Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Οκτ 2016


Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να καταργήσει μέχρι το τέλος του έτους τη βίζα για τους τούρκους πολίτες που θέλουν να επισκέπτονται την Ευρώπη και να μην επιμένει να αλλάξει η τουρκική νομοθεσία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, γιατί σε διαφορετική περίπτωση η Άγκυρα μπορεί να ακυρώσει τη συμφωνία για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης, προειδοποίησε ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Εμέρ Τσελίκ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο Ρόιτερς.

Η Τουρκία συμφώνησε τον Μάρτιο να σταματήσει τους παράνομους μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την οικονομική βοήθεια της Ευρώπης, την απελευθέρωση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες και την επιτάχυνση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Η απελευθέρωση της βίζας επρόκειτο να γίνει εντός του Οκτωβρίου, όμως οι Βρυξέλλες ζητούν να αλλάξει πρώτα η αντιτρομοκρατική νομοθεσία της Τουρκίας.

"Το να πιέζουν για κάτι τέτοιο παρά την κατάσταση είναι σαν να βάζουν ένα φράγμα στην απελευθέρωση της βίζας και επομένως θα συμπεράνουμε ότι δεν τηρούν τις υποσχέσεις που έδωσαν" είπε ο Τσελίκ. "Στην περίπτωση αυτή δεν θα εφαρμόσουμε τη συμφωνία επανεισδοχής και θα την ακυρώσουμε, αν χρειαστεί", πρόσθεσε.

Ο Τσελίκ υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει τηρήσει τις δεσμεύσεις της και ότι οι αφίξεις παράνομων μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα έχουν μειωθεί σε 20-30 ανθρώπους την ημέρα, από τους 7.000 που είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα της κρίσης το 2015.

Είπε επίσης ότι οι μαζικές διαθεσιμότητες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου δεν είχαν καμιά επίπτωση στην ομάδα η οποία διαπραγματεύεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Spiegel: Θα έρθει το χάος αν δεν τηρηθεί η συμφωνία στο προσφυγικό

Η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας για το προσφυγικό θα πεθάνει αν δεν κάνει κάτι άμεσα η Ευρώπη και μετά θα έρθει το χάος στα ελληνικά νησιά αλλά και τα βόρεια σύνορα της χώρας.

Οι ανησυχητικές αυτές εκτιμήσεις έρχονται από τον «δημιουργό» της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, Γκέραλντ Κνάους και δημοσιεύει το Spiegel και αναμεταδίδει το Πρώτο Θέμα.

Το γερμανικό περιοδικό τονίζει ότι πλέον οι δομές φιλοξενίας προσφύγων στα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν να καταρρεύσουν, καθώς ολοένα και περισσότερα άτομα συνωστίζονται σε αυτά.

Την ίδια στιγμή ο Γκέραλντ Κνάους του οποίου το think tank, European Stability Initiative (Πρωτοβουλία Ευρωπαϊκής Σταθερότητας) βοήθησε στη σύλληψη της συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, προειδοποιεί ότι θα ήταν λάθος να εφαρμοστεί η υπόσχεση της ελληνικής κυβέρνησης για μετακίνηση προσφύγων από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα, καθώς αυτό θα στείλει το λάθος μήνυμα προς τους λαθροδιακινητές.

«Εξαιτίας των προσφυγικών ροών, οι δομές στη Λέσβο και σε άλλα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Το ευρωπαϊκό μοντέλο πλέον δεν δουλεύει. Αν και ο αριθμός των προσφύγων μειώθηκε μετά από την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας τον Μάρτιο, οι αφίξεις στην Ελλάδα αυξήθηκαν ξανά, εν μέρει εξαιτίας του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία», αναφέρει το Spiegel.

Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο 6.527 πρόσφυγες διέσχισαν το Αιγαίο, διπλάσιοι από ότι τον Μάιο και τον Ιούνιο. Η κρίση στην Τουρκία δεν φαίνεται να τρομάζει μόνο τους πολίτες της χώρας, αλλά και διώχνει από εκεί πολλούς πρόσφυγες, σχολιάζει το δημοσίευμα. Μετά από το πραξικόπημα, είναι σχεδόν αδύνατο για τους πρόσφυγες να βρουν δουλειά στην Τουρκία, ενώ οι περιπολίες του τουρκικού λιμενικού έχουν γίνει λιγότερο συχνές και ταυτόχρονα έπεσαν οι τιμές των λαθροδιακινητών. Αυτοί αναφέρονται ως μερικοί από τους λόγους που έχουν αυξηθεί και πάλι οι προσφυγικές ροές.

Τα νησιά έχουν αυτή τη στιγμή 15.000 πρόσφυγες και οι δομές μπορούν να χειριστούν μόνο τον μισό αριθμό. Και νέες βάρκες φτάνουν κάθε ημέρα. Οι καβγάδες μεταξύ προσφύγων, αλλά και με τους ντόπιους, έχουν γίνει σύνηθες φαινόμενο, σημειώνει το Spiegel.

«Λάθος η υπόσχεση Τσίπρα»

Η ελληνική κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με ένα δίλημμα, λέει ο πολιτικός σύμβουλος Γκέραλντ Κνάους. Οι Ελληνες δεν μπορούν πλέον να αγνοούν το χάος στα νησιά.
«Αν ο Αλέξης Τσίπρας τηρήσει την πρόσφατη υπόσχεσή του, για τη μετακίνηση μεγάλου αριθμού προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα, αυτό θα ήταν ένα μήνυμα προς τους λαθροδιακινητές στην Τουρκία ότι η διαδρομή του Αιγαίου άνοιξε και πάλι», προσθέτει. «Αν η ΕΕ δεν κάνει κάτι γρήγορα, η προσφυγική συμφωνία θα ''πεθάνει'' σε λίγους μήνες», προειδοποιεί ο Κνάους.

«Θα έρθει το χάος»

Ο Κνάους, τον οποίο πολλοί περιγράφουν ως τον δημιουργό της συμφωνίας, προειδοποιεί ότι αν αυτή καταρρεύσει, θα ακολουθήσει το χάος. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες θα φτάσουν στην Ελλάδα και θα προσπαθήσουν να περάσουν τους φράχτες στα βόρεια σύνορα, αναφέρει. «Τα Βαλκάνια θα μετατραπούν σε πεδίο μάχης για πρόσφυγες, λαθροδιακινητές, συνοριοφύλακες και στρατιώτες. Αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλος της ευρωπαϊκής πολιτικής ασύλου», προσθέτει.

«Φυλακή η Λέσβος»

Η κατάσταση έχει «πνίξει» τις ελληνικές αρχές, σχολιάζει το Spiegel. Στη Λέσβο, έχει ανατεθεί σε 9 άτομα η λήψη αποφάσεων για τις αιτήσεις 6.000 προσφύγων. Ενας από αυτούς, νοσηλεύτηκε για λίγο, εξαιτίας της εξάντλησης. Πριν από αρκετούς μήνες η ΕΕ είχε ανακοινώσει ότι στέλνει εκατοντάδες ειδικούς ασύλου στην Ελλάδα αλλά έως τώρα, σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση, έχουν φτάσει στα νησιά μόνο περίπου 30 αξιωματούχοι.
Ο δικηγόρος Εμμανουήλ Χατζηχαλκιάς λέει ότι κανείς δεν ξέρει αν οι αιτήσεις των προσφύγων θα αξιολογηθούν σε μία εβδομάδα, ένα μήνα, ή ένα χρόνο «Η Λέσβος έχει μετατραπεί σε φυλακή», συμπληρώνει.

Ευρωπαϊκή αποτυχία

Νωρίτερα σε δηλώσεις του στο Politico ο Γκέραλντ Κνάους εξέφραζε την ανησυχία του για πιθανή αποτυχία της ευρωπαϊκής στρατηγικής στο προσφυγικό. Μέχρι στιγμής, όπως αναφέρει, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αρνούνται έστω και να αναγνωρίσουν ότι υφίσταται πρόβλημα, επαινώντας τις τουρκικές προσπάθειες στη φύλαξη των συνόρων και κάνοντας λόγο για συγκεκριμένα και θετικά αποτελέσματα, τα οποία στην πράξη διαψεύδονται από τις σοβαρές ρωγμές που εμφανίζει η συμφωνία, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην κατάρρευσή της, δεδομένου ότι, αντί να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη μεταφορά των μεταναστών που φθάνουν στην Ελλάδα πίσω στην Τουρκία το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση χιλιάδων προσφύγων στα ελληνικά νησιά.

Σύμφωνα με τον κ. Κνάους, η Ευρώπη θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την υπόσχεση για απελευθέρωση των θεωρήσεων ως μοχλό πίεσης απέναντι στην Τουρκία, ούτως ώστε να κερδίσει παραχωρήσεις.

Άλλο δημοσίευμα, σχετικό με την Ελλάδα και το προσφυγικό ζήτημα, στην ιστοσελίδα EUobserver, αναφέρεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι και εν γένει οι τοπικές Αρχές στην Ευρώπη, σε σχέση με τη φιλοξενία και την ενσωμάτωση των προσφύγων, τα οποία έχουν να κάνουν, κυρίως, με την έλλειψη άμεσης πρόσβασης της τοπικής αυτοδιοίκησης στα κονδύλια της ΕΕ, καθώς και τη διοικητική συμφόρηση. Στο δημοσίευμα τονίζεται ότι αυτές τις δυσκολίες είχαν την ευκαιρία να διατυπώσουν εκπρόσωποι των δήμων από όλη την Ευρώπη, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα με αφορμή το πρόγραμμα «Αλληλέγγυες πόλεις», μία πρωτοβουλία του δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη, με στόχο την καλύτερη συνεργασία των πόλεων για τη διαχείριση ενός μεγάλου αριθμού πρακτικών ζητημάτων, με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι πρόσφυγες.

Επίσης, σημειώνεται ότι στο πλαίσιο της εν λόγω πρωτοβουλίας, οι εκπρόσωποι των δήμων επισκέφθηκαν ένα νέο κέντρο φιλοξενίας μεταναστών στην Αθήνα, σε κτίριο που μισθώνει με leasing ο Νίκος Χρυσόγελος, πρώην Έλληνας ευρωβουλευτής, το οποίο σχεδιάζεται να στεγάσει έως 250 πρόσφυγες από τη Συρία και να βοηθήσει, από τη μία μεριά, στην ενσωμάτωση στην τοπική κοινωνία εκείνων που επιθυμούν να μείνουν και, από την άλλη, στην προετοιμασία όσων θελήσουν να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, πολλοί πρόσφυγες στην Αθήνα βρίσκονται σε κατάσταση επαιτείας, αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό, κατά τα λεγόμενα του αντιδημάρχου Αθηνών, Λευτέρη Παπαγιαννάκη, της πολιτικής απόφασης των προηγούμενων κυβερνήσεων να μη διαθέτουν πολιτικές ενσωμάτωσης, ένα τίμημα, το οποίο καλούνται να πληρώσουν σήμερα οι Αρχές.

Τέλος, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την πλευρά της, δηλώνει στην ιστοσελίδα ότι οι πόλεις δεν θα αποκτήσουν άμεση πρόσβαση στα ευρωπαϊκά κονδύλια, παρά μόνο εάν αλλάξουν οι κανόνες, μία προοπτική που φαντάζει απίθανη, ενώ, σύμφωνα με ανώτερη αξιωματούχο της Επιτροπής, τα κονδύλια που προορίζονται για την ενσωμάτωση των προσφύγων δεν αξιοποιούνται σχεδόν καθόλου στην Ελλάδα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα κράτη- μέλη τα πηγαίνουν πολύ καλύτερα σε αυτόν τον τομέα, καταλήγει το δημοσίευμα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



The bombastic tone Turkish President Recep Tayyip Erdogan employs with regard to developments in the Middle East has pushed Turkey into the background both militarily and politically in Iraq and Syria.

By Semih Iniz

We're seeing this sidelining again in the operation to liberate Mosul from the Islamic State. Erdogan is fuming even harder now that it is clear that Turkey is not part of the Mosul operation despite having declared its desire to join it.

“They say we should not enter Mosul. How can we not? I have a 350-kilometer [215-mile] border [with Iraq]. Those who have nothing to do with the region are there because Baghdad supposedly invited them. Did Saddam [Hussein] invite them 14 years ago? But they still came,” Erdogan said angrily while addressing the International Istanbul Law Congress on Oct. 17.

Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi repeated only hours before the official launch of the Mosul operation, “Turkish forces will not be allowed to participate in the liberation of Mosul under any circumstances.” Washington has backed Abadi, saying any foreign troops in Iraq should be there with Baghdad’s permission.

“We won’t be responsible for the consequences emerging from an operation that excludes Turkey. Turkey will participate both in the operation and the talks later. It is not possible for us to stay out of this,” Erdogan added.
He also stressed that Turkey would not evacuate the Bashiqa camp near Mosul. Turkish troops deployed in the camp are training Kurdish peshmerga forces and other anti-IS fighters. Iraq has complained to the United Nations that this deployment is an occupation.

Erdogan did not spell out, however, how he plans to ensure that Turkey will be part of the Mosul operation. Addressing the public in the central Anatolian city of Konya last week, he said, “If the coalition does not want Turkey in the operation against Mosul, Turkey will activate its plan B and plan C.” He did not elaborate further.

With regard to Bashiqa, Murat Yetkin, the well-connected editor-in-chief of Hurriyet Daily News, suggested it is not difficult for Erdogan to sound defiant on this topic. “He knows, as the commander-in-chief of the Turkish military, that the understanding already reached with the Americans is for the Turkish soldiers to stay in Bashiqa and to not move a meter out of it,” Yetkin said.

The United States has been exhorting Ankara and Baghdad to work out their differences through direct talks. A Western diplomat talking to Al-Monitor on condition of anonymity due to his sensitive position said that if Ankara joined the coalition under rules set by Baghdad, the move would be welcomed.

“Mosul is not going to be an easy operation and could last well into spring. There is room for every military contribution against IS,” said the diplomat. He explained that a political contribution by Turkey could also be valuable, given its influence over Iraqi Sunnis, in trying to stabilize Mosul after IS is defeated.

“If Turkey gives any indication, however, that its intention in joining the coalition is to promote a different agenda, this would be counterproductive,” the diplomat added.

Turkey has also been cautioning Baghdad and its allies against tampering with the demography of Mosul, which is predominantly Sunni. This stance may have been taken as reflecting Ankara’s pro-Sunni foreign policy under Erdogan and the ruling Justice and Development Party, but there is truth in the warning.

Yetkin pointed out that the Mosul operation will be key to the future of Iraq, Syria and the entire Middle East. “The last three decades show that if Western-supported governments in the region fail to fight corruption and religious sectarianism, new and more radical terrorist movements emerge. That should be a lesson for both the United States and Iraq after taking Mosul from IS,” he argued.

This concern notwithstanding, the start of the Mosul operation without Turkey has put matters in better focus for Ankara, not just with regard to Iraq and Syria, but also the Middle East generally.

With the United States propping up the Abadi government in Iraq and Russia doing the same for the regime of President Bashar al-Assad in Syria, Turkey will have to look ahead and recalibrate its policies accordingly, rather than pursuing plans that have proven to be unrealistic and left it in the cold.

At the start of the Arab Spring, Ankara had been sure that developments were going to make it the principal regional player. Today, however, Erdogan’s main rivals or enemies in the region, from Assad in Syria to President Abdel Fattah al-Sisi in Egypt, remain in power and continue to consolidate their positions with US and Russian help.

Turkish reliance on Moscow, following the reconciliation between the two countries after ties hit rock bottom when Turkey downed a Russian fighter jet last November, also appears misplaced in the broader picture.

Pro-government commentators are pushing the line that ties with Russia will counterbalance US policies in the region that are contrary to Turkey’s interests. Erdogan supporters are also angry with Washington for not immediately extraditing cleric Fethullah Gulen, the alleged mastermind of the failed coup attempt.

Ersin Ramoglu, a commentator from the pro-government newspaper Sabah, wrote that Turks are angry with the West and have a special hatred for the United States, “which put a stick in the spokes of Turkey’s wheel as it was growing and developing.” He argued that Turkey will have its revenge on the United States by developing ties with Russia. Maintaining that the United States was trying to control the world by grabbing the energy resources of the Middle East, Ramoglu wrote, “Our leader spoiled this plan by reconciling with [President Vladimir] Putin.”

Those who support this view disregard the fact that Moscow put a spoke in the wheels of Ankara’s plans for Syria by supporting Assad, Erdogan’s regional archenemy, and that it is also at odds with Ankara on issues of importance to Turkey from Cyprus, to the Crimean Peninsula and the question of the Armenian genocide.

The bottom line, however, is that many unknowns remain in Iraq and Syria, where developments will determine if, when and how a role comes up for Turkey despite the verbal sparring witnessed recently between Ankara and Baghdad.

Nihat Ali Ozcan, a political and military analyst from the Ankara-based Economic Policy Research Foundation, said it is not possible to say what shape things will take in Iraq and Syria, where the actors are many and not limited to the United States and Russia, or Abadi and Assad.

“It is therefore not possible to say if Turkey’s current approach is sustainable or not, because much will depend on developments in the field,” Ozcan told Al-Monitor. “If, however, Abadi and Assad, or at least their regimes, end up consolidating their positions, then it is clear that Turkey will have to opt for policy revisions,” he added.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ρωσία προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι θα δώσει την Αμερική έναν πόλεμο, εάν ο Τζο Μπάιντεν καλέσει για μια ολομέτωπη επίθεση στο διαδίκτυο για τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Κρεμλίνου.

Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες στην Μόσχα, είπαν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα υποχωρήσει σε περίπτωση κλιμάκωσης της έντασης μεταξύ των παγκοσμίων υπερδυνάμεων.

Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν αποκάλυψε το περασμένο Σαββατοκύριακο ότι η Ουάσιγκτον θα ξεκινήσει μια διαδικτυακή επίθεση στα e-mail της ρωσικής κυβέρνησης.

Αλλά ο επικεφαλής των στρατιωτικών του Κρεμλίνου Στρατηγός Yevgeny Buzhinsky περιέγραψε την προκλητική ενέργεια ως «πλήρους κλίμακας αντιπαράθεση».

Ο απόστρατος στρατηγός πρόσθεσε: «Φυσικά θα υπάρχει αντίδραση από την μεριά μας, ο Πούτιν βλέπει ότι πρόκειται για μια πλήρους κλίμακας αντιπαράθεση σε όλα τα μέτωπα. Αν θέλετε μια τέτοια σύγκρουση, θα πάρετε μια…»

«Αλλά δεν θα είναι μια αντιπαράθεση που δεν θα βλάψει τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Θέλετε μια αντιπαράθεση, θα πάρετε μια παντού».


Ο εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης Ντμίτρι Πεσκόφ κατάγγειλε επίσης τις απειλές του Μπάιντεν.

Είπε: «Οι απειλές που στρέφονται κατά της Μόσχας και της ηγεσίας του κράτους μας είναι πρωτοφανής επειδή εκφράστηκαν από τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ.

«Για αυτήν την επιθετική και απρόβλεπτη γραμμή των ΗΠΑ, πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας ώστε να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας,» κατέληξε ο Πεσκόφ.

Ο Ρώσος πρέσβης στην Αμερική Yury Ushakov κατηγόρησε επίσης τις ΗΠΑ για «άνευ προηγουμένου απειλές» και «στα όρια της αυθάδειας».

Σε υψηλούς τόνους και ο Λαβρόφ

Εάν τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους φύγουν από τη Μοσούλη και περάσουν στη Συρία, η Ρωσία θα αναλάβει την ανάλογη στρατιωτική δράση, ενώ θα λάβει τις απαραίτητες πολιτικές αποφάσεις.

Η προειδοποίηση ήρθε από τα χείλη του υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος σχολίασε την επιχείρηση κατά της ISIS στην Μοσούλη. Λίγη ώρα μετά ο συριακός στρατός κατήγγειλε ότι ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία επιτρέπουν σε μέλη του Ισλαμικού Κράτους να περάσουν από τη Μοσούλη στη Συρία.

«Εξ όσων γνωρίζω, (οι ιρακινές δυνάμεις και οι πεσμεργκά) δεν έχουν περικυκλώσει την πόλη. Ελπίζω ότι αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούσαν να το κάνουν και όχι επειδή δεν ήθελαν να το κάνουν. Αυτός ο διάδρομος αποτελεί κίνδυνο και οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη Μοσούλη και να πάνε στη Συρία» είπε ο Λαβρόφ.

«Θα εξετάζουμε την κατάσταση και θα λάβουμε αποφάσεις πολιτικής και στρατιωτικής φύσης εάν αυτό συμβεί» είπε ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών.

«Ελπίζω ότι ο συνασπισμός υπό αμερικανική ηγεσία, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης, θα το λάβει αυτό σοβαρά υπόψη του» τόνισε.

Από την πλευρά του, ο συριακός στρατός κατηγόρησε τον υπό αμερικανική ηγεσία συνασπισμό ότι σκοπεύει να επιτρέψει στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους να εγκαταλείψουν τη Μοσούλη και να περάσουν στη Συρία, λέγοντας ότι θα αντιμετωπίσει αυτή την προσπάθεια με όλα τα μέσα που διαθέτει.

Ο συριακός στρατός καταγγέλλει ότι το σχέδιο αναφέρεται σε ασφαλείς διόδους που θα δημιουργήσει ο συνασπισμός για να περάσουν οι τζιχαντιστές στη Συρία, όπου θα παγιώσουν την παρουσία τους και θα δημιουργήσουν «νέες πραγματικότητες στα πεδία μάχης» στην ανατολική Συρία.

«Κάθε προσπάθεια να διασχίσουν τα σύνορα αποτελεί επίθεση στην κυριαρχία της Συρίας. Και θα την αντιμετωπίσουμε με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις μας» ανέφερε η ανακοίνωση του συριακού στρατού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Σκληρή ανακοίνωση εξέδωσαν δύο ώρες πριν την έναρξη της διάσκεψης στο ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και η Ένωση Διοικητικών Δικαστών.

Στην ανακοίνωσή τους, που αφορά στην διαρροή προσωπικών δεδομένων δικαστή του Συμβουλίου της Επικρατείας που μετέχει στη διάσκεψη, κάνουν λόγο για «προσπάθεια εκβιασμού» και υπογραμμίζουν πως πρόκειται για ένα φαινόμενο «άκρως νοσηρό που συνδέεται με μεθόδους που μετέρχονται φασιστικά καθεστώτα».
Παράλληλα, οι δύο Ενώσεις ζητούν την άμεση παρέμβαση της Πολιτείας και της Δικαιοσύνης για το θέμα της δημοσιοποίησης στοιχείων της προσωπικής ζωής του δικαστή που συμμετέχει στην σημερινή διάσκεψη για της τηλεοπτικές άδειες.

Αναλυτικά, το πλήρες κείμενο της κοινής ανακοίνωσης των δύο εν λόγω Ενώσεων:
«Οι δικαστές της χώρας παρακολουθούμε με αποτροπιασμό και εξαιρετική ανησυχία την κατάντια στην οποία διολισθαίνουν τα δημόσια ήθη. Με δημοσιεύματα που δεν έχουν να κάνουν με το δημόσιο συμφέρον, την λειτουργία της ενημέρωσης και την εξυπηρέτηση της αλήθειας, η ιδιωτική ζωή ενός ανθρώπου, δικαστή εγνωσμένου κύρους, υποκλέπτεται, διαστρέφεται και προσφέρεται βορά στον καραδοκούντα κίτρινο τύπο και το μέρος της κοινής γνώμης που διαμορφώνεται από αυτόν, φαινόμενο άκρως νοσηρό που συνδέεται με μεθόδους που μετέρχονται φασιστικά καθεστώτα.
Στην προσπάθεια εκβιασμού του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμούν μείζονος σημασίας υποθέσεις, επιστρατεύεται το συνηθισμένο όπλο στην φαρέτρα μιας ακόμη μορφής διαπλοκής (κίτρινη δημοσιογραφία- οικονομικά ή και άλλα συμφέροντα) για την ικανοποίηση άνομων επιδιώξεών της.
Επομένως η άμεση αντίδραση της πολιτείας και κατεξοχήν της δικαιοσύνης στη δημοσιοποίηση στοιχείων της προσωπικής ζωής δικαστή του Συμβουλίου της Επικρατείας που τυγχάνει, όλως συμπτωματικά, εν προκειμένω να συμμετέχει και στη συνεδρίαση σχετικά με τη συνταγματικότητα των νομοθετικών παρεμβάσεων στο τηλεοπτικό τοπίο είναι αυτονόητα επιτακτική και αναγκαία.
Τέλος εν συνεχεία της χθεσινής παραγγελίας του Υπουργού Δικαιοσύνης, σχετικά με την έρευνα της υπόθεσης που βεβαίως δεν άπτεται στην έτσι και αλλιώς συνταγματικά κατοχυρωμένη απαραβίαστη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής, πιστεύουμε ότι με την πρέπουσα αμεροληψία, νηφαλιότητα και μυστικότητα, όπως άλλωστε αρμόζει και ο νόμος ορίζει θα ενεργοποιηθούν τα αρμόδια όργανα της δικαιοσύνης. Ανεξάρτητα όμως από την έρευνα αυτή και το αποτελέσματά της η συντελεσμένη ήδη βάναυση προσβολή στα ήθη και στον πολιτισμό της χώρας, πρέπει να βρει την άμεση απάντησή της τόσο στον ποινικό νόμο όσο και στη συνείδηση των πολιτών.
Οι πρόεδροι των Ενώσεων
Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, Εφέτης, Α’ Αντιπρόεδρος της ΕΔΕ, ως αναπληρών τον απουσιάζοντα Πρόεδρο
Eιρήνη Γιανναδάκη, Πρόεδρος Εφετών»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Οι «Αλληλέγγυοι» και η νέα «Νήσος Ναούρα» 

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Για όσους παρακολουθούν με κριτική διάθεση το προσφυγικό ζήτημα, αλλά ακόμη και για τους ανυποψίαστους θιασώτες των «ανοιχτών συνόρων», ένα πράγμα είναι σίγουρο: Η επικείμενη επιδείνωση της μεταναστευτικής κρίσης στην Ελλάδα. Κι αυτό γιατί:
  • Μετά από καιρό, η Γερμανία και οι δορυφόροι της επιμένουν επιτακτικά στην επανεργοποίηση της Συνθήκης του Δουβλίνου και η «αυστραλιανή λύση», με την Ελλάδα να προορίζεται σε «ρόλο νήσου Ναούρα», όπου θα κρατούνται οι πρόσφυγες-μετανάστες που καταφθάνουν στην Ευρώπη, είναι το Plan Β που προτείνουν πλέον δημοσίως αρκετοί ηγέτες του Βίζεγκραντ.
  • Ο επικίνδυνος «σουλτάνος» της Άγκυρας εξακολουθεί να είναι ο αστάθμητος και ο σημαντικότερος παράγοντας στο ευρωτουρκικό προσφυγικό ντηλ, την ώρα που η συνεργάτις του στο Βερολίνο ετοιμάζεται για το δικό της «mea culpa».
  • Οι περισσότερες χώρες στην Ε.Ε. αρνούνται πεισματικά να δεχτούν πρόσφυγες από τη δοκιμαζόμενη Ελλάδα και οι συνοριακοί φράχτες εξακολουθούν να επεκτείνονται και να αναβαθμίζονται.
  • Οι αμφιλεγόμενες ΜΚΟ για το προσφυγικό αναγορεύτηκαν πλέον σε πανίσχυρα λόμπι με άνετες προσβάσεις και παρεμβάσεις σε πρωθυπουργικά γραφεία και καγκελαρίες, σε δημοσιογραφικές αρχισυνταξίες και εκκλησιαστικά κονκλάβια.
  • Είναι ζήτημα αν υπάρχει πλέον άλλη κοινωνική ομάδα πέρα από τους μετανάστες-πρόσφυγες με μεγαλύτερο διεθνές δίκτυο υποστήριξης και διαπλεκόμενο δίχτυ προστασίας από αναρίθμητες ΜΚΟ, ισχυρά ΜΜΕ, εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου, εκκλησίες, συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, «καταξιωμένες» προσωπικότητες, «προοδευτική» διανόηση, κ.λπ.
Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί, οι εν γένει φιλάνθρωποι που αν και εμφορούνται από διαφορετικές στρατηγικές, στόχους, μέσα και κίνητρα έχουν, με όχημα τον ανθρωπισμό και την υπερηθική, κοινό παρανομαστή τους την παροχή ασύλου σε όλους ανεξαιρέτως τους μετανάστες και την αύξηση, χωρίς όρια, του αριθμού όσων θέλουν να μετοικίσουν στην Ευρώπη; Δύο μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα από το Πάνθεον των «εχθρών» και «φίλων» του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, που συγκροτούν τη «διεθνή φιλομεταναστευτική συμμαχία».

Πρώτον, ο οργανωμένος αριστερίστικος εξτρεμισμός. Παρουσιάζεται άλλοτε με τη μορφή επιθετικών «αλληλέγγυων» κι άλλοτε μειλίχιων «εθελοντών» ή πενήτων «αλτρουιστών». Ποτέ δεν κρύβουν όμως τα ιδεολογικά τους κίνητρα, τις «επαναστατικές» ονειρώξεις τους και το οργανωτικό τους σχήμα, τύπου antifa. Αστείρευτη πηγή χρηματοδότησής τους τα κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, οι δωρεές «καλών αστών», αλλά και οι στοχευμένες «επιχορηγήσεις» από «φιλάνθρωπους» καπιταλιστές τύπου Σόρος και Γκέιτς και ιδρύματα όπως EPIM, ECRE κ.α. Κοινή σε όλους τους η πεποίθηση ότι, ελλείψει γηγενούς «επαναστατικού προλεταριάτου», τη θέση του θα την καταλάβουν τα «ταξικά αδέλφια» από τα πέρατα της οικουμένης.

«Μακρύ χέρι» του ακροαριστερού εξτρεμισμού είναι και τα λεγόμενα προσφυγικά συμβούλια, που αναλαμβάνουν δράση όταν πρόκειται να γίνουν «ξεσηκωμοί», όπως αυτοί στη Λέσβο, τη Χίο, τη Λέρο κ.α. Στο πλαίσιο αυτό, στους αιτούντες άσυλο προσφέρεται ένα επιτόπιο δίκτυο υποστήριξης από εκπαιδευμένους ακτιβιστές, που ασχολούνται άμεσα με την επικείμενη ή εν εξελίξει διαδικασία ασύλου. Η χρηματοδοτούμενη από ΜΚΟ νομική βοήθεια συνίσταται στην παροχή από πρώτο χέρι «επιχειρημάτων» προς τους αιτούντες άσυλο προκειμένου να επηρεασθεί θετικά η έκβαση της διαδικασίας. Εκτιμάται ότι εφόσον ξεκινήσουν, με ευρωπαϊκή βοήθεια, οι μαζικές εξετάσεις ασύλου, τότε θα σημειωθεί εντυπωσιακή άνοδος των ποσοστών αναγνώρισης, με ό,τι αυτό σημαίνει για την επιβάρυνση κρατικών προϋπολογισμών ή του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.

Δεύτερον, οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Κατά κοινή ομολογία, ένας στρατός απόκληρων μεταναστών, αποφασισμένων για φτηνά μεροκάματα, είναι ευλογία για την οικονομία. Γι’ αυτό άλλωστε και οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, που αντιλαμβάνονται το μεταναστευτικό αυστηρά με οικονομικούς όρους, πιέζουν πλέον δημοσίως τις ιθύνουσες πολιτικές ελίτ για την αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Κι αυτό γιατί οι μετανάστες αφενός είναι οι νέοι καταναλωτές αγαθών και υπηρεσιών που συμβάλλουν στην αύξηση του κύκλου εργασιών των επιχειρήσεων και αφετέρου, το νέο, φτηνό εργατικό δυναμικό (χαμηλού, αλλά και υψηλού γνωστικού επιπέδου), που αυξάνει την παραγωγικότητα και ανεβάζει τις πωλήσεις.

Έτσι, η φτηνή εργασία περισσότερων εργαζομένων διογκώνει το κέρδος των ολίγων, γεγονός που επιτρέπει την οικονομική ελίτ να παρακολουθεί από μακριά και εκ του ασφαλούς τις «παράπλευρες ζημιές» που προκαλεί η μεταναστευτική κρίση στα λιγότερο εύπορα κοινωνικά στρώματα. Επιπλέον, η μαζική και ανεξέλεγκτη μετανάστευση λειτουργεί και σαν μοχλός πίεσης εναντία σε αντιλαϊκές πολιτικές αποφάσεις. Η πολιτική ελίτ κυριολεκτικά ικετεύει πλέον την οικονομική ελίτ να προχωρήσει σε πρακτικές ενσωμάτωσης των προσφύγων στην αγορά εργασίας και δεν διστάζει να διαθέσει για το σκοπό αυτό και κρατικές ενισχύσεις ή να ψηφίζει αντεργατικές νομοθεσίες και κατώτατους μισθούς πείνας για όλους τους εργαζόμενους.

Υπό αυτό το πρίσμα, η παραπαίουσα ελληνική κυβέρνηση αποκαλύπτει σχεδόν καθημερινά τις καταστροφικές αυταπάτες της και την ανικανότητά της να χαράξει μια ρεαλιστική εθνική πολιτική για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, που βρίσκεται διαρκώς σε «οριακή φάση», τουλάχιστον εδώ και μια πενταετία,. Το μόνο που κάνει καλά η κυβέρνηση Τσίπρα είναι –για επικοινωνιακούς λόγους– να ηθικολογεί ασύστολα, να στιγματίζει όσους αναδεικνύουν το μεταναστευτικό σε ύψιστο εθνικό θέμα και να παραπονιέται για έλλειψη κοινοτικής αλληλεγγύης.
Όμως, στη βαθιά διχασμένη Ευρώπη, ο ιδεοληπτικός ψευτοαλτρουισμός των Τσίπρα-Χριστοδουλοπούλου, που, στο πλαίσιο της εθνομηδενιστικής τους πολιτικής, άνοιξαν πριν ενάμιση χρόνο τον ασκό του Αιόλου στο μεταναστευτικό, όχι μόνο δεν βρίσκουν μιμητές, αλλά η κυβέρνηση γίνεται και αποδέκτης σοβαρής κριτικής για μια χώρα-παρία, που αδυνατεί να φυλάξει τα ίδια της τα σύνορα.
Το Plan B πάντως βρίσκεται σε αναμονή και εξαρτάται πλήρως από τις διαθέσεις του Ερντογάν.

Πηγή Άρδην - Ρήξη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ένταση και κλιμάκωση πολεμικού κλίματος σε βάρος της Ελλάδας που να έχουν ποτέ πριν οι Τούρκοι διαννοηθεί, να ξεστομίσουν σε βάρος της πατρίδας μας! Μας απειλεί ο υπερφιλόδοξος Σουλτάνος μέσω των εφημερίδων του ευθέως με πόλεμο! Μας το λένε ευθέως ότι επιθυμούν την... "Μεγάλη Τουρκία" από την Μακεδονία και το Αιγαίο μέχρι την Μέκκα!

Και όλα αυτά όσο εμείς ασχολούμαστε με το λάθος του ΑΠΕ και αν ήταν τα λόγια του Ερντογάν για την Θράκη και το δημοψήφισμα ή της Σαμπάχ, την στιγμή που και δεύτερη κομματική του εφημερίδα λέει ακριβώς τα ίδια πράγματα... Το μόνο που ξεχνούν όμως οι Τούρκοι "αρθρογράφοι" είναι ότι όσες φορές η Άγκυρα θέλησε να μεγαλώσει, αιφνιδιαστικά, όχι απλά μίκρηνε αλλά σχεδόν εξαφανίστηκε... Αυτό προς υπενθύμιση!

O Γενικός Διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας Yenisafak İbrahim Karagül, ο οποίος θεωρείται και μυστικοσύμβουλος του Τούρκου Προέδρου R. T. Erdoğan σε άρθρο με τίτλο «Μέκκα στο Νότο, Κωνσταντινούπολη στο Βορρά, αυτό είναι το μεγάλο σχέδιο» επιχειρεί για μια ακόμη φορά να ταράξει τα νερά. Πιθανώς δεν έχουν άδικο όσοι πιστεύουν ότι ο Karagül, εκφράζει επακριβώς τις σκέψεις και τις επιθυμίες του Τούρκου Προέδρου.

Τα σημαντικότερα σημεία του εκτενούς άρθρου είναι τα παρακάτω:

«Όποια χώρα τηρήσει αμυντική στάση στη Συρία και στο Ιράκ θα χάσει. Όποια χώρα τηρήσει αποστάσεις από τα τεκταινόμενα και τους σχεδιασμούς για τη Μοσούλη και το Χαλέπι θα χάσει.
 Όποια χώρα δεν εκμεταλλευτεί τις αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή και είναι οι πρώτες μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και αφήσει την μοίρα της να καθοριστεί από άλλους θα χάσει.Τέλος, όποια χώρα δεν κινηθεί δραστήρια σε αυτή την περίοδο των αλλαγών θα διαμελισθεί, θα αλλάξουν τα σύνορά της και θα επέλθει η πλήρης κατάρρευση της.

Η Τουρκία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η πιο αδύναμη χώρα και δεν μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό της, με αποτέλεσμα το εδαφικό status guo που δημιουργήθηκε να είναι ενάντια στα συμφέροντα της Τουρκίας.

Σήμερα, η Τουρκία είναι το ισχυρότερο κράτος της περιοχής και ένα από τα ισχυρότερα κράτη παγκοσμίως. Την ισχύ της (η Τουρκία) την απέδειξε ανατρέποντας την επίθεση (απόπειρα πραξικοπήματος) της 15 Ιουλίου 2016, μέσα σε λίγες ώρες.

Αυτή η επίθεση ήταν μια πολυεθνική επίθεση με σκοπό την κατάρρευση της Τουρκίας. Κατά τη διάρκεια εκείνων των λίγων ωρών, η Τουρκία ανέτρεψε αυτό το σχέδιο το οποίο δεν είχε σαν στόχο μόνο την Τουρκία, αλλά ολόκληρη την περιοχή.

Γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι όσο η Τουρκία παραμένει δυνατή και όρθια δεν μπορούν να διαμελισθούν το Ιράκ και η Συρία. Το γνωρίζουν αυτό και για αυτό το λόγο στοχοποιούν την Τουρκία.

Ο πόλεμος αυτός είναι ένας πόλεμος με σκοπό την αλλαγή των γεωγραφικών ορίων. Γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουμε τώρα θα καθορίσουν το μέλλον σε βάθος αιώνων. Γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουμε τώρα είναι ιστορικές αποφάσεις.

Η Τουρκία έκανε την εθνική υπέρβαση διεξάγοντας την επιχείρηση ¨ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ". Σπαταλήσαμε πολλά χρόνια ασχολούμενοι με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, μαχόμενοι με την τρομοκρατία, ενώ για θέματα όπως η Συρία και το Ιράκ, εμπιστευτήκαμε τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., παραμερίζοντας με αυτό τρόπο τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Όσο περισσότερο τους εμπιστευόμασταν, τόσο περισσότερο ο κλοιός γύρω από την Τουρκία έσφιγγε, οι γειτονικές μας χώρες διαμελίζονταν και χάναμε τους ανθρώπους μας, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας, διότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους (HΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε.).

Ξαφνικά κοιτάζοντας συνειδητοποιήσαμε ότι ο πόλεμος βρισκόταν μπροστά από τα σπίτια μας και είχαν ήδη ενεργοποιηθεί σχέδια για να έχει η Τουρκία την τύχη της Συρίας. Ήθελαν να μας γονατίσουν μπροστά στις τρομοκρατικές οργανώσεις και να μας οδηγήσουν σε πόλεμο με την Ρωσία και το Ιράν.

Εάν δεν είχαμε αποφασίσει την διεξαγωγή της επιχείρησης ¨ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ", η οποία θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και ένα χρόνο, δεν θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Ήθελαν να μας εγκλωβίσουν στην Ανατολία με σκοπό να εξαπολύσουν επίθεση κατά της Τουρκίας.

Για την ώρα έχουμε αναστείλει τα σχέδια τους νικώντας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και αποφεύγοντας την απομόνωση. Για να αποφύγουμε τελείως όμως τον κίνδυνο θα πρέπει να επεκταθούμε στην Συρία διεξάγοντας δύο ακόμα επιχειρήσεις, όπως αυτή στην πόλη Jarablus και μία επιχείρηση στο έδαφος του Ιράκ. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να διεξαχθούν επιχειρήσεις ξεκινώντας από το Afrin και το Τal Abyad με προορισμό το Τal Afar και την Μοσούλη, ενάντια σε αυτούς που προσπαθούν να μας κρατήσουν μακριά από το θέμα της Μοσούλης. Αυτό θα ακουστεί υπερβολικό για κάποιους ή σαν αφορμή έναρξης πολέμου, αλλά θα πρέπει να σκεφτούμε τα οφέλη από την επιτυχία αυτών των επιχειρήσεων, καθώς και το πιθανό κόστος για την Τουρκία εάν δεν το προσπαθήσει. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια ασπίδα προστασίας στην περιοχή.

Παρακολουθώ τις δηλώσεις του Προέδρου Ερντογάν προσπαθώντας να καταλάβω τι εννοεί και να αποκρυπτογραφήσω τα μηνύματα που στέλνει. Είναι η πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου που η Τουρκία τηρεί τέτοια στάση αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη της εθνικής της άμυνας και ασφάλειας, την οποία μέχρι τώρα είχε παραχωρήσει στους συμμάχους της. Στους συμμάχους της οι οποίοι ευθύνονται για την επίθεση της 15 Ιουλίου 2016. Και οι επιθέσεις θα συνεχιστούν όσο η Τουρκία δεν παραδίδεται.

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να μας εξαιρέσουν από την επιχείρηση στην Μοσούλη, διότι επιθυμούν να μας εκδιώξουν από την Συρία και το Ιράκ. Για να το πετύχουν αυτό μας κρατούν απασχολημένους με την τρομοκρατική οργάνωση του Gülen και το PKK. Για αυτό το λόγο η μάχη ενάντια σε FETÖ και PKK δεν είναι μόνο μια μάχη για την ανεξαρτησία αλλά μια μάχη ενάντια στην ανάμιξη εξωτερικών παραγόντων στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

Οι δύο πόλεις, η Μοσούλη και το Χαλέπι, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην μοίρα της περιοχής. Όποιος ελέγχει τις δύο αυτές πόλεις θα έχει σημαντικό ρόλο. Με κανένα τρόπο οι ξένες δυνάμεις δεν θα πρέπει να πάρουν τον έλεγχο αυτών των πόλεων.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους που είναι κυρίως τρομοκρατικές οργανώσεις, σχεδιάζουν ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι στην Μοσούλη.

Το θέμα δεν είναι πλέον το DAESH (ISIS). To DAESH έπαιξε τον ρόλο του και είναι ώρα να αποσυρθεί από την σκηνή. Μια πιθανή ανάμιξη σιϊτικών ομάδων, της Κυβέρνησης του Ιράκ και του PKK θα πυροδοτήσουν θρησκευτικές διαμάχες στην περιοχή της Μοσούλης.

Πιθανώς αυτός είναι και ο σκοπός των ξένων δυνάμεων, να πυροδοτήσουν θρησκευτικές διαμάχες με σκοπό την δημιουργία συγκρούσεων. Για αυτό το λόγο μάλλον επιθυμούν να κρατήσουν την Τουρκία εκτός. Η Τουρκία είναι η χώρα η οποία μπορεί να αποτρέψει τέτοιες διαμάχες και για αυτό πιθανόν θα αποτελέσει στόχο. Η πόλη Tal Afar είναι μια πόλη για την οποία η Τουρκία νιώθει υπεύθυνη και κάθε απειλή για την Tal Afar αποτελεί αιτία ανάμιξης (της Τουρκίας).

Υπό το πρίσμα του νέου εθνικού αμυντικού δόγματος, είμαστε υποχρεωμένοι να εισέλθουμε στα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ σε ικανό βάθος και από πολλαπλά σημεία. Αυτό δεν θα πρέπει να αναβληθεί για να διαφυλαχθεί η εδαφική ακεραιότητα των δύο αυτών χωρών και η άμυνα της Τουρκίας.

Επιπλέον, επιχειρήσεις όπως η «ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ» θα πρέπει να διεξαχθούν σε τουλάχιστον 3 ακόμα περιοχές. Για το λόγο αυτό οι επιθυμίες θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα και θα πρέπει να επέμβουμε στην Μοσούλη ακόμα και εάν δεν το θέλουν η Ουάσιγκτον, η Βαγδάτη και η Τεχεράνη. Αν η Τουρκία δεν το κάνει, κάθε περιοχή στην οποία δεν επεμβαίνουμε θα μετατραπεί σε περιοχή ορμητήριο για το έδαφος της Τουρκίας.

Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εγκαταστήσουμε μια ασπίδα προστασίας από την Μεσόγειο μέχρι τα σύνορα με το Ιράν. Αυτή είναι η μόνη στρατηγική που θα προστατέψει την Τουρκία και θα αποτρέψει τους σχεδιασμούς (των ξένων) για την περιοχή.

Μένοντας στην άμυνα είναι θανατηφόρο. Καμία χώρα στην περιοχή δεν θα πετύχει τηρώντας αμυντική στάση. Το διεθνές σύστημα, οι γεωγραφικές συνθήκες έχουν γίνει τόσο επιθετικές, ώστε κάθε χώρα η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές απειλές, θα διαμελισθεί.
Την παρούσα περίοδο, που οι επιθέσεις κατά της Τουρκίας έχουν αποκαλυφθεί, είναι καθήκον μας να μετακινήσουμε τις εστίες πολέμου μακριά από την χώρα μας. Δεν πρόκειται να παραμείνουμε στην Συρία και στο Ιράκ ως ξένη δύναμη, αλλά ως χώρα που μάχεται στο «σπίτι» της.

Αυτός είναι ο λόγος που ο άξονας Μοσούλη-Χαλέπι είναι ένας άξονας ασφαλείας για εμάς και για αυτό το λόγο η προετοιμασία μας θα πρέπει να γίνει υπό αυτή την προϋπόθεση.
Η κρίση και το χάος σήμερα στοχεύουν την Μέκκα στον Νότο και την Κων/πολη στον Βορρά σε συντομότερο χρόνο από όσο νομίζουμε. Αυτό είναι το μεγάλο σχέδιο».

Τι προκύπτει από το άρθρο:
Λαμβάνοντας υπόψη το υπόψη άρθρο καθώς και τις δηλώσεις που κάνει το τελευταίο διάστημα ο Τούρκος Πρόεδρος καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15 Ιουλίου αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία στον Ερντογάν για να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο που πάντα είχε στο μυαλό του για το ξεθεμελίωμα του μύθου του Κεμάλ Ατατούρκ και την υφαρπαγή της θέσης του.

Στην ουσία ο Τούρκος Πρόεδρος φέρνει στο προσκήνιο τον Misak –I Milli (Εθνικό όρκο), ο οποίος είναι το έγγραφο πολεμικής προπαρασκευής που εγκρίθηκε από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, την 28 Ιαν 1920. Ο Εθνικός Όρκος, που αποτελείται από 6 άρθρα, ανακοινώθηκε στην κοινή γνώμη την 17 Φεβ 1920 και περιλάμβανε τους όρους της ειρηνευτικής συμφωνίας που ήταν διατεθειμένη να υπογράψει η Τουρκία, με τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η Τουρκία ήταν με την πλευρά των ηττημένων. Τα άρθρα έχουν όπως παρακάτω:
  • Οι αραβικοί πληθυσμοί των περιοχών που κατέλαβαν τα ξένα κράτη με την υπογραφή της Ανακωχής του Μούδρου, θα αποφασίσουν για την τύχη τους μετά από ελεύθερη ψηφοφορία. Η ισλαμική-οθωμανική πλειοψηφία στις περιοχές που περιλαμβάνονται στην Ανακωχή, είναι μια ενότητα που δεν μπορεί να διαταραχτεί με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο.
  • Το Καρς, το Αρνταχάν και το Βατούμ, που μόλις έμειναν ελεύθερα, ενσωματώθηκαν στη μητέρα πατρίδα, αν χρειαστεί, θα καθορίσουν την τύχη τους με δημοψήφισμα.
  • Η νομική υπόσταση της Δυτικής Θράκης θα καθοριστεί με την ψήφο του λαού που θα δοθεί σε περιβάλλον ελευθερίας.
  • Η Κωνσταντινούπολη και η θάλασσα του Μαρμαρά θα κρατηθεί μακριά από κάθε απειλή, ενώ θα πρέπει να υπογραφεί συμφωνία μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών, για την ελεύθερη διέλευση των εμπορικών πλοίων από τα Στενά.
  • Τα νομικά δικαιώματα των μειονοτήτων, θα τεθούν υπό εγγύηση, στα πλαίσια των αρχών του Εθνικού Όρκου, κατ' αμοιβαιότητα των δικαιωμάτων μουσουλμάνων που ζουν στις γειτονικές χώρες.
  • Θα αναγνωριστεί η πλήρης πολιτική, δικονομική και οικονομική ανεξαρτησία της Τουρκίας και δεν θα γίνει κανείς περιορισμός στους τομείς αυτούς.
  • Όσον αφορά το χάρτη, που υπάρχει συνημμένος στον Εθνικό Όρκο, αυτός περιλαμβάνει τα νησιά του βορείου Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα, την Δυτική Θράκη, μέχρι το Νέστο ποταμό, την Κύπρο, την Αντιόχεια, το Χαλέπι, την Τζαραμπλούζ, την Ντερ αλ Ζορ, τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τη Σουλεϊμανγία.
Βέβαια η συνθήκη της Λωζάννης, την οποία συνυπέγραψαν οι Κεμάλ και Ινονού, δεν έχει σχέση με τα καθοριζόμενα στον Εθνικό Όρκο, καθόσον ο Κεμάλ Ατατούρκ κατανόησε, παρά τις εισηγήσεις των θερμοκέφαλων, ότι κάτι τέτοιο ήταν πέραν των δυνάμεων της Τουρκίας καθώς επίσης ότι θα ήταν καταστροφικό για την Τουρκία να μην τιμήσει την υπογραφή της στις υπόψη συνθήκες καθόσον θα αντιμετώπιζε την μήνιν των ισχυρών. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να θυμηθούμε τις δηλώσεις του A. Davutoğlu, o oποίος όντας ΥΠΕΞ είπε: «Κανένα από τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι φυσιολογικά. Σχεδόν όλα είναι πλασματικά. Βέβαια πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν και οι φυσικές συνέχειες. Έτσι είναι οι εποχές».

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα όπου ο Τούρκος Πρόεδρος αισθανόμενος ως απόλυτος άρχων και παντοδύναμος, εκμεταλλευόμενος πάντα την ανοχή αυτών που καθυβρίζει, να διεκδικήσει αυτό στο οποίο ορκίστηκαν εκείνοι που έκαναν τον «Απελευθερωτικό Πόλεμο» του 1920.

Πηγή Militaire.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η πολιτική του ΥΠΕΞ, η οποία διαρκεί δεκαετίες -με μικρές εκλάμψεις- να απαντούμε στις προκλήσεις των γειτόνων, και ιδιαιτέρως της Τουρκίας, με τόνο απολογητικό και με ανούσιες ανακοινώσεις, τις οποίες πετούν οι παραλήπτες στον κάλαθο των αχρήστων. Εκτός του ότι δεν εξυπηρετείται το συμφέρον της χώρας, ελλείπει και η αξιοπρεπής απάντηση που ήταν κάποτε στα χείλη των Ελλήνων. Αυτός που απολογείται αναγνωρίζει πως υπάρχει πρόβλημα.

Ως γνωστόν, απίστευτα προκλητικός εμφανίστηκε, για μία ακόμη φορά σε ό,τι αφορά τις τουρκικές διεκδικήσεις, ο πρόεδρος της Τουρκίας, ο οποίος με αφορμή την υπόθεση της Μουσούλης -απ’ όπου τον απέκλεισαν οι ΗΠΑ, μετά την απόφαση της ιρακινής κυβέρνησης να τον αντιμετωπίσει ενόπλως-, φαίνεται να αξιώνει, πέρα από τα νησιά του Αιγαίου, τη "Δυτική Θράκη", αλλά και τη Θεσσαλονίκη! Είπε ότι η Τουρκία φέρει ευθύνη (;) και απέναντι στα εκατοντάδες εκατομμύρια αδέλφια της στη γεωγραφική περιοχή με την οποία την συνδέουν ιστορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί, κάνοντας λόγο για "σύνορα της καρδιάς" του.

Από ανεπίτρεπτο λάθος του Αθηναϊκού Πρακτορείου μεταδόθηκε ότι ο Ερντογάν ζήτησε δημοψήφισμα για την Θράκη, και προκλήθηκε διπλωματικό επεισόδιο, ενώ πρόκειται για δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου.

Βέβαια, ίσως αγνοούν οι Τούρκοι -ή θέλουν να αγνοούν- ότι πέραν του γεγονότος της απελευθέρωσης της Θράκης από το ελληνικό Στρατό, υπήρξε και δημοψήφισμα τον Μάιο του 1919, όπου οι Τούρκοι εκλέκτορες, που αποτελούσαν την πλειοψηφία μεταξύ του πληθυσμού, αφού οι Βούλγαροι είχαν εκδιώξει τους Έλληνες από την περιοχή, ψήφισαν υπέρ της ενσωμάτωσης στην Ελλάδα, απορρίπτοντες τα άλλα προτεινόμενα σχέδια. Και εδώ, παρενθετικά να πω, ότι αμφιβάλλω αν γνωρίζουν οι Έλληνες, πλην ίσως ενίων Θρακιωτών, το όνομα του Χαρισίου Βαμβακά, χάρις στις προσπάθειες του οποίου προσεταιρίστηκε η Ελλάδα τις ψήφους των μουσουλμάνων.

Μάλιστα δε, ο Ελ. Βενιζέλος, την ίδια χρονιά είχε διορίσει τον Νίκο Καζαντζάκη, Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως, με αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων, και τον έστειλε στην Θράκη να βοηθήσει τον Βαμβακά στην αποστολή του. Ο Βαμβακάς όμως τον έστειλε πίσω στην Αθήνα, γράφοντας στον Βενιζέλο, κάπως υποτιμητικά, ότι "υπάλληλοι τινές" δεν μπορούν να τον βοηθήσουν, επειδή αγνοούν την ψυχολογία των μουσουλμάνων. Δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ εν εκτάσει, πάντως ο Βαμβακάς είχε δίκαιο σ’ αυτό. Άλλωστε ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ταγμένος να μεγαλουργήσει σε άλλον τομέα.

Θα πρέπει επίσης να θυμούνται οι Τούρκοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί, ότι με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ύστερα από την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η ανατολική Μακεδονία και η δυτική Θράκη από τη Βουλγαρία, ενώ με την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, ένα χρόνο αργότερα, προσαρτήθηκε η ανατολική Θράκη, με εξαίρεση την Κωνσταντινούπολη, και η περιοχή της Σμύρνης, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Όμως, αυτό που έγραψε ο τουρκικός Τύπος περί δημοψηφίσματος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρίσκεται στο μυαλό του Ερντογάν, και οιουδήποτε Τούρκου πολιτικού, ιδίως μετά την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία. Από την στιγμή που η Δύση -όπου την συμφέρει, και όχι στην Κριμαία- αναγνώρισε ότι μπορεί μια περιοχή να αποσχιστεί από την επικράτεια του κράτους στο οποίο ανήκει, αν οι κάτοικοί της με δημοψήφισμα το αποφασίσουν, τότε αναγνωρίζεται ως κράτος.

Αυτό έπραξαν οι Δυτικοί στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου, και δεν έπαψα να γράφω -ούτε θα πάψω- ότι θα αποτελέσει εθνικό έγκλημα αν η Ελλάδα αναγνωρίσει κρατική οντότητα στο Κοσσυφοπέδιο, επειδή θα το βρούμε μπροστά μας κάποια στιγμή στην Θράκη. Ακόμη και οι επαφές του Κοτζιά με υπουργούς του Κοσσυφοπεδίου, αποτελούν ανεπίτρεπτη ενέργεια.

Εν κατακλείδει, το ΥΠΕΞ, με τις ανούσιες ανακοινώσεις όχι μόνον δεν λύνει, αλλά απεναντίας δημιουργεί προβλήματα. Οφείλει να διακόψει αμέσως κάθε επίσημη επαφή με την Τουρκία, αποσύροντας ως πρώτο μέτρο τους Έλληνες από τις διάφορες ελληνοτουρκικές επιτροπές. Όπως επίσης, και καμιά συζήτηση δεν πρέπει να γίνει με την Τουρκία για το Κυπριακό. Και το σημαντικότερο, στις απαντήσεις προς τους Τούρκους πρέπει να γίνεται μνεία των αλησμόνητων πατρίδων, για να δοθεί απάντηση στον Ερντογάν, ποια είναι τα δικά μας "σύνορα της καρδιάς".

Μακεδών
Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Απόλυτος κυρίαρχος λοιπόν στο κόμμα του ο Α. Τσίπρας. Ποιο κόμμα; Αυτό που το έκοψε και το έραψε στα μέτρα του, τα μέτρα του ασίγαστου πάθους για εξουσία και του ασίγαστου πόθου να υπηρετήσει τα “αφεντικά” του πλανήτη, τα αφεντικά του. Και αυτό το πάθος, με συνέπεια να μετέχουν και στον ίδιο πόθο, το μοιράζεται το 95% των μετεχόντων στο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (του ποιου;) και τον έχρισε αυτοκράτορά του.

Και καλά να υπάρχει ένα τέτοιο πάθος για εξουσία, αν ο ηγέτης μπορεί ταυτόχρονα να είναι χρήσιμος στο λαό του. Αν τον ανεβάζει όλο και πιο ψηλά πολιτισμικά, συνειδησιακά, οικονομικά, οργανωτικά. Αν καλλιεργεί τη συνοχή και και την αλληλεγγύη των μελών της κοινωνίας στην οποία άρχει. Αν κυβερνά με δικαιοσύνη: δίκαιοι φόροι, δίκαιες (αξιοκρατικές) προσλήψεις σε όλες τις θέσεις και όλες τις βαθμίδες, δίκαιες αμοιβές.

Αν στόχος του είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες (εκπαιδευτικές και επαγγελματικές) για όλους, συνεχής μέριμνα ώστε η ψαλίδα ανάμεσα στο πιο χαμηλό και το πιο υψηλό εισόδημα συνεχώς να μειώνεται, υψηλές και ίσες παροχές πρόνοιας για όλους.
Αν έχει σθένος στην υπεράσπιση της τιμής, της αξιοπρέπειας, της ευημερίας και της κοινωνικής ειρήνης του λαού που κυβερνά έναντι κάθε ξένης επιβουλής ή αξίωσης για παράδοση των κεκτημένων του λαού και της εθνικής κυριαρχίας “με ή άνευ” όρων.

Ποιο, όμως, από αυτά τα χαρακτηριστικά ενός ηγέτη που πασχίζει για το λαό του έχει ο Τσίπρας; Όχι μόνον δεν έχει κανένα, αλλά το λυπηρό, δυσάρεστο και άκρως επικίνδυνο για όλους μας, όλο τον ελληνικό λαό που δεν είναι γραμμένος στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι εμφανίζει τα ακριβώς αντίθετα.

Ενδοτική συμπεριφορά σε κάθε ξένη επιθετικότητα, σε τέτοιο σημείο ενδοτισμού που να μπορεί να ταυτιστεί με εθνική προδοσία. Ποιον πολίτη προστάτεψε, ποια τάξη πολιτών; τους συνταξιούχους, τους μισθωτούς, τους μηχανικούς, τους δικηγόρους, τους γιατρούς , τους φαρμακοποιούς, τους οικοδόμους, τους αγρότες; μήπως τη ραχοκοκκαλιά της Ελλάδος τη μικρομεσαία τάξη; (αυτήν την αφάνισε). Ποια τάξη τελικά προστάτεψε; Μόνον την τάξη που καταγράφεται στη λίστα lagarde και άλλες παρόμοιες λίστες. Και την τάξη που αντιπροσωπεύεται από το μεγάλο Γερμανικό κεφάλαιο! Μοναδικό του μέλημα να απομυζά οικονομικά τον ελληνικό λαό μέχρις τελικής του πτώσεως, ώστε οι τοκογλύφοι της γης να πίνουν “εις υγείαν” του.

Και ο “κύριος” αυτός, που τον έχρισαν οι δικοί του αυτοκράτορα, έχει μονίμως ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση ύφος που μοιάζει να μας δηλώνει: “Εδώ σας έχω Έλληνες, στη χούφτα μου, και ό,τι θέλω σας κάνω. Ξεπουλάω την Πατρίδα σας, διαλύω την Παιδεία σας, έχω καλοδεχτεί μύριους ισλαμιστές να διαλύσουν τη συνοχή σας, την ίδια την ύπαρξή σας, σας αφαιρώ κάθε οικονομική ανάσα μέχρι να τα τινάξετε ώστε να δώσω ολόκληρη τη χώρα σας στους διεθνείς μου φίλους και υποστηρικτές μου. Η ανθρωπότητα που “φτιάχνουμε” όλοι μαζί δε χρειάζεται Έλληνες. Κανένα Φως να τη φωτίζει, μόνον σκοτάδι”.

Ένας αυτοκράτορας ξένο σώμα για τον ελληνικό λαό. Όπως και όλοι οι προηγούμενοι. Όπως και όλοι οι επόμενοι, αν δεν αποφασίσουμε όλοι μαζί, όσοι δεν είμαστε ενταγμένοι στο ανθελληνικό οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο, να αντιδράσουμε στον προγραμματισμένο αφανισμό μας. Ένας αυτοκράτορας με τόση αξία στη συνείδηση του ελληνικού λαού -αυτού του μέρους που έχει συνείδηση- όση έχει ένα παρτάλι που ετοιμάζεται να το πετάξει στα σκουπίδια. Η συριζαίικη κλίκα επέλεξε στο συνέδριο να πάει κόντρα στην κοινωνία. Έχρισαν αυτοκράτορα αυτόν που για την κοινωνία είναι πλέον ένα παρτάλι. Και τον έχρισαν επειδή έχει αποδειχτεί μεγάλος καταφερζής στην πολιτική αναρρίχηση και αυτό τους φτάνει. Την εξουσία θέλουν και ας καεί όλη η Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες.

Ας ανατραπούν όλες, μα όλες, οι υποσχέσεις τους προς τον ελληνικό λαό. Ας ανατραπεί η συμπαγής βούληση του 62% του ελληνικού λαού να απορριφθούν οι όροι Γιουνκέρ, ας πουληθούν τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, ο εναέριος χώρος ,το νερό, η ΔΕΗ, η δημόσια υγεία... Σε λίγο ίσως πουληθεί (υπογείως έχει πουληθεί) και η δημόσια εκπαίδευση και ίσως παραδοθεί, μετά από έναν “προσχεδιασμένα” άνισο πόλεμο, η μισή πατρίδα μας σε νεο-οθωμανούς κατακτητές. Παρέδωσαν στον αυτοκράτορα ακόμα και τη βούλησή τους, όπως ακριβώς και οι 152 της Βουλής, όταν αμφισβήτησε την ικανότητά τους να αποφασίζουν σωστά όταν, (σε κάποια ελάχιστα), τους δίνεται η ευκαιρία να αποφασίσουν αυτόβουλα.

Ένας φιλόσοφος μου έλεγε κάποτε ότι πρέπει να ασκηθούμε να διακρίνουμε το “σήμα” από το “θόρυβο”. Και το σήμα που εξέπεμψε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έχει εκπέσει σε ένα κόμμα πλήρως υποταγμένο στον αρχηγό του και αυτός είναι βέβαια υποταγμένος στο διεθνές Κεφάλαιο. Η Αριστοτελική λογική βγάζει το συμπέρασμα ότι ολόκληρο το κόμμα αυτό είναι υποταγμένο στο διεθνές Κεφάλαιο. Τα υπόλοιπα, τα εσωκομματικά του συνεδρίου συνιστούν, απλώς, “θόρυβο” και δεν ενδιαφέρουν κανένα νοήμονα Έλληνα.

Φυσικά, επειδή γνωρίζει ο Τσίπρας ότι δεν μπορεί να το παίζει πια “αριστερά”, καβάλησε αυτοκρατορικό καλάμι και οδεύει προς τη σοσιαλδημοκρατία. Και ιδού στο συνέδριο “διακεκριμένα” άτομα της φημισμένης αυτής διεθνούς απάτης. (Εδώ, δεν μπορεί να μη σκεφτεί κάποιος “Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι”!) Ποιον κοροϊδεύει άραγε, ή μάλλον ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει -ίδιον του κάθε πολιτικού τακτικισμού του; Γιατί ο ελληνικός λαός τα περί σοσιαλδημοκρατίας, και άλλα ηχηρά παρόμοια, “τα ακούει σαν το βερεσέ” που ζητάει από το φούρναρη της γειτονιάς του, για να μπορέσουν να χορτάσουν με λίγο πάρα πάνω ψωμάκι τα πεινασμένα παιδιά του.

Να πει κανείς στους υπόδουλους εραστές της εξουσίας “ντροπή σας!”, χάνει τα λόγια του. Έχει εκμηδενιστεί μέσα τους, αν ποτέ είχαν, κάθε φιλότιμο -μηδενιστές με τα όλα τους! Αλλά τί λέω; Το φιλότιμο είναι ίδιον των αληθινών Ελλήνων. Και τούτους εδώ, που έλκουν την καταγωγή τους από τον “διεθνιστικό” αχταρμά, δηλαδή το Εθνικό Μηδέν, δεν τους πρέπει να τους θεωρούμε Έλληνες.

Όμως ο λαός πρέπει να τους θυμάται, έναν- έναν, όσους έχρισαν αυτοκράτορα ένα παρτάλι. Και όταν το παρτάλι πάρει από το χέρι, το τιμωρό και δίκαιο χέρι, του λαού την άγουσα για τα σκουπίδια, να τους πετάξει και αυτούς όλους στο σκουπιδοντενεκέ της Ιστορίας, αφού πρώτα πάρουν εκδίκηση -διεκδίκηση!- τα όνειρα και η ζωή που του έκλεψαν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι δυνατόν το υπουργείο Εξωτερικών να ακολουθεί μία δημοσιογραφική ανταπόκριση που αποδεικνύεται ψευδής; Και αν το ΑΠΕ απέλυσε τον συντάκτη του, το υπουργείο Εξωτερικών τι σκοπεύει να κάνει;

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Eντάξει, αυτό θα μπορούσε να συμβεί και στο καλύτερο πρακτορείο του κόσμου -για την ακρίβεια όλα τα πρακτορεία του κόσμου έχουν να διηγηθούν μία αντίστοιχη κακή στιγμή. Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων απέλυσε τον ανταποκριτή του στην Κωνσταντινούπολη επειδή απέδωσε στον πρόεδρο της Τουρκίας δηλώσεις που δεν έκανε ποτέ, μεταδίδοντας στην Αθήνα σπινθήρα που θα πυροδοτούσε ένταση στα ελληνοτουρκικά.

Ο Ερντογάν έγινε trending topic στο twitter. Τα κόμματα έβγαλαν ανακοινώσεις, τα δε στελέχη τους έστειλαν tweets, λίγο έλειψε να αρχίσουν να παίζουν δημοτικά στα ραδιόφωνα. Ομως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Το ΑΠΕ έκανε λάθος στη μετάφραση. Ναι, το ΑΠΕ που είχε ρεπορτάζ για τον ψυχικό κόσμο του Αλέξη Τσίπρα όταν πήγε στο χωριό του. Ναι, το ΑΠΕ που κατάφερε και έκανε νυχτερινό υπερατλαντικό ρεπορτάζ, διαβάζοντας από την Αθήνα τις εκθέσεις που έκανε η Αστυνομία της Νέας Υόρκης για το σκάνδαλο της περούκας. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, πήγε να μας βγάλει στους δρόμους με τα τσαρούχια.

Για όσους δεν παρακολούθησαν την υπόθεση, τα πράγματα κύλησαν ως εξής: Το Αθηναϊκό Πρακτορείο διένειμε στους συνδρομητές του είδηση, σύμφωνα με την οποία, ο πρόεδρος της Τουρκίας έθεσε θέμα δημοψηφίσματος στη Δυτική Θράκη, προκειμένου ο τοπικός πληθυσμός να αποφασίσει αν επιθυμεί η περιοχή του να ανήκει στην Τουρκία ή στην Ελλάδα. Υπήρχε περίπτωση να πει κάτι τέτοιο ο Ερντογάν; Μόνο αν γύριζε στο 1920, όταν γινόταν και η σχετική κουβέντα στην Τουρκία. Αντε και γινόταν τώρα δημοψήφισμα στη Δυτική Θράκη. Υπήρχε περίπτωση να δώσει το αποτέλεσμα που θα ήθελε ο Ερντογάν; Ανοησίες. Ο Ερντογάν δεν είπε τίποτα για δημοψήφισμα. Ο τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την αποστολή στρατευμάτων στη Μοσούλη. Και θέλει να θυμίσει τον ψυχολογικό δεσμό που διατηρούν οι Τούρκοι με τόπους που κάποτε ήταν τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Ετσι έγινε η αναφορά στη Θεσσαλονίκη, «που δεν τη ξεχωρίζουμε από τη Αδριανούπολη», έτσι και στην Κύπρο και στη Λιβύη. Μάλιστα, για να μην υπάρξει θέμα, ο Ερντογάν έσπευσε να πει ότι η Τουρκία δεν αμφισβητεί τα φυσικά σύνορα, ασχέτως αν η καρδιά πηγαίνει πιο πέρα. (Διαβάστε εδώ στα αγγλικά τις δηλώσεις Ερντογάν) Εντάξει. Ομως που το βρήκε το δημοψήφισμα το ΑΠΕ;

Ας μη σκεφτούμε καν το ενδεχόμενο να έπεσε θύμα ακραίων κύκλων που έχουν ως σκοπό να δημιουργήσουν ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες. Και ας δεχθούμε ότι ο συνάδελφος από την Πόλη, για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, τα έμπλεξε, διαβάζοντας το άρθρο της «Σαμπάχ», στο οποίο, πράγματι, γίνεται αναφορά στο αίτημα του 1920 για δημοψήφισμα στη Δυτική Θράκη.
Στο υπουργείο Εξωτερικών, τι ακριβώς κάνουν;
Διότι, εντάξει, διάβασαν την ανταπόκριση του ΑΠΕ. Δεν μπορούσαν, πριν βγάλουν ανακοίνωση, να κάνουν ένα-δύο τηλεφωνήματα στην Άγκυρα και να μιλήσουν με τους διπλωμάτες μας εκεί;
Είναι δυνατόν η εξωτερική πολιτική να ακολουθεί δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις, χωρίς καν να προηγείται ένας έλεγχος των πηγών;
Είναι ερασιτέχνες ή αδιάφοροι;
Πριν από λίγες μέρες είχαμε τα τραγελαφικά με τα αγγλικά του google tranlate και τους αχυρώνες.
Τώρα «μούφες» ενσωματώνονται στα διπλωματικά αντανακλαστικά μας.
Στο ΑΠΕ έγινε μία απόλυση. Στο ΥΠΕΞ, όλα καλά;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι δανειστές αρχικά ήταν θρασείς αλλά με την πάροδο του χρόνου αποθρασύνονται. Ενα από τα αίτια είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν βρει «αντίπαλο» ή έστω συνομιλητή που να είχε τη δυνατότητα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Γι' αυτό κι εκείνοι ζητούν από τις κυβερνήσεις μας να θεσμοθετούν σε βάρος των πολλών αφόρητα φορολογικά βάρη και εγκληματικές αβαρίες σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικό κράτος.

Το τελευταίο κρούσμα αυτής της συμπεριφοράς περιγράψαμε, η οποία είχε στο πρωτοσέλιδο άρθρο της τα ακόλουθα εφιαλτικά: «Ζήστε με 400 ευρώ. Υποκατώτατο μισθό χωρίς τριετίες και επιδόματα ζητούν οι δανειστές. Συμβάσεις, ομαδικές απολύσεις και προκήρυξη απεργιών στην ατζέντα που πετάει φωτιές».

Κι εκεί που πολλοί υπέθεταν ότι ο υποβιβασμός του τρόπου ζωής στην πατρίδα μας θα λάμβανε τέλος (διότι «δεν γίνεται να πάνε χειρότερα τα πράγματα»), διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι οι «εταίροι» μας υποδεικνύουν ακόμα περισσότερα σκαλοπάτια που επιθυμούν να κατέβει η κοινωνία μας. Η εφημερίδα μας έγραψε σχετικά με τον νεολογισμό του... υποκατώτατου μισθού: «Οι θεσμοί ζητούν οι κατώτατες αποδοχές στον ιδιωτικό τομέα να συνεχίσουν να καθορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι από τους κοινωνικούς εταίρους.

Επίσης, θέλουν να καταργηθούν οι τριετίες και τα επιδόματα, που προστίθενται στον κατώτατο μισθό, επιδιώκοντας έτσι ακόμα μια έμμεση περικοπή. [...] Ξεχωριστό αντικείμενο διαπραγμάτευσης αναμένεται να αποτελέσει ο υποκατώτατος μισθός που πρότεινε η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, που, αν εφαρμοστεί, θα δημιουργήσει ξανά διαφορετικές κατηγορίες εργαζομένων. Πάντως, φαίνεται ότι ο κατώτατος μισθός για τους νέους (511 ευρώ μεικτά) θα μειωθεί αισθητά».

Το μισθολογικό επίπεδο των Ελλήνων έχει αρχίσει και πλησιάζει επικίνδυνα το κινεζικό - χωρίς, όμως, το κόστος ζωής να είναι τόσο χαμηλό όσο στην ασιατική υπερδύναμη. Οι πιστωτές δείχνουν ότι απαιτούν να πληρωνόμαστε τα ελάχιστα πληρώνοντας τα μέγιστα. Με λίγα λόγια, ωθούν τους Ελληνες να μεταναστεύσουν ακόμα κι αν δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη εξειδίκευση. Αδειάζουν τον τόπο μας από τους νόμιμους κατοίκους του!

Περνάμε μια κατάμαυρη περίοδο.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο θεωρούμενος ως «δαίμονας» της Ελλάδας την έσωσε το καλοκαίρι του 2015 απo το Grexit, αν και το επίδίωκε. Ταυτόχρονα έσωσε τον Αλεξη Τσίπρα κρατώντας τον στην κυβέρνηση. Μάλλον αποκλείεται να το ξανακάνει...

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Ο Βόλφανγκ Σόιμπλε είναι ο τέλειος δαίμονας για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Όμως, το καλοκαίρι του 2015 ήταν αυτός που απέτρεψε το Grexit, αν και το επιθυμούσε. Για δε τον Αλέξη Τσίπρα και τον μισό ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ευεργέτης που πρέπει να ευγνωμονούν, γιατί ήταν αυτός που τους κράτησε στην κυβέρνηση.
Μπορεί ο ισχυρισμός αυτός να φαίνεται παράδοξος, αλλά δεν είναι. Και δεν προβάλλεται για πρώτη φορά σήμερα. Τον Ιούλιο του 2015, μόλις η Ελλάδα είχε αφήσει πίσω της την έξοδο από το ευρώ μαζί με τον ανερμάτιστο, επικίνδυνο, κοστοβόρο και, παρόλα αυτά, θρασύτατο Γιάννη Βαρουφάκη (εδώ), υποστήριξα ότι ο Σόιμπλε:

Πρώτον, πέταξε πάνω στο τραπέζι το σχέδιό του για έξοδο της Ελλάδα λίγο πριν από την (τότε) κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup, αναστατώνοντας τη μισή Ευρώπη, δηλαδή αυτήν που δεν ήθελε το Grexit.

Δεύτερον, άνοιξε τα μάτια, έστω την ύστατη στιγμή, του Τσίπρα, τον απέσπασε από τον κόσμο των φαντασιώσεων και τον έκανε να καταλάβει με ποιους παλαβούς (δικούς του) είχε μπλέξει. Και με τη συνδρομή του Ολάντ κατάλαβε τι θα πάθαινε η χώρα και ο ίδιος, αν δεν υποχωρούσε.
Όλα αυτά τότε (εδώ). Σήμερα το παραδέχεται, ανοιχτά πλέον, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, λέγοντας επί λέξει στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν ήταν και δεν είναι ένα προοδευτικό σχέδιο, δεν ήταν αριστερό σχέδιο. Ηταν το σχέδιο του Σόιμπλε».

Ερχόμαστε τώρα στα σημερινά. Ο Σόιμπλε είναι ο μόνος που μπορεί να (ξανα)σώσει τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Ουδείς άλλος.

Στο μέγαρο Μαξίμου έχουν αναγάγει σε πρόβλημα ζωής και θανάτου (και δικής τους πολιτικής επιβίωσης) τη ρύθμιση του χρέους. Για την οποία, όμως, η κυβέρνηση της Γερμανίας και προσωπικά ο Σόιμπλε δεν φαίνονται διατεθειμένοι να κάνουν κάτι πριν από τις εκλογές που έχουν (Σεπτέμβριος 2017).
Όμως, ο Τσίπρας και οι συν αυτώ φαίνεται ότι πιστεύουν (ή έτσι δείχνουν) στο «καλό σενάριο», το οποίο συντίθεται από τους εξής παράγοντες:

1. Την υποστήριξη του Γιούνκερ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Είναι σημαντική μεν, αλλά όχι καθοριστική, διότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Γιούρογκρουπ, όπου κυριαρχεί ο Σόιμπλε.

2. Την υποστήριξη του Ολάντ, ο οποίος, όμως έχει πολλούς δικούς του εσωτερικούς μπελάδες και ουσιαστικά είναι υπό αποχώρηση.

3. Την υποστήριξη, πάνω απ’ όλα, των Αμερικανών. Θα έλεγε κανείς ότι σ’ αυτήν ο Τσίπρας παίζει τα ρέστα του και ήδη διοχετεύονται πληροφορίες ακόμα και για επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα, απ’ όπου θα υποστηρίξει το αίτημα για ρύθμιση του χρέους. Θα πρόκειται, ασφαλώς, για σημαντική υποστήριξη. Όμως, δεν θα έχει ουσιαστική επίδραση στις προσπάθειες για ικανοποίηση του ελληνικού αιτήματος, αν προηγουμένως ο Ομπάμα δεν έχει πείσει την Ανγκελα Μέρκελ κι εκείνη με τη σειρά της τον Σόιμπλε ότι η ρύθμιση του χρέους πρέπει να γίνει τώρα και όχι το 2018, όπως λέει μέχρι τώρα ο επίμονος Γερμανός.

Και για να μην υπάρχουν (νέες) αυταπάτες, θυμίζουμε ότι, στα έξι χρόνια της κρίσης, οι Αμερικανοί και προσωπικά ο Ομπάμα έχουν υποστηρίξει τα ελληνικά αιτήματα με όλες τις κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα). Όμως, η υποστήριξη αυτή δεν ήταν αρκετή, γιατί προσέκρουε στα λεφτά. Ετσι, στο τέλος κέρδιζε πάντα ο Σόιμπλε.

Μπορεί να αλλάξει αυτό το δεδομένο; Υπό μια προϋπόθεση. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε να αγνοήσουν το εσωτερικό πολιτικό κόστος και να κάνουν στον Τσίπρα το μεγάλο δώρο της ρύθμισης του χρέους τώρα. Θα ήταν ευχής έργον για τη χώρα και φιλί ζωής για την υπό διαρκή κατάρρευση κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Διαφορετικά, θα μπούμε σε νέες περιπέτειες.

Κατά τα φαινόμενα, τέτοια διάθεση δεν φαίνεται να έχουν στο Βερολίνο. Στην Αθήνα το γνωρίζουν, δεν έχουν πλέον αυταπάτες. Όμως, συμβαίνουν δύο τινά. Πρώτον, ελπίζουν ότι η άρνηση του Σόιμπλε θα παρακαμφθεί με την υποστήριξη του ελληνικού αιτήματος από άλλους και κυρίως από τους Αμερικανούς. Δεύτερον, αν η προσπάθεια αποτύχει, ο Τσίπρας θα βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδο και τότε θα κάνει το απονεννοημένο διάβημα. Θα προσπαθήσει να κάνει «ηρωϊκή» έξοδο με πρόωρες εκλογές, κατά το πρότυπο του Κώστα Καραμανλή το 2009. Είναι η μοναδική περίπτωση που θα υποχρεωθεί ο Τσίπρας να εγκαταλείψει πρόωρα την εξουσία.
Μόνο που στην περίπτωση τέτοιων «ηρωϊσμών», ισχύει αυτό που έχει γράψει ο αμερικανός συγγραφέας Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ: «Δείξε μου έναν ήρωα και θα σου γράψω μια τραγωδία».

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη 

«Τα επιχειρήματά σας, έχουν λογική, αλλά είναι η δική σας λογική, όχι η λογική της κυβέρνησης», μας είπε κυβερνητικό στέλεχος για το χθεσινό μας ρεπορτάζ, κατά το οποίο αναρωτιόμασταν, εάν θα οδηγηθούμε σε εκλογές, στην περίπτωση που αποτύχουν οι κυβερνητικές στοχεύσεις στο καυτό επόμενο τρίμηνο - όπως το προσδιόρισε ο πρωθυπουργός.

Το εν λόγω στέλεχος είναι μεν σποραδικός συνομιλητής του πρωθυπουργού, αλλά και αποδεδειγμένα ακριβής γνώστης των πρωθυπουργικών προθέσεων και του κλίματος του Μαξίμου.  

Στην παρατηρήσεις μας:
α) επικαλούμενοι και την δήλωση του Γιάννη Στουρνάρα (Αν το χρέος δεν κριθεί βιώσιμο η έξοδος μας στις αγορές το 18 δεν θα είναι εφικτή) και
β)  αν δεν πάρει κάποια διευθέτηση του, δεν θα έχει πλέον κάποιο σενάριο ελπίδας να προσφέρει στο λαό, αφού θα κλείσουν και οι πόρτες της ποσοτικής χαλάρωσης και άρα θα βρεθούμε σε αδιέξοδο, η απάντηση ήταν αρκούντως αρειμάνια, έως κυνική: «Κάποια στιγμή, έστω και μετά τις γερμανικές εκλογές το χρέος θα το πάρουμε».

Φυσικά η ένστασή μας επεκτάθηκε και στην προοπτική υπογραφής τέταρτου μνημονίου, το οποίο έχει αρχίσει στην Ευρώπη να θεωρείται ως η πλέον πιθανή εξέλιξη, αφού η οικονομία καθεύδει. Η απάντηση και εδώ ήταν… «αποφασιστική»: «Τέταρτο μνημόνιο δεν θα υπάρξει. Φέτος, δε χρειάζεται, η οικονομία πάει σφαίρα (!), αλλά στη  ανάγκη, αν χρειαστεί μελλοντικά, το 18 ή το 19, θα ενεργοποιηθεί ο κόφτης»!

Δεν εγκαταλείπουν την εξουσία! 

Η στήλη θεωρεί δεδομένο ότι αυτές είναι σκέψεις και οι προγραμματισμοί του πρωθυπουργού.

Δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει την εξουσία όποια αποτυχία και αν εισπράξει, ως απάντηση στους λεονταρισμούς του «απαιτούμε» διευθέτηση του χρέους και τις στεντόρειες προειδοποιήσεις του «αρνήσεις των δανειστών δεν θα γίνουν  δεκτές».

Ο πρωθυπουργός και το κυβερνητικό επιτελείο, ήρθαν για να μείνουν. Δεν άπτεται της πολιτικής ηθικής, αλλά μάλλον  θα μείνουν με όποιο τίμημα - εκτός φυσικά αν συμβεί  κάποιο  απροσδιόριστο προς το παρόν γεγονός, κάποιο «ατύχημα». Πάντως, όπως προείπαμε, ακόμη και η ενδεχόμενη ενεργοποίηση του «κόφτη» δεν θα θεωρηθεί ατύχημα, θα ερμηνευτεί ως λογικό γεγονός, μέσα στη φυσική ροή των πραγμάτων, καθώς οι δανειστές «θα θέλουν να στραγγαλίσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, για να αποτελέσει αυτό ευρωπαϊκό παράδειγμα σε άλλες χώρες» (το επιχείρημα είναι επίσης στελέχους της κυβέρνησης).

Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι το κόμμα τους δεν έχει κοινωνική βάση πέραν του 3%. Αυτά τα περί «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ» που «πρέπει να αντιστοιχηθεί με τον οργανωμένο» , είναι αντιγραφές –καρικατούρες από το ΠΑΣΟΚ. Το πρώην μεγάλο κόμμα, ούτως ή άλλως, έχει κοινωνικό σώμα, έχει θύλακες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο ευρύτερο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόλις προχθές θριάμβευσε στο συνέδριο της ΓΣΕΒΕΕ, ερχόμενο πρώτο, και με αυξημένη δύναμη (50,70% έναντι 48,04% το 2013), ενώ η κυβερνητική παράταξη υποχώρησε (15,02% από το 17,9%).

Γνωρίζουν επίσης ότι εάν πάνε σε εκλογές, θα χάσουν την κυβέρνηση, και θα τη χάσουν ως αποτυχημένοι. Όσοι τώρα τους πλησιάζουν και τους προσφέρουν τις υπηρεσίες και την - επί όποιου είδους αμοιβή - ψήφο τους, θα φύγουν για άλλα ψηφοδέλτια. Προσπαθούν αλλά ακόμη δεν έχουν προλάβει να δημιουργήσουν τους δικούς τους αρμούς στον κρατικό μηχανισμό, και για αυτό χρειάζονται  χρόνο. Και αυτόν το χρόνο θα τον διεκδικήσουν.

Τα «απόνερα» του Συνεδρίου

Κατά τα άλλα, όσον αφορά στα «απόνερα» του συνεδρίου, θεωρούν - το αυτονόητο βέβαια - ότι ο κ. Τσίπρας κατήγαγε νίκην  μεγάλη, τόσο με την επανάληψη της ψηφοφορίας στην οποία υποχρέωσε το συνεδριακό σώμα, για την ποσόστωση των βουλευτών, όσο και στο ποσοστό -εποχών… ανατολικού μπλοκ- που έλαβε. Επίσης, αντιτάσσονται στις «δημοσιογραφικές ερμηνείες» ότι το Μαξίμου έλαβε κάποιο μήνυμα, θεωρούν ότι «δεν υπήρξε κανένα μήνυμα» για την πρωτιά υπουργών με αριστερή φρασεολογία και συμπεριφορά (Φίλης –Σκουρλέτης), ενώ ερμηνεύουν την πρωτιά στις ψήφους που είχε ο κ. Τσακαλώτος, ως στήριξη των συνέδρων στο πρόσωπο του βασικού διαπραγματευτή, αλλά και στο πρόσωπο του πρωθυπουργού που τον έχει ορίσει στη θέση.

Απομένει ο ανασχηματισμός, αλλά ούτως ή  άλλως, θα αρχίσει  να μετράει ο χρόνος αφού διευθετηθούν τα κομματικά. Το Σαββατοκύριακο αναμένεται να εκλεγεί νέα Πολιτική Γραμματεία και νέος Γραμματέας του κόμματος. Οι μετοχές του νυν, Πάνου Ρήγα, είναι ανεβασμένες, μετά την εξαιρετική θέση που κατέλαβε στην ψηφοφορία (δέκατος). Ως ετέρου υποψηφίου ακούγεται το όνομα του μέλους της Πολιτικής Γραμματείας Νίκου Σκορίνη. Η τάση των προεδρικών είναι μοιρασμένη μεταξύ των δύο, αλλά δεν υπάρχει κάποια μεγάλη διαμάχη επ’ αυτού.

Πηγή Liberal

Σχόλιο ιστολογίου: Ευτυχώς, για την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όλα αυτά και πολλά περισσότερα, δεν πρόκειται καν να συζητηθούν, αφού έχουν υπερκαλυφθεί (επικοινωνιακά) μετά από τη "λάθος" μετάφραση του ΑΠΕ για τις δηλώσεις Ερντογάν και την "γκάφα" του ΥΠΕΞ που έτρεξε να εκδόσει ανακοίνωση για την "λάθος μετάφραση"... Είτε ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολύ τυχερός είτε η κρατική (και παρακρατική) μηχανή υποστήριξης της κυβέρνησής του χρησιμοποιεί manaul διαχείρισης ειδικών περιπτώσεων... Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι διαφορές ανάμεσα στον Τσίπρα και στον Ερντογάν είναι σχεδόν μηδενικές, αφού οι ταυτίσεις τους ξεκινούν από τους πολιτικούς τους αντιπάλους (ο ένας τους βαφτίζει "τρομοκράτες" και ο άλλος "ακροδεξιούς φασίστες"), συνεχίζουν με το κλείσιμο των ΜΜΕ (ο Ερντογάν συλλαμβάνει και δημοσιογράφους δίνοντας ιδέες στον Αλέξη Τσίπρα) και τελειώνουν σε μία τεράστια αντίθεση που οδηγεί στο ίδιο επί της ουσίας καταστροφικό αποτέλεσμα, αφού ο Ερντογάν θέλει μια μεγάλη Τουρκία και ο Αλέξης ένα μεγάλο κομματικό κράτος (και στις δύο περιπτώσεις η αποτυχία είναι δεδομένη αφού ο πραγματικός "έλεγχος" βρίσκεται εκτός των γραφείων τους). Παρ' όλα αυτά, κάποιοι δεν θεωρούν απίθανη την μελλοντική επικοινωνία των δύο "ηγετών", με αλληλογραφία από τα κελιά τους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Ζιαμπάρας

Αντισταθείτε, στα γαλάζια μάτια της Κοσιώνη που σας λένε: πως οι Συριζαίοι και οι Ολυμπιακοί κατέστρεψαν την Ελλάδα και το ποδόσφαιρο αντίστοιχα. Στον Ράμφο: που σας λέει ότι οι ψυχές των Συριζαίων είναι σκουπιδότοποι — προφανώς των Κουμπάρων είναι κήποι ανθηροί. Στο 101% των Ελλαδικών ΜΜΕ (95% διεθνώς): που σας πείθουν ότι ξέρετε πως ο Τραμπ είναι
«ρατσιστής» και «σεξιστής» — χωρίς να έχετε ακούσει ποτέ αντίλογο. Αντισταθείτε, σε εμένα· μπορεί να είμαι έμμισθο τρολ.

Αντισταθείτε, στην ισοπέδωση των φυλών: η φυλετική αχρωματοψία οδηγεί στην απαγόρευση της ιστορίας. Στην ισοπέδωση των φύλων: ο άνθρωπος είναι ιεραρχικό ζώο, η μια ιεραρχία θα αντικατασταθεί βίαια από μια άλλη. Στον γκεησμό: φιλελεύθερος είναι αυτός που υποστήριξε την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας — όχι την διάδοσή της ή το τρίτο φύλο.

Αντισταθείτε, την εξίσωση των πολιτισμών: του Αφρικανικού Ταμ-Ταμ με τον Τσιτσάνη — και του Τσιτσάνη με τον Μότσαρντ. Στο Ισλάμ: η μαντίλα δεν είναι ιδιαιτερότητα, αλλά πολιτισμική αντίσταση και άρνηση — δεν είναι Αλβανοί που έπαιρναν ελληνικά ονόματα. Αντισταθείτε, στον Μπρατ-Τζολί «ανθρωπισμό» των «αλληλέγγυων» — είναι η «προοδευτική» αγιοβασιλιάτικη φιλανθρωπία. Στην πολιτική ορθότητα: περιορίζει την σκέψη σας μέσω της γλώσσας σας. Αντισταθείτε, στο να μισήσετε: αυτούς που δεν αντέχετε να βλέπετε να αντιστέκονται σε αυτό που σας συνθλίβει.

Η μάχη για τα περισσότερα από αυτά δίνεται τώρα στις Αμερικανικές εκλογές (ναι, και για τα Ελλαδικά ιδιωτικά ΜΜΕ, είναι Αμερικάνικα αντίγραφα). Πολλοί παρεξηγούν αυτούς που υποστηρίζουν Τραμπ. Δεν έχουν καταλάβει την χυδαιότητα στην οποία ζουν. Σήμερα, η εικόνα ενός πολιτικού φτιάχνεται από τα ΜΜΕ. Αυτό το καταλαβαίνουν καλύτερα οι Συριζαίοι και οι Ολυμπιακοί όταν ακούνε στις ειδήσεις του ΣΚΑΪ πως ευθύνονται για την καταστροφή της Ελλάδας και του ποδοσφαίρου αντίστοιχα. Έτσι λειτουργούν πλέον διεθνώς τα ΜΜΕ, λόγω της διεθνοποίησης του στρατιωτικο-βιομηχανικού κατεστημένου.

Πολύ δύσκολα πολιτικός «εκτός φυτωρίου» να μπορέσει να αναδειχθεί από το υπάρχον σύστημα. Για αυτό και ο κόσμος ενστικτωδώς στρέφεται σε ό,τι πιο παράξενο. Ο Τραμπ είναι ο ορισμός το εξωτικού — δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Οι λόγοι που έφτασε να διεκδικήσει την προεδρία είναι δύο: αφενός, ότι τον υποτίμησαν λόγω εμφάνισης και απειρίας, αφετέρου, αδυνατούν να ελέγξουν τους χρήστες του Facebook και του Twitter. Έχει λυσσάξει όλη η «διανόηση» εναντίον τους.

Στηρίζω Ντόναλντ Τραμπ για τις επόμενες θέσεις του:
  • Αμερικανικό απομονωτισμό όπως προπολεμικά· δηλαδή το τέλος των γεωπολιτικών αποσταθεροποιήσεων μη δυτικών χωρών με οποιαδήποτε προσχήματα, όπως σε τόσες αραβικές χώρες και στην Σερβία.
  • Σύσφιξη σχέσεων με τον Πούτιν και την σταθεροποίηση της παγκόσμιας ειρήνης.
  • Απόσυρση από προστασία Σαουδικής Αραβίας, Κουβέιτ, Ιράκ.
  • Κάθαρση των lobbies και της Διαφθοράς σε Wall street και Washington DC που παράγουν παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις.
  • Επαναφορά κλασικού οικογενειακού μοντέλου και επανεξέταση των Liberal κινημάτων όπως LGBT γάμων.
  • Επανεξέταση του φαινομένου της παγκόσμιας υπερθέρμανσης.
Ας αναλογιστούμε μόνο πόσοι τομείς του διεθνούς κατεστημένου απειλούνται από αυτές τις αλλαγές: βιομηχανίες όπλων, πετρελαίων (βλέπε οικογένεια Μπους και πολλούς ρεπουμπλικάνους), χρηματοοικονομικών, ΜΚΟ κτλ. Να γιατί όλοι είναι εναντίον του!!!

Οι στερεότυπες θέσεις που επαναλαμβάνονται όσον αφορά το δίλημμα Τραμπ vs Χίλαρυ είναι τέσσερις: 1. αφορά μόνο τους Αμερικανούς, 2. δεν ψηφίζουμε εμείς, 3. δεν κυβερνάνε οι πρόεδροι την Αμερική και 4. οι δύο υποψήφιοι είναι κακοί, οπότε τι να διαλέξεις.

Ας τα δούμε ένα-ένα.

1. Αφορά μόνο τους Αμερικανούς; Το διακύβευμα σε αυτές τις Αμερικανικές εκλογές υπερβαίνει κατά πολύ την Αμερική — αφορά όλο τον κόσμο. Αν εκλεγεί ο Τραμπ πάμε σε οικονομικό πόλεμο με την Κίνα, αν εκλεγεί η Χίλαρυ πιθανόν να πάμε σε πραγματικό πόλεμο με Ρωσία. Αν εκλεγεί ο Τραμπ, αποτελεί μια τεράστια ήττα για τον υπερφιλελευθερισμό στην πηγή του και την πολιτική επιρροή του διεθνούς στρατιωτικό-βιομηχανικού κατεστημένου. Αυτός ο υπερφιλελευθερισμός δεν οφείλεται στους «κακούς» Αμερικάνους Δημοκρατικούς — αλλά στα 71 χρόνια καπιταλιστικής ειρήνης που έχουν υποβαθμίσει σε πρωτοφανή βαθμό την συλλογική φύση του δυτικού ανθρώπου προς χάριν ενός ανερμάτιστου ατομικισμού· αποτέλεσμα της τρυφηλής ζωής. Είναι και η αιτία της γεωμετρικής αύξησης των ψυχικών νοσημάτων τις τελευταίες δεκαετίες.
Υπενθυμίζω ότι αυτή η άκριτη υιοθέτηση των Αμερικανικών υπερφιλελεύθερων δογμάτων από την ευρωπαϊκή ελίτ έχει φέρει την ΕΕ στα όρια της διάλυσης. Ειδικά για την Ελλάδα το δίλημμα των Αμερικανικών εκλογών είναι πολύ σημαντικότερο του διλήμματος Αλέξης vs Κυριάκος ή αν θα έχουμε προεδρευόμενη ή προεδρική δημοκρατία. Πλέον η επιρροή των εθνικών κυβερνήσεων —είτε μας αρέσει είτε όχι— στα σημαντικά θέματα είναι μηδαμινή. Αυτό είναι αναπόφευκτο καθώς ζούμε σε έναν συνεχώς συρρικνούμενο πλανήτη, με υπερεθνικά όργανα, με μια ψηφιακή οικονομία και μια έκρηξη της πληροφορίας.

2. Μπορεί να μην ψηφίζουμε οι Έλληνες, αλλά, αφενός, επηρεάζουμε τους Ελληνοαμερικανούς που μας διαβάζουν και μας ακούνε (για αυτό έχει λυσσάξει το Ελλαδικό κατεστημένο) και, αφετέρου, ευαισθητοποιούμε την δική μας κοινωνία στην πραγματική φύση των προβλημάτων που κατά βάση είναι διεθνή. Σήμερα, σπάνια τα πολιτικά προβλήματα είναι μονομερώς ενδογενή. Η ενασχόληση με τις Αμερικανικές εκλογές είναι η καλύτερη άσκηση για την υπέρβαση του πολιτικού επαρχιωτισμού μας.

3. Το ότι «δεν κυβερνάνε οι πρόεδροι την Αμερική» είναι μοιρολατρικό. Για να θυμηθούμε τον Σαίξπηρ· μην αναζητούμε τα αίτια των λαθών μας στα άστρα, αλλά μέσα μας. Πράγματι, ο εκάστοτε ένοικος του Λευκού Οίκου έχει πολλά αναχώματα και τα περίφημα checks and balances, που δεν τον αφήνουν να κάνει ό,τι θέλει. Στην άμυνα όμως και στην εξωτερική πολιτική οι αποφάσεις είναι δικές του και μπορούν ασφαλώς να καθορίσουν την τύχη του πλανήτη. Έχει μεγαλύτερη σημασία για τον υπόλοιπο πλανήτη το δίλημμα Τραμπ vs Χίλαρυ απ’ ότι για τους ίδιους τους Αμερικανούς.

4. Όσον αφορά την θέση ότι «και οι δύο υποψήφιοι είναι κακοί»: το λάθος είναι ότι γίνεται σύγκριση των δύο υποψηφίων με έναν ιδανικό τρίτο που κατοικοεδρεύει στους ουρανούς. Μόνο ο Πλάτωνας τα έκανε αυτά επιτυχημένα. Οι υπόλοιποι υποχρεωνόμαστε να κρίνουμε μεταξύ των υπαρχόντων υποψηφίων. Όταν δεν επιλέγουμε δεν είναι δείγμα μετριοπάθειας αλλά… δειλίας. Δεν κοτάμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα. Το 101% των ΜΜΕ υποστηρίζουν Χίλαρυ· όταν κάποιος παίρνει ίσες αποστάσεις, ουσιαστικά υποστηρίζει Χίλαρι. Για να γίνει αυτό κατανοητό, σκεφθείτε πως ο ΣΚΑΪ παρουσιάζει τα διλήμματα ΣΥΡΙΖΑ vs ΝΔ και το ΟΣΦΠ vs ΠΑΟ· ομοίως παρουσιάζουν και το Τραμπ vs Χίλαρυ. Το ίδιο ισχύει πλέον σχεδόν για όλα τα δυτικά ΜΜΕ. Τα ίδια ισχύουν και για τις «δημοσκοπήσεις», πόσες πρέπει να πέσουν ακόμη έξω για να σιγουρευτείτε;

Πηγή "Αντίβαρο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με αφορμή τη συμπλήρωση 72 χρόνων από την απελευθέρωση της Αθήνας, ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης μας ξεναγεί στους τόπους όπου εκδηλώθηκε η πιο σκοτεινή μορφή συνεργασίας με τους Ναζί κατακτητές

Γράφει η Ιωάννα Μπρατσιάκου

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1944. Χιλιάδες Αθηναίοι συρρέουν στο κέντρο της πόλης για τη μεγάλη γιορτή της απελευθέρωσης από τους Ναζί κατακτητές. «Ανεβασμένοι στ' αυτοκίνητα ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα που τ' αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας: Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά- Λαοκρατία!», διαβάζουμε στην ανταπόκριση του Ριζοσπάστη που κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου 1944 ελεύθερα πλέον στο κέντρο της Αθήνας μετά από 8 χρόνια. Σε αντίθεση με ότι συνέβη σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθ’ όλη τη διάρκεια των πανηγυρισμών επικράτησε τάξη. Η ηγεσία του ΕΑΜ τήρησε τις υποχρεώσεις της απέναντι στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, τιθασεύοντας τη μεγάλη δύναμή του κινήματος και διασκεδάζοντας τους φόβους των πολιτικών της αντιπάλων για «λουτρό αίματος», παρά τη διάχυτη επιθυμία για εκδίκηση απέναντι στους συνεργάτες των κατακτητών.

Την περίοδο 1945-1949, κάποιοι θα οδηγηθούν στα Ειδικά Δικαστήρια. Η συντριπτική πλειοψηφία θα αθωωθεί και πολλοί από τους καταδικασθέντες θα απελευθερωθούν τα επόμενα χρόνια. Αυτή, κατά τον ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη, είναι «η πιο μελανή περίοδος της ελληνικής δικαιοσύνης από σύστασης του ελληνικού κράτους».

H «βρώμικη δουλειά» που ανέλαβε η ελληνική Δικαιοσύνη

«Την ίδια χρονική περίοδο ήταν συντριπτικές οι καταδίκες σε θάνατο, ισόβια και εξορία από παράλληλα δικαστήρια των ανθρώπων που συμμετείχαν στο αντιστασιακό κίνημα. Είναι εντυπωσιακή η δυσαναλογία και αφορά σε μια βρώμικη δουλειά που ανέλαβε να κάνει η ελληνική δικαιοσύνη» είπε ο κύριος Χαραλαμπίδης, διευκρινίζοντας πως μεταπολεμικά όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανασυγκρότησης επέλεξαν να κλείσουν γρήγορα το θέμα και να περάσουν το συντομότερο δυνατόν σε μια ομαλή κατάσταση. «Αν έμπαιναν σε μια διεξοδική απόδοση δικαιοσύνης θα έπρεπε να έχουμε ειδικά δικαστήρια και εκτελέσεις τουλάχιστον για μια πενταετία μετά τη λήξη του πολέμου, άρα ανοιχτές πληγές. Επέλεξαν λοιπόν να κλείσουν το θέμα εκτελώντας παραδειγματικά κάποιους μεγαλοδωσίλογους. Στην Ελλάδα βέβαια ούτε καν αυτό δεν έγινε, επειδή αμέσως μετά τη λήξη της Κατοχής ακολουθούν τα Δεκεμβριανά και ο Εμφύλιος και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Οι δωσίλογοι και αυτοί που ήταν γύρω από τους δωσίλογους θα γίνουν στηρίγματα της μεταπολεμικής αντικομουνιστικής πολιτικής κατάστασης που επικρατεί. Η έννοια της εθνικοφροσύνης κυριαρχεί τουλάχιστον μέχρι την πτώση της Χούντας το 1974... Οπότε αυτοί οι άνθρωποι που θα είναι οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα των μετα-κατοχικών κυβερνήσεων έπρεπε με κάποιο τρόπο να προστατευθούν και αυτό ακριβώς έκανε η Δικαιοσύνη την περίοδο εκείνη, αφήνοντας ένα τεράστιο ερωτηματικό ως προς το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης απέναντι στους συνεργάτες των Ναζί».

Για τον κύριο Χαραλαμπίδη το μελανό αυτό κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας είναι μια εν εξελίξει έρευνα που έρχεται σε συνέχεια της ευρείας ιστορικής μελέτης που έχει εκπονήσει για την Αθήνα της Κατοχής και των Δεκεμβριανών, η οποία οδήγησε στην έκδοση δύο ιστορικών βιβλίων και διοχετεύτηκε προς ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό μέσα από τους ιστορικούς περιπάτους και τις εκδηλώσεις του πρότζεκτ: 12 Οκτωβρίου 1944 - Η Αθήνα Ελεύθερη, που πραγματοποιούνται φέτος για δεύτερη χρονιά με σκοπό -όπως μας λέει ο ίδιος- «πρώτον, να καθιερωθεί ο εορτασμός της απελευθέρωσης της Αθήνας όχι ως ένα τυπικό τελετουργικό αλλά μια ουσιαστική γιορτή που θα εμπλέκει όσο γίνεται περισσότερους Αθηναίους και Αθηναίες. Δεύτερον, να μπορέσει να βγει η ιστορική έρευνα σε ευρύτερο κοινό και να ανατρέψουμε διάφορα στερεότυπα, μύθους και ανακρίβειες σχετικά με την περίοδο της Κατοχής».


Ο κύριος Χαραλαμπίδης δηλώνει ικανοποιημένος από την ανταπόκριση και το ενδιαφέρον του κόσμου και καλεί τους πολίτες να διαβάζουν επιστημονικά συγγράμματα: «Ανεξάρτητα αν κάποιος γράφει από την αριστερή, τη δεξιά ή την κεντρώα οπτική, διότι και οι ιστορικοί είναι πολίτες και έχουν πολιτική άποψη, υπάρχει η ιστορική δεοντολογία και η επιστημονική μέθοδος που εξασφαλίζει δια της τεκμηρίωσης την επιστημονική γνώση, πάνω στην οποία μπορεί να πατήσει κάποιος για να μάθει τι έγινε τη δύσκολη αυτή περίοδο».

Σημειώνει ότι το άνοιγμα πολλών σημαντικών ιστορικών αρχείων την τελευταία δεκαπενταετία οδήγησε σε πολλαπλασιασμό των επιστημονικών εργασιών και μελετών γύρω από τη δύσκολη περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου. Επισημαίνει ωστόσο τις ειδικές δυσκολίες που ενέχει η έρευνα στο κομμάτι του δωσιλογισμού: «Μετά τον πόλεμο, οι άνθρωποι που είχαν επιδοθεί σε δωσιλογισμό προσπάθησαν να σβήσουν τα ίχνη τους, με αποτέλεσμα κρίσιμα αρχεία τα οποία γνωρίζουμε ότι υπήρχαν να μην ξέρουμε αν έχουν καταστραφεί ή που ακριβώς βρίσκονται. Αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ το έργο μας διότι το έργο του ιστορικού δεν είναι να πει ότι ο Χαραλαμπίδης ήταν δωσίλογος και να ρίξει τη σκιά του συνεργάτη των Γερμανών στα εγγόνια του τώρα πλέον. Ο στόχος μας είναι να δούμε τι έγινε στην ελληνική κοινωνία την περίοδο εκείνη, δεν είναι τόσο τα ονόματα όσο το πώς και για ποιους λόγους έδρασαν, η πολιτική διαδικασία δηλαδή της συνεργασίας των Ελλήνων με τον κατακτητή.

Ο ίδιος, έχοντας πρόσφατα ολοκληρώσει τη μελέτη του αρχείου πρακτικών του Ειδικού Δικαστηρίου Ελλήνων Δοσίλογων Αθηνών και Πειραιά, ένα αρχείο από περίπου 3000 δίκες ανθρώπων που παραπέμφθηκαν για συνεργασία με τον κατακτητή, αλλά και άλλες πηγές σε Ελλάδα και Βρετανία, μας επεσήμανε μια κρίσιμη πτυχή αυτής της συνεργασίας.


Από τον οικονομικό στον πολιτικό και ένοπλο δωσιλογισμό
ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΕΣ, ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ

«Τον πρώτο χρόνο της Κατοχής, το 1941-1942, όπου κυριαρχούν απόλυτα οι δυνάμεις του Άξονα σε όλη την Ευρώπη, στην Αθήνα έχει δημιουργηθεί ένα ευρύ δίκτυο Ελλήνων συνεργατών του κατακτητή που έχει κυρίως οικονομικό υπόβαθρο. Μην ξεχνάμε ότι μεσολαβεί ο φονικός κατοχικός λιμός, οπότε έχουμε πολλούς εμπόρους,  βιομηχάνους και ανθρώπους που κινούνται γύρω από την αγορά γενικότερα, τη μαύρη αγορά αφού η επίσημη αγορά έχει καταρρεύσει. Στα δίκτυα της μαύρης αγοράς ξεχωρίζουν κάποιοι μεγαλομαυραγορίτες, οι οποίοι συνεργάζονται στενά με τους Γερμανούς. Είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν μεγάλες περιουσίες από αυτή τη συνεργασία, είναι οι άνθρωποι που κρύβουν τρόφιμα σε παράνομε αποθήκες για να δημιουργήσουν τεχνητή άνοδο της τιμής και να αποκομίσουν παράνομα κέρδη παρά το γεγονός ότι συνάνθρωποί τους πεθαίνουν από την πείνα, αυτό δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα. Αυτό το ευρύ δίκτυο προσπαθεί να διατηρήσει τα κεκτημένα του όταν πλέον το 1943 και κυρίως το 1944 φαίνεται ότι η αντίσταση και κυρίως το ΕΑΜ ενισχύεται διαρκώς και υπάρχει περίπτωση να παίξει ρόλο στη μεταπολεμική Ελλάδα, καθώς φαίνεται πλέον καθαρά ότι οι Γερμανοί θα χάσουν τον πόλεμο. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν προσπαθούν να στρατευθούν πίσω από τον μπαμπούλα του αντικομουνισμού για να αντιμετωπίσουν το ΕΑΜ, καθώς γνωρίζουν παρά πολύ καλά ότι αν μετά τη λήξη του πολέμου κυριαρχήσει πολιτικά το ΕΑΜ στην Ελλάδα, θα χάσουν τις περιουσίες τους και θα λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν χρηματοδοτούν μέσα από τα παράνομα κέρδη τους τις ποικίλες αντικομουνιστικές ομάδες που εμφανίζονται στην Ελλάδα και βέβαια τους πράκτορες των γερμανικών αρχών ασφαλείας και της γερμανικής αντικατασκοπείας, οι οποίοι πληρώνονται σε μεγάλο βαθμό όχι από το Βερολίνο αλλά από τις παράνομες δράσεις της μαύρης αγοράς. Συνεπώς από το '43 και μετά αυτό που αρχικά ήταν οικονομική κυρίως συνεργασία λαμβάνει και τη μορφή της πολιτικής και της ένοπλης συνεργασίας».


Επί της οδού Πατησίων 65, λειτούργησε την περίοδο της Κατοχής μια από τις περίφημες κατοχικές ρουλέτες. Το κτίριο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, από το βιβλίο, Κώστας Μπίρης, Αι Αθήναι, 1830-1966

Οι ρουλέτες της Κατοχής
Παράνομα καζίνο - τόποι συνάντησης οικονομικού και ο ένοπλου δωσιλογισμού


Η σύνδεση της κερδοσκοπίας των μαυραγοριτών με την εξόντωση των μελών της εθνικής αντίστασης αναδεικνύεται μέσα από τη λειτουργία των κατοχικών ρουλετών. Αυτά τα μικρά καζίνο ήταν τόποι συνάντησης των «επιχειρηματιών» της μαύρης αγοράς και των συνεργατών των κατακτητών, ενώ με τα έσοδά τους οι κατακτητές χρηματοδοτούσαν Έλληνες και Γερμανούς πράκτορες των ναζιστικών υπηρεσιών ασφαλείας.

Το μεγαλύτερο παράνομο καζίνο της Αθήνας με 12 ρουλέτες και 3 τραπέζια σεμέν ντε φερ, ήταν η ρουλέτα του «Μαυροκέφαλου». Απασχολούσε περίπου 100 άτομα προσωπικό και τα κέρδη κάθε βραδιάς ξεπερνούσαν το ιλιγγιώδες ποσό των 100 χρυσών λιρών. Συνολικά στην Αθήνα την περίοδο της Κατοχής λειτούργησαν 21 τέτοιες ρουλέτες. γνώρισαν ιδιαίτερη άνθιση στα τέλη του 1943, όταν ο πληθωρισμός, τα έσοδα από τα οχυρωματικά έργα των κατακτητών και η μαύρη αγορά, είχαν δημιουργήσει τεράστιο πλούτο στα χέρια εργολάβων και μαυραγοριτών, οι οποίοι «επένδυαν» τα παράνομα κέρδη τους στις ρουλέτες. Οι κατακτητές χρησιμοποιούσαν τις ρουλέτες για να χρηματοδοτούν τις υπηρεσίες τους, καθώς πουλούσαν πανάκριβα τις άδειες στους Έλληνες «επιχειρηματίες» και είχαν ποσοστά στα κέρδη.

Η μεγαλύτερη ρουλέτα υπό τον έλεγχο των Γερμανών ήταν το Femina στην οδό Βουκουρεστίου, όπου λειτουργούσε και ακριβό εστιατόριο. Παράλληλα στους χώρους αυτούς οι Γερμανοί στρατολογούσαν Έλληνες πληροφοριοδότες που σύχναζαν εκεί ως πελάτες, συγκεντρώνοντας πολύτιμες πληροφορίες.


Διαφημιστική καταχώρηση στο περιοδικό «Το Ραδιόφωνον» του bar restaurant Kazino Femina, Γενικά Αρχεία του Κράτους – Κεντρική Υπηρεσία

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του δικηγόρου Γ. Εμμανουήλ. Αφού πρώτα απέκτησε ένα σημαντικό χρηματικό κεφάλαιο κερδοσκοπώντας στο χρηματιστήριο Αθηνων, επένδυσε τα κέρδη του στη μαύρη αγορά τροφίμων. Μέσα από τα δίκτυα της μαύρης αγοράς ήρθε σε επαφή με τους καπνέμπορους αδερφούς Νικολαΐδη από τη Θεσσαλονίκη που ήταν υπεύθυνοι σε δύο από τα καζίνο που έλεγχαν τα S.D., η υπηρεσία ασφαλείας των Ες-Ες. Δουλεύοντας λοιπόν στην υποδοχή του καζίνο Femina γνωρίστηκε με αξιωματικούς των Ες-Ες και στρατολογήθηκε σε αυτά. Ακολούθησε μετάβασή του στο Βερολίνο όπου εκπαιδεύτηκε για μία εβδομάδα σε ειδικό σχολείο πρακτόρων και η επιστροφή του στην Αθήνα για την ανάληψη δράσης.

Δεκάδες άλλοι Έλληνες πράκτορες των γερμανικών υπηρεσιών ασφαλείας συγκρότησαν ομάδες εφόδου με στόχο την εξόντωση των μελών της αντίστασης. Οι ομάδες αυτές που συνελάμβαναν, βασάνιζαν και δολοφονούσαν αντιστασιακούς πληρώνονταν από τα κέρδη των ελληνικών καζίνο. Συνδέοντας έτσι με έναν ακόμα τρόπο την κερδοσκοπία των μαυραγοριτών με την εξόντωση των μελών της αντίστασης.

Το Φεβρουάριο του '46 έγινε η μεγάλη δίκη των πρακτόρων που εργάζονταν στις κατοχικές ρουλέτες. Δικάστηκαν 46 άτομα οι 35 αθωώθηκαν, από τους 11 που καταδικάστηκαν παρόντες ήταν οι 5 οι οποίοι έλαβαν ποινές από 10 μήνες έως 6 χρόνια φυλάκιση.

Ας δούμε αναλυτικά, με τη βοήθεια του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, τις ελληνικές φιλοναζιστικές και αντικομμουνιστικές οργανώσεις και τις ελληνικές ομάδες πρακτόρων των Ναζί.

S.D. Η Υπηρεσία Ασφαλείας των Ες-Ες και οι Έλληνες πράκτορές της


Φωτογραφία από το βιβλίο, Μανόλης Μαρμαράς, Η αστική πολυκατοικία της μεσοπολεμικής Αθήνας

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στο κτίριο της οδού Σανταρόζα 3 ήταν η έδρα της υπηρεσίας Sicherheitsdienst ή S.D., που ήταν η Υπηρεσία Ασφαλείας των ναζιστικών Ες-Ες. Στο ίδιο κτίριο στεγάζονταν και η ομάδα αντικατασκοπίας Dienststelle 3000. Οι υπηρεσίες αυτές είχαν ως στόχο τη διενέργεια αντικατασκοπίας και τη δημιουργία ομάδων Ελλήνων σαμποτέρ, που θα ανατίναζαν βασικές υποδομές της πόλης αμέσως μετά την αποχώρηση των Ναζί από την Αθήνα.

Η ομάδα σαμποτάζ έφτασε να αριθμεί 50-60 Έλληνες πράκτορες. Οι δολιοφθορές που έγιναν μετά την αποχώρηση των Γερμανών για να δημιουργήσουν μια κατάσταση χάους στην πρωτεύουσα ήταν η ανατίναξη του φράγματος του Μαραθώνα, των εγκαταστάσεων ηλεκτρικού ρεύματος σε Αθήνα και Πειραιά, καταστροφές στο λιμάνι του Πειραιά, στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και σε πολλές άλλες υποδομές.

Η αντιστασιακή ομάδα δημιουργήθηκε τον Μάιο του 1943 υπό τον Έλληνα αξιωματικό Γ. Παντέλογλου, αρχηγό της ΟΕΔΕ (Οργάνωση Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδας), η οποία αποτέλεσε τον πυρήνα του υπό συγκρότηση αντάρτικου -όπως τον ονόμαζαν- στρατού, ο οποίος καταλαμβάνοντας θέση στην ορεινή Ελλάδα θα πολεμούσε ενάντια στους συμμάχους όταν αυτοί θα εισάβελαν στη χώρα. Μέσω της ΟΕΔΕ ο Παντέλογλου στρατολογούσε αντικομμουνιστές και γερμανόφιλους διευρύνοντας τον αρχικό πυρήνα των 70 περίπου ανδρών σε μια ομάδα 2500 περίπου ατόμων. Εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ στην οδό Μάρνης στις 26 Σεπτεμβρίου 1944.

Η οργάνωση 3000 είχε επίσης ομάδα πρακτόρων με αποστολή τον εντοπισμό των ελληνικών δικτύων διαφυγής προς τη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό το λόγο πράκτορες της είχαν μισθώσει βενζινοκίνητα καΐκια όπως το Αγία Μαρίνα, Άγιος Δημήτριος και Ευαγγελίστρια, τα πληρώματα των οποίων αποτελούνταν από Έλληνες ναυτικούς – πράκτορες της 3000. Αυτοί υπόσχονταν σε Εβραίους και αξιωματικούς του ελληνικού στρατού ότι θα τους φυγάδευαν στη Μέση Ανατολή. Λάμβαναν εξαιρετικά υψηλή αμοιβή ανά άτομο συνήθως σε χρυσές λίρες Αγγλίας και στη συνέχεια συνελάμβαναν αυτά τα άτομα και τα παρέδιδαν στους Γερμανούς.

Το Δεκέμβριο του 1947 έγινε η μεγάλη δίκη της οργάνωσης 3000. Η απόφαση του δικαστηρίου ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων που αποτυπώθηκε ακόμα και σε εφημερίδες της εποχής. Από τους 70 κατηγορούμενους οι 64 αθωώθηκαν. Αλλά και από τους μόλις 6 που δικάστηκαν μόνο ο ένας ήταν παρών. Συνεπώς από τα 70 άτομα που δικάστηκαν ως πράκτορες της ναζιστικής οργάνωσης 3000 καταδικάστηκε μόλις ένα σε ποινή φυλάκισης 9 ετών.

«Μπουντ», «Ένωσις Φίλων Χίτλερ» ή τα «Ελληνικά Ες-Ες»


Τα κτίρια της οδού Παπαρηγοπούλου σε φωτογραφία της δεκαετίας του 1960 από τη σελίδα στο Facebook «Η Αθήνα μέσα στο χρόνο»

Στα κτίρια της οδού Παπαρηγοπούλου 5 και 7 στεγάστηκαν την περίοδο της Κατοχής η ναζιστική οργάνωση αντικατασκοπίας «Μπουντ» και οι Έλληνες πράκτορές της. Στα κτίρια αυτά βασανίστηκαν δεκάδες αντιστασιακοί κατά τη διάρκεια ανακρίσεων, πριν σταλούν στη Γερμανία προς καταναγκαστική εργασία ή στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής προς εκτέλεση.

Η Μπουντ (που σημαίνει σύνδεσμος) ιδρύθηκε πριν τον πόλεμο και ήταν υπηρεσία αντικατασκοπείας. Οι ελληνικές Αρχές γνώριζαν τη δράση της για λογαριασμό της ναζιστικής Γερμανίας αλλά δεν παρεμπόδισαν το έργο της. Όταν κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου αποφάσισαν να συλλάβουν κάποια από τα μέλη της ήταν πλέον αργά. Μετά την είσοδό τους στην Αθήνα, οι Ναζί αποφυλάκισαν τους έμπειρους κατασκόπους τους, οι οποίοι ανέλαβαν την ανασυγκρότηση της οργάνωσης.

Η οργάνωση είχε δικό της δίκτυο κατασκόπων που έδρασε στην Αθήνα και τη Μέση Ανατολή. Το δίκτυο αυτό ήταν υπό τις διαταγές του Γερμανού φρουράρχου Αθηνών Φρίτσε. Έργο τους ήταν να εντοπίζουν τις διαδρομές διαφυγής Ελλήνων πολιτών και στρατιωτικών προς τη Μέση Ανατολή. Δεκάδες από αυτούς πιάστηκαν εν πλω και παραδόθηκαν στους Γερμανούς προς εκτέλεση. Επίσης, μέλη της Μπουντ εντόπιζαν Έλληνες πράκτορες που υπηρετούσαν στις συμμαχικές δυνάμεις. Ήταν άτομα που επιχειρούσαν να φέρουν ασυρμάτους στην κατεχόμενη Ελλάδα με στόχο την επικοινωνία της ελληνικής Αντίστασης με τους Βρετανούς και την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το φθινόπωρο 1943 η δράση της Μπουντ αναβαθμίστηκε με τη συγκρότηση ομάδων κρούσης που έκαναν συλλήψεις και εκτελέσεις. Στο σκέλος της δίωξης των κομμουνιστών πρωτοστάτησε ο Α. Αγήνορας. Ο Αγήνορας είχε εμπλοκή σε τουλάχιστον 25 υποθέσεις που δικάστηκαν μεταπολεμικά και αφορούσαν σε καταδόσεις και δολοφονίες μελών του ΕΑΜ, ληστείες περιουσιών Εβραίων εμπόρων, συλλήψεις ατόμων και αποστολή τους στη Γερμανία προς καταναγκαστική εργασία. Η τύχη του Αγήνορα είναι άγνωστη. Κατά μία εκδοχή εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ στη Μακεδονία κατά μια άλλη εκδοχή έφυγε στη Γερμανία.

Οι ομάδες κρούσης της Μπουντ είχαν καθαρά αντικομουνιστική δράση. Συνέλεγαν στοιχεία για τις κινήσεις μελών του ΕΑΜ από διάφορους μυστικούς πληροφοριοδότες που είχαν στις συνοικίες. Προτιμούσαν περιπτεράδες, θυρωρούς, οδηγούς ταξί και ιδιοκτήτες κουρείων. Στη συνέχεια, σε συνεργασία με την Ειδική Ασφάλεια της Ελληνικής Χωροφυλακής και τη Γκεστάπο, πράκτορες της Μπουντ έκαναν εφόδους σε σπίτια και καταστήματα πραγματοποιώντας συλλήψεις. Ακολουθούσαν ανακρίσεις και βασανιστήρια στα γραφεία της Μπουντ στην Παπαρηγοπούλου ή σε αυτά της Γκεστάπο στην οδό Μέρλιν. Οι πληροφορίες που αντλούσαν μετά από σκληρά βασανιστήρια που πολλές φορές οδηγούσαν στο θάνατο των συλληφθέντων τους επέτρεπαν να οργανώνουν ακόμα μεγαλύτερες επιχειρήσεις κατά μελών του ΕΑΜ και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων όπως τα μπλόκα ολόκληρων συνοικιών. Μεταξύ των θυμάτων της Μπουντ ήταν και η 17χρονη Ηρώ Κωνσταντοπούλου.

Τα 3 Έψιλον

Η Εθνική Ένωσής Ελλάς, γνωστή ως 3Ε, ήταν μια αντισημιτική και αντικομμουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1927 στην Θεσσαλονίκη και στράφηκε εναντίον της πολυπληθούς εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μέλη της δραστηριοποιήθηκαν και στην Αθήνα καταδίδοντας εβραϊκές οικογένειες και μέλη του ΕΑΜ στους Ναζί. Τα γραφεία της οργάνωσης ήταν στο κτίριο της οδού Σίνα 8.


Το κτίριο της οδού Σίνα 8 κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Αθήνας [Οκτώβριος 1944] όταν ήταν έδρα του Α΄ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ. Από το βιβλίο του Θανάση Χατζή, Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε

Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ)

Η Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ) ήταν μια ελληνική φιλοναζιστική και αντικομουνιστική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 1941 με πρωτοβουλία του γιατρού Γ. Βλαβιανού, διορισμένου κατοχικού προέδρου της κοινότητας Κηφισιάς. Χρηματοδοτούνταν από τους Ναζί με στόχο τη στρατολόγηση ατόμων για τη δημιουργία ελληνικού στρατιωτικού σώματος που θα πολεμούσε στις γραμμές της ναζιστικής Βέρμαχτ κατά των Σοβιετικών στο ανατολικό μέτωπο. Για να το πετύχει αυτό είχε οργανώσει συσσίτια στα γραφεία της και προπαγανδιστικά μαθήματα σχετικά με τον κίνδυνο του μπολσεβικισμού. Επίσης, η οργάνωση συνέβαλε στην προσπάθεια των Γερμανών να προσελκύσουν Έλληνες εργάτες προς αποστολή στα εργοστάσια της Γερμανίας. Σε μια περίοδο που ο κατοχικός λιμός αποδεκάτιζε τους Αθηναίους, η ΕΣΠΟ συντάχθηκε με το ελληνικό υπουργείο Εργασίας παρουσιάζοντας την εργασία στα γερμανικά εργοστάσια ως ευκαιρία που έδινε η χιτλερική Γερμανία στους Έλληνες. Όταν άρχισαν να γίνονται γνωστές οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των Ελλήνων -και όχι μόνο- εργατών στη Γερμανία και οι θάνατοί τους από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, το υπουργείο Εργασίας επιδόθηκε σε έναν αγώνα προπαγάνδας προς διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η εκμετάλλευση του εξαθλιωμένου εργατικού δυναμικού της χώρας από τους Ναζί αλλά και από το ελληνικό υπουργείο Εργασίας ήταν ο λόγος που οδήγησε στην εκτέλεση του υπουργού Εργασίας Νικόλα Χαλύβα από την ΟΠΛΑ στις 27 Ιανουαρίου 1944 στην πλατεία Κολωνακίου.

Στην αρχή της η ΕΣΠΟ αριθμούσε περίπου 2500 άτομα στην πλειοψηφία τους νεαροί πρώην μέλη της μεταξικής νεολαίας. Για να καταστείλουν το αντιστασιακό κίνημα στους χώρους εργασίας, μέλη της ΕΣΠΟ προσλαμβάνονταν ως εργάτες στις επιταγμένες από τους Ναζί μονάδες παραγωγής. Έργο τους ήταν η εξάρθρωση των αντιστασιακών δικτύων μέσα στα εργοστάσια. Ήταν οι άνθρωποι που σε συνεργασία με την εργοδοσία παρέδιδαν στη Γκεστάπο ονομαστικές καταστάσεις οργανωμένων κυρίως του εργατικού ΕΑΜ. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της Χαλυβουργίας Σταυριανού στο Κερατσίνι όπου εργάτης μέλος της ΕΣΠΟ κατέδωσε 18 συναδέλφους του ως μέλη του εργατικού ΕΑΜ.

Στις 17 Ιουνίου 1948, στη μεγαλύτερη δίκη μελών της ΕΣΠΟ δικάστηκαν 31 άτομα. Από τους 8 που καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές παρόντες στη δίκη ήταν μόνο οι 3.


Οδός Πατησίων, 20 Σεπτεμβρίου 1942. Πυροσβεστικά οχήματα προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά που εκδηλώθηκε στα γραφεία της ΕΣΠΟ, μετά την ανατίναξή τους από την αντιστασιακή οργάνωση της ΠΕΑΝ. Από το βιβλίο, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, ΠΕΑΝ 1941-1945

G.F.P. Η Μυστική Στρατιωτική Αστυνομία της Βέρμαχτ και η δράση των Ελλήνων πρακτόρων της

Την περίοδο της Κατοχής στο κτίριο στη συμβολή των οδών Πατησίων 32 και Καποδιστρίου ήταν η έδρα της Geheime Feldpolizei (G.F.P.) που ήταν η Μυστική Στρατιωτική Αστυνομία της Βέρμαχτ. Στο κτίριο αυτό οδηγήθηκαν, προς ανάκριση, πολλοί αντιστασιακοί που πιάστηκαν από τους Έλληνες πράκτορες της υπηρεσίας κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, απεργιών και άλλων αντιστασιακών ενεργειών.

Η υπηρεσία αυτή ασχολούταν με θέματα κατασκοπείας, αντικατασκοπείας, προπαγάνδας και καταπολέμησης της αντίστασης. Οι Γερμανοί και Έλληνες πράκτορες της G.F.P. κυκλοφορούσαν με πολιτικά, συγκέντρωναν πληροφορίες για τη δράση διάφορων ατόμων και έκαναν αιφνιδιαστικές συλλήψεις. Ακολουθούσε ανάκριση στα γραφεία της και εγκλεισμός στις φυλακές Αβέρωφ.

Ένας από τους φανατικούς πράκτορες της G.F.P. ήταν ο χωροφύλακας ειδικής ασφάλειας Θ. Μπουρτζάλας. Ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν με τη στολή της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο ενάντια στον Κόκκινο Στρατό. Πολέμησε στο Στάλινγκραντ και κατάφερε όχι μόνο να επιζήσει αλλά και να επιστρέψει στην Αθήνα συνεχίζοντας τον αγώνα του κατά των Κομμουνιστών αυτή τη φορά ως πράκτορας της G.F.P. Αν και καταδικάστηκε σε τρεις φορές ισόβια αποφυλακίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50.


Ιανουάριος 1945. Το κτίριο της οδού Πατησίων 32 αμέσως μετά τη λήξη των Δεκεμβριανών με εμφανή τα ίχνη από τις μάχες, αρχείο Γεωργίου Βήχου, ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ

Πέρα όμως από την αντικατασκοπεία και τον εντοπισμό των αντιστασιακών η δράση όλων αυτών των οργανώσεων στόχευε στο να πλήξει το ηθικό των Ελλήνων. Εξίσου αν όχι πιο σημαντική με την εξάρθρωση μιας αντιστασιακής ομάδας ήταν η τρομοκράτηση των κατακτημένων. Οι Γερμανοί και οι Έλληνες συνεργάτες τους έδιναν μεγάλη δημοσιότητα στις φρικαλεότητες τους. Οι μαζικές εκτελέσεις στο σκοπευτήριο της Καισαριανής διαφημίζονταν στον ελεγχόμενο Τύπο και οι απαγχονισμένοι αντιστασιακοί σε διάφορα μέρη της Αθήνας παρέμεναν για ώρες κρεμασμένοι από δέντρα για να τους δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες. Στο έργο που βασίστηκε στη μελέτη κλινικών περιπτώσεων στα νοσοκομεία της κατοχικής Αθήνας, τέσσερις Έλληνες νευρολόγοι ψυχίατροι αναφέρουν ότι βασική επιδίωξη των κατακτητών ήταν να επιβάλουν ένα καθεστώς τρόμου, να δημιουργήσουν για τον πληθυσμό τέτοιες συνθήκες ώστε κάθε αίσθημα ασφάλειας να εξαφανιζόταν και τη θέση του να έπαιρνε ένας διαρκής αγχώδης φόβος που δεν θα επέτρεπε καμία άλλη σκέψη και κανένα άλλο συναίσθημα. Έτσι θα οδηγούνταν ο λαός σε μια πραγματική ψυχική οπισθοδρόμηση.

Ειδική Ασφάλεια της Ελληνικής Χωροφυλακής
Η αιχμή του αντικομμουνιστικού μετώπου στην Αθήνα


Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η Ειδική Ασφάλεια της Ελληνικής Χωροφυλακής υπήρξε ο κύριος οργανωτής των ένοπλων επιχειρήσεων (κατοχικά μπλόκα, έρευνες σε σπίτια) ενάντια στα μέλη του ΕΑΜικού αντιστασιακού κινήματος. Στα κτίρια της οδού Ελπίδος 3 και 5 βρίσκονταν οι χώροι ανάκρισης και τα κρατητήρια της Ειδικής Ασφάλειας, τόποι μαρτυρίου για εκατοντάδες αντιστασιακούς. Στα κτίρια αυτά έχασαν τη ζωή τους από τα σκληρά βασανιστήρια τουλάχιστον 28 αντιστασιακοί.

Η Ειδική Ασφάλεια ιδρύθηκε το 1929 από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου με κύριο έργο την προάσπιση του κοινωνικού καθεστώτος απέναντι στον κίνδυνο του κομμουνισμού. Από την αρχή η δράση της έλαβε χαρακτήρα παρακρατικής οργάνωσης στην καρδιά του κρατικού μηχανισμού. Τον Ιούνιο του 1933 ο διοικητής της ταγματάρχης Α. Δικαίος οργάνωσε την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον ιδρυτή της Ελευθέριο Βενιζέλο. Την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά κάτω από την πολιτική δ/νση του περιβόητου Κων/νου Μανιαδάκη οι άνδρες της εφάρμοσαν εξαιρετικά σκληρές και παράλληλα πρωτότυπες πρακτικές δίωξης κατά των κομμουνιστών. Την τεχνογνωσία αυτή εκμεταλλεύτηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο υπουργός Εσωτερικών Αναστάσιος Ταβουλάρης και ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης για να μετατρέψουν την Ειδική Ασφάλεια από κρατική υπηρεσία σε ένοπλη αντικομουνιστική ομάδα κρούσης.

Το 1943 επανάφεραν στην υπηρεσία τον απόστρατο ταγματάρχη Α. Λάμπρου τον οποίον διόρισαν διοικητή της Ειδικής Ασφάλειας. Ο Λάμπρου προσλαμβάνοντας ως χωροφύλακες άνευ θητείας φανατικούς αντικομουνιστές, πράκτορες των γερμανικών υπηρεσιών ασφαλείας αλλά και άτομα του υποκόσμου συγκρότησε ομάδες κρούσης σε όλη την Αθήνα.

Συνολικά σε μπλόκα, ενέδρες, βασανιστήρια, εκτελέσεις σε σπίτια και χώρους εργασίας οι άνδρες της ειδικής σκότωσαν οι ίδιοι ή παρέδωσαν στους Ναζί προς εκτέλεση περισσότερα από 300 άτομα.


Γενική άποψη της πλατείας Κυριακού [Βικτωρίας] το 1928. Από τη σελίδα στο Facebook «Η Αθήνα μέσα στο χρόνο»

Η πιο πολύτιμη συνεισφορά της ειδικής στον κοινό αγώνα με τους Ναζί ενάντια στον κομμουνισμό ήταν αυτή της οργάνωσης των κατοχικών μπλόκων. Τα μπλόκα σχεδιάζονταν από άνδρες της ειδικής ασφάλειας και υλοποιούνταν από τα τάγματα ασφαλείας με την εποπτεία ολιγάριθμων Γερμανών αξιωματικών και στρατιωτών. Η διαδικασία ήταν η εξής. Πρώτα δυνάμεις των δυνάμεων ασφαλείας αναπτύσσονταν στη συνοικία κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η απαγόρευση κυκλοφορίας τους επέτρεπε να κινηθούν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους κατοίκους. Μόλις ξημέρωνε καλούσαν με τηλεβόες τους άνδρες ηλικίας 15 έως 65 ετών να συγκεντρωθούν σε κάποιο κεντρικό σημείο προς έλεγχο ταυτοτήτων. Στη συνέχεια κατέφθαναν Γερμανοί και άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας συνοδεύοντας τους περίφημους κουκουλοφόρους, άτομα δηλαδή που έχοντας καλυμμένο το πρόσωπό τους κατέδιδαν μέλη των ΕΑΜικών οργανώσεων. Αρχικά ο Γερμανός αξιωματικός καλούσε ονόματα μελών του ΕΑΜ βάση ονομαστικής κατάστασης που του είχαν παραδώσει άνδρες της Eιδικής Aσφάλειας. Αυτές τις πληροφορίες είχαν συλλέξει οι άνδρες της Eιδικής ανακρίνοντας και βασανίζοντας διάφορους αντιστασιακούς. Όσοι εντοπίζονταν οδηγούνταν σε ξεχωριστή ομάδα και στη συνέχεια εκτελούνταν από γερμανικό απόσπασμα αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και από άνδρες των ταγμάτων ασφάλειας. Στη συνέχεια κουκουλοφόροι αναλάμβαναν να εντοπίσουν όσους δεν εμφανίστηκαν οικειοθελώς κατά τη ανάγνωση των ονομάτων αλλά και άλλους που δεν υπήρχαν στην ονομαστική κατάσταση και ήταν μέλη του ΕΑΜ.

Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Τζώρτζη Μαράτου όταν κατά τη διάρκεια μπλόκου στου Ζωγράφου οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στο υπαίθριο κέντρο Γαρδένια στην κεντρική λεωφόρο:
«Οι τσολιάδες μας έβαλαν στη σειρά και δεν έλεγαν κουβέντα. Κατά τις 11 φάνηκε ένα γερμανικό αυτοκίνητο με Γερμανούς και Έλληνες αξιωματικούς και κάποιον που φορούσε στο κεφάλι μια μαύρη κουκούλα. Και άρχισε η επιθεώρηση. Μπροστά πήγαινε αυτός με την κουκούλα για να μην αναγνωρίζεται και με δύο τρύπες στα μάτια για να βλέπει. Νεκρική σιγή. Κάποια στιγμή σηκώνει το δάχτυλο και δείχνει τον Νίκο του κουρέα. Όλοι ξέρουμε ότι ήταν ΕΑΜίτης. Κρύος ιδρώτας μας έλουσε. Αμέσως τον πιάνουν δύο και τον πάνε στην άκρη. Πιο πέρα δείχνει τον κύριο Ιωάννου τον δικηγόρο. Έπειτα τον κύριο Αγησίλαο τον δάσκαλο του δημοτικού. Έρχεται κοντά μας και μου φαίνεται ότι αναγνωρίζω τον παραγιό που δούλευε στον φούρνο του Πανταζόπουλου. Σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί να του είχα πει καμιά άσχημη κουβέντα όταν μου ζύγιζε το ψωμί...»
Σε Καλογρέζα, Καισαριανή, Βύρωνα, Νέο Κόσμο, Δάφνη, Καλλιθέα, Περιστέρι, Κοκκινιά και Ταμπούρια (αυτά ήταν τα μεγάλα μπλόκα αλλά έγιναν και χιλιάδες μικρότερα) εκτελέστηκαν περίπου 500 άτομα επί τόπου ενώ άλλα 11000 οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι και από εκεί προς εργασία στη Γερμανία ή στις φυλακές Αβέρωφ και Χατζηκώστα.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι μεταπολεμικές δικές ανδρών της Ειδικής Ασφάλειας ήταν με διαφορά οι περισσότερες από κάθε άλλη δωσιλογική οργάνωση. Αν και δικάστηκαν περισσότερα από 60 μέλη της και κάποια από αυτά καταδικάστηκαν σε θάνατο ή ισόβια κανένα δεν εκτελέστηκε και τα περισσότερα είχαν αποφυλακιστεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο ίδιος ο διοικητής της Α. Λάμπρου. Αν και δικάστηκε 13 φορές, στις 10 δίκες αθωώθηκε. Καταδικάστηκε συνολικά 7 φορές σε θάνατο αλλά αποφυλακίστηκε με απανωτές χάρες του βασιλιά το Φεβρουάριο του 1952.

Η σύνδεση της Ειδικής Ασφάλειας με τον αντικομουνιστικό αγώνα των Ναζί αποτυπώθηκε και στις απώλειες που είχε. Η αστυνομία είχε μόλις 9 θύματα εκτελεσμένα από τη ΟΠΛΑ ή τον ΕΛΑΣ ενώ αντίστοιχα η Χωροφυλακή 177 εκ των οποίων οι 102 ανήκαν στην Eιδική Aσφάλεια.

Πηγή News247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου