του τουριστικού ακτιβισμού.
Η αριστερά που δεν δίσταζε να θυσιάζει δικαιώματα των πολλών για τα προνόμια λιγότερων.
Η αριστερά που σήμερα προσκυνά στην Καισαριανή και υπόσχεται στους νεκρούς αγωνιστές πως δεν θα προδώσει τους αγώνες τους.

Μα γιατί να τους προδώσει; Όταν μπορεί να τους σφετεριστεί;
Δεν προδίδονται οι αγώνες των νεκρών αγωνιστών. Μόνο των ζωντανών. Οι αγώνες των νεκρών δεν προδίδονται. Γίνονται απλά αντικείμενο χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η μέθοδος είναι παλιά όσο και η Εκκλησία.

Για να αγωνίζονται να πεθαίνουν και να βασανίζονται άνθρωποι για κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι είναι σπουδαίο.
Αυτό το ηθικό δέος η αριστερά το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να μπορεί να γίνεται ο αριστερός ψάλτης της δεξιάς, όπως η εκκλησία υπερεπένδυσε σοφά στους πρωτοχριστιανούς και τις διώξεις τους για να μπορεί να αποκτήσει κοσμική εξουσία και να διώκει μετά αυτή.

Έτσι και τα αριστερά ιερατεία και οι γραμματείς και φαρισαίοι τους.
Κάναν το ηθικό δέος ηθικό πλεονέκτημα. Και το κουμπώσαν με την διανοητική ανωτερότητα που οι αριστερές σπουδές απλόχερα χαρίζουν. Εξού και το ιδιότυπο της αριστεράς αλαζονείας.

Ένα πράγμα τρέμουν πλέον οι νεοαριστεροί, αυτοί που έχουν βάψει το πολιτικό τους DNA κόκκινο όταν το αίμα στις φλέβες τους τους φαντάζει γαλάζιο:
Το αριστερόμετρο.
Φοβούνται τη φοβερή του δύναμη. Το έχουν δοκιμάσει ο ένας πάνω στον άλλο με ολέθρια αποτελέσματα.
Ξέρουν τη φοβερή του δύναμη: το έχουν δοκιμάσει πρώτα απ' όλα στους ανένταχτους, σε αυτούς που δε γουστάρουν να φοράνε κουστουμάκια με δεξιά ή αριστερά μανίκια.

Αυτούς το αριστερόμετρο στην Ελλάδα τους εξαφάνισε, τους εκτόπισε. Μεταπολιτευτικά, δεν είχες και δεν έχεις θέση στην Ελλάδα αν δεν έχεις υπογράψει πιστοποιητικό φρονημάτων, αριστερό ή δεξιό.
Το γνωρίζω καλά.

Ανήκω σε αυτή τη σιωπηλή μειοψηφία. Αυτήν την αριστερά την γνωρίζουν καλά οι ολιγαρχίες του πλούτου και οι πολιτικοί τους. Την ξέρουν καλύτερα κι από την παλάμη τους.

Δεν είναι δα η αριστερά της Λατινικής Αμερικής που είναι έμπρακτα επικίνδυνη για τον καπιταλισμό χάρη στη ζωογόνο δύναμη του ινδιανισμού.
Δεν είναι η αριστερά των δικαιωμάτων. Είναι η αριστερά των προνομίων.
Δεν είναι αριστερά. Είναι αριστερισμός.

Αυτήν την αριστερά την ήξερε κι ο μεγιστάνας της Fiat Ανιέλι όταν έγραφε πως «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».

Την ήξερε κι η Θάτσερ «Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα λεφτά των άλλων» έλεγε η σιδηρά κυρία. Maggie’s dead, long live Alexis.

Με τα συνθήματα μπορείς να κερδίσεις εκλογές.
Δεν μπορείς όμως να κυβερνάς μόνο με συνθήματα.

Αυτή η αριστερά. Η αριστεροκρατία. Η αριστερά που δικαιώνει τους πολέμιους της τους οποίους καταλήγει να υπηρετεί και εξαφανίζει τους επικριτές της. Θα περιμένατε μια έντιμη και ειλικρινή αριστερά σε μια χώρα εγωπαθών υποκριτών;
Δυστυχώς μέσα στη μνημονιακή αγωνία μας, όχι μόνο την περιμέναμε. Κάναμε αμάν και πώς να την κάνουμε κυβερνώσα αριστερά.

Η ελπίδα ήρθε και μας γάμησε πατόκορφα.
Τώρα μετανάστευσε στη Μ.Βρετανία και στο πρόσωπο του απολύτως σύμφωνα με βρετανικά δημοσιεύματα μη εκλέξιμου Jerremy Corbyn. Ευτυχώς, γιατί ο Τσίπρας ήταν απόλυτα εκλέξιμος και είδαμε που κατέληξε αυτό.
Καλό ταξίδι στην ελπίδα λοιπόν.

Απλά ελπίζουμε να έχει ξεκαυλώσει από τις 8μηνες διακοπές στην Ελλάδα και να μην κάνει τη Μ. Βρετανία Φαληράκι.

Πηγή "Άγρια Ζώα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Υπάλληλοι των δανειστών θα λειτουργούν το ελληνικό Κράτος
  • Αδίκημα η πολιτικοποίηση
Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Οι Βρυξέλλες χωρίς κανένα εμπόδιο συνεχίζουν να οδεύουν προς τον στόχο τους να καταστήσουν και Συνταγματικά την Ελλάδα ως αποικία. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου, δουλεύει ασταμάτητα το πρόγραμμα με το οποίο το Κράτος αποδεσμεύεται εντελώς από την οποιαδήποτε κυβέρνηση επιλέξει ο λαός, φτιάχνοντας ένα τεχνοκρατικό ναζιστικό μόρφωμα που θα διοικεί και θα ορίζει την ζωή των Ελλήνων αλλά και τα εθνικά θέματα.

Το πρόγραμμα αυτό είχε μπει μπροστά το 2012 με υπουργό τον κ. Μανιτάκη, ο οποίος και στην υπηρεσιακή κυβέρνηση έχει αναλάβει να το συνεχίσει μετά από εντολή που έλαβε από τις Βρυξέλλες μέσω προεκλογικής περιόδου.

Πατώντας στο Μνημόνιο 3, το οποίο έχει υπερψηφιστεί από την ελληνική βουλή, οι δανειστές θέτουν ως όρο να δημιουργηθεί μία ομάδα τεχνοκρατών, η οποία θα είναι πλήρως αποδεσμευμένη από την οποιαδήποτε εκλεγμένη δημοκρατικά κυβέρνηση πατώντας στην αιτιολογία ότι η κομματικοκρατία ήταν αυτή που έκανε το Κράτος δυσλειτουργικό και αυτό ήταν μία από τις κύριες αιτίες που η Ελλάδα μπήκε σε οικονομική κρίση.

"Διώχνουν" το πελατειακό κράτος, κρατάνε τους αυτουργούς

Ο κ. Μανιτάκης ήταν το κατάλληλο πρόσωπο να φέρει εις πέρας αυτό το αντιδημοκρατικό σχέδιο εφόσον ο ίδιος δήλωσε ότι δεν θεωρεί το μέτρο ως μνημονιακή δέσμευση αλλά τον χαροποιεί διότι ήταν μία εθνική ανάγκη. Κοροϊδεύοντας την κοινή γνώμη ο έγκριτος συνταγματολόγος υπουργός θέλει να πείσει ότι η πελατειακή σχέση που είχαν το κόμματα της εξουσίας θα σταματήσει με αυτό το μέτρο που σύντομα θα γίνει άρθρο του νέου Συντάγματος της Ελλάδας.

Ο υπουργός θέλει να πείσει ότι ο δικομματισμός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ τα τελευταία 40 χρόνια έφερε την καταστροφή στο Κράτος με τις κομματικές τους επιλογές σε θέσεις κλειδιά του Δημοσίου την στιγμή που η ΝΔ (συμπεριλαμβανομένων των ΑΝΕΛ) και το ΠΑΣΟΚ (με ακόμα τρία κόμματα που είναι γεννήματά του, ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι και ΔΗΜΑΡ) θα είναι αυτά που πάρουν και πάλι την διακυβέρνηση της χώρας από την 21η Σεπτεμβρίου.

Μετά την υπερκομματική κυβέρνηση που όλοι οι πολιτικοί "σωτήρες" διαφημίζουν για την εθνική σωτηρία, έρχεται και το υπερκομματικό Κράτος που θα έχει ως φύλακες τους ίδιους που με τις πελατειακές τους σχέσεις κατέστρεψαν την Ελλάδα.
Το επιχείρημα του κ. Μανιτάκη καταρρέει από τα ίδια τα γεγονότα. Όμως αυτό που διαφαίνεται είναι ότι τα τελευταία 40 χρόνια οι Βρυξέλλες όχι απλά γνώριζαν τις πελατειακές σχέσεις των κυβερνήσεων στην Ελλάδα αλλά τις ενίσχυαν συνειδητά, έκλειναν τα μάτια στις λαμογιές των κομματικών τους εργαλείων που δεν ήταν άλλα από το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα οποία μετά το 2010 διασπάστηκαν σε πολλά μικρότερα ως αναχώματα για την οργή του ελληνικού λαού.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα μετά από 40 και πλέον χρόνια οι πρώην εταίροι Ευρωπαίοι και νυν δανειστές να πάρουν στα χέρια τους τη διαχείριση του ελληνικού κράτους με δικούς τους υπαλλήλους τεχνοκράτες βάζοντας ως βιτρίνα δημοκρατίας τις κυβερνήσεις συνασπισμού κομμάτων που έφεραν τα άριστα αποτελέσματα καταστροφής της χώρας.

Το αγγελικό πρόσωπο των Ναζί

Με μεγάλη μαεστρία ο υπηρεσιακός υπουργός, κ. Μανιτάκης, κάνει την Κατοχική διακυβέρνηση της Ελλάδας να φαίνεται ως ένα ξεκαθάρισμα των λωποδυτών από το κέντρο λήψης και διαχείρισης αποφάσεων: "Δεν είναι δυνατόν να εξαρτάται από κόμματα και συνδικαλιστές ο δημόσιος υπάλληλος. Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση να αλλάζουν οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων - είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης - ή οι γενικοί διευθυντές να μην επιλέγονται με κριτήρια διαχειριστικής ικανότητας και στη συνέχεια να υπάρχει συνεχής αξιολόγηση με βάση την απόδοση».

Αυτό που δεν λέει όμως ο κ. Μανιτάκης είναι ότι η Ελλάδα του 2015 είναι μια χώρα με τρία επιβαλλόμενα Μνημόνια στην πλάτη της και οι δημόσιοι υπάλληλοι και γενικοί διευθυντές επιτροπών και υπουργείων δεν εκτελούν νόμους της Ελληνικής Βουλής, αλλά νόμους επιβαλλόμενων Μνημονίων. Επίσης, συνδικάτα τα τελευταία 5 χρόνια (εκτός από τα άκρως εντολευμένα και κομματικοποιημένα) έφεραν αντίσταση σε μνημονιακούς νόμους που έθιγαν τα εργασιακά τους δικαιώματα και την απάνθρωπη μεταχείριση όλων των Ελλήνων. Αυτές οι τακτικές σύμφωνα με τους δανειστές ήταν ένας λόγος που έφεραν πίσω τις "μεταρρυθμίσεις" και την "ανάπτυξη" της Ελλάδας κι ως εκ τούτου πρέπει να πάψουν. Έξω από το Κράτος οι επικίνδυνοι για το αποικιακό Κράτος.

Επίσης θεωρεί δημοκρατικό και εθνικά ηθικό ότι το σχέδιο για τους τεχνοκράτες, που θα πατάνε στους νόμους του μνημονίου και όχι στο ελληνικό σύνταγμα, είναι φτιαγμένο αποκλειστικά από την γερμανική task force, από Γάλλους εμπειρογνώμονες και από εδώ και στο εξής θα έχει την σφραγίδα της ευρωπαϊκής αντιπροσωπείας (!!!) για τις αναδιαρθρώσεις στην Ελλάδα. Άκρως ηθικό και συνταγματικό υπάλληλοι των δανειστών να ορίζουν ποιοι θα εκτελούν εις βάρος του ελληνικού λαού τις τοκογλυφικές μεθόδους των δανειστών ως νόμους του ελληνικού κράτους.

Δίωξη πολιτικοποιημένων

Οι Έλληνες ψηφοφόροι μετά από αυτή την απίστευτη και απροκάλυπτη αποκάλυψη της υπηρεσιακής κυβέρνησης θα δώσουν την ψήφο τους σε μια κυβέρνηση που δεν θα έχει κανένα απολύτως δικαίωμα στην πραγματική διακυβέρνηση της χώρας παρά θα είναι μία βιτρίνα δημοκρατίας ενός ναζιστικού αποικιοκρατικού μορφώματος. Άλλοι θα είναι στην Βουλή και άλλοι θα είναι η πραγματική Βουλή. Με αυτό τον τρόπο η νομοθετική εξουσία καταργείται εφόσον το Κράτος τεχνοκρατών θα πρέπει να συμβαδίζει σύμφωνα με τους μνημονιακούς νόμους και τα νέα ισοδύναμα και όχι βάση των νόμων που ψηφίζονται μέσα στην Βουλή. Απίστευτο ότι ξεκινά η υλοποίηση αυτού του αντισυνταγματικού Κράτους με πρωθυπουργό την κορυφή της ελληνικής Δικαιοσύνης, την πρόεδρο του Αρείου Πάγου, κ. Θάνου.

Ανατριχιαστική είναι η φράση του κ. Μανιτάκη για τις πολιτικές συνειδήσεις των υπαλλήλων του δημοσίου. Ανάμεσα στον κρατισμό ο υπουργός έβαλε και μία δικτατορική φράση που θυμίζει άλλες εποχές προ του 1940: "Υπερβολική πολιτικοποίηση". Αυτό είναι πέρα από την κομματικοκρατία και από τις πελατειακές σχέσεις κομμάτων και υπαλλήλων. Η "πολιτικοποίηση" και δε η "υπερβολική" είναι ένας από τους εχθρούς του νέου Κράτους της αποικίας Ελλάδα και πρέπει να παταχθεί για να μπορεί ως αποικία να έχει ελάχιστους πυρήνες αντίδρασης βάση ιδεολογιών που είναι αντίθετες με τον ολοκληρωτισμό.



Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχει τα κότσια ο Τσίπρας να απαντήσει στις καταγγελίες Βαρουφάκη;
Στο άρθρο του Βαρουφάκη ουσιαστικά επιβεβαιώνεται πως η κυβέρνηση του Τσίπρα όχι μόνο δεν διαπραγματευόταν με τους εταίρους και τους δανειστές αλλά δεν είχε κανένα σχέδιο διαπραγμάτευσης, παρά μόνο έκανε διαχείριση της επερχόμενης κωλοτούμπας για την υπογραφή του τρίτου μνημονίου
Το άρθρο του Βαρουφάκη στην Καθημερινή της Κυριακής δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι ο Καμμένος έχει αναλάβει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του Τσίπρα. Οι καταγγελίες Καμμένου που χρεώνει δόλο στο Βαρουφάκη για όλη τη διαπραγματευτική αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έγιναν λίγο πριν ο πρώην υπουργός οικονομικών του Τσίπρα κατακρημνίσει το μύθο της σκληρής διαπραγμάτευσης τον οποίο πουλάει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ως το καλύτερο προεκλογικό προϊόν του.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι στην Κουμουνδούρου έκαναν τον Κινέζο μ’ αυτά που είπε ο Καμμένος για το πρώην αγαπημένο παιδί του Τσίπρα και των Συριζαίων, παρότι βέβαια οι καταγγελίες ότι ο Βαρουφάκης ενήργησε επ’ αμοιβή ως υπάλληλος κερδοσκοπικών κεφαλαίων και οδήγησε στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στο 3ο μνημόνιο αντί της εξόδου από το δεύτερο, είναι ποινικά και συνταγματικά κολάσιμες όχι μόνο για τον πρώην υπουργό του Τσίπρα αλλά και για τους μέχρι πρότινος πολιτικούς προστάτες του Βαρουφάκη, τον Τσίπρα και τον ίδιο τον Καμμένο.

Τον καταστροφικό ρόλο του Βαρουφάκη τον έχει ήδη κρίνει η ιστορία, αλλά αυτό δεν συνιστά λόγο να μην ακούμε και τα όσα λέει ο Βαρουφάκης που έζησε από πρώτο χέρι τις διαπραγματεύσεις. Ειδικά τώρα που βγαίνουν τα μαχαίρια μεταξύ των πρώην συντρόφων και ξεκατινιάζονται βγάζοντας ο ένας τα άπλυτα του άλλου στη φόρα.

Στο άρθρο του Βαρουφάκη ουσιαστικά επιβεβαιώνεται πως η κυβέρνηση του Τσίπρα όχι μόνο δεν διαπραγματευόταν με τους εταίρους και τους δανειστές αλλά δεν είχε κανένα σχέδιο διαπραγμάτευσης, παρά μόνο έκανε διαχείριση της επερχόμενης κωλοτούμπας για την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, έκανε επικοινωνιακή διαχείριση της ήττας της «πρώτης φοράς αριστερά» αδιαφορώντας για το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό κόστος για τη χώρα.

Μάλιστα στο άρθρο αυτό ο Βαρουφάκης λέει ρητά ότι «ηττηθήκαμε» και μιλάει για «συνθηκολόγηση» καταρρίπτοντας έτσι την προεκλογική προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα ότι πέτυχε έναν συμβιβασμό με καλές προοπτικές για τη χώρα.

Το πιο σοβαρό όμως που λέει ο Βαρουφάκης είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Τσίπρα και του Καμμένου σχεδίαζε τη ρήξη στα χαρτιά και το μόνο που έκανε στην πράξη ήταν να μπλοφάρει από την πρώτη μέρα της εκλογής της και επί ένα ολόκληρο εξάμηνο, αφήνοντας τη χώρα στο έλεος της οικονομικής ασφυξίας και κατάρρευσης, καθιστώντας έτσι την Ελλάδα όμηρο στις απαιτήσεις των δανειστών.

Ο επίλογος του Βαρουφάκη είναι και το καλύτερο ερώτημα προς τον Τσίπρα που θα πρέπει να απαντήσει αν έχει τα μούτρα να δει κατάματα έναν ολόκληρο λαό τον οποίο εμπαίζει και συνεχίζει να κοροϊδεύει ανερυθρίαστα, έχοντας μάλιστα και το θράσος να υποστηρίζει ότι τον έκανε συμμέτοχο και πρωταγωνιστή της διαπραγμάτευσης με το δημοψήφισμα. «Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας –λέει ο Βαρουφάκης. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Όχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διάβασα για έναν συριζαίο Δήμαρχο που παραιτήθηκε από μέλος του κόμματος. Με ανακοίνωση που εξέδωσε, κατανοεί απόλυτα, λέει, τις απειλές και τους εκβιασμούς που ασκήθηκαν από συντριπτικά ισχυρότερες δυνάμεις κατά τη διαπραγμάτευση, αναγνωρίζει τις προσπάθειες που εκπροσωπεί ο Σύριζα για άμβλυνση των συνεπειών στης συμφωνίας, αλλά η συνείδησή του δεν του επιτρέπει κ.τ.λ. κ.τ.λ…

Δεν παραιτείται όμως από Δήμαρχος. Και να μην ανησυχούμε, διότι «θα αγωνισθεί», λέει, από το «μετερίζι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης».

Γιατί δεν παραιτείται από Δήμαρχος;
Τι περιθώρια θεωρεί πως έχει μέσα στο Μνημόνιο για να κάνει καλά πράγματα ως Δήμαρχος και παραμένει;

Δικαιούμαι να υποθέσω πως, όσα και όποια περιθώρια και αν θεωρεί ότι έχει ο σύντροφος Δήμαρχος, τουλάχιστον τα ίδια, αν όχι περισσότερα, δικαιούται να θεωρεί ότι έχει και ο Αλέξης Τσίπρας. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως παραμένει στη θέση του ο σύντροφος Δήμαρχος, μην τυχόν περάσει ο Δήμος σε αντίπαλα χέρια; Άλλο τόσο δεν δικαιούται το ίδιο και ο Αλέξης Τσίπρας. Όχι; Με μεγάλο ενδιαφέρον θα περιμένω την απάντηση του Δημάρχου, μην τυχόν και χωλαίνει κάπου ο συλλογισμός μου.

Αν όμως ο συλλογισμός μου δεν χωλαίνει, ε, όσο να πεις, μια υποχρέωση για απάντηση στα ίδια ερωτήματα βαραίνει κι άλλους κυρίους συντρόφους –όχι μόνο τον σύντροφο Δήμαρχο! Ειδικά εκείνους που, σε αντίθεση με τον σύντροφο Δήμαρχο, ούτε… κατανοούν ούτε… αναγνωρίζουν, αλλά κρατάνε ελόγου τους και αυτοί στο μεταξύ την καρεκλίτσα.

Παιδιά, ωραίος ο φραξιονισμός, ωραίος και ο Αριστερισμός, ωραίες και οι φιλοδοξίες με το αντίστοιχο μεροκάματο, αλλά μήπως να πάψουμε κάποια στιγμή να δουλευόμαστε με όχημα τις συνειδήσεις μας;

Πηγή SotosBlog


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ωραία που τα είπε στα Γιάννενα ο Αλέξης Τσίπρας! «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί πρώτον, την πολιτική σταθερότητα, δεύτερον, την εφαρμογή με όρους μάχης και όχι άνευ όρων παράδοσης…» είπε μεταξύ άλλων ο τέως πρωθυπουργός! Εφαρμογή πάνω απ’ όλα του Μνημονίου, αλλά με μαχητικό τρόπο! «Αν σήμερα φορούν εθνική προβιά είναι για να πετύχουν την αριστερή παρένθεση με άλλον τρόπο» εξήγησε, αναφερόμενος στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι την κυρίαρχη κυβερνητική παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ την είδαμε, την «αριστερή» κυβερνητική πολιτική όμως ούτε την είδαμε μέχρι τώρα ούτε πρόκειται να τη δούμε ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ που πέρασε πλέον ανοιχτά στο μνημονιακό στρατόπεδο, μετά τη θεαματικότατη «μνημονιακή κωλοτούμπα» του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα πιο ωραία τα είπε, όμως, ο επίδοξος αντικαταστάτης του στην πρωθυπουργία, σε περίπτωση συνεργασίας κυβερνητικής με τη ΝΔ, ο Γιάννης Δραγασάκης, σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι Σταρ. Είπε μια κουβέντα πολύ βαριά και βαθιά, παρόλο που ακούστηκε από όλους, σαν μεγαλοπρεπής …μπούρδα! «Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μνημονιακή, το Μνημόνιο θα είναι μέρος του προγράμματος (!!!)» δήλωσε εμβριθώς ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε ο άνθρωπος! Ναι μεν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόζει το Μνημόνιο και θα ασκεί μνημονιακή πολιτική, αλλά αυτό δεν αρκεί για να την χαρακτηρίσουμε μνημονιακή! Φοβερή ιδέα! Ευτυχώς που δεν τη σκέφτηκε ο Σαμαράς, γιατί αν το είχε σκεφθεί, θα ήταν ίσως ακόμη πρωθυπουργός! Σωθήκαμε! Ευτυχώς που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έξυπνα στελέχη!

Όσο για το τι κυβέρνηση θα σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, διαλέγετε και παίρνετε. «Τον Ιανουάριο πήραμε 149 βουλευτές. Τώρα δεν ζητάμε πολλούς, ζητάμε δύο παραπάνω (!)», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας την Πέμπτη στα Γιάννενα. Ο Τσίπρας δηλαδή ζητάει αυτοδυναμία – ούτε που τον νοιάζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει εφτά, οχτώ ή και δέκα εκατοστιαίες μονάδες χαμηλότερο ποσοστό! Άρχοντας ο τύπος. Ο στενός συνεργάτης του Νίκος Παππάς, όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Άλφα FM για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τόνισε: «Τα πάντα αλλάζουν» στο ΠΑΣΟΚ, «αλλά τα βαρίδια στέκονται». Αντιθέτως, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM, ο πολιτικός μέντορας του Αλέξη Τσίπρα, ο Αλέκος Φλαμπουράρης απέρριψε το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικό εταίρο. Ακούγοντας τη Φώφη Γεννηματά, είπε, «δεν κατάλαβα ότι μπορεί να συνεργαστούμε»! Λίγη ώρα αργότερα, μιλώντας στον ΕΡΤ, ο Αλέκος Φλαμπουράρης δήλωσε πομπωδώς ότι η ισχυρή (!) πλειοψηφία στη Βουλή «είτε θα γίνει μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είτε, αν αυτό δεν φτάνει, θα σκεφτούμε εκτιμώντας την πολιτική κατάσταση εκείνη τη στιγμή»! Η …«στρατηγική» δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το …«βλέποντας και κάνοντας»!

Σε απλούστερα ελληνικά αυτό σημαίνει ότι «με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, θα συνεργαστούμε με όποιον να ‘ναι, αφού έτσι κι αλλιώς μνημονιακή πολιτική θα εφαρμόσουμε»! Απερίγραπτος είναι ο προεκλογικός αγώνας φέτος. Επικρατεί πλήρης πολιτική σύγχυση και όλα τα κόμματα προσπαθούν να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους για την άθλια κατάσταση επιτιθέμενα εναντίον των υπολοίπων κομμάτων για οποιοδήποτε θέμα, σχετικό ή άσχετο. «Η ΝΔ επιδιώκει να περάσουν οι υπόλοιπες μέρες με το δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ» είπε π.χ ο Ν. Παππάς, ο στενότατος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, στο ραδιοσταθμό Άλφα. Δεν φταίει δηλαδή το «μνημόνιο Τσίπρα» για τη δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας και την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η …«αρνητική καμπάνια» της ΝΔ, η οποία θέλει «να απουσιάζει η ίδια ως πολιτικό πρότζεκτ» κατά τον ισχυρισμό του τέως υπουργού Νίκου Παππά του ΣΥΡΙΖΑ! Τι αναδεικνύει ως αιτία των δεινών μας η ΝΔ, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Μα φυσικά το γεγονός, όπως δήλωσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ότι ο Πάνος Καμμένος, ο αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων «δηλητηριάζει το πολιτικό κλίμα, καθώς βλέπει ότι δεν μπαίνει στη Βουλή και κοντεύει να τρελαθεί»! Ο Β. Μεϊμαράκης μάλιστα κατήγγειλε τον Π. Καμμένο ότι «δεν είναι δεξιός, αφού συνεργάζεται με τον Αλέξη Τσίπρα σε αριστερή πορεία και όχι για συγκεκριμένο πρόγραμμα».

* Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2015


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι ετοιμάζει ο γερμανός υπουργός Οικονομικών
Μήπως η Ελλάδα πρέπει να προετοιμάζεται για το "τελικό χτύπημα" της Γερμανίας;

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο περιθώριο της άτυπης συνόδου των ΥΠΟΙΚ της Ε.Ε. στο Λουξεμβούργο την Παρασκευή έθεσε στο τραπέζι θέμα χρεοκοπίας κρατών εντός της ευρωζώνης.
Ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ με αυτό το έγγραφο, που αποκαλύπτει η εφημερίδα Handelsblatt, ζητά να υιοθετηθούν κάποιοι κανόνες βάσει των οποίων θα επιτρέπεται η χρεοκοπία μιας χώρας εντός της νομισματικής ένωσης.

«Η ευρωζώνη δεν διαθέτει διαδικασίες για αντιμετώπιση των κρατών που έχουν μεγάλα χρέη και δεν έχουν πλέον πρόσβαση στις αγορές», αναφέρει το τρισέλιδο έγγραφο.

Ο Σόιμπλε προτείνει σε αυτό το έγγραφο, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, μια διαδικασία αναδιάρθρωσης των χρεών μιας χώρας: Στα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης θα πρέπει να περιλαμβάνεται ένας όρος, που θα αναγκάζει όλους τους ομολογιούχους να συμμετέχουν σε ένα πιθανό κούρεμα του χρέους. Αμέσως μόλις η χώρα αυτή λάβει βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας θα πρέπει να «παρατείνεται αυτόματα» ο χρόνος ωρίμανσης των ομολόγων της. Επίσης θα πρέπει να γίνεται ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους της εν λόγω χώρας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με τον Σόιμπλε, οι τράπεζες και τα κράτη συνδέονται με έναν καταστροφικό τρόπο. Η χρεοκοπία μας τράπεζας μπορεί να ωθήσει μια χώρα στην οικονομική κρίση, αλλά και αντίστροφα η πολιτική που ακολουθεί μια χώρα μπορεί να προκαλέσει αναταραχή στις αγορές. Ο Γερμανός υπουργός θέλει να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Προς αυτή την κατεύθυνση προτείνει να αλλάξουν οι κανόνες για τα κρατικά ομόλογα, τα οποία πλέον δεν θα πρέπει να θεωρούνται επενδύσεις που δεν ενέχουν κίνδυνο. Μέχρι στιγμής οι τράπεζες δεν διαθέτουν δίχτυ ασφαλείας για την περίπτωση που καταρρεύσουν τα κρατικά ομόλογα. Ο Σόιμπλε θέλει να το αλλάξει αυτό, τονίζοντας μάλιστα ότι η Ευρώπη δεν θα πρέπει να περιμένει να υπάρξει συμφωνία σε παγκόσμιο επίπεδο προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά θα πρέπει να προχωρήσει μόνη της.

Εξάλλου σε αυτό το έγγραφο ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών επικρίνει και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί να είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών και παράλληλα να ασκεί νομισματική πολιτική.

Ο Σόιμπλε υποστηρίζει ότι η νομισματική πολιτική θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη. Για να γίνει κάτι τέτοιο όμως είναι απαραίτητη η αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, κάτι που θα αργήσει να γίνει. Όμως ο Γερμανός υπουργός ζητεί τουλάχιστον να υπάρξει μια σχετική συμφωνία.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κίμων Γεωργακάκης 

Η πεμπτουσία της παγκοσμιοποίησης είναι η καθιέρωση ενός παγκόσμιου κέντρου εξουσίας, το οποίο θα διαχειρίζεται τον πλούτο και τα δάνεια του πλανήτη και άρα θα κυβερνά πάνω στις υπερχρεωμένες χώρες. Μοναδικό εμπόδιο είναι η Ρωσία του Πούτιν, τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές της Δύσης θέλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να βγάλουν από την μέση.

Στις μέρες μας οι περισσότεροι πολιτικοί θεωρούν σωστή την συγκεκριμένη κατεύθυνση, άλλοι απλά συμβιβάζονται, ενώ κάποιοι γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. Οι κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να ψηφίζουν μέτρα που σκοπό έχουν να καθιστούν τους πολίτες όλο και περισσότερο οικονομικά και κοινωνικά εξαρτημένους από το κράτος. Ένα από αυτά ήταν π.χ. ο ΕΝΦΙΑ με προφανή σκοπό την φορολογία της περιουσίας, προκειμένου πλέον να πληρώνουμε ενοίκια στο κράτος για τα ίδια μας τα σπίτια και όποιος δεν μπορει να αναταπεξέλθει, σε συνδυασμό με τα δάνεια, να τα παραδίδει στο Δημόσιο και αυτό να τα μετατρέπει σε κοινωνικές κατοικίες για αστέγους που για τους ίδιους λόγους έχασαν την στέγη τους.

Όταν η δυσφορία σε σχέση με μία κυβέρνηση αυξηθεί ακολουθεί η επόμενη. Τώρα ακούμε για περιουσιολόγιο και κάρτα του Πολίτη.

Περιουσιολόγιο σημαίνει φορολογία με βάση την περιουσία. Έτσι θεωρεί η κυβέρνηση ότι θα βρει τους «έχοντες» και θα τους φορολογήσει κατά πάσα πιθανότατα με έκτακτο φόρο, όπως πρόσφατα ακούσαμε, εφάπαξ επί της περιουσίας. Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές σε αυτό.

Πάμε τώρα στην κάρτα του πολίτη, για την οποία πολλοί πανηγυρίζουν, καθώς θα καταργήσει την χαρτούρα των δικαιολογητικών. Θα εμπεριέχει όλα τα δικαιολογητικά και θα αφορά τις συναλλαγές μας με το Δημόσιο και όχι μόνο. Θα είναι ταυτόχρονα ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, ασφαλιστικό βιβλιάριο, χρεωστική κάρτα, βιβλιάριο υγείας, διαβατήριο, πάσο, εκλογικό βιβλιάριο κ.ο.κ. Ίσως μάλιστα αργότερα καταργηθούν εντελώς οι συναλλαγές με μετρητά.

Η «έξυπνη κάρτα» θα θεσμοθετηθεί με αφορμή τους φτωχούς για να συναλλάσσονται με αξιοπρέπεια, όπως δήλωσε ο ΥΠΟΙΚ Βαρουφάκης, κάτι που μπορεί να γίνει όμως κάλλιστα και με μετρητά. Σεβόμαστε τις προθέσεις του υπουργού αλλά δεν μπορούμε να μην εκφέρουμε την ταπεινή μας άποψη για την κάρτα του Πολίτη, μέσω της οποίας το κράτος θα γνωρίζει ανά πάσα στιγμή με ποιον συναλλάσσεται ο καθένας, από που αγοράζει, τι ώρα ήταν και που και πολλά άλλα.

Τι θα γίνει άραγε αν η κάρτα χαθεί ή κλαπεί; Όλα θα βρεθούν σε χέρια τρίτων. Μήπως λοιπόν τότε χρειαστεί να έχουμε πάνω μας κάτι πιο μόνιμο, όπως για παράδειγμα ηλεκτρονικό ή ακόμα χειρότερα βιολογικό τσιπ; Έτσι δεν θα χάνονται ποτέ τα στοιχεία από τα χέρια μας. Δεν θα μας χάνουν όμως και οι δορυφόροι της παγκόσμιας κυβέρνησης.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Πηγή Πυγμή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Διεθνή μέσα ενημέρωσης τονίζουν πως οι αλβανικές αρχές είναι σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού και πως αν αποδειχθούν οι υποψίες που έχουν θα προχωρήσουν άμεσα σε κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων που κατέχουν οι ύποπτοι που φέρεται πως εμπλέκονται με τζιχαντστές.

Ένα μυστικό και σημαντικό έγγραφο της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της Αλβανίας που βγήκε στην δημοσιότητα από τα Αλβανικά ΜΜΕ, αναφέρει πως υπάρχουν αποδείξεις ότι έγιναν μεγάλες επενδύσεις στην αγορά ακινήτων, και κυρίως ακίνήτων από κατασχέσεις, από πρόσωπα που συνδέονται με το ακραίο Ισλάμ και το ISIS. Μάλιστα γίνεται έντονα λόγος πως ύποπτα πρόσωπα με αραβικά ονόματα, αγοράζουν μαγαζιά, σπίτια, επιχειρήσεις στις περιοχές Ελμπασάν, Λιμπράζντ και Κορυτσά.

Να σημειωθεί πως οι επιχειρήσεις οι οποίες αγοράζονται από Αλβανούς με αραβικά ονόματα, εμφανίζονται πολύ σύντομα να αποκτούν μεγάλα κέρδη! Κέρδη τα οποία παρουσι'αζονται ως νόμιμα και τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν αργότερα ελεύθερα. Άλλες φορές για να δικαιολογήσουν τα κέρδη τους χρησιμοποιούν και το ίδιο το κράτος, φυσικά προς όφελός τους.

Στην Κορυτσά, η δράση τους έχει γίνει αισθητή και μάλιστα από την ευρύτερη περιοχή του Πόγραδετς και της Κορυτσάς υπάρχουν και πολεμιστές στην Συρία. Επιπλέον πολλοί θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν, πως ύποπτα άτομα όπως αυτά που περιγράφονται στα άρθρα αυτά, αναζητούν να αγοράσουν παντού και τα πάντα.

Πηγή VoiceNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αποκαλυπτικά e-mail ξεσκεπάζουν τον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού

Συνταρακτικές αποκαλύψεις βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες για τον άνθρωπο που άλωσε την Ελλάδα και αποδεικνύουν περίτρανα τις στενές σχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου με την Ουάσινγκτον.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Τους τελευταίους μήνες έχει ξεσπάσει ένα τεράστιο σκάνδαλο με πολλές προεκτάσεις στις ΗΠΑ, καθώς τα μηνύματα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Χίλαρυ Κλίντον, πρώην πρώτης κυρίας και ΥΠΕΞ και σήμερα υποψήφιας για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τον Λευκό Οίκο βρίσκονται αυτή την εποχή στο επίκεντρο της πολιτικής διαμάχης των ΗΠΑ.

Η αιτία είναι ότι, όπως αποκαλύφτηκε τον Μάρτιο του 2015, η Κλίντον χρησιμοποιούσε από το 2009 έως το 2012 προσωπικό λογαριασμό e-mail μέσω server που ήταν εγκατεστημένος στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη, αντί όλα τα μηνύματά της να διεκπεραιώνονται μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η αποκάλυψη προκάλεσε σάλο στις ΗΠΑ, καθώς η πρώην υπουργός Εξωτερικών αφενός παραβίασε όλους τους κανονισμούς ασφάλειας αφετέρου καταπάτησε όλες τις διατάξεις περί διαφάνειας και ευθύνης υπουργών.

Ενώπιον της γενικής κατακραυγής, η Χίλαρι Κλίντον -αφού παραδέχτηκε ότι είχε ήδη διαγράψει 32.000 «προσωπικά» μηνύματα- υποχρεώθηκε να παραδώσει τον Ιούνιο τον επίμαχο server στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και από τότε έχει αρχίσει ο «αποχαρακτηρισμός» διαβάθμισης απορρήτου και η διάθεσή του στις αρμόδιες ερευνητικές επιτροπές του Κογκρέσου.
Σύμφωνα με το dimokratianews.gr τα έως τώρα λίγα διαθέσιμα e-mails προσφέρουν μια χρησιμότατη εικόνα για την επικοινωνία του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου με τις ΗΠΑ:
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009, στις 8.58 το πρωί, ο Στρόουμπ Τάλμποτ (επί σειρά ετών στέλεχος του περιοδικού «Time», υφυπουργός Εξωτερικών το 1994-2001 επί Μπιλ Κλίντον και από τον Δεκέμβριο του 2011 Πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) γράφει στη Χίλαρι: «Συγχαρητήρια για τη συμφωνία διπλωματικών σχέσεων Αρμενίας – Τουρκίας. Δύσκολο πράγμα, ξέρω. Μεγάλο επίτευγμα. Είμαι στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Π. (σ.σ.: εννοεί προφανέστατα τον Γιώργο Παπανδρέου, που έχει κερδίσει τις εκλογές μία εβδομάδα νωρίτερα) θα είναι μεγάλη βοήθεια».

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο κ. Τάλμποτ, ο οποίος επισκεπτόταν την Αθήνα υπό την ιδιότητα του προέδρου του Brookings Institution, είχε ήδη καταλήξει στη χρησιμότητα του Γ. Παπανδρέου για τα αμερικανικά συμφέροντα, αν και ακόμα δεν είχε μιλήσει μαζί του. Η συνάντησή τους θα πραγματοποιηθεί την επόμενη ημέρα, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, και τα διαμειφθέντα περιέχονται σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, που είχε διαρρεύσει από τα WikiLeaks. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, ο Γ. Παπανδρέου εξηγεί στον Τάλμποτ και τον τότε πρεσβευτή Ντ. Σπέκχαρντ (σ.σ.: ίσως τον πλέον αποτυχημένο επικεφαλής της διπλωματικής αποστολής των ΗΠΑ στην Αθήνα τις τελευταίες δεκαετίες) την πολιτική του για τα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό και το Σκοπιανό. Ο κ. Τάλμποτ, «παλιά καραβάνα» στην πολιτική, δεν φαίνεται να ασχολείται και τόσο πολύ με όσα λέει ο Ελληνας πρωθυπουργός, καθώς το μόνο αποτέλεσμα της συνομιλίας τους είναι η συμφωνία ανταλλαγής ιδεών σε θέματα ίντερνετ και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

Περίπου μία ώρα αργότερα, στις 10.08, η Χίλαρι Κλίντον απαντά στο e-mail του Τάλμποτ για τη χρησιμότητα του Γιώργου Παπανδρέου: «Ευχαριστώ. Μόλις μίλησα με τον Γιώργο από το αεροπλάνο, πριν προσγειωθώ στο Δουβλίνο, και συμφωνώ. Να έχεις ασφαλή ταξίδια».

Τη Δευτέρα 3 Μαΐου 2010 (δηλαδή περίπου 10 ημέρες μετά το περίφημο διάγγελμα Παπανδρέου στο Καστελόριζο και ανήμερα της επίσημης υποβολής του ελληνικού αιτήματος για το πρώτο Μνημόνιο των 80 δισ. ευρώ) η σύμβουλος και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Τσέριλ Μιλς στέλνει στη Χίλαρι την περίληψη των πρωινών υπηρεσιακών συσκέψεων. Σύμφωνα με το e-mail, o βοηθός υπουργός Εξωτερικών Φιλ Γκόρντον (παλαιός φίλος της οικογένειας Παπανδρέου) παρουσιάζει μια περίπου ειδυλλιακή εικόνα, αναφέροντας: «Η Ελλάδα εμφάνισε βελτιωμένο πακέτο λιτότητας. Ο πρωθυπουργός Παπανδρέου απηύθυνε μια καλή ομιλία προς τη χώρα. Οι Γερμανοί συνεχίζουν με κονδύλια υποστήριξης. Οι αγορές, ανάμεικτες σήμερα».

Την Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010 και πάλι η Χούμα Αμπεντιν, ενημερώνει την «H» (Hillary): «Πήρε και ο πρωθυπουργός Παπανδρέου. Θέλει να σου δώσει ενημέρωση από το ταξίδι του στη Μέση Ανατολή» (σ.σ.: ο Γ. Παπανδρέου μόλις είχε επιστρέψει στην Αθήνα από το Ισραήλ).

Τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν στο μέγιστο πως ο ΓΑΠ είχε συχνά πυκνά επικοινωνία με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και πως η πολιτική του μόνο ανεξάρτητη δεν ήταν.

Αυτή η αποκάλυψη μπορεί να δέσει και να ολοκληρώσει σιγά-σιγά το παζλ των αποκαλύψεων, με τις συνταρακτικές λεπτομέρειες στο βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου για το πώς ο Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στο Μνημόνιο.

Στο βιβλίο με τίτλο «Τρόικα – Ο δρόμος προς την καταστροφή» περιλαμβάνεται μια συγκλονιστική μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία ο κ. Παπανδρέου αγνόησε τον Νοέμβριο του 2009 ως πρωθυπουργός ευρωπαϊκή πρόταση για αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος δίχως συμμετοχή του ΔΝΤ.

Η απόρριψη αυτής της πρότασης, που σε κάθε περίπτωση θα σήμαινε πιο ήπια μέτρα για τη χώρα μας σε σχέση με τη λαίλαπα που ακολούθησε, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα για τα κίνητρα του κ. Παπανδρέου και ενισχύει τις απορίες για το αν η στάση του την περίοδο εκείνη οφείλεται σε πολιτική ανεπάρκεια ή σε σκοπιμότητες που αγγίζουν εκ του αποτελέσματος τα όρια της εθνικής προδοσίας…

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009 πέντε αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της ελληνικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, συνοδευόμενοι από τους συνεργάτες τους, συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου υπό πλήρη μυστικότητα και υπό τον απαράβατο όρο ότι δεν θα δημοσιοποιηθεί ποτέ η μυστική αυτή συνάντηση.

«Για τη μυστική συνάντηση –τονίζει ο συγγραφέας Μ. Ιγνατίου- με ενημέρωσε δοκιμασμένη πηγή του Eurogroup, του οποίου προέδρευε τότε ο κ. Γιούνκερ, και την επιβεβαίωσε σε μένα ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μου είπε ότι στη διάρκειά της «μας ζητήθηκαν μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος του 2010 (φυσικά όχι του 2009). Ειδικά», σημείωσε, «η ΕΚΤ επέμενε πολύ σε μεγάλη μείωση (μίλησε για 4-5 μονάδες). Τελικά στον προϋπολογισμό βάλαμε μείωση 3,6 μονάδες, που με τα επιπλέον μέτρα του Ιανουαρίου έγιναν 4 μονάδες», τόνισε ο τότε υπουργός Οικονομικών».

Εκείνη τη μέρα, οι κ. Γιούνκερ, Τρισέ και Αλμούνια έστειλαν στον κ. Παπανδρέου ένα «μίνι Μνημόνιο». Ήταν η πρότασή τους για να τερματιστεί η κρίση στη γένεσή της. «Ο τότε πρωθυπουργός δεν τους απάντησε ποτέ. Και η Ελλάδα οδηγήθηκε στην καταστροφή…» ισχυρίζεται ο Μιχάλης Ιγνατίου.

Ο ΓΑΠ στην ουσία έβαλε ταφόπλακα στο μέλλον της πατρίδας μας μπλέκοντας τη χώρα στα γρανάζια της τρόικας.

Αλήθεια, έχει να μας πει κάτι για τα παραποιημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ; Θυμίζουμε ότι πρόκειται για την υπόθεση της τεχνητής διόγκωσης του ελληνικού χρέους από την κυβέρνηση ΓΑΠ προκειμένου η χώρα να προσφύγει στο ΔΝΤ, με αποτέλεσμα το ξεπούλημα της Ελλάδος, την φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού, χιλιάδες αυτοκτονιών και εκατομμύρια απελπισμένων.

Τα «νούμερα» πραγματικά «ζαλίζουν» και προκαλούν οργή. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα, η συνολική ζημία που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο από το ψευδές χρέος και έλλειμμα του έτους 2009, που πιστοποιήθηκαν από την παράνομα λειτουργούσα μονοπρόσωπη ΕΛΣΤΑΤ, φθάνει το γιγαντιαίο ποσό των 167 δις ευρώ, που, μάλιστα, αποτελεί λίαν συντηρητική εκτίμηση, η οποία προέκυψε χωρίς να λάβουμε υπ΄ όψιν μας μη διαθέσιμα σε μας στοιχεία, όπως είναι οι τρέχουσες αποκαλύψεις απίστευτων στατιστικών αλλοιώσεων εσόδων και δαπανών του προϋπολογισμού.

Ο ΓΑΠ έχει τεράστιες ευθύνες γι’ αυτή την εθνική καταστροφή. Τρανή απόδειξη είναι πως από τον Ιανουάριο του 2009 ήταν ενήμερος για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Αυτό αποκαλύπτεται από έγγραφο το οποίο είχε σταλεί στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας από την ελληνική πρεσβεία στο Βέλγιο στις 14 Σεπτεμβρίου του 2009.

Στο έγγραφο σημειώνεται πως ο επίτροπος Αλμούνια είχε ενημερώσει όλα τα κόμματα που θα συμμετείχαν στις εκλογές για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Αυτός όμως, όταν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αναφώνησε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Θεσσαλονίκη «λεφτά υπάρχουν» για να υποκλέψει την εξουσία, ενώ γνώριζε πολύ καλά ότι «δεν υπάρχουν». Και όμως αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσά μας, χωρίς να έχει λάβει χώρα εναντίον κάποια δίωξη.

Ο κ. Παπανδρέου, χωρίς αιδώ, κατηγορεί όλους τους άλλους για τη μνημονιακή κρίση πλην του εαυτού του, αρνούμενος να κάνει την παραμικρή (πραγματική) αυτοκριτική. Μπορεί όπως είπαμε η Δικαιοσύνη να μην του έχει αποδώσει ακόμα τις ευθύνες που του αναλογούν, όμως ο ελληνικός λαός τον έστειλε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Μαχητές» με την σημαία του ISIS 

συγκρούονται με την γερμανική αστυνομία 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ήταν κοινό μυστικό. Ήταν μία αλήθεια που κανείς δεν ήθελε να την συζητήσει. Ήταν ένα γεγονός που τα συμφέροντα επέλεξαν (με την βοήθεια των ΜΜΕ) να «σπρώξουν κάτω από το χαλί». Η Συριακή κρίση μπορούσε να «διασκορπίσει» μαχητές του ISIS (τζιχαντιστές) στην καρδιά της Ευρώπης, απειλώντας την ειρήνη και την ασφάλεια των ευρωπαίων πολιτών.

Μέχρι σήμερα, και παρά τα περιστατικά που συνέβησαν σε Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, ο φόβος δεν είχε επαληθευτεί. Μερικά εικασιτετράωρα, όμως μετά την αποδοχή της Μέρκελ και την είσοδο στη Γερμανία προσφύγων από τη Συρία, αποκαλύφθηκε πως μαζί με τους πρόσφυγες μπήκαν και τζιχαντιστές… επαληθεύοντας εκείνες τις πληροφορίες που ανέφεραν πως 4.000 τζιχαντιστές βρίσκονται μεταξύ των προσφύγων.
Οι μαχητές του ISIS έκαναν την προ μηνών για είσοδο στην Ευρώπη μέσω των λαθρομεταναστών, απειλή πραγματικότητα, δημιουργώντας ρίγη στις ευρωπαϊκές αρχές ασφάλειας, που βλέπουν πια το «τέρας» μέσα στα σπίτια τους…

Πληροφορίες αναφέρουν πως το μεγαλύτερο μέρος των τζιχαντιστών χρησιμοποιεί τα αραιά φυλασσόμενα σύνορα της Τουρκίας (η οποία διαθέτει άριστες σχέσεις με το ISIS) και στη συνέχεια κατευθύνονται προς τις πλουσιότερες ευρωπαϊκές χώρες. Το γιατί συμβαίνει αυτό, αναμένεται πως θα αποκαλυφθεί σύντομα και, ενδεχομένως, με τραγικό τρόπο…

Η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Λοιπόν, έτσι αρχίζει…», είναι ενδεικτική της επόμενης ημέρας. Η Ευρώπη (και τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετεί η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ) βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο των ευθυνών της, αλλά και του δημιουργήματός της (μην ξεχνάμε τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και την δράση τους στη Μέση Ανατολή, όπως και τις άριστες σχέσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών με την Τουρκία που έχει αποκαλυφθεί ότι είναι η χώρα που λειτουργεί απόλυτος υποστηρικτής του ISIS).

Η εικόνα που διέρρευσε επιβεβαιώνει όλα τα δυσάρεστα σενάρια… «Λοιπόν, κάπως έτσι αρχίζει…» και είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η Ελλάδα θα δεχτεί τεράστια πίεση για να σταματήσει ή να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος του τζιχάντ – ISIS στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη…





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Επικίνδυνες για τα εθνικά θέματα θέσεις και προτάσεις, με πρόσχημα... την λαθρομετανάστευση 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι πραγματικά σύνθετο και κατά πολλούς δημιουργημένο από ένα πλέγμα οικονομικών, πολιτικών, γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων. Οι λαθρομετανάστες έχουν ήδη αναγνωριστεί ως ένα ανθρώπινο μείγμα που χωρίζεται σε κατηγορίες. Είναι εκείνοι που είναι πρόσφυγες πολέμου, είναι εκείνοι που είναι οικονομικοί πρόσφυγες και, τέλος, είναι και οι «άλλοι» που εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες ροές για να διαφύγουν τυχούσες ποινικές τους διώξεις ή ακόμη και για να διεισδύσουν σε χώρες όπου θα δημιουργήσουν τρομοκρατικούς πυρήνες.

Η Ελλάδα έχει καταστεί ως χώρα στόχος όλων των μετακινούμενων πληθυσμών της βόρειας και ανατολικής Αφρικής αλλά και πολλών χωρών της Ασίας. Ως εκ τούτου αντιμετωπίζει πολλά και σύνθετα προβλήματα, τα οποία αυξήθηκαν κατακόρυφα από την συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου και τις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις υπουργών και στελεχών της, που κατήργησαν τα σύνορα της Ελλάδας και, ούτε λίγο ούτε πολύ, έστειλαν ένα σαφές μήνυμα στους απανταχού επιθυμούντες να μετακινηθούν στην Ευρώπη: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

Μάλιστα, πάρα πολλές ΜΚΟ (αλλά και άλλες ομάδες που καλύπτονται από τον όρο «αναρχικοί» στην πραγματικότητα όμως αναπτύσσουν δράσεις ενάντιες στην εθνική ασφάλεια και όλως παραδόξως τα μέλη τους παραμένουν ασύλληπτα) αναπτύχθηκαν επί των ελληνικών ακριτικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου, προκειμένου να υποδέχονται (με ραντεβού) τους εισερχόμενους πληθυσμούς, να τους ενημερώνουν για τα ευρωπαϊκά τους δικαιώματα και να τους οργανώνουν ακόμη και σε διαμαρτυρίες κατά της Ελληνικής Πολιτείας, προχωρώντας έως και σε συγκρούσεις με τις ελληνικές αστυνομικές αρχές, βανδαλίζοντας και καταστρέφοντας ταυτόχρονα ελληνική κρατική και ιδιωτική περιουσία (χωρίς να έχουν καμία ποινική δίωξη)!!!

Η Ελλάδα τους τελευταίους («πρώτη φορά αριστερά») μήνες λειτουργεί ως χώρος καταγραφής (ως χώρα εισόδου) και διαμετακόμισης των μετακινούμενων αυτών πληθυσμών. Όμως, επί μήνες υπήρξε ένας πρωτοφανής μη συντονισμός των αρμοδίων αρχών με αποτέλεσμα οι ελληνικές αρχές να δηλώνουν πως δεν γνωρίζουν τον πραγματικό αριθμό των εισελθόντων στην χώρα, ενώ έχει καταστεί απολύτως σαφές πως δεν έχουν κατορθώσει ούτε να κατηγοριοποιήσουν τους λαθραία εισερχόμενους πληθυσμούς, εξαιτίας της αιτιολόγησης μη ύπαρξης ταξιδιωτικών και λοιπών εγγράφων («εξαναγκάζονται από τους τούρκους διακινητές να τα καταστρέφουν», συνομολογούν οι υπεύθυνοι των ΜΚΟ), με αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός να εγγράφεται και να «ταυτοποιείται» λάθος.

Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο (πρόβλημα που απειλεί ευθέως την εθνική ασφάλεια, αλλά και τα εθνοτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας), έλληνες πολιτικοί προβάλλουν το γελοίο επιχείρημα πως «δεν έχει πρόβλημα η Ελλάδα, επειδή κανείς από τους «πρόσφυγες» ή άτυπους μετανάστες δεν επιθυμεί να παραμείνει στην Ελλάδα, αλλά όλοι τους περνάνε από την Ελλάδα και πηγαίνουν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη»…!

Η γελοιότητα του επιχειρήματος αυτού καταρρίφθηκε αμέσως μόλις η Γερμανία ανακοίνωσε την κατάργηση της Συνθήκης Σένγκεν (μετά την παράσταση ανθρωπισμού που έδωσε με την κατάργηση του Δουβλίνου ΙΙ μόνο για τους Σύριους πρόσφυγες), με βάση την οποία επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση προσώπων και αγαθών μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μονομερής αυτή, διπλή, κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών εκ μέρους της Γερμανίας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: «Η Γερμανία δεν είναι ούτε θα γίνει αποθήκη ανθρώπων, δεν θα διακινδυνεύσει την εσωτερική της ασφάλεια, δεν θα αλλοιώσει τα εθνοτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της και, τέλος, δεν θα εξαντλήσει οικονομικούς πόρους για να εξασφαλίσει μία άνετη ζωή στον κάθε κατατρεγμένο ή πικραμένο του πλανήτη»…

Αυτή η απόφαση της Γερμανίας υλοποιήθηκε άμεσα και δημιουργεί μία αγνώστου μεγέθους μετακύλιση της σκληρής πραγματικότητας στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες της Ε.Ε., των οποίων οι αντιδράσεις ενδέχεται να καταργήσουν μία από τις βασικές αρχές ύπαρξης και λειτουργίας της Ε.Ε. Όμως, το μήνυμα της Μέρκελ, με βάση το Δουβλίνο ΙΙ (που η ίδια μονομερώς κατάργησε για να εξυπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς και συμφέροντα), προμηνύει μία πολύ δυσάρεστη κατάσταση για την Ελλάδα, η οποία θα είναι αναγκασμένη να υποδέχεται άγνωστο αριθμό λαθρομεταναστών που δεν θα γίνονται δεκτοί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και αυτό θα συμβεί επειδή η Ελλάδα είναι «η χώρα εισόδου» στην Ευρώπη…!

Άρα, η γελοιότητα εκείνων που σήμερα ισχυρίζονται πως η λαθρομετανάστευση δεν αποτελεί πρόβλημα της Ελλάδας, μεταβάλλεται σε μεγάλο κίνδυνο για την ίδια τη χώρα, εξαιτίας είτε της ανικανότητας αντίληψης της πραγματικότητας, είτε λόγω της από μέρους τους ανυπαρξίας αντίληψης – πρόβλεψης πιθανών αρνητικών εξελίξεων, είτε επειδή κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να εμπαίζουν την κοινή λογική και να επιβάλλουν στους πολίτες τις –κενού πολιτικού ορίζοντα- ιδεοληπτικές τους αγκυλώσεις, δημιουργώντας ένα μεγάλο πλήθος προβλημάτων που θα εμφανιστούν πάρα πολύ σύντομα…

Εάν όμως, επρόκειτο για απλούς ιδεοληπτικούς πολίτες, ίσως οι απόψεις αυτές να αντιμετωπιζόταν με κάποιο χαμόγελο και η ζωή να συνεχιζόταν στους φυσιολογικούς ρυθμούς. Όταν τις συγκεκριμένες απόψεις και ιδιαίτερα απόψεις που διαστρεβλώνουν στον απόλυτο βαθμό την πραγματικότητα, τις εκφράζει ένας πολιτικός αρχηγός (ή και περισσότεροι) για να δικαιολογήσει την πολιτική του μεταστροφή και, επιπλέον, τολμά να χρησιμοποιεί πατριωτική βιτρίνα (αφού το «κατάστημα» στερείται ιδεολογικού περιεχομένου), τότε το θέμα δεν απασχολεί και προσβάλλει απλώς την κοινή λογική, αλλά δημιουργεί ένα πλήθος ερωτημάτων άμεσα συνδεδεμένων με πολιτικές σκοπιμότητες που καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με την σκληρή πραγματικότητα και τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα. Και είναι απαγορευτικό σε οποιοδήποτε πολιτικό ή κόμμα να επιχειρεί να διαστρεβλώσει την αλήθεια και να παραπλανήσει τους πολίτες, ιδιαίτερα μάλιστα σε ζητήματα που άπτονται την εσωτερικής ασφάλειας και των δομικών εθνικών χαρακτηριστικών…

Ο κ. Καμμένος, λοιπόν, το τελευταίο διάστημα προσπάθησε να αποφύγει των ευθυνών του για την αποδοχή και ψήφιση του τρίτου (επάρατου) μνημονίου, εκμεταλλευόμενος την λαθρομετανάστευση τόλμησε να ισχυριστεί πως «εάν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρώπη, τότε όλοι οι λαθρομετανάστες θα εγκλωβιζόταν στην Ελλάδα»…! Φυσικά, ο συγκεκριμένος πολιτικός, διαγράφοντας την απλή – κοινή λογική ενδεχομένως να αγνοεί τα βασικά για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή, αποπειράται να μεταστρέψει ένα εθνικό πρόβλημα σε δικό του προσωπικό πολιτικό όφελος. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως το προσωπικό του πολιτικό συμφέρον – όφελος, συνάδει με τα συμφέροντα της χώρας.
Για να ενημερώσουμε τον ίδιο, αλλά και το επιτελείο των «δεξαμενών σκέψης» που διαθέτει(;) πρέπει να του κάνουμε γνωστό πως εάν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρώπη, ή εάν η Ελλάδα είχε καταργήσει μονομερώς (όπως έκανε θρασύτατα η Γερμανία) τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, ή ακόμη και εάν η Ελλάδα χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικά μέσα (που έχει στη διάθεσή της) με αποφασιστική πολιτική επί των συνόρων της, τότε η χώρα δεν θα είχε γίνει «στόχος» για είσοδο στην Ευρώπη.

Εάν, μάλιστα, η Ελλάδα δεν ήταν (για οποιοδήποτε λόγο) μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε κ. Καμμένε ΚΑΝΕΙΣ λαθρομετανάστης δεν θα ενδιαφερόταν να έρθει στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της καταστροφής. Θα προσανατολιζόταν σε άλλες χώρες – εισόδους, όπως είναι η Ιταλία, η Μάλτα, η Ισπανία και η Βουλγαρία, αφού στόχος τους είναι όχι απλά να μπούνε σε ευρωπαϊκή χώρα, αλλά να γίνουν δεκτοί και να κατοικήσουν σε κάποια χώρα της κεντρικής ή βόρειας Ευρώπης… Θα προτιμούσαν, κ. Καμμένε, να εισέρχονται στη Βουλγαρία (μέσω της Ανατολικής (τουρκικής) Θράκης και δεν θα έμπαιναν σε διαδικασία να κινδυνεύσουν να πνιγούν στο Αιγαίο… Προφανώς, η λογική και η πολιτική ωριμότητα του κ. Καμμένου δεν μπορούν να τα αντιληφθούν αυτά...

Για να το κατανοήσει κάποιος το συγκεκριμένο σκεπτικό πρέπει να έχει –τουλάχιστον- κοινή λογική. Τέτοια, όπως φαίνεται, ο κ. Καμμένος δεν διαθέτει ή… θέλει να εμφανίζεται ως ηλίθιος, για να καλύψει το έγκλημα της ενεργής συμμετοχής του στο τρίτο μνημόνιο!
Με απλά λόγια, βαδίζοντας από το κακό στο χειρότερο, σε μία πολιτική που όχι μόνο είναι αδιέξοδη, αλλά και επικίνδυνη εθνικά, ο πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ. επιχειρεί –για μία ακόμη φορά- όχι να προκαλέσει τον κοινό νου, αλλά να παρασύρει στον προσωπικό του φαντασιακό πολιτικό κόσμο, μία μερίδα πολιτών της χώρας που θέλουν να πιστεύουν –ακόμη- ότι οι πολιτικοί δεν ψεύδονται επί των εθνικών ή άλλων κρίσιμων θεμάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Αντί, λοιπόν, ο κ. Καμμένος να διακηρύξει τους κινδύνους που ενέχει η λαθρομετανάστευση, ιδιαίτερα μετά την «γερμανική τάση» να καταργεί μονομερώς ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, αντί να τονίσει την σκληρή αλήθεια και τους εν δυνάμει κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα από την λαθρομετανάστευση, τολμά να ψεύδεται και να επιχαίρει της επιλογής του (και του Τσίπρα) για παραμονή στην Ευρώπη, αποκρύπτοντας πως η Ελλάδα μπορεί να καταστεί οποιαδήποτε στιγμή (αποφασίσουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες) αποθήκη ανθρώπων…
Τολμά ο κ. Καμμένος να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και να μεταβάλλεται σε έναν παρωχημένο πολιτικό παλαιάς κοπής, προκειμένου να διασώσει εαυτόν και κανέναν άλλον… Ενδιαφέρεται για την προσωπική του πολιτική επιβίωση, αδιαφορώντας οικτρά για τα συμφέροντα της χώρας και για τις επιπτώσεις των προσωπικών πολιτικών του επιλογών επί των γηγενών κατοίκων της Ελλάδας.

Δυστυχώς, ο κ. Καμμένος στο δίλημμα «εγώ ή εμείς», «εγώ ή η χώρα», επέλεξε να ικανοποιήσει τα προσωπικά του πολιτικά συμφέροντα. Δικαίωμά του είναι να ισχυρίζεται οτιδήποτε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες, είναι υποχρεωμένοι να αποδέχονται ή να σιωπούν στις γελοίες και λίαν επικίνδυνες πολιτικές του τοποθετήσεις. Εάν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ αδυνατεί να κατανοήσει την βαρύτητα των ευθυνών του απέναντι στη χώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι θα σιωπούν στις πολιτικές και επικίνδυνες εθνικά παρεκτροπές του.

Ίσως, εάν, ο κ. Καμμένος είχε πραγματική πολιτική ιδεολογία, εάν είχε πολιτική ευθιξία και, εάν διέθετε έστω και μία ελάχιστη διάθεση ειλικρίνειας, τότε, ίσως… θα ήταν ένας άλλος πολιτικός. Αλλά, δεν είναι… Στον πολιτικό μεσαίωνα που επέλεξε να υπηρετήσει, επέλεξε να κάψει την λογική και την πολιτική ευπρέπεια και συνέπεια, εκθέτοντας την ίδια τη χώρα. Γι αυτόν (και άλλους πολλούς λόγους) τον λόγο, ο κ. Καμμένος «κάηκε» πολιτικά, αφού επέλεξε την δημοσιότητα από την υπευθυνότητα… Λογικά την Κυριακή των εκλογών, θα αντικρίσει το αποτέλεσμα που του αρμόζει… Δυστυχώς δεν διαφαίνεται πως θα τον ακολουθήσουν και άλλοι «συνοδοιπόροι» του στο πολιτικό τέλος…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Ομως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους - ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας - Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθειών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Οσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.
Καταγράφω τις σημαντικότερες:

1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Ομως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ηταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.

2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Οταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)

3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Οταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».

4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.

5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Οχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

* Ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης είναι πρώην υπουργός Οικονομικών.

Πηγή "Καθημερινή"
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου