Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαρ 2012

Νίκος Δήμου: «Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη. Κι έχουμε το θράσος να τα βάζουμε με την τρόικα, τη Μέρκελ, τον Ράιχενμπαχ (τους νεοναζί του Στάθη), όταν επί χρόνια δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να κλέβουμε ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί το κράτος (δηλαδή, πάλι εμάς).
Αναρωτιέμαι: εκείνοι που βρίζουν το μνημόνιο (και είναι η πλειονότητα) συνειδητοποιούν, άραγε, τη δική μας συμβολή που του άνοιξε την πόρτα; Αν δεν κλέβαμε, δεν εξαπατούσαμε και πληρώναμε τους φόρους μας, θα χρειαζότανε;»
Το άνθος που κακού φύτρωσε και ανθεί στον δικό σας κόσμο… Στο δικό σα μπαξέ που τον πνίξανε τα ζιζάνια της απρέπειας, του θράσους και της ματαιοδοξίας…

Αλισβερισοπουστριλίκια και κραυγές άναρθρες, ανάγωγες, αγράμματες… Αξεσουάρ εξυπνακισμού στο κουστούμι της μόνιμης μικρότητάς σας… Σ’ αυτόν τον κόσμο ζείτε κι αυτόν τον κόσμο μόνο καταλαβαίνετε… Άλλος κόσμος για σας δεν υπάρχει…

Σ ’αυτόν τον όμορφο «καθωσπρέπει» κόσμο που «χτίσατε» εσείς οι Νίκοι Δήμοι, οι καταφερτζήδες… Οι επί των πραγμάτων, οι κόβω-ράφτες και αεροπουλητάδες!

Τι να κλέψει ο μεροκαματιάρης από τον άνεργο, ο Δεν-έχω-μία από τον Πανί-με-πανί;
«Χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη» δεν είναι η δική μας Ελλάδα, «Χαβούζα με βοθρολύματα» είναι η δικιά σας Ελλάδα, η Ελλάδα του δήθεν και του κάπως έτσι…

Η Ελλάδα των μεσαζόντων, των νταβατζοδιαπλεκόμενων, των μιζοφακελαδόρων, των αρπαχτολιγδοπολιτικάντηδων, των νενέκων των εφιαλτών και των κουλτουριάρηδων του κώλου!
Η Ελλάδα του με λένε Δήμου και σας γράφω στο καυ#& μου!

Η δικιά μας Ελλάδα είναι η Ελλάδα των εργατών, των μαστόρων, των καλλιτεχνών, των ποιητών, των ερευνητών των κτιστάδων και των γραφιάδων…
Η Ελλάδα του καθαρού μετώπου, της παλικαριάς και της ευθύνης…
Η Ελλάδα που δεν είδατε και δεν ξέρετε…

Και τη δικιά σας πτωματική Ελλάδα με τους νεοταξικούς προστάτες, τις τρόικες, τις Μέρκελ και τους Ράιχενμπαχ, πάρτε την και βάλτε την στον κώλο σας… Σας τη χαρίζουμε…


To γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από επενδύσεις είναι γνωστό και κάνουμε ότι είναι δυνατό να προσελκύσουμε τους ξένους. Πολλές φορές με λάθος τρόπους ή με διαδικασίες ξεπουλήματος των ασημικών, αλλά εν πάση περιπτώσει, για τη φουκαριάρα την πατρίδα γίνονται όλα.

Αλλά να φτάνουμε στο σημείο να γινόμαστε μεσίτες των 6.000 νησιών της Ελλάδας μέσα στην Κωνσταντινούπολη και να προτρέπουμε τους Τούρκους επιχειρηματίες να έρθουν και να αγοράσουν, ε αυτό πάει πολύ.

Ποιος είχε αυτή τη φαεινή ιδέα να πάει σε επιχειρηματικό συνέδριο στην Τουρκία και να μιλήσει για τα νησιά μας; Ο κ. Αριστομένης Σγουρός, πρόεδρος του Invest in Greece, ο οποίος μιλώντας μπροστά σε πλήθος κόσμου διαφήμιζε την Ελλάδα λέγοντας: “Η Ελλάδα έχει πάνω από 6.000 νησιά και τα δικαιώματα και η εκμετάλλευση οικοπέδων στα νησιά αυτά μπορούν να μεταβιβαστούν“.

Απίστευτα πράγματα δηλαδή. Ενώ το Πίρι Ρέις αλωνίζει στο Αιγαίο, ενώ οι Τούρκοι ετοιμάζονται για θερμά επεισόδια με αφορμή την ΑΟΖ και τα κοιτάσματα πετρελαίου κι ενώ έχουν δημιουργήσει γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο κάνοντας δικά τους ακόμη και ελληνικά νησιά, πάει κάποιος μέσα στην Πόλη και τους λέει να έρθουν να αγοράσουν ορισμένα από τα νησιά.

Γίναμε τώρα και πωλητές των βραχονησίδων μας κι όχι μόνο στους Τούρκους; Να απευθυνόταν σε Γερμανούς, Άγγλους, Αμερικανούς παίκτες του real estate να το καταλάβω. Αλλά στους Τούρκους που θέλουν να βάλουν πόδι στο Αιγαίο; Έχουν τρελαθεί εντελώς;

Στο ίδιο διεθνές συνέδριο που ήταν γεμάτο από Τούρκους επιχειρηματίες, στέλεχος του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων κάλεσε τους επενδυτές να έρθουν να αγοράσουν κάποιο από τα 71.000 ακίνητα, 3,4 εκατ. τετραγωνικών μέτρων που διαθέτει η Ελλάδα.

Μήπως δεν έχουμε καταλάβει κάτι; Αντί δηλαδή να κάνουν πόλεμο οι Τούρκοι να έρθουν και να μας αγοράσουν; Να τους δώσουμε 5-6 νησάκια εκεί στην υφαλοκρηπίδα ώστε να λυθεί και το πρόβλημα;

Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων ή Πρόγραμμα γενιτσαροποίησης ελληνόφωνων εκπαιδευτικών;

Η Ζαγάλισα έχει επανειλημμένα ασκήσει σοβαρή και εμπεριστατωμένη κριτική στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων της Άννας Φραγκουδάκη (βλ και τ. 48, 50, 53, 55). Έχουμε υποστηρίξει ότι, ενώ οι υπεύθυνοι του Προγράμματος προπαγανδίζουν για ενίσχυση της ελληνομάθειας των μουσουλμάνων μαθητών, αυτό επί της ουσίας προωθεί την διγλωσσία στην εκπαίδευση: καθιερώνει την τουρκική γλώσσα ως την μοναδική και επίσημη μειονοτική γλώσσα όλων των μουσουλμάνων μαθητών. Παραγνωρίζονται έτσι η πομακική και η ρωμανί, μητρικές γλώσσες χιλιάδων μουσουλμανοπαίδων και ενισχύεται ο εκτουρκισμός από το ίδιο το «ελληνικό» κράτος και τους υπεύθυνούς του, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς.

Φέτος, για μια ακόμη χρονιά …εορτάσθη η έναρξις μαθημάτων τουρκικής γλώσσας για τους χριστιανούς εκπαιδευτικούς που εργάζονται σε δημόσια και μειονοτικά σχολεία. Πληροφορηθήκαμε από ανακοινώσεις των υπευθύνων ότι οι συμμετέχοντες στα μαθήματα αυτά έφτασαν φέτος σε πρωτοφανείς αριθμούς (600 άτομα)!

Πρόκειται ουσιαστικά για απίστευτο εκτουρκισμό της εκπαίδευσης, αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι χριστιανοί εκπαιδευτικοί μαθαίνουν τουρκικά για να πλησιάσουν την μητρική γλώσσα των μουσουλμάνων μαθητών. Χιλιάδες παιδιά Πομάκων, που έχουν ως μητρική γλώσσα τα πομακικά, θα διδάσκονται ελληνικά από χριστιανούς καθηγητές που θα τους εξηγούν το μάθημα στην… τουρκική γλώσσα!!!

Ήδη, εδώ και δεκαετίες, τα παιδιά των Πομάκων τρομοκρατούνται στις σχολικές αίθουσες των μειονοτικών σχολείων από πληρωμένους γενίτσαρους μουσουλμάνους δασκάλους για να μην μιλήσουν την πομακική γλώσσα. Φανταστείτε τι μήνυμα – σε συμβολικό και πρακτικό επίπεδο – θα πάρουν από τους εκατοντάδες χριστιανούς εκπαιδευτικούς που θα τους εξηγούν το μάθημα στα ….τουρκικά, σε δημόσιο πρόγραμμα μαθημάτων.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι τα μέλη της τοπικής κοινωνίας όπως και πολλοί δημοσιογράφοι δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει για το μέλλον του τόπου η καθιέρωση της τουρκικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης στην περιοχή (υπάρχει ήδη και σε πινακίδες καταστημάτων και όχι μόνο). Εκστασιασμένοι μιλούν για τα θριαμβευτικά αποτελέσματα του Προγράμματος, για την θρακική κοινωνία που είναι «ανοιχτή» και διάφορες άλλες φανφαρολογίες.

Το ελληνικό κράτος, διαλυμένο σε όλες του τις δομές, παραδίδει με διάφορους τρόπους «τα κλειδιά και τα αντικλείδια» της εκπαίδευσης στον τουρκικό εθνικισμό. Είναι λυπηρό ότι οι ανεύθυνοι χριστιανοί πολιτικοί («συντηρητικοί» και «προοδευτικοί») και οι πανεπιστημιακοί συνεργάτες τους, δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να πάρουν μία σοβαρή και υπεύθυνη γνώμη από τους ίδιους τους Πομάκους. Προτιμούν να συναγελάζονται με τους Τούρκους εθνικιστές.

Το Πομακικό δεν είναι φολκλόρ για ρομαντικούς. Είναι ζήτημα ανθρωπίνων και πολιτισμικών δικαιωμάτων.

Όλα ξεπουλιούνται στο βωμό των ψήφων και της απέραντης αποβλάκωσης…


Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα κι ο Θεός ο ίδιος δε με σταματά…
Θυμάσαι τι σου έλεγα Αντωνάκη Κομανέτση;

Ήταν που σου ‘λεγα, να μην περνάς για ηλίθιους τους Έλληνες…
Ήταν που σου ΄λεγα, μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…
Ήταν που σου ‘λεγα, να κάνεις καμιά βόλτα στις γειτονιές ν’ ακούσεις όλους αυτούς που δούλευες στην ψύχρα για δυο ολόκληρα χρόνια…
Ήταν που σου ‘λεγα, ότι με τις εκθέσεις ιδεών του Φαήλου Κρανιδιώτη, τις Χατζηδακοδενδιοσπηλιοτομητσοτάκειες ανσησιολογίες και τα ξεσκονιστηριολόγια του antinews, αυγά δε βάφονται!!!

8% βουτιά μέσα σε ένα μήνα, δεν είναι βουτιά, είναι ο Γύρος του Θανάτου, Αντωνάκη Κομανέτση!

Για πρώτη φορά η ΝΔ σε αποτελέσματα με αναγωγή έχει τόσο χαμηλό ποσοστό (22%), όταν πριν περίπου ένα μήνα αυτό το ποσοστό ήταν στο 30%!

Καθώς φαίνεται το τροπάριο περί «αυτοδυναμίες» δημιουργεί περίεργα αντανακλαστικά στους ηλίθιους Έλληνες που δεν ξέρουν το συμφέρον τους και πάνε κόντρα στους ευεργέτες τους, Μέρκελ, Τρόικα, ΝΔΤ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ κλπ…κλπ…

Δεν το περίμενες, Αντωνάκη, έτσι δεν είναι; Και κάπου πιστεύεις ότι θα αναστραφεί το κλίμα…
Πρόσεχε μόνο, το κλίμα μη γίνει «κλίσμα».

Το ποσοστό του 22% σε πραγματική πρόθεση ψήφου αντιστοιχεί στο περίπου 14% του εκλογικού σώματος!

Αλλά τι σου λέω τώρα…
Πάω να δώσω δίκαιο σε κάποιον πάλαι ποτέ «κοντινό» σου που μου είπε με έμφαση, «δεν είναι μόνο θέμα ασχετοσύνης, η πολιτική του απορροφητικότητα κινείται σε νηπιακά επίπεδα!!!»

Δε θέλω να το πιστέψω Αντώνη Κομανάτση, αλλά βλέπεις είναι κι αυτά τα νούμερα…

Αμείλικτα τα γαμη%#$@...

Είναι γνωστή η τακτική της κυβερνοπροπαγάνδας, με τους περιφερόμενους στα τηλεοπτικά κανάλια υπουργούς, υφυυπουργούς και γραμματείς υπουργείων, οι οποίοι εμφανίζονται και μονολογούν για το πόσα καλά μας έχει κάνει το μνημόνιο και πόσες φορές έχουν σώσει η ίδιοι της Ελλάδα. Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια πίστευε πως θα κινηθεί στη εκπομπή του ΑΝΤ1, στον κ. Παπαδάκη, ο γνωστός Παπακωνσταντίνου, ο οποίος με το γνωστό αλαζονικό υφάκι του κατορθώνει να εκνευρίζει συνομιλούντες και τηλεθεατές.

Ευτυχώς, στην εκπομπή του κυρίου Παπαδάκη βρέθηκε ο καθηγητής Κοντογιώργης ο οποίος δεν επέτρεψε την συνέχιση της ψευδολογίας του υπουργού ξεπουλήματος και τον έβαλε στην θέση του. Τον διέσυρε με ερωτήματα που για πρώτη φορά στη ζωή του άκουσε ο πρωην "τσάρος". Και τον εκνεύρισε άσχημα. Και τον ισοπέδωσε, όταν του είπε πως στην Βουλή βρίσκεται μία συμμορία της ολιγαρχίας... Τότε ήταν που ο Παπακωνσταντίνου έβγαλε... αφρούς!

Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε:



Κύριε Παπακωνσταντίνου, αυτά είναι μόνο η αρχή. Ακόμη τολμάτε να σηκώνετε την φωνή σας για να φοβίσετε αυτούς που έχετε απέναντί σας. Λίγη υπομονή... και θα βιώσετε τα αποτελέσματα της αλαζονείας και της θρασύτητάς σας...

Δαγκώνουν τώρα τα «ντόμπερμαν» το χέρι που τα τάιζε. Δαγκώνουν τώρα τα ντόμπερμαν εκεί που έγλειφαν - δεν ξενίζει!

Αφού, επί δύο συναπτά έτη, το δελτίο ειδήσεων του «Mega» -για να πάρουμε ένα μόνον παράδειγμα- παρακολούθησε την κάθοδο της Ελλάδας στον Άδη επαινώντας τον βαρκάρη - Χάροντα - Γιωργάκη, τώρα, που ο Γιωργάκης εξέπεσεάρχισαν ήδη να τον ειρωνεύονται, να τον επιτιμούν και ξεδιάντροπα να χαχανίζουν εις βάρος του.

Σαν να μην είναι συνένοχοί του! Σαν να μην υποστήριξαν με φανατισμό όλες τις ενέργειες του ανδρός που οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ και το Μνημόνιο.

Κοροϊδεύουν τώρα τον Γιωργάκη ποιοί; Αυτοί που τον επαινούσαν ακόμη κι όταν γινόταν ο ίδιος ανδρείκελο του κάθε Ράιχενμπαχ κι ουτιδανού Τόμσεν;

Ποιοί; αυτοί που έστησαν έκτακτα δελτία (!!) με τον Γιωργάκη να περνάει τα διόδια;!

Μιλά εκ των υστέρων η διατεταγμένη δημοσιογραφία λες και απευθύνεται σε ηλιθίους;

Λες και ξεχάσαμε την ιταμή τρομοκρατία που ασκούσαν εναντίον οποιουδήποτε αντέλεγε σε όσα ο «ποδηλάτης» ου μην και «κωπήλατης κανό» ξεφούρνιζε;

Ή μήπως νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνουν οι Ελληνες ότι η προσπάθειά τους να κάνουν τώρα με τον Μπενύτο τα ίδια, δεν είναι διαφορετική απ’ όσα έκαναν με τον Γιωργάκη;

Απλώς, όνομα στο «άλογο του Καλιγούλα αλλάζουν», χθες Γιωργάκης (προχθές Σημίτης) σήμερα Μπενύτο, αλλά πάντα η ίδια δημοσιογραφία της ελεεινής μορφής χειραγώγησης, εκβιασμών και παραπληροφόρησης του λαού.

Μόλις λίγους μήνες πριν, αυτή η δημοσιογραφία (διάβαζε προπαγάνδα) δεν καλλιεργούσε, χάριν της εξουσίας, τη μισθολογική αντίθεση μεταξύ των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα;

Τώρα που η εξίσωση και των δύο προς τα κάτω επετεύχθη, δεν συνεχίζει αυτή η δημοσιογραφία τον ίδιο χαβά για περαιτέρω κάθοδο (όλων πλέον) στον Αδη της Λετονίας ή του Μπαγκλαντές;

Ο Γιωργάκης κατάφερε σε δύο χρόνια να γυρίσει την Ελλάδα πίσω δεκάδες έτη και τον κοροϊδεύουν τώρα οι συναυτουργοί του; τα μούτρα τους κοροϊδεύουν, αν νομίζουν ότι έτσι εξαπατούν (για μιαν ακόμη φορά) τους πολίτες.
Γίνονται τώρα κήνσορες και τιμητές του Γιωργάκη οι θεράποντες του έργου του;

Μόνον και μόνον επειδή το ΠΑΣΟΚ άλλαξε αφεντικό; Αλλαξε μεν, αλλά το νέο αφεντικό είναι το ίδιο πιστό όσο και το προηγούμενο αφεντικό στα Μεγάλα Αφεντικά! Αυτά που ελέγχουν αυτού του είδους τη δημοσιογραφία. Αυτήν που ξέρει, ως άλλη Κλαζομένια, να ασχημονεί εις ό,τι αφορά τον κοσμάκη και να υπηρετεί ευπειθώς εις ό,τι αφορά αυτούς που τον εκμεταλλεύονται.

Πιστεύουν στ’ αλήθεια αυτοί οι «φίλοι του Λαού» ότι μια - δύο εκ των υστέρων λοιδορίες εναντίον όσων και οι ίδιοι υποστήριξαν, μπορούν να αποτελέσουν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για μια νέα θλιβερή παρθενία;

Του Στάθη από enikos

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Η πρόσφατη παρουσίαση των δύο βιβλίων του Μάνου Ηλιάδη στην Κύπρο, με τους τίτλους: «Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ» και «Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η ΜΙΤ» από το Κυπριακό Κέντρο Μελετών, έδωσαν την ευκαιρία ενημέρωσης του κοινού για μία σκοτεινή πτυχή των ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά και για την κουλτούρα που διέπει τη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Το ιστορικό πλαίσιο ανάδυσης του Τουρκικού κράτους, με τον αυταρχικό τρόπο επιβολής του και τον στρατό να αποτελεί το μόνιμο θεματοφύλακά του, μετατρέπει τις μυστικές του υπηρεσίες σε ένα ισχυρό μηχανισμό του συστήματος για τη νομή και διατήρηση της εξουσίας από αυτούς που θέλουν να την μονοπωλούν. Στην Τουρκία, οι μυστικές υπηρεσίες αποτελέσαν, επί μακρόν, συστατικό στοιχείο της στρατιωτικής ισχύος στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας. Σήμερα αποτελούν το μακρύ χέρι της ηγετικής ισλαμικής ομάδας που κυβερνά την Τουρκία, όπου, παρά τις αλλαγές προσώπων και ιδεολογικών προσανατολισμών, οι πρακτικές αυθαιρεσίας παραμένουν οι ίδιες όπως και στο παρελθόν.

Η στενή σχέση και συνάφεια της ΜΙΤ με τις δομές εξουσίας δεν απεκόμισε μόνο οφέλη για την ίδια την εξουσία αλλά και για την ΜΙΤ που δεν παρέλειψε ποτέ να αποκομίζει ανταλλάγματα κάθε μορφής για τις υπηρεσίες της, με μόνιμο στις περισσότερες περιπτώσεις το στοιχείο της ενίσχυσης του απορρήτου χαρακτήρα της δράσης της από το οποίο αντλούν κατά κύριο λόγο τη δύναμή τους. Το στοιχείο αυτό δεν εμπόδισε την ΜΙΤ να εμπλακεί αποδεδειγμένα σε δολοφονίες και εμπόριο ναρκωτικών.

Καθοριστικό ρόλο για τη μορφή και το χαρακτήρα της ΜΙΤ έπαιξαν οι επιλογές της Τουρκίας στο Ψυχρό Πόλεμο. Η είσοδος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952 αύξησε τις ανάγκες των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για επαρκή μέτρα ασφαλείας στο εσωτερικό της χώρας. Η παρουσία Αμερικανικών βάσεων στην Τουρκία, η χορήγηση υψηλής τεχνολογίας αμερικανικών όπλων, η ένταξη των τουρκικών δυνάμεων στον αμυντικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, η ανταλλαγή πληροφοριών καθώς και η χρήση κοινών κωδίκων και συσκευών ασφαλούς επικοινωνίας έθεταν ουσιαστικά προβλήματα ασφαλείας για ολόκληρη τη βορειοατλαντική συμμαχία. Επιπλέον, η στρατηγική επιλογή της Τουρκίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ κατέστησε, όπως ήταν φυσικό, ακόμη πιο έντονο το σοβιετικό ενδιαφέρον για τη χώρα αυτή, η οποία έγινε στόχος αυξημένων δραστηριοτήτων εκ μέρους των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Έτσι από το 1952 αρχίζει μία μεταβατική περίοδος αναζήτησης μίας μορφής για τις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες που να ευθυγραμμίζεται με τις ανάγκες ασφαλείας του ΝΑΤΟ. Η περίοδος αυτή θα διαρκέσει μέχρι το 1965 που ιδρύεται με το νόμο 644 η ΜΙΤ. Η ΜΙΤ θα τεθεί ευθύς εξαρχής υπό τον έλεγχο των στρατιωτικών.

Μέσα σε αυτό το μεσοδιάστημα οι Αμερικανοί ανέλαβαν το έργο του εκσυγχρονισμού και εκπαίδευσης των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Το χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι παρά τον εκσυγχρονισμό που υπέστησαν οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες εντούτοις ο έλεγχος τους παρέμεινε αποκλειστικά στα χέρια των στρατιωτικών.

Από το 1965 η ΜΙΤ υπέστη δύο σημαντικές αλλαγές, η πρώτη το 1983 όπου με το νόμο 2937 παίρνει τη μορφή που έχει μέχρι σήμερα (τότε υπήχθη στον πρωθυπουργό) και η δεύτερη, την περίοδο 1992-1998 όταν στην ηγεσία της διορίζεται ο Σονμέζ Κιοκσάλ, ο πρώτος μη-στρατιωτικός αρχηγός της υπηρεσίας (διπλωμάτης), οποίος θα επιχειρήσει μία δύσκολη προσπάθεια μείωσης του ρόλου και του αριθμού των στρατιωτικών στην ΜΙΤ. Ο διορισμός, από τον Ερντογάν, του Χακάν Φιντάν το 2010 στην ηγεσία της ΜΙΤ σηματοδοτεί την κατάληψη ενός ισχυρού κάστρου των Κεμλικών από τους Ισλαμιστές.

Για την περίπτωση της Ελλάδος και της Κύπρου, η δράση των Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών αποτελεί το αντικείμενο αυτονόητου ενδιαφέροντος. Ο Μάνος Ηλιάδης, μέσα από τα δύο βιβλία, αναδεικνύει την έκταση της απειλής που θέτει η πολυσχιδής κατασκοπευτική και υπονομευτική δραστηριότητα σε Κύπρο και Ελλάδα. Όπως πολύ εύστοχα ο συγγραφέας αναφέρει «τρόπος που μία χώρα αντιμετωπίζει μία ξένη μυστική υπηρεσία, η οποία δρα εναντίον της, είναι χαρακτηριστικός όχι μόνο της εν γένει πολιτικής της, αλλά και της ίδιας της βουλήσεως της να αντιπαραθέσει ουσιαστική αντίσταση στην σκοτεινή αυτή περιοχή των διακρατικών σχέσεων. Στην περιοχή αυτή ισχύει ό,τι και στα σύγχρονα δόγματα πολέμου, όπου οι σχέσεις δύο χωρών θεωρείται ότι εξελίσσονται μέσα σε ένα «επιχειρησιακό συνεχές» (operational continuum), στο οποίο οι σχέσεις τους κινούνται αενάως από την κατάσταση σε καιρό ειρήνης και την αντίθεση συμφερόντων, στην ένταση, στην κρίση και στον πόλεμο, με την μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο να είναι συχνά δυσδιάκριτη.»

Συνεπώς, η αντιπαλότητα στο πεδίο των μυστικών υπηρεσιών συντελείται κάτω από τους κανόνες της στρατηγικής του πολέμου, όπου η μία πλευρά επιδιώκει να επιβληθεί επί της άλλης. Από τη στιγμή που η μία πλευρά αδυνατεί να κατανοήσει ή να αποτρέψει τις υπονομευτικές δραστηριότητες της άλλης τότε αποδυναμώνει την αμυντικής ισχύ και κατ’ επέκταση παρέχει έδαφος στον αντίπαλο να γίνεται πιο θρασύς και πιο απαιτητικός στις διεκδικήσεις. Τα πολλά παραδείγματα που αναφέρονται στα βιβλία για τη δράση της ΜΙΤ, από τη Δυτική Θράκη μέχρι την Κύπρο, θα πρέπει να προβληματίσουν πως θα μπορούσαν οι Τούρκοι να κερδίσουν ένα πόλεμο χωρίς να ρίξουν μία σφαίρα.

Του Σάββα Καλεντερίδη

Οι μυστικές δημοσκοπήσεις που κρατούν στα συρτάρια τους τα κόμματα, δείχνουν ότι ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στα κόμματα εξουσίας, τα οποία χάνουν μεγάλο μέρος της εκλογικής δύναμης που είχαν συγκεντρώσει στις προηγούμενες γενικές εκλογές, ενώ άνοδο εμφανίζουν τα τρία κόμματα της αριστεράς, αλλά και η Χρυσή Αυγή, ενώ οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου εμφανίζουν αξιόλογη δυναμική.

Κάνοντας μια απλή ανάγνωση των στοιχείων, διαπιστώνει κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τα δυο κόμματα που χειρίστηκαν την εξουσία από το 1974 και εντεύθεν και υποτίθεται ότι έχουν ακόμη μια πρόταση εξουσίας, δεν είναι ικανά να πείσουν τους πολίτες ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη και την ψήφο τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα πιθανής ακυβερνησίας για την επόμενη ημέρα των εκλογών.

Παίρνουμε το δικαίωμα να μιλούμε για πιθανή ακυβερνησία γιατί τα δυο παλιότερα κόμματα της αριστεράς περιορίζονται τόσα χρόνια σε στείρο και άγονο καταγγελτικό λόγο, ο οποίος δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας ουσιαστικής πρότασης εξουσίας. Κι αυτό γιατί το μεν ΚΚΕ, αφού αρνείται το παρόν σύστημα, δηλώνει ότι επιδιώκει αλλαγή και εγκαθίδρυση ενός νέου (;) συστήματος διακυβέρνησης, παραγωγής και διανομής του πλούτου, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται μεταξύ ενός ιδιότυπου κρατισμού και του νεφελώδους «είμαστε υπέρ της Ευρώπης των λαών και όχι των αγορών».

Πέρα από τα ιδεολογικά ζητήματα, ένα επιπλέον στοιχείο που επιτείνει το διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο είναι οι υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει ως χώρα με την υπογραφή του Μνημονίου-2, το οποίο στηρίζουν και δηλώνουν ότι θα στηρίξουν μετεκλογικά η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι θα απαλλάξουν τη χώρα απ’ αυτό, ενώ η ΔΗΜΑΡ προτιμά τα ήξεις αφίξεις;

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τα στοιχεία που συνιστούν το πολιτικό αδιέξοδο, θα λέγαμε ότι τα δυο κόμματα εξουσίας έχουν σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας, ενώ τα κόμματα της αριστεράς, με την αντιπολιτευτική τους στάση και τον εν γένει πολιτικό τους λόγο, φαίνεται ότι δεν είναι σε θέση να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη πρόταση εξουσίας.

Για να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση και να ξεπεραστεί το διαφαινόμενο αδιέξοδο, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα θα πρέπει η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ να κάνουν ριζοσπαστικές κινήσεις για να ανακτήσουν τη χαμένη αξιοπιστία τους και να κερδίσουν και πάλι το λαό ή τα τρια κόμματα της αριστεράς να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να βρουν έναν κοινό τόπο ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας για τον τόπο.

Όσον αφορά την πρώτη περίπτωση, η Νέα Δημοκρατία ταλανίζεται κυρίως από δυο πράγματα.

Το ένα είναι το αποτυχημένο και διεφθαρμένο παλιό, το οποίο όχι μόνο δεν λογοδότησε ποτέ και δεν έκανε αυτοκριτική στο εσωτερικό του κόμματος και μπροστά στο λαό για τα λάθη και τις λαθροχειρίες της περιόδου 2004-2009, αλλά ήδη ανέλαβε κύρια πόστα και είναι και πάλι έτοιμο για την καταστροφική του δράση την επόμενη μέρα, μειώνοντας σημαντικά το πολιτικό κεφάλαιο που συγκέντρωσε ο Αντώνης Σαμαράς, όταν βρήκε το θάρρος και τα έβαλε με το απολύτως διεφθαρμένο «σύστημα Μητσοτάκη», μέρος του οποίου φιλοξενεί ακόμα στις τάξεις του κόμματός του.

Το άλλο είναι η διαχείριση της αντίφασης και της σύγχυσης που προκαλεί στους πολίτες το όχι στο Μνημόνιο-1 και το ναι στο Μνημόνιο-2. Ακόμα και στην περίπτωση που δεχτεί κανείς ότι για αντικειμενικούς λόγους και για να αποφύγει η χώρα μια εθνική καταστροφή, όπως η επιστροφή στη δραχμή, ήταν επιβεβλημένο το ναι στο Μνημόνιο-2, θα έπρεπε να σκεφθούν καλά και να υπολογίσουν εκεί στη Συγγρού ότι θα έπρεπε να προηγηθεί συζήτηση επί του θέματος στη βάση και στα όργανα, και ότι οι πολίτες δεν είναι «γουρούνι στο σακκί», όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αν για λόγους έλλειψης πολιτικής παράδοσης δεν έγινε ο διάλογος με τους πολίτες και την κομματική βάση, θα μπορούσε να έχει γίνει σοβαρός διάλογος τουλάχιστον στην κοινοβουλευτική ομάδα, για να αναλάβει αυτή με τη σειρά της να πείσει τους πολίτες για τους λόγους που επέβαλλαν το ναι. Όμως, ούτε αυτό έγινε, με αποτέλεσμα την ημέρα της ψηφοφορίας να κινδυνεύσει να διαλυθεί η κοινοβουλευτική ομάδα και μια ντουζίνα διαγραμμένων βουλευτών για το ως άνω θέμα να οδεύουν προς τους Ανεξάρτητους Πολίτες του Πάνου Καμμένου, με σοβαρές συνέπειες για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Τί να πει κανείς για το ΠΑΣΟΚ! Οι πολιτικά κωμικοτραγικές φιγούρες που αποπειράθηκαν να διεκδικήσουν τη θέση του υποψηφίου αρχηγού και οι αγκυλώσεις στο καταστατικό, που αντί να προάγουν περιορίζουν το διάλογο και τη δημοκρατία, δημιούργησαν την τραγέλαφο του ενός υποψηφίου για την αρχηγία, δίνοντας τη χαριστική βολή σε ένα απολύτως διεφθαρμένο κόμμα-πτώμα, τα μέλη του οποίου μπορεί να τα κατηγορήσει κανείς για πολλά, αλλά όχι για συμπάθεια σε πρακτικές τύπου Στάλιν, Τσαουσέσκου και Μουσολίνι.

Και μια που αναφερθήκαμε σε καθεστώτα και ιδεολογίες ποσοστών 95%, να δούμε κατά πόσο είναι πιθανό το ενδεχόμενο τα κόμματα της αριστεράς να αλλάξουν τις θέσεις τους και να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη πρόταση εξουσίας. Το ΚΚΕ, που έχει το θάρρος να υπερασπίζεται μέχρι σήμερα τον Στάλιν, χρόνια τώρα κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτέλεσε το δεκανίκι των δυνάμεων που εγκλώβισαν τη χώρα και τους εργαζομένους στη μέγγενη του Μάαστριχτ και της ευρωζώνης. Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ, που αν δεχτούμε οτι αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού, θα πρέπει να τρέφει μια συμπάθεια προς τον Τσαουσέσκου, που φιλοξενούσε επί πολλά χρόνια την ηγεσία του στ Βουκουρέστι, κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αποτελεί το δεκανίκι του συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, αφού με τη στάση του δεν επιτρέπει την γιγάντωση του λαϊκού κινήματος. Αν και στην πολιτική όλα είναι πιθανά, η σύγκλιση στα κόμματα της αριστεράς και η συγκρότηση μετώπου ή πρότασης εξουσίας, με βάση τις μέχρι τώρα ενδείξεις, δεν φαίνεται πιθανό ενδεχόμενο.

Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες πτυχές στις οποίες θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς, όμως το τελικό συμπέρασμα δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει. Όλα δείχνουν ότι συγκεντρώνονται στον ορίζοντα τα σύννεφα της ακυβερνησίας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για μια χώρα που έχει διαλυμμένο κρατικό μηχανισμό, διαλυμμένη κοινωνία, διαλυμμένη οικονομία και σοβαρότατες υποχρεώσεις που απορρέουν από την υπογραφή του Μνημονίου-2 και το αγγλικό δίκαιο, που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της χώρας.


Χωρίς να μπορεί να πει κανείς εύκολα πιο είναι χειρότερο για τη χώρα, η κακοκυβερνησία που επικρατούσε επί δεκαετίες ή η ακυβερνησία που απειλεί την πατρίδα μας μετά τις προσεχείς εκλογές, θα ήταν ευχής έργο να μπορούσαμε τουλάχιστον να πούμε ή να ελπίσουμε ότι η ακυβερνησία θα γεννήσει το νέο, χωρίς όμως να έχει προηγηθεί κάποια εθνική καταστροφή, όπως έγινε το 1922, το 1944 και το 1974.


Η κυβέρνηση της Ισπανίας, μιας ακόμα «χώρα-μέλους» των περίφημων και κατασυκοφαντημένων PIGS (Portugal, Italy, Greece, Spain), εξέδωσε άδεια ερευνών για τον εντοπισμό πετρελαίου στα ανοιχτά των Καναρίων νήσων, προοπτική που προκαλεί ανησυχία και οργή στους κατοίκους από τις πιθανές επιπτώσεις για την τουριστική κίνηση στα νησιά. Πιεσμένη από την οικονομική κρίση και επιθυμώντας να μειώσει τις εισαγωγές πετρελαίου (η εξάρτησή της είναι σχεδόν πλήρης), η ισπανική κυβέρνηση έδωσε την άδεια για την έρευνα στα Κανάρια.

Η Repsoil πρόκειται να πραγματοποιήσει έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο 60 χιλιόμετρα από το Λανθαρότε και το Φουερτβεντούρα, στα βορειοανατολικά του συμπλέγματος των ηφαιστειογενών νησιών.

Σε περίπτωση ατυχήματος και διαρροής, η εταιρεία έχει δεχτεί να καταβάλει τα έξοδα απορρύπανσης. Προσθέτει ότι θα δημιουργηθούν περίπου 5.000 θέσεις εργασίας, πολλές για εξειδικευμένους επιστήμονες. Την αντίθεσή του εξέφρασε πάντως ο περιφερειακός πρωθυπουργός Παουλίνο Ριβέιρο ο οποίος υπογραμμίζει στον βρετανικό Guardian ότι η απόφαση «δεν είναι συμβατή με τον βιώσιμο τουρισμό που θέλουμε» και ότι ευνοεί μόνο την πετρελαϊκή βιομηχανία.

Εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο τα νησιά, έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς στην Ευρώπη.

Για να συνδέσουμε τον τίτλο και την εισαγωγή της είδησης, με τον… επίλογο, πόσο μπορείς να κατηγορήσεις όσους σκέφτονται τη διαβολική σύμπτωση όλοι όσοι έχουν χαρακτηριστεί ως αιτίες του προβλήματος της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, αίφνης ανακαλύπτουν αποθέματα υδρογονανθράκων (τουλάχιστον αν στο «I» αντικαταστήσεις την Ιταλία με την Ιρλανδία, επίσης προβληματική!

Αν ο Πάπας ζητούσε ξαφνικά το γκρέμισμα όλων των τζαμιών στην Ευρώπη, οι αντιδράσεις θα ήταν κατακλυσμιαίες. Οι πάντες θα κεραυνοβολούσαν την εκκλησία, ο Λευκός Οίκος θα «ανησυχούσε σφόδρα», και οι διαδηλωτές στη Μέση Ανατολή θα άρχιζαν να αλληλοσκοτώνονται σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όταν όμως ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου, εκδίδει fatwa που ζητάει την καταστροφή των χριστιανικών ναών, τότε η σιωπή είναι εκκωφαντική.

Στις 12 Μαρτίου, ο σεΐχης Abdul Aziz bin Abdullah, ο μεγάλος μουφτής της Σ. Αραβίας, ανακοίνωσε την «αναγκαιότητα της καταστροφής όλων των χριστιανικών ναών της περιοχής». Η ανακοίνωση αυτή ήταν απάντηση στη διερεύνηση μιας αποστολής του Κουβέιτ, σε σχέση με προτεινόμενη νομοθεσία για την αποτροπή κατασκευής νέων ναών στο εν λόγω Εμιράτο.

Ο Μουφτής βάσισε την απόφασή του σε μια ιστορία που αναφέρεται στην επιθυμία του Μωάμεθ, λίγο πριν πεθάνει, να μην υπάρχουν δυο θρησκείες στην αραβική χερσόνησο. Αυτό το εδάφιο έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, προκειμένου να αιτιολογηθεί η μη ανοχή θρησκευτικής ελευθερίας στο σαουδικό βασίλειο.

Οι χριστιανικοί ναοί απαγορεύονταν ανέκαθεν στην Σ. Αραβία, και μέχρι πρόσφατα απαγορεύονταν και η είσοδος Εβραίων στη χώρα. Όσοι θέλουν να λατρεύουν την δική τους θρησκεία, πρέπει να το κάνουν κρυφά και ιδιωτικά. Υπάρχουν μάλιστα περιστατικά ξαφνικής εμφάνισης και επέμβασης της αστυνομίας της ηθικής, που διακόπτουν τέτοιου είδους θρησκευτικές δραστηριότητες.

Δεν πρόκειται για έναν ασήμαντο Ιμάμη, που προσπαθεί να ξεσηκώσει τους οπαδούς του, μιλώντας με μίσος εναντίον του Χριστιανισμού. Πρόκειται για μια συγκεκριμένη, επιτηδευμένη ετυμηγορία, προερχόμενη από έναν από τους πιο σημαντικούς ηγέτες της Μ. Ανατολής. Και μάλιστα, η απόφασή του δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε όλους όσους ελέγχει ο Μουφτής, και για τους οποίους είναι υποχρεωτική, αλλά μεταδίδει ένα μήνυμα σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, ότι η καταστροφή των χριστιανικών ναών δεν είναι μόνο επιτρεπτή, αλλά και υποχρεωτική.

Η αμερικανική κυβέρνηση αγνοεί επιδεικτικά αυτού του είδους τις προκλήσεις. Ο Λευκός Οίκος έκανε την προσέγγιση με τους Μουσουλμάνους βασικό πυλώνα της εξωτερικής του πολιτικής, σε μια προσπάθεια να αποδείξει ότι η Αμερική είναι φίλη του μουσουλμανισμού. Αυτή όμως η στάση δεν βοηθά στην στήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και των θρησκευτικών ελευθεριών των μειονοτήτων της Μ. Ανατολής. Η περιοχή αυτή αποτελεί κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι ριζοσπάστες Ισλαμιστές οδηγούν αυτή τη στιγμή το αναδυόμενο πολιτικό κύμα εναντίον της απολυταρχικής κοσμικής παλιάς τάξης πραγμάτων. Δοκιμάζουν το κλίμα των σχέσεων τους με τον έξω κόσμο. Ψάχνουν να βρουν τις ανοχές, και το κατά πόσο θα υπάρξουν αντιδράσεις στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν το όραμα που έχουν για μια θεοκρατία βασισμένη στο δίκαιο της Σαρίας. Το να αγνοούμε προκλητικές δηλώσεις, όπως αυτές του Μουφτή, αποτελεί ένα μήνυμα προς τις ριζοσπαστικές ισλαμικές ομάδες, ότι μπορούν να προχωρήσουν σε εκδηλώσεις αντιχριστιανικής βίας, χωρίς καμιά συνέπεια.

Η απόπειρα του προέδρου Ομπάμα να προσεγγίσει τον μουσουλμανικό κόσμο απέτυχε. Δεν απέφερε αυτό που προσδοκούσε. Και αυτό οφείλεται στο ότι ο Ομπάμα προσπάθησε να δείξει ανοχή, αντί να επιδιώξει να κερδίσει τον σεβασμό.

Όταν λοιπόν, το ισλαμικό κατεστημένο ζητάει μια θρησκευτική εκδοχή της εθνοκάθαρσης, τότε ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου θα πρέπει να αντιδράσει, διότι αλλιώς θα νομιμοποιήσει την καταπίεση που θα ακολουθήσει. Οι ΗΠΑ δεν θα πρέπει να υποκύψουν στις εξτρεμιστικές υπαγορεύσεις του μεγάλου Μουφτή, άσχετα με το κατά πόσο ο Λευκός Οίκος θέλει την συμπάθειά του.

washingtontimes.com

S.A.

«Δεν χρειαζόμαστε περιπέτειες», λέει ο υπουργός Προ.Πο.

Υπέρ της παράτασης της θητείας της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου για ένα χρόνο, έως την Άνοιξη του 2013, προτείνει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης με συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Με τις εκλογές στα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου «χάνουμε πολύ χρόνο, τον οποίο δεν έχουμε. Στην κατάσταση μας μετράει κάθε μέρα. Δεν χρειαζόμαστε περιπέτειες μέσω πρόωρων εκλογών, χρειαζόμαστε γρήγορες μεταρρυθμίσεις. Δεν θα ήταν αντιδημοκρατικό εάν επιμηκυνόταν ο χρόνος θητείας του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου» αναφέρει.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης προσθέτει ότι «μια επιμήκυνση της κυβερνητικής θητείας έως την άνοιξη του 2013, θα ήταν σίγουρα ορθή. Τότε η χώρα θα έχει σταθεροποιηθεί. Τότε οι άνθρωποι θα έχουν κατανοήσει πόσο απαραίτητα ήταν τα επώδυνα μέτρα. Διαφορετικά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να έχουμε μια κυβέρνηση με πολλά μικρά κόμματα και πολλές ακραίες θέσεις».

Σε ό,τι αφορά σε τυχόν μελλοντικό ρόλο του κ. Παπαδήμου, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη απαντά: «Κάνει εξαιρετική δουλειά. Είναι προσηλωμένος στο καθήκον του. Στην Ευρώπη χαίρει εξαιρετικής φήμης. Θεωρώ ότι τον χρειαζόμαστε και στην επόμενη εκλογική περίοδο».
The Economist

Παρά το γεγονός ότι εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν είναι κυρίαρχα. Τις περισσότερες φορές πρέπει να αφήσουν τον τελευταίο λόγο στις εθνικές κυβερνήσεις.

Για όλους αυτούς που θέλουν μια πιο δημοκρατική ΕΕ, το αντιπροσωπευτικό της όργανο εξακολουθεί να αποτελεί τον αδύναμο κρίκο, γράφει ο αρθρογράφος με το ψευδώνυμο Charlemagne (Καρλομάγνος) στο Economist.

Ο περιοδεύων θίασος συγκεντρώνεται στο σιδηροδρομικό σταθμό Gare du Midi των Βρυξελλών, από όπου ένα μεγάλου μήκους ναυλωμένο τρένο με μεγάλες ταχύτητες μεταφέρει τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τους βοηθούς τους και άλλους (συμπεριλαμβανομένων και των δημοσιογράφων) στην εναλλακτική κατοικία τους στο Στρασβούργο.

Αφού άλλαξε χέρια μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας πέντε φορές σε έναν αιώνα, η πόλη υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει το πνεύμα της συμφιλίωσης μετά τον πόλεμο. Αυτές τις μέρες, όμως, το «τροχόσπιτο» με το μήνα, έχει μεταβληθεί σε λαμπερό σύμβολο της ικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για σπατάλη.

Αυτοκίνητα με συνοδούς μεταφέρουν τους καλοντυμένους ευρωβουλευτές μεταξύ του κομψού συγκροτήματος του Ευρωκοινοβουλίου, των ξενοδοχείων και των εστιατορίων της πόλης, όπου οι τιμές είναι διογκωμένες ξεδιάντροπα για την περίσταση.

Όσο περισσότερο μεγαλώνει η ισχύς του, τόσο περισσότερο ο κόσμος χάνει το ενδιαφέρον του.

Η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών απεχθάνεται όλο αυτό το χάσιμο χρόνου. Ωστόσο, δεν μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα εξ αιτίας ενός διεδρικού συστήματος (συν τις λειτουργίες υποστήριξης στο Λουξεμβούργο), που είναι κατοχυρωμένο από τις συνθήκες και το οποίο μπορεί να αλλάξει μόνο με ομοφωνία.

Οι προσπάθειές τους να καταργήσουν τη μια από τις 12 φετινές συνόδους στο Στρασβούργο, προκάλεσε την αντίδραση της Γαλλίας, η οποία κατέθεσε αγωγή.

Απλά, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν είναι κυρίαρχο.
Έτσι, το ξεφάντωμα στο Στρασβούργο είναι διπλά σκανδαλώδες.

Πρώτον, το επιπλέον κόστος των συνεδριάσεων στο Στρασβούργο, που υπολογίζεται περίπου σε 180 εκατ € ( 235 εκατ.$) το χρόνο, είναι σκανδαλώδες σε μια εποχή εξαιρετικά μεγάλης λιτότητας. Και δεύτερον, το κοινοβούλιο δεν είναι σε θέση να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, όταν πρόκειται να αναζητηθεί λύση στα προβλήματα. Αυτό άλλωστε εξηγεί το παράδοξο: όσο το κοινοβούλιο αποκτά περισσότερη δύναμη, όλο και λιγότεροι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες για να ψηφίσουν αντιπροσώπους γι' αυτό.
Τα περισσότερα ζητήματα που έχουν σημασία για τους ψηφοφόρους, όπως η υγεία, η εκπαίδευση και η διασφάλιση της τάξης, αντιμετωπίζονται από τα εθνικά κοινοβούλια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ασχολείται κυρίως με τα απόκρυφα ζητήματα των κανονισμών. Αλλά αυτό εξηγεί μόνο σε ένα βαθμό το γιατί οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν πως η επιλογή τους είναι σε θέση να επηρεάσει τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η νομοθεσία προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δηλαδή ένα όργανο της ΕΕ, με επικεφαλής ένα διορισμένο κολέγιο από τα κράτη μέλη. Οι νόμοι θα πρέπει στη συνέχεια να εγκριθούν από το Συμβούλιο των Υπουργών (όπου οι κυβερνήσεις κλείνουν συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες) και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (όπου συμμαχίες διακυμαίνονται στο έλεος των διαφόρων θεμάτων). Οι διαφορές πρέπει να επιλυθούν με παζάρια μεταξύ των τριών αυτών οργάνων. Το σύστημα επιτρέπει πολλαπλούς ελέγχους και ισορροπίες. Ωστόσο οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να πετάξουν έξω τους ανίκανους.

Το πρόβλημα αυτό της δημοκρατικής νομιμότητας έχει οξυνθεί με την κρίση του ευρώ. Οι Βρυξέλλες απέκτησαν πρόσθετες εξουσίες, προκειμένου να ασκούν έλεγχο στους εθνικούς προϋπολογισμούς και σε άλλες “ανισορροπίες”.

Οι χώρες που “σώθηκαν” από τη χρεοκοπία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, αλλά κυρίως η Ελλάδα, υπέστησαν τις συνέπειες της επιβολής των μέτρων λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων.

«Οι κυβερνήσεις μόλις τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πόση δύναμη έχουν εκχωρήσει στην ΕΕ», ανέφερε ένας “Ευρωκράτη”. Ποιος όμως θα ελέγξει αυτή τη δύναμη; Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα ατελές σώμα σε ένα ατελές σύστημα. Είναι άραγε σε θέση να αντισταθμίσει την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας;

Μερικοί λοιπόν σκέφτονται κατ' αυτόν τον τρόπο. Τον περασμένο μήνα ο κ. Monti πήγε στο Στρασβούργο για να επαινέσει το Κοινοβούλιο για τον ασφυκτικό έλεγχο, που άσκησε στην Επιτροπή (της οποίας ήταν κάποτε μέλος). Ένα άρθρο που γράφτηκε από τη γαλλίδα ευρωβουλευτή, Sylvie Goulard, επέρριπτε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση στις εθνικές δημοκρατίες. Η Angela Merkel, η καγκελάριος της Γερμανίας, αναφέρεται σε μια μελλοντική "πολιτική ένωση" με ένα ισχυρό Κοινοβούλιο, καθώς και για έναν άμεσα εκλεγμένο Πρόεδρο της Επιτροπής.

Για άλλους, το κοινοβούλιο δεν είναι η λύση αλλά μέρος του προβλήματος. Ο Jack Straw, πρώην Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, υποστήριξε πρόσφατα την κατάργησή του. Το «δημοκρατικό έλλειμμα», είπε, θα ήταν καλύτερα διαχειρίσιμο από μια συνέλευση εθνικών βουλευτών παρά από ένα άμεσα εκλεγμένο σώμα. Το Συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας το 2009 αποφάνθηκε ότι το Κοινοβούλιο δεν είχε τέτοιες αρμοδιότητες, ώστε η Bundestag να εκχωρήσει μεταξύ άλλων και τον έλεγχο του προϋπολογισμού. Συνεπώς οι βουλευτές μπορούν να ασκήσουν την επιρροή τους στο πώς δαπανάται το κοινοτικό χρήμα, όχι όμως στο πως αυτό θα μπορεί να αυξηθεί.

Το Συμβούλιο των Υπουργών θεωρεί το Κοινοβούλιο σαν έναν ζωηρό εφήβου: Οι ευρωβουλευτές πιστεύουν ότι καταλαβαίνουν το ευρωπαϊκό συμφέρον καλύτερα από τους υπουργούς. Μιλούν με μεγάλα λόγια, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με το Κογκρέσο των ΗΠΑ, χωρίς σημεία σύγκρισης. Πιέζουν συνεχώς για περισσότερη εξουσία και περισσότερα χρήματα και πάντα θέλουν περισσότερη Ευρώπη, απ' ότι πιστεύουν οι ψηφοφόροι τους. Τα μέλη της Επιτροπής (Commission) εκφράζουν (κατ 'ιδίαν) την αγανάκτηση τους . Αν και συχνά ο σύμμαχος τους, όπως χαρακτηρίζουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει την εξουσία να διαλύσει την Επιτροπή, αλλά δεν επωμίζεται τις ευθύνες για τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης.

Η πολιτική ξεκινάει από το εσωτερικό της κάθε χώρας

Δεν υπάρχει καθαρή λύση στο πρόβλημα της δημοκρατίας σε ένα σύστημα που είναι εν μέρει διακυβερνητικό και εν μέρει ομοσπονδιακό. Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι οι Βρυξέλλες χρειάζονται λιγότερο την άμεση δημοκρατία, όταν αποκτούν όλο και περισσότερες εξουσίες. Οι υποθέσεις της ΕΕ είναι πλέον πολύ απαιτητικές ώστε να μπορούν να πραγματοποιηθούν με μερική απασχόληση. Κοιτάξτε το γείτονα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, το Συμβούλιο της Ευρώπης (ένα παλαιότερο όργανο ξεχωριστό από την ΕΕ): έχει μια συνέλευση των μελών των εθνικών κοινοβουλίων που συνεδριάζει δύο φορές το χρόνο, αλλά η δουλειά του είναι τόσο σκοτεινή ώστε οι Συντηρητικοί της Βρετανίας μπορούν να είναι σύμμαχοι του κόμματος της “Ενωμένης Ρωσίας” του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η νομιμότητα απαιτεί μεταρρυθμίσεις τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τα 754 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι ευρωβουλευτές θα πρέπει να μειωθούν δραστικά, όπως και οι διογκωμένες δαπάνες του.

Οι δραστηριότητές του δίνουν πολλές δυνατότητες για συμμαχίες μεταξύ των μεγάλων κομμάτων στην Ευρώπη. Ως εκ τούτου, οι χώρες θα παραμείνουν στο επίκεντρο της ΕΕ, όσο ακόμη κι αν τις ενσωματώνει.

Οι αρμοδιότητες και τα χρήματα της ΕΕ ανατίθενται σ' αυτήν από τα κράτη μέλη. Οι νόμοι της ΕΕ μπαίνουν σε εφαρμογή από τις εθνικές κυβερνήσεις. Πάνω απ 'όλα, η πολιτική είναι κυρίως εθνική.

Κατά συνέπεια, τα εθνικά κοινοβούλια πρέπει να συμμετέχουν πιο ενεργά στις εργασίες της ΕΕ, αρχής γενομένης με τον αυστηρότερο έλεγχο στον καθορισμό των πολιτικών της.

Ένα καλό παράδειγμα είναι το σύστημα της Δανίας, στην οποία το Folketing (κοινοβούλιο) συμφωνεί ενωρίτερα ως προς το πλαίσιο “των εντολών διαπραγμάτευσης” των υπουργών, πριν οι ίδιοι πάνε στις Βρυξέλλες…

Παρ' όλες τις αδυναμίες του, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να παραμείνει. Όλοι μαζί με το επόμενο τρένο για το Στρασβούργο.

Μείζον ζήτημα για τις (προηγούμενες) πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Εξωτερικών δημιουργεί η απαίτηση του τουρκικού ΥΠΕΞ να πραγματοποιηθούν έρευνες στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου από το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Piri Reis χωρίς να ζητηθεί άδεια από τις ελληνικές αρχές, αλλά με απλή άτυπη κοινοποίηση μέσω email των συντεταγμένων, στο γραφείο του διευθυντή πολιτικών υποθέσεων του ελληνικού ΥΠΕΞ.

Η έξοδος του Piri Reis για έρευνες στο Αιγαίο, όπως αποκάλυψε το Έθνος, προκάλεσε εντύπωση καθώς η τουρκική NAVTEX δεν καθόριζε τις συντεταγμένες εντός των οποίων θα πραγματοποιούσε έρευνες το τουρκικό σκάφος και αναφερόταν γενικόλογα ότι θα κινηθεί και στα «διεθνή ύδατα του Αιγαίου».

Όπως πληροφορούμαστε όμως, ο πρέσβης Π. Ζωγράφος (ο οποίος διαδέχθηκε τον κ. Τρύφωνα Παρασκευόπουλο πριν από λίγες εβδομάδες) έλαβε email από τον Τούρκο ομόλογό του, ο οποίος τον ενημέρωνε ότι κατά τη «συνήθη διαδικασία» γνωστοποιεί τις συντεταγμένες εντός των οποίων θα πραγματοποιήσει έρευνες το τουρκικό σκάφος στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου (περιοχές που καλύπτουν όμως και τμήματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας).

Εκπληκτος ο κ. Ζωγράφος, αφού ενημέρωσε την πολιτική ηγεσία, επικοινώνησε με τον Τούρκο αποστολέα του email εκφράζοντας τις αντιρρήσεις της ελληνικής πλευράς, παραπέμποντας στις αρμόδιες ελληνικές αρχές για την έκδοση άδειας για τις έρευνες.

Η απάντηση
Η έκπληξη έγινε ακόμη μεγαλύτερη όμως όταν ο Τούρκος αξιωματούχος απάντησε ότι αυτή είναι η διαδικασία που ακολουθείται για έρευνες τουρκικών πλοίων στο Αιγαίο, αλλά ότι και η ελληνική πλευρά ενημέρωνε ατύπως το τουρκικό ΥΠΕΞ με γνωστοποίηση συντεταγμένων για τις έρευνες που πραγματοποιούσαν και τα ελληνικά σκάφη στο Αιγαίο. Με την πρακτική αυτή δηλαδή, όχι μόνο η Ελλάδα αποδεχόταν σιωπηρά τη δημιουργία τετελεσμένων από την Τουρκία στο Αιγαίο, αλλά προκειμένου να μην αντιδρά η Τουρκία, είχε αποδεχθεί να υποβάλλει μέσω της ίδιας διαδικασίας στο τουρκικό ΥΠΕΞ συντεταγμένες για έρευνες που πραγματοποιούσαν ελληνικά σκάφη στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Χωρίς να είναι γνωστό πότε ξεκίνησε η πρακτική αυτή, υπενθυμίζεται ότι το 2006 η έντονη αντίδραση της Τουρκίας στις έρευνες του γερμανικού ερευνητικού σκάφους «Poseidon» στο Αιγαίο είχε οδηγήσει σε παρασκηνιακή «συμβιβαστική» λύση, την οποία είχε εγκρίνει η τότε υπουργός Ντ. Μπακογιάννη.

Η Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου Ελλάδας ανακοίνωσε ότι για πρώτη φορά τα μέλη της δεν θα συμμετέχουν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, θέλοντας να αντιδράσουν με τον δικό τους τρόπο στα σκληρά κυβερνητικά μέτρα που επιβάλλονται και προωθούνται.
«Εμείς οι ανάπηροι μαχητές αυτών των τελευταίων πολέμων συνεχιστές των προγόνων μας του 1821, αποφασίσαμε μέσω της Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου Ελλάδας –ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ- να μην παρελάσουμε, αντιδρώντας και εμείς στα σκληρά μέτρα που έχει πάρει η Κυβέρνηση εναντίον του Λαού μας και ειδικότερα των Συμπολεμιστών μας»
λέει χαρακτηριστικά η ανακοίνωσή τους.

Και αυτή η απαξίωση των συγκεκριμένων ανθρώπων, αποτελεί όνειδος για όσους πολιτικούς θα παρακολουθήσουν περιφρουρούμενοι από τις θέσεις των επισήμων την παρέλαση που γίνεται προς τιμήν ηρώων που απελευθέρωσαν την χώρα...

Τραγική ειρωνεία... στη φετινή επέτειο θα αποδοθούν τιμές ηρώων σε εκείνους που παρέδωσαν την χώρα σε κατοχή, ενώ αντιμετωπίζουν τους Έλληνες πολίτες ως εχθρούς... Η αθλιότητα των καιρών, αφού φθάσαμε στο σημείο να απαιτούν τιμές εκείνοι που παρέδωσαν (και δεν φύλαξαν) τις σύγχρονες Θερμοπύλες...

Αυτή η απαξίωση ανθρώπων που είναι μεστοί ήθους και πλήρωσαν στο ακέραιο το χρέος τους προς την πατρίδα, μου θύμισε έναν συγγενή μου, που νεαρός έτρεξε και στρατεύτηκε στον Ιερό Λόχο, για να πολεμήσει τους κατακτητές της πατρίδας του. Πολέμησε σε Τομπρούκ και Ελ Αλαμέιν, σκόρπισε τον τρόμο στους στρατιώτες του Χίτλερ που βρισκόντουσαν σε Ελληνικά νησιά, έδωσε όλο του το είναι για την πατρίδα και τους συμπατριώτες του.

Αρνήθηκε μετά τον πόλεμο να εκπαιδεύει Έλληνες στρατιώτες - καταδρομείς, για να πολεμήσουν Έλληνες στα βουνά της Ελλάδας και προτίμησε να κερδίσει το μεροκάματό του με τον δικό του ιδρώτα και το δικό του αίμα.

Γεμάτος με παράσημα ανδρείας και τιμής, όταν πληροφορήθηκε την είσοδο των Άγγλων στην Κύπρο, δεν δίστασε ούτε μια στιγμή και επέστρεψε όλα τα μετάλλια που του είχαν δώσει οι σύμμαχοι Άγγλοι, θεωρώντας πως δεν είναι δυνατόν να τιμάται από τους εχθρούς της πατρίδας και τους φονιάδες Ελλήνων. Έζησε σεμνά και αποτελούσε τιμή για την πόλη του, όταν στις επετείους παρήλαυνε φορτωμένος με μετάλλια...

Άνθρωποι σαν κι αυτόν, σήμερα αρνούνται να αποδώσουν τιμές στους σφαγείς και τους λεηλατούντες την χώρα. Αρνούνται να παρελάσουν μπροστά στους υπηρέτες των τραπεζών, στους ριψάσπιδες και τους νεοπατριώτες. Το δικαίωμα της άρνησης το έχουν κερδίσει με το αίμα τους και αυτή τους η άρνηση γίνεται φάρος - οδηγός για όλους εμάς, που πρέπει να σταθούμε και να ζυγίσουμε τι είδους πολίτες και ποιάς χώρας θέλουμε να είμαστε: πολίτες τιμητές ανδρείκελων μιάς χώρας υπό κατοχή ή πολίτες τιμητές ηρώων μιάς χώρας που ποτέ δεν έπαψε να αγωνίζεται για την ελευθερία;
Τον Παναγιώτη Τραϊανού δεν τον γνωρίζω. Βρίσκω όμως ότι τα κείμενά του ευστόχως διεισδυτικά και εξόχως αποκαλυπτικά.

Ελπίζω να μην με παρεξηγήσει, επειδή, χωρίς την άδειά του, θα αναδημοσιεύσω κάποια αποσπάσματα, ιδιαίτερα διαφωτιστικά, σχετικά με την τραγωδία, που έχει εξυφανθεί σε βάρος μας:

Η Ελλάδα, λέει ο Παναγιώτης Τραϊανού, μέσα σε λίγους μήνες έγινε το πιο μισητό κράτος μέσα στον προτεσταντικό κόσμο.

Οι Έλληνες, ως λαός, έγιναν ο περίγελος του Πλανήτη και οι απατεώνες Έλληνες πολιτικοί έγιναν οι “εγγυητές” της τιμιότητάς του. Οι Έλληνες συνταξιούχοι εμφανίστηκαν σαν απατεώνες και ο απατεώνας Παπαδήμος, ο οποίος μαγείρευε τα δημοσιονομικά στοιχεία, μετά από την αντιπροεδρία της ΕΚΤ, έφτασε στην Ελλάδα σαν “σωτήρας” πρωθυπουργός!

Γιατί;

Για να μπορέσουν οι ιμπεριαλιστές να δημιουργήσουν τους “συνενόχους”, οι οποίοι θα τους επέτρεπαν να απειλούν με απόλυτη καταστροφή έναν ολόκληρο λαό! Για να μπορέσουν με την ανοχή-αν όχι την “πίεση” των λαών τους-να “τιμωρήσουν” την Ελλάδα….

Πώς πέτυχαν τόσο εύκολα την προτεσταντική “υποστήριξη”; Με τον παραδοσιακό προτεσταντικό τρόπο: Οικονομοτεχνικά!

Εδώ έφτιαξαν θρησκευτικό δόγμα με βάση την οικονομία, θα είχαν πρόβλημα να πετύχουν κοινωνικές συμμαχίες; Αρκούσαν μερικές προσθαφαιρέσεις και ο στόχος επετεύχθη:

Οι “τεμπέληδες” Έλληνες θα μας “φάνε” τις συντάξεις, τις καταθέσεις κλπ… Οι “άχρηστοι” και “ανήθικοι” Έλληνες δεν πληρώνουν τους φόρους τους, ενώ οι “τίμιοι” και “ηθικοί” Προτεστάντες εργάζονται και φορολογούνται σκληρά! Όπως διαβεβαίωνε η εβραιοπροτεσταντική Bild….

Η άλωση της χώρας ήταν πανεύκολη γι’ αυτούς. Καμιά αντίδραση! Απλή οικονομική “προέλαση” έκαναν: “Βομβάρδισαν” με απεχθή δάνεια και στη συνέχεια προέλασαν σαν “τίμιοι” δανειστές…

Δυστυχώς για την Ελλάδα δεν υπήρχε ηγεσία, για ν’ αντισταθεί.

Ως εκ τούτου ήταν εύκολο για τους Προτεστάντες και τους Εβραίους να το καταφέρουν. Η Ελλάδα αλώθηκε, γιατί υπήρχαν “Εφιάλτες” μέσα σε αυτήν! “Εφιάλτες” πληρωμένοι από τους Προτεστάντες. “Εφιάλτες”, τους οποίους εξ αρχής κατηύθυναν στο ανθελληνικό τους παιχνίδι μέσα από τις δικές τους πρεσβείες!…

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι ο Κολεγιόπαις Γιωργάκης γινόταν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όταν βρισκόταν στην αμερικανική πρεσβεία! Ή ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι ο Κολεγιόπαις Παπαχελάς από εκεί έπαιρνε “γραμμή” για την πλύση εγκεφάλου, που υπέβαλαν τον ελληνικό λαό;

Ολόκληρη η προδοσία ήταν στημένη εξ’ αρχής:

Μέσα από τα δικά τους Κολέγια επάνδρωναν όλες τις θέσεις που τους ενδιέφεραν. Όλες τις θέσεις του τραπεζικού συστήματος, των ΜΜΕ ή του κρατικού μηχανισμού και των ΔΕΚΟ. Εύκολο πράγμα, εφόσον τα ίδια τα κόμματα, που κυβερνούσαν την Ελλάδα, τους ανήκαν …

Τα κόμματα των προτεσταντών και των Εβραίων! Απλά πράγματα:

Επανάληψη παλαιοτέρων εθνικών τραγωδιών. Αυτοί, οι οποίοι μας πρόδωσαν σήμερα, είναι οι ίδιοι που μας είχαν προδώσει και στην Κατοχή. Απολύτως οι ίδιοι! Οι ιδρυτές, χορηγοί και απόφοιτοι του προτεσταντικού ιδρύματος με την ονομασία “Κολέγιο Αθηνών”.

Σε ποιους ανήκουν τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;
Τα κόμματα, που καθ’ όλη τη διάρκεια της “αμαρτωλής” Μεταπολίτευσης κυβερνούν την Ελλάδα!

Τα κόμματα, που με τον υπερδανεισμό και τη διαφθορά έφεραν το προτεσταντικό ΔΝΤ στην πόρτα μας! Τα κόμματα, που, προκειμένου να υπογραφεί το Μνημόνιο της “παράδοσης”, κατέλυσαν το Σύνταγμα, ακυρώνοντας κάθε έννοια Δημοκρατίας και κάνοντας ένα εξώφθαλμο πραξικόπημα! Τα κόμματα των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που βιάζονταν να “παραδώσουν” την πατρίδα μας στους δανειστές μας.

Και άρα στους Προτεστάντες και τους Εβραίους, οι οποίοι ελέγχουν την Νέα Τάξη!!!

Αυτά τα κόμματα είναι “ιδιόκτητα”:

Το ΠΑΣΟΚ είναι του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ο γιος του διορισμένου από τους Προτεστάντες Πρωθυπουργού του ’44, που μας έβαλε στον Εμφύλιο! Του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήταν απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών και μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!…

Ποιος μας έβαλε στο προτεσταντικό ΔΝΤ; Ποιος συζητούσε με τον Εβραίο Στρος Καν, όταν “έκλεβε” την εξουσία, λέγοντας το περίφημο πλέον:”λεφτά υπάρχουν”;

Ο γιος του, ο Γιώργος και επίσης απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών! Και επίσης μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!…

Επειδή οι αντιδράσεις ήταν τρομερές και το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να μην τα καταφέρνει, ποιος το βοήθησε; Η ΝΔ!

Το κόμμα του Μητσοτάκη και του Σαμαρά! Το κόμμα του ανιψιού του Βενιζέλου και του εγγονού του Μπενάκη αντίστοιχα! Το κόμμα των απογόνων των βασικών ιδρυτών του Κολεγίου! Το κόμμα των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!…

Στο πραξικόπημα, που μας έβαλε στο ΔΝΤ, συνυπέγραψε ο Σαμαράς!

Ο συμμαθητής και συγκάτοικος του Γιώργου Παπανδρέου στο Κολέγιο. Αδερφός του Προέδρου του Κολεγίου!…

Ποιος ανέλαβε Πρωθυπουργός της προδοτικής Κυβέρνησης των δωσίλογων;

Ο Παπαδήμος! Ο επίσης απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών …Ο συνένοχος στα εγκληματικά swaps της Goldman Sachs!

Ο συνεργάτης του Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήταν επίσης απόφοιτος του Κολεγίου Αθηνών!…

Όλες οι “υπογραφές” της νέας εθνικής καταστροφής είναι του προτεσταντικού Κολεγίου Αθηνών! “Υπογραφές” μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!….

Έτσι παραδόθηκε η Ελλάδα στις ορέξεις των προτεσταντών. Τέταρτη φορά προδομένη από τους ίδιους ανθρώπους μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα:

Μικρασιατική Καταστροφή, Γερμανική Κατοχή, Κυπριακή Τραγωδία και Μνημονιακή Κατοχή!

Είναι οι βασικότεροι από τους πολλούς “κρίκους”, που συνθέτουν την προτεσταντική “αλυσίδα”, που για πάνω από έναν αιώνα ματώνει τον ελληνικό “κορμό” …

Την “αλυσίδα”, που το “κούμπωμά” της βρίσκεται στο Κολέγιο Αθηνών.

Ο λαός ετοιμάζεται να βυθιστεί στη μεγαλύτερη περιπέτεια που βρέθηκε ποτέ!

Και οι Προτεστάντες, που τον κυβερνούν, μετράνε τα κέρδη τους:

Κάνουν θαλάσσια σπορ, όπως… ο Παπανδρέου!

Παίζουν τένις, όπως… ο Παπακωνσταντίνου!

Αγοράζουν καράβια, όπως… η Ντόρα!

Κάνουν πρόβες πρωθυπουργών, όπως… ο Σαμαράς!

Υποδέχονται Εβραίους τουρίστες, όπως… ο Μπουτάρης!

“Στολίζουν” χριστουγεννιάτικα δένδρα με σκουπίδια, όπως… ο Καμίνης …

Να 'ναι καλά οι Γερμανοί οι “φίλοι” μας! Οι μπίζνες πηγαίνουν θαυμάσια….

Παναγιώτης Τραϊανού

Το παιγνίδι είναι πολύ βρώμικο και η στόχευση συγκεκριμένη: Να αναβληθούν για μια ακόμη φορά οι εκλογές!

Σύμφωνα με πληροφορίες υπουργοί της κυβέρνησης Παπαδήμου στέλνουν ενημερωτικά σημειώματα στη Τρόικα με τα οποία εισηγούνται την αναβολή των εκλογών, με επιχείρημα ότι κινδυνεύει η εφαρμογή του προγράμματος.

Στην Αθήνα έχουν καταλύσει δεκάδες πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι σε συνεργασία με εγχώριους δημοσιογράφους- βαποράκια δίνουν ενημέρωση για τον κινδύνους που ενέχει η διεξαγωγή των εκλογών.

Τα επεισόδια του πρόσφατου ντέρμπυ τα οποία έπαιξαν σχεδόν σε όλα τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, πολλοί εκτιμούν ότι ήταν μια πρόβα τζενεράλε για τη προβοκάτσια που ετοιμάζουν σκοτεινές δυνάμεις ενόψει της παρέλασης της 25ης Μαρτίου.

Και κάτι ακόμη: Κυκλοφορεί μια έντονη φημολογία που θέλει ένα ποσό κοντά στα 200.000.000 ευρώ να έχει μεταφερθεί πρόσφατα σε καλυμμένο λογαριασμό έλληνα πολιτικού για να εξασφαλισθεί η συναίνεσή του…

Από το Κουρδιστό Πορτοκάλι
Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν καταλάβαμε καλά από τη χαλαρή συζήτηση που είχε ο κ. Παπανδρέου με δημοσιογράφους –ποτέ μου δεν τις κατάλαβα αυτές τις μεταξύ τυρού και αχλαδίου συζητήσεις, που στις χρεοκοπημένες χώρες καταντούν ακόμη πιο εκνευριστικές– ο άνθρωπος παρέδωσε το κόμμα και την Ελλάδα και ξένοιασε, αφήνοντάς μας να βράσουμε στο ζουμί μας.

Αφού μας συκοφάντησε και μας έσυρε στον μηχανισμό της τρόικας, τώρα μπορεί να μιλά με άνεση για τα σχέδιά του στη Σοσιαλιστική Διεθνή, όπου, όπως είπε, είναι μέχρι στιγμής ο μοναδικός υποψήφιος (σιγά που θα άφηνε το προνόμιο της μοναδικότητας στον Βενιζέλο) και ανακοίνωσε τη διοργάνωση… συνεδρίων, σεμιναρίων και εκδηλώσεων για τη δημοκρατική ηγεσία!

Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά τα περί σεμιναρίων, ακούσαμε και το πικρό του παράπονο, γιατί, λέει, ενοχοποιήθηκαν οι μεγάλες του αδυναμίες, ήγουν το ζεϊμπέκικο, το κολύμπι, το κανό και την γυμναστική!

Να του ζητήσουμε και συγγνώμη δηλαδή που δεν τον αφήσαμε στην ησυχία του να κάνει κανό την ώρα που χρεοκοπούσε η χώρα!

Ως εάν να μην είχε χρεοκοπήσει η χώρα, ως εάν να μην ήταν ο κυρίως υπεύθυνος για το χάλι στο οποίο έχουμε οδηγηθεί, ως εάν να μην συνέβη τίποτε, μιλά με άνεση για ζεϊμπεκιές και αθλητισμό και βόλτες με το κανό.

Τέτοια πώρωση!

Μέσα δε στη γενική σύγχυση πέρασε απαρατήρητο κάτι που είχα επισημάνει από την πρώτη στιγμή (εδώ).

Μήπως θυμάστε την εκστρατεία για τη συλλογή 1 εκ υπογραφών που είχε ξεκινήσει ο κ. Παπανδρέου στις 18 Δεκεμβρίου του 2010;

Τότε που ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ εξήγγειλε πανευρωπαϊκή εκστρατεία για τη συγκέντρωση υπογραφών για την θεσμοθέτηση από την ΕΕ των ευρωομολόγων;

Τότε που είχε συστήσει ομάδα εργασίας με επικεφαλής την Βάσω Παπανδρέου και μέλη τους Πέτρο Ευθυμίου, Ντίνο Βρεττό, Νάσο Αλευρά, Παντελή Οικονόμου, Ηλία Μόσιαλο, Άννυ Ποδηματά, Χρήστο Πολυζωγόπουλο;

Τέτοια κοροϊδία δεν έχει ξαναγίνει. Όχι μόνο επειδή δεν μάζεψαν ούτε μια υπογραφή.

Αλλά και επειδή επρόκειτο για ένα θηριώδες ψέμα, καθώς δεν ήταν δυνατόν να μαζέψουν υπογραφές, αφού η διαδικασία είχε αποφασιστεί με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, αλλά δεν υπήρχε η θεσμοθέτησή της, ο εφαρμοστικός νόμος για να μιλήσουμε με όρους μνημονιακούς.

Τον καιρό δηλαδή που ο κ. Παπανδρέου ξεκίνησε την εκστρατεία του, Ο ΘΕΣΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ!

Δεν υπάρχει ούτε αυτή τη στιγμή που μιλάμε!

Μόλις την περασμένη εβδομάδα έγινε γνωστό ότι από την 1η Απριλίου (του 2012 και ενώ ο κ. Παπανδρέου μας παραμύθιαζε από τον Δεκέμβριο του 2010) θα τεθεί σε εφαρμογή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο θεσμός της «Πρωτοβουλίας των Ευρωπαίων Πολιτών».

Πρόκειται για τον θεσμό που παρέχει σε ένα εκατομμύριο πολίτες της ΕΕ τη δυνατότητα να συμμετέχουν άμεσα στη διαμόρφωση των πολιτικών της ΕΕ, ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλει νομοθετική πρόταση.

Μάλιστα, μόλις πριν από μία εβδομάδα, ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ανέθεσε στον Αντιπρόεδρο του Σώματος Καθηγητή κ. Γιώργο Παπαστάμκο την αρμοδιότητα να εκπροσωπεί το ευρωκοινοβούλιο στις Δημόσιες Ακροάσεις καθώς και στον σχετικό ενωσιακό διαθεσμικό διάλογο.

Την προηγούμενη Τρίτη, ο κ. Παπαστάμκος εκλήθη στο Στρασβούργο για ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΨΕΩΝ!

Όπως ενημερωθήκαμε, παρουσία της Γενικής Διευθύντριας κ. Λαούς, των Διευθυντών και Τμηματαρχών της Διεύθυνσης, καθώς και των επικεφαλής των Γραφείων Πληροφόρησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα 27 Κράτη Μέλη, ο κ. Παπαστάμκος είπε ότι η Πρωτοβουλία των Ευρωπαίων Πολιτών είναι «ένα νέο εργαλείο το οποίο συνιστά το πρώτο ευρωπαϊκό εγχείρημα για μια θεσμοποιημένη, διασυνοριακή, άμεση και "εκ των κάτω προς τα άνω" συμμετοχή των Πολιτών στην ενωσιακή διαδικασία λήψης αποφάσεων».

Νέο για τον Σουλτς, τον Παπαστάμκο και την κυρία διευθύντρια, βέβαια, διότι για τον κ. Παπανδρέου ήταν… παλιό, δοκιμασμένο και ήδη εφαρμοσμένο (έστω και στην σφαίρα της φαντασίας και της προπαγάνδας).

Είναι σαφές ότι ο άνθρωπος μας κοροϊδεύει κανονικά.

Αλλά, όπως βλέπετε, ουδείς τον ενοχλεί, ουδείς τον φέρνει σε δύσκολη θέση, ουδείς ζητά να μάθει πόσες υπογραφές μάζεψε στη διάρκεια μιας διαδικασίας που εξακολουθεί να μην υπάρχει.

Οπότε, μπορεί ανενόχλητος να μας προκαλεί μιλώντας για ζεϊμπέκικα και κανό…
Η Ιστορία δεν έχει καταλήξει ακόμη στην «ετυμηγορία» που θα εκδώσει για τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, όσο πρόωρη κι αν είναι μια τέτοια προοπτική, από τη στιγμή που πρόκειται για εν ενεργεία πολιτικό, ο οποίος θέλει και πιστεύει ότι μπορεί να έχει μέλλον μπροστά του.

Είναι εκείνος ο οποίος εξάρθρωσε την τρομοκρατία στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως, και εκείνος που… δεν είχε χρόνο για να διαβάσει το Μνημόνιο.

Υπήρξε πολιτικό τέκνο του εκσυγχρονισμού στην πιο αμφιλεγόμενη εκδοχή του, κατάφερε ωστόσο να βρει την ισορροπία και με τον επίγονο του παπανδρεϊσμού, που είχε μάθει να απεχθάνεται.

Διαδέχτηκε τον Κώστα Λαλιώτη στο αξίωμα του Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, τότε που το «θείο βρέφος» έδειχνε τους Αμερικανούς και άλλα συμφέροντα, ως υπεύθυνους για εκείνη την αλλαγή φρουράς.

Ως αρμόδιος για την ανάπτυξη, είδε την ακρίβεια να του ξεφεύγει, την αισχροκέρδεια να κάνει πάρτι, και τον Γερμανό αντικαγκελάριο Φίλιπ Ρέσλερ να τον ονοματίζει σε… ανέκδοτα για την «ανεπάρκεια» της Ελλάδας.

Μετά την πτώση Παπανδρέου, ήταν ο πρώτος που επιτέθηκε με τέτοια σφοδρότητα στον πρώην πρωθυπουργό, υπερβαίνοντας τα όρια της πολιτικής κριτικής, και φλερτάροντας με διαγραφή από το «όλον ΠΑΣΟΚ».

Προανήγγειλε, πρώτος απ’ όλους την υποψηφιότητά του για την ηγεσία, και μετά… ξεχάστηκε, μέχρι τελικά να ανακοινώσει… στο όρθιο ότι στηρίζει τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Όπως και όλοι οι άλλοι λεγόμενοι «κορυφαίοι».

Χθες, με δηλώσεις του σε γερμανική εφημερίδα, υποστήριξε ότι οι εκλογές θα έπρεπε να αναβληθούν, και να διεξαχθούν σε ένα χρόνο από σήμερα, την άνοιξη του 2013. Επιβεβαιώνοντας ότι… δεν έχει διαβάσει το Μνημόνιο, ώστε να κατανοεί πλήρως το εύρος και βάθος της ζημιάς που έχει προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία.

Η επιχειρηματολογία Χρυσοχοϊδη περί της… επικινδυνότητας του σκηνικού που θα προκύψει μετά τις εκλογές, είναι εξόχως προσβλητική για την ελληνική κοινωνία. Όπως και για τη Δημοκρατία. Δεν απέχουμε πολύ από τη στιγμή που θα ακούσουμε αφηγήσεις και περί της… μη χρησιμότητας των εκλογών γενικά. Υπέρ δηλαδή της κατάργησής τους.

Του Manlio Dinucci
για τo ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Network
21 Μαρτίου 2012
Εισαγωγή του Thierry Meyssan
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Αν και ο νεοφιλελευθερισμός προβάλλεται από ορισμένους ως οικονομική θεωρία, πάνω από όλα είναι ένας πολιτικός σχεδιασμός. Σε όποιες χώρες του κόσμου έχει επεκταθεί η επιρροή του, ακόμη και οι στρατοί έχουν μπει στον μύλο της ιδιωτικοποίησης. Όπως εξηγεί στο άρθρο του ο Manlio Dinucci*, οι πόλεμοι σήμερα διενεργούνται όλο και συχνότερα από ιδιωτικές εταιρείες και όλο και λιγότερο από τα κράτη. Δεδομένου ότι ο νεοφιλελευθερισμός βασίζεται στην ιδιωτικοποίηση των κερδών και την κοινωνικοποίηση του κόστους, οι πόλεμοι στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη αποδείχθηκαν υπερβολικά δαπανηροί για τα κράτη, εξασφαλίζοντάς τους ελάχιστα κέρδη συγκριτικά. Οι πόλεμοι σε αυτή την νεοφιλελεύθερη εποχή δεν διεξάγονται αναγκαστικά προκειμένου να αρπάξουν οι ισχυροί πλουτοπαραγωγικές πηγές που ανήκουν σε ξένα κράτη, αλλά για να απορροφήσουν ολόκληρο τον πλούτο των κατακτημένων πληθυσμών και να τον διοχετεύσουν προς τον ιδιωτικό αμυντικό τομέα των χωρών-εισβολέων που τις κατέκτησαν.


Ρώμη, Μάρτιος του 2012.

Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο επάγγελμα που μπορεί να κάνει κανείς, αν έχει αποφασίσει να υπηρετήσει με τις αμερικανικές και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν σήμερα; "Στρατιώτης", σκέφτεστε εσείς, αλλά είναι λάθος η απάντηση. Είναι το επάγγελμα του "υπεργολάβου".

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ήταν περισσότεροι οι "υπεργολάβοι" αμερικανικών ιδιωτικών εταιρειών στρατιωτικής εκπαίδευσης που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν πέρυσι από τους Αμερικανούς που υπηρετούσαν ως τακτικά μέλη των ενόπλων δυνάμεων. Η αναλογία ήταν 430 έναντι 418. Αναμφίβολα, όμως, στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότεροι, δεδομένου ότι οι εταιρείες αυτές δεν είναι υποχρεωμένες να δημοσιεύουν ανακοινώσεις για τους θανάτους των εργαζομένων τους. Το ίδιο ισχύει και για τους τραυματίες, ο αριθμός των οποίων υπερβαίνει αυτόν των νεκρών.

Το 2011, οι περισσότεροι από τους νεκρούς στο Αφγανιστάν (386 από 430) δούλευαν για το Πεντάγωνο. Οι υπόλοιποι εργάζονταν για το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και την USAID (την ομοσπονδιακή υπηρεσία των ΗΠΑ για την "διεθνή ανάπτυξη", που στην ουσία είναι άλλη μια στρατιωτικοποιημένη κρατική υπηρεσία). Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν ότι ένας αυξανόμενος αριθμός υπηρεσιών τις οποίες εκτελούσε προηγουμένως επίσημο προσωπικό του στρατού, έχει μετατοπιστεί σήμερα προς τις ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες. Από το σύνολο των "υπεργολάβων", το 22% αποτελούν Αμερικανοί πολίτες, το 31% πολίτες από άλλες χώρες και το 47% Αφγανοί. Στην Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (US Central Command), η οποία περιλαμβάνει και το προσωπικό στο Ιράκ, οι "υπεργολάβοι" του Πενταγώνου αριθμούν περισσότερους από 150.000. Σε αυτόν τον αριθμό θα πρέπει να προστεθούν εκείνοι που εργάζονται σε άλλα τμήματα και στις ένοπλες δυνάμεις των συμμάχων των ΗΠΑ, των οποίων ο αριθμός είναι άγνωστος, αλλά είναι σίγουρα μεγάλος.

Τα άτομα αυτά διατίθενται από ένα ολιγοπώλιο μεγάλων επιχειρήσεων, δομημένων με τρόπο που δεν διαφέρει από αυτόν των πολυεθνικών εταιρειών. Μεταξύ αυτών των εταιρειών, από τις πιο αναγνωρισμένες διεθνώς είναι η Xe Services (παλαιότερα γνωστή ως Blackwater), η οποία παρέχει "καινοτόμες λύσεις" στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Η δεύτερη είναι η DynCorp International, η οποία παρουσιάζεται ως "πολύπλευρη παγκόσμια επιχείρηση", που ειδικεύεται στην "δημόσια τάξη, τη διατήρηση της ειρήνης και τη σταθερότητα". Με προσωπικό δεκάδων χιλιάδων ειδικών, η εν λόγω πολεμική εταιρεία έχει αποκομίσει πλούσια εμπειρία σε μυστικές επιχειρήσεις, αφού, ήδη από τη δεκαετία του 1980, διευκόλυνε τον Oliver North, για λογαριασμό της CIA, να εφοδιάζει με όπλα τους Κόντρας της Νικαράγουας, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, πάντα για λογαριασμό της CIA, εκπαιδεύσε και όπλισε τους μισθοφόρους του UCK στο Κοσσυφοπέδιο.

Αυτές και άλλες εταιρείες, η πιο γνωστή από τις οποίες είναι η L-3 Communications, συμμετέχουν και στους τομείς των στρατιωτικών επικοινωνιών, της κατασκευής βάσεων, της "παροχής ασφάλειας" και της "ανάκρισης κρατουμένων." Πολλοί "υπεργολάβοι" προέρχονται από τις ειδικές δυνάμεις και τις μυστικές υπηρεσίες, ενώ άλλοι προσλαμβάνονται ως σωματοφύλακες, μεταφραστές και τεχνικοί σε υπηρεσίες διακίνησης.

Όλες αποτελούν μέρος αυτών των ιδιωτικών στρατών που δρουν παρασκηνιακά, παράλληλα με τις τακτικές ένοπλες δυνάμεις, των οποίων οι δράσεις γίνονται επίσης όλο και πιο μυστικοπαθείς.

Η στρατηγική των ιδιωτικοποιήσεων, σκοπός της οποίας είναι η διάλυση του δημόσιου τομέα προς όφελος των οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ελίτ, στα χέρια των οποίων βρίσκεται η πραγματική οικονομική δύναμη σήμερα, εφαρμόζεται επίσης και στον τομέα της διεξαγωγής πολέμων. Το πλεονέκτημα που προσφέρουν είναι ότι το αίμα, σαν ένα ποτάμι κρυφό, ρέει υπόγεια, για να σώσει τα προσχήματα, ώστε να μη διαταραχθεί η κοινή γνώμη στις "μεγάλες δυτικές δημοκρατίες".

Ωστόσο, αυτό που δεν έχει ακόμη ιδιωτικοποιηθεί είναι οι δαπάνες των πολέμων, οι οποίες, αφού εξακολουθούν να καλύπτονται από τα ποσά που καταβάλλουν στα κράτη οι φορολογούμενοι, αυξάνουν περαιτέρω το χρέος που βαραίνει στις πλάτες της πλειονότητας των πολιτών... οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν το τίμημα για "τις καινοτόμες λύσεις" της Xe Services.


*O Manlio Dinucci είναι καθηγητής γεωπολιτικής και συγγραφέας του βιβλίου "Escalation". Anatomia della guerra infinita ("Κλιμάκωση: Η ανατομία του συνεχούς πολέμου"), από τις εκδόσεις DeriveApprodi (2005).



Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergei Lavrov, διέψευσε δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία ρωσικά πολεμικά πλοία είχαν πλεύσει στις ακτές της Συρίας και αποβίβασαν στρατιωτικές δυνάμεις σε συριακό έδαφος.

Η ακριβής δήλωση του Lavrov Λαβρόφ είναι: "Τα δημοσιεύματα που θέλουν ρωσικά πολεμικά πλοία να έχουν αράξει στο λιμάνι της πόλης Ταρτούς είναι παραμύθια".

Αξιωματούχος του συριακού υπουργείου Άμυνας διέψευσε επίσης τα δημοσιεύματα, σύμφωνα με άρθρο του συριακού πρακτορείου ειδήσεων SANA.

Κάποια ρωσικά και άλλα μέσα ενημέρωσης είχαν αναφέρει νωρίτερα ότι το ρωσικό δεξαμενόπλοιο Ιman κατέπλευσε από τη Μαύρη Θάλασσα, μεταφέροντας Ρώσους πεζοναύτες, και προσάραξε κοντά στις ακτές της Συρίας.

Ωστόσο ο Σύριος αξιωματούχος αρνήθηκε ότι οι πληροφορίες αυτές έχουν υπόσταση: "Αυτές οι πληροφορίες είναι ψευδείς και αποτελούν μέρος της αντισυριακής προπαγάνδας που διεξάγεται από ορισμένες χώρες (...) οι οποίες επιδιώκουν την στρατιωτική παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας".

Ανώτερος αξιωματούχος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Guy Verhofstadt, ζήτησε την άμεση διεξαγωγή έρευνας από τον ΟΗΕ για την επαλήθευση των ισχυρισμών της "συριακής αντιπολίτευσης", σύμφωνα με τους οποίους ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο μετέφερε οπλισμό και στρατό στη Συρία. Ο Verhofstadt δήλωσε ότι αν τα δημοσιεύματα έχουν βάση, η Ρωσία αποδεικνύεται "συνεργός στα καταγγελλόμενα εγκλήματα του Assad κατά της ανθρωπότητας".

O υφυπουργός Άμυνας της Ρωσίας, Anatoly Antonov, και υπεύθυνος για θέματα διεθνούς συνεργασίας, δήλωσε ότι η ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας.

"Η Ρωσία δεν έχει μονάδες, ούτε ειδικές δυνάμεις, ούτε στρατεύματα στη Συρία. Όλα αυτά είναι ανοησίες", είπε ο Antonov. "Τέτοιοι χειρισμοί δεν εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα."