Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Ιουλ 2015

Του Γιάννη Λαζάρου 

Έχει καταρρεύσει όλη η οικονομία της χώρας, έχουν δώσει την διαχείριση του κράτους στους δανειστές, η Τρόικα κινείται ανενόχλητη σε υπουργεία, οι συνταξιούχοι ζουν με 120 ευρώ την εβδομάδα, οι υπόλοιποι ζουν με το τίποτε, οι φόροι και προσαυξήσεις τρέχουν, η ΔΕΗ χρεώνει ό,τι της γουστάρει, η Ελλάδα καίγεται συνεχώς και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος ασχολείται με το παρολίγον πραξικόπημα του Βαρουφάκη εναντίον της Ε.Ε! Μέχρι και η Βούλτεψη ξύπνησε μετά από 7 μήνες, πήγε σε κομμωτήριο και βγήκε στα κανάλια ζητώντας την τιμωρία του πραξικοπηματία Γιάνη. Κάναμε σωτήρα του έθνους τον Γκλέτσο την κορμάρα, ο οποίος σε άσχετο χρόνο είχε κάνει μήνυση στον Βαρουφάκη για εθνική προδοσία. Το είχε μυριστεί ο Απόστολος τι πήγαινε να κάνει ο Γιάνης. Ανάλογα σενάρια είχε γράψει και ο Φώσκολος. Πάνε χαμένα τα σαπουνοσενάρια;

Ενδιάμεσα πετιέται σαν βούρτσα μες στα λάχανα ο Ίλιτς Ουλιάνοφ Λαφαζάνης!

Δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Ήταν, είναι και θα είναι πάντα στην ιλουστρασιόν κοσμάρα τους και θα αλωνίζουν όπως τους γουστάρει. Από το τέλος Ιουλίου μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου οι Έλληνες θα πρέπει να δώσουν 8 δις φόρους στο ταμείο της Μέρκελ, τα νοσοκομεία είναι υπό διάλυση, κάθε δύο ημέρες έχουμε μία αυτοκτονία, το Ταμείο Φτώχειας έχει ξεκινήσει δίνοντας κάρτα στους Έλληνες να πάρουν φτηνό μακαρόνι στα νέα κατοχικά συσσίτια και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος ασχολείται με τον Γιάνη.

Ενδιάμεσα ο Ίλιτς Ουλιάνοφ Λαφαζάνης σηκώνει την γροθιά κινώντας για επανάσταση!

Οι αγρότες έχουν αφήσει τα φρούτα στα δέντρα διότι δεν υπάρχουν λεφτά ούτε να τα μαζέψουν ούτε να τα μεταφέρουν, η εμπορική κίνηση έχει πέσει μέχρι και 90%, οι Έλληνες βράζουν μέσα στο μπετόν μη τολμώντας να ανοίξουν το κλιματιστικό και τρίβει τα χέρια της η ΔΕΗ και όλοι ασχολούνται με το Γιάνη.

Ενδιάμεσα κάτι γίνεται. Ο Ίλιτς Ουλιάνοφ Λαφαζάνης αναφωνεί ΟΧΙ! Θα "πάρουν" τα Ανάκτορα. Θα αστράψει το σπαθί του Λαφαζάνη σαν την φωτιά (σαν φωτιααααά).

Στις Βρυξέλλες στήνεται το νέο σχέδιο με υπερυπουργό Οικονομικών της Ε.Ε, στήνεται το νέο Ράιχ της Πολιτικής Ένωσης της Ευρώπης έχοντας ως αφορμή το μη βιώσιμο χρέος της Ελλάδας που ο Τσίπρας και το φιλοευρωπαϊκό μέτωπο όλων των ελληνικών κομμάτων φουσκώνει με τα επιπλέον 86 δις που έρχονται και οι Έλληνες βουλευτές κύριο μέλημα έχουν τον Γιάνη.

Εν τω μεταξύ τα τύμπανα της εξέγερσης έχουν χτυπήσει. Ο Ουλιάνοφ Χέζιν Λαφαζάνης θα κάνει την πλατεία Συντάγματος Κόκκινη Πλατεία! Στο κρησφύγετό του ο Λέων Τρότσκι Λαπαδίτσας με το καλέμι φτιάχνει μόνος του τη νέα δραχμή αντιδρώντας στον ΚΚΕ Κουτσούμπα που υποστηρίζει ξανά ότι χωρίς ευρώ θα πεθάνουμε.

2,5 εκατομμύρια Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση σε νοσηλεία και φάρμακα, τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία είναι αμετακίνητα στο 27%, οι τράπεζες ετοιμάζονται να κάνουν το τελικό ντου με ψηφισμένο νόμο στα σπίτια των Ελλήνων, οι αγρότες περιμένουν το λεπίδι της νέας φορολόγησης, 60,000 ελληνικές επιχειρήσεις έχουν κάνει αίτηση για μετεγκατάσταση στην Βουλγαρία, οι νέοι δουλεύουν 15ωρα ανασφάλιστοι για 300 ευρώ και οι μπουρζουάδες του Κυνοτροφείου ασχολούνται με τον Γιάνη.

Ενδιάμεσα το Ποτάμι έβγαλε πετσέτες παραλίας με το λογότυπο του κόμματος και τις πουλά για οικονομική ενίσχυση! Αυτό ήταν ένα χτύπημα κάτω από την μέση για τον Ίλιτς Ουλιάνοφ Λαζαφάνη. Δεν είχε σκεφτεί να κάνει την ομιλία του με μαγιό και βατραχοπέδιλα στην παραλία της Βουλιαγμένης και όχι στο γήπεδο του Πανελληνίου. Οι παλαμακιστές του Συριζαίοι θα έκαναν παράλληλα ασκήσεις σκάβοντας την άμμο για το πως φτιάχνουμε αναχώματα μέσα στα αναχώματα.

Αυτή είναι, ήταν και θα είναι πάντα η ζωή τους. Καμία σχέση με την δική μας. Η δική μας έγινε ολόγραμμα και την βλέπουμε να περνάει παράλληλα με μας, να μας προσπερνά, να μας αφήνει πίσω.
Το ενδιάμεσο έγινε ουσία και εμείς λεπτομέρεια άνευ αξίας συζητήσεως.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά
Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης πραγματικότητας.
Το ότι είναι πραγματικό και όχι αποκύημα της φαντασίας του Βαρουφάκη  καταδεικνύεται από μία πληθώρα στοιχείων. Πρώτα και κύρια, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δεν τολμούν να τον διαψεύσουν, ενώ συναρτάται άμεσα με την κήρυξη του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών, ως το προοίμιο για τη μετάβαση στη δραχμή. Μόνο που, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας, κάτω από ποικίλες πιέσεις τις οποίες έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα, έκανε πίσω. Αυτό, εξάλλου, υποδηλώνει ο τρόπος που για έξι μήνες δήθεν διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, οδηγώντας τα πράγματα στο τελικό αδιέξοδο, στα τέλη Ιουνίου.
Επιπλέον ενδείξεις ή και αποδείξεις για την ύπαρξη αυτού του σχεδίου μας δίνει η μερική του αποκάλυψη από τον πρόεδρο των εφοριακών υπαλλήλων και νυν ανταμειφθέντα με υπουργείο, Τρύφωνα Αλεξιάδη,  ο οποίος είχε δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, την Άνοιξη, πως οι εφορίες θα ήταν δυνατό να αντικαταστήσουν τις τράπεζες, δήλωση την οποία και αμέσως απέσυρε μετά τον σχετικό σάλο που προκάλεσε. Επρόκειτο άραγε για εφαρμογή του σχεδίου Βαρουφάκη, περί παράλληλου τραπεζικού συστήματος; Στην ίδια κατεύθυνση επίσης εντάσσεται το σχέδιο Λαφαζάνη και η δήλωση της Βαλαβάνη, το βράδυ του δημοψηφίσματος, ότι θα ελέγχονται και οι τραπεζικές θυρίδες, καθώς και η απόσυρση μεγάλου χρηματικού ποσού της μητέρας της από το τραπεζικό σύστημα.
Εάν καθίσουμε εκ των υστέρων και καταγράψουμε τα γεγονότα και τις ενδείξεις των προθέσεων αυτής της συμμορίας των δραχμολάγνων της συμφοράς, δεν μπορεί να μείνει καμία αμφιβολία για το ότι το σχέδιο αυτό είχε τεθεί σε εφαρμογή·  τα ΑΦΜ όλων μας είχαν περάσει κάτω από τον έλεγχο των Τσίπρα-Βαρουφάκη και φτάσαμε στο παρά ένα για την ολοκλήρωση του σχεδίου.
Και, προφανώς, η βασική απόδειξη της συνενοχής παραμένει το βασικό στοιχείο που αναφέραμε, η έλλειψη διάψευσης από την κυβέρνηση καθώς και η παραμονή του Βαρουφάκη μέχρι σήμερα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά υποδηλώνουν πως φοβούνται ότι ο Βαρουφάκης έχει καταγεγραμμένα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα στοιχεία  αυτής της συνωμοσίας και γι’ αυτό άλλωστε τα κυκλοφορεί ο ίδιος, σε μια μορφή ανοικτής πρόκλησης προς τον Τσίπρα. Τώρα, εξάλλου, μπορούμε να κατανοήσουμε το νόημα της δήλωσής του, πως είχε καταγράψει όλες τις συνομιλίες στο Eurogroup της Ρίγας. Επρόκειτο για μία έμμεση απειλή προς τον πρωθυπουργό να μη θελήσει ποτέ να τον διαψεύσει διότι αυτός καταγράφει τα πάντα. Διαφορετικά, μια τέτοια δήλωση, όπως καταλαβαίνουμε, δεν είχε νόημα, στον βαθμό που ξεσήκωσε όλους τους υπουργούς Οικονομικών εναντίον του. Άρα είχε πραγματοποιηθεί για εσωτερική κατανάλωση.
Το σκανδαλώδες σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως οι πάντες, ο Τύπος, η δικαιοσύνη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα κόμματα της αντιπολίτευσης παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά τον «διαταραγμένο» Βαρουφάκη, αλλά κατ’ εξοχήν τον ίδιο τον Τσίπρα.  Αυτός, όπως έχουμε τονίσει τόσες και τόσες φορές, έπαιζε από την αρχή ένα διπλό, τουλάχιστον, παιχνίδι. Από τη μία πλευρά προσπαθούσε να καθησυχάσει το «σύστημα», εγχώριο και διεθνές –επιλογή Παυλόπουλου, αγκαλιές με τη Μέρκελ, επιλογή Πανούση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη–,  και από την άλλη προετοίμαζε την πιθανότητα μίας «ρήξης», εξ ου και η επιλογή Βαρουφάκη για το υπουργείο Οικονομικών και η προετοιμαζόμενη από τον Δεκέμβριο του ’14 συνομωσία, η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την Προεδρία της Βουλής, και οι συνακόλουθες «επιτροπές αλήθειας», η τοποθέτηση Λαφαζάνη στο υπουργείο Ενέργειας, ως δίαυλο των επαφών με τους Ρώσους. Και η μόνη σταθερά και στις δύο αυτές εκδοχές παρέμενε η στήριξη στο φιλο-αμερικάνικο λόμπι (Κοτζιάς, Καμμένος, Αναγνωστοπούλου κ.λπ.).
Το οικονομικό κόστος της «καταστρόικα»
Αυτή η εξάμηνη συνομωσία είχε ένα τεράστιο κόστος.
Κόστος οικονομικό: 40 δισεκατομμύρια μείωση καταθέσεων, 20 δισεκατομμύρια πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των Τραπεζών και έξοδος μετόχων, ήρθαν να αποτελειώσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.  Ένα τραπεζικό σύστημα που, πέντε χρόνια πριν, ήταν το ισχυρότερο των Βαλκανίων, με 220 δισεκατομμύρια καταθέσεις και παρουσία σε όλες τις βαλκανικές χώρες, αποσυντέθηκε μάλλον οριστικά κατά τους τελευταίους έξι μήνες, έτσι ώστε να το αγοράσουν οι καραδοκούντες, Γερμανοί και Γάλλοι κυρίως, ενώ παράλληλα οι γερμανικές Τράπεζες θα υποκαταστήσουν  πλήρως τις ελληνικές στα Βαλκάνια. Έτσι, το μόνο όπλο που διέθετε η Ελλάδα για να προωθήσει μία προσέγγιση των οικονομιών των βαλκανικών χωρών που ήταν οι Τράπεζές της, ετέθη νοκ άουτ. Κάτω οι τραπεζίτες, ζήτω οι «συμμορίτες της δραχμής». Εξάλλου, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός και οι αντιεξουσιαστές antifa βορείων προαστίων, οι Έλληνες είναι οι «ιμπεριαλιστές των Βαλκανίων» και το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών από τον Βαρουφάκη αποτελεί αντιιμπεριαλιστική πράξη· V ως vendetta.
Το κόστος της εξάμηνης οικονομικής διαχείρισης, εκτός από τις Τράπεζες, ήταν τεράστιο για όλους τους παραγωγικούς τομείς (πρόβλεψη για μείωση 3% του ΑΕΠ έναντι ανόδου 2,5%, περίπου, 8-10 δισεκατομμύρια ευρώ μείωση. Πράγμα που μεταφράζεται σε πτώση των εξαγωγών, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και στασιμότητα ακόμα και του τουρισμού, που προβλεπόταν να έχει πάρα πολύ μεγάλη άνοδο, λόγω της κρίσης στη Β. Αφρική και την Τουρκία.  Αυξήθηκαν κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια ευρώ οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, ενώ κατέρρευσαν τα έσοδα του δημοσίου, τους πρώτους εφτά μήνες, κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια. Συνέπεια όλων αυτών είναι η επιδείνωση της κατάστασης στα νοσοκομεία, όπου οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν δραματικά (πάνω από 80%), ενώ η ανεργία άρχισε και πάλι να ανεβαίνει μετά τη μικρή πτώση που είχε σημειώσει την προηγούμενη περίοδο. Το δε κλείσιμο των Τραπεζών και ο έλεγχος κεφαλαίων έχει ένα κόστος στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας που υπολογίζεται, σε καθημερινή βάση, από το ελάχιστο των 300 εκατομμυρίων έως 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Και δεδομένου ότι επλήγη ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, ακόμα και όταν –και αν–, μετά από αρκετούς μήνες. αρθούν οι έλεγχοι, για χρόνια, οι Έλληνες θα συνεχίσουν να καταθέτουν τις αποταμιεύσεις τους ή τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, μη έχοντας εμπιστοσύνη στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι χωρίς τέλος ενώ, τώρα, έρχεται ο μεγάλος λογαριασμός των προαπαιτούμενων του παλαιού μνημονίου, το κόστος του οποίου εκτινάχθηκε στα 8 με 9 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα 2 δις τα οποία ζητούσαν μέχρι τον Φεβρουάριο οι δανειστές. Το καταστροφικό κόστος της διαχείρισης Βρουφάκη-Τσίπρα, στην πραγματικότητα, βρίσκεται στα 100 δισεκατομμύρια (οι υπολογισμοί κυμαίνονται από το ελάχιστο των 60 δισεκατομμυρίων στο μέγιστο των 200 δισ).  Κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, αυτό το κόστος θα αρχίσει να μετακυλίεται με δραματικό τρόπο και σε όσους  Έλληνες δεν είχαν πληγεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα και αποτελούν συχνά τους χαζοχαρούμενους χειροκροτητές του κυρίου Τσίπρα – διότι όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη γευθεί τα αγαθά της αριστερής διακυβέρνησης. Οι συνέπειες της κατάρρευσης, τους επόμενους μήνες, θα επεκταθούν δραματικά στο σύνολο των Ελλήνων – με την εξαίρεση βεβαίως μερικών χιλιάδων Συριζαίων, οι οποίοι διορίστηκαν σε υπουργεία, γ. γραμματείες κ.λπ, και αποτελούν τη μόνη πραγματική κοινωνική βάση της κυβέρνησης. Διότι η καταβαράθρωση της οικονομικής δραστηριότητας και των Τραπεζών οδηγεί ήδη σε αύξηση των φόρων – έμμεσων (ΦΠΑ) και άμεσων (φορολογικές δηλώσεις, ΕΝΦΙΑ κ.λπ)–, καθώς και σε μείωση των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου. Οι εκπαιδευτικοί, που στήριξαν τόσο σθεναρά την κυβέρνηση, θα πληγούν όχι μόνο στο εισόδημά τους αλλά, όπως ήδη ανακοινώνεται, με την αύξηση των ωρών εργασίας τους, εξαιτίας της έλλειψης εκπαιδευτικών και της αδυναμίας προσλήψεων.
Όμως, η καταστροφική παρουσία των κυβερνώντων δεν περιορίστηκε στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, όπου τα μόνα τους επιτεύγματα είναι η διόγκωση των μεταναστευτικών ρευμάτων και η ψήφιση του εθνοκτόνου νόμου για την ιθαγένεια, αλλά προκάλεσαν και μια τεράστια υποβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης και των δυνατοτήτων της χώρας.
Το γεωπολιτικό κόστος
Κατ’ αρχάς, προφανώς, μόνο και μόνο η γεωπολιτική υποβάθμιση, εξαιτίας της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης, θα ήταν αρκετή. Το γεγονός των συνεπειών της στα Βαλκάνια, και όχι μόνο, εξαιτίας της κατάρρευσης των ελληνικών Τραπεζών, είναι προφανής: ο Έντι Ράμα στην Αλβανία αναθεώρησε ήδη τις αποφάσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και προβάλλει, ανενδοίαστα, σενάρια μεγάλης Αλβανίας. Η βουλγαρική κυβέρνηση στράφηκε ενάντια στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Σκόπια επιμένουν στη μακεδονική τους εμμονή, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται διατεθειμένη να μας βοηθήσει στην…  αποπληρωμή των δανείων μας! Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο σχέδιο Ανάν και συνεχίζει να απομακρύνεται από την Ελλάδα, με την αμέριστη συμπαράσταση του υπουργείου Εξωτερικών και της Σίας Αναγνωστοπούλου.
Το γεγονός αυτό καθεαυτό,  το ότι, δηλαδή, η Γερμανία και άλλες χώρες της ευρωζώνης έθεσαν ανοικτά ζήτημα εξώσεως της Ελλάδας από αυτή, αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο τεράστιας σημασίας. Η χώρα μας αντιμετωπίζεται διακηρυγμένα ως ο παρίας της ευρωζώνης. Η σχέση μας με τη Ρωσία επλήγη από τις παλινωδίες υπουργών και πρωθυπουργού, ενώ έγινε περισσότερο υποτελής η σχέση με τις ΗΠΑ. Το εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδήγησε σε γεωπολιτική υποβάθμιση τη χώρα, η αμυντική μας ικανότητα περιορίζεται και άλλο, με τις περικοπές των αμυντικών δαπανών των νέων μνημονίων. Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία δεν υπήρξαν τόσο περιφρονητικές δηλώσεις για την Ελλάδα από κυβερνήσεις (Ραχόι, Κάμερον, Βέλγιο, Σλοβακία, Φιλανδία κ.ά.) όσες αυτό το εξάμηνο, ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους μήνες. Ακόμα και με τους παραδοσιακούς φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, τους Ποδέμος, οι σχέσεις έγιναν πολύ πιο ψυχρές και η Ελλάδα αντιμετωπίζεται από αυτούς και από την Ιρλανδία ως ο επικίνδυνος, μπατιριμένος και αναξιόπιστος συγγενής που πρέπει να αποφεύγεται.  Αντί για ενίσχυση των συμμαχιών, είχαμε απώλεια ακόμα και των παραδοσιακών. Και το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη συμπαραστέκονται στην Ελλάδα, ως θύμα της γερμανικής πολιτικής, και της επιθυμίας της για έξωσή μας από την ευρωζώνη, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις τεράστιες ζημιές που προκλήθηκαν. Όταν μάλιστα οι παλινωδίες της κυβέρνησης Τσίπρα και η υποχώρησή της στους εκβιασμούς των Γερμανών άφησε ξεκρέμαστους όλους εκείνους που είχαν θελήσει να μας στηρίξουν την προηγούμενη περίοδο.
Η «ρεβάνς» για τη Βάρκιζα!
Αλλά, εκτός από την οικονομία και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, η «κυβερνώσα αριστερά» των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Φλαμπουράρη και Σίας, κινδυνεύει να καταστρέψει για πολλά χρόνια και τις ίδιες τις αξίες του δημοκρατικού αντιμνημονιακού κινήματος. Κατ’ αρχάς, με την εσπευσμένη άνοδό του στην εξουσία, και τις καταστροφές που προκάλεσε, κατέστρεψε το αντιμνημονιακό κίνημα, μεταβάλλοντάς το σε υποπόδιο του 3ου μνημονίου. Έτσι, γελοιοποίησαν την έννοια του αντιμνημονιακού χώρου, και στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν πλέον είναι πως, επειδή αυτός ο τεράστιος όγκος χρεών δεν είναι εξυπηρετήσιμος, θα υποχρεωθούν οι δανειστές να προσφέρουν μία επιμήκυνση του χρέους και μια μείωση των επιτοκίων. Παράλληλα, επειδή η αριστερή διακυβέρνηση θα έχει αποδειχθεί η χειρότερη διακυβέρνηση στη νεότερη ιστορία της χώρας, θα προκαλέσουν μια κυριολεκτική ιδεολογική αντεπανάσταση, όπου οι αξίες του ανταγωνισμού, του νεο-φιλελευθερισμού, της ελαστικοποίησης της εργασίας, των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων, της άρνησης κάθε κοινωνικής αλληλεγγύης,  θα μεταβληθούν σε κυρίαρχες για πολλά χρόνια. Ό,τι συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την κατάρρευσή του, θα κατορθώσουν να το επιτύχουν οι μεταμοντέρνοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, παίρνοντας αυτοί τη «ρεβάνς» της Βάρκιζας. Οι αξίες της δεξιάς, που τόσο εξορκίζουν, θα καταστούν κυρίαρχες, μετά τη σύντομη διακυβέρνηση της ασυδοσίας τους.
Αν αυτές οι καταστροφές προκαλούνταν από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Και, πιθανώς, οι υπουργοί θα είχαν διαφύγει με ελικόπτερα. Και όμως, για την ώρα, οι Έλληνες δείχνουν μια απίστευτη ανοχή και μάλιστα εξακολουθούν σε όλες τις δημοσκοπήσεις να υποστηρίζουν τον Τσίπρα ως τη μόνη εναλλακτική λύση. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με δύο παράγοντες. Πρώτον, τη βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος – τόσο των μνημονιακών κομμάτων, όσο και της Χ.Α., που έχει κυριολεκτικώς λουφάξει· δεύτερον, με το ότι οι Έλληνες τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ από την προοπτική μιας ολοκληρωτικής πτώχευσης, ώστε στηρίζουν τον πρωθυπουργό, όποιος κι αν είναι αυτός, για να αποφύγουν τα χειρότερα.
Όμως, αποφασιστικό ρόλο διαδραματίζει και η συντριπτική ηγεμονία της αριστεράς στον χώρο της διανόησης, των ΜΜΕ, των πανεπιστημίων, του συνδικαλισμού, του καλλιτεχνικού κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε και τον φόβο των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, από τις απειλές για αφαίρεση των αδειών, για υποχρέωση να καταβάλουν τα θαλασσοδάνεια, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές που οφείλουν. Γι’ αυτό και όλο το σύστημα προσπαθεί να μεταβάλει τον Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη στους αποδιοπομπαίους τράγους της κατάρρευσης και να προφυλάξουν τον Τσίπρα, ώστε «να ολοκληρώσει τη δουλειά» και να στραφεί οριστικά ενάντια στους παλαιούς δραχμικούς του συμμάχους.
Εξάλλου, είναι πολύ αστεία, και ταυτόχρονα κυριολεκτικώς άσεμνη, η μόνιμη αναφορά δημοσιογράφων, διανοουμένων και δημοσιολογούντων στην Αριστερά και το «ήθος» της, αδιαφορώντας παντελώς για τις συνέπειες της διακυβέρνησής της στην οικονομία και στους ανθρώπους της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση που διεξάγεται ανάμεσα στους οπαδούς της εμμονής στο όχι και τους υποστηρικτές της γραμμής του πρωθυπουργού.  Οι μεν πρώτοι επιμένουν πως η κυβέρνηση πρόδωσε το όχι του λαού στο δημοψήφισμα, οι δε κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη μόνη δυνατότητα διατήρησης της Αριστεράς στην εξουσία, και ότι, μόνο και μόνο γι’ αυτό, θα πρέπει να στηριχθούν παρά τις «κωλοτούμπες» τους. Η συζήτηση δηλαδή, μεταξύ των διαφορετικών πτερύγων της αριστεράς, δεν διεξάγεται με αναφορά στην πραγματική κοινωνία και τους πραγματικούς ανθρώπους, αλλά με το πόσο «συνεπείς αριστεροί» είναι οι μεν και οι δε. Μια αριστερά, η οποία έχει αποκοπεί από την πραγματική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, από τότε δηλαδή που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, και η οποία, στις συνθήκες της κρίσης του συστήματος, βρέθηκε στην εξουσία, καταδεικνύει με αυτή τη σουρεαλιστική συζήτηση τον βαθύτατα παρασιτικό και αναχρονιστικό χαρακτήρα της. Δεν έχει καμία σημασία εάν κατεστράφη η οικονομία της χώρας, εάν περισσότεροι νέοι θα μείνουν άνεργοι και θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, εάν υποστούμε δεινές συρρικνώσεις στα εθνικά θέματα, από την Κύπρο έως τα Σκόπια, όχι! Το μόνο ζήτημα που τους ενδιαφέρει είναι η αντιστοιχία της πραγματικότητας με τα «ιδανικά της αριστεράς» και όχι, αντίθετα, η σχέση της αριστεράς με την πραγματικότητα.
Πρόκειται για ένα τεράστιο ιδεολογικό και πολιτικό παράδοξο: επειδή η ηττημένη Αριστερά του Εμφυλίου δεν ανήλθε ποτέ «αυτοπροσώπως» στην εξουσία –μόνο, εμμέσως, μέσω του Ανδρέα–, η ιδεολογία της δεν είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά στο εσωτερικό της χώρας, είχε ηττηθεί απλώς στρατιωτικά, και μάλιστα εξαιτίας της επέμβασης των ξένων. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, και στις συνθήκες κατάρρευσης του πολιτικού κόσμου, εξ αιτίας των μνημονίων, της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει τη «ρεβάνς» τόσο μεταχρονολογημένα, και εκτός τόπου και χρόνου, ώστε η άνοδός της πήρε τη μορφή μεταμοντέρνας  καρικατούρας, όπου συμφύρονται πολλαπλές φιγούρες της διαδρομής της Αριστεράς. Ο Μανόλης Γλέζος εκπροσωπεί τη γενιά της Αντίστασης και του εμφυλίου, ο Λαφαζάνης τους κνίτες της δικτατορίας, ο Φλαμπουράρης και ο Στέλιος Παπάς το ΚΚΕ εσωτ., ο Βαρουφάκης, ο Λαπαβίτσας και ο Τσακαλώτος, τους «ριζοσπάστες» πανεπιστημιακούς του αγγλοσαξονικού χώρου, παντελώς άσχετους με την πραγματικότητα, και ο «Αλέξης», ο «Γαβριήλ», η «Ζωή», τη χαβιαροαριστερά της σύμφυσης Κολωνακίου –Εξαρχείων. Γι’ αυτό και μοιάζουν τόσο παράταιρα και ψεύτικα τα βαριά «ταξικά» και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που χρησιμοποιούν, προπαντός όταν ακούγονται από το στόμα της… Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όμως το μεταμοντέρνο kitsch της Αριστεράς δεν μοιάζει πλέον να ενοχλεί κανέναν και θα πρέπει να ανέλθει ως «καταστρόικα» στην εξουσία  για να νομιμοποιήσει και ιδεολογικά,  εξήντα πέντε χρόνια μετά, τους… στρατιωτικούς νικητές του εμφυλίου!
Καιρός να φεύγουν
Δηλαδή, η άνοδός τους στην εξουσία, απεδείχθη καταστροφική και στα τρία επίπεδα. Σε εκείνο της πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας, σε εκείνο της γεωπολιτικής ισχύος και θέσης της χώρας και, τέλος, στο ίδιο το ιδεολογικό πεδίο, όπου κινδυνεύει το πρώτη φορά αριστερά να γίνει, ποτέ άλλοτε αριστερά και πάντα δεξιά.
Και για να λάβουν τέλος οι αρνητικές συνέπειες της ανόδου τους στην εξουσία, ένα και μόνο δρόμο θα είχαν.Να την εγκαταλείψουν πάραυτα και να αφήσουν την εξουσία σε κάποια κυβέρνηση «τεχνοκρατών» ή «ειδικού σκοπού» για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Διότι, η επιμονή τους να παραμείνουν μόνο αρνητικές συνέπειες θα έχει για τη χώρα. Ήδη, με το δημοψήφισμα οδήγησαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και υποχρεώθηκαν να υπογράψουν την πιο ταπεινωτική συμφωνία για νέο μνημόνιο. Εάν επιμείνουν να διατηρήσουν την εξουσία, είτε μέσα από νέες εκλογές είτε  με την παραμονή τους ως κυβέρνηση μειοψηφίας –επειδή προφανώς δεν θέλουν με τίποτα να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους–, κινδυνεύουν είτε να οδηγήσουν τη χώρα στην ολοκληρωτική κατάρρευση, επαναφέροντας τα σενάρια του grexit, είτε να χρεωθούν αυτοί, και μαζί τους οι «αγανακτισμένοι», τις δραματικές συνέπειες του μνημονίου που θα υπογράψουν.
Και επειδή οι ίδιοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν τις μόνες κινήσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις, για να θεραπεύσουν κατά το δυνατόν τις πληγές που προκάλεσαν, ως εξουσιομανείς και σπιθαμιαίοι, δεν είναι άραγε καιρός όλοι εκείνοι οι διανοούμενοι, οι «πατριώτες της αριστεράς», οι «αναλυτές», οι «φιλόσοφοι», όλοι εκείνοι που συνεχίζουν ασύγγνωστα να τους υποστηρίζουν κα να λιβανίζουν τον «Αλέξη», να αναλογιστούν τις ευθύνες τους; Προτιμούν να επιμένουν στις φαντασιώσεις τους, να αρνούνται την αναγνώριση των σφαλμάτων τους, και όχι, όπως αρμόζει σε όσους θέτουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω απ’ όλα, να ανακρούσουν πρύμναν έστω την ύστατη στιγμή, και να καταδείξουν στον ατάλαντο νεαρό πως είναι καιρός να εγκαταλείψει το προσκήνιο, διότι η παραμονή του θα επιφέρει ακόμα περισσότερες συμφορές;
Αν θέλουν και μπορούν να ξεφύγουν από τη μεταπολιτευτική παρακμή, που τους έφθειρε, μία πράξη έχουν να κάνουν. Να αναγνωρίσουν, με μια βαθύτατη αυτοκριτική, πως πήραν λάθος τη ζωή τους. Άλλοι από αυτούς, οι περισσότεροι, στο παρελθόν, υποστήριξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, άλλοι περιπλανήθηκαν στα αδιέξοδα μονοπάτια του ΚΚΕ ή του αριστερισμού, σχεδόν όλοι εφθάρησαν μέσα από θέσεις, καριέρες, ευρωπαϊκά προγράμματα και κοινωνικές αταβιστικές συμπεριφορές. Μπορούν, σήμερα τουλάχιστον, να σιωπήσουν; Να παύσουν να συνεργούν στην καταστροφή της χώρας τους; Αύριο θα είναι πολύ αργά. Διότι θα έχουν συμβάλει, με τη συμμετοχή και τη συναίνεσή τους, στην καταστροφή της χώρας τους και στο χαντάκωμα των ιδεωδών τα οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Αν δεν φύγουν σήμερα, θα φύγουν αύριο με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, όπως νομίζουν πολλοί από τους υποστηρικτές τους, να μείνουν επί μακρόν στην εξουσία. Τα κάψανε τα καράβια τους. Με το ρεσάλτο της 25ης Ιανουαρίου, με τους Βαρουφάκηδες και τους Καμμένους, με την Κωνσταντοπούλου, τη Χριστοδουλοπούλου, με την Αναγνωστοπούλου και τον Χαϊκάλη. Δεν υπάρχει δυνατότητα να ξαναπαιχτεί το παιχνίδι ενός ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ.  Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε το χρήμα, ούτε η γεωπολιτική συγκυρία. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Ας φροντίσουν να μειώσουν τη ζημιά για τη χώρα και για τους ίδιους.
Υ. Γ. Και για να μη μένουμε μόνο στο δράμα, ας δούμε και την κωμική πλευρά του θέματος. Εμείς οι παλαιότεροι έχουμε παρακολουθήσει στις οθόνες μια σειρά έργων του Μάριο Μονιτσέλι με κεντρικό ήρωα τον Μπρανκαλεόνε, που τον έπαιζε υπέροχα ο Βιττόριο Γκάσμαν. Ο Μπρανκαλεόνε, ένας ιππότης της ελεεινής μορφής, την εποχή των Σταυροφοριών, συγκροτεί μια στρατιά από κουτσούς, τυφλούς, ζητιάνους κ.λπ. και αναλαμβάνει να τους οδηγήσει στους Αγίους Τόπους. Επιβιβάζονται σε ένα καΐκι και, όταν αποβιβάζονται, ανακαλύπτουν πως το μόνο που είχαν επιτύχει ήταν να αποβιβαστούν μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω από το μέρος στο οποίο είχαν επιβιβαστεί! Το όνειρο των Αγίων Τόπων έμεινε άπιαστο όνειρο…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ένα μυστικό σχέδιο της ΜΙΤ ανατροπής της σημερινής υφιστάμενης κατάστασης στην βόρειο Σάρια με άμεσες συνέπειες την ανατροπή όλων των λεπτών ισορροπιών ακόμα και στο εσωτερικό της Τουρκίας, αποκαλύπτουν δημοσιογραφικές πληροφορείς που διέρρευσαν στον ίδιο τον τουρκικό τύπο και μάλιστα σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες.

Σύμφωνα λοιπόν με δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας, Yeni Şafak και της Türkiye, αυτές τις μέρες έγινε μυστική σύσκεψη στην Άγκυρα υπό την αιγίδα της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας της ΜΙΤ. Στη σύσκεψη αυτή εξετάστηκε το τουρκικό σχέδιο που προβλέπει την στρατιωτική επέμβαση στο εσωτερικό της Συρίας σε δυο σκέλη. Το πρώτο είναι το πρόσχημα της δημιουργίας ζώνης ασφαλείας σε βάθος περίπου 40 χιλιόμετρων μέσα στο συριακό έδαφος. Η ζώνη αυτή θα δημιουργηθεί με το πρόσχημα της παρεμπόδισης υποτίθεται των Τζιχαντιστων, (που στηρίζονται από την Τουρκία), να πηγαινοέρχονται στην Τουρκία και να πραγματοποιούν σαμποτάζ ακόμα και στο τουρκικό έδαφος.

Ο κυριότερος όμως λόγος είναι το σταμάτημα της προέλασης των Κούρδων. Το κουρδικό σχέδιο «Eğit – Donat», δηλαδή η δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου που θα σύνδεε το συριακό Κουρδιστάν στην βορειοανατολική Συρία με την Μεσόγειο και το οποίο σύμφωνα με πολλά τουρκικά ΜΜΕ είχε την υποστήριξη και των Αμερικανών, οι Τούρκοι θεωρούν ότι έχει καταρρεύσει και εν πάση περιπτώσει δεν θα άφηναν ποτέ να υλοποιηθεί. Την κατάσταση έχει επιδεινώσει και οι αυξανόμενες επιθέσεις του ΡΚΚ στο εσωτερικό της Τουρκίας για να εκδικηθούν τον Ερντογάν που στηρίζει τους Τζιχαντιστές που τους χτυπούν μέσα στην Συρία.

Αλλά το πιο σημαντικό σημείο του σχεδίου της ΜΙΤ είναι το δεύτερο μέρος. Όπως αναφέρεται στην μυστική αυτή σύσκεψη που έγινε στην Άγκυρα παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης και των Τουρκμενίων της Συρίας, σύνολο 20 αντιπρόσωποι. Η απόφαση που ανακοινώθηκε είναι η οργάνωση των Τουρκμενίων υπό την αιγίδα της Τουρκίας σε ένοπλες ταξιαρχίες και η δημιουργία του λεγομένου «Birleşik Türkmen Ordusu», δηλαδή του Ενωμένου Τουρκμενικού Στρατού. Ο στρατός αυτός θα διοικείται απ ευθείας από την Άγκυρα και θα του δοθεί απελευθερωτικός χαρακτήρας, ότι δηλαδή οι Τουρκμένιοι της Συρίας, (υπολογίζονται σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία σε 500.000), αποφάσισαν να υπερασπιστούν οι ίδιοι την πατρίδα τους. Μάλιστα σχηματίστηκε και μια σκιώδη τουρκμενική κυβέρνηση που πατρονάρεται άμεσα από την Άγκυρα.

Το πιο επίμαχο σημείο αυτού του σχεδίου με την δραστηριοποίηση των Τουρκμενίων σε συνεργασία με την συριακή αντιπολίτευση της οποίας το αρχηγείο της βρίσκεται στην περιοχή του Hatay της Τουρκίας, είναι η προώθηση του Στρατού αυτού προς την Μεσόγειο και από την μια να προωθηθεί στο Χαλέπι το οποίο βρίσκεται εν μέρη υπό την κυριαρχία του επίσημου συριακού στρατού και το κυριότερο, να καταλάβει το λιμάνι της Lazkiye, (Λαττάκειας), στην ακτή της Μεσογείου που ελέγχει ο Άσαντ.

Με αυτόν τον τρόπο αποκόπτονται οι Κούρδοι του Afrin στην βορειοδυτική Συρία από το συριακό Κουρδιστάν και έτσι καταρρέει οριστικά το κουρδικό σχέδιο για την δημιουργία μιας μεγάλη κουρδικής ζώνης σε όλη την βόρειο Συρία και αφ’ ετέρου, δίνεται ένα ισχυρό χτύπημα στον Ασαντ σαν προάγγελο της οριστικής του κατάρρευσης.

Αυτά τα σχέδια όμως, όπως παρατηρούν και πολλοί αναλυτές στην ίδια την Άγκυρα, θα προκαλέσουν ολοκληρωτικό πόλεμο με την ανάμειξη πολλών άλλων παραγόντων, (επίσης είναι αμφίβολη η στάση των ΗΠΑ), ενώ διαγράφεται άμεσα ο κίνδυνος να ανάψουν μεγάλη φωτιά στην ίδια την Τουρκία. Ήδη η πρόθεση του Ερντογάν να προχωρήσει σε δικαστικό κλείσιμο του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, έχει ξεσηκώσει πολλές εσωτερικές αντιδράσεις και είναι σαν να ρίχνει λαδί στην φωτιά. Ακόμα και ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου εξέφρασε την διαφωνία του σε μια τέτοια προοπτική. Από την άλλη το Ιράν, δυνάμεις του οποίου πολεμούν στο πλευρό του Άσαντ, κρατεί στάση αναμονής ενώ με μια ξαφνική κίνηση ο πρόεδρος του Ιράν, Αλί Χαμενεί, προσέγγισε τους Κούρδους αναγγέλλοντας για πρώτη φορά την ελεύθερη διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας στις κουρδικές περιοχές του Ιράν.

Η κατάσταση σίγουρα είναι εκρηκτική και αναμένονται πολλές εξελίξεις ενώ όπως διαφαίνεται για άλλη μια φορά η Αμερική με την επιπόλαιη πολιτική της να αλλάζει συνεχώς θέσεις και προτιμήσεις, σε συνδυασμό με την υπερφίαλη πολιτική του Ερντογαν, απειλεί να τινάξει στον αέρα όλη την Μέση Ανατολή ενώ στην ιδία την Τουρκία το ηφαίστειο βράζει έτοιμο να εκραγεί.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιάννης μιλάει πολύ, είναι γεγονός, το λέει κι ο Λαζόπουλος. Και το πληρώνει αυτό… Ανέβηκε πολύ ψηλά, πολύ γρήγορα και κατεβαίνει με την ίδια αν όχι με μεγαλύτερη ταχύτητα. Παρότι εκτός υπουργικού ρόλου πλέον, εξακολουθεί ν' αποτελεί το επίκεντρο (ειδικά τις τελευταίες ημέρες) των media και των πολιτικών του αντιπάλων.

Ώς ένδειξη απαξίωσης, του πρόσθεσαν ένα ακόμη “ν” στο όνομα για να δείξουν ότι δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο, δεν είναι παρά ένας ακόμη Γιάννης. Ο Γιάν(ν)ης φταίει. Φταίει γιατί έπαιξε σ' ένα παιχνίδι -αυτό της δημοσιότητας, χωρίς να είναι ικανός να το διαχειριστεί.
Κάπου ανάμεσα στον στόχο του για το καλό της χώρας και στην αρρωστημένη (ανθρώπινη) αυτοπροβολή, παρασύρθηκε κι ενέδωσε, προτίμησε το δεύτερο.
Είναι σα ναρκωτικό η δημοσιότητα.
Όσο περισότερο παίρνεις τόσο περισσότερο θέλεις.
Σε πιο μεγάλες δόσεις και πιο συχνά.
Όσο πιο πολύ γίνεται.

Το σύστημα όμως είναι αμείλικτο. Στην αρχή σε αποθεώνει, σε μετράει. Μετά βρίσκει την αδυναμία σου και μαζεύει υλικό. Στο τέλος σε χτυπάει αλύπητα και σε τελειώνει. Τώρα προκειμένου να πάρει τη δόση του, συνεχίζει και μιλάει, προκαλεί τα media σ' ένα χορό, κι ένα χώρο που δεν κατέχει, δεν ελέγχει. Και του γυρίζει μπούμερανγκ, ό,τι κι αν πει...

Πρέπει ν' αποστασιοποιηθεί, ν' αποτοξινωθεί, αν είναι να συνεχίσει το στόχο του που είναι άλλος ελπίζω, από την αυτοπροβολή. Είναι καταστροφικό αυτό που συμβαίνει γι αυτόν. Τ' αρπακτικά βρήκανε το ευαίσθητο σημείο του και τον κατασπαράζουν. Και οι “δικοί του”, τον αφήνουν μήπως και θυσιάζοντάς τον, τη γλυτώσουν και σωθούν αυτοί…

Όπως απλόχερα του έκοψαν το ένα “ν” το ίδιο εύκολα του το ξαναπροσθέτουν. Γιατί το σύστημα θέλει να του φορτώσει ό,τι μπορεί για να τον αποδομήσει με ή χωρίς τη συγκατάθεση του ΣΥΡΙΖΑ..
Αν δει κανείς ποιοί τον κυνηγούν (πολιτικοί, κανάλια) μπορεί μέχρι και ν' αρχίσει να τον εκτιμά...
Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί τον κατηγορούν.
Για κάτι που σχεδίασε ως εναλλακτική σε περίπτωση που τα πράγματα πήγαιναν τελείως στραβά, αλλά τελικά ΔΕΝ έπραξε;
Για ένα σχέδιο που του ζήτησαν να κάνει;
Είναι σα να κατηγορείς τον αρχιτέκτονα της στρατιωτικής φορητής γέφυρας που προέβλεψε να βάλει ένα κρυφό κουτί πάνω της με εκρηκτικά ώστε σε περίπτωση που δεν προλαβαίνουν να τη μετακινήσουν να μπορεί να ανατιναχθεί για να μην περάσει ο εχθρός. Αυτό είναι προδοσία;

Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: Όλοι αυτοί που τόσο πρόθυμα τον κατηγορούν και ζητάνε ειδικά δικαστήρια για το Γιάν(ν)η που μπορεί να έχουν δίκιο, θα φανεί, τι στάση είχαν για τους προκατόχους του οι οποίοι αποδεδειγμένα και αναμφίβολα ΈΠΡΑΞΑΝ (κι όχι μόνο σχεδίασαν ως εναλλακτική) τα καταστροφικά τους σχέδια σε βάρος της Ελλάδας;
Οι θοδωράκηδες, οι γκλέτσοι και οι μπακογιάννες, ζήτησαν ειδικά δικαστήρια και γι’ αυτούς; Τα κανάλια τους μήπως; Οχι.

Ο Γιάν(ν)ης με το ένα “ν” φταίει και πρέπει να πληρώσει.
Γι αυτό του φορτώνουν τώρα και δεύτερο “ν”.
Ξαφνικά ενοχλεί ακόμη και το ένα “ν” στη γραφή του ονόματός του…

Δ.Χ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρθρο του Βόλφγκανγκ Μίνχαου στο γερμανικό περιοδικό

Η Ευρώπη που οραματίζεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κινδυνεύει με ανάφλεξη, εκτιμά ο αρθρογράφος του περιοδικού Spiegel Βόλφγκανγκ Μίνχαου, στο πρώτο από μια σειρά κειμένων στα οποία προσπαθεί να αναλύσει το μέλλον της ευρωζώνης.

Η διαμάχη για την κρίση στην Ελλάδα έδειξε ότι το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται σε κίνδυνο, σημειώνει ο Μίνχαου.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της Ευρώπης που οραματίζεται ο Σόιμπλε είναι ένας πυρήνας που θα συγκλίνει στην άποψη της Γερμανίας και αυτό δεν θα αφορά μόνο τους κανόνες που ισχύουν για όλους αλλά και τη σύγκλιση στην ιδιωτική οικονομία, εξηγεί ο αρθρογράφος, τονίζοντας ότι διαφωνεί έντονα με την άποψη του Γερμανού υπουργού.

Η γερμανική οικονομία καταγράφει υψηλά πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία φέτος φτάνουν περίπου το 8% του ΑΕΠ της χώρας. Το ποσοστό αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο. Ιδανικοί εταίροι για τη Γερμανία σε μια νομισματική ένωση θα ήταν άλλα μεγάλα εξαγωγικά κράτη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, επισημαίνει ο Μίνχαου.

Όμως τέτοιου είδους κράτη υπάρχουν πολύ λίγα στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη είναι πέντε ή έξι στο σύνολο των 19 χωρών. Η Γαλλία δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή, όμως θα βρισκόταν στον πυρήνα των χωρών που ονειρεύεται ο Σόιμπλε, μόνο και μόνο για πολιτικούς λόγους. Το αν η Ιταλία ανήκει σε αυτόν τον πυρήνα δεν είναι ξεκάθαρο, εξηγεί ο αρθρογράφος.

Το όραμα του Σόιμπλε έχει σε γενικές γραμμές τις δομές μιας ομοσπονδίας, όμως στόχος αυτών των δομών δεν είναι μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη οικονομική πολιτική, αλλά ο εξαναγκασμός στην τήρηση των κανόνων.

Ο Γερμανός υπουργός επιθυμεί μεν έναν υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης, όμως θέλει αυτός να εφαρμόζει τη γερμανική πολιτική. Παράλληλα δεν θέλει να διαθέτουν ισχύ θεσμοί που θα αναγκάσουν τη Γερμανία να απαρνηθεί τα μεγάλα πλεονάσματά της, προσθέτει ο Μίνχαου.

Θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτό το σχέδιο; Από οικονομική άποψη μια σύγκλιση σε δομικά πλεονάσματα είναι επικίνδυνη, εξηγεί ο αρθρογράφος. Η ευρωζώνη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη νομισματική ένωση στον κόσμο. Αν ολόκληρη η ευρωζώνη παρουσιάζει αντίστοιχα υψηλά δομικά πλεονάσματα όπως η Γερμανία, τότε δημιουργείται μεγάλος κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει ο υπόλοιπος κόσμος να παρουσιάζει ελλείμματα αντίστοιχα με το πλεόνασμα της ευρωζώνης. Και γνωρίζουμε από τις κρίσεις των τελευταίων δέκα ετών, τονίζει ο Μίνχαου, τι επιπτώσεις έχουν τέτοιου είδους ανισότητες.

Ακόμα ένα οικονομικό πρόβλημα είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές που θα απαιτούνταν από τις χώρες της ευρωζώνης προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο αυτό, οι οποίες δεν είναι εύκολο να εφαρμοστούν.

Από πολιτική άποψη το όραμα του Σόιμπλε θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο βραχυπρόθεσμα, εκτιμά ο αρθρογράφος.

Μακροπρόθεσμα η Ευρώπη του Σόιμπλε θα ήταν αντιμέτωπη με μεγάλες αντιστάσεις. Διότι μια τέτοια δομή θα αφαιρούσε δημοκρατικό έλεγχο από τις χώρες όχι μόνο αναφορικά με τη νομισματική πολιτική, όπως μέχρι τώρα, αλλά και με τη δημοσιονομική πολιτική. Αυτή η αποδημοκρατικοποίηση θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις, τις πρώτες επιπτώσεις των οποίων ήδη βλέπουμε με την άνοδο ακροδεξιών και λαϊκιστικών κομμάτων σε μερικές χώρες, όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και το Κίνημα των 5 Αστέρων στην Ιταλία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιούργκεν Κάουμπε, εκδότης της FAZ, εκτιμά ότι η όξυνση της κρίσης στην Ελλάδα ξανάφερε στο προσκήνιο το στερεότυπο του «μισητού Γερμανού». Ζητούμενο, η επιστροφή σε νηφάλιους τρόπους επικοινωνίας.

Η όξυνση της ελληνικής κρίσης χρέους και οι πρόσφατες σκληρές διαπραγματεύσεις σε κορυφαίο πολιτικό επίπεδο μεταξύ των κρατών-μελών της ευρωζώνης για αναζήτηση τρόπων επίλυσης του ελληνικού ζητήματος δοκίμασαν τη συνοχή της Ευρώπης, μεταδίδει η Deutsche Welle.

Ειδικά στην Ελλάδα, αλλά όχι μόνο εκεί, ήρθε και πάλι στην επιφάνεια η εικόνα του «μισητού Γερμανού», με αφορμή την αυστηρή γραμμή της Γερμανίας στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ και πιο πρόσφατο παράδειγμα την αταλάντευτη στάση που τηρήθηκε απέναντι στην Ελλάδα.

Ανταποκρίνεται, όμως, στην πραγματικότητα αυτή η αρνητική στερεοτυπική εικόνα των Γερμανών που σκιαγραφείται το τελευταίο διάστημα; Όπως εκτίμησε μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία Deutschlandfunk ο Γιούργκεν Κάουμπε, εκδότης της εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung, «όχι, στην πραγματικότητα πρόκειται για άμετρη υπερβολή. Παλαιότερα, όταν αγγλικές εφημερίδες παρομοίαζαν κάθε τόσο Γερμανούς ποδοσφαιριστές με στρατιώτες που έφεραν κράνη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για σάτιρα. Τώρα το ζήτημα λαμβάνει κατά κάποιο τρόπο δηλητηριώδεις διαστάσεις, δημιουργείται ένα κάπως δηλητηριώδες κλίμα».

Ο Γερμανός εκδότης παρατηρεί πάντως ότι στερεότυπα και προκαταλήψεις δεν διακινούνται μόνο προς, αλλά και από τη Γερμανία. Όπως σημείωσε, «βεβαίως υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και τι δεν έχει ειπωθεί ή τυπωθεί εδώ στο μεταξύ σχετικά με τους Έλληνες. Αλλά στην πραγματικότητα όλα αυτά στερούνται περιεχομένου».
«Άνθρωποι με ισχυρή βούληση και αιώνια διστακτικοί»

Ο Γιούργκεν Κάουμπε θεωρεί ότι η εικόνα των Γερμανών παρουσιάζει διακυμάνσεις. Από τη μία εμφανίζονται σε βρετανικές και αμερικανικές δημοσκοπήσεις ως πρότυπα Ευρωπαίων και παράλληλα, όπως υπογραμμίζει, ορισμένοι τους επιρρίπτουν ότι επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ενός «Τέταρτου Ράιχ στην Ευρώπη».

Όπως παρατήρησε, «ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί αμφιταλαντεύονται σε ό,τι αφορά την κατάστασή τους. Και αυτό συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό. Ήδη τον 19ο αιώνα οι Γερμανοί θεωρούνταν από τη μία ρομαντικοί ονειροπόλοι και από την άλλη πρακτικοί τεχνίτες. Από τη μία άνθρωποι με ισχυρή βούληση και από την άλλη αιώνια διστακτικοί (...)

Ίσως αποτελεί ένα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι αυτό το έθνος και ο πολιτισμός είναι λιγάκι ασαφή».
Τέλος, ο Γιούργκεν Κάουμπε διαχώρισε τις «αθώες», όπως είπε χαρακτηριστικά, προκαταλήψεις από εκείνες που χρησιμοποιούνται ως μέσο άσκησης πολιτικής.

Όπως διευκρίνισε, «τη στιγμή που η κατάσταση γίνεται πραγματικά επιθετική, για παράδειγμα όταν πολιτικοί υιοθετούν τέτοιες θέσεις, θεωρώ ότι είναι επιτακτική η επιστροφή σε ένα είδος νηφάλιας επικοινωνίας».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την ώρα που εμείς βράζουμε όλο και πιο πολύ στο, λιγοστό πλέον, ζουμί μας με την κρίση να εξαπλώνεται και να βαθαίνει, νέα μελέτη της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, της γνωστής σε όλους πια Bundesbank, αποκαλύπτει ότι ο πλούτος της Γερμανίας αυξάνεται ραγδαία: σύμφωνα με αυτήν ο πλούτος των Γερμανών αγγίζει πλέον τα 5,212 τρισ. ευρώ, καταγράφοντας άνοδο 2,8% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2014 – σε απόλυτους αριθμούς η άνοδος πλησιάζει τα 140 δις ευρώ, δηλαδή περίπου… ανταγωνίζεται πια το συνολικό ελληνικό ΑΕΠ που, αντιθέτως, διαρκώς συρρικνώνεται.

Ανεξάρτητα από το πώς και το γιατί της πορείας απόκλισης ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα και για τα οποία καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του, η ουσία είναι ότι το πραγματικό χάσμα ανάμεσα στις δύο οικονομίες, στις δύο κοινωνίες και, εν τέλει, αναγκαστικά, στα δύο πολιτικά συστήματα ως δημοκρατίες, διαρκώς βαθαίνει. Και βαθαίνει τόσο που σύντομα θα έχει καταστεί αγεφύρωτο.

Η Γερμανία και η Ελλάδα αντιπροσωπεύουν πλέον δύο διαφορετικούς πραγματικούς κόσμους που ο συγκερασμός τους δεν μοιάζει άλλο εφικτός – γιατί δεν είναι μόνον οι ίδιες οι χώρες, είναι και εκείνο που η κάθε μία τους εκφράζει, έστω και στα άκρα: η Γερμανία τον βορρά που ισχυροποιείται, η Ελλάδα τον νότο που αργοσβήνει στην προσπάθειά του να παρακολουθήσει εκείνο που του έχουν επιβάλλει και το οποίο αντί να τον βοηθά τον αποσαθρώνει.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο την ώρα που γίνεται προσπάθεια να περιοριστεί η συζήτηση περί ελληνικής εξόδου από το ευρώ ενώ ακόμα και οι δανειστές ομολογούν ότι το πρόγραμμά τους δεν βγαίνει πέρα, μια άλλη συζήτηση αρχίζει να ανεβαίνει στην Ευρώπη: εκείνη του ευρώ των δύο ταχυτήτων.

Είναι και αυτή η συζήτηση «παιδί» του Σόιμπλε: εκείνος έριξε πρώτος την ιδέα ήδη από το 1994, μόλις είχε θεσμοθετηθεί το ευρώ.

Τώρα, ως πανίσχυρος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και της ευρωζώνης, έχει ήδη δημιουργήσει τις αναγκαίες και ικανές προυποθέσεις για να γίνει αυτός ο σχεδιασμός πράξη.

Γιατί, στην πραγματικότητα, όπως όλα δείχνουν, εκεί πλέον, με ταχύτητα, βαδίζουμε.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Βασίλη Λαμπρόπουλου

Ποινική δίωξη για δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος κι άλλα αδικήματα, ασκήθηκε εναντίον δύο υψηλόβαθμων στελεχών της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ στα πλαίσια της έρευνας - από την Εισαγγελέα Διαφθοράς κυρία Ελένη Ράικου - για τις σχέσεις δουλεμπόρων με κρατικούς αξιωματούχους.

Παράλληλα συνεχίζεται από την κυρία Ράικου η εξέταση κι άλλων στοιχείων της υπόθεσης, τα οποία πιθανόν να οδηγήσουν σε ποινικές διώξεις και άλλων υψηλόβαθμων στελεχών των διωκτικών αρχών που φέρονται να υποβοηθούσαν το κύκλωμα.

Την σχέση διακινητών λαθρομεταναστών με στελέχη της ΕΛΑΣ - κυρίως από την Διεύθυνση Αλλοδαπών - και της ΕΥΠ είχε αποκαλύψει με διαδοχικά δημοσιεύματα προ τριμήνου το «Βήμα της Κυριακής», ενώ είχε ακολουθήσει έρευνα από την Υποδιεύθυνση Δίωξης του Οργανωμένου Εγκλήματος, αλλά και την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ.

Ο φάκελος είχε σταλεί προ μερικών εβδομάδων από την ΕΛΑΣ στις δικαστικές αρχές κι ήδη καλούνται για απολογία στον ειδικό ανακριτή Διαφθοράς κ Κωνσταντίνο Σαργιώτη τα δύο στελέχη της διωκτικών και των μυστικών υπηρεσιών.

Στα έγγραφα της δίωξης αποκαλύπτονται σειρά νέων στοιχείων για τη υπόθεση, όπως ταξίδια ενός εκ των κατηγορουμένων αξιωματικών στην Κωνσταντινούπολη, τον Ιούνιο του 2014, για «άγνωστους λόγους» ενώ εξετάζεται η ύπαρξη τραπεζικών λογαριασμών του δευτερου σε τράπεζες της κεντρικής Ευρώπης.

Σημειώνεται ότι για το στέλεχος της ΕΛΑΣ είχε ήδη προκύψει ότι πραγματοποίησε (τον Νοέμβριο του 2014) ύποπτο ταξίδι και στο Ιράκ με την συνοδεία Τούρκου λαθροδιακινητή. Παράλληλα διαπιστώνεται ότι στοιχεία για την καταγγελλόμενη διασύνδεση δουλεμπόρων και στελεχών της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ είχαν προκύψει κι από εκμυστηρεύσεις από Ιρακινό διακινητή μεταναστών που είχε συλληφθεί, προ μερικών ετών στην περιοχή της Πάργας. Στο έγγραφο ακόμη περιγράφεται και σειρά περιστατικών δωροληψίας του στελέχους της ΕΛΑΣ από αλλοδαπούς δουλεμπόρους, τα οποία έχουν προκύψει από υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων.

Ωστόσο εξαιρετικό ενδιαφέρον εξακολουθεί να έχει και το άλλο τμήμα της έρευνας στο οποίο καταγράφονται σχέσεις ανώτατων στελεχών της ΕΛΑΣ κι ιδιωτών που προχωρούσαν σε παρεμβάσεις για παράτυπες «διευκολύνσεις» λαθρομεταναστών.

Μάλιστα το ίδιο σύστημα φέρεται να είχε αποκτήσει προσβάσεις σε πολιτικά πρόσωπα κι εκτός των άλλων επιχειρούσε να εκδιώξει τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ Γιάννη Πανούση και να παρέμβει στις «κρίσεις» της ΕΛΑΣ. Η έρευνα για αυτό το σκέλος της υπόθεσης βρίσκεται σ εξέλιξη.

Πηγή Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου