Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Απρ 2012


Η στρατηγική των ΗΠΑ στο Κοσσυφοπέδιο απειλεί το ίδιο το ΝΑΤΟ

Του F. William Engdahl*
για το γαλλικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Network

Eισαγωγή του Thierry Meyssan

Ανικανοποίητες με την ίδια την πρωτοβουλία τους για την τεχνητή δημιουργία του Κοσσυφοπεδίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλέον αποφασίσει να εντάξουν με συνοπτικές διαδικασίες το μαφιόζικο αυτό κράτος στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα νέο μέλος με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, συγχρόνως, θα συμβάλει τα μέγιστα στην εδραίωση της αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής ατζέντας του ΝΑΤΟ στην περιοχή, για να μην μιλήσουμε για το ακμαίο εμπόριο ηρωίνης από το Αφγανιστάν. Και οι δύο αυτοί παράγοντες, όπως επισημαίνει ο F: William Engdahl σε αυτή την διεξοδική ανάλυση, αποτελούν απειλή για τη Ρωσία και μπορεί τελικά να αποδειχθούν μπούμερανγκ για το ίδιο το ΝΑΤΟ.

12 Aπριλίου 2012

Μέσω μίας από τις πιο παράξενες ανακοινώσεις της για θέματα εξωτερικής πολιτικής, η κυβέρνηση Ομπάμα, δια στόματος της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον θα "βοηθήσει" το Κοσσυφοπέδιο να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η υπόσχεση δόθηκε μετά την πρόσφατη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό του Κοσσυφοπεδίου, Χασίμ Θάτσι, στην Ουάσινγκτον, όπου και επαίνεσε την πρόοδο της κυβέρνησης Θάτσι στην "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την οικονομική ανάπτυξη" [1].

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανακοίνωσή της έχει προκαλέσει σοβαρές ενεργειακές "οχλήσεις" μεταξύ των πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων σε διάφορες πρωτεύουσες ευρωπαικών χωρών που ανήκουν στο ΝΑΤΟ. Και δεν είναι παρά ελάχιστα τα άτομα που είναι σε θέση να εκτιμήσουν πόσο παρακινδυνευμένο και παράλογο είναι το σχέδιο της Κλίντον να ασκήσει πιέσεις ώστε να ενταχθεί το Κοσσυφοπέδιο στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.

Κοσσυφοπέδιο: μερικά στοιχειώδη γεωπολιτκά δεδομένα

Το επίμαχο κομμάτι ανεξάρτητης επικράτειας που σήμερα αποκαλείται Κοσσυφοπέδιο ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας και συνδεόταν με τη Σερβία έως ότου η στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ με τους βομβαρδισμούς του 1999 κατεδάφισε ό,τι απέμεινε από τη Σερβία του Μιλόσεβιτς και άνοιξε το δρόμο, με την αμφιλεγόμενη συνδρομή των χωρών-μελών της ΕΕ, και ιδιαίτερα της Γερμανίας, ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να διαιρέσουν την πρώην Γιουγκοσλαβία σε μικρά ψευδοκράτη-προτεκτοράτα. Το Κοσσυφοπέδιο έγινε ένα από αυτά, όπως και η ΠΓΔΜ, αφού είχε προηγηθεί η απόσχιση της Σλοβενίας και της Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία με την ισχυρή στήριξη του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Μια σύντομη ανασκόπηση των περιστάσεων που οδήγησαν στην απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Γιουγκοσλαβία θα συμβάλει ώστε να γίνει κατανοητό το πόσο επικίνδυνη είναι για το μέλλον της Ευρώπης μια ένταξη του προτεκτοράτου αυτού στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ. Ο Χασίμ Θάτσι, σημερινός πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου, ανέλαβε την αποστολή του, θα έλεγε κανείς, μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και όχι μέσω ελεύθερων και δημοκρατικών εκλογών στο Κοσσυφοπέδιο. Το Κοσσυφοπέδιο δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμο κράτος ούτε από τη Ρωσία ούτε από τη Σερβία και περισσότερες από εκατό άλλες χώρες. Ωστόσο, αναγνωρίστηκε αμέσως από την κυβέρνηση Μπους και το Βερολίνο, όταν διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008.

Η ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στην ΕΕ θα ισοδυναμoύσε με την ένταξη άλλης μιας αποτυχημένης χώρας, κάτι που ίσως να μην ενοχλεί την Αμερικανίδα υπουργό Κλίντον, αλλά σίγουρα θα αποβεί επιζήμιο για την ΕΕ στην παρούσα συγκυρία. Σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, ο δείκτης ανεργίας στη χώρα αγγίζει το 60%. Αυτό δεν κατατάσσει απλώς το Κοσσυβοπέδιο στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Η οικονομία του ήταν πάντα η φτωχότερη στη Γιουγκοσλαβία και σήμερα είναι ακόμη χειρότερη. Ωστόσο, το πραγματικό ζήτημα, όσον αφορά την ειρήνη και την ασφάλεια της ΕΕ στο μέλλον, είναι η ίδια η φύση του κράτους του Κοσσυφοπεδίου, που έχει δημιουργηθεί από την Ουάσιγκτον από τα τέλη του 1990.

Το μαφιόζικο κράτος και η Βάση Bondsteel

Το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι παρά μια μικροσκοπική περιοχή σε μια από τις πλέον στρατηγικής (από γεωπολιτική άποψη) σημασίας τοποθεσίες σε όλη την Ευρώπη, αν λάβει κανείς υπ' όψιν τους στόχους των ΗΠΑ για τον έλεγχο με στρατιωτικά μέσα των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και τη μεταφορά τους από τις πλούσιες σε ενεργειακούς πόρους χώρες της Μέσης Ανατολής πρός τη Ρωσία και τη Δυτική Ευρώπη. Η σημερινή αναγνώριση με πρωτοβουλία των των ΗΠΑ της αυταανακηρυγμένης "Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου" αποτελεί την συνέχιση της πολιτικής των ΗΠΑ στα Βαλκάνια από την παράνομη στρατιωτική επιχείρηση του 1999 και τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, γεγονότα που οδήγησαν σε μια "εκτός επικράτειας" ανάπτυξη στρατευμάτων που ποτέ δεν τόλμησε να εγκρίνει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η στρατιωτική επιχείρηση έγινε τότε με αφορμή την εικασία ότι ο στρατός του Μιλόσεβιτς δήθεν ήταν έτοιμος να διαπράξει γενοκτονία εναντίον των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου.

Μερικούς μήνες πριν από τους βομβαρδισμούς σερβικών στόχων από τις ΗΠΑ, μία από τις δριμύτερες επιθέσεις που διαπράχθηκαν στην περιοχή από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας ανώτερος αξιωματούχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών σε κατ' ιδίαν συνομιλία εμπιστεύθηκε σε κάποιον Κροάτη, ανώτερο αξιωματικό του στρατού στο Ζάγκρεμπ, κάποιες πληροφορίες σχετικά με τη στρατηγική της Ουάσιγκτον όσον αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβία. Σύμφωνα με τις συνομιλίες αυτές, οι οποίες στη συνέχεια μου δόθηκαν εμπιστευτικά, στόχος του Πενταγώνου ήδη στα τέλη του 1998 ήταν να έχει τον έλεγχο του Κοσσυφοπεδίου, προκειμένου να εξασφαλίσει μια στρατιωτική βάση ώστε να ελέγχει ολόκληρη την περιοχή που εκτείνεται από την Νοτιοανατολική Ευρώπη μέχρι τις πλούσιες σε υδρογονάνθρακες χώρες της Μέσης Ανατολής.

Από τον Ιούνιο του 1999, όταν οι "Δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο" (KFOR) κατέλαβαν την περιοχή, η οποία τότε αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (που περιελάμβανε τη Σερβία και το Μαυροβούνιο), το Κοσσυφοπέδιο τελούσε τεχνικά υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με το ψήφισμα αρ. 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Ρωσία και η Κίνα ενέκριναν επίσης το εν λόγω ψήφισμα, το οποίο καθορίζει το εγγυητικό ρόλο της KFOR στην διακοπή των εθνοτικών συγκρούσεων και βιαιοπραγιών μεταξύ του πληθυσμού της σερβικής χριστιανικής μειονότητας και της ισλαμικής πλειοψηφίας των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με το ψήφισμα αρ. 1244 το Κοσσυφοπέδιο θα παρέμενε τμήμα της Σερβίας, με την εκκρεμότητα μιας μελλοντικής ειρηνικής επίλυσης του ζητήματος. Ωστόσο, το ψήφισμα εκείνο του ΟΗΕ αγνοήθηκε κατάφωρα από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ το 2008.

Η εκ μέρους της Βερολίνου και της Ουάσιγκτον άμεση αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το Φεβρουάριο του 2008, έγινε - είναι πολύ σημαντικό αυτό - λίγες ημέρες μετά τις προεδρικές εκλογές της Σερβίας, οι οποίες προβλέψιμα ανέδειξαν τον αμερικανόφιλο Μπόρις Τάντιτς στην ηγεσία της χώρας για μια δεύτερη τετραετή θητεία. Με εξασφαλισμένη την θέση του Τάντιτς, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε στο μέλλον να υπολογίζει σε μια μετριοπαθή αντίδραση της Σερβίας στην θέση των ΗΠΑ για το Κοσσυφοπέδιο.

Αμέσως μετά τον βομβαρδισμό της Σερβίας το 1999, το Πεντάγωνο κατέσχεσε μια έκταση 1000 στρεμμάτων στο Κοσσυφοπέδιο, στην περιοχή Uresevic, κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και έκανε συμβόλαιο με την εταιρεία Halliburton, όταν ο Ντικ Τσένι ήταν διευθύνων σύμβουλός της, αναθέτοντάς της την κατασκευή μιας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις που διαθέτουν οι ΗΠΑ στο εξωτερικό, τη Βάση Bondsteel, που σήμερα αριθμεί προσωπικό μεγαλύτερο των 7000.




Το Πεντάγωνο έχει ήδη εξασφαλίσει 7 νέες στρατιωτικές βάσεις στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, στη Μαύρη Θάλασσα (στα βόρεια Βαλκάνια). Ανάμεσα στις εγκαταστάσεις αυτές συμπεριλαμβάνονται οι αεροπορικές βάσεις Graf Ignatievo και Bezmer στη Βουλγαρία και Mihail Kogalniceanu στη Ρουμανία, οι οποίες χρησιμοποιούνται για στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Στις εγκαταστάσεις της Ρουμανίας φιλοξενείται η Μικτή Ομάδα Κρούσης του Πενταγώνου "Τask-Force East". To κολοσσιαίων διαστάσεων στρατόπεδο των ΗΠΑ στη Βάση Bondsteel του Κοσσυφοπεδίου και η χρήση και αναβάθμιση των λιμανιών της Κροατίας και του Μαυροβουνίου στην Αδριατική για την ανάπτυξη των δυνάμεων του ναυτικού των ΗΠΑ ολοκληρώνουν την στρατιωτικοποίηση των Βαλκανίων. [2]

Η αμερικανική στρατηγική ατζέντα για το Κοσσυφοπέδιο είναι πρωτίστως στρατιωτική, και δευτερευόντως, απ' ό,τι φαίνεται, εμπορική, αφού μέσω αυτής διακινούνται τα περισσότερα ναρκωτικά στην Ευρώπη σήμερα. Πρώτος στόχος της ατζέντας είναι η Ρωσία και δεύτερος ο έλεγχος της ροής του πετρελαίου από την Κασπία Θάλασσα στη Μέση Ανατολή και στη Δυτική Ευρώπη. Με την κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, η Ουάσιγκτον απέκτησε ένα αδύναμο κράτος το οποίο μπορεί να ελέγχει πλήρως. Έτσι, για όσο διάστημα εξακολουθούσε να αποτελεί τμήμα της Σερβίας, ο στρατιωτικός έλεγχος του ΝΑΤΟ ήταν πολιτικά ανασφαλής. Σήμερα, αντίθετα, το Κοσσυφοπέδιο ελέγχεται ως στρατιωτική σατραπεία του ΝΑΤΟ, του οποίου η KFOR έχει 16.000 στρατιώτες, τεράστιο αριθμό για ένα μικρό πληθυσμό 2 εκατομμυρίων. Η Βάση Bondsteel αποτελεί έναν κρίκο σε μια αλυσίδα βάσεων και "νούφαρων", όπως τις αποκαλούσε ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, για στρατιωτική δράση προς τα ανατολικά και τα νότια. Και αν πραγματοποιηθεί η επίσημη ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, θα παγιοποιηθεί η στρατιωτική αυτή βάση, ειδικά μετά την οικτρή αποτυχία του ηγέτη-ανδρείκελου της Γεωργίας, Σαακασβίλι, να ολοκληρώσει ένα παρόμοιο εγχείρημα του ΝΑΤΟ για την περιοχή του Καυκάσου το 2008.

Ο "διάδρομος" διακίνησης της ηρωίνης

Ο στρατιωτικός έλεγχος του Κοσσυφοπεδίου από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς στα πλαίσια της ευρύτερης γεωστρατηγικής ατζέντας της Ουάσιγκτον.

Πρώτον, επιτρέπει μεγαλύτερο έλεγχο από τις ΗΠΑ των αγωγών υδρογονανθράκων προς την ΕΕ από την Κασπία και τη Μέση Ανατολή καθώς και τον έλεγχο των διαδρόμων μεταφορών που συνδέουν την ΕΕ με τη Μαύρη Θάλασσα.

Δεύτερον, προστατεύει το εμπόριο της ηρωίνης, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο, από την αμερικανική κατοχή του Αφγανιστάν έχει ουσιαστικά αυξηθεί σε επίπεδα ρεκόρ, σύμφωνα με αξιωματούχους του ΟΗΕ για θέματα ναρκωτικών. Το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία είναι οι σημαντικότερες διαμετακομιστικές οδοί της ηρωίνης προς την Ευρώπη. Σύμφωνα με μια ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το 2008, που αφορά στην παγκόσμια διακίνηση των ναρκωτικών, αρκετές βασικές διαδρομές διακίνησης ναρκωτικών περνούν μέσα από τα Βαλκάνια. Το Κοσσυφοπέδιο αναφέρεται ως κομβικό σημείο για τη μεταφορά ηρωίνης από την Τουρκία και το Αφγανιστάν προς τη Δυτική Ευρώπη. Και η ροή αυτή πραγματοποιείται κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της κυβέρνησης Θάτσι.

Από την εποχή των συναλλαγών της CIA με τους αρχηγούς της φυλής Meo του Λάος κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών επιβλέπει και προστατεύει την κυκλοφορία των ναρκωτικών σε κομβικά σημεία, γεγονός που μεταξύ άλλων της εξασφαλίζει και την μερική χρηματοδότηση μυστικών επιχειρήσεων της. Η παγκόσμια διακίνηση ναρκωτικών έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα σήμερα, ώστε οι μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ, όπως η Citigroup, να αντλούν ένα σημαντικό μερίδιο των κερδών τους από το ξέπλυμα των εσόδων.

Ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της απροκάλυπτης βιασύνης από μέρους της Ουάσιγκτον και άλλων κρατών να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι το γεγονός ότι γνώριζαν καλά ότι η κυβέρνηση και τα δύο μεγάλα κόμματα του κρατιδίου διοικούνται στην πραγματικότητα από το οργανωμένο έγκλημα των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου.

Ο Χασίμ Θάτσι, πρωθυπουργός και επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσσυφοπεδίου, είναι ο πρώην αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης "Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου" (UCK στα Αλβανικά), που εκπαίδευσαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στους κύκλους εγκληματος του Κοσσυφοπεδίου ο πρωθυπουργός είναι γνωστός με το παρατσούκλι "Χασίμ, το φίδι", λόγω της προσωπικής σκληρότητας του εναντίον των αντιπάλων του.

Το 1997, ο ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου Κλίντον στα Βαλκάνια, Ρόμπερτ Γκέλμπαρντ, περιέγραψε τον UCK ως "αναμφίβολα τρομοκρατική ομάδα". Στην πραγματικότητα, ήταν κάτι παραπάνω από αυτό. Ήταν μια μαφία γεννημένη μέσα από διάφορες φατρίες της περιοχής, και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο να διεισδύσει κανείς στους κόλπους της, η οποία έλεγχε όλη την παράνομη μαύρη οικονομία του Κοσσυφοπεδίου. Σήμερα το "Δημοκρατικό Κόμμα" του Θάτσι, σύμφωνα με πηγές της ευρωπαϊκής αστυνομίας, εξακολουθεί να διατηρεί τους πρώην δεσμούς του με το οργανωμένο έγκλημα.

Έγγραφο της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND) από τις 22 Φεβρουαρίου 2005, με την ένδειξη "άκρως απόρρητο", το οποίο έκτοτε έχει διαρρεύσει, αναφέρει:

"Όσον αφορά τους βασικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα τον Χαλίτι, τον Θάτσι και τον Χαραντινάι, υπάρχουν στενές διασυνδέσεις μεταξύ της πολιτικής, της οικονομίας και του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος στο Κοσσυφοπέδιο. Οι εγκληματικές οργανώσεις που δρουν παρασκηνιακά στην περιοχή ενισχύουν την πολιτική αστάθεια. Δεν συμβάλλουν με κανένα τρόπο στη γενική ομαλή λειτουργία της δημόσιας τάξης, η οποία θα μπορούσε να αποβεί επιζήμια για τις ραγδαία αναπτυσσόμενες επιχειρηματικές δραστηριότητές τους". [3]

Ο UCK άρχισε τη δράση του το 1996 με τους βομβαρδισμούς των προσφυγικών καταυλισμών που στέγαζαν Σέρβους κατά τη διάρκεια των πολέμων στη Βοσνία και την Κροατία. Ο UCK έκανε τότε επανειλημμένες εκκλήσεις για την "απελευθέρωση" "αλβανόφωνων" περιοχών του Μαυροβουνίου, της ΠΓΔΜ καθώς και περιοχές της Βορείου Ελλάδας. Για να το θέσουμε ήπια, ο Θάτσι κάθε άλλο παρά είναι η μορφή πολιτικού που εγγυάται την σταθερότητα στην περιοχή.

Ο σήμερα 44χρονος Θάτσι ήταν "προστατευόμενος" της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Κλίντον, Μαντλίν Ολμπράιτ, στη δεκαετία του 1990, όταν ήταν απλά ένας 30χρονος γκάνγκστερ. Ο UCK υποστηρίχθηκε από την αρχή από τη CIA και τη γερμανική BND. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1999 ο UCK είχε την άμεση υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Την εποχή που επελέγη από τις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Θάτσι ήταν ιδρυτής της "Ομάδας της Ντρένιτσα", ενός εγκληματικού συνδικάτου που δρούσε στο Κοσσυφοπέδιο αλλά διατηρούσε δεσμούς με την αλβανική, σκοπιανή και ιταλική οργανωμένη μαφία. Ένα διαβαθμισμένο έγγραφο μιας έκθεσης από τον Γενάρη του 2007, που συντάχθηκε για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την ένδειξη "VS-Nur für den Dienstgebrauch" ("Μόνο για υπηρεσιακή χρήση") διέρρευσε στα μέσα ενημέρωσης. Στην έκθεση εκείνη περιλαμβάνονται λεπτομερή στοιχεία για την οργανωμένη εγκληματική δραστηριότητα του UCK και του "διαδόχου" του, του "Δημοκρατικού Κόμματος", του οποίου ηγείται σήμερα ο Θάτσι.

Ένα άλλο έγγραφο του Συμβουλίου της Ευρώπης, που χρονολογείται από το Δεκέμβριο του 2010, κυκλοφόρησε μία μέρα μετά την ανακοίνωση της εκλογικής επιτροπής του Κοσσυφοπεδίου ότι το κόμμα του Θάτσι κέρδισε τις πρώτες μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας εκλογές. Στο έγγραφο αυτό, το οποίο αποτελεί πόρισμα έρευνας, κατηγορούνται οι Δυτικές δυνάμεις για συνενοχή και παράβλεψη των δραστηριοτήτων του εγκληματικού συνδικάτου του οποίου επικεφαλής ήταν ο Θάτσι. Στο έγγραφο αναφέρεται χαρακτηριστικά:

"Ο Θάτσι και τα υπόλοιπα μέλη της "Ομάδας της Ντρένιτσα" κατονομάζονται συστηματικά ως "βασικοί συντελεστές" σε εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών που αφορούν τις μαφιόζικες δομές του οργανωμένου εγκλήματος στο Κοσσυφοπέδιο. Ανακαλύψαμε ότι η "Ομάδα της Ντρένιτσα" είχε ως επικεφαλής της - ή, σύμφωνα με την ορολογία των δικτύων οργανωμένου εγκλήματος, «αφεντικό» της - τον γνωστό πολιτικό (...) Χασίμ Θάτσι". [4]

Στο πόρισμα αναφέρεται επίσης ότι ο Θάτσι ασκεί "βίαιο έλεγχο" στο εμπόριο ηρωίνης. Ο Ντικ Μάρτυ, εντεταλμένος ερευνητής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσίασε το πόρισμα σε Ευρωπαίους διπλωμάτες από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η απάντηση ήταν σιωπή ιχθύος. Ήταν προφανές ότι η Ουάσιγκτον στήριζε τον Θάτσι. [5]

Στο ίδιο έγγραφο-πόρισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης για το οργανωμένο έγκλημα στο Κοσσυφοπέδιο κατηγορείται η μαφιόζικη οργάνωση του Θάτσι για εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων. Συνεργάτες από το στενό κύκλο του Θάτσι είχαν ήδη κατηγορηθεί ότι μετά τον πόλεμο συνελάμβαναν αιχμάλωτους κατά μήκος των συνόρων με την Αλβανία, όπου εικάζεται ότι δολοφονήθηκαν αρκετοί Σέρβοι, για να πουληθούν τελικά τα νεφρά τους στη μαύρη αγορά. Κατά τη διάρκεια μιας ακροαματικής διαδικασίας σε περιφερειακό δικαστήριο της Πρίστινα το 2008 αποκαλύφθηκε ότι τα όργανα είχαν παρθεί από εξαθλιωμένα από την πείνα θύματα σε μια κλινική γνωστή με το όνομα "Medicus". Η όλη τακτική που ακολουθήθηκε συνδέθηκε με τις δραστηριότητες συγκομιδής και εμπορίου οργάνων του "Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου" (UCK) το 2000.

Το ερώτημα που θα πρέπει να τεθεί, επομένως, είναι:

Γιατί η Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και (κυρίως και χωρίς εξαίρεση) η Γερμανική Κυβέρνηση, έδειξαν τόση προθυμία να νομιμοποιήσουν το αποσχισθέν Κοσσυφοπέδιο;

Η απάντηση:

Ένα Κοσσυφοπέδιο που διοικείται εσωτερικά από οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα ελέγχεται εύκολο από το ΝΑΤΟ. Εξασφαλίζει την διατήρηση του κρατιδίου σε προτεκτοράτο, πράγμα που το θέτει με μεγαλύτερη ευκολία υπό την κυριαρχία του ΝΑΤΟ. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ ελέγχει επίσης την περιοχή του Αφγανιστάν, από όπου προέρχεται η ηρωίνη που επεξεργάζεται και διακινείται στο Κοσσυφοπέδιο, διαδικασία που ελέγχεται από τον Θάτσι, το Πεντάγωνο δημιουργεί έναν "ιστό αράχνης" γύρω από τη Ρωσία που είναι κάθε άλλο παρά ειρηνικός.

Η εξάρτηση του Θάτσι από την εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ διασφαλίζει την υπακοή της κυβέρνησής του σε ό,τι της ζητηθεί να πράξει στο μέλλον. Και με αμοιβαίους όρους, η υπακοή αυτή εξασφαλίζει στις ΗΠΑ το σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα της εδραίωσης της μόνιμης παρουσίας της στην στρατηγικής σημασίας νοτιοανατολική Ευρώπη.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα για την εδραίωση του ελέγχου της Ευρασίας από το ΝΑΤΟ, και δίνει στις ΗΠΑ την ευκαιρία για μια μεγάλη μεταστροφή στο ευρωπαϊκό ισοζύγιο ισχύος.

Συνεπώς, δεν είναι να απορεί κανείς που η Ρωσία, αλλά και πολλά άλλα κράτη, δεν έχουν χαιρετίσει αυτές τις εξελίξεις.

Οι ΗΠΑ παίζουν κυριολεκτικά με δυναμίτη, καθώς και ενδεχομένως με ένα μελλοντικό πυρηνικό πόλεμο στα Βαλκάνια.

_______________________

*Ο William Engdahl είναι συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής. Στα βιβλία που έχει συγγράψει περιλαμβάνονται τα:
  • "A Century of War : Anglo-American Oil Politics and the New World Order" (νέα, αναθεωρημένη έκδοση του 2011) και
  • "Gods of Money: Wall Street and the Death of the American Century" (2010).

Αναφορές:


[1] RIA Novosti, "US to Help Kosovo Join EU NATO: Clinton," 5 Απριλίου 2012.

[2] Rick Rozoff, "Pentagon and NATO Complete Their Conquest of The Balkans," Global Research, 28 Νοεμβρίου 2009.


[4] και [5] The Telegraph, "Kosovo’s prime minister ’key player in mafia-like gang,’" 14 Δεκεμβρίου 2010.

[6] Paul Lewis, "Kosovo PM is head of human organ and arms ring Council of Europe reports," The Guardian, 14 Δεκεμβρίου 2010.

Τα πιο πολλά απο αυτά τα έχει διαρρεύσει η Τρόικα είτε επίσημα είτε ανεπίσημα για να τα εμπεδώσει ο κόσμος! Άλλωστε δηλώνουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν οτι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν υπογράψει και έχουν δεσμευτεί οτι θα εφαρμόσουν πλήρως το Μνημόνιο 2 αλλά και τα όποια Μεσοπρόθεσμα προκύψουν.

Δείτε αναλυτικά:

- Κατάργηση 13-14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα

- Νέα μείωση του βασικού μισθού σε επίπεδα Βουλγαρίας στα 200? καθαρά, μαζί με όποιες μειώσεις επιφέρει σε μισθούς, επιδόματα ανεργίας κλπ.!

- Νέα μείωση βασικών και επικουρικών συντάξεων

- Μείωση κατά 10 ημέρες της ετήσιας αδείας

- Μείωση των προσαυξήσεων (από 75% σε 50% ή και 25%) με τις οποίες αμείβεται η απασχόληση σε Κυριακές και αργίες.

- Πλέον ευέλικτες σχέσεις εργασίας , κατάργηση συμβάσεων και δικαιωμάτων

- Άμεση απόλυση 50 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων το 2012. 200.000 απολύσεις σε βάθος τριετίας

- Σταδιακή κατάργηση του ΕΦΑΠΑΞ στο δημόσιο τομέα - Άμεση περικοπή 30% αναδρομικά

- Σταδιακή κατάργηση της αποζημίωσης στον ιδιωτικό τομέα είτε απο απόλυση είτε απο σύνταξη.

- Πλήρης κατάργηση των φοροαπαλλαγών και των ειδικών καθεστώτων φορολόγησης. Προβλέπεται κατάργηση των εκπτώσεων φόρου όπως για τόκους στεγαστικών δανείων α΄κατοικίας, ενοίκια, δίδακτρα, ασφάλιστρα, ιατρικές επισκέψεις, εξετάσεις, νοσήλια ή και ασφαλιστικές εισφορές.

- Αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από 6,5% σε 13%

- Κατάργηση μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ που ισχύει στα νησιά

- Υπαγωγή των αγροτών σε ΦΠΑ

- Νέος ειδικός φόρος κατανάλωσης σε ποτά/τσιγάρα

- Νέα αύξηση τέλους ταξινόμησης σε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα

- Νέα αύξηση τελών κυκλοφορίας

- Επιπλέον μείωση ή κατάργηση του αφορολόγητου ορίου

- Αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών ακινήτων κάθε χρόνο

- Εξίσωση πετρελαίου θέρμανσης με αυτό της κίνησης

- Άρση της απαγόρευσης της κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας λόγω χρεών

- Μονιμοποίηση του έκτακτου φόρου ακινήτων μέσω της ΔΕΗ και ενοποίηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας, σε μόλις δύο: σε ένα φόρο θα ενωθούν οι 33 φόροι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε άλλον έναν όλο οι φόροι του κράτους.

- Φόρος ιδιοκατοίκησης (Ουσιαστικά θα είναι ενα είδος ενοικίου για όσους μένουν σε δικά τους σπίτια)

- Κατάργηση της μισθοδοσίας του Κλήρου

- Χαράτσια εφορίας ακριβώς μετά τις εκλογές: (Φόρος εισοδήματος, Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, Τέλος επιτηδεύματος, ΕΤΑΚ 2009, Έκτακτη εισφορά ακινήτων, ΦΑΠ 2010, ΦΑΠ 2011, Ειδικό τέλος ακινήτων (χαράτσι) για το 2012)

- Ιδιώτες φοροεισπράκτορες

- Πλήρες ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας ακόμη και στην. Τουρκία!

Οι Έλληνες δεν θα μπορούν πλέον να πουν οτι δεν ήξεραν. Οι Έλληνες δεν θα μπορούν πλέον να πουν οτι παραπλανήθηκαν απο τις γνωστές ψεύτικες προεκλογικές δεσμεύσεις περι επαναδιαπραγμάτευσης, αυτοδύναμης Ελλάδας και άλλες τέτοιες μπαρούφες.

Ο πρόεδρος του Eurogroup Γιούνκερ που αποχωρεί απο το αξιωμά του, δήλωσε σε συνομιλητές του πως φοβάται την εξέγερση των Ελλήνων, αφού καμία κοινωνία δεν θα μπορούσε να δεχθεί το νέο τσουνάμι μέτρων που έρχεται με αρχή τον Ιούνιο.

Πηγαίνετε να τους ξαναψηφίσετε. Είστε πια άξιοι της μοίρας σας.

Γράφει ο Λουκάς Δ. Συμπεράς

Είναι ευρύτερα γνωστό ότι οι μέχρι τώρα χώρες όπου η «αραβική άνοιξη» εξελίχθηκε αλλά και συνεχίζει να συμβαίνει (Συρία) είχαν και έχουν απολυταρχικά καθεστώτα. Η Δημοκρατία ως πολίτευμα διαδόθηκε ανά τον κόσμο μέσω της Ελληνικής Παιδείας, ενώ δεν χαρακτηρίστηκε τυχαία και ως κοινωνικό αγαθό στην περίπτωση πάντα που ακολουθηθεί πιστά υπό τους βασικούς της κανόνες.

Είτε υπέρμαχος της «αραβικής άνοιξης» είτε πολέμιος αυτής θα μπορούσε να γίνει ο καθένας από εμάς ανάλογα με το που, πως και τι έχει βιώσει. Αυτό που ωστόσο πρέπει να μας κάνει να προβληματιστούμε είναι ότι σήμερα ορισμένοι ταύτισαν, ίσως και επέβαλλαν να ταυτιστεί η έννοια «άνοιξη» με εκείνη της «επανάστασης».

Όσοι ενδεχομένως απαντήσουν με ένα …«απλώς έτυχε», στην ενδεχόμενη ερώτηση:

«Γιατί να λάβει χώρα μια …«άνοιξη» στις βόρειες Αφρικανικές χώρες και όχι στις χώρες που η ασιτία και οι μολυσματικές ασθένειες μαστίζουν»;
μάλλον δεν θα μας έπειθαν.

Κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν η «αραβική άνοιξη» έχει όρια, έχει σχέδια μόνο ενάντια στα συγκεκριμένα απολυταρχικά καθεστώτα και ότι δεν θα εξελιχθεί ως «επικίνδυνη μόδα» κατάλυσης στο μέλλον ακόμη και δημοκρατικών πολιτευμάτων και θεσμών.

Πριν έναν αιώνα η έννοια «πόλεμος» ήταν συγκεκριμένη και όλοι γνώριζαν με εκείνη τι είχαν να αντιμετωπίσουν. Ο εχθρός; Ορατός.

Λίγο πριν και μετά την δεκαετία του ’70 γνωρίσαμε τους πολέμους των …λίγων
ημερών (Μέση Ανατολή, τέλη δεκαετίας του ’60 – Κύπρος, αρχές δεκαετίας του ‘70).

Στη μετέπειτα πορεία, η «ανθρωπότητα» μας δίδαξε και τα …«θερμά επεισόδια».

Οι πόλεμοι δεν «πουλάνε»

Ως όρος ο πόλεμος ήταν κάποτε γενικότερα και …«ιδέα». Αρκεί να θυμηθεί τους Έλληνες προγόνους μας στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο. «Ζήτω ο Πόλεμος» ήταν το σύνθημα και τα πρωτοσέλιδα έσφυζαν από ζωή και περηφάνια την 28η Οκτωβρίου 1940.

Το έγκλημα δεν είναι να καταδικάσουμε έναν Έλληνα αν δεν πει σήμερα «Ζήτω ο Πόλεμος» στην περίπτωση που έρθει, το έγκλημα είναι να μην προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και νέα ιδανικά.

Ο πόλεμος στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και πόσοι άλλοι παρόμοιοι με εκείνους έχουν αποδείξει ότι οι πόλεμοι καταστρέφουν οικονομίες, καταστρέφουν τη δομή ενός κράτους και δημιουργούν εκ των έσω εντάσεις αλλά και πολιτικό κόστος.

Η εξαγωγή εντάσεων και συγκρούσεων στο εσωτερικό μιας άλλης χώρας αποτελεί τη «νέα μέθοδο» που έχει υιοθετηθεί και εφαρμόζεται - όπως φαίνεται με επιτυχία - σήμερα.

Ανέξοδη σαφώς, λόγω ύπαρξης των σχετικών ΜΚΟ (μη κυβερνητικές οργανώσεις) και πολλών δικών τους ευρύτερων δραστηριοτήτων (σχεδιασμός, αλλοίωση πληθυσμού, αλλοίωση Παιδείας, χειραγώγηση των ΜΜΕ κλπ) που κατευθύνονται κυρίως από τις Μυστικές Υπηρεσίες. Παράλληλα είναι οικονομικότερη από μια αμιγώς πολεμική επιχείρηση, που ΩΣΤΟΣΟ υπάρχει το ενδεχόμενο να ακολουθήσει (βασισμένη σε τελικούς σχεδιασμούς που δεν θα κρατήσουν περισσότερο από 2-3 ημέρες) στην περίπτωση που οι προαναφερθείσες δόλιες προσπάθειες δεν επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα στο ανάλογο ποσοστό!

Ελλάδα και Κίνδυνοι

- Λαθρομετανάστευση: Μπορεί να χρησιμοποιηθούν οι λαθρομετανάστες (όπως έχει ήδη γίνει) και να δημιουργήσουν ένταση εκ των έσω,

- «Στημένες πολιτικές φωνές» που είτε αποσκοπούν σε προσωπικό, είτε σε ιδεολογικό όφελος, τάζοντας πολλά εν καιρώ δυσμενούς κατάστασης της χώρας,

- «Φίδια» γείτονες. Είναι σε όλους γνωστό ότι ανεπίσημα η μεν Αλβανία διεκδικεί Ελληνικά εδάφη (Ήπειρο και όχι μόνο), με τους Σλάβους των Σκοπίων να διεκδικούν ανοιχτά ολόκληρη τη Μακεδονία. Οι δε Βούλγαροι δεν κρύβουν τη χαρά τους για την ελληνική οικονομική κρίση. Για την Τουρκία είναι περιττό να αναφερθούμε…

- Υπόθεση: ΘΡΑΚΗ – Ένα ζήτημα που πονάει. Εδώ και δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρθηκαν μόνο ψηφοθηρικά για την Θράκη και για τίποτε περισσότερο. Κίνδυνος!

- Κάποιοι έχουν ήδη ξεκινήσει σχετικές «επαναστατικού» τύπου διεργασίες στην Κρήτη, Φλώρινα αλλά και Κέρκυρα. Ας έχουμε τα «μάτια» μας ανοιχτά!

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και για να τους αποφύγουμε υπάρχει μία και μόνο λύση. Να βαδίσουμε οι Έλληνες Ενωμένοι!

Θα μιλήσουμε με αριθμούς. Τα στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, γιατί όλα προέρχονται από επίσημα έγγραφα.

Α. Ανταλλαγή ομολόγων – Δημόσιο χρέος

Το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 368 δις €.

Έγινε αναγκαστική ανταλλαγή του 95,7% των παλαιών ομολόγων αξίας 206 δις €, δηλαδή 206 x 0,957 = 197 δις € αξία ομολόγων.

Συνεπώς διαγράφεται το ποσό των 197 δις € του χρέους μας.

Το οικονομικό κόστος για την χώρα έναντι αυτής της διαγραφής είναι:

30 δις €

Αγορά βραχυπρόθεσμων ομολόγων του EFSF

50 δις €

Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών

12 δις €

Κάλυψη ζημιών των ασφαλιστικών ταμείων

5 δις €

Δεδουλευμένοι τόκοι παλαιότερων ομολόγων τα οποία ανταλλάχθηκαν

Σύνολο

97 δις € + 62 δις €

Ονομαστική αξία των νέων ομολόγων σε αντικατάσταση των παλαιών

Σύνολο

159 δις €

Κόστος

Άρα, το όφελος είναι: 197 – 159 = 38 δις €

Όμως, υπήρξαν ομόλογα τα οποία δεν «κουρεύτηκαν» αξίας 171 δις € (368-197=171)

Οπότε, το χρέος γίνεται: 159 + 171 » 330 δις €

Αν στο παραπάνω ποσό προστεθούν και 22 δις € το έλλειμμα του 2011

το σύνολο του χρέους είναι πλέον: 352 δις €

Β. Έλληνες ομολογιούχοι

Τα ομόλογα αξίας 206 δις € που «κουρεύτηκαν» αφορούν ιδιώτες

α. 72 δις € Έλληνες

Ιδιώτες
Ασφαλιστικά ταμεία (12 δις €)
Τράπεζες

β. 134 δις € ξένους

Σύνολο 206 δις €

δηλαδή, η Ελλάδα συμμετέχει κατά 72/206 » 34% στις ζημιές από το «κούρεμα», ενώ η συμμετοχή της στη ΕΚΤ (κλείδα) είναι στο 2,6%!!

Οι ζημιές των τραπεζών μεταβιβάζονται στον προϋπολογισμό, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία ή δεν θα έχουν να πληρώσουν συντάξεις ή και οι δικές τους ζημιές θα μεταβιβαστούν στον προϋπολογισμό.

Οι Έλληνες ιδιώτες χάνουν τα χρήματά τους.

Δηλαδή όλα τελικά μεταφέρονται στις πλάτες του Ελληνικού λαού.

Γ. Η κερδοσκοπία του «διοικητικού τομέα» (official sector)

Τα 171 δις € που δεν «κουρεύτηκαν» (ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ), στην πράξη 162 δις €, ανήκουν στον «διοικητικό τομέα», όπως λέγεται.

Αναλυτικά είναι κάτοχοι ομολόγων αξίας:

ΔΝΤ

20 δις €

ΕΚΤ

57 δις €

Ευρωσύστημα Κεντρικών τραπεζών

53 δις €

Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας

(EFSF) κυρίως

32 δις €

Σύνολο

162 δις €

Όλοι οι ανωτέρω είναι σχεδόν βέβαιο ότι αγόρασαν τα Ελληνικά ομόλογα σε πολύ χαμηλή τιμή (περίπου 40% της αξίας τους) και τώρα πληρώνονται ολόκληρο το ποσό!!!

Γι’ αυτό η ΕΚΤ ανακοίνωσε επιστροφή κερδών από την αγορά των Ελληνικών ομολόγων.

Δ. Η κερδοσκοπία της ΤτΕ

Η ΤτΕ αντάλλαξε λίγες μέρες πριν το PSI το ρευστό που είχε από καταθέσεις ασφαλιστικών ταμείων (όπως αυτό των ακαδημαϊκών, των στρατιωτικών, υπαλλήλων του Υπ. Οικ.), αλλά και τα 600 εκ. του ΟΕΚ και της Εργ. Εστίας με ομόλογα τα οποία συμμετείχαν στο «κούρεμα». Δηλαδή «έφαγαν» (η ΤτΕ) κυριολεκτικά στο παρά πέντε τα χρήματα των ταμείων, μεταβιβάζοντας τη «προγραμματισμένη» ζημιά των ομολόγων σε αυτά!!!

Ας σημειώσουμε πως η ΤτΕ είναι ένας καθαρά ιδιωτικός οργανισμός με κατά 92% αφανείς μετόχους (το Δημόσιο κατέχει μόνο το 6% των μετοχών)

Τα συμπεράσματα είναι:

Με τη συμμετοχή της παράνομης Ελληνικής κυβέρνησης οι διεθνείς κερδοσκόποι (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΤτΕ) συνεχίζουν να απομυζούν τα χρήματα του Ελληνικού κράτους και των πολιτών του.
Η «σωτηρία» που περιγράψαμε μέσω του PSI αφορά τελικά 38 δις € και σε αντάλλαγμα η χώρα υποθηκεύτηκε στους δανειστές με το Μνημόνιο της 12ης Φεβρουαρίου 2012. Συγκεκριμένα η κυβέρνηση υπέγραψε και απεδέχθη:
α. Την άρση της ασυλίας που προστάτευε την ιδιωτική περιουσία και τα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου, τον χρυσό και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Χώρας.

β. Την απαγόρευση συμψηφισμού τυχόν απαιτήσεων της από τους δανειστές.

γ. Την απαγόρευση δανεισμού από τρίτες χώρες.

δ. Οι διαφορές θα λύνονται με βάση το Αγγλικό Δίκαιο, το οποίο προστατεύει πλήρως τα συμφέροντα των δανειστών.

ε. Την ίδρυση του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (Α.Ε.) από το οποίο θα πληρώνεται το δάνειο κατά προτεραιότητα, έναντι όλων των υπολοίπων υποχρεώσεων του κράτους.

στ. Μείωση μισθών και συντάξεων, διάλυση του συστήματος Υγείας της Χώρας, κλείσιμο όλων των κρατικών ερευνητικών κέντρων, κλείσιμο του ΟΕΚ και της Εργατικής Εστίας κλπ.

Απεδέχθησαν την εκποίηση της Χώρας, την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση του Ελληνικού λαού που συντελείται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς. Η Ελλάδα βαδίζει προς την ολοσχερή καταστροφή.

Έχοντας ενοχλήσει σφόδρα με τη συμπεριφορά τους όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τη Βουλγαρία, ενώ όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι ο ρόλος τους δεν είναι και τόσο εποικοδομητικός στην ασφάλεια της περιοχής, οι Σκοπιανοί δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν να εξασφαλίσουν την ένταξή τους στην Ατλαντική Συμμαχία…

Ο υπουργός Άμυνας της ΠΓΔΜ, Φατμίρ Μπεσίμι (αλβανικής καταγωγής όπως προδίδει το όνομά του) συναντήθηκε στο Πεντάγωνο με τον Αμερικανό ομόλογό του, Λίον Πανέτα για να συζητήσουν το θέμα. Ο Αμερικανός υπουργός (με την Ελληνίδα μητέρα) όμως, άδειασε σε άπταιστη διπλωματική γλώσσα τον συνομιλητή του μεταφέροντας… μέσω του εκπροσώπου του, Τζορτζ Λιτλ, ότι «προσδοκά τη μελλοντική ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ»… Εξηγούμαστε:

Αφενός και μόνο η απουσία δηλώσεων όσο και να επιχειρεί κανείς να το υποβαθμίσει σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και να προσμετρηθεί στα θετικά της συνάντησης. Επιπρόσθετα, αυτό το «μελλοντική ένταξη» είναι βέβαιο ότι δεν έκατσε και πολύ στους Σκοπιανούς φίλους και γείτονες…

Μη έχοντας, ωστόσο, εναλλακτική, ο υπουργός Άμυνας της ΠΓΔΜ διαμήνυσε στον Αμερικανό ομόλογό του… σχεδόν δακρύβρεχτα, πως «ότι και να γίνει, η ‘Μακεδονία’ θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται ως πλήρες μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας, υποστηρίζοντας τις ειρηνευτικές αποστολές του στο εξωτερικό»< όπως στο Αφγανιστάν που έχει στείλει 163 στρατιώτες…


Διαβάζοντας το βιβλίο της Amalia Van Gent διαπιστώνουμε ότι η “νέα” Τουρκία ξεκίνησε την περίοδο του Τουργκούτ Οζάλ ως μια προσπάθεια αφομοίωσης και ενσωμάτωσής της στην παγκόσμια οικονομία. Η συγγραφέας, η οποία υπογραμμίζει ότι κατά την διάρκεια αυτής της πορείας έχουν γίνει οι πιο σημαντικές κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές στη Τουρκία, υποστηρίζει επίσης ότι η ομάδα η οποία τόνισε την Ισλαμική της ταυτότητα και την θυμούνται ως οι “Τίγρεις της Ανατολής”, αποτέλεσε την αρχή της δημιουργίας μιας αστικής μουσουλμανικής τάξης. Αυτή η νέα αστική τάξη, η οποία δεν στηριζόταν από το κράτος, αλλά δημιουργήθηκε κατευθείαν από το διεθνές εμπόριο και για αυτό το λόγο κατέληξε να γίνει μέρος της διεθνούς οικονομίας, υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Τουρκία η οποία τα τελευταία πενήντα χρόνια έζησε τέσσερα στρατιωτικά πραξικοπήματα και ουσιαστικά ήταν κάτω από την κηδεμονία της στρατιωτικο-πολιτικής γραφειοκρατίας θα ζήσει σημαντικές αλλαγές και σε αυτό το τομέα. Η πιο σημαντική από αυτές είναι η αλλαγή που θα φέρουν στη χώρα η πολιτική και οικονομική ελίτ με κύριο χαρακτηριστικό τους την Μουσουλμανική τους ταυτότητα.

Μετά το πραξικόπημα της 28ης Φεβρουαρίου 1997 (το οποίο χαραχτηρίστηκε ως ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα), ένα σημαντικό μέρος των Μουσουλμάνων πολιτικών γνωστοί και ως οι “νεωτεριστές”, που υπήρχαν στο περιβάλλον του παραδοσιακού αρχηγού του Ισλαμικού κινήματος Νετζμετίν Έρμπακαν, υπό την αρχηγεία του Ταγίπ Ερντογάν και του Αμπντουλλάχ Γκιουλ, ίδρυσαν το ΑΚΡ αναπτύσσοντας μια νέα πολιτική αντίληψη. Σύμφωνα με αυτή, η πλήρης ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σημαντική προϋπόθεση για την επιβίωση των Μουσουλμανικών πολιτικών στοιχείων καθώς και για την επανάκτηση των ελευθεριών των Μουσουλμάνων συμπατριωτών τους. Έτσι το δίδυμο Ερντογάν-Γκιουλ το οποίο ίδρυσε το ΑΚΡ και το 2002 κατάφερε να έλθει στην εξουσία, όπως παρατηρεί και η συγγραφέας, είδε την ΕΕ ως σύμμαχο και προσδιόρισε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως “στρατηγικό στόχο”.

Αυτό το άνοιγμα, το οποίο μετά την τραγική 11η Σεπτεμβρίου 2001 είχε την υποστήριξη και των Ηνωμένων Πολιτειών που άρχισε να αναζητεί ένα “ήπιο Ισλάμ” απέναντι από τον Ισλαμικό Φονταμενταλισμό, βοήθησε το ΑΚΡ να ενδυναμωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα στελέχη του ΑΚΡ πριν ακόμα αυτό έλθει στην εξουσία, φιλοξενήθηκαν στο Λευκό Οίκο.Ωστόσο, τα πράγματα έχουν γίνει πολύπλοκα. Ο –σχετικά- νέος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έχει βάλει νέες προτεραιότητες στην εξωτερική πολιτική της χώρας του. Η προσέγγιση των γειτονικών αραβικών χωρών και πληθυσμών είναι γεγονός, τόσο, μάλιστα που ο Νταβούτογλου επιχαίρει ότι «αντί για το χώρο της συνθήκης του Σένγκεν δημιουργήσαμε τον δικό μας χώρο του Σάμγκεν» όπου «Σαμ» στα τούρκικα σημαίνει «Δαμασκός».

Σήμερα το τοπίο στην Τουρκία είναι θολό. Αναμφισβήτητα οι τούρκοι πολίτες ζουν καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας τους αλλά οι μεταρρυθμίσεις εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και η στάση της Τουρκίας απέναντι στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατά κάποιο τρόπο μετέωρη. Οπότε, το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι «ανήκει η Τουρκία στην Ευρώπη;». τελικά είναι στο χέρι της ίδιας της Τουρκίας να δώσει μια πειστική απάντηση.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι το αγαπημένο κόμμα των αλβανών

Το πρωτοσέλιδο της κυριακάτικες αλβανική εφημερίδα «Gazeta Shqiptare» έχει τίτλο «PASOKimporton vota nga Shqiperia”/Το ΠΑΣΟΚ εισάγει ψήφους από την Αλβανία. Η εφημερίδα εξασφάλισε τη λίστα των 129 πολιτών από την Αλβανία που έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια, στο διάστημα 2 – 20 Απριλίου.

Σύμφωνα πάντα με το αλβανικό δημοσίευμα στην πλειοψηφία τους πρόκειται για άτομα με ελληνική εθνικότητα (Βορειοηπειρώτες) όμως δεν είναι λίγα και τα ονόματα με αλβανική εθνικότητα.

Ο αριθμός των 129 ατόμων, σε τρεις εβδομάδες είναι λογικός της διαδικασίας απόδοσης της ταυτότητας των Βορειοηπειρωτών και δεν μπορείς να πεις ότι είναι φουσκωμένος. Η πρακτική της μαζικής «ελληνοποιήσεις» για το ΠΑΣΟΚ πάντως δεν είναι άγνωστη και δεν αποκλείεται να το έχει κάνει και να βγήκαν στη δημοσιότητα μόνο τα 129 ονόματα.

Αξίζει να σημειώσουμε επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το αγαπημένο κόμμα των Αλβανών. Στελέχη του προτιμούν να δίνουν συνεντεύξεις σε αλβανικές εφημερίδες (όπως ο Ραγκούσης στην Τριμπούνα).

Ο σημερινός Έλληνας Πρέσβης στην Αλβανία που είπε ότι το Βορειοηπειρωτικό ανήκει στο παρελθόν ήταν συνεργάτης του κ. Παπανδρέου, τα γραφείου του αλβανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αλβανίας στεγάζονται στην Ιπποκράτους(φανταστείτε τι θα έλεγε η «πατριωτική αριστερά» αν το κόμμα του Μπερίσα στεγάζονταν στη ΝΔ …) ενώ δεν έχει και πολύ άδικο ο Π. Παναγιωτόπουλος που έλεγε ότι για το ΠΑΣΟΚ το Βορειοηπειρωτικό είναι πιο πολύ εμπόδιο στις Ελληνοαλβανικέςσχέσεις

ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΗΣ

Η παραδειγματική του τιμωρία και η πλέον ταπεινωτική γι αυτόν και τα πρωτοπαλήκαρά του εκτέλεση της ποινής που τους πρέπει, και πάνδημο αίτημα αποτελεί, και το σύνολο του πολιτικού κόσμου οφείλει απέναντι σ' αυτό το αίτημα να ομονοήσει

Του Κ. Κυριακόπουλου

Η απόπειρα ωστόσο της Νέας Δημοκρατίας να δημοκοπήσει με άξονα αυτό το αίτημα και να το καθυποτάξει στο ανελέητο κυνηγητό της ψήφου κομματικής σωτηρίας δια στόματος Χαρακόπουλου, συνιστά τουλάχιστον πρόκληση απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία από ένα κόμμα που και στήριξε τον Παπανδρέου στις ολέθριες πολιτικές του επιλογές, και εγγυήθηκε κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής της θητείας την ατιμωρησία πλείστων όσων άλλων πολιτικών εγκλημάτων, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και δικών της πολιτικών στελεχών.

Η παραπομπή του Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ στο ειδικό δικαστήριο, δεν είναι απλά επιβεβλημένη ενέργεια, τόσο εκ των πραγμάτων όσο και εκ του αποτελέσματος.
Συνιστά καθολική εθνική υποχρέωση για έναν χρεοκοπημένο πολιτικό.
Όχι γιατί λειτούργησε στα πλαίσια του συστήματος που υπηρετεί σαν γνήσιος εκπρόσωπός του (όπως κάποιοι θα βιαστούν να ισχυριστούν).
Αλλά γιατί στα πλαίσια αυτής του της πολιτικής παρουσίας και στάσης, δε δίστασε να προβεί σε πράξεις και νομοθετήματα μέσα από τα οποία…

- Εκχωρήθηκε η εθνική κυριαρχία…
- Κουρελιάστηκε το Εθνικό Σύνταγμα…
- Τσαλαπατήθηκαν πολιτικά κυριαρχικά δικαιώματα…
- Αποδομήθηκε η Εθνική αξιοπρέπεια…
- Υποθηκεύτηκε και εμπορευματοποιήθηκε Εθνική γη και εθνικός πλούτος…
- Θεσμοθετήθηκε καθεστώς απροκάλυπτης ξένης κατοχής και υπονομεύθηκαν ανεπανόρθωτα τα Εθνικά συμφέροντα του τόπου.

Η Νέα Δημοκρατία, λειτουργώντας στην πράξη ως τριτεγγυητής πολιτικών εθνικής υποτέλειας, ούτε μπορεί ούτε και θέλει να οδηγήσει στην τιμωρία τους πρωταίτιους της εθνικής καταστροφής.

Η Νέα Δημοκρατία και προσωπικά ο αρχηγός της είναι δεμένος με υπογραφές ταπείνωσης στο ρόλο του κοτσαμπάση και αυτό το ρόλο τον επέλεξε συνειδητά.

Η Νέα Δημοκρατία και προσωπικά ο αρχηγός της όταν μιλούν για τιμωρία και δίκη των ενόχων της εθνικής ταπείνωσης, το μόνο που θέλουν είναι να εξαπατήσουν και πάλι την Ελληνική κοινωνία, για να προσφέρουν μετεκλογικά απόλυτη ασυλία και στο δωσιλογισμό και στις αντεθνικές συμφωνίες υποταγής που αλυσοδένουν τη χώρα.


Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
Μέση Ανατολή: Το σχέδιο «CONPLAN 8022» και αυτά που δεν μας λένε!

Γράφει ο Λουκάς Δ. Συμπεράς

Το καλοκαίρι του 2004, ο τότε Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ, ενέκρινε μία άκρως απόρρητη έκθεση με την ονομασία «Προσωρινή Διαταγή Συναγερμού για Παγκόσμια Πλήγματα», μέσω της οποίας ζητούσε από τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις πλήρη ετοιμότητα, σε συνθήκες μόνιμου συναγερμού έτσι ώστε να επιτεθούν σε εχθρικές για τις ΗΠΑ χώρες που αναπτύσσουν όπλα μαζικής καταστροφής, όπως είναι το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.

Το συγκεκριμένο σχέδιο, με την κωδική ονομασία CONPLAN 8022, είχε γνωστοποιηθεί ένα χρόνο νωρίτερα και ουσιαστικά προέβλεπε προληπτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν και της Βόρειας Κορέας τότε, βασισμένες σε σχέδιο «αστραπή» που θα έπρεπε να ολοκληρωθεί το αργότερο σε δώδεκα ώρες.

Η δημιουργία του συγκεκριμένου σχεδίου σύμφωνα με Αμερικανικές πηγές ξεκίνησε μετά την γνωστή σε όλους τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους.

Το σχέδιο CONPLAN 8022 δεν ήταν ένα απλό σχέδιο. Αποτελούσε ένα σχέδιο πολεμικού σεναρίου εναλλακτικά ...παγκόσμιας κλίμακας που μέσω αυτού θα μπορούσαν να πληγούν στρατηγικής σημασίας εχθρικοί στόχοι ακόμη και αρκετά μέτρα κάτω από τη γη σε χρόνο τέτοιο που δεν θα άφηνε στον εχθρό περιθώρια αντίδρασης.

Το συγκεκριμένο σχέδιο, στηριζόταν ουσιαστικά στον απόλυτο αιφνιδιασμό ενώ περιελάμβανε εναλλακτικά τα ακόλουθα δύο σενάρια:

- Οργανωμένη επίθεση με βομβαρδισμούς επιλεγμένων στόχων, παράλληλες σφοδρές κυβερνοεπιθέσεις και ταυτόχρονη διείσδυση ειδικών δυνάμεων στο εχθρικό έδαφος, ή

- Γενική επίθεση με όπλα μαζικής καταστροφής που θα επέφεραν το απόλυτο χάος ακόμη και σε υπόγειες εγκαταστάσεις με συνέπεια την ολοκληρωτική εξουδετέρωση του εχθρού.

Το δεύτερο σενάριο για να πραγματοποιηθεί θα ήθελε πρωτίστως την έγκριση σχετικής προεδρικής απόφασης που χωρίς υπερβολή θα παρέπεμπε σε μια επίθεση με πυρηνικά μέσα.



Το καλοκαίρι του 2008 δημοσιεύτηκε ότι το αμφιλεγόμενο (λόγω πολλών αντιδράσεων) σχέδιο CONPLAN 8022 ακυρώθηκε από τα πλάνα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Την συγκεκριμένη απόφαση αμφισβητούν ακόμη και σήμερα ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές οι οποίοι θεωρούν πως το συγκεκριμένο σχέδιο παραμένει εν ενεργεία αν και εφόσον καταστεί αναγκαίο να χρησιμοποιηθεί.

Αυτά που δεν μας λένε…

Ο καθένας μπορεί κάλλιστα να αναρωτηθεί γιατί οι ΗΠΑ έχουν τόση μανία ενάντια στο Ιράν με το οποίο τη δεκαετία του ’70 είχαν φιλικές σχέσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι το Ιράν άλλαξε στάση και κατ’ επέκταση την εξωτερική του πολιτική μετά την άνοδο στην εξουσία του Αγιατολάχ Χομεϊνί τη δεκαετία του ’80. Από τότε οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ – Ιράν άρχισαν να δοκιμάζονται ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την στάση και το ρόλο των ΗΠΑ στον δεκαετή πόλεμο μεταξύ Ιράκ-Ιράν.

Η απόφαση των ΗΠΑ ώστε να επιτεθούν στο Ιράν έχει να κάνει με το ότι το Ιράν συγκαταλέγεται πια στις ριζοσπαστικές ισλαμικές χώρες, σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να ηγηθεί της Μέσης Ανατολής και στο έμμεσο μέλλον να γίνει μέχρι και υπερδύναμη, ενώ παράλληλα συνεργάζεται στενά με τρομοκρατικές για τις ΗΠΑ οργανώσεις (π.χ. Χεζμπολάχ).

Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένοι ακόμη λόγοι που οι ΗΠΑ αντιδρούν στις αποφάσεις του Ιράν λόγω που θίγονται τα συμφέροντά τους. Σύμφωνα με κάποιους το περιβόητο σχέδιο με την κωδική ονομασία CONPLAN 8022 δεν ήταν/είναι τίποτε άλλο από ένα προκάλυμμα ενός μυστικού οπλικού πυρηνικού προγράμματος με απώτερο σκοπό την Αμερικανική κυριαρχία στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.

Τον Αύγουστο του 2005 ο Μάικλ Σβαρτς τόνισε στην εφημερίδα ASIA TIMES ότι ένας από τους λόγους που οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν το Ιράν δεν είναι οι πιο πάνω προαναφερθείς λόγοι, αλλά η προσέγγιση του Ιράν με την Κίνα. Το 2005 είναι γεγονός ότι ολοκληρώθηκε μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες μεταξύ Τεχεράνης – Πεκίνου που προέβλεπε εισαγωγή στη Κίνα πετρελαίου αξίας 70 δις δολαρίων. Η συγκεκριμένη συμφωνία ήταν η μεγαλύτερη σε όγκο κέρδους από πλευράς Ιράν την τελευταία τότε δεκαετία.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τα τέλη του 2004 η Κίνα μέσω του τότε υπουργού Εξωτερικών της, Λι Ζαοσίνγκ, διαβεβαίωνε τον τότε πρόεδρο του Ιράν Μοχάμεντ Χαταμί και μετέπειτα (σημερινό) Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ότι θα ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για επιβολή κυρώσεων στο Ιράν, όπως και τελικά έπραξε έξι χρόνια αργότερα..

Με την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ ακυρώθηκαν συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ Ιράκ και Κίνας. Άλλες χώρες που επλήγησαν οικονομικά ήταν η Γερμανία, η Γαλλία όπως και η Ρωσία. Ωστόσο ο μεγάλος χαμένος ήταν η Κίνα λόγω της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του Αλ Αντάμπ. Κίνα και Ρωσία δεν έχουν ξεχάσει ότι οι αποφάσεις των ΗΠΑ κατά καιρούς τις «ματώνουν» οικονομικά και σε καμία περίπτωση δεν είναι μυστικό ότι κατά καιρούς προσπάθησαν να προμηθεύσουν με πυραυλικά συστήματα την Τεχεράνη.

Η τακτική των ΗΠΑ στο Ιράκ δεν ωφέλησε καθόλου Κίνα και Ρωσία και γι' αυτό δεν θέλουν να επαναληφθεί κάτι σχετικό.

Στην περίπτωση του Ιράν το ενδεχόμενο επίθεσης με τον οποιοδήποτε τελικά τρόπο είναι πέρα για πέρα ορατό. Όπως όλα όμως δείχνουν, το Ισραήλ από μόνο του δεν μπορεί να φέρει σε πέρας μια τέτοια επιχείρηση γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εμπλακούν άμεσα εναντίον του η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ο ρόλος της Τουρκίας μπορεί να έχει αναβαθμιστεί τελευταία ωστόσο μετά την πρόσφατη εξέλιξη με την υγεία του Ερντογάν τα πράγματα περιπλέκονται και μπορεί να χαρακτηριστούν έως και …επικίνδυνα.

Το 2012, ας ελπίσουμε να είναι ειρηνικό και να διαψευστούν τα γνωστά και πολλά σενάρια περί καταστροφών και καταρρεύσεων.

Τα οικονομικά συμφέροντα είναι αλληλένδετα με εκείνα που εφαρμόζονται στην εξωτερική πολιτική κάθε χώρας. Από την άλλη πλευρά, καλό είναι να θυμηθούμε και την φράση του Αμερικανού βετεράνου Σμήναρχου εα, Σαμ Γκάρντινερ το Δεκέμβριο του 2004 στο περιοδικό “Atlantic Monthly”: «Δεν έχετε στρατιωτική λύση για τα θέματα του Ιράν; Κάντε κάτι να δουλέψει η διπλωματία» και μάλλον έχει δίκιο ακόμη και σήμερα αρκεί να μελετήσουμε σωστά τα γεγονότα και τις εξελίξεις γύρω μας…
Επειδή δυστυχώς υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει στις “βαρύγδουπες αναλύσεις” των μεγάλων καναλιών, στους πολιτικάντικους εκβιασμούς και τους κρατικοδίαιτους “ειδικούς” που δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο ενασχόλησης στην πραγματική οικονομία, οφείλουμε να το επαναλάβουμε:

Ο μόνος τρόπος να παραμείνει η Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης, είναι να καταγγείλει το συντομότερο την “συνεργασία” με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Όσο η χώρα παραμένει στην μέγγενη που ήλθε ως αποτέλεσμα καταδολίευσης του κράτους από πολιτικούς, λειτουργούς και το εν λόγω χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, απομακρύνεται από την Ευρωπαϊκή της προοπτική.

Οτιδήποτε άλλο είναι υποκειμενική, ανόητη ή δόλια έκθεση ιδεών με προφανείς στόχους. Τα γεγονότα και όχι οι “προσεγγίσεις” είναι ξεκάθαρα:

Οποτεδήποτε και οπουδήποτε ενεπλάκει το ΔΝΤ καθ’ όλη την διάρκεια δράσης του, το κοινό στοιχείο ήταν η υποτίμηση του Εθνικού νομίσματος.

Δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ μη κατάρρευσης του νομίσματος ως φυσική συνέπεια της περιβόητης “εσωτερικής υποτίμησης” με την κοινωνική εξαθλίωση, την μείωση μισθών, συντάξεων και πραγματικών αξιών.

Η υποτίμηση του νομίσματος ήταν και η ταφόπλακα της χώρας, αφού ακολουθούσε το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας, όχι με όρους πραγματικής αγοράς αλλά -όλως τυχαίως- με την αποκλειστική δικαιοδοσία των “εταιρειών συμβούλων” που περιλαμβάνοντο στο εκάστοτε “μνημόνιο”. Αυτά είναι τα αδιαμφισβήτητα, ιστορικά στοιχεία τα οποία επαναλαμβάνονται με …χειρουργική ακρίβεια και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Έτσι, οποιοσδήποτε διεκδικεί δάφνες Ευρωπαϊσμού στηρίζοντας παράλληλα την τήρηση συνεργασίας με το ΔΝΤ, είναι το λιγότερο κωμικός.

Η υπαγωγή και μόνο της χώρας στο ΔΝΤ ήταν η χειρότερη, η απεχθέστερη αντευρωπαϊκή πράξη που έχει τελέσει κυβέρνηση του σκληρού Ευρωπαϊκού πυρήνα.

Η παραπληροφόρηση βέβαια στηρίζεται στην συνεχιζόμενη αγνωσία και ασχετοσύνη μεγάλης μερίδας πολιτών που εξακολουθούν να μολύνουν την νοημοσύνη τους παρακολουθώντας τους φορείς που διατυμπάνιζαν οικονομικά κακουργήματα όπως η “Πράσινη Ανάπτυξη”, το “Λεφτά Υπάρχουν” και τα “Μπιστόλια στο τραπέζι”.

Εδώ θα πρέπει και ο κάθε πολιτικός ως μονάδα ανεξαρτήτως κόμματος, να αναλάβει τις ευθύνες του, να επιμορφωθεί και να δράσει ανάλογα. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια.
Δεν μπορεί όλοι να είναι “στο κόλπο” της τιμολόγησης των Ελληνικών πετρελαίων και υδρογονανθράκων σε “ανίσχυρο νόμισμα”. Δεν μπορεί αυτή η χώρα να έχει βγάλει τόσα καθάρματα μαζεμένα σε μία γενιά.

Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να καταφέρει να χρεκοπήσει τη χώρα δύο φορές μέσα σε δύο μήνες;

Σαφές «μήνυμα» προς τις τράπεζες, να αναλάβουν τις ευθύνες τους(!), απηύθυνε ακόμη και ο πρωθυπουργός-Τραπεζίτης, κ. Λ. Παπαδήμος, μιλώντας στην έναρξη της ημερίδας με θέμα «Ανάπτυξη στην Ελλάδα-Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις και Επιχειρηματικότητα, στο πλαίσιο της στρατηγικής “Ευρώπη 2020″».
Ο κ. Παπαδήμος χαρακτήρισε αναγκαία συνθήκη την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της ρευστότητας της αγοράς, ώστε να υπάρξει αύξηση της “χρηματοδότησης” της πραγματικής οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Δηλαδή εάν κατάλαβα καλά, η χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αποτελεί “αναγκαία”, όσο και “απαραίτητη”, όχι όμως “ικανή”, συνθήκη δια την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.

Το οποίον και σημαίνει ότι απευθυνόμενος στους υπόλοιπους Ελληνες Τραπεζίτες, τους “υπενθυμίζει”, ευγενικώς, ότι για να πάρουν τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων πολιτών και να σώσουν τα «μαγαζιά» τους, δηλ. τις Τράπεζές τους, οφείλουν να … «δώσουν και κάτι στον ‘Ιθαγενή» κάτοικο αυτής της χώρας, έστω και κάποιες «πολύχρωμες χάντρες» ή «απαστράπτοντα καθρεφτάκια», έστω και ώς επίσημη «τοκογλυφία», ή αλλιώς … «χρηματοδότηση».

Μάλιστα, ο κ. πρωθυπουργός έδωσε έμφαση στην ενίσχυση της “χρηματοδότησης” των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με στόχο τη δημιουργία και την προστασία θέσεων εργασίας. «Αυτές είναι απαραίτητες προϋποθέσεις, παράλληλα με την πλήρη εφαρμογή του Οικονομικού Προγράμματος, ώστε να περάσουμε το ταχύτερο δυνατό στην ανάκαμψη και σε πορεία βιώσιμης ανάπτυξης της οικονομίας μας».

Μεθερμηνεύοντας ή καλύτερα μεταφράζοντας την “δήλωση” του κ. Λ. Παπαδήμου, εντοπίζω “παραδοχές” και “πολιτικά αξιώματα”, άξια προσοχής και ερμηνείας.

Το μόνιμο και «περίεργο» άγχος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, όπως φαίνεται, γίνεται πολλαπλά εντονότερο, καθώς η τόνωση της ρευστότητος στην αγορά, δεν φαίνεται και τόσο εύκολη υπόθεση, και η ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης, μετατίθεται διαρκώς, σε άγνωστο ορίζοντα, ίσως στο επόμενο πολιτικό σκηνικό το οποίο θα διαμορφωθεί μετά τις εκλογές της 06/05/2012.

Βέβαια είναι εντόνως πιθανόν, στις 15 Μαΐου 2012, να επέλθει η τρίτη στη σειρά, χρεοκοπία της χώρας, ενώ ήδη οι διεθνείς αγορές έχουν προεξοφλήσει την αποπληρωμή των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS), στους «εξαπατηθέντας» ιδιοκτήτες ελληνικών ομολόγων.

Ίσως αυτός να είναι και ο κύριος λόγος, της επίσπευσης της προκήρυξης των εκλογών της 6 Μαίου 2012.

Θα είμαστε, η μοναδική χώρα, και θα αποτελούμε “φωτεινό” παράδειγμα, σε αυτόν τον πλανήτη, η οποία, από τις 16 χώρες που έχουν πτωχεύσει μετά το τέλος του «ψυχρού πολέμου», θα έχει πτωχεύσει δύο φορές, μέσα σε δύο μήνες (12 Μαρτίου 2012 και 15 Μαΐου 2012).

Και ενώ όλες οι χώρες σχεδόν, επέβαλαν «χρεοστάσιο» (δηλαδή παύση πληρωμής των χρεών τους), η Ελλάδα, ΚΑΙ έχει πτωχεύσει ΚΑΙ εξακολουθεί να πληρώνει.

Και όλα αυτά, δια της φαρδιάς-πλατιάς “υπογραφής” του κ. Ε.Βενιζέλου και φυσικά του κ. Γ.Παπανδρέου, τον πρώτο εκ των “δωσίλογων” της Εθνικής κυριαρχίας της χώρας, στην μεταπολιτευτική “ιστορία” μας.

Αυτό όμως το οποίο προκύπτει αβίαστα ως συμπέρασμα απο τις δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού της χώρας, είναι το πολιτικό θέμα ως μείζον «πολιτειακό» και συγχρόνως εντόνως κοινωνικό.

Οι φορείς μέσα από τους οποίους το παρόν πολιτικό σύστημα διοχετεύει την “ρευστότητα” στην αγορά και την “χρηματοδότηση” των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ώς δημόσιο αγαθό, είναι οι Τράπεζες και όχι το κράτος.

Παραχώρησε το παρόν πολιτικό σύστημα στους Τραπεζίτες μέρος της υποχρέωσης την οποίαν έχει απέναντι στούς πολίτες αυτής της χώρας, υποκαθιστώντας κατ’αυτόν τον τρόπο, οι Τραπεζίτες, νευραλγικούς οικονομικούς τομείς του κράτους, βέβαια πάντα με το “αζημίωτο”.

Ο διαρκώς μειούμενος ρόλος του κράτους στην παροχή δημοσίων αγαθών, ερμηνεύεται ως επακόλουθο της κυριαρχίας των οικονομικών της “προσφοράς και ζήτησης” και συνακόλουθα της αυξανόμενης σημασίας της δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλεται μέσα από περικοπές των δημοσίων δαπανών για τη διασφάλιση της περιβόητης “ανταγωνιστικότητας”.

Ως συνέπεια του παραπάνω τείνει να επέλθει σταδιακή μεταβίβαση κρίσιμων ρυθμιστικών λειτουργιών του κράτους, σε «εξωκρατικούς» παράγοντες, κυρίως τις Τράπεζες.

Ο νεοφιλελευθερισμός στο απώγειό του. Αυτό το οικονομικο-πολιτικό σύστημα υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ και τώρα του κ. Ε. Βενιζέλου, όπως και η Ν.Δ, κατά κύριο λόγο.

Ακόμη και στις οικονομίες που λειτουργούν με βάση το μηχανισμό της “αγοράς” υπάρχει ανάγκη κρατικής παρέμβασης. Η παρέμβαση του κράτους ήταν φυσικά πολύ πιο σημαντική σε έκταση και σε σοβαρότητα στις οικονομίες που λειτούργησαν κατά το παρελθόν με την μορφή της κατευθυνόμενης οικονομίας.

Η θεωρία στην οποία στηρίζεται ο κεντρικός σχεδιασμός, είναι ότι μόνο η κεντρική κυβέρνηση μπορεί να οργανώσει την οικονομική δραστηριότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να προάγεται η οικονομική ευημερία στο σύνολο της χώρας.

Κάθε οικονομία για να μπορέσει να λειτουργήσει έχει ανάγκη από ένα γενικό νομικό πλαίσιο και από την εξασφάλιση συνθηκών εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας, κυρίως όμως κοινωνικής συνοχής.

Την ευθύνη γι` αυτά, την έχει το κράτος που παίρνει αποφάσεις για θέματα που αφορούν ολόκληρη την κοινωνία με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον.

Δημιουργούνται δύο κεφαλαιώδους σημασίας “πολιτειακού” χαρακτήρα εμπλοκές, τις οποίες οφείλουμε όλοι οι Έλληνες να αναδείξουμε, να τις καταδικάσουμε, και να μην τις ξανααποδεχτούμε ώς “υποτελείς” κανενός κράτους ή Εθνους.

Η πρώτη εμπλοκή, αφορά την απαγόρευση του ισχύοντος Ελληνικού συντάγματος της εκχώρησης παντοιοτρόπως ή της μεταβίβασης κρισίμων ρυθμιστικών λειτουργιών του κράτους σε οποιονδήποτε εκτός του κράτους, πολύ δε περισσότερο στην “επι αμοιβή” παραχώρηση λειτουργιών του κράτους, οι οποίες αφορούν τα δημόσια αγαθά, στους Τραπεζίτες.

Τα δημόσια αγαθά είναι αγαθά που παρέχουν οφέλη για ολόκληρη την κοινωνία ή για τμήμα της, άσχετα συνήθως από το αν τα επιμέρους άτομα είναι διατεθειμένα να πληρώσουν για να έχουν τα οφέλη αυτά.

Ως παράδειγμα μπορώ να αναφέρω την εθνική άμυνα μιας χώρας, την ασφάλεια, την δικαιοσύνη, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, την πληρωμή των μισθών και συντάξεων των κρατικών ή δημοσίων υπαλλήλων, επιχορηγήσεις ή διαχείριση Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κι άλλες λειτουργίες και υποδομές που επηρεάζονται από τον “οικονομικό ρόλο” του κράτους.

Το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει για να διορθώνει ορισμένες ατέλειες και αδυναμίες που εμποδίζουν το μηχανισμό της “αγοράς” να λειτουργήσει αποτελεσματικά, να περιορίσει τις μεγάλες ανισότητες στη διανομή του εισοδήματος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, ανακατανέμοντας εάν χρειάζεται τα εισοδήματα προς όφελος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων.

Χρησιμοποιώντας μέτρα όπως η προοδευτική φορολογία εισοδήματος η οποία επιβαρύνει κυρίως τα νοικοκυριά με υψηλά εισοδήματα, διάφορες παροχές σε χρήμα ή σε είδος που ωφελούν κυρίως τα φτωχότερα νοικοκυριά, για να παραχθούν τα λεγόμενα δημόσια αγαθά καθώς και για να επηρεάσει θετικά την οικονομική δραστηριότητα στην χώρα.

Ο κρατικός παρεμβατισμός αναφέρεται στις ενέργειες του κράτους, οι οποίες επηρεάζουν τη δραστηριότητα των ιδιωτών και των επιχειρήσεων.
Αυτό επιτυγχάνεται με τη διαμόρφωση του νομικού και του θεσμικού πλαισίου μέσα στο οποίο εξασφαλίζεται η λειτουργία των νοικοκυριών και επιχειρήσεων και η ορθολογική συμπεριφορά των πολιτών, ούτως ώστε να δρουν δημιουργικά, να αποφεύγονται οι κοινωνικές συγκρούσεις και να διασφαλίζεται η κοινωνική συνοχή.

Ο δημόσιος τομέας θα πρέπει να έχει το ανάλογο μέγεθος, εκείνο το οποίο, τον καθιστά παραγωγικό, ώστε να μην παρεμποδίζεται η ορθολογική, αναλογική κατανομή των διαθέσιμων πόρων της οικονομίας, η οποία είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Η δεύτερη εμπλοκή, αφορά την λαϊκή κυριαρχία και την Εθνική κυριαρχία και τον τρόπο με τον οποίον το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται και “προστατεύει” την έκφρασή τους σε επίπεδο εφαρμογής της.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Άρθρο 1
1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους
και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα
.

Σε μία αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία, όπως η δική μας, οι πολιτικοί –υποτίθεται- ότι αντιπροσωπεύουν το Λαό.
Αυτή η `υπόθεση` δεν είναι απόλυτα σωστή.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος, όλες οι Εξουσίες υπάρχουν υπέρ του Λαού και του Έθνους.

Ο ρόλος των πολιτικών στην Ελλάδα της “μεταπολίτευσης”, από την εποχή της ανόδου της αστικής τάξης στη πολιτική, είναι, να προασπίσουν τα συμφέροντά της, ούτως ώστε να εξασφαλίσουν την οικονομική επικυριαρχία της (της αστικής τάξης) και επομένως, την ευημερία της κοινωνίας, εφόσον και η οικονομική δύναμη βρίσκεται πλέον στα χέρια των αστών.
Αλλά πολλές φορές και αυτή η έννοια της “κοινωνικής ευημερίας” καταλήγει να ταυτίζεται με την ευημερία των “ολίγων”, των οικονομικά ισχυρών .

Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα ολίγων, πιστεύοντας μάλιστα, μέσα από διάφορους μηχανισμούς , πως είναι για το “καλό” όλων. Μας έχει “επιβληθεί” η σκέψη, πως αυτός ο δρόμος του “εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης”, στην ουσία ο δρόμος της δικτατορίας της αγοράς και της νεοφιλελευθεροποίησης, είναι ο μόνος σωστός δρόμος.

Οι ανάλγητες μεταρρυθμίσεις και η πολιτική της σκληρής μονόπλευρης λιτότητας στην ελληνική οικονομία, ώστε αυτή να πληροί τις προϋποθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί “ανταγωνιστικότητος” και ισχυρής οικονομίας, “για το καλό της Χώρας”, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπάνω σκέψης.

Η επιταγή του άρθρου 1 του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης του παρόντος άρθρου, καταστρατηγήθηκε, δεν εξυπηρετείται ή αλλιώς δεν υλοποιείται με ευθύνη των “υποτελών” κυβερνήσεων του ΓΑΠ, και του Λ. Παπαδήμου, όπως και των “κηπουρών” των.

aegeantimes.gr


Σε κλασική περίπτωση υπερεκτιμημένου… οραματιστή εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου.Μια διαπίστωση την οποία στην Ελλάδα έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, χωρίς βέβαια να υποτιμώνται οι ικανότητες του συγκεκριμένου αξιωματούχου, ωστόσο, εάν δεχθούμε ότι όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, είναι προφανές ότι τα δεδομένα δεν τον ευνοούν και ιδιαίτερα…
Από την «πολιτική των μηδενικών προβλημάτων», φαίνεται ότι έχουμε περάσει στην πραγματικότητα της πολλαπλότητας των προβλημάτων, σε μια απόδειξη ότι το να κυνηγάς ανέφικτους στόχους στην εξωτερική πολιτική μπορεί πολύ εύκολα να σε οδηγήσει σε απομόνωση και μια ωραία πρωία να διαπιστώσεις ότι τελικά έχεις πρόβλημα με όλους.

Ας πάρουμε λοιπόν τα αποτελέσματα στον περίγυρο της Τουρκίας. Ξεκινώντας από τη Συρία και τους πάλαι ποτέ εναγκαλισμούς του Ερντογάν με τον Άσαντ και τις διακηρύξεις περί στρατηγικής σχέσης, φθάσαμε στο σημείο η Τουρκία να επιδιώκει με κάθε τρόπο τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία και την ανατροπή του καθεστώτος.
Την ίδια στιγμή, ο Άσαντ έχει συμφωνήσει με τους Κούρδους να τους παραχωρήσει εκτεταμένη αυτονομία κάτι που σε συνδυασμό με την κουρδική αυτονομία στο Ιράκ, επί της ουσίας εν αναμονή κρατική οντότητα, αλλά και την εκτεταμένη αυτονομία των Κούρδων του Ιράν, αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του ατατουρκικού κρατικού οικοδομήματος. Ο μέγιστος εφιάλτης είναι το μέλλον και η τύχη της πολυάριθμης κουρδικής μειονότητας στα νοτιοανατολικά της χώρας, σε περιοχή που γειτνιάζει γεωγραφικά με τους υπόλοιπους κουρδικούς πληθυσμούς της ευρύτερης περιοχής…
Με το Ιράκ, σε διπλανή είδηση διαβάζουν οι αναγνώστες μας ότι οι δηλώσεις του Αλ Μάλικι δεν είναι καθόλου κολακευτικές, ενώ έχουν αναβιώσει στο διμερές επίπεδο οι διαιρέσεις ανάμεσα στους μουσουλμάνους σουνίτες και τους σιίτες. Προσθέστε και το ζήτημα στο βόρειο Ιράκ με τους Κούρδους και το μίγμα αποδεικνύεται επίσης εκρηκτικό.
Η σύγκρουση με τους σιίτες του Ιράκ είναι φανερό ότι επηρεάζει και τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ιράν, όπου βέβαια οι αιτίες της σύγκρουσης είναι πολύ περισσότερες. Οι Ιρανοί δεν εμπιστεύονται την Τουρκία και δεν επιθυμούν αν τη δουν να παίζει διαμεσολαβητικό ρόλο. Αντιθέτως, τη βλέπουν ως αντίπαλο και ως χώρα που φιλοξενεί το ραντάρ του ΝΑΤΟ, πρώτη ζώνη… επίθεσης εναντίον τους, άρα απειλή εθνικής ασφαλείας.
Οι σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν το οποίο μάλιστα υποτίθεται ότι είναι εθνολογικά συγγενές με τους Τούρκους κράτος βαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Οι Αζέροι φαίνεται ότι εμβαθύνουν συνεχώς τις σχέσεις τους με τους Ισραηλινούς και προβαίνουν σε μαζικές αγορές οπλικών συστημάτων από το εβραϊκό κράτος. Ακόμα κι αν επιλέξουμε να αγνοήσουμε τη σύνδεση με τις άκρως προβληματικές σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, οι υποψίες ότι το Αζερμπαϊτζάν έχει προχωρήσει στην παραχώρηση αεροπορικής βάσης στους Ισραηλινούς που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σταθμός ανεφοδιασμού σε περίπτωση στρατιωτικής ενέργειας για την εξουδετέρωση της πυρηνικής υποδομής της Τεχεράνης, συνεπάγεται αμφισβήτηση της χρησιμότητας των Τούρκων για τη Δύση. Ταυτόχρονα, το Αζερμπαϊτζάν «συνομιλεί εγκάρδια» πλέον με τη Μόσχα, αναβιώνοντας σύνδρομα και φοβίες των Τούρκων σχετιζόμενες με το Ανατολικό Ζήτημα το οποίο γνωρίζουν στην Άγκυρα ότι δεν έχει επιλυθεί.
Αυτός ο τελευταίος φαίνεται να είναι βασικός τομέας της τουρκικής στρατηγικής παρά τις διακηρύξεις περί ανεξαρτησίας. Η Άγκυρα και ο Νταβούτογλου προσπαθούν απεγνωσμένα να αναβιώσουν τον τουρκικό ρόλο την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όπου τα 1.700 χιλιόμετρα κοινά σύνορα με την ΕΣΣΔ τους διασφάλιζε το διαρκές «χάιδεμα» από τη Δύση…
Για τις σχέσεις με την Αρμενία δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε ότι κάθε προσπάθεια διαλόγου έχει πέσει στο κενό. Με τη Ρωσία οι σχέσεις δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως στρατηγικές, παρά μόνον να επισημανθεί ότι η Μόσχα αξιοποιεί την Τουρκία, σε τακτικό επίπεδο, στο πλαίσιο χάραξης της παγκόσμιας ενεργειακής τους στρατηγικής… Επίσης, το διαρκές λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική μειώνει τη σημασία των Στενών του Βοσπόρου για την παγκόσμια πρόσβαση των Ρώσων και την εναλλακτική προώθηση κάθε είδους προϊόντων υδρογονανθράκων στις αγορές.
Κι ερχόμαστε στην Ελλάδα η οποία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Τουρκία με την παραδοσιακή φοβία. Αντιλαμβάνεται ότι το χάος στο εσωτερικό της Τουρκίας μπορεί να δελεάσει τον Ερντογάν – όπως κάποτε τους στρατιωτικούς – να αναζητήσει μια εύκολη νίκη ενίσχυσης της εικόνας του στο εσωτερικό της Τουρκίας, ενώ οι ίδιοι οι Τούρκοι έχουν δηλώσει ότι για τα νησιά του Αιγαίου θα μπορούσαν να εμπλακούν στρατιωτικά…
Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι οι οραματισμοί του Αχμέτ Νταβούτογλου για την αναβίωση του ρόλου στον χώρο που καταλάμβανε η πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, αποδεικνύοντας αντιστρόφως ότι και ο μύθος της γενικευμένης ειρηνικής συμβίωσης και ευημερίας των λαών και των εθνών εκεί, είναι ακριβώς αυτό, δηλαδή μύθος…
Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

«Έπεφτε βαθιά σιωπή...», έτσι δε λέει το τραγουδάκι; Έπεφτε βαθιά, πολύ βαθιά, απελπισία στο «ΖΑΠΠΕΙΟ», την ώρα τα μεγάφωνα παιάνιζαν τους «ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ!»

Ο λόγος Του Αντώνη Σαμαρά, που υποτίθεται ότι θα έδινε απαντήσεις στα προβλήματα και στην αβεβαιότητα που ταλανίζουν τον Ελληνικό λαό, κατάφερε το ακριβώς αντίθετο!

Τα βλέμματα και των πλέον αισιόδοξων νεοδημοκρατών φάνηκαν να είναι περισσότερο φοβισμένα!

Τι γίνεται με τα μέτρα του Ιουνίου;

Πόσο κοντά στη χρεοκοπία είμαστε;

Όταν μιλάει ο αρχηγός για αυτοδυναμία, άραγε το εννοεί; Τα 12.5 δισεκατομμύρια που απαιτεί η Τρόικα από πού θα βγούν;

Πού θα βρεθούν τα λεφτά;

Τί άλλο φασούλι θα μας ξεφουρνίσουν οι Τροϊκανοί;

Θα βρούνε άραγε δουλειά τα παιδιά μας;

Θα αντέξει η Ελλάδα μας;

«Έπεφτε βαθιά σιωπή...»

Μικροσκοπικός ο Σαμαράς, πελαγωμένος και περίτρομος... Ασήμαντος πρίγκιπας ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, όπου ο αρρωστημένος ηγεμονισμός του, μοιραία τον οδήγησε στη ρήξη με την υπαρκτή πραγματικότητα, στην άρνηση, στην εκτός τόπου και χρόνου εμμονή στην τακτική του ψεύδους και στην πολιτική ακροβασία του «κωλοτουμπισμού» και τέλος στη διάλυση της παράταξής που του εμπιστεύτηκε τις τύχες της... Άθλος!

Το τραγικότερο, όμως, όλων είναι ότι ενώ για τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας υπήρχαν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις που μπορούσαν να τον αναδείξουν σε «λαϊκό ηγέτη», αυτός κατόρθωσε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να φτάσει στο σημείο, για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει, να παίξει κορώνα-γράμματα κι αυτήν ακόμα την πολιτική του ύπαρξη!

Και όλα, δυστυχώς, δείχνουν ότι το βράδυ της 6ης Μαίου ο Α. Σαμαράς θα αποχαιρετήσει την παράταξη της ΝΔ την οποία εν τω μεταξύ οδήγησε με την εγκληματική πολιτική τακτική του στα πρόθυρα της διάλυσης...

Σκληρό ίσως ακουστεί αυτό που θα πω, αλλά δύσκολα κάποιος που γνωρίζει πράγματα και γεγονότα μπορεί να το αμφισβητήσει: Ο Α. Σαμαράς αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων, ελάχιστος, δειλός και πολιτικά ατάλαντος. Διέλυσε τη ΝΔ και επέφερε δεινά επί δεινών στην Ελλάδα και στους Έλληνες.

Προσωπικά πιστεύω ότι θα μείνει στην πολιτική ιστορία του τόπου ως ο πλέον αποτυχημένος (περαστικός στην ουσία) πολιτικός της μεταπολίτευσης και ομού μετά του συμμαθητή του Γ. Α. Παπανδρέου θα καταγραφούν ως το «ΝΤΟΥΕΤΟ ΤΗΣ ΟΛΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!»

Προσεγγίζοντας το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης είναι δύσκολο να βρεις ολοκληρωμένες παρουσιάσεις από ελληνικής πλευράς και πολύ περισσότερο συγκεκριμένες προτάσεις για την διευθέτησή του. Είναι – ακόμη και για τα ελλαδικά δεδομένα – απίστευτο, αλλά δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένα βιβλίο στην ελληνική βιβλιογραφία που θα μπορούσε να δώσει στον αναγνώστη του τα παραπάνω! Και δυστυχώς δεν είναι μόνον αυτό αλλά η ίδια ερημιά απαντάται και στις κρατικές εκείνες υπηρεσίες που θα όφειλαν να έχουν σαφή, ενημερωμένη εικόνα και μία γκάμα πιθανών λύσεων σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής. Δεν φιλοδοξούμε λοιπόν εμείς να δώσουμε με το κάτωθι άρθρο ό,τι λείπει από τη χώρα, όμως θα παραθέσουμε μερικές σκέψεις του τύπου «ποιές θα μπορούσαν να είναι οι βασικές γραμμές μιας εθνικής πολιτικής στη Θράκη». Πρώτη προϋπόθεση βέβαια όσων ακολουθούν είναι ότι η πατρίδα μας θα γινόταν μια …άλλη, που θα είχε τη βούληση και την επάρκεια να υπερασπιστεί τα δίκαιά της σε κάθε επίπεδο…

Ξεκινούμε από το μείζον ζήτημα της εμπλοκής της Τουρκίας στο γίγνεσθαι της περιοχής. Όσο ο στρουθοκαμηλισμός της Αθήνας συνεχίζει να μην βλέπει στην εξ Ανατολών γείτονα έναν επικίνδυνο αντίπαλο, δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Όταν αποφασίσουμε να δούμε την πραγματικότητα χωρίς φοβίες, θα αντιληφθούμε πως το Προξενείο της Κομοτηνής είναι μία βόμβα στα θεμέλια της ειρήνης και της ασφάλειας στη Θράκη και πρέπει να απενεργοποιηθεί. Κι αν δεν είναι εφικτό να κλείσει με μιας, μπορεί κάλλιστα να υποχρεωθεί σε άμεσο και δραστικό περιορισμό του ανθρώπινου δυναμικού του και των αμφιλεγόμενων δραστηριοτήτων του. Όσο ο κάθε Τούρκος Πρόξενος μπορεί να αλωνίζει την περιοχή, όσο συνεχίζει να συντηρεί την παρακρατική δομή που στήθηκε, όσο η μειονοτική πολιτική ηγεσία είναι οι μισθοδοτούμενοι παρακεντέδες του, καμμία ουσιαστική πρόοδος δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Εφόσον δεχόμαστε τον αποφασιστικό ρόλο της εκπαίδευσης στην κοινωνία, είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε σοβαρά με το ζήτημα της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων. Το καθεστώς της μειονοτικής εκπαίδευσης είναι ένα αναχρονιστικό γκέττο που συνεχίζει να παράγει αμορφωσιά, φανατισμό και οπισθοδρόμηση. Τα Μορφωτικά Πρωτόκολλα του 1968 (και η Μορφωτική Συμφωνία του 1951) δεν είναι κάποιο ιερό κείμενο τις συνέπειες του οποίου πρέπει να τις υφιστάμεθα εσαεί, άπαξ και κάποτε υπογράφηκαν. Η καταγγελία αυτών των συμφωνιών είναι στοιχειώδης υποχρέωση της χώρας μας, τόσο έναντι των πλειονοτικών όσο και έναντι των μειονοτικών πολιτών της. Παράλληλα είναι καιρός να λήξει η ντροπή αυτή της ανυπαρξίας σχολείων στοιχειώδους εκπαίδευσης στα μειονοτικά χωριά. Πριν ακόμη αποφασιστεί το τι θα γίνει με τα μειονοτικά σχολεία, οφείλουμε ως Πολιτεία να ιδρύσουμε και να λειτουργήσουμε δημόσια σχολεία που θα παρέχουν τουλάχιστον την δυνατότητα στους μουσουλμάνους συντοπίτες μας να επιλέξουν την εκπαίδευση του παιδιού τους (κι όχι να καταλήγουν υποχρεωτικά στο τουρκόφωνο γκέττο, όπως συμβαίνει σήμερα).

Το τρίτο θέμα που πρέπει να αναταχθεί είναι αυτό της κατασκευής πολιτισμικής ταυτότητας (και πλαστοπροσωπίας) της μειονότητας. Ζούμε – ειδικά την τελευταία 15ετία – σε μία απίστευτη τρέλλα, έναν εθνικιστικό καρνάβαλο που θέλει όλον τον μουσουλμανικό πληθυσμό να μεταμφιέζεται μεθοδικά από συγκεκριμένα κέντρα σε βέρο Τούρκο. Πομάκοι, Ρομά, αλλά και τουρκόφωνοι πληθυσμοί άσχετοι με την γείτονα (Κιρτζαλήδες, Γιαλούτς, Τσιτάκ κτλ) έχουν όλοι τσουβαλιαστεί στο προξενικό σακί της «τουρκικής μειονότητας». Άλλοι εκόντες, άλλοι άκοντες. Πλήθος λαογραφικών στοιχείων (χοροί, τραγούδια, φορεσιές, έθιμα…) είτε εισάγονται αυτούσια από την Τουρκία και παρουσιάζονται ως τουρκικά, είτε ονομάζονται έτσι παρότι είναι δεδομένο ότι αφορούν τον πομακικό ή τον τσιγγάνικο πληθυσμό της Θράκης. Χρωστάμε στην ιστορική αλήθεια μια επιστημονική καταγραφή της λαογραφικής πραγματικότητας της Θράκης, κάτι που δυστυχώς ουδείς προχωράει, παρά την εν Ελλάδι ευδοκίμηση του «πολυπολιτισμικού» αερολογήματος. Συνεχίζουμε να αγνοούμε την ρίζα, τα έθιμα και τα ήθη, το χθες γενικότερα του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής – ενίοτε και το σήμερα! Μέσα στο σκηνικό αυτό της πλήρους άγνοιας από τη μεριά της Ελλάδος, ο προξενικός μηχανισμός συνεχίζει ανενόχλητος να φυτεύει «τουρκισμό» και ψεύτικη αυτοσυνειδησία στον απλό κόσμο της μειονότητας. Πού είναι η στήριξη του πομακικού κινήματος, πού είναι η προστασία της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας Πομάκων και Ρομά, πού είναι η προστασία της γλώσσας τους, πώς στηρίζεται ο διωκόμενος (από τους σουνίτες Τούρκους μέσα στην Ελλάδα!) αλεβιτισμός της Ροδόπης; Όλα πάνε περίπατο μέσα στην αβελτηρία, την αδιαφορία και την ιδιοτέλεια των Ελλήνων ιθυνόντων, που συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος της αλήθειας, της συλλογικής μας ασφάλειας και των εθνικών μας συμφερόντων.

Είναι ξεκάθαρο πως στη Θράκη την ατζέντα των «προβλημάτων» την καθορίζει κατ’ αποκλειστικότητα η τουρκική πολιτική. Έτσι, έχουμε αποδειχθεί ανίκανοι να περιφρουρήσουμε την έννομη τάξη της χώρας μας και είμαστε σε έναν ολισθηρό δρόμο συνεχών υποχωρήσεων. Καθόμαστε και συζητάμε για την εκλογή ή μη του μουφτή με μία χώρα που όχι μόνο διορίζει τους δικούς της μουφτήδες, αλλά και τους ελέγχει με κάθε τρόπο! Την ίδια στιγμή νόμοι του ελληνικού κράτους (διορισμός 240 ιμάμηδων, επιτροπές βακουφίων…) δεν εφαρμόζονται «δια τον φόβο των Ιουδαίων». Πρέπει να τεθεί ένα εύσχημο τέρμα σε κάθε σχετική διαπραγμάτευση, διατηρώντας για λογαριασμό της ελληνικής πολιτείας τον ρόλο που έχει στην ανάδειξη της μουσουλμανικής ηγεσίας. Αναλόγως πρέπει να γίνει μία επανεξέταση των ανοικτών θεμάτων και να αρχίσει μία αλλαγή πορείας στο πεδίο των λεγόμενων «θετικών διακρίσεων» υπέρ των μειονοτικών (ποσόστωση για εισαγωγή στα ΑΕΙ, για διορισμό στο Δημόσιο κτλ). Και βεβαίως πρέπει να απορριφθεί χωρίς συζήτηση κάθε σκέψη για διάλογο που θα διέπεται από πνεύμα «αμοιβαιότητας» με το απολειφάδι της ελληνικής μειονότητας της Πόλης ή με το αιχμάλωτο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι αδράνειες του παρελθόντος δεν μπορούν να μας κρατούν σιδηροδέσμιους σε μια αυτοκτονική πολιτική, άμοιρη οποιασδήποτε εθνικής προοπτικής.

Μία πολύ σοβαρή παράμετρος του όλου θέματος είναι κι αυτή της γενικευμένης ανομίας. Το φαινόμενο είναι βεβαίως γνωστό και εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου, όμως στην θρακική περίπτωση δεν διακυβεύεται μόνον η ανέγερση ενός ακόμη αυθαίρετου ή η φοροδιαφυγή ενός ακόμη απατεώνα. Έχουμε να κάνουμε με ένα εκτεταμένο φαινόμενο συγκάλυψης παρανομιών, όσων ιδίως φωνάζουν περισσότερο και πράττουν τα χειρότερα κατά της Ελλάδος! Καθώς ο ψηφοπαραγωγικός μηχανισμός του Προξενείου πριμοδοτεί τα φανατικότερα ανθελληνικά στοιχεία, θέτει αυτά στο απυρόβλητο, αφού κομίζουν σε κόμματα και υποψηφίους χιλιάδες κουκιά. Έτσι έχουμε την απίστευτη κατάσταση να στηρίζονται και από τις δύο μεριές οι ίδιοι μειονοτικοί σε ό,τι κι αν κάνουν, νόμιμο ή μη: να χτίζουν αυθαίρετα, να σβήνουν πρόστιμα, να καταπατούν δημόσιες εκτάσεις, να παίρνουν προνομιούχες δουλειές, να διαθέτουν προσβάσεις για ρουσφέτια, να μοιράζουν άδειες, επιδόματα και άλλα προνόμια λες και προέρχονται από την τσέπη τους… Τα δημοσιεύματά μας στον «Αντιφωνητή» επί μιάμιση σχεδόν δεκαετία βρίθουν από τέτοιες περιπτώσεις. Κι αυτά τη στιγμή που καθένας ξέρει ότι οφείλουν την πολιτική – κοινωνική τους υπόσταση στο προξενικό κύκλωμα! Την ίδια στιγμή όσοι «εκτίθενται» ως προσκείμενοι στην ελληνική νομιμότητα (οι λεγόμενοι «ρουμτζού») συνήθως βρίσκουν τον μπελά τους -είτε παρανομήσουν είτε όχι- ενίοτε κι από τις δύο πλευρές. Είναι καιρός να παταχθεί καθένας που παρανομεί, αρχής γινομένης από κείνον που υπονομεύει την ελληνική κυριαρχία στη Θράκη. Οι πράκτορες της Άγκυρας δεν μπορούν να αφήνονται χωρίς συνέπειες στο διηνεκές.

Και μία τελευταία πλευρά του ζητήματος, εξίσου σημαντική με τις προαναφερθείσες, είναι αυτή της ενίσχυσης του πλειονοτικού στοιχείου στη Θράκη. Δημογραφική, οικονομική, πολιτιστική. Η Ελλάδα οφείλει να ενδυναμώσει από κάθε άποψη τον ντόπιο πληθυσμό με ποικίλους και απλούς τρόπους: διανομή δημοσίων γαιών, κινητροδότηση εσωτερικής μετανάστευσης προς τη Θράκη, αξιοποίηση των διάφορων πόρων που τόσα χρόνια απλώς απαριθμούνται, επανελληνισμός της θρακικής υπαίθρου που εγκαταλείφθηκε από τον χριστιανικό πληθυσμό και τις κρατικές υπηρεσίες, υλοποίηση της ιδέας του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για την πόλη της Ρωμανίας, οργανωμένη και πολύπλευρη ανάδειξη του βυζαντινού παρελθόντος της Θράκης, επαναλειτουργία των εγκαταλειμμένων αστυνομικών σταθμών και φυλακίων του Στρατού, έλεγχος των ελληνοβουλγαρικών διόδων για περιορισμό της εισαγόμενης παραβατικότητας, ολοκλήρωση της παρέβριας στρατιωτικής τάφρου που (μαζί με τον φράχτη στο χερσαίο πέρασμα της Νέας Βύσσας) θα ανακόψει την λαθρομετανάστευση, ανασχεδιασμός του «Καλλικράτη» όπου χρειάζεται (π.χ. στον Ίασμο της Ροδόπης ή στον Τόπειρο της Ξάνθης)… Και οπωσδήποτε εγκατάλειψη κάθε ιδέας για ίδρυση Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΖ) στην περιοχή. Οι εξωθεσμικοί σχεδιασμοί διαφόρων περίεργων κύκλων για ειδικό καθεστώς ξένων επιχειρήσεων στη Θράκη, από τις οποίες το μόνο που θα μείνει θα είναι κάποια κουτσουρεμένα μεροκάματα για τον πληθυσμό, είναι κοινωνικά απαράδεκτοι και (πρωτίστως) εθνικά επικίνδυνοι. Η πιθανότητα να αποκτήσουμε Τούρκους εργοδότες, που θα επενδύσουν στην ελληνική Θράκη είτε μέσω Γερμανίας είτε μέσω Τουρκίας, είναι ορατή και θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία της περιοχής και στην ψυχολογία του κόσμου.

Είναι προφανές ότι όλα τούτα δεν συνάδουν με καμμία έκφανση της σημερινής ελλαδικής πραγματικότητας. Προϋποθέτουν λοιπόν πως αφενός η πατρίδα μας θα αποκτήσει μία ηγεσία αντάξια της ιστορίας μας κι αφετέρου πως κι αυτός ο λαός θα συνέλθει από τον λήθαργο στον οποίον έχει περιπέσει τις τελευταίες δεκαετίες. Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, τίποτε από τα παραπάνω δεν θα μπορέσει να ευδοκιμήσει, έστω κι αν επιχειρηθεί (το είδαμε σε πολλές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια). Όταν εκλείψει η παρακμή των Ελλήνων και αντιστραφεί η πορεία τους προς τον Καιάδα των εθνών, τότε θα βρουν και τους παραπάνω και πολλούς περισσότερους τρόπους να υπερασπίσουν τη θρακική γη και την εθνική κυριαρχία από κάθε επιβουλή.