Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Φεβ 2016

Του Γιώργου Πετράκη 

Όλο και πιο συχνά ακούγεται το θλιβερό επιχείρημα ότι ο λαός ψήφισε τρεις φορές μέσα στο 2015 και έδωσε τρεις φορές την νίκη στον Αλέξη Τσίπρα.
Είναι όμως αλήθεια;

Η πραγματικότητα  είναι ότι και στις τρεις αυτές εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας καρπώθηκε την νίκη που στην πραγματικότητα κέρδισαν οι αντίθετες πολιτικές από αυτές που επαγγέλλεται και εφαρμόζει ο σημερινός Πρωθυπουργός.

Συνεπώς, όπως θα δούμε, είναι ο άνθρωπος που ενώ νομίζει ότι κέρδισε, έχει ηττηθεί κατά κράτος και στις τρεις αυτές αναμετρήσεις. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι έχει πείσει σχεδόν όλους ότι ο ίδιος είναι ο μεγάλος νικητής…

Τον Ιανουάριο κέρδισε το σκίσιμο των μνημονίων και ο πεντοζάλης που θα χορεύουν οι αγορές. Ο “άλλος δρόμος” που θα άλλαζε την Ευρώπη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών… Το τέλος της λιτότητας και των δανειστών...

Τον Ιούλιο κέρδισε το ΟΧΙ σε μια συμφωνία που ήθελαν να επιβάλλουν οι δανειστές, μια συμφωνία η οποία θυμίζει περισσότερο λίστα υποχρεώσεων μαθητή δημοτικού σε σχέση με το Μνημόνιο το οποίο επέβαλλαν στον ελληνικό λαό οι δανειστές και ο κ. Τσίπρας, λίγες ημέρες αργότερα.

Και τον Σεπτέμβριο, κέρδισε η ελπίδα. Ότι πάρα το Μνημόνιο που «υποχρεώθηκε» να υπογράψει ο κ. Τσίπρας, είναι ο ίδιος ο εγγυητής του τέλους της λιτότητας και των νεοφιλελευθέρων πολιτικών. Προεκλογική δέσμευση ότι στο τέλος του 2015 θα έχουν αρθεί τα capital controls στις ελληνικές τράπεζες, και κυρίως ότι θα υπάρχει το παράλληλο πρόγραμμα που θα εξισορροπεί το Μνημόνιο. Ότι θα υπάρχει φορολογική ελάφρυνση των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, μέτρα ελάφρυνσης των αγροτών εξισορροπητικά στις επιβαρύνσεις που αποφασίστηκαν μέσω του(Συριζέϊκου) Μνημονίου, αξιοποίηση και όχι εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας… (βλέπε Πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ).

Για να είμαστε ειλικρινείς ανακοινώθηκε από τον Ξάνθο και τον Πολλακη (ναι τον υφυπουργό υγείας που καπνίζει στο καφενείο της Βουλής) ότι θα έχουν περίθαλψη πλήρη και οι ανασφάλιστοι, όταν ο ίδιος ο Ξάνθος ο συνδικαλιστογιατρος από το Ρέθυμνο θα πρέπει να απολογείται σε λίγο για τους θανάτους ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία από έλλειψη φαρμάκων και γιατρών… Άμα είναι έτσι το παράλληλο πρόγραμμα, άσε ρε Ξάνθε να πάμε στο …«οριζόντιο» με την μία. Εκεί που σε βγάζουν τέσσερις μόλις πας με πονόδοντο σε νοσοκομείο. Και υπάρχει και ισότητα. Είσαι δεν είσαι άνεργος έχεις τις ίδιες πιθανότητες να φύγεις οριζόντια…

Όπως πολύ απλά διαπιστώνει κανείς, τον Σεπτέμβριο κέρδισε μια εντελώς διαφορετική πολιτική από αυτή που εφαρμόζει ο κ. Τσίπρας.

Όσο για την γελοιότητα που ακούγεται, ότι όλοι, αγρότες επαγγελματίες συνταξιούχοι, υπάλληλοι, άνεργοι ήξεραν τι ψήφιζαν τον Σεπτέμβριο, οπότε τώρα πρέπει να κάνουν μόκο, είναι η μεγαλύτερη αθλιότητα…

Τι εννοεί δηλαδή ο κάθε Κουρουμπλής; Ότι οι πολίτες ήξεραν τον Σεπτέμβριο ότι ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζαν το καθαρόαιμο Μνημόνιο; Και ακόμη και αν ερμηνεύουν την ψήφο που πήραν ως ψήφο υπέρ του νεοφιλελευθέρου Μνημονίου δεν κατανοούν ότι το 35% των ψήφων με την αποχή στο 40% δεν μπορεί να εκλαμβάνεται σε καμιά περίπτωση σαν εν λευκώ εξουσιοδότηση για εφαρμογή του Μνημονίου τους;

Και εάν πράγματι ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κουρουμπλής και όποιος άλλος πιστεύει ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το Μνημόνιο τους και ότι το 35% που τους ψήφισαν είναι οι γερμανοτσολιάδες του νεοφιλελευθέρου Μνημονίου ας βγουν να το πουν.
Αν και ήδη το λένε προσβάλλοντας όλους…

Αυτό είναι το νέο μεγάλο άλλοθι. «Εμείς θα θέλαμε να ξεφύγουμε αλλά εσείς ψηφίσατε το Μνημόνιο, (που σας πασάραμε τον Σεπτέμβριο). Εσείς μας εγκλωβίσατε…» λένε οι σημερινοί κυβερνώντες.

Αν καταλάβαμε καλά είναι η πρώτη φορά που έχουμε δυσαρμονία των ψηφοφόρων με την κυβέρνηση, από την ανάποδη. Ένας …μνημονιακος λαός ψήφισε μια μνημονιακή κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο, που δεν του βγήκε όσο μνημονιακή έπρεπε…

Και οι ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ «θυσιάζονται»… Για να αναγκαστούν να φανούν τόσο Μνημονιακοί όσο υποτίθεται τους θέλουν οι ψηφοφόροι που τους ψήφισαν τον Σεπτέμβριο…

Πόσο γελοίοι και θλιβεροί, γίνονται οι Ιππότες των Μνημονίων…
Πόσο άδικο για την Αριστερά.
Πόσο κρίμα για την Ελλάδα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Κούρδοι της Συρίας βαδίζουν με αποφασιστικά βήματα προς την ανακήρυξη αυτόνομης περιοχής στα σύνορα με την Τουρκία, εξασφαλίζοντας συμμαχίες με την Ουάσινγκτον, αλλά επίσης και με τη Ρωσία, όπως πρόσφατα στην επαρχία του Χαλεπίου.

Προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Άγκυρας, οι κουρδικές δυνάμεις εκμεταλλεύθηκαν την προέλαση των δυνάμεων του καθεστώτος της Δαμασκού απέναντι στις ανταρτικές δυνάμεις στη βόρεια Συρία, για την κατάληψη περιοχών που βρίσκονται σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα.

Από την έναρξη της κρίσης το 2011, εκμεταλλεύθηκαν την απόσυρση του στρατού από τις περιοχές τους για να κινηθούν προς την αυτονομία, εγκαθιδρύοντας τοπική διοίκηση από το βορειοδυτικό έως το βορειοανατολικό άκρο της χώρας.

Σύμφωνα με τον ειδικό για την Συρία Φαμπρίς Μπαλάνς, οι Κούρδοι, οι οποίοι προωθήθηκαν απωθώντας τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, ελέγχουν πλέον το 14% του συριακού εδάφους (26.000 τετρ. χλμ), έναντι 9% το 2012. Σύμφωνα δε με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ελέγχουν τα τρία τέταρτα των 800 χιλιομέτρων της τουρκοσυριακής μεθορίου.

Στόχος τους είναι η αποκατάσταση της σύνδεσης ανάμεσα στα τρία κουρδικά “καντόνια” –Αφρίν και Κομπάνι, στην επαρχία του Χαλεπίου, και Τζαζιρέ, στην επαρχία Χασακέ– και η αυτονομία των κουρδικών περιοχών κατ΄εικόνα του ιρακινού Κουρδιστάν.

“Ο κύριος στόχος των Κούρδων είναι η προσάρτηση των καντονίων… θέλουν μία αποκεντρωμένη Συρία που θα λειτουργεί με ένα σύστημα καντονίων”, δηλώνει από την Ουάσινγκτον στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Μουτλού Τσιβίρογλου, αναλυτής ειδικός στη Συρία και του Κούρδους.

“Οι Κούρδοι θέλουν να συνδέσουν το Κομπάνι με το Αφρίν (στην επαρχία του Χαλεπίου) ώστε η Ροζάβα (συριακό Κουρδιστάν) να έχει μία εδαφική συνέχεια”, σύμφωνα με τον Φαμπρίς Μπαλάνς. 

Ούτε καθεστώς, ούτε αντάρτες
Στη μάχη του Χαλεπίου, που ξεκίνησε στις αρχές του Φεβρουαρίου, οι κουρδικές δυνάμεις αρχικά έσπασαν την πολιορκία του Αφρίν, η οποία είχε επιβληθεί εδώ και έναν χρόνο από τους ισλαμιστές αντάρτες και το Μέτωπο αλ Νόσρα, εκμεταλλευόμενοι τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή.

Και για τη σύνδεση των δύο καντονίων του Αφρίν και του Κομπάνι, ετοιμάζονται για την επόμενη μάχη, με το Ισλαμικό Κράτος, επικεντρωμένη στην επαρχία του Χαλεπίου. Ομως οι Κούρδοι δεν συμμαχούν ούτε με το καθεστώς, ούτε με τους αντάρτες.

“Από την αρχή, ακολουθούν αυτό που ονομάζουν τρίτος δρόμος. Ούτε με το καθεστώς, ούτε με τους αντάρτες, διότι καμία από τις δύο πλευρές δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματα των Κούρδων. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε το καθεστώς, ούτε οι αντάρτες είναι ικανοποιημένοι μαζί τους”, εξηγεί ο Μουτλού Τσιβίρογλου.

Οι σύροι αντάρτες έχουν άλλωστε κατηγορήσει τις Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού Λαού ότι παίζουν το παιγνίδι του καθεστώτος εκδιώκοντάς τους από ολόκληρες περιοχές και πόλεις, όπως η Ταλ Ριφάατ, αλλά και αεροπορικές βάσεις, όπως του Μέναγ.

“Δεν έχουμε καμία σχέση με τη μάχη του καθεστώτος”, βεβαιώνει ο Σαλάχ Τζαμίλ, στέλεχος του Κόμματος Δημοκρατικής Ενωσης (PYD), του μεγαλύτερου κουρδικού κόμματος της Συρίας, στρατιωτικό σκέλος του οποίου είναι οι Δυνάμεις Προστασίας του Λαού.

“Πολεμήσαμε την αλ-Νούσρα και άλλες οργανώσεις που ακολουθούν την τουρκική στρατηγική διότι πολιόρκησαν τις περιοχές μας και βομβάρδισαν τα χωριά μας”, λέει.

“Τώρα, προτεραιότητα του PYD είναι να εκμεταλλευθεί τα εδαφικά κέρδη που έχει εξασφαλίσει και να συμπήξει τοπικές και διεθνείς συμμαχίες για να γίνει αδιαμφισβήτητος πολιτικός παράγοντας στη νέα Συρία”, δηλώνει η Μαρία Φανταπίε, ειδική του International Crisis Group για τους Κούρδους του Ιράκ και της Συρίας.

Αν και δεν προσεκλήθη στις συνομιλίες της Γενεύης ανάμεσα στο καθεστώς και την αντιπολίτευση, το PYD συναντήθηκε στο τέλος του Ιανουαρίου με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για την εκστρατεία κατά του Ισλαμικού κράτους Μπρετ ΜακΓκέρκ και άνοιξε αντιπροσωπεία στη Μόσχα.

Ανήσυχη από τις κινήσεις αυτές, η Τουρκία, η οποία επένδυσε στην υποστήριξη προς τη συριακή αντιπολίτευση εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ εδώ και πέντε χρόνια, βομβαρδίζει εδώ και εβδομάδες τις κουρδικές θέσεις στη βόρεια Συρία.

Γεγονός που προκαλεί τη δυσαρέσκεια της Ουάσινγκτον, που θεωρεί ότι οι Κούρδοι είναι απολύτως απαραίτητοι στην εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά ταυτόχρονα είναι και σύμμαχος της Τουρκίας, μέλους του ΝΑΤΟ. 

Ο Πούτιν ήταν σαφής…
Παράλληλα, εμφανίσθηκε μία άτυπη σύμπραξη ανάμεσα στους Κούρδους και τους Ρώσους, που πλήττουν τις θέσεις των Σύρων ανταρτών και των τζιχαντιστών από τον Σεπτέμβριο. Τα αεροπορικά αυτά πλήγματα επέτρεψαν στους Κούρδους να καταλάβουν, για παράδειγμα, την αεροπορική βάση του Μέναγ.

“Η Μόσχα δεν μπορεί να αγνοήσει τους Κούρδους, που είναι η κύρια μάχιμη δύναμη κατά των τζιχαντιστών. Είναι προς το συμφέρον των Ρώσων, όπως και των Αμερικανών”, παρατηρεί ο Μουτλού Τσιβίρογλου.

Για τη Ρωσία, που υποστηρίζει το καθεστώς της Δαμασκού, το κουρδικό ζήτημα αποτελεί μέσον για να εξοργισθεί η Αγκυρα και να προκληθούν ρωγμές στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τον Φαμπρίς Μπαλάνς, ο Ασαντ είναι ενοχλημένος από τη ρωσική υποστήριξη προς τους Κούρδους, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή, “το μέλλον του είναι συνδεδεμένο με τη ρωσική υποστήριξη”.

“Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν πολύ σαφής μαζί του ως προς το αντάλλαγμα της απευθείας επέμβασής του στον συριακό πόλεμο: απεριόριστη υποστήριξη στους Κούρδους της Συρίας για να δημιουργήσουν το αυτόνομο κράτος τους στο βορρά”, λέει ο αναλυτής που συνεργάζεται με το Washington Institute.
“Έτσι, οι Κούρδοι θα είναι οι συνοριοφύλακες της Συρίας”. 

Γαλλικό Πρακτορείο, Αθηναϊκό Πρακτορείο-WWW.AMNA.GR., Βηρυτός, Λίβανος
Πηγή MIgnatiou

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω ότι εδώ και χρόνια σημειώνω μεταξύ άλλων αφενός ότι «το δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου προόρισται να διαλύσει την Τουρκία», αφετέρου τονίζω, ιδίως στην περίπτωση του Γκρούεφσκι, ότι ευτυχώς για τον ελληνισμό που βρίσκονται στην ηγεσία των χωρών τους.

Αυτό μπορεί τότε να εξέπληξε κάποιους, όμως δεν ήταν θέμα προφητικής ενόρασης, αλλά απλής παρατήρησης των πραγμάτων, κι ας υπήρχαν οι πολλοί που θαύμαζαν τον Ερντογάν, μάλιστα κάποιος απίστευτος δημοσιογράφος έγραψε βιβλίο γι’ αυτόν και ευχήθηκε να έχει και η Ελλάδα τέτοιον ηγέτη!

Τα ανωτέρω τα θυμήθηκα διαβάζοντας ένα προχθεσινό άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου με τίτλο «Στο τέλος θα πούμε ευτυχώς υπάρχει ο παράλογος Ερντογάν». Ακριβώς αυτό είναι το ευτύχημα για μας. Ο παραλογισμός των δύο ηγετών, που δεν τους επιτρέπει να δουν την πραγματικότητα και εξυπηρετούν ιδιοτελείς σκοπούς, ώσπου έρχεται η στιγμή που ο παραλογισμός τους ενοχλεί τούς ισχυρούς.

Η ανυπαρξία στοιχειώδους σοβαρότητας στην ελληνική εξωτερική πολιτική και οι συνεχείς υποχωρήσεις μας -σαφής ένδειξη αδυναμίας, κι ας υποστηρίζουν οι πολιτικοί μας το αντίθετο- οδήγησε τους ηγέτες Τουρκίας και Σκοπίων να απαιτούν περισσότερα από όσα μπορεί να παραχωρήσει η Ελλάδα. Αισθανόμενοι υπεροχή, ο Γκρούεφσκι εκκινώντας με τις πλάτες των Ιδρυμάτων του Σόρος και ο Ερντογάν με την ενδυνάμωση της Τουρκίας σε όλες τους τομείς, αυθαδίασαν και προκάλεσαν.

Στην περίπτωση των Σκοπίων, αν στην θέση του Γκρούεφσκι υπήρχε κάποιος εχέφρων ηγέτης, και ο οποίος δεν θα απέβλεπε στον πακτωλό των χρημάτων των Αποδήμων Σλάβων που ντρέπονται για την καταγωγή τους και επιθυμούν τη μετάλλαξή τους, θα δεχόταν την απαράδεκτη υποχώρηση της Ελλάδας στο σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Και ένα παιδάκι του δημοτικού αντιλαμβάνεται ότι κανείς δεν θα αποκαλούσε το κράτος τους Βόρεια ή Άνω Μακεδονία, ούτε τους πολίτες του Βορειομακεδόνες, αλλά μόνον Μακεδονία και Μακεδόνες. Ευτυχώς για τον ελληνισμό, η ύποπτη επιμονή του Γκρούεφσκι να ονομάζεται το κράτος του μόνον Μακεδονία, σώζει την Ελλάδα από μία ταπεινωτική ήττα που θα την συνοδεύει εσαεί.

Εύχομαι και ελπίζω, να επανεκλεγεί ο Γκρούεφσκι, επειδή ο αντίπαλός του Ζόραν Ζάεφ, δήλωσε ότι είναι δεκτικός στην σύνθετη ονομασία, στην οποία συμφωνούν και τα ελληνικά κόμματα εξουσίας.

Όπερ σημαίνει ότι θα αποδεχθεί και η ελληνική πλευρά την εξάλειψη της διαφοράς μας, με τους Σκοπιανούς να εμφανίζονται ως Μακεδόνες, ενώ εγώ δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα είμαι.

Ως προς τον Ερντογάν, αν δεν είχε τις παραληρηματικές τάσεις του, αν δεν σχεδίαζε την απόκτηση της καθηγεσίας του μουσουλμανικού κόσμου (μέχρι και για τους μουσουλμάνους των ΗΠΑ επέδειξε ενδιαφέρον) και εάν δεν προκαλούσε την ένοπλη σύγκρουση με τους Κούρδους, προκειμένου να εκφοβίσει τους ψηφοφόρους ώστε να επιτύχει την υπερψήφισή του για αλλαγή του Συντάγματος, θα μπορούσε να κρατήσει την Τουρκία στην θέση μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης.

Αντ’ αυτού, η μεγαλομανία του, τον οδήγησε σε σύγκρουση με όλους τους ισχυρούς παίκτες, όχι μόνον της περιοχής (Ισραήλ, Ιράν και Αίγυπτο), ούτε τις δύο ισχυρές δυνάμεις (Ρωσία, ΗΠΑ), αλλά η «χάρη» του έφθασε μέχρι την Κίνα, με τους Ουιγούρους.
Απλώνοντας «τα πόδια του έξω από το πάπλωμα», και αγνοώντας την μυθιστορία με τον Προκρούστη, που έκοβε όσα προεξείχαν από την «προκρούστεια κλίνη» του, εκείνο που κατάφερε είναι να συσπειρώσει εναντίον του τους ισχυρούς. Εύχομαι και ελπίζω να μη τον ανατρέψουν και βρεθεί στη θέση της Τουρκίας κάποιος νουνεχής πολιτικός, ο οποίος και θα αποτρέψει -ή μεταθέσει, χρονικώς- την διάσπαση της Τουρκίας.

Υ.Γ. Μεταφέρω μια παράγραφο από το αναφερόμενο άρθρο του Μ. Ιγνατίου: «Εάν δεν υπήρχε ο παράλογος Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, ίσως να έπρεπε να τον είχαμε εφεύρει. Όχι γιατί θα «τουμπάρει» τα πάντα στο Κυπριακό εάν δεν επιτύχει το 100% των απαιτήσεών του, αλλά για να μας υπενθυμίζει τι θα μας συμβεί στην περίπτωση που διατηρήσει τον έλεγχο της Κύπρου μετά τη «διευθέτηση» του Κυπριακού και την επιβολή της ρατσιστικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέα φιλοτουρκική παρωδία
στο Δημοτικό Συμβούλιο της Κομοτηνής… 

Πρόσφατα (15/2/2016), η Παράταξη Πολιτών «Σπάρτακος», που εκπροσωπείται στο  Δημοτικό Συμβούλιο Κομοτηνής με 3 δημοτικούς συμβούλους, επιχείρησε να θέσει τον κορυφαίο θεσμό της πόλης προ των ευθυνών του για όσα τουρκικά εγκλήματα περνάνε παντελώς ασχολίαστα, σαν να μην τρέχει τίποτε. Προ ημερησίας διατάξεως λοιπόν ο δημοτικός σύμβουλος Κώστας Καραΐσκος αναφἐρθηκε στις φονικές επιχειρήσεις του τουρκικού Στρατού μέσα στις κουρδικές πόλεις Ντιαρμπακίρ, Σιλόπη, Τζίζρε της τουρκικής επικράτειας (φωτογραφία), στις ποινικές διώξεις εκατοντάδων διαμαρτυρόμενων Τούρκων δημοκρατών και ζήτησε ένα ψήφισμα με καταδίκη του τουρκικού καθεστώτος, αλλά και με μια δήλωση διακοπής κάθε συνεργασίας με όποιον θεσμικό εκπρόσωπο έρχεται επί τούτου εξ ανατολών.

Περαιτέρω, ο Κώστας Καραΐσκος (πρώτος από αριστερά στη 2η φωτογραφία) θύμισε το ήδη από χρόνια δεδομένο της αδελφοποίησης της Κομοτηνής με δύο τούρκικους δήμους (Γιλντιρίμ και Γιάλοβα), ο πρώτος εκ των οποίων διοικείται από δήμαρχο, που είναι μέλος του ΑΚΡ και εμφορείται από τα ίδια νεοθωμανικά «ιδεώδη» (έχει λ.χ. πίσω από το γραφείο του πορτραίτο του…Μωάμεθ του Πορθητή), τις επισκέψεις διαφόρων άλλων, σαν τον δήμαρχο του Μπαϊράμπασα με το λεγόμενο «Καραβάνι της Αφθονίας» κτλ. Επίσης τόνισε ότι δεν ζούμε στην…Καλαμάτα, αλλά σε μια πόλη που έχει πολλές αναφορές και σχέσεις με την Τουρκία: πέρα από τις δύο αδελφοποιήσεις, έχουμε τουρκικό Προξενείο στην πόλη μας, έχουμε κατάστημα της μεγαλύτερης τουρκικής τράπεζας, έχουμε οικονομικές σχέσεις, έχουμε συμπολίτες τουρκικής καταγωγής κλπ. Μάς πέφτει λοιπόν λόγος και δεν πρέπει να σιωπούμε, φοβούμενοι τη δυσμένεια κάποιας αλλότριας Αρχής…

Η θέση του «Σπάρτακου» ήταν να βγει ένα ψήφισμα με όποια διατύπωση θα προτιμούσαν οι άλλες παρατάξεις, αρκεί να έλεγε πάνω κάτω τα δύο αυτά πράγματα που αναφέρθηκαν. Επίτηδες δεν έγινε αναφορά στην τραμπούκικη στάση της Τουρκίας έναντι της Κύπρου, της Ελλάδας ή της Συρίας, και το θέμα περιορίστηκε αυστηρά στα ανθρώπινα δικαιώματα των Κούρδων πολιτών της, για να μην θεωρηθεί ότι γενικολογούμε και μπαίνουμε σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής – πράγμα που ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε άμεση απόρριψη του αιτήματος (επειδή βέβαια ξέρουμε όλοι μας καλά σε ποια πόλη ζούμε και ποιους ακριβώς – χριστεπώνυμους και μη – έχουμε γύρω μας)…
Όσο για το ποιες ήταν οι απαντήσεις που έδωσαν στη συνέχεια ο δήμαρχος και οι επικεφαλής των λοιπών παρατάξεων της αντιπολίτευσης, αποθαυμάστε τώρα μεγαλείο:

Ο δήμαρχος Γιώργος Πετρίδης (3η φωτογραφία) αρχικά φρόντισε να καταστήσει σαφή τον…πατριωτισμό του (παρότι από πλευράς «Σπάρτακου» δεν ζητήθηκαν φυσικά από κανένα τέτοια…διαπιστευτήρια, ούτε καν έγινε αναφορά στη λέξη «πατριωτισμός», θυμίζουμε ότι όλο το θέμα ήταν αποκλειστικά για…ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία!) και εξέφρασε τη γνωστή, απερίγραπτη ανοησία (και συνήθη φερετζέ όλων όσων φοβούνται τη σκιά τους) ότι «ο πατριωτισμός είναι κάτι σχετικό και υποκειμενικό». Εδώ βέβαια ο δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής του «Σπάρτακου» Νεκτάριος Δαπέργολας (στο κέντρο της 2ης φωτογραφίας) δεν άντεξε και του ανταπάντησε ότι αντίθετα ο πατριωτισμός είναι κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο, εκτιμάται με κάποιες αντικειμενικές σταθερές και αποδεικνύεται καθημερινά εμπράκτως!

Ακολούθησε μία σύντομη διένεξη ανάμεσά τους και στη συνέχεια ο δήμαρχος θέλησε να διορθώσει τη λέξη «καθεστώς» (!) που είχε χρησιμοποιήσει πριν ο Κώστας Καραΐσκος, αφού – όπως είπε – η τουρκική κυβέρνηση βγήκε με εκλογές (σαν του Χίτλερ δηλαδή, ένα πράμα), οπότε όσο κι αν διαφωνεί κανείς με κάποια από τα έργα της, όπως άλλωστε μπορεί να ισχύει (sic) και για την κυβέρνηση του Πούτιν, είναι νόμιμη και δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται «καθεστώς» (λες κι ο όρος δηλαδή δηλώνει αποκλειστικά τρόπο προέλευσης και όχι συμπεριφορά και νοοτροπία). Επίσης είπε ότι κι ο ίδιος θα μπορούσε να έχει τον… Κολοκοτρώνη στο γραφείο του (ναι, βλέπετε, είναι ακριβώς το ίδιο!), τη στιγμή μάλιστα που η σεσημασμένη ορντινάντσα του τουρκοπροξενείου (και αντιδήμαρχός του, τώρα που επανέκαμψε πλέον στο «πράσινο» μαντρί μετά την αποτυχημένη 4ετή περιπλάνησή της στους αυτοδιοικητικούς δρόμους της…τούρκικης ανεξαρτησίας) Σιμπέλ Μουσταφάογλου μουρμούριζε κάτι μισοεκνευρισμένο-μισοειρωνικό, που δεν καλοακούστηκε.

Περαιτέρω, ο Γιώργος Πετρίδης δήλωσε ότι δεν βρίσκει λόγο να μη συνεργαστεί με τους προαναφερθέντες Τούρκους δημάρχους, γιατί δεν υπάρχουν τεκμήρια εμπλοκής τους στις θηριωδίες κατά των Κούρδων (λες και είπε κανείς ότι οι λεγάμενοι μετέχουν αυτοπροσώπως στη σφαγή) και δήλωσε ακόμη ότι δεν κρίνει σκόπιμο να αποφανθούμε ως σώμα για τέτοιου είδους θέμα (παρότι όπως του υπενθύμισε ο Νεκτάριος Δαπέργολας το Δημοτικό Συμβούλιο  είχε εκδώσει ψήφισμα και για τους Παλαιστινίους παλαιότερα και για τις θηριωδίες του ISIS πολύ προ πρόσφατα).

Ολοκληρώνοντας ο δήμαρχος δήλωσε και αδυναμία να αποφανθεί πάνω στο θέμα λόγω ανεπαρκούς ενημέρωσης, πράγμα που επανέλαβε και η «γαλάζια» Φελίνα Καζάκου (η εδώ απάντηση του Νεκτάριου Δαπέργολα και προς τους δύο ήταν ότι αυτά είναι οφθαλμοφανείς υπεκφυγές και ότι το μακελειό που γίνεται μέσα στα εδάφη της γειτονικής μας χώρας είναι γνωστό και δεν δικαιούται κανείς να δηλώνει άγνοια και έλλειψη ενημέρωσης).

Η Ελένη Λαφτσή, επικεφαλής της συριζοπαράταξης, είπε ότι πρέπει να το ξαναδούμε καλύτερα κι αφού πρώτα η όλη ιστορία καταλήξει κάπου (μάλλον αφού…καταλήξουν οι πάντες εκεί στις κουρδικές περιοχές;) και δήλωσε και αυτή ότι «όλοι είμαστε πατριώτες» (ναι, είναι τοις πάσι γνωστό άλλωστε ότι ο πατριωτισμός τρέχει κρουνηδόν από τα μπατζάκια των συριζαίων), προφανώς εννοώντας – να υποθέσουμε – και τους 3 συμβούλους της (άπαντες μουσουλμάνους).

Όσο για τον Νίκο Φακιρίδη του ΚΚΕ, αυτός είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να βγει ψήφισμα ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα, γιατί «πρόκειται απλά για μια λεπτομέρεια ενός μεγάλου παζλ, μαζί με το Συριακό, την έλευση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο» κλπ, κλπ, κλπ (ναι, και επίσης – προσθέτουμε εμείς – τους Περσικούς Πολέμους, τις Σταυροφορίες, την ίδρυση της Ιεράς Συμμαχίας, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη μεταβολή των βαρυτικών πεδίων στον Σείριο και άλλα). Η κλασσική δηλαδή στάση αντιμετώπισης των πάντων από το ΚΚΕ (όταν φυσικά δεν συνδέονται άμεσα με τις αρτηριοσκληρωτικές εμμονές τους για τον διεθνή καπιταλισμό και την…παγκόσμια Επανάσταση – και κυρίως όταν η πρόταση προέρχεται από κάποιον άλλο κι όχι από αυτούς). 

Με δυο λόγια επομένως, όλοι (μα ΟΛΟΙ) αρνήθηκαν να συζητηθεί το θέμα, αρνήθηκαν να πουν δηλαδή μια κουβέντα σε βάρος του μόνιμου αρχιταραξία και κατά συρροήν δολοφόνου της διπλανής πόρτας: δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ξέρουν. 
Ποια σφαγή, ποιος Ερντογάν και ποιος…Θανάσης! 
Είπαμε: η Τουρκοκρατία συνεχίζεται! 
Κι αν δεν είναι για τα ψηφαλάκια (από τη μειονότητα, ήτοι την κύρια πηγή άντλησης ψηφοφόρων των παρατάξεων αυτών), θα είναι από την κεκτημένη εδώ και δεκαετίες φοβία ή από την αγωνιώδη ανησυχία μη βγει κανείς «προοδευτικός» και μας πει ότι τα βάζουμε με τη…φίλη γείτονα. 
Όσο για την κατάντια αυτού του τόπου, συνεχίζεται αμείωτη και αυτή. 
Χέρι-χέρι πάντοτε με τη γελοιότητα…

Πηγή Προξενείο-ΣΤΟΠ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι σημαίνει για την Ελλάδα αυτή η εξέλιξη;

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Ενα μακάβριο ανέκδοτο κυκλοφορεί εδώ και αρκετές ώρες στο Διαδίκτυο, με αφορμή τη συμφωνία για ανάπτυξη δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, ώστε να μειωθούν οι προσφυγικές ροές από την Τουρκία προς την Ελλάδα και την Ευρώπη:

«Ξέρετε ποιες ήταν οι τελευταίες λέξεις που ακούστηκαν πάνω σε μία βάρκα γεμάτη με πρόσφυγες; Σωθήκαμε αδέρφια, βλέπω ένα πλοίο! Πούντο; ΝΑΤΟ!».

Κανείς, φυσικά, δεν πρόκειται να γελάσει. Όλοι, όμως, καλό θα ήταν να σκεφτούμε σε τι και πώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν οι υπερσύγχρονες φρεγάτες, τα οπλικά τους συστήματα και οι κομάντος που τις επανδρώνουν.

Θα εμποδίζουν, άραγε, τα φουσκωτά και τα σαπιοκάραβα με τους πρόσφυγες να περάσουν απέναντι; Μα οι δουλέμποροι έχουν ήδη έτοιμη την απάντηση -τα βυθίζουν και τους αφήνουν να θαλασσοπνίγονται.

Μήπως, τότε, έρχονται για να βοηθήσουν στις επιχειρήσεις διάσωσης όσων πέφτουν στη θάλασσα; Μα αυτό μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα τα ελαφριά και ευέλικτα πλοία της ακτοφυλακής.

Και αν έχουν πρόθεση να χτυπήσουν τα δίκτυα των διακινητών προτού επιβιβαστούν οι πρόσφυγες; Μα αυτό θα συνιστούσε επέμβαση του ΝΑΤΟ σε έδαφος μιας χώρας-μέλους του -αφήστε που αν ήθελαν, θα μπορούσαν να το έχουν κάνει οι ίδιοι οι Τούρκοι μέχρι σήμερα.

Απομένουν, λοιπόν, δύο εκδοχές.
  • Η μία -η φρικαλέα- είναι ότι έχουν δοθεί εντολές που συνάδουν με αυτό που είχε ζητήσει πρόσφατα ο Βέλγος υπουργός Εσωτερικών, απευθυνόμενος προς τον Έλληνα συνάδελφό του: πνίξτε τους:
  • Η άλλη -η γεωπολιτική- είναι ότι το ΝΑΤΟ αποφάσισε να απλώσει τις φτερούγες του στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, όπου η σύγκρουση συμφερόντων αγριεύει, ο πόλεμος μαίνεται και οι ανακατατάξεις επιταχύνονται. Ίσως γι’ αυτό, άλλωστε, ο γενικός γραμματέας του δήλωσε προχθές ότι η Συμμαχία εξετάζει και το σενάριο ανάμειξης στον εμφύλιο της Συρίας…
Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με εκπαιδευμένα σκυλιά αντιμετωπίζουν οι αρχές στην ΠΓΔΜ τους πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι καταφέρνουν να περνούν τον φράχτη που έχει στηθεί στα σύνορα της γειτονικής χώρας με την Ελλάδα.

Όπως δηλώνει γιατρός-μέλος ανθρωπιστικής οργάνωσης στην Καθημερινή, τουλάχιστον 20 μετανάστες που είχαν καταφέρει να περάσουν στη γειτονική χώρα επέστρεψαν στην Ειδομένη, έχοντας σοβαρά τραύματα από δαγκωνιές σκύλων στο σώμα τους και χρειάστηκαν περίθαλψη.

«Περιθάλψαμε τουλάχιστον είκοσι άτομα που έφεραν ουλές από δαγκωματιές σκύλων τις τελευταίες μέρες», ανέφερε και εξήγησε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι Αφροασιάτες μετανάστες που φτάνουν στη μεθόριο με τη βοήθεια κυκλωμάτων, ανοίγουν με ειδικά ψαλίδια τις νύχτες τρύπες στον φράχτη και περνούν στην ΠΓΔΜ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συνοριοφυλακή και ο στρατός των Σκοπίων, με τη συνδρομή αστυνομικών από Σερβία, Ουγγαρία, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία, χρησιμοποιούν εκπαιδευμένα λυκόσκυλα για την καταδίωξή τους στο σκοτάδι, με αποτέλεσμα πολλοί εξ όσων αποστέλλονται πίσω στην Ελλάδα να φέρουν εμφανή τραύματα από δαγκωματιές των τετράποδων φρουρών.
Εξάλλου, διαβλέποντας τον κίνδυνο να καταστεί «σουρωτήρι» ο συνοριακός φράχτης στο πέρασμα της Ειδομένης, τα Σκόπια κατασκευάζουν και δεύτερο αγκαθωτό τείχος, κατά μήκος του πρώτου και σε απόσταση πέντε μέτρων, ώστε οι αστυνομικές και στρατιωτικές περίπολοι να εγκλωβίζουν τους «εισβολείς» στον ενδιάμεσο χώρο.

Περισσότερα πλαστά διαβατήρια και προσωρινά έγγραφα

Σύμφωνα με την Καθημερινή, από τις 20 Ιανουαρίου 2016 οι αρχές της ΠΓΔΜ έχουν εκδώσει έναν νέο τύπο εγγράφου καταγραφής, όπου περιλαμβάνεται και ο τελικός προορισμός του κάθε πρόσφυγα. Επιτρέπεται η διέλευση από τη Γευγελή προς τα βόρεια σύνορα με τη Σερβία, μόνο σε όσους πρόσφυγες έχουν εκφράσει γραπτώς την πρόθεσή τους να ζητήσουν άσυλο σε Γερμανία ή Αυστρία. Οι αρχές της γειτονικής χώρας έχουν καταγράψει το τελευταίο διάστημα ραγδαία αύξηση στα πλαστογραφημένα διαβατήρια (Συρίας, Ιράκ και Αφγανιστάν), αλλά και στα προσωρινά έγγραφα που εκδίδονται από τις ελληνικές αρχές και τον Frontex.

Εκ των 8.668 πλαστών έγγραφων που έχουν κατασχέσει οι αρχές των Σκοπίων, τα 2.979 εντοπίστηκαν τον Ιανουάριο που πέρασε. Παράλληλα, οι αρχές της γειτονικής χώρας έχουν εμποδίσει τη διέλευση των συνόρων με την Ελλάδα σε 17.227 άτομα από τις 20 Αυγούστου 2015. Εξ αυτών 1.334 άτομα τον Δεκέμβριο, 2.037 τον Ιανουάριο και 421 τον Φεβρουάριο (μέχρι και την Κυριακή). Αυτή τη στιγμή, μαζί με τους αστυνομικούς της ΠΓΔΜ, περιπολούν και 83 από Ουγγαρία, Κροατία, Σερβία, Σλοβενία, Τσεχία, Σλοβακία και Αυστρία.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύμφωνα με δήλωση του διοικητή του κέντρου των γερμανικών επιχειρήσεων, πτέραρχο Γιοαχίμ Βουντράκ (Joachim Wundrak), που δημοσιεύθηκε στην «Rheinische Post» τη Δευτέρα, ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος παρεμπόδισε γερμανικό αεροσκάφος αναγνώρισης στον συριακό εναέριο χώρο.

«Έγινε με επαγγελματικό τρόπο. Δεν υπήρξαν περιστατικά», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Βούνταρκ δήλωσε ότι το γερμανικό αεροσκάφος «δεν ήταν ποτέ μόνο» στον συριακό εναέριο χώρο (ακολουθούσαν πάντα τον αμερικανικό συνασπισμό) και ότι τα ρωσικά αεροσκάφη Su-35 έκαναν την παρουσία τους στο συριακό εναέριο χώρο πολύ αργότερα από τα αεροσκάφη του συνασπισμού κατά της εκστρατείας κατά του Ντάες στη Συρία.

Ο Γερμανός διοικητής ανέφερε ότι τα γερμανικά αεροσκάφη στη Συρία δεν αποτελούν στόχο των Ρώσων, ούτε αναγκάστηκαν να βγουν από τον εναέριο χώρο της Συρία, αλλά οι αναχαιτίσεις αυτές έχουν μια πολιτική σκοπιμότητα, να κάνει, δηλαδή, η Μόσχα γνωστή την παρουσία της στη Συρία.

Ο ίδιος δήλωσε ότι τα ρωσικά μαχητικά «Sukhoi SU-35» βρίσκονται στη Συρία με έννομο τρόπο, μετά από επίσημη πρόσκληση της κυβέρνησης της Συρίας.

Η Μόσχα κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας να συζητήσει για τους βομβαρδισμούς της Τουρκίας στη Συρία

Η Ρωσία κάλεσε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να τεθεί το θέμα του βομβαρδισμού από την Τουρκία στόχων στη Συρία, την 16η Φεβρουαρίου, εκφράζοντας την ανησυχία της για τις επιθέσεις του τουρκικού στρατού κατά αμάχων στις κουρδικές περιοχές της Συρίας, σύμφωνα με τον συριακό ‘τηλέγραφο’.

Ο Ρώσος διπλωμάτης, είπε ότι η Μόσχα έστειλε επιστολή τη Δευτέρα, ως μέλος του Συμβουλίου, με το αίτημα για συνεδρίαση, διότι υπάρχει βαθιά ανησυχία για τη χρήση βίας εναντίον της Συρίας από το τουρκικό έδαφος.

Στο ίδιο πνεύμα, ανώτερος αξιωματούχος του ΟΗΕ, δήλωσε ότι αναμένεται να ενημερώσει το Συμβούλιο Ασφαλείας για τις εξελίξεις στη Συρία και ότι κατά πάσα πιθανότητα η συζήτηση στο Συμβούλιο θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών την Τρίτη, επίσης, το Συμβούλιο θα συζητήσει την ανθρωπιστική κατάσταση στην Υεμένη.

Η Τουρκία βομβαρδίζει τις μονάδες λαϊκής άμυνας του κουρδικού λαού για τρίτη συνεχόμενη ημέρα, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τους Κούρδους μαχητές να καταλάβουν την πόλη Αζάζ που βρίσκεται μόλις 8 χιλιόμετρα από τα συρο-τουρκικά σύνορα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του συριακού ‘τηλέγραφου’, το κουρδικό Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) της Συρίας, απέρριψε αίτημα της Τουρκίας να αποσυρθούν οι Κούρδοι από τις θέσεις τους κοντά στα σύνορα, τονίζοντας την αποφασιστικότητά τους να αποκρούσουν οποιαδήποτε τουρκική εισβολή στη Συρία.

Πηγή The Hellenic Information Team


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι αποτυχημένες προσπάθειες να καλλιεργηθούν τα δυτικά δημοκρατικά μοντέλα σε άγονες περιοχές, έχουν οδηγήσει στην καταστροφή ολόκληρων κρατών – μετατρέποντας τεράστιες εκτάσεις της γης σε εμπόλεμες, τρομοκρατικές ζώνες
.
«Εύλογα υποθέτει κανείς πως ο στρατιωτικός πόλεμος ίσως θεωρηθεί αναγκαίος από πολλές χώρες, οπότε δεν θα αργήσει να ξεσπάσει – μία άποψη που ενισχύεται από το γεγονός ότι, ανέκαθεν οι νομισματικοί πόλεμοι κατέληγαν σε συμβατικούς. 
Επίσης από τις κρίσεις υπερχρέωσης, οι οποίες λύνονται είτε με ευρείες διαγραφές χρεών, είτε με συρράξεις. Εάν αυτός ο ενδεχόμενος πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος στον πλανήτη, όπως είχε προφητεύσει ο Αϊνστάιν, δεν το γνωρίζει κανείς – αν και το τεκμηρίωσε με έναν πολύ λογικό τρόπο».
.
Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Διαβάζοντας κανείς το άρθρο «Η ελίτ ετοιμάζεται για πόλεμο», αναρωτιέται ίσως ποιά είναι αυτή η ελίτ, η οποία πιστεύει πως θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα. Εάν έχει «εντρυφήσει» βέβαια στους πολέμους του δολαρίου (άρθρο), οι απορίες του θα είναι πολύ λιγότερες.

Θα έχει καταλάβει δηλαδή πως από γεωπολιτικής πλευράς η ελίτ είναι η Δύση, οι Η.Π.Α. δηλαδή με τους Ευρωπαίους κυρίως υποτελείς τους, από πολιτικής πλευράς οι ηγέτες όλων αυτών των κρατών, ενώ από οικονομικής το πολυεθνικό και ιδίως το χρηματοπιστωτικό κτήνος – το οποίο, με βασικούς υπηρέτες του τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες, αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας, την ελίτ των ελίτ.

Όσον αφορά την πεποίθηση της ελίτ, σύμφωνα με την οποία η μοναδική λύση σήμερα δεν είναι άλλη από τον πόλεμο, πριν ακόμη ξεσπάσει η επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, η καταιγίδα των καταιγίδων, δεν μπορεί να ισχυρισθεί κανένας πως έχει άδικο – αφού δεν κινδυνεύουν μόνο να χάσουν την ηγεμονία τους οι Η.Π.Α. ή/και να καταρρεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά, επίσης, να χρεοκοπήσουν.

Βυθισμένες σε δίδυμα ελλείμματα και σε δημόσια χρέη που συνεχώς αυξάνονται (έχουν διπλασιαστεί στα 19 τρις $ από το 2008, ενώ έχουν τετραπλασιαστεί σε σχέση με το 2001), γνωρίζουν πως ο χρόνος στην κλεψύδρα τους μειώνεται με γεωμετρικό ρυθμό – οπότε μόνο ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει την αντίστροφη μέτρηση προς το χάος, στο οποίο ασφαλώς θα συμπαρέσυραν ολόκληρο τον πλανήτη. Άλλωστε ήδη από το 2010, όπου το δημόσιο χρέος τους ήταν στα 15 τρις $, είχαν το υψηλότερο κατά κεφαλήν (γράφημα) – το οποίο σήμερα έχει αυξηθεί πολύ περισσότερο.

Περαιτέρω, εδώ ακριβώς επικεντρώνεται η συζήτηση στη φετινή σύσκεψη ασφαλείας του Μονάχου – συγκεκριμένα στον πόλεμο της Συρίας, ο οποίος θεωρείται ως μία μεγάλη ευκαιρία των Η.Π.Α. να αντιπαρατεθούν στρατιωτικά με τη Ρωσία.

Έμμεσα επίσης με τους συμμάχους της, με το Ιράν δηλαδή και, κυρίως, με την Κίνα – η οποία είναι ίσως η μοναδική χώρα που έχει αντικειμενικά τη δυνατότητα να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη, σε όλα τα μέτωπα (αν και προς το παρόν δέχεται μία μεγάλη χρηματοπιστωτική επίθεση εκ μέρους των Η.Π.Α., όπως επίσης σε πολλαπλά πεδία η Ρωσία).

Άλλα θέματα που αναλύονται είναι ο χειρισμός της μεταναστευτικής κρίσης από την Ευρώπη, το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας, η σταθερότητα της Υποσαχάριας Αφρικής, ο έλεγχος των όπλων του κυβερνοχώρου, η σύγκρουση στην Ουκρανία και η διεθνής τρομοκρατία. Εν προκειμένω θα συζητήσουν για πρώτη φορά δημόσια οι επικεφαλείς πολλών μυστικών υπηρεσιών – επίσης για πρώτη φορά θα γίνουν αναφορές στους κινδύνους των επιδημιών, όσον αφορά την παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια, μαζί με τα ιδρύματα B. Gates και Merck.

Στη σύσκεψη συμμετέχουν 600 υψηλά ιστάμενα ηγετικά στελέχη της διεθνούς πολιτικής, μεταξύ των οποίων περισσότεροι από 30 πρωθυπουργοί, πάνω από 70 υπουργοί άμυνας και εξωτερικών, καθώς επίσης περί τους 35 πρόεδρους μεγάλων επιχειρήσεων – οι οποίοι φυσικά ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στις παγκόσμιες εστίες πυρκαγιάς.

Οι σημαντικότερες ομιλίες στη σύσκεψη ασφαλείας     
Σε σχέση τώρα με τις ομιλίες που διενεργήθηκαν ήδη (εξ όσων γνωρίζουμε δεν συμμετείχε η Ελλάδα, αφού ενδεχομένως δεν της επιτράπηκε), η σημαντικότερη είναι εν πρώτοις αυτή του βασιλιά της Ιορδανίας – ο οποίος είπε τα εξής, σε σχέση με την ISIS:
«Είμαστε αντιμέτωποι με ένα είδος τρίτου παγκοσμίου πολέμου, αφού καμία περιοχή του πλανήτη δεν θα αποφύγει τη συμμετοχή της. Πρόκειται επίσης για έναν πόλεμο, με στόχο την υπεράσπιση της Θρησκείας και των Αξιών μας. Εάν δεν ενεργήσουμε τώρα, αμέσως, η απειλή θα γίνει μεγαλύτερη. Η Ευρώπη πρέπει να φροντίσει να μην ξεχαστούν οι χώρες των Βαλκανίων. Διαφορετικά θα μπορούσε να κλιμακωθεί ένας νέος εξτρεμισμός εκεί«.
Η επόμενη σημαντικότερη ομιλία ήταν αυτή του πρωθυπουργού της Γαλλίας, ο οποίος προειδοποίησε για νέες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, εκ μέρους της ISIS. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ήταν η θέση του, όσον αφορά τον καθορισμό των ποσοστώσεων για την κατανομή των προσφύγων στην Ευρώπη – τον οποίο παραδόξως απέρριψε, δηλώνοντας πως δεν είναι υπέρ του σταθερού «μηχανισμού διανομής» που πρότεινε η γερμανίδα καγκελάριος.

Όσον αφορά την ήδη αποφασισμένη κατανομή των 160.000 προσφύγων, όπου η Γαλλία θα αναλάβει τους 30.000, δήλωσε πως θα τη σεβαστεί – αν και κάτι τέτοιο ελάχιστα βοηθάει. Η άρνηση του πάντως, σε σχέση με το μηχανισμό διανομής, φέρνει στην επιφάνεια το τεράστιο πρόβλημα, το οποίο η Ελλάδα δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει: τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στην επικράτεια της, εκ των οποίων μόνο ένα μικρό μέρος είναι Σύριοι πρόσφυγες.

Η τρίτη σημαντικότερη ομιλία ήταν αυτή του Ρώσου πρωθυπουργού, ο οποίος κατηγόρησε ευθέως τη Δύση για την επιμονή της να επιβάλλει καταναγκαστικά, δήθεν αναπτυξιακά μοντέλα σε άλλες χώρες, τα οποία τελικά τις καταστρέφουν – υπενθυμίζοντας μας τα μνημόνια καθώς επίσης τα υπόλοιπα πειράματα του ΔΝΤ στην Ελλάδα, τα οποία μας έχουν οδηγήσει σε ένα χαοτικό αδιέξοδο. Ειδικότερα είπε τα εξής:
«Οι αποτυχημένες προσπάθειες να καλλιεργηθούν τα δυτικά δημοκρατικά μοντέλα σε εντελώς άγονες, απροετοίμαστες περιοχές, έχουν οδηγήσει στην καταστροφή ολόκληρων κρατών – μετατρέποντας τεράστιες εκτάσεις της γης σε εμπόλεμες ζώνες. Θυμάμαι πολύ καλά, όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, πόσο είχαν χαρεί οι δυτικοί συνάδελφοί μου για την Αραβική Άνοιξηόπου, μετά το 2010, ένα κύμα εξεγέρσεων και αιματηρών ανατροπών είχε προκαλέσει σεισμούς σε πολλά αραβικά και βορειοαφρικανικά κράτη. Πού έχει απομείνει άραγε σήμερα η σύγχρονη Δημοκρατία σε αυτές τις χώρες; Προφανώς έχει πάρει τη μορφή του ισλαμικού κράτους.
Σε παγκόσμιο επίπεδο οι προοπτικές είναι επίσης κάθε άλλο παρά ρόδινες. Μία ομογενής, μεγάλη Ευρώπη δεν υπάρχει ακόμη, οι Οικονομίες μας αναπτύσσονται πολύ αργά, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική κορυφώνονται, έχει προκληθεί ένα μεταναστευτικό χάος, οι σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρώπη είναι χειρότερες από ποτέ, ενώ η Ουκρανία είναι αντιμέτωπη με έναν εμφύλιο πόλεμο.
Επί πλέον, οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ έχουν οπισθοχωρήσει στην εποχή του ψυχρού πολέμου, ενώ η πολιτική στάση της δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας είναι εχθρική, καθώς επίσης αδιαφανής απέναντι στη Μόσχα. Σχεδόν σε καθημερινή βάση η Ρωσία προβάλλεται, σφραγίζεται καλύτερα ως ο χειρότερος κίνδυνος για τις χώρες του ΝΑΤΟ ως σύνολο – για την Ευρώπη, για την Αμερική και για όλες τις υπόλοιπες. Είναι κακεντρεχή τα τρομακτικά φιλμ που διακινούνται (πηγή), όσον αφορά το ξεκίνημα ενός πυρηνικού πολέμου από τη Ρωσία. Πολλές φορές νομίζω πως δεν ζούμε στο 2016, αλλά στο 1962.
Τέλος, οι Αμερικανοί, καθώς επίσης οι Άραβες εταίροι μας πρέπει να σκεφτούν καλά: θέλουν έναν διαρκή πόλεμο; Μία γρήγορη νίκη δεν είναι εφικτή, ειδικά στον αραβικό κόσμο – όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων. Αντί αυτού, θα πρέπει τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ρωσία να ασκήσουν πιέσεις, για να υπάρξουν διαπραγματεύσεις«.
Κλείνοντας, υπενθυμίζουμε πως πριν ακόμη από τη σύνοδο ασφαλείας του Μονάχου, ο Ρώσος πρόεδρος είχε προειδοποιήσει για το ξέσπασμα ενός παγκοσμίου πολέμου – στην περίπτωση που θα εισέβαλλαν δυτικά ή/και αραβικά στρατεύματα ξηράς στη Συρία. 

Είχε ισχυρισθεί επί πλέον πως η μοναδική δυνατότητα για να βρεθεί μία πραγματική λύση στα προβλήματα της περιοχής, χωρίς να προκληθεί ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, είναι οι διαπραγματεύσεις – όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα υποχρεωνόταν να λάβουν μέρος.
.
Φόβοι ενός νέου Σαράγεβο
Εν τούτοις, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, πρότειναν να στείλουν στρατό στη Συρία, υπό την ηγεσία των Η.Π.Α. – ενώ από την άλλη πλευρά η Τουρκία θέλει να προσαρτήσει ξένα εδάφη, εισβάλλοντας στη χώρα, παράλληλα με την αναχαίτιση των Κούρδων. Την ίδια στιγμή οι μάχες που διεξάγονται στο Στάλινγκραντ της Συρίας, στο Aleppo (χάρτης, Χαλέπι), είναι κάτι περισσότερο από αιματηρές – ενώ δεν είναι απίθανο να μετατραπεί η πόλη σε ένα νέο Σαράγεβο, από το οποίο ξεκίνησε ο παγκόσμιος πόλεμος.

Στα πλαίσια αυτά τόσο οι Η.Π.Α., όσο και ο βασικός υποτελής τους, η Γερμανία, κατηγόρησαν τη Ρωσία λέγοντας ότι, οι βομβαρδισμοί που διεξάγει στο Aleppo σκοτώνουν άμαχο πληθυσμό, προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημίες – όπως σε δύο νοσοκομεία, στα οποία δεν υπήρχαν ασφαλώς δυνάμεις της ISIS. Η Ρωσία όμως ενοχοποίησε τις Η.Π.Α. για τους βομβαρδισμούς, χωρίς φυσικά να μάθει κανείς την αλήθεια – αφού οι περισσότερες πληροφορίες χειραγωγούνται ένθεν κακείθεν.

Ολοκληρώνοντας, οι Η.Π.Α. απαίτησαν από την Τουρκία να σταματήσει αμέσως τις επιθέσεις της στη βόρεια Συρία – ενώ αρκετοί θεωρούν πως η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με τη δικαιολογία του προσφυγικού, έχει ως βασικό στόχο να εμποδίσει τη διέλευση ρωσικών πλοίων από τη Μαύρη Θάλασσα, με προορισμό τη Συρία. 

Ως εκ τούτου, η συμμετοχή της Ελλάδας στο πόλεμο είναι εκ των πραγμάτων δεδομένη, η κυβέρνηση της δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει αυτόνομα, ενώ ίσως δεν αποφύγει να γίνει επίσης στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων – παρά το ότι παραδοσιακά δεν διακινδύνευσε ποτέ από κάτι τέτοιο.
.
Επίλογος
Σε γενικές γραμμές, εμείς θα συντασσόμαστε με τις απόψεις του βασιλιά της Ιορδανίας – καθώς επίσης με αυτές του Ρώσου πρωθυπουργού, εάν υποθέσουμε ότι είναι ειλικρινής.

Εν τούτοις, όλα όσα διαδραματίζονται οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι, μία γενικότερη σύρραξη είναι πολύ πιθανή στην περιοχή – ενώ ο τετραπλασιασμός των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στα σύνορα της Ρωσίας, σημαίνει πως ο κίνδυνος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ενδεχομένως πυρηνικού αυτή τη φορά, δεν είναι καθόλου αμελητέος. Ελπίζουμε βέβαια να επικρατήσει τελικά η λογική, αφού κανένας δεν μπορεί να επιθυμεί την καταστροφή του πλανήτη μας.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιός έχει συμφέρον από αυτά τα πυροτεχνήματα που δεν πρόκειται να μετατραπούν ποτέ σε πράξεις; Μήπως αυτοί που προωθούν την ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟ, με στόχο την καλύτερη προσάρτηση της ΕΕ στο αμερικανικό άρμα;   
.
«Παρά τις εκφράσεις αγωνίας τους για το μεταναστευτικό, την ανταγωνιστικότητα και την τρομοκρατία, μόνο μια απειλή τρομάζει το ευρωπαϊκό κατεστημένο: Η Δημοκρατία! Μιλούν στο όνομα της Δημοκρατίας για να την απαρνηθούν, να την εξορκίσουν και να την υποτάξουν στην πράξη.
Πασχίζουν να προσεταιριστούν την Δημοκρατία, να την παρακάμψουν, να την διαφθείρουν, να την περιπλέξουν, να την υπονομεύσουν, να της στερήσουν την ορμή της και εν τέλει να αναιρέσουν τις δυνατότητες της. Και αυτό επειδή η πραγματική Δημοκρατία, η εξουσία του δήμου, αποτελεί τον κοινό εφιάλτη:
(α)  Της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών – των «ταγμάτων εισβολής» και της Τρόικας που έχουν σχηματίσει, μαζί με μη εκλεγμένους τεχνοκράτες από άλλους διεθνείς και ευρωπαϊκούς Θεσμούς.  
(β) Του πανίσχυρου «Euro Group» που στερείται οποιασδήποτε θεσμικής νομιμότητας – των χρεοκοπημένων τραπεζιτών, των «επενδυτικών» ταμείων και των ολιγαρχιών που πάντα αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση την πλειοψηφία και τις οργανωμένες εκφράσεις της.
(γ) Των πολιτικών κομμάτων που εκθειάζουν τον φιλελευθερισμό, την δημοκρατία, την ισότητα και την αλληλεγγύη για να προδώσουν όλα αυτά τα ιδανικά όταν βρεθούν στην εξουσία.
(δ) Των κυβερνήσεων που γιγαντώνουν την ανισότητα επιβάλλοντας μία αυτό-υπονομευόμενη λιτότητα.
(ε) Των μέσων μαζικής «ενημέρωσης» που μετατρέπουν τον εκφοβισμό των πολιτών σε τέχνη, αλλά και σε αστείρευτη πηγή εξουσίας και χρήματος.
(στ) Των εταιρειών-κολοσσών που, σε συνεργασία με κρατικές υπηρεσίες, επενδύουν στον φόβο για να ενισχύουν την αδιαφάνεια και να χτίζουν, με το αζημίωτο, συστήματα παρακολούθησης και επιτήρησης της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής» (πηγή).
.
Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Είναι απολύτως σωστό πως η Ευρωζώνη θα διαλυθεί εάν δεν εξελιχθεί σε μία τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική ένωση: στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, από το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους οι ευρωπαϊκοί Θεσμοί επεμβαίνουν με έναν άνευ προηγουμένου τρόπο στις συλλογικές διαπραγματεύσεις των κοινωνικών εταίρων – καταργώντας ουσιαστικά τα εργατικά δικαιώματα, τα πολιτικά κεκτημένα και τη Δημοκρατία.

Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από τους κανόνες που επιβάλλει δικτατορικά η Τρόικα, από το ευρωπαϊκό σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας, από τις νέες μεθόδους παρακολούθησης και διόρθωσης των προϋπολογισμών των κρατών, καθώς επίσης από την αγορά κρατικών ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, με οικονομικά και πολιτικά κριτήρια. Επομένως, αυτά που αναφέρονται στο μανιφέστο δεν είναι λανθασμένα – παρά τη συμμετοχή στο κίνημα ενός πολιτικού, ο οποίος προκάλεσε στην πατρίδα του τεράστιες ζημίες, σκόπιμα ενδεχομένως, «εκτελώντας» ένα συμβόλαιο χωρίς καν να λογοδοτήσει.

Εν τούτοις, η ενασχόληση με αυτά τα προβλήματα δεν συμπεριλαμβάνει τις αδυναμίες του κοινού νομίσματος – τις απαιτήσεις σύγκλισης δηλαδή των χωρών που συναποτελούν μία νομισματική ένωση. Πολύ περισσότερο επειδή οι επεμβάσεις των Θεσμών, καθώς επίσης οι διορθώσεις που επιβάλλουν, δεν συνέπεσαν τυχαία με την ευρωπαϊκή κρίση – αφού πρόκειται για προσπάθειες αφενός μεν να κλείσει η ψαλίδα μεταξύ των απαιτητικών προϋποθέσεων σύγκλισης των χωρών του ευρώ, αφετέρου της ανικανότητας και απροθυμίας των συμμετεχόντων να το επιτύχουν.

Με απλά λόγια, χωρίς την ικανότητα και την προθυμία των συμμετεχόντων στη νομισματική ένωση να επιτευχθεί μεσοπρόθεσμα ένας συντονισμός των μισθών και των τιμών, δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει η εκ των πραγμάτων παραίτηση τους από τις διορθώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών – οι οποίες είναι αυτόματες, όταν κάθε κράτος έχει το δικό του νόμισμα.

Με δεδομένες λοιπόν τις διαφορές των χωρών της Ευρωζώνης μεταξύ τους, όσον αφορά (α) τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις και (β) της συνύπαρξης μίας αναπτυξιακής πολιτικής που στηρίζεται στην εσωτερική ζήτηση με την ακριβώς αντίθετη της, αυτήν του μερκαντιλισμού (εξαγωγές, ζήτηση από το εξωτερικό), καθώς επίσης με υφιστάμενη την έλλειψη ενός διεθνούς συντονισμού των μισθών (ανάλυση), δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί η απαιτούμενη σύγκλιση – η οποία θα έπρεπε να προηγηθεί της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ενώ είναι το βαρύ τίμημα, το οποίο ουσιαστικά απαιτούσε ανέκαθεν η υιοθέτηση του ευρώ.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις επεμβάσεις των ευρωπαϊκών Θεσμών στην αγορά εργασίας, καθώς επίσης στις κοινωνικές πολιτικές των κρατών της Ευρωζώνης – οι οποίες έχουν άμεσες συνέπειες στη διαμόρφωση των μισθών και των τιμών. Απαιτείται και σε αυτά τα θέματα σύγκλιση, όπως επίσης στα πολιτικά συστήματα των διαφόρων χωρών, τα οποία είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους – στηριζόμενα σε παραδοσιακά διαφορετικές αντιλήψεις και κοινωνικοοικονομικές δυναμικές.

Όσον αφορά τώρα την κριτική εναντίον της αυταρχικής Ευρωζώνης, η οποία θέλει να επιβάλλει δικτατορικά κανόνες στα μέλη της, οφείλει κανείς να ερευνήσει από πού προέρχεται – για ποιό λόγο υπάρχει. Πρέπει δε να προτείνει οικονομικά εργαλεία, με τα οποία θα αλλάξει η Ευρωζώνη – διαφορετικά παραμένει στη θεωρία, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα εφαρμογής της στην πράξη.

Περαιτέρω, το κίνημα απαιτεί τη σύγκληση μίας Συντακτικής Συνέλευσης εντός των επομένων δύο ετών, με στόχο τον καθορισμό και την τελική ψήφιση ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος – το αργότερο το 2025! Θεωρεί επομένως πως τα προβλήματα της Ευρωζώνης, ιδίως η αναβίωση της Δημοκρατίας, θα μπορούν να επιλυθούν με τη βοήθεια ενός ριζικού συγκεντρωτισμού – από μία κεντρική κυβέρνηση στις Βρυξέλες που θα έχει τη δυνατότητα να ενώσει τα ετερογενή κράτη πρόνοιας της Ευρωζώνης σε ένα ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, το οποίο θα ταιριάζει εξ ίσου στην Ολλανδία και στην Πορτογαλία.

Προφανώς, για να λειτουργήσει κάτι τέτοιο θα πρέπει να δημιουργηθούν πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, τα οποία δεν θα μετέφεραν τα δημοκρατικά ελλείμματα των χωρών τους στην Ευρώπη – ενώ θα είχαν μία τέτοια συνοχή στο εσωτερικό τους, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να προτείνουν εναλλακτικά πολιτικά προγράμματα στους Ευρωπαίους πολίτες. Ειδικά σε μία εποχή που, λόγω της κρίσης χρέους, η Ευρωζώνη δεν είναι διαχωρισμένη σε δεξιές και αριστερές πολιτικές αντιλήψεις, αλλά σε βόρειες και νότιες.

Τέλος, εάν θυμηθεί κανείς τι συνέβη με το δημοψήφισμα στη Γαλλία και στην Ολλανδία όσον αφορά το τότε ευρωπαϊκό σύμφωνο, σε μία εποχή που δεν είχε ξεσπάσει η κρίση, θα κατανοήσει πώς όλα τα παραπάνω είναι ουτοπικά – πόσο μάλλον όταν η ψήφιση ενός κοινού Συνάγματος για την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης από 19 ή 28 Κοινοβούλια, όταν όλο και περισσότερα κράτη τοποθετούνται εναντίον της περαιτέρω σύγκλισης με βάση τα αποτελέσματα των ευρωβαρομέτρων, είναι εντελώς ανέφικτη.

Σημείωση εικόνας: 2014 (πηγή). Έκτοτε συνεχίζει να επιδεινώνεται.
.
Στα πλαίσια αυτά, χωρίς να επεκταθώ σε περισσότερες «λεπτομέρειες», όπως στο εάν είναι δυνατόν να λειτουργήσει μία Δημοκρατία των Πολιτών κατά το πρότυπο της Αθηναϊκής εξουσίας του Δήμου σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν αναρωτιέμαι εάν το πιστεύει ο Γιάννης και οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες του – αφού είμαι βέβαιος πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο, όσες ψευδαισθήσεις και αν έχουν.

Επειδή όμως δεν πρόκειται για ανόητους ή/και αφελείς, ασφαλώς κάτι επιδιώκουν με αυτήν την ξαφνική πρωτοβουλία τους – κάποια συμφέροντα εξυπηρετούν οι διακινητές της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας. Όχι όλοι φυσικά, όπως συνήθως συμβαίνει, αλλά μόνο οι «μυημένοι». Αυτό που απομένει λοιπόν είναι η συνήθης ερώτηση: «Ποιός έχει συμφέρον από αυτού του είδους τα πυροτεχνήματα, τα οποία δεν πρόκειται να μετατραπούν ποτέ σε πράξεις;». 

Κατά την άποψη μου, η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή: αυτοί που προωθούν τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ, με στόχο την καλύτερη προσάρτηση της Ευρώπης στο αμερικανικό άρμα, τα ηνία του οποίοι κρατούν οι μεγάλες πολυεθνικές και το χρηματοπιστωτικό κτήνος.

Αν και δεν είμαι τώρα μαρξιστής ή λενινιστής, δεν μπορώ να μην αναφέρω την τοποθέτηση του Λένιν από τότε, στο θέμα της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης – σύμφωνα με την οποία κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε, σε συνθήκες καπιταλισμού, με το μοίρασμα των αποικιών (Lenin, «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» – άρθρο στην εφημερίδα Social Democrat, φ. 44, 23/8/1915).

«Εκ μέρους των Η.Π.Α. και της Γερμανίας;» αναρωτιέται εύλογα κανείς. Ίσως. Εγώ πάντως θυμίζω πως η κίνηση ξεκίνησε από το Βερολίνο, ενώ τα σεμινάρια του Γιάννη οργανώνονται από ορισμένα γερμανικά οικονομικά ινστιτούτα – τα οποία αμείβουν πλουσιοπάροχα. Μάλλον εμείς είμαστε λοιπόν οι αφελείς και οι ανόητοι, όχι αυτός.

Πηγή Analyst
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tης Judy Dempsey

Το Carnegie Europe βρίσκεται επί τόπου στον χώρο διεξαγωγής της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου το 2016, προσφέροντας στους αναγνώστες αποκλειστική πρόσβαση στις συζητήσεις καθώς αυτές ξεδιπλώνονται και παρέχουν σε βάθος ενημέρωση για τα πιο επείγοντα διεθνή ζητήματα του σήμερα.

Ο Peter Altmaier, είναι μια εντυπωσιακή φιγούρα. Ως επικεφαλής του προσωπικού της Angela Merkel -σα να μην είχε αρκετά στο κεφάλι του- ο Altmaier είναι υπεύθυνος για τον συντονισμό της μεγαλύτερης πρόκλησης που αντιμετωπίζει το αφεντικό του, από το 2005 που έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας: την προσφυγική κρίση

Πριν από ένα χρόνο, ήταν η Merkel και η Ουκρανία που βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής στη Διάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου.

Η Merkel είχε μόλις ολοκληρώσει τις συνομιλίες με τον Ουκρανό πρόεδρο Petro Poroshenko στο Κίεβο, και ακολούθησε μια συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin στην Μόσχα, σε μια προσπάθεια να σφυρηλατηθεί μια συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός στην Ανατολική Ουκρανία. Στη συνέχεια μετέβη στο Μόναχο για να εξηγήσει την θέση της και να προβάλει μια ηγεσία που έχει διατηρήσει την Ευρώπη ενωμένη γύρω από την πολιτική της προς την Ρωσία.

Φέτος, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Συρία και το τεράστιο αντίκτυπο που έχει η προσφυγική κρίση στην περιοχή -αλλά επίσης και στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Γερμανία- βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας. Και πάλι, η Γερμανία έχει αναλάβει τον ηγετικό ρόλο, αυτή την φορά χωρίς τους συμμάχους της στην ΕΕ.

Ο Altmaier, ο οποίος δήλωσε (ίσως προσποιούμενος μετριοφροσύνη) ότι δεν ήταν ο πιο σημαντικός αξιωματούχος στην κυβέρνηση αλλά (το αστείο) ότι είναι σίγουρα ο πιο μεγάλος, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό για να υπερασπιστεί την γερμανική προσφυγική πολιτική.

Το 2015, η Γερμανία ανέλαβε περισσότερους από 1,1 εκατ. πρόσφυγες που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους πολέμους στη Συρία και στο Ιράκ. Πολλές άλλες χώρες της ΕΕ έχουν στην κυριολεξία κλείσει τα σύνορά τους, ενώ ορισμένοι ηγέτες, κυρίως ο Ούγγρος πρωθυπουργός Viktor Orban, δήλωσε ότι η κρίση είναι γερμανικό πρόβλημα διότι η Merkel είχε καλωσορίσει μονομερώς τους μετανάστες από την αρχή. Κατά μήκος του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης, η επανεθνικοποίηση αυτών που θα έπρεπε να αποτελούν τις ευρωπαϊκές πολιτικές, βρίσκεται σε άνοδο.

Όταν ρωτήθηκε για την γερμανική προσφυγική πολιτική και τις πρόσφατες προσπάθειες της Καγκελαρίας να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων προσφύγων στο Λίβανο, στην Ιορδανία και την Τουρκία, ο Altmaier ήταν περισσότερο από ειλικρινής.

"Έχουμε δεχθεί τους πρόσφυγες για λόγους των ανθρωπιστικών ευρωπαϊκών αξιών μας”, δήλωσε στην αίθουσα δεξιώσεων που ήταν μισογεμάτη, παρά το μέγεθος της κρίσης που προκαλεί ανυπολόγιστη ζημιά στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

"Και τους έχουμε δεχθεί διότι είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι η σταθερότητα σε ολόκληρη την περιοχή, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην Μέση Ανατολή, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το εάν διαχειριζόμαστε την πρόκληση με προσοχή, ή θα υπάρξουν καταστροφικά αποτελέσματα”, πρόσθεσε. Η προσφυγική κρίση είναι μια γεωστρατηγική κρίση.

Η Γερμανία στρέφεται προς την Τουρκία για να προσπαθήσει να σταματήσει τους λαθρέμπορους από το να μεταφέρουν πρόσφυγες διαμέσου του Αιγαίου στην Ελλάδα. Και η Τουρκία, η οποία έχει ήδη ξοδέψει 10 δισ. δολάρια στην παροχή τροφίμων, καταφυγίου και ιατρικής περίθαλψης σε περισσότερους από 2,5 εκατ. πρόσφυγες, βρίσκεται τώρα υπό αυξημένη πίεση για να ανοίξει τα σύνορά της σε πολλούς περισσότερους χιλιάδες που προσπαθούν να ξεφύγουν από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς του Χαλεπίου.

Ο Mevlut Cavusoglu, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, υπερασπίστηκε την πολιτική της χώρας του. "Δεν έχουμε κλείσει τα σύνορα”, δήλωσε. "Αλλά έχουμε επίσης ανησυχίες για την ασφάλεια”, πρόσθεσε. Επέμεινε ότι η Τουρκία καθιστά πιο εύκολο για τους πρόσφυγες το να εργαστούν στην χώρα.

Αλλά όσο περισσότερο μιλούσε, τόσο περισσότερο έδωσε την εντύπωση ότι η Γερμανία -επειδή η υπόλοιπη Ευρώπη δεν πρόκειται να βοηθήσει τους πρόσφυγες- αναθέτει αλλού το πρόβλημα, κάτι που θα ταίριαζε και στο Βερολίνο και στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Πραγματικά, το ΝΑΤΟ είναι τώρα έτοιμο να στείλει περιπολίες που θα στέλνουν πίσω τους πρόσφυγες που επιχειρούν να διασχίζουν το Αιγαίο από την Τουρκία.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια καθυστερημένη κίνηση από τους Ευρωπαίους να αυξήσουν την συμβολή τους στην υπηρεσία για τους πρόσφυγες των Ηνωμένων Εθνών και στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων του ΟΗΕ- έχοντας παταγωδώς αποτύχει να ανταποκριθούν στις επανειλημμένες εκκλήσεις και από τις δύο υπηρεσίες του ΟΗΕ για την χρηματοδότηση της στέγασης, της εκπαίδευσης, των τροφίμων και της υγείας για τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα του Λιβάνου και της Ιορδανίας.

"Ναι, έχουμε αργήσει πολύ”, δήλωσε ο Bert Koenders, ο Ολλανδός υπουργός Εξωτερικών. "Έχουμε δει μια πλήρη έλλειψη ενδιαφέροντος για την προστασία των αμάχων και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες”, πρόσθεσε.

Κατά κάποιον τρόπο, η προσέγγιση του Koenders σε αυτή την ατελείωτη κρίση ήταν τόσο τεχνική που δεν είχε την αίσθηση του πώς καταστρέφει την ΕΕ. Ο Ιταλός ομόλογός του, Paolo Gentiloni, απέφυγε βολικά το ερώτημα για τον ρωσικό ρόλο στην Συρία. Αφέθηκε στον William Lacy Swing, τον γενικό διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης να υπενθυμίσει στους ομιλητές τις ηθικές και ανθρωπιστικές τους υποχρεώσεις.

Αυτό δεν πρόκειται να βοηθήσει τον Altmaier ή το αφεντικό του. Η Γερμανία κάνει ό,τι μπορεί για να παράσχει ασφάλεια σε εκείνους που πραγματικά την χρειάζονται. Ο Altmaier, όπως και η Merkel, γνωρίζει ότι η προσφυγική κρίση θα λήξη μόλις τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία. Σε αυτό, ο Altmaier ακούστηκε κάθε άλλο παρά αισιόδοξος, σχετικά με τις τελευταίες προσπάθειες να υπάρξει μια συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός μεταξύ όλων των πλευρών στην Συρία. "Θα το πιστέψω όταν το δω”, πρόσθεσε.

Carnegieeurope
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Λάβρος κατά πρώην «συναδέλφων» του στην κυβέρνηση και με πολύ αιχμηρά σχόλια για την αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ στην άσκηση της εξουσίας εμφανίστηκε σε σημερινή ραδιοφωνική του συνέντευξη ο Γιάννης Πανούσης, σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα.

«Διάφοροι σε μία νύχτα βαφτίζονται «αριστεροί». Εγώ δεν έχω καταλάβει το ηθικό πλεονέκτημα που μερικοί αντλούνε από τον παππού τους. Η ηθική δεν «δανείζεται» είπε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Πανούσης σχολιάζοντας τα φαινόμενα νεποτισμού και ευνοιοκρατίας που ήρθαν στην δημοσιότητα το τελευταίο διάστημα.

Αναφερόμενος στην «κάθαρση», είπε χαρακτηριστικά: «Οι ΠΑΣΟΚογενείς του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν υπουργοί επί ΠΑΣΟΚ και λειτουργούσαν στο τότε σύστημα, μπορεί να ήταν διαπλεκόμενοι, να κουβαλούν αμαρτίες... πώς ακριβώς έγινε η κάθαρση και δεν το κατάλαβα; Δεν είναι 5 που τα φορολογικά τους είναι μπερδεμένα, είναι 1005. Δεν γίνεται έτσι η κάθαρση. Με το «δώσε αίμα στο λαό».

Αναφερόμενος στο νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες ο κος Πανούσης δήλωσε: «Η διαφθορά είναι ζήτημα ποιότητας της κοινωνίας και των πολιτών. Δεν πίστευα ότι μια αριστερά θα ερχόταν να πολώσει την κοινωνία. Αν θες να κάνεις κάθαρση, κάνε πρώτα αυτοκάθαρση. Δεν θα κάνεις τα ίδια δημιουργώντας μια νέα διαπλοκή με νέο αριστερό πρόσημο και δεν θα φοβάσαι την πολυφωνία. «Διαφθορά» είναι η προδοσία του δημοσίου συμφέροντος για ιδιοτελείς λόγους ενώ «διαπλοκή είναι η υποκατάσταση του δημόσιου από κάποιους άλλους μηχανισμούς. Δεν γίνεται έτσι η τηλεοπτική κάθαρση. Άλλο να θέλουμε να τιμωρήσουμε ένα αμαρτωλό σύστημα και να απευθυνόμαστε σε ένα πιο αμαρτωλό σύστημα με μαύρο χρήμα για να αντικαταστήσει το παλιό. Αν νομίζει η Αριστερά ότι θα κάνει συμψηφισμούς, θα έχει την ίδια τύχη των προηγούμενων. Προφανώς πρέπει να φτιάξεις έναν χώρο με πολιτική σύγκλιση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταλύσεις το κράτος. Θα ακολουθήσουν τα ραδιόφωνα και τα πανεπιστήμια. Αυτές οι αντιλήψεις είναι Λαϊκής Δημοκρατίας. Πρέπει μερικοί να ξανακάτσουν στα θρανία της δημοκρατίας. Δηλαδή όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης είναι φασιστικές; Ανακάλυψαν την Λαϊκή Δημοκρατία του 21ου Αιώνα. Έχουμε μία ρητορική που φτάνει σε ταξική έχθρα, διάκριση».

Αναφέρθηκε σε φιλο-κυβερνητικά ΜΜΕ λέγοντας χαρακτηριστικά: «Έχουν τα δικά τους «παπαγαλάκια» που σε «σεντράρουν». Έχω πει για δικιά τους εφημερίδα πως «εκτελεί συμβόλαια θανάτου». Θέλει γερό στομάχι και να φυλάς τα νότα σου γιατί χτυπούν πίσω από την πλάτη. Οι δικές τους εφημερίδες και τα δικά τους ραδιόφωνα τί παρουσιάζουν, την αντικειμενική ή τη δική τους πραγματικότητα; Παρουσιάζουν ότι δεν υπάρχει καμία αυτοκτονία στην Ελλάδα από όταν έγινε κυβέρνηση η Αριστερά. Ηγεμόνας είσαι για όλη την Ελλάδα, δεν μπορείς να χωρίζεις τους Έλληνες, γιατί και εφοπλιστές και βιομηχάνους έχεις δικούς σου χρηματοδότες και τα ξέρουμε».

Και συνέχισε λέγοντας: «πώς νοεί μία Αριστερά τη λειτουργία των θεσμών μίας Δημοκρατίας, άρα του ελέγχου της; Θεωρεί ότι όλα αυτά μπορεί να τα ελέγξει η ίδια; Είναι άλλο να σπάσεις έναν θύλακα διαφθοράς και άλλο να φοβίζεις τη δικαιοσύνη. Τί κάνουμε, φοβίζουμε τα ΜΜΕ; Μετά θα φοβίζουμε και τα πανεπιστήμια. Ήδη έχει αρχίσει το «τα πιάνουν οι καθηγητές». Το θέμα είναι να αφήσεις τους θεσμούς της Δημοκρατίας να λειτουργήσουν. Το παράδειγμα ελέγχου των θεσμών της Δημοκρατίας δεν είναι καλό. Η Αριστερά δικαιολογημένα έχει το σύνδρομο του κυνηγημένου, μόνο που τώρα κυβερνάει. Έχει όλους τους μηχανισμούς για να διώξει. Άρα εσύ μπορείς να ελέγξεις το παρακράτος, αν υπάρχει. Εγώ μιλάω ως αριστερός της κοινωνίας και όχι των υπογείων και των θερμοκηπίων».

Σχολίασε την κυβερνητική πολιτική λέγοντας: «αντιλαμβάνομαι τις πιέσεις. Πολλές φορές είσαι υποχρεωμένος να αλλάξεις άποψη. Είναι μέσα στην πραγματικότητα. Το αντιμνημονιακό πόσο κράτησε; Είπαν, είπαν και γύρισαν ανάποδα. Μία είναι η επικοινωνία της Αριστεράς, η αλήθεια. Αν κάτι χτύπαγε η Αριστερά ήταν το κράτος έκτακτης ανάγκης, τις ΠΝΠ, τα πιστοποιητικά λαϊκών αγωνιστών. Έχουμε κράτος δικαίου, φιλελεύθερη Δημοκρατία, αυτά έπρεπε να ενδυναμώσει η αριστερά. Το πολιτικό σύστημα είναι αδύνατο».

Για το ενδεχόμενο εκλογών ο κος Πανούσης είπε ότι δεν βλέπει λόγο να γίνουν εκλογές. «Η Ν.Δ. δεν είναι έτοιμη. Και από την άλλη, δεν πιστεύω στην κεντροαριστερά στην Ελλάδα. Είναι «μαγαζάκια» που κάνουν πως θα ενωθούν αλλά δεν κινούνται. Είναι και τοξικά κάποια από αυτά. Το νέο θα βγει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πάντα ψηφίζουμε αρνητικά, να φύγει κάποιος. Αυτό που ρισκάρει ο κ. Τσίπρας δεν είναι να πέσει η κυβέρνησή του αλλά να απαξιωθεί η Αριστερά, που πάντα ήταν η ελπίδα. Ο κόσμος δεν ξέρω με ποιον τρόπο θα αντιδράσει. Ο κόσμος καταλαβαίνει και καλό είναι να μην εκφυλιστεί η Αριστερά. Υπάρχει Αριστερά στην χώρα αλλά είναι κάπου αλλού».

Σε ερώτηση για το ενδεχόμενο οικουμενικής, ο πρώην υπουργός είπε πως δεν βλέπει την αξία μιας οικουμενικής. «Μία κυβέρνηση με άτομα από την ίδια μήτρα δεν μπορούν να συνεννοηθούν, πώς θα συνεννοηθεί ένας υπουργός από το ΠαΣοΚ, από το πρώην τάδε. Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι να στήριζαν όλα τα κόμματα 10-15 ανθρώπους, εκτός πολιτικής, οι οποίοι θα έκαναν κάποια πράγματα και θα έφευγαν».

Εμφανίστηκε απαισιόδοξος για το προσφυγικό. «Ο Θεός να βάλει το χέρι του αλλά πάμε σε εθνική καταστροφή», είπε. Και συνέχισε: «Φαινόταν ότι έρχεται κάτι μεγάλο. Η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε. Τώρα όπως είπε και ο κ. Μουζάλας οι ροές είναι μεταναστευτικές όχι προσφυγικές. Υπήρχε το ιδεολόγημα ότι «τα σύνορα είναι ανοιχτά, μπορεί να έρθει και να μπει όποιος θέλει». Είχα πει αν «σπάσει» ο Λίβανος, τελείωσε η Κύπρος. Είχα πει αν «σπάσει» η Αίγυπτος θα έχουμε άλλο ένα εκατομμύριο. Όταν συναντώ τον πρέσβη της Τουρκίας και σου λέει «έχω στα παράλια 1 εκατ.», είναι αστείο να πιστεύεις ότι δεν θα σου στείλουν 500.000. Το δεύτερο ιδεολόγημα ήταν «δεν σταματάμε κανέναν».

Αναφερόμενος στο hotspots ο κος Πανούσης είπε χαρακτηριστικά «δεν κατάλαβα τί είναι οι ανοιχτές δομές φιλοξενίας. Τώρα έχουμε Hot Spot που δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα μένουν εκεί και πώς θα φεύγει ο πρόσφυγας. Θα παίρνει αεροπλάνο από την Χίο για την Γερμανία; Επίσης, τί εννοούν με τα κέντρα κράτησης; Τί είναι; Η Αμυγδαλέζα ήταν κάτι απάνθρωπο. Υπό την πίεση, φτιάχνουμε δομές που δεν έχουμε καταλάβει πώς θα λειτουργούν».

Εκτίμησε ότι «σε μία χώρα που μπήκαν 1 εκατ. και έχουν μείνει 200.000, η Σένγκεν έχει σπάσει ήδη. Το προσφυγικό έχει διάφορες πλευρές, έχει και το ζήτημα της κοινωνικής συνοχής. Έχει και ένα θέμα εθνικής ασφάλειας. Έχει μία πλευρά οικονομική, που σε διαλύει. Και έχει αυτό που έγινε, και το είχα γράψει, ότι θα πάμε σε συν-διοίκηση στο Αιγαίο. Είμαστε αδύναμοι, ζητάμε λεφτά. Τί θα κάνουν τα πλοία του ΝΑΤΟ, θα πυροβολούν τους δουλεμπόρους και προς τα πού θα τους πάνε; Το Αιγαίο είναι το παράθυρό μας στον κόσμο. Δεν είναι νεκροταφείο ψυχών. Σήμερα ψάχνεις να δεις τί είναι το Αιγαίο. Δεν ξέρω ποιος κάθεται και σκέφτεται σε αυτή την κυβέρνηση. Ποιος σκέφτεται μακροπολιτικά; Ο πρωθυπουργός μέχρι την τελευταία μέρα έλεγε ότι «έχει δίκιο ο Πανούσης». Είπα για τον φράχτη στον Έβρο να μην πέσει, την τρίτη μέρα που ήμουν υπουργός και με κατηγόρησαν για εθνικιστή. Ας τον ρίξουν τώρα. Δεν είναι νίκη της εξωτερικής πολιτικής η υπόθεση με το ΝΑΤΟ».

Ο κος Πανούσης υποστήριξε ότι «θα επωφεληθούν όλοι. Ο Ράμα λέει ας συζητήσουμε για την Ήπειρο. Τα Σκόπια κερδίζουν, αυτά είναι τώρα τα σύνορα της Ευρώπης».

Κλείνοντας την συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Αlpha 989, αναφέρθηκε στα επεισόδια και την τήρηση της δημόσιας τάξης, είπε ότι «είμαστε η μόνη χώρα που μετά την μεταπολίτευση έχουμε αυτό το μόρφωμα που πανηγυρικά καταλαμβάνει τα Εξάρχεια, χτυπά τα Πανεπιστήμια. Είναι δυνατόν να περιοριστεί αυτό το φαινόμενο; Τί συμβαίνει; Βλέπω υπουργούς της κυβέρνησης που δεν χρησιμοποιούν τον όρο αντιεξουσιαστές, μπαχαλάκηδες. Όταν ήταν η Δεξιά στα πράγματα οι κουκουλοφόροι ήταν ντυμένοι αστυνομικοί. Τώρα τί είναι»;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και ορισμένοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι τάσσονται υπέρ της διεξαγωγής χερσαίων επιχειρήσεων στη Συρία, ωστόσο δεν υπάρχει συναίνεση εντός του διεθνούς συνασπισμού και μία στρατηγική για τέτοιου είδους επέμβαση δεν έχει συζητηθεί σοβαρά, δήλωσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

"Κάποιες χώρες, όπως εμείς, η Σαουδική Αραβία και ορισμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης υποστηρίζουν ότι μια χερσαία επιχείρηση είναι απαραίτητη… Ωστόσο το να περιμένει κανείς αυτό (να γίνει) μονάχα από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Κατάρ δεν είναι ούτε σωστό ούτε ρεαλιστικό", τόνισε ο Τούρκος ΥΠΕΞ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε στην Άγκυρα.

"Εφόσον μια τέτοιου είδους επιχείρηση διεξαχθεί, πρέπει να γίνει από κοινού, όπως οι αεροπορικές επιδρομές (που εξαπολύει ο διεθνής συνασπισμός)" επισήμανε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας.

"Ο συνασπισμός δεν έχει συζητήσει σοβαρά το ζήτημα των χερσαίων επιχειρήσεων. Υπάρχουν χώρες που αντιτίθενται και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν σκοπεύουν να λάβουν μέρος αλλά έχουν εκφράσει τη βούληση η Τουρκία ή μια άλλη χώρα να το αναλάβουν" σημείωσε ο Τσαβούσογλου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γερμανία, οι Η.Π.Α., οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι τύπου Soros, η ανατολική Ευρώπη, οι Ουκρανοί, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες, όλοι μαζί, είναι εναντίον του Ρώσου προέδρου – ενώ ταυτόχρονα η ελίτ θεωρεί πως η λύση της είναι ο πόλεμος
Γράφει ο Βασιλης Βιλιάρδος

Εάν διαβάσει κανείς τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο γερμανικό τύπο, σχετικά με την ομιλία του Ρώσου πρωθυπουργού, ο οποίος παραβρέθηκε στη σύσκεψη ασφαλείας του Μονάχου (άρθρο) στη θέση του προέδρου Putin, κυριολεκτικά θα εκπλαγεί – αφού παρουσιάζουν τη Ρωσία ως έναν επικίνδυνο εισβολέα και τρομοκράτη, ως τον κακό λύκο του πλανήτη, ο οποίος πρέπει να απομονωθεί και να διαμελισθεί. Αρκεί φυσικά να ακούσει ο ίδιος την ομιλία (πηγή), χωρίς να χειραγωγηθεί από τους δημοσιογράφους που φαίνεται πως εκτελούν συμβόλαια θανάτου, για να διαπιστώσει τη διαστρέβλωση των λόγων του πρωθυπουργού της Ρωσίας – η οποία είναι άνευ προηγουμένου.

Το ίδιο θα συμπεράνει εάν διαβάσει το πρόσφατο άρθρο του G. Soros (πηγή), σύμφωνα με τον οποίο ο στόχος του κ. Putin στη Συρία δεν είναι ο πόλεμος εναντίον του ισλαμικού κράτους (IS), αλλά η επιτάχυνση της διάλυσης της ΕΕ – μέσω του πλημμυρίσματος της Ευρώπης με μετανάστες. Κατά τον ίδιο, η γερμανίδα καγκελάριος διαπραγματεύθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο την αποδοχή εκ μέρους της ΕΕ 200 έως 300 χιλ. μεταναστών – υπό την προϋπόθεση να εμποδίσει τους υπόλοιπους να εισβάλλουν μέσω της Ελλάδας.

Θεωρεί επίσης πως η Ρωσία θα χρεοκοπήσει το 2017, επειδή ένα μεγάλο μέρος των δανείων της σε ξένο συνάλλαγμα θα καταστεί ληξιπρόθεσμο – ενώ προηγουμένως θα έχουν ήδη ξεσπάσει κοινωνικές αναταραχές στο εσωτερικό της. Η αιτία των εξεγέρσεων θα είναι η μη τήρηση του κοινωνικού συμβολαίου που συνήψε ο κ. Putin με τους Πολίτες της χώρας του – όσον αφορά τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και την αύξηση του βιοτικού τους επιπέδου.

Πάντοτε σύμφωνα με τον G. Soros, εάν η Ρωσία δεν καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού της στο 3% από το 7%, θα προκληθεί ένας μεγάλος πληθωρισμός, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας θα αδειάσουν – όλα ως αποτέλεσμα των κυρώσεων εκ μέρους της Δύσης, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου. Ως εκ τούτου, θεωρεί πως η μοναδική δυνατότητα του κ. Putin για να αποφύγει την κατάρρευση είναι η ακόμη πιο γρήγορη διάλυση της ΕΕ – επειδή μία διαιρεμένη Ευρώπη δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να επιβάλλει κυρώσεις ή/και θα συνεργαζόταν μαζί του.

Όσον αφορά το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης, ο αμερικανός πιστεύει πως επειδή βρίσκεται αντιμέτωπη με 5-6 κρίσεις μαζί, η μεταναστευτική κρίση έχει τη δυναμικότητα να την διαλύσει – ενώ για να επιβιώσει πρέπει να σταθεί εναντίον της Ρωσίας, χωρίς να υπερεκτιμάει την ISIS, η οποία συνιστά μεν μία απειλή, αλλά όχι τόσο μεγάλη. Οι μαχητές του Ισλάμ απλά βρήκαν την Αχίλλειο πτέρνα του δυτικού πολιτισμού, το φόβο απέναντι στο θάνατο, εκμεταλλευόμενοι τον – μέσω της χειραγώγησης των νέων μουσουλμάνων, οι οποίοι έχουν πεισθεί πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση όσον αφορά την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους (ανεργία, διαφθορά, φτώχεια, πείνα, βομβαρδισμοί των χωρών τους κοκ.), εκτός από την τρομοκρατία.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η Γερμανία, οι Η.Π.Α., οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι τύπου Soros, η ανατολική Ευρώπη, οι Ουκρανοί, οι Πολωνοί, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες κοκ., όλοι μαζί, είναι εναντίον ενός: του προέδρου Putin. Την ίδια στιγμή είναι γνωστό πως η ελίτ ετοιμάζεται για πόλεμο (άρθρο), αφού δεν βλέπει άλλη λύση στα σημερινά οικονομικά αδιέξοδα που η ίδια έχει δημιουργήσει – ενώ ο μοναδικός ηγέτης που επιδιώκει τις πολιτικές διαπραγματεύσεις είναι ο Ρώσος. Όπως πολύ σωστά διαπίστωσε δε φίλος μας:
.
«Ο κύκλος της λιτότητας, σήμερα, όπως τον αναλύει η κοινωνιολογία του πολέμου, έχει όλα τα χαρακτηριστικά της προπολεμικής συγκυρίας – αφθονία αγαθών και αδυναμία κατανάλωσης τους. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, η παρατεταμένη ύφεση, η ανεργία και οι κάθε μορφής τοπικοί πόλεμοι για την εξασφάλιση κυρίως της επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίοι συνετέλεσαν και στην αύξηση των μεταναστευτικών ρευμάτων, είναι φαινόμενα αντίστοιχων προπολεμικών συγκυριών των δύο Μεγάλων Παγκοσμίων πολέμων.
Ο ανεξέλεγκτος οικονομικός ανταγωνισμός από την κατάρρευση ουσιαστικά του κανόνα των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Bretton Woods (1971), έχει ενισχύσει την κερδοσκοπία και τον μερκαντιλισμό – φέρνοντας την παγκόσμια οικονομία, κυρίως τα διεθνή κεφάλαια, σε αδιέξοδο. Ο τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος συνεπώς, ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της πολιτικής, όπως όλοι οι πόλεμοι, φαίνεται να δίνει τελικά τη διέξοδο στο σημερινό αδιέξοδο – εάν δεν πρυτανεύσει η λογική και συνεχιστεί χωρίς νέους κανόνες ο ανταγωνισμός. Εδώ υπενθυμίζουμε πως ο Αϊνστάιν δεν είχε πει μόνο πως ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος στον πλανήτη – αλλά, επίσης, ότι “Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Για το πρώτο έχω αμφιβολία“.
.
Ενδεχομένως βέβαια να αναρωτιούνται ορισμένοι πώς θα μπορούσε να δοθεί το εναρκτήριο λάκτισμα ενός τέτοιου πολέμου – με την απάντηση να είναι πολύ απλή, αφού αρκεί να σκοτώσει κάποιος Τούρκος στρατιώτης από αυτούς που εισέβαλλαν στο Χαλέπι έναν Ρώσο, είτε εκούσια, είτε ακούσια. Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, η οποία ήταν ουσιαστικά δολοφονία αφού δεν επρόκειτο για μαχητικό, δεν έχει ξεχαστεί καθόλου – οπότε αρκεί μία μικρή σπίθα, για να πυροδοτηθεί μία πυρκαγιά τεραστίων διαστάσεων, με καταστροφικά επακόλουθα για ολόκληρο τον πλανήτη.

Δυστυχώς δεν θα μείνει στο περιθώριο ούτε η Ελλάδα, αφού όλοι γνωρίζουν πως τα πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ που στάλθηκαν στο Αιγαίο δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών κυμάτων – αλλά αποσκοπούν στο κλείσιμο του «διαύλου» της Ρωσίας από τη Μαύρη Θάλασσα στη Συρία, ενισχύοντας ταυτόχρονα την Τουρκία. Όσον αφορά τη Μέση Ανατολή, όλοι πολεμούν έναντι όλων, ενώ η κάθε χώρα επιδιώκει επί πλέον την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων – όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας, στόχος της οποίας είναι οι Κούρδοι κοκ.

Ολοκληρώνοντας, δεν θέλουμε να τοποθετηθούμε ούτε υπέρ, ούτε εναντίον κανενός από αυτούς που συμμετέχουν στην πυροδότηση ενός παγκοσμίου πολέμου, αφού δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες – ενώ δεν πρέπει να τρομοκρατείται κανείς.

Επιθυμούμε όμως να τονίσουμε πως το λιγότερο που απαιτείται από μία χώρα που αντιμετωπίζει μία σειρά δισεπίλυτων οικονομικών προβλημάτων, έχοντας χάσει την εθνική της κυριαρχία και ευρισκόμενη στο επίκεντρο της πολλαπλής σύγκρουσης των μεγάλων δυνάμεων, όπως η Ελλάδα, είναι η κοινωνική συνοχή και η πολιτική συναίνεση – ενώ δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα της Ρωσίας να μην υποταχθεί στην ηγεμονία κανενός, ακολουθώντας το δικό της ανεξάρτητο δρόμο.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Το Μαξίμου, με την κοινωνία απέναντι, θέλει να πουλήσει στον λαό το «παραμύθι» της απομείωσης χρέους ως επιτυχία
«Γη και ύδωρ» είναι αποφασισμένη να δώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για να κλείσει η αξιολόγηση και να ξεκινήσει η συζήτηση με τους δανειστές για την «ελάφρυνση» του δημόσιου χρέους

Του Γιάννη Θεοδωρόπουλου

Με τη χώρα να βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με την οικονομική ασφυξία και την κρίση του Προσφυγικού να παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είναι έτοιμος να προχωρήσει σε έναν ακόμα επώδυνο συμβιβασμό σε βάρος του ελληνικού λαού.

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης στο Προσφυγικό κινδυνεύουν να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, με τους Ευρωπαίους να ετοιμάζονται να ενεργοποιήσουν ακόμα και τα Συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ», για επαναπροώθηση των προσφύγων στην Ελλάδα, που αποτελεί πύλη εισόδου.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ετοιμάζετα να αποδεχτεί τα μεγαλύτερο μέρος των σκληρών μέτρων που απαιτούν οι δανειστές στο Ασφαλιστικό και ταυτόχρονα να επιβάλλει επιπρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για το 2016.

Το Μέγαρο Μαξίμου έχοντας όλη την κοινωνία απέναντί του, επιδιώκει με κάθε τρόπο να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση για να πουλήσει στη συνέχεια στον λαό το «παραμύθι» της έναρξης του διαλόγου για τη διαχείριση του χρέους.

Μπορεί ο πρωθυπουργός για επικοινωνιακούς λόγους να υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση έχει «καλύψει» τις προϋποθέσεις για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες το οικονομικό επιτελείο ήδη ετοιμάζει λίστες με μέτρα, για τον εξευμενισμό των θεσμών. Η κυβέρνηση πλέον έχει αποδεχτεί ότι η «διαπραγμάτευση» με τους πιστωτές διαξάγεται στη βάση των δικών τους εκτιμήσεων για την ύπαρξη δημοσιονομικού κενού, αλλά και του σχεδίου του ΔΝΤ για σαρωτικές περικοπές στο Ασφαλιστικό.

Η υποταγή της κυβέρνησης Τσίπρα απέναντι στις εντολές Βερολίνου και ΔΝΤ δεν περιορίζεται όμως μόνο στην επιβολή μέτρων φτωχοποίησης του συνόλου της κοινωνίας.

Η απόφαση της κυβέρνησης να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιωμάτων να αποδεχτεί την εντολή της Μέρκελ για κοινές περιπολίες με την Τουρκία στο Αιγαίο, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για τα συμφέροντα της χώρας. Στο όνομα της αντιμετώπισης των προσφυγικών ροών η Ελλάδα, ζητώντας συνδρομή του ΝΑΤΟ, έρχεται να ενισχύσει τις τουρκικές διεκδικήσεις για ύπαρξη «γκρίζων ζωνών» στο ελληνικό πέλαγος.

Άραγε τυχαία ο υπουργός Παιδείας Φίλης, πριν από μερικούς μήνες, «ανακάλυπτε» ότι δεν υπήρξε γενοκτονία σε βάρος του Ποντιακού Ελληνισμού από το Οθωμανικό καθεστώς; Μήπως προετοίμαζε το έδαφος για τις ελληνικές υποχωρήσεις σε εθνικά θέματα;

Οι Τσίπρας και Καμμένος, υποταγμένοι στο Βερολίνο και δέσμιοι της συνέχισης των δολοφονικών πολιτικών των μνημονίων, προχωρούν σε «εκπτώσεις» σε θέματα εθνικής κυριαρχίας.

Ταυτόχρονα, η οικονομική κατοχή της χώρας από τους δανειστές έχει οδηγήσει τους κυβερνώντες να κινούνται στα όρια συνταγματικότητας, προκειμένου να εκπληρώσουν τους όρους του μνημονίου. Η χώρα λειτουργεί σε καθεστώς εξασθενημένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με τη Βουλή να έχει όλο και συχνότερα διακοσμητικό ρόλο στην έγκριση των μνημονιακών νόμων, αφού οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου έχουν αντικαταστήσει τη βούληση των βουλευτών.

Στο καθεστώς «γύψου» που διαμορφώνουν από κοινού δανειστές και κυβερνώντες, δεν αποτελεί έκπληξη η απόφαση του πρωθυπουργού να ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει μονομερώς τη διαδικασία αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών. Λιγότερα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σημαίνει ακόμα πιο ελεγχόμενη ενημέρωση. Προϋπόθεση απαραίτητη, σε μία κυβέρνηση που ετοιμάζεται να τα «δώσει όλα» ψηφίζοντας όσα μνημονιακά νομοσχέδια χρειαστούν για να κλειδώσει τη διατήρησή της στην εξουσία…

Πηγή εφημ. «Ανεξαρτησία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου