Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιουλ 2015

Ακύρωση εθνικής κυριαρχίας η συμφωνία
Μήπως την “είδε” αρχηγός;

Τις «πρώτες του σκέψεις» για τη συμφωνία στην οποία κατέληξε χθες η Σύνοδος Κορυφής καταθέτει σε ένα κείμενο στα αγγλικά στο προσωπικό του blog ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, επισημαίνοντας παράλληλα πως «ανυπομονεί» να ακούσει τι θα πουν στη Βουλή οι σύντροφοί του, Αλέξης Τσίπρας και Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Ο Γ. Βαρουφάκης χαρακτηρίζει «πραξικόπημα», «νέα συνθήκη των Βερσαλλιών», «πολιτικό μανιφέστο εξευτελισμού», αλλά και «έγγραφο παράδοσης της Ελλάδας» το περιεχόμενο της συμφωνίας, ενώ εκτιμά ότι σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ένα σχέδιο που θα βγάλει την Ελλάδα από την μοίρα της.

Αναλυτικά, ο πρώην υπουργός Οικονομικών γράφει:

Τις επόμενες ώρες και μέρες θα πρέπει να κάθομαι στη Βουλή για την αξιολόγηση της νομοθεσίας που αποτελεί μέρος της πρόσφατης συμφωνίας στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης για την Ελλάδα. Ανυπομονώ να ακούσω τους συντρόφους μου Αλέξη Τσίπρα και Ευκλείδη Τσακαλώτο, που έχουν περάσει τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες. Μέχρι τότε θα δέχομαι κριτική για τη νομοθεσία που περιμένουμε.

Μια νέα συνθήκη των Βερσαλλιών κυνηγά την Ευρώπη. Είχα εκφράσει αυτή την άποψη και το 2010 στο πρώτο μνημόνιο. Αν αυτή η έκφραση τότε φάνταζε κάπως σχετική, τώρα ταιριάζει απόλυτα.

Ποτέ στο παρελθόν της ΕΕ πάρθηκε τέτοιου είδους απόφαση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμπεριφέρθηκαν στον Αλέξη Τσίπρα και στην κυβέρνηση με τέτοιο τρόπου που ήταν σαν να δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στο ευρωπαϊκό πρότζεκτ.

Αυτό το πρότζεκτ απέκτησε πολλές πληγές τις τελευταίες ημέρες. Οπως σημειώνει και ο Πολ Κρούγκμαν πολύ εύστοχα, οτιδήποτε και αν πιστεύεις για τον ΣΥΡΙΖΑ ή την Ελλάδα, δεν ήταν οι Έλληνες του ΣΥΡΙΖΑ που σκότωσαν το όνειρο μιας δημοκρατικής Ευρώπης.

Πίσω στο 1971, ο οικονομολόγος του Κέμπριτζ Νικ Κάλντορ είχε αναφέρει ότι το να χτίζεις μια νομισματική ένωση πριν από μια πολιτική ένωση, ήταν δυνατόν να οδηγήσει όχι μόνο σε μια αποτυχημένη νομισματική ένωση αλλά και σε μια αποδόμηση του ευρωπαϊκού πολιτικού σχεδίου. Αργότερα, το 1999, ο κοινωνιολόγος Ραλφ Ντάρεντορφ, είχε προειδοποιήσει ότι η νομισματική ένωση θα χωρίσει αντί να ενώσει την Ευρώπη. Ολα αυτά τα χρόνια ήλπιζα να ήταν λάθος αυτός. Τώρα όμως, οι δυνάμεις που είναι στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη, έχουν συνωμοτήσει για να αποδειχθεί ότι ο Ντάρεντορφ είχε τελικά δίκιο.

Η ανακοίνωση της Συνόδου Κορυφής είναι σαν ένα έγγραφο παράδοσης της Ελλάδας. Εκλαμβάνεται ως δήλωση, στην οποία η Ελλάδα υποκύπτει στο Eurogroup.

Η ανακοίνωση της Συνόδου Κορυφής δεν έχει να κάνει τίποτα με τα οικονομικά ούτε με ένα σχέδιο που θα βγάλει την Ελλάδα από τη μοίρα της. Πρόκειται για ένα πολιτικό μανιφέστο του εξευτελισμού στην πράξη. Ακόμη και αν κάποιος απεχθάνεται την κυβέρνησή μας, η λίστα του Eurogroup έχει μεγάλη απόκλιση από την ευπρέπεια.

Η ανακοίνωση της Συνόδου Κορυφής σηματοδότησε μια πλήρη ακύρωση της εθνικής κυριαρχίας, χωρίς να θέτει στη θέση της ένα υπερ-εθνικό, ευρωπαϊκό, κυρίαρχο πολιτικό σώμα. Οι Ευρωπαίοι, ακόμη κι εκείνοι που δεν δίνουν δεκάρα για την Ελλάδα, θα πρέπει να προσέξουν.

Μεγάλο μέρος της ενέργειας δαπανάται από τα μέσα ενημέρωσης σχετικά με το αν οι όροι της παράδοσης θα περάσουν από το ελληνικό κοινοβούλιο και ιδίως αν οι βουλευτές θα ψηφίσουν υπέρ της νομοθέτησης των μέτρων. Δεν νομίζω όμως ότι είναι αυτό το ενδιαφέρον των ερωτήσεων του κόσμου. Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Η ελληνική οικονομία έχει τύχη να σταθεί όρθια κάτω από αυτούς τους όρους; Αυτό είναι το ερώτημα που θα ακολουθήσει τις επόμενες μέρες και ώρες. Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι αυτή η πλήρης παράδοση από την πλευρά μας, θα οδηγήσει μια ατέρμονη κρίση.

Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης, δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα πραξικόπημα. Το 1967 ήταν οι ξένες δυνάμεις που συνεργάστηκαν για τον τερματισμό της ελληνικής δημοκρατίας. Σε συνέντευξή μου στον Φίλιπ Ανταμς, ισχυρίστηκα ότι το 2015, ένα νέο πραξικόπημα οργανώθηκε από ξένες δυνάμεις, χρησιμοποιώντας ως όπλο τις τράπεζες. Η κύρια οικονομική διαφορά είναι το 1967 δεν είχαν ως στόχο τη δημόσια περιουσία ενώ το 2015 οι δυνάμεις πίσω από το πραξικόπημα απαίτησαν την παράδοση όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας, στο βωμό ενός χρέους που δεν είναι βιώσιμο.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Βενιζέλου

Σε εξέλιξη βρίσκεται ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, με πρωταγωνίστρια την Γερμανία. Είναι μιας άλλης μορφής επεκτατική πολιτική, που η υποταγή, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας, περνά μέσα από την οικονομική εξαθλίωση. Τα όσα παρακολουθήσαμε την τελευταία περίοδο σε σχέση με το ελληνικό ζήτημα, επιβεβαιώνουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση άρετε και φέρεται από το Βερολίνο και τους δορυφόρους του.

Ο…στρατηγός Σόιμπλε διαμόρφωσε ένα στρατηγικό σχέδιο, το οποίο στοχεύει στην παραγωγή αποικιών χρέους, από τις οποίες θα ενισχύει πρωτίστως τα ταμεία της Γερμανίας και θα προσφέρει εύκολη λεία στις πολυεθνικές και στα «επενδυτικά ταμεία». Σε σχέση με την Ελλάδα έθεσε δυο εναλλακτικά σενάρια: Είτε τον εξαναγκασμό της σε αποχώρηση από την ευρωζώνη( ή «διάλλειμα» πέντε χρόνων!) είτε τουλάχιστον την πλήρη υποταγή της. Μέσα σε αυτό το σχεδιασμό περιλάμβανε και την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα προς παραδειγματισμό για τους υπόλοιπους, αλλά και για να απαλλαγεί από το «αγκάθι», που αμφισβητεί την γερμανική επικυριαρχία. Τούτο σε μεγάλο βαθμό έπεσε στο κενό με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όμως είναι προφανές πως η προσπάθεια συνεχίζεται. Τα σενάρια για διορισμένους πρωθυπουργούς που θα λαμβάνουν εντολές από την τρόικα δεν έχουν φύγει από το τραπέζι.

Επιτεύχθηκε χθες τα ξημερώματα μια συμφωνία που ματώνει την ελληνική κοινωνία. Τα μέτρα είναι επώδυνα και φορτώνουν περισσότερα βάρη στους Έλληνες πολίτες. Όπως διαμορφώθηκε το σκηνικό των τελευταίων ημερών, οι επιλογές ήταν περιορισμένες. Από την στιγμή που η Αθήνα δεν είχε σχέδιο Β΄, εναλλακτικές επιλογές, μια συμφωνία φάνταζε μονόδρομος για την ελληνική κυβέρνηση. Άλλωστε, οι δανειστές έχουν φροντίσει να κρατούν σε αναπνευστήρα τον χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας. Εκβιάζοντας την κυβέρνηση, αφήναν διάφορα σενάρια τρόμου να αιωρούνται πάνω από την Ελλάδα. Είναι προφανές πως σήμερα τα περιθώρια πλήρους ρήξης με τους δανειστές ήταν περιορισμένα καθώς δεν υπήρξε προς αυτή την κατεύθυνση καμία προετοιμασία.

Σε ένα πόλεμο, χάνονται μάχες. Μπορεί να χαθούν πολλές μάχες, σημασία έχει ποιος στο τέλος θα κερδίσει τον πόλεμο. Ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε τους έξι μήνες που κυβερνά την Ελλάδα, να θέσει την ουσία του ελληνικού ζητήματος στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, κυρίως όμως, ήγειρε και προβλημάτισε για τις ακολουθούμενες πολιτικές στην Ένωση. Προς επιβεβαίωση τούτου, οι ενδοκυβερνητικές και εσωκομματικές συζητήσεις σε χώρες-μέλη της Ε.Ε., τα δημοσιεύματα αμφισβήτησης από μεγάλα ΜΜΕ, αλλά και οι κινητοποιήσεις σε διάφορα κράτη υπέρ της Ελλάδος. Αντί να πετύχουν την απομόνωση του Τσίπρα, όπως στόχευαν, ο Έλληνας Πρωθυπουργός αναδείχθηκε σε ηγέτη στην Ε.Ε. που κατάφερε να ξυπνήσει την Γαλλία και να εξασφαλίσει στήριξη κόντρα στους Γερμανούς.

Το σκηνικό των πιέσεων που στήθηκε στις Βρυξέλλες, έχει προσφέρει ως αποτέλεσμα την επικράτηση των αποικιακών δυνάμεων της Ευρώπης. Τούτο εάν δεν είναι προσωρινό, η Ευρώπη δεν έχει μέλλον. Το σπυρί της λιτότητας και της επιβολής λογικών υποταγής έχει σπάσει με τη μάχη που δόθηκε από ελληνικής πλευράς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η συμφωνία δεν θα ήταν καλύτερη εάν κατέληγαν νωρίτερα. Αυτό είναι μόνο ιστορίες για αφελείς. Η ακολουθούμενη πολιτική του διευθυντηρίου δεν διαφοροποιείται με τον χρόνο επίτευξης συμφωνίας, αλλά παραμένει σταθερό στην επιβολή των σχεδιασμών του.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλο και πιο εμφανής ο στόχος των ΗΠΑ για διάλυση της Ευρώπης 

Με τον τίτλο «It’s Time to Kick Germany Out of the Eurozone» το αμερικανικό πολιτικό περιοδικό «Foreign Policy» που συνήθως απηχεί απόψεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, γράφει πως «Να γιατί η άγκυρα που τραβάει στο βυθό την ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι η Αθήνα-είναι το Βερολίνο».

Τον περασμένο χρόνο, η Γερμανία εκτόξευσε ένα εμπορικό πλεόνασμα 217 δισεκατομμυρίων ευρώ, που την καθιστά δεύτερη στον κόσμο μετά την Κίνα που κυριαρχεί στο παγκόσμιο εμπόριο.

Για κάποιους, καθιστά την Γερμανία φωτεινό σημάδι στην κατά τα άλλα ανεμική οικονομία της Ευρωζώνης ή «οδηγό ανάπτυξης», όπως το έχει θέσει ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Κατά βάθος, το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα, βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά των ευρωπαϊκών προβλημάτων: Μακράν των αυξητικών τάσεων των παγκόσμιων οικονομιών, τραβούν τους Ευρωπαίους στην κατηφόρα. Ο καλύτερος τρόπος διαφυγής από την ξεροκέφαλη αυτή κατάσταση είναι για τη Γερμανία να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

Οι Γερμανοί συνήθως απαντούν σ” αυτές τις κατηγορίες με ένα είδος πληγωμένης σύγχυσης. «Έχουμε εμπορικό πλεόνασμα -προσπαθούν υπομονετικά να εξηγήσουν- επειδή είμαστε πιο ανταγωνιστικοί από τους περισσότερους εμπορικούς ανταγωνιστές εταίρους μας».

«Μπορείτε να μας κατηγορήσετε -ερωτούν- επειδή ο κόσμος προτιμά να αγοράζει ανώτερης ποιότητας γερμανικά αγαθά; Κάτι που δεν θέλουμε να ανατραπεί».

Η Γερμανία κέρδισε (πολλά) από το ενιαίο νόμισμα παρά από τις επενδύσεις στο εσωτερικό της χώρας για να δανείζει τους Ευρωπαίους εμπορικούς εταίρους της ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.

Ως το 2007, το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα είχε φτάσει τα 195 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα δύο τρίτα προέρχονταν από το εσωτερικό της Ευρωζώνης.

Το Βερολίνο μπορεί να το αποκαλεί «λιτότητα», αλλά δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα γερμανικά υπερβολικά αποθέματα, τα οποία οι τράπεζές της δυσκολεύονται να προωθήσουν σε χρήση, έχουν καλά επενδυθεί.

Έτσι δίνουν στους Γερμανούς την ψευδαίσθηση της ευημερίας ανταλλάσσοντας την εργατική απόδοση με ανταπόδοση χάρτινων «IOU» τα οποία ουδέποτε θα είναι σε θέση να ξεπληρώσουν.

Κάτι θα πρέπει ν΄ αλλάξει , αλλά τι; Σε κανονικέ συνθήκες κάθε χώρα θα πρέπει να προωθεί την δική της νομισματική πολιτική βασιζόμενη στο διακανονισμό της συναλλαγματικές της αξίες.

Πηγή "Πυγμή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Τώρα που βρισκόμαστε στο χείλος της ολικής καταστροφής κινδυνεύουμε να χάσουμε και την ΑΟΖ. Η τρόικα θα έρθει πάλι να μας σώσει παίρνοντας μαζί της αυτή τη φορά και τα θαλάσσια οικόπεδά μας, όπως θα έλεγε και ο Γιάνης Βαρουφάκης, for peanuts. Πολύ φοβούμαι ότι οι εταίροι μας ξύπνησαν και θέλουν να βάλουν στο χέρι και στους υδρογονάνθρακες μια και εμείς τους έχουμε ξεχάσει για τα καλά. Διάβασα άναυδος το κείμενο του σχεδίου του Σόιμπλε για πενταετή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, που στην παράγραφο 1α αναφέρει:
«Μεταφορά πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα εξωτερικό ταμείο όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη (Institution for Growth) στο Λουξεμβούργο, τα οποία θα μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν συναρτήσει του χρόνου και να μειώσουν το χρέος.»
Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του δημοκρατικού τόξου δεν σκέφτηκαν να περιλάβουν, στο απεχθές Μνημόνιο 3, μια απλή παράγραφο υπέρ ημών που θα ανέφερε ότι θα υπάρξει μια σημαντική χρηματοδότηση από την ΕΕ για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της ΑΟΖ μας. Όλοι, Ευρωπαίοι και Έλληνες, μιλούν ότι το κλειδί για την επιβίωση της Ελλάδας είναι η ανάπτυξη, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε ότι η εκμετάλλευση των τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που διαθέτει η Ελλάδα είναι το κλειδί για μια πραγματική και ουσιαστική ανάπτυξη.

Η ξεχασμένη ΑΟΖ

Ο Αλέξης Τσίπρας σε μια σημαντική ομιλία του στη Μόσχα στις 19 Ιουνίου, ενώ παιζόταν η τύχη της Ελλάδας στο Λουξεμβούργο, είπε κάτι που σίγουρα άγγιξε την καρδιά των Ελλήνων:
«Βρισκόμαστε στη μέση μιας μεγάλης φουρτούνας, αλλά είμαστε ένας λαός της θάλασσας που ξέρει να βγαίνει από φουρτούνες και κυρίως δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες προκειμένου να φτάνει σε νέα και πιο ασφαλή λιμάνια.»
Ξέχασε όμως να αναφερθεί στην καρδιά των θαλασσών μας που δεν είναι άλλη από την ξεχασμένη ΑΟΖ μας. Έπρεπε να υπενθυμίσει στον Πούτιν ότι η Ελλάδα θέλει να ανακηρύξει ΑΟΖ, όπως έκανε η Ρωσία την 1η Μαρτίου 1984, για να προστατέψει τα πελάγη που ανέφερε στην ομιλία του και να ζητήσει από τον Ρώσο Πρόεδρο όχι ρούβλια αλλά μια δήλωση υποστήριξης της Ελλάδας στα θέματα Δίκαιου Θάλασσας. Θα ήταν μια καλή πράξη ενός ορθόδοξου χριστιανού Προέδρου που θα είχε γεωπολιτικές επιπτώσεις στην πιο κρίσιμη, σήμερα, περιοχή της υφηλίου.

Ο Πρωθυπουργός μας, αντί να ομιλεί για αγωγούς, θα μπορούσε να ζητήσει μια απλή δήλωση της ρωσικής κυβέρνησης που θα ανέφερε:
«Η Ρωσική κυβέρνηση υποστηρίζει τη θέση της Ελλάδας, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας, να προβεί στην ανακήρυξη της ΑΟΖ, όπως έκαναν δεκάδες κράτη όπως εμείς, οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα περισσότερα κράτη της ΕΕ.»
Βέβαια, ο νεαρός πρωθυπουργός της Ελλάδας με την απειρία του, που με μεγάλη δυσκολία προσπαθεί να κρύψει, έπρεπε αυτή την ώρα να έρθει στην Άγια Ουάσιγκτον και όχι να πάει στην Άγια Πετρούπολη. Ο πιο καθοριστικός παράγοντας για μας δεν είναι άλλος από τις Ηνωμένες Πολιτείες που αντιλαμβάνονται την γεωπολιτική μας αξία καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Έχω περάσει τα τελευταία 45 χρόνια της ζωής μου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ και δεν έχω ξαναδεί τέτοια κινητικότητα για τα ελληνικά θέματα από τον Λευκό Οίκο, το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Άμυνας.

Βέβαια, οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να μας έδιναν δανεικά και αγύριστα όπως έκαναν με το Σχέδιο Μάρσαλ πριν 70 χρόνια. Εμείς δεν μπορούμε να τυπώσουμε ευρώ ούτε να τυπώσουμε δραχμές, αλλά οι Αμερικανοί, με λίγη δημιουργική ασάφεια, θα μπορούσαν να τυπώσουν αμέτρητα δολάρια που θα προορίζονταν, αποκλειστικά, για την Αθήνα για να περάσουμε την φουρτούνα που μας έριξε στα βράχια με κύριους υπαίτιους τους εαυτούς μας. Σε αντάλλαγμα, εμείς θα μπορούσαμε να τους δίναμε τα καλύτερα οικόπεδα της ΑΟΖ μας και θα μοιράζαμε μαζί τους τα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες, που όχι μόνο είναι κρίσιμοι για την οικονομική μας ανάπτυξη, αλλά θα έφερναν, ταχύτερα, αποτελέσματα, μια και είναι στους πάντες γνωστόν, ότι η εξόρυξη και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων είναι μια χρονοβόρα διαδικασία. Αυτό, βέβαια, θα ήταν εθνική προδοσία για τον Λαφαζάνη που επισκέπτεται την Μόσχα νομίζοντας ότι επισκέπτεται την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης. Πάντως, ο Πρόεδρος Πούτιν, προχθές, απάντησε έμμεσα στον Παναγιώτη Λαφαζάνη όταν ανέφερε σε συνέντευξη Τύπου ότι ο Αλέξης Τσίπρας «δεν ζήτησε από την Ρωσία βοήθεια»

Κινδυνεύουν οι διαγωνισμοί

Ο καθηγητής και φίλος μου Αντώνης Φώσκολος κατηγόρησε τον Παναγιώτη Λαφαζάνη «για λάθος χειρισμούς που μπορούν να τινάξουν στον αέρα τις προσπάθειες που έχουν γίνει για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας.»

Έτσι κινδυνεύουν να ακυρωθούν οι διαγωνισμοί, που προκήρυξε η προηγούμενη κυβέρνηση για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης και στο Ιόνιο Πέλαγος. Ο Φώσκολος είναι, δικαιολογημένα, ενοχλημένος για την κατάσταση που επικρατεί στο Υπουργείο Ενέργειας μια και πιστεύει ότι το μόνο που έκανε τους τελευταίους πέντε μήνες είναι να δώσει μια αύξηση στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ.

Πάντως, η πιο προκλητική στάση των δανειστών μας είναι ότι θέλουν να μειωθούν οι στρατιωτικές μας δαπάνες παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του μεγάλου κινδύνου από ανατολάς για τη Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεν σκέφτηκε ότι ο μόνος τρόπος να αποδεχτούμε ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν να ζητήσουμε το νέο μνημόνιο να περιλαμβάνει και μια παράγραφο που θα αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αναλαμβάνει την διαφύλαξη, τουλάχιστον, των θαλάσσιων συνόρων μας που είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο δε Υπουργός Άμυνας, που θεωρεί το εαυτό του έναν μεγάλο οπαδό της ΑΟΖ, δεν σκέφτηκε ποτέ να προβάλει αυτό το επιχείρημα αλλά, αντίθετα, ζήτησε από τους Αμερικανούς να δημιουργήσουν μια νέα αεροπορική βάση σ’ ένα από τα νησιά μας στα Δωδεκάνησα για να προστατεύσει το Καστελόριζο! Επιπλέον, ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ αποδέχτηκε μεν την μείωση των στρατιωτικών δαπανών αλλά ζήτησε η μείωση αυτή να αφορά τους εξοπλισμούς και όχι το προσωπικό του Υπουργείου Άμυνας. Η αποδοχή μείωσης εξοπλισμών κι όχι άγγιγμα στο προσωπικό δηλώνει, ξεκάθαρα, παλαιοκομματική πελατειακή νοοτροπία που απέχει από μια σύγχρονη ορθολογιστική λύση με την οποία θα μειωθεί ο προϋπολογισμός των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ώρα για ανακήρυξη

Είναι ανάγκη ο Έλληνας πρωθυπουργός να χαλιναγωγήσει τους υπεύθυνους της ενεργειακής μας πολιτικής γιατί η οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας περνάει από τους υδρογονάνθρακες της ΑΟΖ μας. Ήρθε, επιτέλους, η ώρα της ανακήρυξης της Ελληνικής ΑΟΖ και μετά να αρχίσουν και οι οριοθετήσεις της με τα γειτονικά παράκτια κράτη.

Μια πολυδιάστατη ή πολυγαμική εξωτερική πολιτική, όπως την είχε αποκαλέσει ο ακαδημαϊκός Βασίλης Μαρκεζίνης, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αρκεί να γνωρίζουμε πως θα την αξιοποιήσουμε και τι ακριβώς προσδοκούμε από αυτήν. Η Gazprom εγκατέλειψε, για πολιτικούς λόγους, τον αγωγό South Stream που θα κόστιζε 45 δισεκατομμύρια δολάρια και θα έφερνε φυσικό αέριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρακάμπτοντας την Ουκρανία μέσω της Μαύρης Θάλασσας και αμέσως τον αντικατέστησε με τον Turkish Stream που θα παρέκαμπτε επίσης την Ουκρανία μετά το 2020.

Η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να το σκεφτεί καλά, και μάλλον επιπόλαια, αποφάσισε να γίνει μέρος αυτού του αγωγού και να αποξενώσει όχι μόνο την ΕΕ αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η απόφαση που ήταν έμπνευσης του Παναγιώτη Λαφαζάνη, και είμαι σίγουρος ότι θεώρησε αυτή την πράξη του ένα είδος πολυγαμικής εξωτερικής πολιτικής και δημιουργικής ασάφειας, διότι υπολόγισε ότι η Μόσχα θα ενθουσιαζόταν με την θέση μας που θα προβλημάτιζε τους συμμάχους μας και θα μας βοηθούσε ποικιλοτρόπως αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο για μας. Έτσι ο Έλληνας υπουργός Ενέργειας στο τελευταίο του ταξίδι στη Μόσχα υπέγραψε ένα Μνημόνιο Συνεργασίας με τον Ρώσο ομόλογό του για την κατασκευή και λειτουργία του αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο που θα περάσει μέσα από το ελληνικό έδαφος και θα ονομάζεται Νότιος Ευρωπαϊκός Αγωγός (ΝΕΑ).

Όπως ήδη έχω γράψει:

Φωνάξτε τους Νορβηγούς, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς να επενδύσουν στις πιο ιστορικές θάλασσες της υφηλίου που διαθέτει για αιώνες τώρα έναν ορυκτό πλούτο που σίγουρα οι Αθηναίοι του Περικλή δεν θα άφηναν ανεκμετάλλευτο! Οι αριθμοί αυτή τη στιγμή δεν έχουν αξία, αλλά επιτέλους πρέπει να αρχίσουμε την εξερεύνηση των υδρογονανθράκων μας. Έχουμε ήδη χάσει, τουλάχιστον, μια δεκαετία. Δεν χρειάζεται να χάσουμε και άλλη.

Νομίζω ότι έφτασε η ώρα για την κυβέρνηση μετά από το ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ να ασχοληθεί και με το ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΟΖ!

Όπως είπε μια ωραία ελληνίδα, η Ρέα Βιτάλη, «Η θάλασσα η θαλασσένια η ελληνική! Μας φαντάζεσαι χωρίς αυτή;»

* Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης είναι Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημιακό Σύστημα Maryland των ΗΠΑ, από τους κορυφαίους ειδικούς στον κόσμο σε θέματα ΑΟΖ που θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής ΑΟΖ. Διδάσκει Μακροοικονομία, Τραπεζική και Διεθνή Οικονομία. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπίας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. και 4ος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Μαΐου του το 2012.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ὅλη ἡ στρατιωτικὴ θεωρία τοῦ στρατάρχη Φὸς στηριζόταν στὴν ἐρωτηματικὴ σκέψη παλαιότερου Γάλλου στρατηγοῦ: «Περὶ τίνος πρόκειται;»

Ψηφίσαμε, ὅσοι ψηφίσαμε καὶ ὅ,τι ψηφίσαμε, στὸ προσδοκώμενο (κι ἂς μὴ λέμε ὅτι αἰφνιδιαστήκαμε) δημοψήφισμα τῆς 5ης Ἰουλίου, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε γιατί ἀκριβῶς ψηφίσαμε καὶ τί, τέλος πάντων, ψηφίσαμε. Μᾶς ἔλειπε τὸ «περὶ τίνος πρόκειται» τοῦ Φὸς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν βλέπουμε φῶς.

Δὲν πάει πολὺς καιρὸς ποὺ δημοσιεύθηκε ἄρθρο μου γιὰ τὸ «ἔθιμο τῶν ἐκλογῶν», ποὺ συχνὰ ἄντι νὰ δίνουν διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο, δημιουργοῦν νέες ἀδιέξοδες –ἂλλ’ ὄχι καὶ ἀνέξοδες– καταστάσεις.

Προσωπικὰ εἶχα πεισθεῖ ὅτι τὸ δημοψήφισμα δὲν πρόκειται σὲ καλὸ νὰ μᾶς βγεῖ. Κι αὐτό, εἴτε κυριαρχοῦσε τὸ «ΝΑΙ» εἴτε κυριαρχοῦσε τὸ «ΟΧΙ». Ἐδῶ καὶ καιρὸ ἔχω παγίως πεισθεῖ ὅτι ὁ πολιτικός μας κόσμος ἔχει παλιώσει, ὅτι τὸ πολιτειακό μας σύστημα εἶναι ἀτελὲς (γιὰ νὰ μὴν πῶ εὐτελὲς) καὶ ἀλειτουργικό, ὅτι τὰ κόμματα, λόγω τῆς σταλινικῆς τους δομῆς, εἶναι παρωχημένοι θεσμοὶ καὶ πὼς ὅ,τι σὰν νέο προσέρχεται στὴν πολιτικὴ εἶναι «κλῶνος» τῆς κομματικῆς «στρούγγας» ἢ τοῦ «μαντριοῦ», ὅπως προσφυῶς εἶχε ὀνομάσει τὸ κόμμα του παλαιὸς πολιτικός. Ὁ χαρακτηρισμὸς –δυστυχῶς– ἰσχύει γιὰ ὅλα τα κόμματα.

Βέβαια, στὴ διάρκεια μιᾶς τεσσαροκονταετοῦς ἀπολύτως κομματικῆς καὶ ὡς ἕνα μεγάλο βαθμὸ οἰκογενειακῆς δημοκρατίας, ἐμφανίστηκαν καὶ ἄλλα πολυώνυμα κόμματα πού ἦσαν ἁπλῶς ἀποκόμματα ἄλλων κομμάτων. Συχνά, καὶ αὐτὸ συνέβη πρῶτα στὸ ΠΑΣΟΚ, συναγελάσθηκαν ἄνθρωποι προερχόμενοι ἀπὸ τὴν ἄκρα Ἀριστερὰ (π.χ. Καπετὰν Μᾶρκος, Ἀντ. Μπριλάκης, Μαν. Γλέζος) μέχρι τὴν ἄκρα Δεξιά. Ἔτσι σχηματίστηκε ἕνας πολιτικὸς «ἀχταρμάς».

Παρότι θεωρῶ ὅτι οἱ ὅροι Δεξιὰ-Ἀριστερὰ ἀνήκουν στὴν ἁρμοδιότητα τῆς παλαιοντολογίας, παρότι θεωρῶ τὶς ἰδεολογίες προφάσεις γιὰ ἁμαρτίες, ὡστόσο πιστεύω ὅτι ὁ πολιτικὸς πρέπει νὰ ἔχει ἕνα ἕρμα ἰδεῶν γιὰ νὰ εὐπλοεῖ. Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται σήμερα ἡ χώρα δὲν εἶναι οἱ χρεοκοπημένες παντοῦ ἰδεολογίες, δὲν εἶναι οἱ νεολεξίες.Ἡ χώρα δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ νέα λόγια, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ νέα πρόσωπα ἀπαλλαγμένα ἀπὸ κάθε κομματικὸ ρύπο, καὶ –κυρίως– ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἔργα. Πάντως, ὄχι ἔργα βιτρίνας.

Ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἐφθάσαμε στὸ ἔσχατο σκαλὶ στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα. Χειρότερα δὲν γίνεται. Ἡ παροῦσα κυβέρνηση θὰ ἔπρεπε νὰ παραιτηθεῖ. Ἄλλωστε, ἔχει ἐσωτερικὰ διασπαστεῖ. Εἶναι ἕνας νεκρὸς μὲ ἀναβολή. Καιρὸς νὰ ἐνταφιαστεῖ. Τὰ «γενόσημα τῆς Ἀριστερᾶς» ποὺ προέκυψαν σὰν σμήνη ἀκρίδων ἀπὸ τὸ πουθενά, δὲν μποροῦν νὰ δώσουν καμμιὰ λύση καὶ σὲ τίποτε. Εἶναι, ὅπως ὀρθῶς τοὺς ὀνόμασε μιὰ ποιήτρια «πουθενάδες». Δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ πετύχουν σὲ τίποτε καὶ πουθενά. Μόνο νὰ γεμίσουν τὸ δικό τους ντορβά. «Ντορβαντζῆδες» ὀνόμαζε ὁ ἀείμνηστος παππούς μου τοὺς κομματοδίαιτους κομιτατζῆδες.

Δὲν εἶμαι τόσο ἀφελὴς νὰ πιστεύω ὅτι θὰ ὑπάρξει ἡ εὐθυξία μιᾶς αὐτοπαραιτήσεως. Γι’ αὐτό, ἂν μποῦμε σὲ νέο κύκλο αἵματος, καλῶ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας νὰ παραιτηθεῖ γιὰ νὰ ἐκβιάσει ἐξελίξεις. Ξέρω ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει πολιτικὲς ἐφεδρεῖες. Καί, ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ μάχες κερδίζονται μὲ τὶς διαθέσιμες ἐφεδρικὲς δυνάμεις. Ἡ μόνη –καὶ δὲν θὰ πῶ ἄφθαρτη– ἐφεδρεία ποὺ μᾶς ἔχει ἀπομείνει εἶναι ὁ κ. Καραμανλῆς ποὺ ἐπὶ μία πενταετία κρατήθηκε σωφρόνως στὴ σιωπή. Μίλησε προσφάτως καὶ χρησιμοποίησε καίριο καὶ μεστὸ λόγο. Δὲν ἀρκεῖ αὐτό. Πρέπει νὰ βοηθήσει στὴν ἀνάδειξη ἑνὸς νέου, ἄφθαρτου, δυναμικοῦ, ἀλλὰ ταλαντούχου ἀρχηγοῦ, ἱκανοῦ νὰ ἡγηθεῖ ἑνὸς εὐρύτερου ἀπὸ τὴ Νέα (ποὺ δὲν εἶναι πιὰ νέα) Δημοκρατία πολιτικοῦ σχήματος ποὺ νὰ περιλαμβάνει ὅλες τὶς ὑγιεῖς δυνάμεις τοῦ ἔθνους.Ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ μακριὰ ἀπὸ κάθε λογῆς ταμπέλες. Μακριὰ ἀπὸ εὔκολους χὰρακτηρισμοὺς τοῦ τύπου «συντηρητικὸς» - «προοδευτικός». Χρόνια το γράφω στὴν «Ἑστία»: προοδευτικὸς εἶναι μόνον ὁ παραγωγικὸς καὶ ὄχι ὅποιος λιώνει τὰ νιάτα του στὰ κοσμικὰ κηφηνεῖα.

Ὅπως, φυσικά, δὲν ἦσαν ἔμφρονες καὶ εὔφρονες καὶ οἱ θαμῶνες τοῦ ἱστορικοῦ «Καφενείου τῶν Εὖ φρονούντων» γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ ἐθνικός μας σατιριστὴς Γεώργιος Σουρῆς εἶχε γράψει: «Καφενεῖον Εὖ φρονούντων μέρα-νύχτα συζητούντων...»!

Ὅλη ἡ λεγόμενη «προοδευτικὴ πολιτικὴ» ἀποδείχθηκε –καὶ ὄχι μόνο τώρα– ὅτι ἦταν μιὰ καφενειακὴ-κηφηνειακὴ σαλαμούρα, μιὰ σαχλαμάρα που ὑπερβαίνει σὲ ἔκταση τὴ Σαχάρα, ἕνας διανοητικὸς σαλτιμπαγκισμός, ἕνα ἅλμα στὸ κενό, ὁρατὸ κι ἀπὸ τυφλό. Μὰ θὰ ἀπορήσει ὁ ἀναγνώστης, ὁ «ἀνοιχτομάτης» λαός μας δὲν τὸ ἔβλεπε αὐτό; Ὁ λαὸς μας ἐπὶ δεκαετίες τώρα ἔμαθε, ἐξ αἰτίας τοῦ κομματικοῦ κράτους, νὰ βλέπει τὴν πόρτα τοῦ Δημοσίου σὰν πόρτα τοῦ Παραδείσου. Δώσ’ του Δημόσιο καὶ πάρε τὴν... ψῆφο του! Ὄχι τὴν ψυχή του. Αὐτὴ τὴν κρατᾶ γιὰ νὰ τὴν πουλήσει σὲ ἄλλους ψηφοσυλλέκτες. Γενικά, πολίτες καὶ πολιτικοὶ κάνανε μιὰ πολιτικὴ καταστροφῆς.

Καὶ καλὰ ὁ λαὸς ποὺ ζαλίστηκε μὲ τὶς νεολεξίες καὶ τὰ ἀρκτικόλεξα. Οἱ διανοούμενοι γιατί δὲν μίλησαν ὅταν ἔπρεπε καὶ ὅπως ἔπρεπε; Γιατί οἱ 1.100 οἰκονομολόγοι ποὺ ψωμίζονται ὡς πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς καὶ σύμβουλοι ὑπουργῶν δὲν μίλησαν ὅσο ἦταν καιρός; Ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ μὲ θλίβει εἶναι ὁ λιβανωτὸς ποὺ ἔκαψαν πρὸ τοῦ νέου πρωθυπουργοῦ καὶ τῆς «χρυσῆς ὀρδῆς» του, ὡς τάχα προμάχων τῆς ἐθνικῆς μας ἀξιοπρέπειας κάποιοι διανοητές. Τουλάχιστον δὲν περίμεναν λίγο καιρὸ προτοῦ ἀρχίσουν οἱ οὐρὲς στὰ Α.Τ.Μ., ὅπου καταρρακώθηκε κάθε ἴχνος ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας; Κάποια μεταμεσονύκτια ὥρα, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ λέγαμε στὸ στρατὸ «Γερμανικὸ νούμερο», ἕνας συμ-παθὴς (ἀπὸ τὸ συμπάσχω) γείτονάς μου γύρισε καὶ μοῦ εἶπε μὲ πικρὸ χιοῦμορ:

-Ὅσες ὁλονυκτίες δὲν ἔκανα στὰ ἑβδομῆντα χρόνια μου, τὶς ἔκανα μαζεμένες σὲ 10 ἡμέρες...!

Ἔτσι ὑψώνεται, κύριοι μεγαλόνοες καθηγητές, ἡ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια; 
Μὲ τὸ νὰ γίνεται ὁ λαὸς ζητιάνος τῶν χρημάτων του;

Ὅσο γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, θὰ εἶναι μεγάλη προσφορὰ πρὸς τὴν ἰδέα τῆς Ἀριστερᾶς νὰ αὐτοδιαλυθεῖ. Δὲν ἔκανε κακὸ μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἔκανε κακὸ καὶ στὴν ἔννοια Ἀριστερός. Συσπειρώθηκαν γύρω ἀπὸ αὐτὸν πλῆθος τυχοδιωκτικὰ στοιχεῖα, λυμεῶνες κυρίως τοῦ δημοσίου, ποὺ δὲν εἶχαν καμμιὰ σχέση –οὔτε ἀκουστικὴ– μὲ τὴν Ἠλέκτρα Ἀποστόλου, τὴν Κούλα Λίλη, τὸν Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Κατέβασαν πολὺ χαμηλὰ τὴν ἠθικὴ καὶ πολιτικὴ ὑπόσταση τῆς Ἀριστερᾶς, ἔτσι ποὺ μελλοντικὰ δύσκολα θὰ τολμᾶ κάποιος νὰ αὐτοονομάζεται Ἀριστερός. Δυστυχῶς, ἡ περίπτωση τοῦ Μπέλα Κοὺν (μήπως τὸν ξέρουν;) δὲν ἐδίδαξε τίποτε τούτους τοὺς ἀνίδεους καὶ «ἀδούλευτους» Ἀριστερούς.Ὅσο κι ἂν διαφωνοῦσα, ὅσο κι ἂν διαφωνῶ μὲ τὴν πολιτικὴ γραμμὴ τοῦ ΚΚΕ, ὡστόσο δὲν μπορῶ νὰ μὴν τιμήσω τὴ στάση του. Πρῶτο αὐτὸ –καὶ ἐν συνεχεία ἐξακολουθητικῶς– κατήγγειλε τὸ πολιτικὸ ἀμάρευμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τυχοδιωκτισμό.

Ξέρω ὅτι ὁ καταγγελτικὸς λόγος εἶναι εὔκολος, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνος. Μοῦ ἔχει κοστίσει ἀκριβὰ ἀπὸ κάθε πλευρά. Τούτη τὴ στιγμή, τὴν κρίσιμη γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πατρίδας μας, τολμῶ νὰ ὑψώσω τὴ φωνή μου καὶ νὰ πῶ: Ἡ χώρα χρειάζεται νέο πολιτικό. Δὲν πιστεύω σὲ θαυματοποιοὺς πολιτικούς. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι μὲ ἕνα σάλπισμα ἐθνικοῦ συναγερμοῦ, μπορεῖ νὰ ἀφυπνίσει ὅλες τὶς ὑγιεῖς, δημιουργικὲς δυνάμεις τοῦ ἔθνους. Δὲν χρειαζόμαστε περίτεχνα λόγια· χρειαζόμαστε ἔργα. Πάνω στὰ ἔργα κτίζεται ἡ προκοπή.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


“Θέλουν τους υδρογονάνθρακες της Ελλάδας οι Γερμανοί”. Η άποψη αυτή άρχισε να κυκλοφορεί κατά τη διάρκεια των “διαπραγματεύσεων” του Σαββατοκύριακου στις Βρυξέλλες κι έγινε βεβαιότητα μετά απο την δημοσιοποίηση των επαχθέστατων ορων της συμφωνίας.

Ο Θεόδωρος Καρυώτης καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μέρυλαντ και συγγραφέας βιβλίων για την ελληνική ΑΟΖ δεν “μασά” τα λόγια του.

Σε άρθρο του κρούει τον κώδωνα του κινδύνου επισημαίνοντας ότι
“τώρα που βρισκόμαστε στο χείλος της ολικής καταστροφής κινδυνεύουμε να χάσουμε και την ΑΟΖ. Η τρόικα θα έρθει πάλι να μας σώσει παίρνοντας μαζί της αυτή τη φορά και τα θαλάσσια οικόπεδά μας, όπως θα έλεγε και ο Γιάνης Βαρουφάκης, for peanuts. Πολύ φοβούμαι ότι οι εταίροι μας ξύπνησαν και θέλουν να βάλουν στο χέρι και στους υδρογονάνθρακες μια και εμείς τους έχουμε ξεχάσει για τα καλά. Διάβασα άναυδος το κείμενο του σχεδίου του Σόιμπλε για πενταετή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, που στην παράγραφο 1α αναφέρει:
«Μεταφορά πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα εξωτερικό ταμείο όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη (Institution for Growth) στο Λουξεμβούργο, τα οποία θα μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν συναρτήσει του χρόνου και να μειώσουν το χρέος».
Ο καθηγητής Καρυώτης αναφέρεται και στις απαιτήσεις των δανειστών για μείωση των αμυντικών μας δαπανών τις οποίες χαρακτηρίζει απαράδεκτες:
“Πάντως, η πιο προκλητική στάση των δανειστών μας είναι ότι θέλουν να μειωθούν οι στρατιωτικές μας δαπάνες παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του μεγάλου κινδύνου από ανατολάς για τη Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεν σκέφτηκε ότι ο μόνος τρόπος να αποδεχτούμε ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν να ζητήσουμε το νέο μνημόνιο να περιλαμβάνει και μια παράγραφο που θα αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αναλαμβάνει την διαφύλαξη, τουλάχιστον, των θαλάσσιων συνόρων μας που είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο δε Υπουργός Άμυνας, που θεωρεί το εαυτό του έναν μεγάλο οπαδό της ΑΟΖ, δεν σκέφτηκε ποτέ να προβάλει αυτό το επιχείρημα αλλά, αντίθετα, ζήτησε από τους Αμερικανούς να δημιουργήσουν μια νέα αεροπορική βάση σ’ ένα από τα νησιά μας στα Δωδεκάνησα για να προστατεύσει το Καστελόριζο! Επιπλέον, ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ αποδέχτηκε μεν την μείωση των στρατιωτικών δαπανών αλλά ζήτησε η μείωση αυτή να αφορά τους εξοπλισμούς και όχι το προσωπικό του Υπουργείου Άμυνας. Η αποδοχή μείωσης εξοπλισμών κι όχι άγγιγμα στο προσωπικό δηλώνει, ξεκάθαρα, παλαιοκομματική πελατειακή νοοτροπία που απέχει από μια σύγχρονη ορθολογιστική λύση με την οποία θα μειωθεί ο προϋπολογισμός των Ενόπλων Δυνάμεων”.

Πηγή OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν υπήρξε ποτέ πραγματική επιλογή Grexit!

Η Γερμανία έκανε επίθεση όχι στην ελληνική κυβέρνηση αλλά στον ίδιο τον ελληνικό λαό στον οποίο ξεκάθαρα είπαν “δεν σας εμπιστευόμαστε”. Απέναντί του έκαναν μια επίδειξη “γερμανική ισχύος” από τα παλιά. Από ένα παρελθόν που όλοι θέλαμε να πιστέψουμε ότι οι Γερμανοί το είχαν αφήσει πίσω οριστικά . Κάναμε λάθος.

Η εικόνα της ελληνογερμανικής σύγκρουσης όπως την “βλέπει” το αμερικανικό think tank Stratfor δεν είναι καθόλου κολακευτική για το Βερολίνο. Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι ποτέ η Γερμανία δεν είχε πιστέψει την επιλογή του Grexit! “Έπαιξε” με τις “φοβίες” .

Στην κεντρική του ανάλυση που υπογράφεται από τον επικεφαλής του Stratfor Τζορτζ Φρίντμαν γίνεται μια περιγραφή την σύγκρουσης Αθήνας-Βερολίνου από το δημοψήφισμα και μετά.

Ο Φρίντμαν ξεκινά με την διαπίστωση ότι “οι Γερνανοί απάντησαν στην ελληνική θέση του όχι με εκδίκηση” και ότι υποχρέωσαν την Ελλάδα “σε συνθηκολόγηση”.

“Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στις αρχές της κοινότητας των εθνών που έχουν ενωθεί μεν , αλλά έχουν διατηρήσει την εθνική τους κυριαρχία. Οι Έλληνες δήλωσαν την εθνική τους βούληση, με το δημοψήφισμα.Σε απάντηση, οι Γερμανοί επέλεξαν να απαιτήσουν άμεσα την εκχώρηση ενός σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, με τη δημιουργία ενός πυρήνα της ευρωπαϊκής γραφειοκράτες που θα επιβλέπει την εφαρμογή της συμφωνίας και θα αναλάβει τον έλεγχο των ελληνικών εθνικών περιουσιακών στοιχείων προς πώληση για να συγκεντρωθούν χρήματα. Οι λεπτομέρειες είναι λιγότερο σημαντικές από το γεγονός ότι η Ελλάδα επικαλέστηκε το κυριαρχικό της δικαίωμα, και η Γερμανία απάντησε με την επιβολή μιας συμφωνίας που ανάγκασε τους Έλληνες να το παραχωρήσουν”,γράφει.

Γιατί η Γερμανία αντέδρασε τόσο βίαια είναι κατανοητό. Τα χρήματα που βγάζει από τις αγορές της Ευρωζώνης και της Ευρώπης γενικά είναι ασύλληπτα. Μόνο αυτή! Δεν μπορούσε να επιτρέψει στην “μικρή Ελλάδα” να αμφισβητήσει το “γερμανικό συμφέρον”.

Αν η Ελλάδα γράφει ο Φρίντμαν κατόρθωνε να γλιτώσει από την επίπονη και αναποτελεσματική λιτότητα τα προβλήματά της -και κατά συνέπεια και άλλων χωρών- θα επηρέαζαν την Γερμανία , η οποία δεν έχει μάθει να πληρώνει, αλλά μόνο να πληρώνεται!

Από την άλλη οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να ανεχτούν ότι η Ελλάδα θα εγκατέλειπε της ΕΕ. Θα δημιουργούσαν ένα προηγούμενο που αποτελεί εφιάλτη για τη Γερμανία. 

Ο Φρίντμαν υποστηρίζει ότι η απειλή του Grexit, ήταν ένα θέατρο που έπαιξαν οι Γερμανοί για να “παίξουν” με τους ελληνικούς φόβους. Ποτέ δεν το ήθελαν. Το φοβοντουσαν αλλά δεν έπρεπε να το δείξουν . Και τελικά η θεατρική τους παράσταση είχε επιτυχία. “Έπαιξαν” μ΄ αυτό που οι Έλληνες -ή κάποιοι τέλος πάντων- φοβούνται περισσότερα απ΄όλα. Το Grexit.

Οι Γερμανοί όπως γράφει ο Φρίντμαν “ύψωσαν ξανά το λάβαρο της υπεροχής τους, τα συμφερόντά τους και την αποφασιστικότητά τους να συντρίψουν όποιον αντιτίθεται. Γάλλοι και Ιταλοί εξέφρασαν δημόσια τις διαφωνίες τους, αλλά δεν είχε σημασία. Η διαπραγμάτευση ήταν …γερμανική”.

Μόνο που όπως επισημαίνει στην συνέχεια ο επικεφαλής του Stratfor μ΄ αυτή τη τακτική οι Γερμανοί έκαναν κάτι που δεν επιθυμούσαν: “ανέστησαν την ιδέα του κυρίαχου έθνους στην Ευρώπη, το οποίο έχει τη δύναμη και την θέληση να επιβάλλει τη θέλησή του σ΄ άλλες χώρες… ΄Ενας από τους πολλούς στόχους της ΕΕ ήταν να εντάξει ε τη Γερμανία σε μια πολυεθνική ευρωπαϊκή οντότητα ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί οικονομικά, αλλά να μην παίξει το ρόλο που είχε μεταξύ 1871 και 1945. Το κλειδί για αυτό ήταν ότι η Γερμανία και η Γαλλία ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένες.

Η Γερμανία πάντα εργαζόταν προς αυτή τη κατεύθυνση…Στην υπόθεση της Ελλάδας είχε διαφορετική γραμμή από τη Γαλλία,χωρίς ομως αυτό να είναι τόσο σοβαρό. Το σοβαρό ήταν όμως ότι την τελική διαπραγμάτευση την έκανε η Γερμανία με μια επίδειξη άσκησης μονομερούς εξουσίας.

Η Γερμανία μπορεί να είχε συμμάχους τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης που βλέπουν με καχυποψία την Ελλάδα λογω των καλών σχέσεων της με τη Ρωσία. Είχε όμως και ισχυρούς αντιπάλους ,μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης τις οποίες όλες τις παραμέρισε.

Υπάρχει όμως κι ένα ακόμη εξαιρετικά ενδιαφέρον συμπέρασμα της ανάλυσης του Φρίντμαν, το οποίο έχει να κάνει με τους Έλληνες πολίτες. Επισημαίνει με δυο λόγια ότι η Γερμανία αγνοώντας το δημοψήφισμα και επιβάλλοντας απελπιστικούς όρους στην Ελλάδα, ήρθε σε ευθεία αντιπαράθεση όχι μόνο με την ελληνική κυβέρνηση ,αλλά με το εκλογικό σώμα της χώρας! Το πρόβλημα τώρα ,γράφει δεν είναι μόνο αν η ελληνική κυβέρνηση θα εφαρμόσει τις συμφωνίες της… Η Ελλάδα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την σκληρή λιτότητα αλλά και την παραχώρηση της διακυβέρνησης στο εξωτερικό. Οι Γερμανοί επιμένουν να λένε ότι δεν επιστεύονται τους Έλληνες κι αυτό μπορεί για τους ίδιους να είναι λογικό αλλά μπορεί να προκαλέσει την έκρηξη των Ελλήνων.

Υπενθυμίζει ότι “στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα. Όπως και σε ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης. Αυτή η μνήμη είναι στο DNA της χώρας. Όσα συμβαίνουν θεωρούνται ως η επιστροφή της γερμανικής κατοχής, και οι αντίπαλοι της συμφωνίας θα χρησιμοποιήσουν σίγουρα αυτό το επιχείρημα. “Ο τρόπος με τον οποίο η συμφωνία έγινε από τους Γερμανούς θα αναστήσει ιστορικές μνήμες της γερμανικής κατοχής. Έχει ήδη αρχίσει”, γράφει ο Φρίντμαν,

Κλείνοντας την πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του ο επικεφαλής του Stratfor προειδοποιεί ότι “η ελληνική απάντηση μπορεί να είναι απρόβλεπτη αφού η συνεχιζόμενη φτώχεια σε συνδυασμό με την αίσθηση απώλειας κυριαρχίας είναι μίγμα μεθυστικό…

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Γερμανία; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα; Η τραγωδία της γεωπολιτικής πραγματικότητας είναι ότι αυτό που θα συμβεί λίγο έχει να κάνει με το ό, τι οι πολιτικοί πραγματικά ήθελαν, όταν ξεκίνησε η κρίση.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελλάδα θα χρειαστεί ελάφρυνση χρέους, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που οι εταίροι της ευρωζώνης είναι έτοιμοι να εξετάσουν, λόγω της καταστροφής της οικονομίας και των τραπεζών τις δύο τελευταίες εβδομάδες, αναφέρει μια εμπιστευτική μελέτη του ΔΝΤ την οποία αποκαλύπτει το Reuters.

Η αναθεωρημένη ανάλυση βιωσιμότητας χρέους εστάλη στις κυβερνήσεις της ευρωζώνης αργά τη Δευτέρα, ώρες αφότου η Αθήνα και οι 18 εταίροι της συμφώνησαν επί της αρχής να ανοίξουν διαπραγματεύσεις για ένα τρίτο πρόγραμμα διάσωσης ύψους 86 δισ. ευρώ, με αντάλλαγμα πιο αυστηρά μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

"Η δραματική επιδείνωση στην βιωσιμότητα χρέους, υποδηλώνει την ανάγκη για ελάφρυνση χρέους σε ένα εύρος που θα χρειαστεί να πάει πιο πέρα από ό,τι έχει ήδη προβλεφθεί μέχρι σήμερα –και έχει προταθεί από τον ESM", αναφέρει το ΔΝΤ.

Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να δώσουν στην Ελλάδα μια περίοδο χάριτος 30 ετών για την εξυπηρέτηση του χρέους της προς την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων και των νέων δανείων, και μια πολύ δραματική επέκταση της λήξης, ή διαφορετικά να προχωρήσουν σε ρητές ετήσιες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις στον ελληνικό προϋπολογισμό ή να αποδεχθούν βαθύ κούρεμα των δανείων τους στην Αθήνα, αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ.

Ο διπλασιασμός της διάρκειας του χρέους που συνιστά στους Ευρωπαίους εταίρους το ΔΝΤ στην επικαιροποιημένη του έκθεση θα συνοδεύεται από σχεδόν ανάλογη επέκταση και της περιόδου χάριτος.

Δηλαδή, όπως σημειώναμε σύμφωνα με τις πληροφορίες (δημοσιογραφικές) που έχουν αρχίσει να έρχονται από την Ουάσιγκτον, η εκτίμηση των "τεχνικών” του ΔΝΤ φαίνεται να καταλήγει σε μία σύσταση προς την ευρωπαϊκή πλευρά για περαιτέρω διπλασιασμό της διάρκειας του χρέους (EFSF – GLF) που σημαίνει μία διάρκεια πάνω από 50 χρόνια για το υφιστάμενο χρέος. Στο Βερολίνο έχει αρχίσει επίσης να "ζυμώνεται” η ιδέα για την αντίστοιχη επιμήκυνση της περιόδου χάριτος για αρκετά χρόνια μετά το 2023. Πόσο; Ακούγεται πως θα προστεθεί μία επιπλέον δεκαετία. Αυτή την στιγμή το διακρατικό δάνειο (GLF) αρχίζει να αποπληρώνεται το 2019 με μία σχετικά μικρή δόση 700 εκατ. ευρώ, ενώ από το 2020 οι ετήσιες πληρωμές αυξάνονται στα 2 περίπου δισ. ευρώ.

Σημειώνεται ότι η πρώτη έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ δημοσιοποιήθηκε μία ημέρα πριν το δημοψήφισμα και παραδεχόταν ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και απαιτούντο παρεμβάσεις.

Στο κείμενο ωστόσο της συμφωνίας της Δευτέρας που οδεύει προς κύρωση από την ελληνική Βουλή δεν είναι σαφής ούτε ο χρόνος αλλά και ούτε το εύρος των παρεμβάσεων στο χρέος. Συνδέονται όχι μόνο με την υπογραφή του νέου MοU αλλά και με την πρώτη επικαιροποίησή του.

"Η Ευρωομάδα παραμένει έτοιμη να εξετάσει, εάν χρειαστεί, πιθανά πρόσθετα μέτρα (πιθανή παράταση των περιόδων χάριτος και αποπληρωμής), για να εξασφαλιστεί ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες παραμένουν σε βιώσιμο επίπεδο", αναφέρεται στην συμφωνία. Και καθιστά σαφές ότι "τα μέτρα αυτά θα εξαρτώνται από την πλήρη υλοποίηση των μέτρων τα οποία πρόκειται να συμφωνηθούν σε πιθανό νέο πρόγραμμα και θα εξεταστούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση επανεξέτασης".

Το ΔΝΤ θα δεχθεί αίτημα από την Ελλάδα για να μετέχει στο 3ο δάνειο για την περίοδο μετά τον Μάρτιο του 2016 που λήγει το υφιστάμενο πρόγραμμα (MEFP). Επίσης η Ελλάδα καλείται να ολοκληρώσει την επικαιροποίηση του προγράμματος του ΔΝΤ και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους, διαφορετικά το ταμείο δεν μπορεί να εκταμιεύσει δόσεις.

Reuters: Οι ευρωπαίοι ηγέτες γνώριζαν πριν την Κυριακή για την έκθεση του ΔΝΤ περί ελάφρυνσης χρέους

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν γνώση της ανάλυσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (επισήμαινε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί ελάφρυνση χρέους πολύ μεγαλύτερη από αυτή που ήταν προετοιμασμένοι να εξετάσουν)πριν τη Σύνοδο Κορυφής της Κυριακής, όπου σφραγίστηκε η συμφωνία για την Ελλάδα, αναφέρει το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο κορυφαίο Ευρωπαίο αξιωματούχο.

Υψηλόβαθμη κοινοτική πηγή αποκαλύπτει ότι οι Ευρωπαίοι είχαν ενημερωθεί για το περιεχόμενο της έκθεσης του ΔΝΤ σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, προτού υπάρξει συμφωνία για την Ελλάδα την Κυριακή.
Σημειώνεται ότι βάσει της απόρρητης έκθεσης του ΔΝΤ, το ελληνικό χρέος δεν καθίσταται βιώσιμο, εκτός εάν υπάρξει μία σημαντική ελάφρυνση, μεγαλύτερη των αρχικών εκτιμήσεων της Ε.Ε.

Σύμφωνα με τον ίδιο Ευρωπαίοι αξιωματούχο, οι ηγέτες της Ευρωζώνης υποβάθμισαν σκοπίμως το ρόλο της έκθεσης του ΔΝΤ, προκειμένου να μην διαρραγεί το ενιαίο μέτωπο εναντίον της Ελλάδας.

Όπως εξηγεί άλλωστε, εάν οι Ευρωπαίοι υιοθετούσαν τις εισηγήσεις του ΔΝΤ, τότε θα έπρεπε να προβούν σε γενναίες αλλαγές επί της τελευταίας πρότασης προς την ελληνική κυβέρνηση.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παρά την συμφωνία στις Βρυξέλλες το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωζώνη εξακολουθεί να είναι αβέβαιο. Σύμφωνα με άρθρο του Economist η πιθανότητα ενός Grexit δεν έχει αποφευχθεί και θα πρέπει να αναμένεται πριν από το 2019!

Που στηρίζει αυτή την εκτίμηση;

Σύμφωνα με την ανάλυση που κάνει το περιοδικό το ελληνικό χρέος θα επιδεινωθεί, γιατί φαίνεται αδύνατον η Ελλάδα να μπορεί να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της εντός ευρώ. Όσο για τις περιβόητες “μεταρρυθμίσεις”;

“Μπορεί να έχουν νόημα για την Ελλάδα αλλά τα αποτελέσματα των προηγούμενων μέτρων λιτότητας δεν αποπνέουν εμπιστοσύνη ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα οδηγήσει σε ανάπτυξη και σε βιώσιμο χρέος για την Ελλάδα”, αναφέρει το δημοσίευμα και προσθέτει:

“Η στήριξη με κάθε κόστος για την παραμονή της χώρας στην νομισματική ένωση μειώνεται σημαντικά.

Ο κίνδυνος μιας βραχυπρόθεσμης εξόδου έχει μειωθεί αλλά η σκληρότητα των όρων που ζητούνται από την Ελλάδα σε συνδυασμό με την έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και των εταίρων σημαίνει ότι ο κίνδυνος υλοποίησης έχει ενταθεί σημαντικά. Περιμένουμε ότι η Ελλάδα θα αφήσει την ζώνη του ευρώ μεσοπρόθεσμα πριν το 2019.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μνημόνιο χωρίς (;) κυβέρνηση

Της Νίκης Ζορμπά

Σημειώνεται πως παρά τα σενάρια που πυροδοτεί η αστάθεια στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται αποφασισμένος να μην ενδώσει σε συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού σκοπού ούτε να παραιτηθεί εις ένδειξιν αδυναμίας να επιβληθεί στο εσωτερικό του κόμματος.

Η τροχιά που έχει χαράξει πλέον ο Πρωθυπουργός φέρεται να είναι αυτονομημένη από το κόμμα του και τους βουλευτές που διαφωνούν με τα νέα μέτρα και τη συμφωνία.

Πηγές του Μεγάρου Μαξίμου, εξηγούν επ αυτού: "Είναι η ώρα της ευθύνης για τον καθένα. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται τί διακυβεύεται για τη χώρα μπορεί να χαράξει τη δική του πορεία. Τη χώρα ξεκρέμαστη ούτε μπορούσαμε ούτε πρόκειται να την αφήσουμε".

Κοινώς, ο Α. Τσίπρας, διαμηνύει στους βουλευτές και τα κομματικά του στελέχη: Όστις θελήσει, πίσω μου ελθεί.

Ξεπερνούν πάντως τους 30 οι βουλευτές που δεν είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πιο κεντροαριστερό κόμμα και αρνούνται να συμφιλιωθούν με την εγκατάλειψη του ριζοσπαστικού χαρακτήρα του.

Κυριώτατα, οι βουλευτές αυτοί προέρχονται από την αριστερή πτέρυγα καθως και τις συνιστώσες ΔΕΑ και ΚΟΕ.

Ακόμη και σε αυτούς όμως δεν υπάρχει ενιαίος σχεδιασμός. Οι οκτώ βουλευτές των συνιστωσών αυτών φέρονται αποφασισμένοι να καταψηφίσουν τα μέτρα και να παραιτηθούν αμέσως μετά ( άρα ανοίγει ο δρόμος για την αντικατάστασή τους), αλλά η αριστερή πτέρυγα, φαίνεται πως έχει επιλέξει να χαράξει δική της πορεία εντός του κοινοβουλίου.

Κατά πληροφορίες, ο Π. Λαφαζάνης ούτε διατίθεται να υπερψηφίσει αύριο τα μέτρα ούτε να παραιτηθεί από βουλευτής. Περίπου έτσι αναμένεται να κινηθεί και η πλειοψηφία των περίπου 25 βουλευτών που επηρεάζει.

Ωστόσο ο Α. Τσίπρας είναι προσανατολισμένος στο να ψηφιστούν αύριο τα μέτρα, έχοντας την ασφάλεια των ψήφων της αντιπολίτευσης, και να προχωρησει σε ανασχηματισμό, όχι όμως σαρωτικό σε πρώτη φάση αλλά αντικατάστασης όσων υπουργών δεν μπορούν πλέον να ακολουθήσουν στη "νέα εποχή" (Λαφαζάνης, Στρατούλης, Ήσυχος).

Στο μεταξύ, με σιβυλλικές του δηλώσεις ο Π.Καμμένος άφησε να εννοηθεί ότι δεν συμφωνεί με τα μέτρα αλλά δεν θα εγκαταλείψει την κυβέρνηση, "καίγοντας" μάλιστα και το σενάριο της κυβέρνησης ειδικού σκοπού, ξεκαθαρίζοντας πως δεν θα συμμετάσχει σε τυχόν τέτοιο σχήμα.

Εξάλλου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ ο κ. Καμμένος, ανακοίνωσε την ομόφωνη απόφαση στήριξης της συγκυβέρνησης.

Θέμα ολίγων ημερών είναι και η "αποπομπή" της Ζωής Κωνσταντοπούλου από την προεδρία της Βουλής, ωστόσο οι σχετικές διαδικασίες (πρόταση μομφής) αναβάλλονται για μετά την αυριανή ψήφιση των προαπαιτούμενων, ώστε να μην υπάρξει χρονοτριβή με την ψήφισή τους.

Κατά πληροφορίες, για τον θώκο της Βουλής, ο κ. Τσίπρας προσανατολίζεται σε ομοίως κομματική λύση. Έχουν ακουστεί τα ονόματα των Α. Μητρόπουλου και Δ. Βίτσα.

Πηγή Capital

Με αυτά τα δεδομένα, έχουμε και λέμε: 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και 2 υπουργοί διαφωνούν αλλά δεν παραιτούνται ούτε φεύγουν από το κόμμα ούτε την κυβέρνηση.
Ο κυβερνητικός εταίρος επίσης διαφωνεί...παραμένοντας (εκτός κι αν φύγει)
Ο πρωθυπουργός δεν διαγράφει κανένα διαφωνούντα ούτε τους υπουργούς που δηλώνουν ότι δεν στηρίζουν την κυβέρνηση.
Η αντιπολίτευση, παρότι η κυβέρνηση έχει χάσει προφανώς την δεδηλωμένη, δεν προχωρεί σε πρόταση μομφής για να τη ρίξει - δηλώνει όμως ότι στηρίζει τα μέτρα (που δεν της αρέσουν).

Αν είχε στοιχειώδη πολιτική ευθιξία και φιλότιμο ο Τσίπρας θα έπρεπε να υπογράψει τη συμφωνία με τους δανειστές μας και να παραιτηθεί αμέσως μετά από τη θέση του πρωθυπουργού, ακόμη και χωρίς να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Δεν είναι δυνατόν να έχει πει τόσα ψέματα προεκλογικά, να έχει παραμυθιάσει σε τέτοιο βαθμό τον λαό επί 5 χρόνια παριστάνοντας τον αντιμνημονιακό και τώρα να λέει ότι θέλει να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που του επέβαλαν με το ζόρι οι Ευρωπαίοι.

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ᾿ τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο».
Ρίτσος Γ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2011 η γαλλική εφημερίδα La Tribune αποκάλυπτε το «κρυφό χαρτί» της Γερμανίας για την διαχείριση της ελληνικής κρίσης χρέους. Ήταν το λεγόμενο «Σχέδιο Εύρηκα», το «μυστικό πλάνο της Γερμανίας για τη διάσωση της Ελλάδας», όπως έγραφε τότε η εφημερίδα.

Η πατρότητα του σχεδίου ανήκε στην εταιρία συμβούλων Roland Berger, η οποία συνεργάζεται σταθερά με την γερμανική κυβέρνηση και, σύμφωνα με πηγές που επικαλείτο τότε η La Tribune, ήταν ένα πλάνο «που μάλλον δεν είχε σχεδιαστεί έξω από τους κύκλους της Ανγκελα Μέρκελ και της τρόικα».

Η ιδέα ήταν η δημιουργία ενός φορέα περίπου αντίστοιχου με την Τρόιχαντ, την υπηρεσία που ανέλαβε να εκποιήσει περίπου 8.500 κρατικές εταιρίες της πρώην ανατολικής Γερμανίας το 1990. Η Ελλάδα θα τοποθετούσε σ΄αυτή την υπηρεσία όλα της τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία (τράπεζες, ακίνητα, τηλεπικοινωνίες, λιμάνια…), η συνολική αξία των οποίων υπολογιζόταν στα 125 εκατομμύρια ευρώ. Η εν λόγω υπηρεσία θα αγοραζόταν στη συνέχεια από ένα ευρωπαϊκό ίδρυμα με έδρα το Λουξεμβούργο που θα αναλάμβανε και την ιδιωτικοποίηση όλων των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων έως το 2025.

Τα έσοδα θα χρησιμοποιούντο για την αποπληρωμή των δανείων στην EKT και τον EFSF και το χρέος θα μειωνόταν στα 88% του ΑΕΠ από το 145% του ΑΕΠ όπου βρισκόταν όταν εκπονήθηκε το σχέδιο. Με βάση τον σχεδιασμό της Roland Berger, με το κλείσιμο του φορέα το 2025 εάν προέκυπταν κεφαλαιακά κέρδη θα επιστρέφονταν στην Ελλάδα. Αν τα έσοδα είναι χαμηλότερα των 125 δις ευρώ, η Ελλάδα θα αναλάμβανε το κόστος, υπό την προϋπόθεση ότι το συνολικό ποσό δεν θα υπερέβαινε το 30% του ΑΕΠ ή τα 150 δις ευρώ ως το 2025.

Το σχέδιο «Εύρηκα» δεν προωθήθηκε τελικά τότε, διότι επικράτησε προβληματισμός ως προς την ενδεχόμενη αντίδραση των τραπεζών και των αγορών μπροστά σε μια τέτοια πρακτική ιδιωτικοποιήσεων.

Το ξανασυναντήσαμε, όμως, σε μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή του αυτό το Σαββατοκύριακο, μέσα στις τρικυμιώδεις προτάσεις Σόιμπλε για τη… διάσωση της Ελλάδας και της ευρωζώνης. Η νέα «ιδέα» του Γερμανού υπουργού Οικονομικών που έφερε τη θύελλα στο Eurogroup του Σαββάτου και στη χθεσινή σύνοδο κορυφής ήταν η συγκέντρωση «πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας αξίας 50 δις ευρώ» σε ένα ευαγές fund του Λουξεμβούργου, το οποίο και θα αναλάμβανε την εκποίησή τους για να αποπληρωθούν τα χρέη στους πιστωτές – μεταξύ των οποίων και η Γερμανία.

Το εν λόγω fund του Λουξεμβούργου, όπως καταγράφηκε στο επίμαχο και μη επίσημο προσχέδιο ανακοινωθέντος του Eurogroup, είναι το Institution of Growth. Eκείνο όμως που δεν καταγράφηκε σε κανένα ανακοινωθέν είναι πως το «Institution for Growth» αποτελεί θυγατρική και υποκατάστημα της KfW, της κρατικής αναπτυξιακής τράπεζας της Γερμανίας. Για την ακρίβεια, είναι το πρώτο από τα τρία υποκαταστήματα της KfW, που ιδρύθηκε τον Μάιο του 2014 στο Λουξεμβούργο.

Κι εκείνο που επίσης δεν καταγράφηκε πουθενά, επισήμως και ανεπισήμως, στο Eurogroup και τη σύνοδο κορυφής, είναι το γεγονός πως πρόεδρος του Συμβουλίου των Εποπτών Διευθυντών της KfW είναι o… δρ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

Εν ολίγοις, ο γενναιόδωρος δρ Σόιμπλε μας πρόσφερε δύο εναλλακτικές: Είτε να αποχωρήσουμε από το ευρώ και να μας παράσχει ανθρωπιστική βοήθεια, είτε να του εκχωρήσουμε δημόσια περιουσία 50 δις ευρώ για να την διαχειριστεί και να την πωλήσει, προσωπικά, ο ίδιος για να αποπληρώσει τον εαυτό του…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Τα πάντα εξελίσσονται προς την ολοκλήρωση της Ε.Ε με ρυθμούς ταχύτερους ακόμα και από αυτούς που οι "κακές Κασσάνδρες" (κατά τον Τσίπρα) προέβλεπαν. Η μετάλλαξη των Ελληνόφωνων σε πληβείους της Αυτοκρατορίας των Βρυξελλών έχει ξεκινήσει και το δράμα είναι ότι ακόμα και ο Καίσαρας- Θεσμός Γερμανία έχει σοκαριστεί με την μηδαμινή αντίσταση των κατ' επιλογή πληβείων σε αυτό που έρχεται. Τέτοια επιλεγμένη υποταγή πραγματικά δεν την περίμεναν.

Δεν χρειάστηκε να βάλουν μπροστά καν το σχέδιο εξόδου της χώρας από το ευρώ για 5 χρόνια. Δεν χρειάστηκε να βάλουν μπροστά ούτε τα γραμμάτια πληρωμής μισθών και συντάξεων. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να διατάξουν να κλείσουν οι κάνουλες τροφοδότησης φαρμάκων από τις δικές τους φαρμακοβιομηχανίες σκοτώνοντας Έλληνες. Το μόνο που χρειάστηκαν τελικά ήταν ένας Τσίπρας και ένα όραμα ευρωπαϊκό να ταΐσει τους κομπλεξικούς ψηφοφόρους του ότι θα γίνουμε Ευρώπη απλά αν προσκυνήσουμε τον Καίσαρα.

Δεν φταίει όμως η Αυτοκρατορία. Ας σταματήσει να πιπιλάει την καραμέλα ο κάθε μακελάρης Έλληνας πολιτικός ότι "ανάγκα και οι θεοί πείθονται". Κανείς τους δεν στριμώχτηκε σε κανένα τοίχο και κανείς δεν αναγκάστηκε να υπογράψει ή να ψηφίσει για να επιβιώσει ο φτωχός Έλληνας. Οι ίδιοι απέδειξαν ότι πάντα ήταν κρυφοί έπαρχοι της Αυτοκρατορίας μισθώνοντας εγχώριες λεγεώνες να τους κρατάνε ψηλά στα ποσοστά χρησιμοποιώντας πραξικοπηματικά την δημοκρατία για να έρθει η στιγμή της 15ης Ιουλίου του 2015 που θα μείνει στην Ιστορία ως την έναρξη της Pax Europeana.

Η Ευρώπη της αλληλεγγύης και των ιδανικών του Τσίπρα και όλων των μισθωμένων επάρχων που εναλλάξ έπαιρναν την εξουσία αυτή είναι. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Μια Αυτοκρατορία που δεν έχει κανέναν άλλο στόχο από από τα να αρπάζει εδάφη, να βάζει δικά της τσιράκια να επενδύουν σε αυτή εισπράττοντας το ενοίκιο χρήσης γης και να δίνει το ξεροκόμματο στους πληβείους με δύο προϋποθέσεις: Πρώτον ότι θα προσκυνούν τον Καίσαρα και δεύτερο ότι θα είναι πάντα διαθέσιμοι να γίνουν θέαμα στην αρένα για την διασκέδαση των πατρικίων.

Οι Συνθήκες της Ε.Ε που παπαγαλίζει ο Λεγάτος Τσίπρας είναι αποκλειστικά βασισμένες στο κέρδος αυτών που την συνέταξαν. Οι εγκύκλιοι που προστέθηκαν με τα χρόνια περί σεβασμού μεταξύ κρατών δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την στρατηγική εμβόλισης μέσα στα συντάγματα των κρατών-μελών πετώντας ψωροδέκαρες με το προκάλυμμα "επιδοτήσεις". Οι Συνθήκες ίδρυσης της Ε.Ε ήταν ακριβώς αυτό που παίρνει σάρκα και οστά στην Ελλάδα ως πρώτη επαρχία της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας. Όπου ήταν ο Ρωμαίος λεγάτος είναι ο σήμερα πρωθυπουργός ενώ την θέση των χιλιάρχων την έχουν οι συγκυβερνήτες του, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ και ό,τι άλλο έχει ρίζα με αυτές τις ευρωπληρωμένες λεγεώνες με το χαρακτηρισμό πολιτικά κόμματα. Από εδώ και στο εξής ο λεγάτος θα εναλλάσσεται μόνο και μόνο για να νιώθει ο πληβείος ότι δεν είναι πληβείος. Το δόλωμα δημοκρατία δούλεψε άριστα και δεν υπάρχει λόγος για δικτατορία ή ολιγαρχία.
Ποιος θα ξεχάσει την 25η Μαρτίου που ο λεγάτος Τσίπρας έβγαλε έναν πύρινο λόγο υπέρ του ευρωπαϊκού διαφωτισμού αφαιρώντας ο,τιδήποτε θύμιζε Ελλάδα; Ποιος θα ξεχάσει το προσκύνημά του στα ιδανικά της Ευρώπης αφαιρώντας ο,τιδήποτε θύμιζε "φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους";

Η Ευρώπη της Μέρκελ, του Ολαντ, του Ρέντσι, του Κάμερον δεν ήθελαν φωτιά και τσεκούρια και μόνο ένας τρόπος υπήρχε να το καταφέρουν: Ο χαμογελαστός, άφθαρτος, "αριστερός" Τσίπρας. Ποιος άλλος θα μπορούσε να σβήσει τις κομματικές γραμμές, τις ιδεολογίες, των πατριωτισμό από έναν τύπο που χτυπά πισώπλατα τους οικείους του ως Βρούτος και βγαίνει από πάνω και επαναστάτης;

Έδειξαν την πλήρη "αλληλεγγύη" τους στο πρώην κράτος-μέλος της Ε.Ε. Αντιθέτως, η πρώην Γιουγκοσλαβία ένιωσε την πραγματική "αλληλεγγύη" και τα "ιδανικά" της Ευρώπης για έναν και μόνο λόγο: Δεν ήταν κράτος-μέλος. Τους ήταν άχρηστη για την ολοκλήρωση της αυτοκρατορίας. Τεμαχισμένη όμως θα την χρησιμοποιήσουν αμέσως μετά αφού ολοκληρώσουν την ίδρυση της πρώτης επαρχίας, δηλαδή της Ελλάδας. Η Επαρχία των Βαλκανίων θα είναι το αντεστραμμένο όραμα του Ρήγα Φερραίου. Το μελέτησαν μέχρι κεραίας. Πρώτα η Ελλάδα και μετά έπονται οι υπόλοιπες βαλκανικές χώρες που είτε είναι ή θα γίνουν άμεσα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Το μόνο ιδανικό που έχει η Αυτοκρατορία που προσκυνά σύσσωμη η φιλοευρωπαϊκή εξουσία της χώρας είναι η υποδούλωση. Την ώρα, λοιπόν, που οι πληβείοι κοιτάνε πόσο θα ανέβει ο ΦΠΑ και οι εισφορές στα ταμεία τους, ο Καίσαρας έχει αρπάξει όλη την ελληνική γη, είτε είναι θάλασσα, είτε βουνό, είτε ορυκτός πλούτος, είτε νοσοκομείο, είτε στρατόπεδο. Παίρνει την οικονομική διοίκηση μέσω Δημοσιονομικού Συμβουλίου που θα δίνει λόγο μόνο στον Καίσαρα ζητώντας από τους πληβείους να πληρώνουν φόρους για να έχουν δικαίωμα ζωής. Παίρνει την γη των πληβείων καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να τους ορίζει ακόμα και την επιβίωσή τους. Για να φας πρέπει να κάνεις αυτό που έκανε σύσσωμη η φιλοευρωπαϊκή κομματική ελίτ της Ελλάδας: Να προσκυνήσεις τον Καίσαρα.

Η Σύγκλητος (ελληνική βουλή) πάντα θα στηρίζει τον Καίσαρα και θα φυλάει τα νώτα του από Σπάρτακους που μπορεί να ξεπεταχτούν. Αλλά αυτό το λάθος δεν θα ξαναγίνει.

Η Pax Europeana θα κάνει τον κύκλο της, απλά θα είναι μεγαλύτερος από αυτούς που έκαναν αυτοκρατορίες του παρελθόντος. Το Ave Caesar θα μπαίνει πάντα ως επιλογή στο ψηφοδέλτιο της Αυτοκρατορίας και οι πληβείοι ψηφοφόροι πάντα θα αναφωνούν το "Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν". Είναι θέμα κυττάρου να είσαι πάντα Ρωμιός και όχι Έλλην.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Θα μου επιτρέψετε, εις πείσμα των πανηγυρισμών και των στεναγμών ανακούφισης, να διατηρήσω τη χθεσινή μου απαισιοδοξία για το μέλλον της «καταρχήν συμφωνίας», στην οποία σύρθηκε ο Αλέξης Τσίπρας υπό την ωμή απειλή «σκασίματος» των ελληνικών τραπεζών.

Ξαναλέω: Δεν υπάρχουν ούτε κοινοβουλευτικές εφεδρείες ούτε οι κοινωνικές αντοχές για να εφαρμοστούν τα διάφορα προαπαιτούμενα σε βάθος χρόνου. Μπορεί να περάσουν με καραμπόλες τα πρώτα μέτρα αύριο μεθαύριο, αλλά η συνέχεια δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη. Και μάλλον μοιάζει να οδηγεί στα αχαρτογράφητα μονοπάτια των πρόωρων εκλογών...

Για την ώρα δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο περιεχόμενο της συμφωνίας. Αφήστε πρώτα να εγκριθεί και βλέπουμε. Θα σταθώ μόνο στο ιταμό ύφος των διατυπώσεων, που παραπέμπουν ευθέως σε αποικιοκρατική ορολογία του περασμένου αιώνα.

Δύο φορές στον πρόλογο αναφέρεται η ανάγκη «αποκατάστασης της εμπιστοσύνης» με τις ελληνικές Αρχές. Σαν να υπονοείται ότι η προσφυγή στον λαό ήταν αυτή που τραυμάτισε την αξιοπιστία της κυβέρνησης Τσίπρα.

Διερωτάται, όμως, κανείς: Και η αξιοπιστία των θεσμών πού ακριβώς έγκειται; Στον Γιούνκερ, που αποκάλυψε τάχα ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός δίσταζε να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο, αλλά όταν ήρθε η ώρα για τη φορολόγηση των υπερκερδοφόρων επιχειρήσεων έσπευσε να συνταχθεί με την απορριπτική θέση του ΔΝΤ; Ή μήπως με τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις του Ταμείου σε σχέση με την Κομισιόν και την ΕΚΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους;

Πάμε παρακάτω. Το να ζητάς από μια εκλεγμένη κυβέρνηση κυρίαρχου κράτους να πάρει νόμους πίσω είναι σαν να καταργείς εμπράκτως τη βούληση του λαού που την ψήφισε. Και τέλος, το να σου ορίζει κάποιος τρίτος πώς θα λειτουργούν τα... φαρμακεία και οι φούρνοι στη χώρα είναι δείγμα πλήρους κατάλυσης των κανόνων της εθνικής αγοράς. Είναι η αλλαγή της λειτουργίας των φούρνων προτεραιότητα των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων; Ή απλώς διευκολύνει ξένα εμπορικά συμφέροντα; Και εν πάση περιπτώσει, γιατί έπρεπε να αποτελεί τμήμα της χθεσινής «καταρχήν» συμφωνίας, πέραν της απόδειξης ότι οι δανειστές κάνουν κουμάντο ακόμη και στους... φούρνους.

Αυτά δεν είναι, λοιπόν, φυσιολογικά χαρακτηριστικά μιας διακρατικής συμφωνίας, έστω και δανειακής μορφής. Καμία τράπεζα στον κόσμο δεν λέει εκ των προτέρων στον πελάτη ότι τον θεωρεί μπαταχτσή ούτε του υποδεικνύει πώς θα διακοσμήσει το σπίτι για το οποίο του δίνει δάνειο. Δυστυχώς το χθεσινό κείμενο αποτελεί ακόμη ένα μνημείο υποτέλειας...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αγίους σαν τον π. Παΐσιο φανερώνει ο Θεός στη γη κάθε τετρακόσια χρόνια»! Πολύ βαρύς ο λόγος! Πολύ μεγάλος ο έπαινος! Και μάλιστα από το στόμα του Αγίου Πορφυρίου. Τον ύψωσε πάρα πολύ τον άγιο Παΐσιο. Τον έβαλε μέσα σε μία φούχτα μεγάλων αγίων! Όπως ένας γιατρός είναι σε θέση να εκτιμήσει, να «ζυγίσει» έναν άλλο γιατρό, έτσι κι ένας άγιος είναι σε θέση να εκτιμήσει καλύτερα έναν άλλο άγιο. Γι αυτό με εντυπωσιάζει τόσο πολύ αυτός ο λόγος.

Η εμβέλεια και η επιρροή του αγίου Παϊσίου του μεγάλου έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας και έχει απλωθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες και σε όλον τον κόσμο. Όχι μόνο μεταξύ των ορθοδόξων, αλλά και μεταξύ αλλοδόξων, ακόμη και μεταξύ ανθρώπων που είναι σκεπτικιστές και άπιστοι. Αυτό που φαίνεται να τους εντυπωσιάζει περισσότερο δεν είναι οι πέντε χιλιάδες γραπτές επώνυμες μαρτυρίες για θαύματα που επιτέλεσε και μετά την κοίμησή του, αλλά κυρίως οι προφητείες του, που επαληθεύονται.

Για παράδειγμα, η μεγάλη αμερικανική, παγκοσμίου φήμης εφημερίδα του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, η Wall Street Journal, σε εκτενές πρωτοσέλιδο άρθρο της τον παρουσίαζε σαν τον άνθρωπο «που προέβλεψε την κρίση στην Ελλάδα». Αυτό το άρθρο αναδημοσιεύθηκε στην «Εθνικό Κήρυκα», την εφημερίδα της ελληνικής ομογένειας στην Αμερική, όπου επίσης εκδίδεται στη Νέα Υόρκη.

Ένα θαύμα, ένα ιατρικό θαύμα, έχει μία πνευματική επίδραση στον άνθρωπο που το έζησε και στο περιβάλλον του που γνωρίζει τα γεγονότα και είναι σε θέση να εκτιμήσει το θαυμαστό γεγονός. Μία προφητεία έχει πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια και επιρροή. Είναι μία «απαλή» θεία επέμβαση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Απευθύνεται σε ένα πλήθος ανθρώπου που «έτυχε» να τη γνωρίζουν και να δουν την εκπλήρωσή της. Απευθύνεται, επίσης, κα στις μελλοντικές γενιές των ανθρώπων που ακολουθούν. Όταν υπάρχουν γραπτές επώνυμες μαρτυρίες, καταγεγραμμένες σε βιβλία, τότε υπάρχουν τα ίχνη και μπορεί κάποιος που είναι καλοπροαίρετος άπιστος να ψάξει τις πηγές, να βρει τις χειροπιαστές αποδείξεις και έτσι να οδηγηθεί στην αλήθεια. Νομίζω ότι ο Χριστός, που αποκάλυπτε τα μέλλοντα να συμβούν στον άγιό Του, τείνει ένα χέρι σε αυτούς τους ανθρώπους. Γι αυτούς τους ανθρώπους και για τους νέους μας είναι αυτό το άρθρο.

«Τα άκουσα ο ίδιος με τα αυτιά μου»

Τον άγιο γέροντα Παΐσιο τον γνώριζα πάνω από δώδεκα χρόνια. Αυτός με έκανε συνειδητό ορθόδοξο χριστιανό. Αυτός με συμβούλευε για τα θέματα της ζωής μου. Αυτά λοιπόν που θα διαβάσετε τα άκουσα ο ίδιος με τα αφτιά μου. Είναι μία προσωπική επώνυμη μαρτυρία. Τα περισσότερα βρίσκονται γραμμένα και στο βιβλίο μου με τίτλο «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1997 και από τότε επανεκδίδεται συνεχώς. Πολλά από αυτά βρίσκονται γραμμένα σχεδόν με τις ίδιες λέξεις και στα βιβλία που εξέδωσε το γυναικείο ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, όπου βρίσκεται και το μεγάλο παγκόσμιο προσκύνημα της ορθοδοξίας, ο τάφος του μεγάλου Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

Μας προετοίμαζε ψυχολογικά για τα δύσκολα χρόνια που θα έρθουν, για να μην αιφνιδιαστούμε, για να μην λιποψυχήσουμε, όταν ξεσπάσει το μπουρίνι, αλλά ταυτόχρονα μας γέμιζε και ελπίδα δείχνοντάς μας το καλό τέλος (για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία) που θα έχει όλη αυτή η αναμπουμπούλα. Έλεγε χαρακτηριστικά «μετά την μπόρα τη δαιμονική θα έρθει η λιακάδα η θεϊκή».

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε λεγόταν ΕΟΚ)

Είπε «λίγα είναι τα ψωμιά της ΕΟΚ» και σε μία άλλη περίπτωση είπε: «Οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι είναι ένας λαός και συνεργάζονται. Σου λέει, τι γίνεται εδώ; Ξανασηκώνει κεφάλι ο Χίτλερ; Και θα τη διαλύσουν». Αυτά τα έλεγε πριν από περίπου 25 χρόνια. Τότε όλα ήταν διαφορετικά και φάνταζαν ρόδινα. Σήμερα υπάρχουν κάποιοι οικονομολόγοι που αναλύουν τα γεγονότα με βάση την επιστήμη τους και καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, στις ίδιες απόψεις.

Για τα σχέδια των ξένων δυνάμεων για την Ελλάδα

Σε άλλη συζήτηση ο άγιος Παΐσιος είπε τα εξής: «Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχει η Ελλάδα. Οι εχθροί μας θέλουν να μας ξεσκίσουν και οι «φίλοι» μας να μας τσαλακώσουν. Δεν πειράζουν, έχουν οι άνθρωποι τα σχέδιά τους, έχει και ο Θεός τα δικά Του. Στο τέλος θα φέρει έτσι τα συμφέροντα των μεγάλων που θα αναγκαστούν να μας βοηθήσουν. Όχι από καλοσύνη ή δίκαιο ή φιλία, αλλά γιατί έτσι θα φέρει ο Θεός τα συμφέροντά τους. Θα μας βοηθήσουν οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Όμως και ο καθένας από εμάς θα δώσει λόγο για τη στάση που κράτησε αυτά τα δύσκολα χρόνια».
Δηλαδή, μας αποκάλυπτε τόσα χρόνια πριν ότι μερικοί επιθυμούν και σχεδιάζουν τον διαμελισμό της Ελλάδας.

Για τη χολέρα στην Τουρκία

Ο άγιος Παΐσιος είπε: «Θα πέσει χολέρα στην Τουρκία και θα γίνει μεγάλο κακό. Θα πεθάνουν πάρα πολλοί. Το έχει πει και ο Άγιος Αρσένιος αυτό».
Αυτό λέχθηκε τον Δεκέμβριο του 1991.

Για τη διάλυση της Τουρκίας

Σε μία επίσκεψή μου στην Παναγούδα, το τελευταίο ησυχαστήριό του, μου έδειξε ο γέροντας ένα τετράδιο όπου είχε γραμμένες κάτι προφητείες του Αγίου Αρσενίου του εκ Φαράσων της Καππαδοκίας. Σε σχετική συζήτηση που είχαμε ο άγιος Παΐσιος μου είπε: «Εκτός που θα κάνουν κράτος και οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι, θα πέσει χολέρα στην Τουρκία και θα αποδεκατιστούν από την αρρώστια οι Τούρκοι».
Σε άλλη συζήτηση είπε: «Οι Τούρκοι έχουν κάνει πολλά και έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους». Το νόημα αυτής της έκφρασης είναι ότι «ο θάνατος» (διάλυση) της Τουρκίας είναι κοντά.

Για την Κωνσταντινούπολη

Μία προφητεία όπως την άκουσα με τα αφτιά μου από το στόμα του αγίου γέροντος Παϊσίου, πριν από περίπου 25 χρόνια, τότε που ο κόσμος δεν ήταν σε «βρασμό» όπως σήμερα.
Ήταν απόγευμα και συζητούσαμε οι δυό μας στην αυλή της Παναγούδας για διάφορα θέματα. Πρέπει να ήταν γύρω στο 1991. Μου λέει μία στιγμή ο γέροντας: «Θα πολεμούν μεταξύ τους και δεν θα μπορεί να νικήσει ο ένας τον άλλο και θα πουν, την Πόλη (Κωνσταντινούπολη) ούτε εμείς θα την πάρουμε ούτε εσείς (αυτοί)… Θα τη δώσουμε στους Έλληνες. Και θα μπει ο Ελληνικός στρατός στην Πόλη χωρίς να πολεμήσει».

Αυτό ξεπερνούσε και την πιο καλπάζουσα φαντασία. Όμως το είπε ο γέροντας… Θυμήθηκα τόσα περιστατικά από την ασήμαντη ζωή μου που μου είχε προείπει… Αυτός που «βλέπει» το μέλλον, το ασήμαντο μέλλον ενός ανθρώπου, δεν μπορεί να «δει» το μέλλον της πατρίδας μου; Θυμήθηκα τότε που μας έλεγε ότι θα διαλυθεί η Σοβιετική Ένωση: «Σάπισαν τα δίχτυα που κρατούσαν τον λαό, δεν μπορούν να τα κουμαντάρουν». Και τότε μου φάνηκε απίστευτο. Η Σοβιετική Ένωση ήταν μία κραταιά αυτοκρατορία που ήλεγχε τον μισό κόσμο. Ήταν δυνατόν να πέσει; Αναρωτιόμουν με κάποια αμφιβολία. Και να που ο γέροντας είχε ξανά δίκιο. Να που βγήκε πάλι αληθινός ο λόγος του. Δεν πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια και τα λόγια του επαληθεύτηκαν στο ακέραιο. Και να τώρα που μου προλέγει τη διάλυση της Τουρκίας και την ανάκτηση της Πόλης από τους Έλληνες. Απίθανο με την τότε (γιατί έχουν περάσει 25 χρόνια περίπου), αλλά και με τη σημερινή κατάσταση. Θα ξαναγυρίσει ο Χριστιανισμός στις πανάρχαιες προγονικές του εστίες!
Το βράδυ σκεφτόμουν αυτά που μου είπε. Καλά, λέω, εμείς οι Έλληνες που ζούμε στην Ελλάδα είμαστε δέκα εκατομμύρια. Ο πληθυσμός της Πόλης είναι μεγαλύτερος. Και να μας τη δώσουν την Πόλη, πως θα καταφέρουμε να τους κυβερνήσουμε; Την άλλη μέρα το πρωί κατέβηκα ξανά κάτω στην Παναγούδα με αυτόν τον λογισμό στο κεφάλι. Να τι μου είπε: «Ένα είναι ότι θα πεθάνουν πολλοί και από τη χολέρα που θα πέσει στην Πόλη, το άλλο είναι ότι εμάς θα μας δώσουν μόνο την Ευρωπαϊκή μεριά και θα περάσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην ασιατική μεριά. Ο λογισμός μου λέει ότι αυτό θα το κάνουν για να είναι τα στενά διεθνή. Και το τρίτο είναι ότι θα βαπτισθούν πολλοί και θα γίνουν χριστιανοί. Με τη βοήθεια αυτών θα κυβερνήσουμε την Πόλη». Αυτά μου είπε.
Μετά που έφυγα, άρχισα να «σκαλίζω» λίγο το θέμα. Να τι βρήκα.
Στην Τουρκία υπάρχουν περίπου 20 εκατομμύρια Αλεβήτες ή Μπετακτσήδες όπως λέγονται και με άλλο όνομα. Αυτοί έχουν κάνει μέχρι και επίσημη αίτηση στον ΟΗΕ για να αναγνωριστούν σαν διαφορετική θρησκεία και ζητούσαν να τους επιτραπεί να έχουν δικά τους ιερά γιατί δεν θέλουν να πηγαίνουν στο τζαμί. Δεν θεωρούν δηλαδή τους εαυτούς τους μουσουλμάνους.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των Αλεβητών; Συμπάθεια για τους Έλληνες, τους Γιουνάν (Ίωνες) όπως μας αποκαλούν με το αρχαίο όνομά μας. Διαβάζουν και αγαπούν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, πιστεύουν σε μία Αγία Τριάδα, όχι βέβαια με τον τρόπο που πιστεύουν οι Ορθόδοξοι, αλλά και αυτή η απλή συνωνυμία κάτι δείχνει. Νομίζω ότι αυτοί είναι που θα ξαναβαφτιστούν χριστιανοί, όπως είπε ο γέροντας. Λέω ότι θα ξαναβαφτιστούν χριστιανοί, γιατί ο πληθυσμός της Τουρκίας με ασιατικά χαρακτηριστικά είναι λίγος και βρίσκεται συγκεντρωμένος στην περιοχή της Σίβα. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι εξισλαμισμένοι Ρωμιοί, δηλαδή κάτοικοι της χριστιανικής αυτοκρατορίας που είχε πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Είναι πολλοί που το γνωρίζουν αυτό, κυρίως μεταξύ των μορφωμένων.

Μη νομίσετε πως τα λέω αυτά από κάποιου είδους εθνική υπερηφάνεια. Η σημερινή κατάσταση των Ελλήνων με κάνει να ντρέπομαι. Παρακαλώ την αγάπη σας να μην με παρεξηγήσετε. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα είμαι χριστιανός ορθόδοξος. Η εθνική μου ταυτότητα έπεται κατά πολύ της χριστιανικής μου ιδιότητας. Τα λέω αυτά για χάρη της αλήθειας. Για να υπάρχει μία μαρτυρία ότι ο π. Παΐσιος είχε προβλέψει μία τέτοια εξέλιξη, και όταν γίνουν αυτά να συνειδητοποιήσουν και οι νέοι μας τη μεγάλη αξία της πίστης μας και να στερεωθούν σε αυτήν. Τα λέω για να έχουμε κι εμείς την καλή ελπίδα και να μην φοβόμαστε το σκοτάδι που πάει να καλύψει τον κόσμο. Γι αυτό τα έλεγε και σε εμάς ο γέροντας. Γιατί έβλεπε, χρόνια πριν, τις δυσκολίες και τη θύελλα που πάει να ξεσπάσει και να καλύψει τη γη και ήθελε να μας στηρίξει πνευματικά, για να μην δειλιάσουμε όταν βρεθούμε μέσα στη «δαιμονική μπόρα».

Για τη διαφθορά

Τον Δεκέμβριο του 1988 συνάντησα τον γέροντα κοντά στο κελί του. Φυσούσε πολύ δυνατός αέρας. Το Άγιον Όρος περίμενε την επίσκεψη του τότε προέδρου της Πορτογαλίας, που τον συνόδευε ο έλληνας πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σε συζήτηση που είχαμε, ο άγιος Παΐσιος είπε στεναχωρημένος: «Να φυσάει να μην έρθει κανείς εδώ. Να τους πάρει ο αέρας και να τους σηκώσει όλους! Όλους! Τέτοιοι που είναι. Να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους!».
Σημείωση: Οι Μακκαβαίοι επαναστάτησαν κατά του βασιλιά Αντιόχου, όταν προσπάθησε να τους επιβάλει την ειδωλολατρία. Μία φούχτα άνθρωποι, με υψηλό όμως φρόνημα, μετά από αγώνες και θυσίες, κατόρθωσαν με τη βοήθεια του λαού να νικήσουν τον πανίσχυρο κατακτητή.

Σε άλλη περίπτωση είχαμε την παρακάτω συζήτηση:
Μα γέροντα, του είπα, εδώ όλοι κοιτάνε να κλέψουν το κράτος, τα χρήματα που μαζεύουν από τους φόρους. Έρχονται οι πλούσιοι και οι πολιτικοί, δήθεν θα κάνουν κάποιο εργοστάσιο ή άλλη δουλειά, παίρνουν «επιδοτήσεις» από το κράτος, δηλαδή χρήματα που μαζεύονται από τους φόρους, και μετά με διάφορους τρόπους τα τρώνε… Βάζουν μετά τα χρήματα στις τράπεζες στο εξωτερικό, αγοράζουν διαμερίσματα στη Γενεύη, στο Παρίσι. Αυτό κάνουν οι πλούσιοι, οι πολιτικοί. Όλοι που προσπαθούν να πάρουν κάποιο αξίωμα. Γιατί να πληρώνουμε τους φόρους; Για να τους κλέβουν αυτοί;

«Αυτοί που κάνουν αυτά τα πράγματα είναι οι χειρότεροι των Ελλήνων» μου απάντησε και συνέχισε: «Γι αυτό προσεύχομαι «να έρθει ένας αέρας» να τους σηκώσει όλους αυτούς, πολιτικούς κ.λ.π., να έρθουν άλλοι στα πράγματα, πιο τίμιοι. Εντάξει, να κάνει και ο πολιτικός μία βίλα, δεν βαριέσαι, ας κάνει. Αλλά να ενδιαφερθεί και για τον τόπο, για την πατρίδα. Να κάνει κάτι για το γενικό καλό. Οι σημερινοί μόνο για το συμφέρον τους νοιάζονται. Αδιαφορούν τελείως για το γενικό καλό. Αδιαφορούν για την πατρίδα, για το κράτος! Πα, πα, πα! Κατάντια! Παλιά υπήρχε και φιλότιμο. Προσπαθούσε ο άλλος που έπαιρνε ένα αξίωμα να κάνει κάτι καλό! Με ψήφισαν, σου λέει, με εμπιστεύθηκαν! Πολλοί μάλιστα έβαζαν και από την τσέπη τους για να γίνει κάτι καλό, για το χωριό ή για την πατρίδα, για το κράτος. Η πατρίδα είναι σαν μία μεγάλη μάνα. Σκεπάζει με τις φτερούγες της όλους τους Έλληνες, για να μπορούν να δουλεύουν, να ζουν ήσυχα, να λατρεύουν τον Θεό τους! Σκέψου να ήταν εδώ οι Τούρκοι… Να πηγαίνουμε το πρωί στη δουλειά, στο χωράφι και να μην ξέρεις αν θα γυρίσεις ζωντανός! Να δουλεύεις και να έρχονται με το ζόρι να πάρουν τους κόπους σου! Τα περάσαμε αυτά εμείς οι Έλληνες. Ενώ τώρα υπάρχει το ελληνικό κράτος και σκεπάζει τον καθένα με τις φτερούγες του και αισθάνεται ασφάλεια.
Αυτό το κράτος όλοι το πολεμάνε! Βάλθηκαν να το καταστρέψουν! Ο καθένας με τον τρόπο του. Άλλος να μην πληρώνει φόρο, άλλος να μην κάνει καλά τη δουλειά του, την υπηρεσία του, να μην δουλεύει καλά η κρατική μηχανή, να πάει πίσω το εμπόριο, η οικονομία, όλα! Θέλουν να καταστρέψουν το ελληνικό κράτος! Μασόνοι, αυτοί που είπες και άλλοι πολλοί… Αν δεν στηρίξουμε εμείς αυτό το κράτος, ποιος θα το στηρίξει;»

Καλά γέροντα, εμείς πληρώνουμε τους φόρους για να τους φάνε οι άλλοι; επέμεινα.
«Εμείς να κάνουμε το σωστό. Να κάνουμε το καθήκον μας. Από κει και πέρα άλλος έχει την ευθύνη», ήταν η απάντησή του.

Για τη Βόρεια Ήπειρο

Μιλώντας με έναν Βορειοηπειρώτη που δούλευε στην Ελλάδα και φοβόταν για την ασφάλεια της οικογένειάς του, είπε: «Μην φοβάστε. Εσάς θα σας απελευθερώσουν κάτι «παλαβοί». Παλαβοί με την καλή έννοια, δηλαδή, κάτι παλικάρια. Αυτοί δεν θα καταλαβαίνουν από πολιτικές και θα μπούν μέσα να βοηθήσουν. Οι πολιτικοί θα το χαρούν κι αυτοί κατά βάθος, αλλά αυτοί δεσμεύονται και δεν μπορούν να ενεργήσουν. Οι άλλοι θα το δεχτούν. Ε, αφού έγινε τώρα, έγινε, θα πουν. Μην φοβάστε, λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι. Πόνος είναι αυτός. Μία οικογένεια είμαστε και μας χώρισαν. Σαν να λένε, αυτά τα παιδιά να πάνε χώρια από τους υπόλοιπους. Πονάει αυτό! Τόσες φορές ελευθερώσαμε τη Βόρεια Ήπειρο, τόσα αίματα, τόσα κρυοπαγήματα, δεν θα πάνε χαμένα όλα αυτά».



Πηγή εφημ. «Μακεδονία Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι τοκογλύφοι, ο Τσίπρας, οι ΗΠΑ και το πρόωρο τέλος της «πρώτη φορά Αριστεράς»

Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Η βαρύτατη συμφωνία την οποία υπέγραψε προχτές η κυβέρνηση Τσίπρα, μπορεί εν μέρει να ανακούφισε την πλειονότητα του ελληνικού λαού (ακόμη ίσως και αρκετούς από τους οπαδούς της δραχμής, που ξέρουν ωστόσο καλά πως ως χώρα με τη συγκεκριμένη οικονομία και τις συγκεκριμένες γεωπολιτικές ιδιομορφίες κάθε άλλο παρά έτοιμοι ήμασταν για ένα grexit), σίγουρα όμως προκάλεσε και σοκ λόγω της πρωτοφανούς της σκληρότητας (ενδεικτικοί και οι χαρακτηρισμοί του διεθνούς Τύπου, όπως και η ρήση περί «καταλόγου φρικαλεοτήτων» από το Der Spiegel). Πέραν όλων αυτών όμως (που είναι ήδη γνωστά), η εν λόγω συμφωνία, έτσι όπως ήρθε, μετά από 5 μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, προσφέρεται εμφανώς και για σοβαρές σκέψεις πάνω σε όσα προηγήθηκαν, αλλά και για διατύπωση σεναρίων για όσα θα επακολουθήσουν.

Το πρώτο φυσικά που μπορεί (και πρέπει) να ειπωθεί είναι πως η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς στο έργο με το οποίο βασικά επιφορτίστηκε, δηλαδή εκείνο της διαπραγμάτευσης για κάτι καλύτερο από πριν. Θα υπενθυμίσω πως δεν ήμασταν ποτέ από τους αφελείς που περίμεναν πολλά πράγματα με τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες και από ένα κόμμα με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το λεγόμενο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» το είχαμε εξαρχής χαρακτηρίσει γελοία αιθεροβασία, όπως ακριβώς και τις παλαιότερες ανοησίες περί σκισίματος των μνημονίων (τα ίδια ακριβώς που έλεγε, αν θυμάστε, και ο Σαμαράς προ των εκλογών του 2012). Θεωρούσαμε όμως ότι κάτι καλύτερο θα μπορούσε να είχε γίνει σε σύγκριση με τα 2 πρώτα μνημόνια, εφόσον υπήρχε μια σοβαρή απόπειρα απέναντι στους μεγαλοτοκογλύφους (δήθεν) εταίρους μας. Αντ’ αυτού ωστόσο είδαμε το απόλυτο χάος, με καλές μεν προθέσεις (ο υποφαινόμενος ακόμη και σήμερα δεν αμφιβάλλει γι’ αυτές - και ασχέτως φυσικά της γνωστής σχετικής ρήσης του… Όσκαρ Ουάιλντ), αλλά στην πράξη με ατέλειωτα πήγαιν-έλα χωρίς νόημα, χωρίς σοβαρές προτάσεις, με εκθέσεις ιδεών, με ακροβασίες και έωλους λεονταρισμούς (κάτι σαν το ποντίκι που βρυχάται), με εμπρηστικές δηλώσεις (καλές για το θυμικό μας, αλλά όχι και για τους ρεαλιστικούς στόχους που - υπετίθετο ότι - επιδίωκαν οι ημέτεροι διαπραγματευτές). Και φτάσαμε στο τέλος να παρακαλάμε γονατιστοί για μια συμφωνία αφάνταστα χειρότερη απ’ αυτό που είχαμε ως τον περασμένο Δεκέμβρη. Το μόνο τελικά που πέτυχε αυτή η κυβέρνηση ήταν να πολλαπλασιάσει με την πολιτική της τη λαθρομετανάστευση, να περάσει τον άθλιο νόμο περί ιθαγένειας, να ψηφίσει το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, να δρομολογήσει την ελεεινή κάρτα του πολίτη και να επαναπροσλάβει και μια στρατιά αργόμισθων (μαζί και με αρκετούς άλλους βέβαια, που αδίκως είχαν απολυθεί κατά την περασμένη διετία). Όλα αυτά, πέραν εννοείται του ότι έδωσε λαβή, με τις παλινωδίες και ανοησίες της, για να ξαναβγούν σε πρώτο πλάνο, αλυχτώντας, όλα τα πολιτικά ανθυποπεριττώματα των προηγούμενων κυβερνήσεων (που η μοίρα τους σε οποιοδήποτε άλλο - στοιχειωδώς ευνομούμενο - κράτος θα ήταν η Δομοκός ή το Γουδί). Αν - στα οικονομικά κυρίως θέματα - έκανε και κάτι άλλο θετικό αυτή η κυβέρνηση, αυτό ουδεμία σημασία πλέον έχει, καθώς θα αναιρεθεί ούτως ή άλλως με τη νέα θανάσιμη συμφωνία.

Το δεύτερο που πρέπει να ειπωθεί είναι το γιατί φτάσαμε ως εδώ. Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο ή ήταν η ανικανότητα που έπαιξε κυρίως ρόλο; Εκείνο για το οποίο είμαστε απολύτως σίγουροι είναι πως ο Τσίπρας πήρε αρκετά προ των εκλογών το αμερικανικό χρίσμα (όπως άλλωστε και όλοι ανεξαιρέτως οι προ αυτού πρωθυπουργοί) και όλα όσα έκανε από τον Ιανουάριο και εξής έχαιραν της έγκρισης των υπερατλαντικών αφεντικών. Ποιο ήταν όμως το αμερικανικό συμφέρον; Το grexit, που θα ολοκλήρωνε τη διάλυση μιας ήδη κατεστραμμένης χώρας (με πλήγμα για το ευρώ, αλλά και με ό,τι αυτή η διάλυση θα συνεπαγόταν γεωπολιτικά σε Βαλκάνια και Εγγύς Ανατολή) ή τη διαιώνιση του (μίζερου έστω) παρόντος status quo; Το προχθεσινό… grand finale δείχνει εμφανώς το δεύτερο, σε πείσμα όσων αναλυτών υποστήριζαν πως οι ΗΠΑ μάς σπρώχνουν σε μια μετωπική με τη γερμανοκρατούμενη ΕΕ και τελικά σε ένα grexit, επιφυλάσσοντας στην Ελλάδα (και στον Τσίπρα ειδικότερα) απλά τον ρόλο της… στυμμένης λεμονόκουπας (κάτι δηλαδή σαν τον Ιωαννίδη του ’74). Και το επισημαίνω, γιατί αν και η πολιτική καθυστερήσεων και τα ατελείωτα ήξεις-αφήξεις και λοιπά «έργα και ημέραι» του Βαρουφάκη στις Βρυξέλλες έδιναν πράγματι έως πρότινος λαβή στο να υποθέσει κανείς το πρώτο, υπήρξε εντέλει αυτή η συμφωνία, σε συνδυασμό μάλιστα με την πολύ εύγλωττη αντιπαράθεση Γαλλίας-Γερμανίας (αλλά βεβαίως - να μην το ξεχνάμε - και η ελληνική πρόταση των 47 σελίδων προ 20 περίπου ημερών, που την δέχτηκαν αρχικά οι πιστωτές, πριν την απορρίψουν αίφνης στη συνέχεια, ελέω πάλι Γερμανών) που δείχνουν τελικά το δεύτερο. Πώς ούτε οι ΗΠΑ δηλαδή ήθελαν την έξοδό μας από το ευρώ, αλλά ούτε και η κυβέρνηση είχε αυτή την πρόθεση. Την αντίφαση αυτή, κάποιοι οπαδοί του πρώτου σεναρίου προσπάθησαν να την αναιρέσουν, διατεινόμενοι πως επήλθε μεταβολή ενδιάμεσα στην αμερικανική στάση, με επιχειρήματα ωστόσο απειροελάχιστα πειστικά (δεδομένου ότι και η αμερικανική πολιτική δεν αλλάζει τόσο εύκολα και ειδικά από τη μια μέρα στην άλλη, όσα κέντρα και παράκεντρα κι αν εμπλέκονται στη χάραξή της). Ως εκ τούτου λοιπόν, δεν προκύπτει ότι στόχος των ΗΠΑ ήταν να μας ωθήσουν σε grexit, χρησιμοποιώντας μας ως δούρειο ίππο για να πλήξουν την Ευρωζώνη (η ιδέα που ήδη από πριν είχαμε άλλωστε είναι πως ο ευρύτερος σκοπός τους είναι να αποδυναμωθεί η Γερμανία και όχι να πληγεί η ίδια η Ευρωζώνη καθ’ αυτήν). Έπαιξαν μεν το χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ, όταν φαινόταν πλέον πως το ΠΑΣΟΚ είχε τελειώσει και η ΝΔ κατέρρεε υπό το βάρος της εφαρμογής του 2ου Μνημονίου (ενώ και ο Σαμαράς είχε σταδιακά και εξ ανάγκης προσδεθεί εκών-άκων στο γερμανικό άρμα), διασφαλίζοντας την «αμερικανική συνέχεια» στην Ελλάδα. Και ίσως να είχαν όντως κατά νου και μια απόπειρα να διευκολύνουν τη διαπραγμάτευση, πιέζοντας τους πιστωτές και δίνοντας τοιουτοτρόπως ένα «αντίδωρο» στον Τσίπρα - θυμίζω άλλωστε πως ο τελευταίος μετά την προ του 2014 ακραία ρητορική, την τελευταία ειδικά περίοδο της πρωθυπουργίας Σαμαρά δεν μιλούσε πλέον για…σκισμένα μνημόνια, αλλά για πιο αποτελεσματική διαπραγμάτευση και καλύτερη συμφωνία, υπολογίζοντας πιθανώς σε βοήθεια των Αμερικανών. Την πίεση αυτή πάντως δεν την είδαμε (τουλάχιστον σε… κοινή θέα), παρά μόνο προς το τέλος (και πάλι έμμεσα) και όταν τα πράγματα έφτασαν πια για τη χώρα μας στο «μη παρέκει», λόγω της γερμανικής αδιαλλαξίας. Την έμμεση αυτή παρέμβαση των ΗΠΑ μπορούμε να τη δούμε κυρίως στην τελική στάση της Γαλλίας, αλλά και άλλων χωρών που τελούν υπό μείζονα ή ελάσσονα αμερικανική επιρροή. Ίσως να μην ήθελαν να την πραγματοποιήσουν πιο απροκάλυπτα ή ίσως και να μην μπορούσαν κάτι εμφανώς περισσότερο σε αυτή τη χρονική φάση, που χαρακτηρίζεται από το απόλυτο ξεσάλωμα μίας αλαζονικής και πλήρως αποθρασυμένης Γερμανίας.

Πλην όμως του κακού υπολογισμού σχετικά με τον αμερικανικό παράγοντα, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ είναι πασίδηλο ότι υπέπεσαν και σε ένα άλλο, ακόμη πιο θανάσιμο σφάλμα: τον κακό υπολογισμό της κατάστασης στην Ευρώπη αφ’ ενός και αφ’ ετέρου του… ίδιου του εαυτού τους. Υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις τους, πιστεύοντας πως οι μεγαλοτοκογλύφοι θα σεβαστούν το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου και θα υποχωρήσουν μπροστά σε μια κυβέρνηση με άλλη ιδεολογία και άλλο πρόγραμμα σε σύγκριση με τις προηγούμενες (τεράστιο λάθος), θεωρώντας πως θα φτάσουν στο σημείο να παρακαλάνε εκείνοι την Ελλάδα για συμφωνία υπό τον φόβο των παρενεργειών ενός grexit (επίσης μέγα λάθος, γιατί όπως φάνηκε ο Σόιμπλε και μια ομάδα χωρών περί τη Γερμανία τελικά επιθυμούσαν αυτή την εξέλιξη), εκτιμώντας πως οι ίδιοι ήταν καλύτεροι από τους (υποκείμενους σε διεθνείς εκβιασμούς) προκατόχους τους του βουτηγμένου στη ρεμούλα και διαφθορά πολιτικού κατεστημένου (πράγμα εν μέρει σωστό, αλλά εν τέλει μη επαρκές) και θεωρώντας τέλος ότι πήγαιναν να συνομιλήσουν με λογικούς ανθρώπους και όχι με ασυνείδητα μεγαλοκαθάρματα (μοιραίο λάθος και αυτό), μπήκαν στην αρένα με τα αφηνιασμένα λιοντάρια με περισσή αυτοπεποίθηση, αλλά στην ουσία εντελώς άοπλοι. Επειδή όμως με τα λιοντάρια δεν διαπραγματεύεσαι - και ιδίως αποδεχόμενος και παίζοντας με τους… όρους της αρένας - πήγαν άκλαυτοι. Κυριολεκτικά ως πρόβατα επί σφαγή. Το μόνο παρήγορο είναι πως τελικά απετράπη το grexit (συμφωνούμε και εμείς πως θα ήταν εντελώς καταστροφικό τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή), αλλά και προέκυψε ίσως για πρώτη φορά ένα ρήγμα στον γαλλογερμανικό άξονα (που πάντως είναι πολύ πρώιμο ακόμη για να εκτιμήσει κανείς τι ακριβώς σημαίνει και ποιες μελλοντικές συνέπειες θα έχει). Κατέστη επίσης παγκοσμίως σαφές, ακόμη και για τους πλέον αφελείς και ρομαντικούς οπαδούς της… ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και αλληλεγγύης, για ποια ακριβώς τερατώδη συμμορία μεγαλοκοπριτών μιλάμε, όταν αναφερόμαστε στην ΕΕ. Και φάνηκε τέλος και πόσο θνησιγενής είναι αυτή η δήθεν ένωση λαών (και στην πραγματικότητα απλώς σύμπλευση και διαπλοκή χυδαίων αντιλαϊκών μεγαλοσυμφερόντων). Αν η ελληνική κρίση κατορθώσει να αποτελέσει αφορμή και θρυαλλίδα για την επιδείνωση αυτής της θνησιγένειας, και αυτό είναι κάτι που θα φανεί μελλοντικά.

Και το τρίτο που μπορούμε να πούμε είναι βέβαια μια σύντομη εκτίμηση των επόμενων εσωτερικών εξελίξεων (στον βαθμό εννοείται που μπορεί κανείς να τις προβλέψει, μη έχοντας… προορατικό χάρισμα). Είναι ήδη προφανές πως οι εξελίξεις αυτές θα είναι και ραγδαίες και δραματικές. Η κυριολεκτικά εξοντωτική συμφωνία που υπογράφτηκε και η οποία (αν εφαρμοστεί) θα μετατρέψει τη χώρα από απλή αποικία σε κανονικό κατοχικό νταμάρι προς ξεπούλημα και θα τη βυθίσει από οικονομικής και κοινωνικής άποψης σε πρωτόγνωρα βάθη, αποτελεί συντριπτικό πλήγμα για την «πρώτη φορά Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα άλλωστε τερατωδώς διογκωμένο μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα (επειδή μετά την απόλυτη κατάρρευση του πάλαι ποτέ δικομματισμού και ελλείψει άλλου σοβαρού πόλου συγκέντρωσε την εσχάτη ελπίδα του λαού). Σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπαστεί και θα κατακερματιστεί, περί αυτού δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία. Πιθανό βέβαια ένα μεγάλο κομμάτι του να μεταλλαχθεί παραμένοντας υπό τον Τσίπρα στα πράγματα για κάποιο διάστημα ακόμη, σίγουρα όμως όχι με τη σημερινή μορφή. Έτσι όπως είναι σήμερα, είναι αδύνατο και αδιανόητο να προσπαθήσει (πόσω δε μάλλον να κατορθώσει) να εφαρμόσει αυτή τη συμφωνία (δηλαδή, για να λέμε πια τα πράγματα με το όνομά τους, το 3ο - και επαχθέστερο - Μνημόνιο). Ίσως τώρα πια να έχουμε το πραγματικό τέλος της Μεταπολίτευσης, με την απομυθοποίηση και παταγώδη αποτυχία και του τρίτου βασικού πόλου της (ενός πόλου που δεν είχε μεν κυβερνήσει ποτέ έως τώρα, που πάντα εκλογικά κυμαινόταν στο 3-5%, αλλά πολιτικο-ιδεολογικά είχε επηρεάσει, διαμορφώσει ή και αλώσει χώρους και τρόπους σκέψης σε σχεδόν όλο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό). Το 1ο Μνημόνιο έθεσε εκποδών το ΠΑΣΟΚ, το 2ο τη ΝΔ, το 3ο τώρα φαίνεται πως αποτελειώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Για το τι μπορεί να ακολουθήσει (άδηλο και κρύφιο αυτή τη στιγμή), μοιραία θα χρειαστεί να επανέλθουμε με άλλο κείμενο στο προσεχές μέλλον…

Πηγή Εφημ. «Αντιφωνητής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου