Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Απρ 2017


Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διεμήνυσε σήμερα ότι η χώρα του και οι σύμμαχοί της θα εξολοθρεύσουν την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) και θα «προστατεύσουν την ανθρωπότητα».

«Θα καταστρέψουμε το ΙΚ και θα προστατέψουμε την ανθρωπότητα. Δεν έχουμε άλλη επιλογή», δήλωσε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε με τον μονάρχη της Ιορδανίας Αμπντάλα Β΄ στον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ επαίνεσε τον ιορδανό μονάρχη, λέγοντας πως είναι ένας από τους ηγέτες στον αγώνα για να ηττηθεί το ΙΚ «μια για πάντα».

Παράλληλα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι η επίθεση με χημικά όπλα στη Χαν Σεϊχούν, στη Συρία –την ευθύνη για την οποία η κυβέρνησή του επέρριψε στο καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ– «παραβίασε πολλές γραμμές για τον ίδιο», παραπέμποντας στην περίφημη «κόκκινη γραμμή» για την οποία είχε κάνει λόγο ο προκάτοχός του Μπαράκ Ομπάμα προειδοποιώντας τη Δαμασκό να μη χρησιμοποιήσει χημικά όπλα.

Ο Τραμπ πρόσθεσε ότι «η συμπεριφορά έναντι του Άσαντ έχει αλλάξει» μετά την επίθεση στη Χαν Σεϊχούν, πολύ περισσότερο επειδή πολλά από τα θύματά της ήταν παιδιά, πράγμα που είχε «μεγάλη επίπτωση σε μένα».

Ο πρώην πρόεδρος Ομπάμα είχε απειλήσει ότι θα αναλάβει δράση εναντίον της Συρίας εάν η Δαμασκός προχωρούσε στη χρήση χημικών όπλων, που είχε χαρακτηρίσει «κόκκινη γραμμή». Αυτή παραβιάστηκε το καλοκαίρι του 2013, αλλά η Ουάσινγκτον δεν προχώρησε σε στρατιωτική επέμβαση.

Ο Τραμπ δήλωσε ακόμη ότι οι «ειδεχθείς» ενέργειες του καθεστώτος του Άσαντ «δεν μπορεί να γίνουν ανεκτές». Είπε χαρακτηριστικά ότι η κυβέρνηση του Ομπάμα είχε μια ευκαιρία να διευθετήσει τη συριακή κρίση όταν η Δαμασκός παραβίασε την «κόκκινη γραμμή» της.

Οι δηλώσεις αυτές του Τραμπ έγιναν λίγη ώρα αφού η πρεσβευτίνα των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, η Νίκι Χέιλι, προειδοποίησε ότι η Ουάσινγκτον ενδέχεται να προχωρήσει σε μονομερή ανάληψη δράσης εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας παραμείνει άπραγο.

Παράλληλα, ο Τραμπ διαβεβαίωσε ότι εργάζεται «πολύ σκληρά» προκειμένου να υπάρξει ειρήνευση μεταξύ των Παλαιστίνιων και του Ισραήλ, κάτι το οποίο χαιρέτισε ο Αμπντάλα, κάνοντας λόγο για μια «πολύ ενθαρρυντική ένδειξη για εμάς».

Ο Ιορδανός μονάρχης εκτίμησε πως η πρόσφατη πρωτοβουλία του Αραβικού Συνδέσμου προσφέρει μια «ιστορική ευκαιρία για τη συμφιλίωση» του Ισραήλ και των Παλαιστινίων.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τούρκοι αξιωματούχοι παρέδωσαν στα μέλη γερμανικής αντιπροσωπείας που επισκέπτεται την Τουρκία πρόσθετα στοιχεία για πρόσωπα, για τα οποία οι τουρκικές αρχές θεωρούν ότι έχουν διασυνδέσεις με τρομοκρατικές ομάδες, όπως δήλωσε πηγή του γερμανικού Υπουργείου Εσωτερικών

Σύμφωνα με την ίδια πηγή ο φάκελος με τα πρόσθετα στοιχεία μεταβιβάστηκε στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ποινικής Δίωξης και στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία προστασίας του Συντάγματος (Bfv- αντικατασκοπεία) για να προβούν σε περαιτέρω έρευνες.

Δεν είναι σαφές αν τα στοιχεία αυτά αφορούν νέα άτομα ή πρόσθετες πληροφορίες για άτομα ύποπτα για τρομοκρατία. Ωστόσο, ο νέος αυτός φάκελος, παραδίδεται στις γερμανικές αρχές ασφαλείας, την στιγμή που στο εσωτερικό της Γερμανίας εντείνονται οι ανησυχίες για παρακολουθήσεις Τούρκων πολιτών που ζουν στην Γερμανία, από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Την προηγούμενη εβδομάδα, έγινε γνωστό ότι η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία της Καρλσρούης άρχισε να ερευνά τις καταγγελίες Τούρκων πολιτών που ζουν στην Γερμανία ότι παρακολουθούνται και απειλούνται από πράκτορες τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που βρίσκονται στην Γερμανία.

Οι έρευνες των γερμανικών αρχών ξεκίνησαν μετά από δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου που ανέφεραν ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες παρέδωσαν σε Γερμανούς αξιωματούχους, κατάλογο με περισσότερα από 300 ονόματα πιθανών υποστηρικτών του Φεντουλάχ Γκιολέν, τον οποίο η Άγκυρα κατηγορεί ότι βρίσκεται πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Metin Gurcan

Even as he was closing the door on Operation Euphrates Shield in Syria, Turkey's president threw open a window to potential new cross-border operations against anyone he considers terrorists, including — or perhaps especially — the Kurdistan Workers Party (PKK).

"There is no stopping; the road continues. We are making preparations for new operations in other regions for getting to the terrorists on their hills. We will give new names to the new operations," he said, according to a story published April 4 by The New Arab.

Operation Euphrates Shield, which launched Aug. 24, was declared finished 216 days later on March 29. Turkey's National Security Council, chaired by President Recep Tayyip Erdogan, announced the operation had been completed “successfully.”

The Turkish military command said 67 soldiers were killed in the operation: 40% by suicide attacks with armored vehicles, 30% with mortar and rocket fire and 20% by roadside bombs. In addition, 220 soldiers were wounded. Free Syrian Army (FSA) groups supported by Turkey suffered 800 wounded, and 380 were killed. Turkish command said about 3,000 Islamic State (IS) militants were “neutralized."

The operation had three objectives, two of which were not stated. The only goal made public was to clear out the Islamic State (IS) from Jarablus and al-Rai, which was the group's only access to the outside world. This was achieved. An objective that wasn’t stated was to control the Azaz-Jarablus line to prevent the Kurds from linking Kobani and Jazeera cantons east of the Euphrates River with the Afrin canton west of the river, which would have formed an unbroken stretch of Kurdish territory. A glance at the field situation today indicates that this unstated goal was partially achieved. Another never-mentioned objective was to restore the morale of the Turkish army, rebuild the nation’s confidence in the army and to keep the army busy, away from the politics of Ankara.

Polls taken during the operation showed that the public’s support for the operation never dropped below 70%. There is no doubt that Euphrates Shield helped the Turkish military recover its domestic public credibility, which had been badly eroded by the July 15 failed coup.

The operation was divided into phases: The first phase included capturing Jarablus and clearing the 34-mile border stretch from Jarablus west to al-Rai in just two months. But the operation lost momentum at the end of November when another phase, to seize al-Bab, began. Strong IS defenses caused significant problems for the Turkish army.

Actually, Operation Euphrates Shield truly ended at the beginning of March, when US Army Rangers at Manbij displayed their national flag, followed by Russian soldiers flying their flag at Afrin and the troops of Syrian President Bashar al-Assad imposing their control south of al-Bab, leaving Turkish forces with nowhere to go. At the end of the day, it won’t be wrong to describe the operation as a "tactical success" story whose diplomatic phases toward the end were badly managed — although Turkey was able to return to the Syrian scene after restoring friendly ties. That is why, to encourage a public perception of the operation's overall success, Turkish news media have been overloaded with sagas of heroism of Turkish soldiers in the field.

There are five lessons Ankara has to learn from the operation:
  • Even if Turkey has a valid reason to combat IS in Syria, it's not easy to have a say in the field when the Americans and Russians are on the ground.
  • When fighting on the soil of another country, what one needs is carefully planned, well-thought-out, appropriate diplomatic language to avoid giving the impression of being an occupier. There should have been much less talk about the future stages of the operation and Ankara’s intentions. An example of what not to say was Erdogan's hard-line statement April 3 announcing new Turkish operations soon across the border.
  • Operations like Euphrates Shield need a clearly defined political objective accompanied by a well-prepared operational road map and an exit strategy.
  • From now on, in all its steps west of the Euphrates, Turkey first has to gain Russia's agreement; east of the river it must convince the Assad regime and the United States. Iran’s moves have to be monitored carefully.
  • Urban combat with IS should be based more on conventional armored operations than special forces. It became clear that in the struggle against a new-generation terror organization like IS, special forces can best serve a secondary role. Success depends on armored operations, indirect fire support, close air support and effective use of proxies in the field.
An analysis of four different regions, two in Iraq and two in Syria, is necessary:
West of the Euphrates: It's not feasible for Turkey to conduct military operations in this area, which is now considered part of Russia's sphere of influence. The question then is whether Turkey will withdraw from the Jarablus/al-Rai/al-Bab triangle or try to consolidate its gains in this area. Field indicators show that Ankara wants to hold on to this triangle no matter the cost, as seen from a massive post-conflict reconstruction plan for this area. Some of the original inhabitants of Jarablus who had fled to Turkey have been returning to their homes since November.

Ankara hopes that in the first phase of that plan, about 10,000 Syrian refugees living in Turkey's Gaziantep and Kilis border provinces will be heading back to the triangle at the beginning of May.

What is not known yet is whether Russia will allow Turkey to consolidate its control of the triangle. The answer lies in Russia's plans for Idlib, which is currently under the control of Jabhat Fatah al-Sham (formerly Jabhat al-Nusra). If Russia applies the same iron-fisted policy it used in Aleppo, it will have to find a place for the Sunni opposition amassed at Idlib. Russia is seeking to assemble the Sunni armed opposition from all over Syria at Idlib, and then clear out Idlib. Russia might therefore allow these opposition fighters to move to the Jarablus/al-Rai/al-Bab triangle that Turkey controls. Russia has learned from Aleppo that Salafist jihadis without an escape route will fight to the end.

East of the Euphrates: This is part of the US sphere of influence, and the United States will rely on its own troops and the Syrian Democratic Forces, for which the Kurdish People's Protection Units (YPG) provides the backbone. Turkey, however, has three cards to play east of the Euphrates:
  • The United States badly needs Turkey’s Incirlik Air Base for a Raqqa offensive, which will last for months.
  • Ankara also has armored and mechanized brigades on standby at Akcakale and Suruc near the border that could spearhead a cross-border operation against the Kurds in Kobani and Jazeera cantons, taking advantage of the YPG's absence as it participates in the fight for Raqqa. At this time, however, Ankara appears unlikely to launch such an operation, which a US official told Al-Monitor would be "pure madness."
  • Turkey's assistance will be needed to restore law and order in Raqqa, whose population is 99% Sunni Arab, and to help with reconstruction.
Iraq’s Sinjar: Turkey, which has lost its influence in Mosul, now only has Sinjar where it can display its prowess. Sinjar has strategic importance because of its location and the presence of the Yazidi Sinjar Resistance Units (YBS), led by the PKK, and the peshmerga of Iraqi Kurdistan President Massoud Barzani. Recent media reports indicate Turkey's military may take part in Sinjar clashes. Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu said Turkey will use a military option as long as the PKK remains at Sinjar.

Northern Iraq’s Zap and Hakurk areas: Ankara knows well that when the adversary is the PKK, public support for cross-border operations never drops below 70%. Ankara was able to persuade the public that Operation Euphrates Shield was a successful ongoing effort for nine months and avoided angry public reactions to Turkish casualties. Erdogan and his government know that the cross-border operations dilute criticism against them. In other words, launching an operation far from the interests of the United States and Russia that directly targets the PKK may yield plenty of benefits.

That is why it won’t come as a surprise if Turkey launches a medium-scale cross-border operation of, say, 10,000 troops with the support of Barzani's peshmerga against the PKK at Avasin-Basyan, Zap or Hakurk areas close to the Iraq-Turkey border.

Of course, opting for a new battlefront would clearly indicate Ankara has no interest in a new peace process with the Kurds for at least the next couple of years.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε πρώτη φάση, οι εν λόγω συναντήσεις είχαν αναβληθεί έως το δημοψήφισμα για συνταγματική αναθεώρηση στην Τουρκία, που θα λάβει χώρα στις 16 Απριλίου. Ωστόσο, όπως μεταδίδει η Hurriyet, κατόπιν αιτήματος της Ε.Ε., οι συναντήσεις μετατέθηκαν εκ νέου τουλάχιστον έως τις αρχές Ιουνίου.

Τουρκία και Ε.Ε. σχεδίαζαν να οργανώσουν έως τον Ιούνιο κοινή σύνοδο κορυφής, ενώ παράλληλα θα υπήρχε ενεργειακός και οικονομικός διάλογος σε επίπεδο υπουργών.

Σύμφωνα μάλιστα με το δημοσίευμα, η Γερμανία έχει καταστήσει σαφές στους εταίρους της ότι δεν θέλει να υπάρξει σύνοδος κορυφής με την Τουρκία πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου, κι ότι δεν πρέπει να ληφθούν πρωτοβουλίες σχετικά με την απελευθέρωση της βίζας για τουρκικά διαβατήρια.

Οι σχέσεις μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας έχουν πέσει στο ναδίρ των τελευταίων δεκαετιών μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη γείτονα χώρα τον περασμένο Ιούλιο.

Η κρίση εκτραχύνθηκε μετά την άρνηση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών να επιτρέψουν σε τούρκους υπουργούς να εμφανιστούν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις της τουρκικής διασποράς για το επικείμενο δημοψήφισμα.

Ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν έχει κατηγορήσει την Ευρώπη ότι έχει υιοθετήσει ναζιστικές πρακτικές, αφήνοντας μάλιστα υπονοούμενα για επερχόμενη κρίση ασφαλείας στη Γηραιά Ήπειρο.

Οι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν καταδικάσει τις δηλώσεις Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τούρκοι εισαγγελείς ζητούν να επιβληθούν ποινές κάθειρξης 43 ετών σε δημοσιογράφους μιας από τις γνωστότερες εφημερίδες της χώρας, που πρόσκειται στην αντιπολίτευση, τους οποίους κατηγορούν για υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης και για στοχοθέτηση του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με «μεθόδους ασύμμετρου πολέμου».

Στο κατηγορητήριο, το οποίο περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς σήμερα, υποστηρίζεται πως η Cumhuriyet ουσιαστικά είχε «καταληφθεί» από το δίκτυο του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ μουσουλμάνου ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν –στον οποίο η Άγκυρα επιρρίπτει την ευθύνη για το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουλίου– και χρησιμοποιήθηκε για να «συγκαλύπτονται οι ενέργειες τρομοκρατικών οργανώσεων».

Πάνω από 113.000 άνθρωποι έχουν καθαιρεθεί, απαλλαγεί από τα καθήκοντά τους και δεκάδες χιλιάδες έχουν τεθεί υπό κράτηση στις τάξεις της αστυνομίας, του στρατού, του δικαστικού συστήματος, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Η Άγκυρα διατείνεται πως τα μέτρα αυτά είναι απαραίτητα εξαιτίας της απειλής που αντιμετωπίζει. Ωστόσο οι εκκαθαρίσεις έχουν θορυβήσει τους συμμάχους της Τουρκίας στη Δύση, που εκφράζουν ανησυχίες για την καταστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Η Cumhuriyet διεξήγαγε μια «εντατική επιχείρηση με στόχο την κυβέρνηση και τον πρόεδρο της δημοκρατίας (...) με μεθόδους ασύμμετρου πολέμου», αναφέρεται στο κατηγορητήριο έκτασης 324 σελίδων, αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύθηκαν από τουρκικά ΜΜΕ χθες Τρίτη.

Η εφημερίδα Cumhuriyet («Δημοκρατία»), που θεωρείται επί δεκαετίες ένας από τους πυλώνες του κοσμικού κράτους, κατηγορείται ακόμη ότι καταστρατήγησε τις αρχές της τα τελευταία χρόνια και δημοσίευε κείμενα που υπηρετούσαν τους «αυτονομιστές» κι έκανε προσπάθειες «χειραγώγησης» της κοινής γνώμης.

Στο κατηγορητήριο κατονομάζονται 19 δημοσιογράφοι, εκ των οποίων οι 12 έχουν ήδη τεθεί υπό κράτηση, συμπεριλαμβανομένων του γνωστού σχολιογράφου Καντρί Γκιουρσέλ και του Αχμέτ Σικ, συγγραφέα παλαιότερα ενός βιβλίου που επέκρινε το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Οι τρεις από τους δεκαεννέα αντιμετωπίζουν ποινές κάθειρξης 43 ετών διότι προσέφεραν «βοήθεια σε μια ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση χωρίς να είναι μέλη της».

Η εφημερίδα αποκάλεσε τις κατηγορίες αυτές «αποκυήματα φαντασίας και συκοφαντίες» και τόνισε πως ορισμένες από τις καταθέσεις στις οποίες βασίζεται μέρος του κατηγορητηρίου έχουν γίνει από ανθρώπους που θεωρούνταν συνδεδεμένοι με τον Γκιουλέν στο πρόσφατο παρελθόν.

Ο πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας σήμερα ήταν «Αποφυλακίστε τους αμέσως».

Οι εισαγγελείς απαιτούν να επιβληθεί ποινή κάθειρξης στον πρώην διευθυντή της Cumhuriyet, τον Τζαν Ντιουντάρ, ο οποίος είχε φυλακιστεί το 2015 με την κατηγορία ότι δημοσίευσε κρατικά μυστικά, ειδικά για την υποστήριξη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών σε σύρους αντάρτες, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Ο Ντιουντάρ ζει πλέον στη Γερμανία.

Ο νυν διευθυντής της εφημερίδας, ο Μουράτ Σαμπουντζού, και άλλα στελέχη της συνελήφθησαν στα τέλη της περασμένης χρονιάς και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες διότι φέρονται να υποστήριξαν το αποτυχημένο πραξικόπημα. Οι συλλήψεις τους πυροδότησαν διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη.

Αναρτήσεις σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, πολλές στο Twitter, αποτελούν μεγάλο μέρος του κατηγορητηρίου, ενώ σε αυτό συμπεριλήφθηκαν κατηγορίες πως το προσωπικό της Τζουμχουριέτ βρίσκονταν σε επαφή με χρήστες του Bylock, μια υπηρεσία ανταλλαγής κρυπτογραφημένων μηνυμάτων που η τουρκική κυβέρνηση διατείνεται ότι χρησιμοποιούσαν υποστηρικτές του Γκιουλέν.

Εξάλλου, ορισμένοι από τους δημοσιογράφους της εφημερίδας κατηγορούνται ότι «υπηρετούσαν τα συμφέροντα» του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK), των αυτονομιστών ανταρτών που μάχεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τουρκίας εναντίον των τουρκικών αρχών επί τρεις δεκαετίες. Άλλοι φέρονται να υποστήριζαν θέσεις του ακροαριστερού Επαναστατικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Κόμματος-Μετώπου (DHKP-C), στο οποίο επιρρίπτεται η ευθύνη για πολλές ένοπλες επιθέσεις τα τελευταία χρόνια.

«Υπάρχουν πολλές και διάφορες οργανώσεις στην Τουρκία. Η οργάνωση του Γκιουλέν, το PKK, το DHKP-C. Μας κατηγορούν ότι τις βοηθήσαμε όλες (...) κι από ό,τι φαίνεται είμαι ο βασικός ύποπτος», ανέφερε ο Ντιουντάρ σε ένα βίντεο που τράβηξε ο ίδιος και ανήρτησε στον ιστότοπό του.

Κατά τον ίδιο, το γεγονός ότι το προσωπικό της Cumhuriyet ενημερώθηκε για το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου από δημοσιεύματα φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ αποτελεί «άλλο ένα νομικό σκάνδαλο».

«Βρίσκομαι στο πλευρό όλων τους και θα συνεχίσω να είμαι η φωνή τους ως το τέλος», ανέφερε ο ίδιος στον ιστότοπό του, που δημιούργησε στη Γερμανία για να καλύπτει τις εξελίξεις στη χώρα του.

Και αυτά συμβαίνουν στην Τουρκία πριν στεφθεί ο Ερντογάν ως "σουλτάνος", δημιουργώντας πλήθος ερωτήσεων σε τι ακριβώς θα μεταμορφωθεί η Τουρκία μετά την απόδοση όλων των εξουσιών στον τούρκο Πρόεδρο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κλίμα εσωτερικής πόλωσης με έντονα ανθελληνικά στοιχεία από τον Ερντογάν που ομολόγησε "Εμείς ήμασταν που ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα"

Κάθε όριο προκλητικότητας ξεπέρασε αυτή τη φορά ο Τούρκος πρόεδρος, Recep Tayyip Erdogan, «ξυπνώντας» με την «πολεμική» ρητορική του θλιβερές μνήμες από την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Ουσιαστικά, ο «σουλτάνος» φρόντισε να... υπενθυμίσει ότι οι Τούρκοι έριξαν τους Έλληνες στη θάλασσα, όταν σχολίασε τις δηλώσεις του βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP), Χιουσνού Μποζκούρτ, ότι θα ρίξουν στη θάλασσα όσους στηρίξουν το «Ναι», αν επικρατήσει το «Όχι» στο τουρκικό δημοψήφισμα, που θα διεξαχθεί στις 16 Απριλίου.

Όπως μετέδωσε η ανταποκρίτρια του ΑΝΤ1 στην Τουρκία, Μαρία Ζαχαράκη, ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε, μεταξύ άλλων, για τον Χιουσνού Μποζκούρτ: «Ποιος είσαι εσύ; Να μάθεις τα όριά σου! Εσένα δεν θα σε αφήσουν να μπεις καν στην Σαμψούντα, ούτε στην Αμάσεια, ούτε στη Σεβάστεια. Εκεί δεν μπορείς να περπατήσεις εσύ»...

Και συνέχισε: «Βρε ανάγωγε, αυτός ο λαός (ο τουρκικός) είναι Έλληνες, νομίζεις; Εμείς ήμασταν που ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα. Ο αρχηγός του κόμματός σου λέει "δεν το βρίσκω σωστό". Μην το λες μόνο, διέγραψε τον τελείως (από το κόμμα) αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό ονομάζεται διαμελισμός. Διαμελίζει τη χώρα αυτός».

Το πρόβλημα που προκύπτει για την Τουρκία και την θέση της απέναντι στο διεθνές δίκαιο είναι ξεκάθαρο. Όμως, το προβλημα που δημιούργησε ο τούρκος πρόεδρος σε όλους εκείνους που από την Ελλάδα ισχυρίζονταν πως "στη Σμύρνη υπήρξε συνωστισμός" και όχι στυγνές δολοφονίες αμάχων Ελλήνων, μένει να απαντηθεί από τους "ακαδημαϊκούς" που επένδυσαν τις καριέρες τους στον ακαδημαϊκό κόσμο της Ελλάδας στηρίζοντας και διαφημίζοντας (σύμφωνα και με τις δηλώσεις του Ερντογάν) ένα τεράστιο ιστορικό ψέμα...

Όσο για τον ίδιο τον Ερντογάν και τις επιλογές του, γίνεται περισσότερο από ξεκάθαρο ότι η πόλωση και τα άκρα αποτελούν τα τελευταία του "χαρτιά", στηρίγματα στο δημοψήφισμα που θα τον μετατρέψει -και επισήμως- στον απόλυτο άρχοντα της Τουρκίας. Και αυτές ακριβώς οι επιλογές είναι που προϊδεάζουν για το χειρότερο έως και την ημέρα του τουρκικού δημοψηφίσματος, αλλά κυρίως, για το διάστημα που θα ακολουθήσει και στο οποίο ο κ. Ερντογάν θα πρέπει είτε να υλοποιήσει τις ακραίες του θέσεις είτε να τις "ξεχάσει" δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα στον χώρο που σήμερα ο ίδιος επιχειρεί να φανατίσει...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει καλά, πως η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας την καθιστά ακρογωνιαίο λίθο στη αντιμετώπιση της καθόδου των Ρώσων

Αναμφιβόλως, ο Πρόεδρος της Τουρκίας δημιουργεί τεράστια προβλήματα στη Συμμαχία του ΝΑΤΟ, τα οποία όμως αντιμετωπίζονται από τις ΗΠΑ, και παραμένουν μόνον οι εντυπώσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, ότι ο ηγέτης τους τίθεται αντιμέτωπος ως ίσος προς ίσους, με τους ισχυρούς της γης.

Γνωρίζει καλά, πως αφενός η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας την καθιστά ακρογωνιαίο λίθο στη αντιμετώπιση της καθόδου των Ρώσων, αφετέρου πάντα η ρωσοτουρκική προσέγγιση θα έχει τον χαρακτήρα λυκοφιλίας και η εξυπηρέτηση αμοιβαίων συμφερόντων έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα. Είναι προφανές, συγκριτικά με την αντιμετώπιση του Κώστα Καραμανλή και της Ελλάδας, για έναν αγωγό, ότι η αντιμετώπιση της Τουρκίας σε περίπτωση πραγματικής παρασπονδίας, θα επιφέρει καταστροφικά αποτελέσματα γι’ αυτήν.

Αλλά, δεν χρειάζεται να φτάσουν ως εκεί, αφού οι ΗΠΑ έχουν στα χέρια τους άλλα όπλα προς αντιμετώπιση της μεγαλομανίας του Ερντογάν. Ήδη διενεργείται έρευνα για διαφθορά, στην οποία εμπλέκεται και ο υιός Ερντογάν, τρεις Τούρκοι υπουργοί, και τα παιδιά τους, και είχε χαρακτηριστεί ως το «περιστατικό του αιώνα». Οι Αρχές των ΗΠΑ συνέλαβαν τον βασικό κατηγορούμενο (όταν στην Τουρκία οι εισαγγελείς που διεξήγαγαν την έρευνα απολύθηκαν και αστυνομικοί φυλακίσθηκαν, για δε τους 53 κατηγορουμένους αποφασίστηκε πως «δεν υπάρχει πεδίο για άσκηση δίωξης»).

Οι Αμερικανοί όμως, πριν από ένα χρόνο, φυλάκισαν τον Ριζά Σαρράφ, όταν πάτησε σε αμερικανικό έδαφος, και προ ημερών συνέλαβαν και τον Μεχμέτ Χακαν Ατίλλα, Γενικό Υποδιευθυντή της τράπεζας Halkbank, που μέχρι τώρα επισκεπτόταν ανενόχλητος τις ΗΠΑ. Αν οι Αμερικανοί θέλουν να πιέσουν τον Ερντογάν, εμπλέκουν στην υπόθεση την Ιντερπόλ, και ο υιός Μπιλάλ Ερντογάν (για τον οποίο διερεύνησαν και οι ιταλικές Αρχές, αλλά διέφυγε στην Γεωργία) κινδυνεύει να συλληφθεί.

Πλην τούτου, μόλις προχθές, ο Αμερικανός Πρόεδρος υποδέχθηκε με ύψιστες τιμές τον Πρόεδρο της Αιγύπτου αλ Σίσι, με στόχο την αποκατάσταση της ζημιάς που έγινε από την υποστήριξη της κυβέρνησης Ομπάμα προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (της οποίας μέλος είναι ο Ερντογάν, και το επιδεικνύει συνεχώς με την ύψωση του χεριού του με ανοικτά μόνον τα τέσσερα δάχτυλα). Ο Αιγύπτιος ηγέτης έδειξε την ικανοποίησή του, με την υπόμνηση ότι «εσείς θέλετε περισσότερο να δώσετε στην Αίγυπτο στρατιωτική βοήθεια, από όσο το θέλω εγώ». Όσο δυναμώνει η Αίγυπτος, τόσο υποβαθμίζεται ο ρόλος της Τουρκίας.

Ταυτοχρόνως, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο πρόεδρος του Κεμαλικού Κόμματος (CHP), δημοσιοποίησε αυτό που όλοι υποψιαζόμασταν, ότι το πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν ήταν «υπό έλεγχο» και η κυβέρνηση το άφησε να εξελιχθεί για δικό της όφελος. Μάλιστα, διαβεβαίωσε πως έχει στην κατοχή του και το κρυπτογραφημένο μήνυμα που είχαν στείλει οι πραξικοπηματίες, και το οποίο είχε περιέλθει την κατοχή της ΜΙΤ, η οποία μεθόδευσε την αποτυχία του, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στον Ερντογάν από τους πιθανούς αντιπάλους του. Και αυτό το έγγραφο δεν το έχει προφανώς μόνον ο Κιλιτσντάρογλου.

Ως προς το δημοψήφισμα, δεν γνωρίζω τι προβλέπουν οι στοιχηματίες, αλλά θεωρώ απίθανο να το χάσει ο Ερντογάν, κι ας προβλέπουν οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις το αντίθετο. Ένας ηγέτης, σε μια χώρα που αγνοεί τις δημοκρατικές διαδικασίες, και όπου τα όργανα του κράτους είναι στην υπηρεσία του Ερντογάν, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ποιος θα ελέγξει τη νομιμότητα της διαδικασίας; Αλλά, και στα δύσκολα, δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν ο Ερντογάν δημιουργήσει πάλι κάποια προβοκάτσια, ώστε ή να αλλάξει κλίμα παραμονή των εκλογών, ή να τις αναστείλει.

Ήδη, η εφημερίδα Yeni Safak, η πιο πιστή φωνή του Ερντογάν, σε δημοσίευμά της τη Δευτέρα, αναφέρει ότι οι έγκλειστοι κατηγορούμενοι για στήριξη στον Γκιουλέν, προετοιμάζουν εξέγερση στις φυλακές μία ημέρα πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου προκειμένου να αποδράσουν, και καλεί σε επιφυλακή τον τουρκικό λαό. Και προφανώς, δεν θα είναι μόνο αυτό το προβοκατόρικο σχέδιο. Γι’ αυτό και οι ελλαδικές και κυπριακές δυνάμεις βρίσκονται σε επιφυλακή.

Ο ίδιος πάντως, ο προαλειφόμενος και επίσημος σουλτάνος, αφήνει να εννοηθεί ότι οι εχθροί του θέλουν να τον σκοτώσουν. Ευνοούμενός του δημοσιογράφος, άφησε υπαινιγμό ότι κάτω από το πουκάμισό του, ο Ερντογάν φοράει αλεξίσφαιρο γιλέκο, ενώ ο ίδιος είχε πει σε ομιλία του:
«Όλο σας το θέμα είναι ο Ταγίπ Ερντογάν. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι θνητός. Υπάρχει κάποια εγγύηση ότι θα είμαι ζωντανός μέχρι τις 16 Απριλίου;», αναρωτήθηκε για να τονίσει στη συνέχεια ότι «… την ημέρα του δημοψηφίσματος θα γίνει το θέλημα του έθνους και του Αλλάχ».
Ίσως, έλαβε σοβαρά υπόψη τα γραφόμενα του Αμερικανού πανεπιστημιακού και (πρώην) αναλυτή του Πενταγώνου, Μάικλ Ρούμπιν, που είχε «προβλέψει» από τις 24 Μαρτίου 2016 την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου στην Τουρκία, και είχε γράψει σε άρθρο του που αναρτήθηκε και στο NewsWeek ότι επίκειται η δολοφονία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ιισχυρίστηκε ότι θα γίνει και νέα απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία και αυτή τη φορά ο Ερντογάν θα πεθάνει. Για την ακρίβεια, έγραφε στο άρθρο του, ο Ερντογάν είναι ήδη νεκρός.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πως δρουν τα «μάτια» των Τούρκων στην Ελλάδα
Τι ετοιμάζουν στη Θράκη και το Αιγαίο
Πως κινούνται, τι επιδιώκουν
Τα κόλπα με τους τουρίστες στα νησιά 
και ο ρόλος των ψευτομουφτήδων στη Θράκη 

Γράφει ο Άγγελος Μενδρινός
Υπάρχουν τρομερά ψέματα στον κόσμο και το χειρότερο είναι ότι τα μισά από αυτά είναι αλήθεια!
Ουίστον Τσόρτσιλ
Αυτή είναι η βασική αρχή της αντικατασκοπείας. Αξιοποιείς τα ψέματα που σου λένε για να φτάσεις στην αλήθεια. Μόνο που στην περίπτωση της Ελλάδας συχνά… βολευόμαστε με τα ψέματα, γιατί δεν μας ταράζουν από την ό,ποια νιρβάνα έχουμε περιέλθει.

Κι όμως, τα μηνύματα είναι πολλά. Στα νησιά του Αιγαίου, όλο και περισσότεροι ξένοι τουρίστες ενδιαφέρονται για τις στρατιωτικές βάσεις, προσπαθούν να υποκλέψουν στρατιωτικές συνομιλίες με τελευταίου τύπου μηχανήματα και εξασκούνται στη φωτογράφηση περιοχών που παρουσιάζουν ελάχιστο φυσιολατρικό αλλά εξαιρετικό στρατιωτικό ενδιαφέρον.
Στη Θράκη πάλι, η μουσουλμανική μειονότητα νιώθει όλο και πιο σφιχτή την «αγκαλιά» της Τουρκίας και οι δηλώσεις για «τουρκική μειονότητα» δίνουν και παίρνουν. Υπάρχουν, φυσικά, και τα όπλα που βρέθηκαν σε τζαμί της Ξάνθης με τον ιμάμη να δηλώνει ότι αγνοούσε την ύπαρξη των περισσοτέρων από αυτά. Χρειάζονται κι άλλα;
Ίσως τα μάθουμε προσεχώς… Φτάνει να μην είναι πολύ αργά.

Αναζητήσαμε ανθρώπους που γνωρίζουν καλά αυτά τα θέματα, που έχουν μάθει να ζουν στη σκιά και στη σιωπή, για να γράψουμε αυτά που ακολουθούν και είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικά. Γεγονότα που ελπίζουμε να γνωρίζουν οι αρμόδιες Αρχές και να έχουν πάρει τα μέτρα τους.

Τρεις άξονες

Όπως μας είπαν, κατ’ αρχήν οι τουρκικές υπηρεσίες δραστηριοποιούνται σε τρεις τομείς:
1. Στα νησιά, όπου χρησιμοποιούν ξένους τουρίστες ή μέλη ΜΚΟ για τη συλλογή πληροφοριών στρατιωτικών στόχων. Αυτόν τον ρόλο είχε και ο 40χρονος Ισπανός που συνελήφθη στη Λέσβο με υπερσύγχρονο εξοπλισμό παρακολούθησης των συχνοτήτων του Λιμενικού και του Στρατού.
2. Στη μουσουλμανική μειονότητα, όπου η χειραγώγηση γίνεται στους τόπους λατρείας, στα τζαμιά, μέσω των ψευτομουφτήδων που έχει εγκαταστήσει εκεί η Τουρκία
3. Τελευταία βγήκε ακόμη μια δραστηριότητα. Ο εντοπισμός των Γκιουλενικών που μπορεί να δρουν στην Ελλάδα. Τούρκοι πράκτορες προσπαθούν να τους εντοπίσουν στους κόλπους της μειονότητας και να τους εξουδετερώσουν.
Και αν όλα αυτά μοιάζουν με σενάρια επιστημονικής φαντασίας, ρίξτε μια ματιά στον θόρυβο που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία και την Ελβετία με τους τούρκους πράκτορες που έχουν φακελώσει τους εκεί τούρκους μετανάστες…

Οι γείτονές μας έχουν χίλιους δύο λόγους να θέλουν να… πατήσουν πόδι στην Ελλάδα. Εκμεταλλεύονται την οικονομική κρίση για να προβάλουν αξιώσεις που αρχίζουν από τη μετατροπή της μειονότητας σε τουρκική και φτάνουν ως την αναθεώρηση των συνθηκών και των συνόρων!

Οι «πραξικοπηματίες»

Εσχάτως η Τουρκία ενδιαφέρεται να εντοπίσει και κάποιους δικούς της πολίτες που πιστεύει ότι έχουν διαφύγει από τη χώρα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν. Βρίσκονται εδώ με το προκάλυμμα των προσφύγων. Δηλώνουν, αν και τούρκοι, Ιρακινοί ή Αφγανοί για να πάρουν έστω και προσωρινή άδεια παραμονής και να γλιτώσουν την οργή του «σουλτάνου» της Άγκυρας.
Φοβούνται στην Τουρκία ότι στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την παραμονή τους εδώ μπορεί να αποκαλύψουν κάποια μυστικά της χώρας τους, αφού οι περισσότεροι είναι στρατιωτικοί που υπηρετούσαν σε καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Η ΜΙΤ θέλει διευθύνσεις και ονόματα. Θέλει να ξέρει τι γνωρίζουν οι ελληνικές Αρχές και πόσο έχουν μιλήσει –αν έχουν μιλήσει- οι… πρόσφυγες.

Υπάρχει όμως και η μειονότητα της Θράκης. Κάποιες χιλιάδες άνθρωποι, που και να θέλουν να δηλώσουν Έλληνες πολίτες, όπως και είναι, ή πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επίσης είναι, δεν τους αφήνουν οι πράκτορες της Τουρκίας που κυκλοφορούν ασύδοτοι στην περιοχή.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι τούρκοι παίζουν χωρίς αντίπαλο. Αυτοί έχουν εδώ και χρόνια μια σταθερή γραμμή. Την ίδια εθνική πολιτική. Αντίθετα, εμείς, συμπεριφερόμαστε ως κομματάρχες. «Το συμφέρον του κόμματος προηγείται του εθνικού», λέει άνθρωπος που γνωρίζει τα όσα συμβαίνουν.

Η Τουρκία δεν θα παραιτηθεί ποτέ από την επιδίωξη να εκτουρκίσει τη μειονότητα. Στην ουσία, όμως, θέλει να την κρατήσει «όμηρο» των σχεδίων της. Όσοι πίστεψαν τις υποσχέσεις για ισονομία και μετανάστευσαν στη γειτονική χώρα, ιδίως μετά την οικονομική κρίση του 2010, αλλά και παλαιότερα, διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να πάρουν τον τίτλο του «τούρκου πολίτη». Προτιμούν να τους κρατούν «ομήρους» και να κινδυνεύουν καθημερινά με απέλαση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σαλίζ Τζαμπάρ, ενός από τους πρώτους νεκρούς του πραξικοπήματος, ο οποίος ζούσε για 15 χρόνια στην Πόλη όπου είχε κάνει οικογένεια, αλλά η ιδιότητα του «τούρκου πολίτη» του δόθηκε μετά θάνατον για τις υπηρεσίες του στην… πατρίδα. Να εμποδίσει δηλαδή τα τανκς να ρίξουν τον Ερντογάν!

Και οι απλοί μουσουλμάνοι πολίτες που νιώθουν τον ασφυκτικό κλοιό της Τουρκίας και των πρακτόρων τους, πως αντιδρούν;

Απαντά ο ίδιος άνθρωπος: «Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Θα υπάρχει κοινωνικός αποκλεισμός. Άλλοι που έχουν παιδιά που σπουδάζουν με υποτροφία στην Κωνσταντινούπολη ακούν διαπιστώσεις του τύπου… «το παιδί σου μένει στην τάδε οδό, σε αυτόν τον αριθμό και το διαμέρισμά του είναι ψηλά… στον 4ο όροφο. Πρέπει να προσέχει να μην γλιστρήσει στο κενό»…!

Την απάντηση δεν την δίνουμε εμείς. Ας ρωτήσουν τους τουρκοκύπριους που έχουν καταφύγει στην Κυπριακή Δημοκρατία πως τους συμπεριφέρονταν οι τούρκοι κυβερνήτες του ψευδοκράτους.

Όπως και στην πολιτική, έτσι και στην κατασκοπεία, υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και άλλα που λέγονται αλλά δεν γίνονται. Μακάρι να ισχύει το πρώτο και όχι το δεύτερο…


Πηγή εφημ. «Ελευθερία στην Ενημέρωση»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όρκοι στον Αλλάχ με ψεύτικα όπλα και αλαλαγμούς από την Πακιστανική Κοινότητα (με την ανοχή του Καμίνη)

Φιέστα, που παρέπεμπε σε συνάξεις ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων, στήθηκε, πριν από μερικές ημέρες, με την ανοχή του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη, στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι.

Η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος «Η Ενότητα», με αφορμή την ορκωμοσία του προέδρου της και των μελών του διοικητικού συμβουλίου, προχώρησε σε ένα σόου με ακραιφνή εθνικιστικά αλλά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά, όπου πρωταγωνίστησαν μικρά παιδιά από το Πακιστάν, τα οποία, ντυμένα με στρατιωτικές στολές (!) και κραδαίνοντας ψεύτικα όπλα, ορκίζονταν στο όνομα του Αλλάχ και επαναλάμβαναν ρυθμικά, με δυνατή φωνή, «Πακιστάν - Πακιστάν». Οι μικροί «μαχητές» μπήκαν στην κατάμεστη αίθουσα ο ένας πίσω από τον άλλον, σαν λόχος, χαιρέτησαν στρατιωτικά και στη συνέχεια ύψωσαν τη σημαία της χώρας τους, προκαλώντας στο κοινό παραλήρημα.

Την εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου στο ισόγειο της Τεχνόπολης (Αεριοφυλάκιο 1 - Αμφιθέατρο), συντόνισε ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Τσαβέντ Ασλάμ. Ο ίδιος, μάλιστα, ανέβασε βίντεο και φωτογραφίες από την εκδήλωση στην προσωπική του σελίδα στο facebook, που θύμιζαν συναντήσεις ακραίων φονταμενταλιστικών οργανώσεων, τροφοδοτώντας με αυτόν τον τρόπο τον φανατισμό που καλλιεργήθηκε στην «τζιχαντιστική» φιέστα.

Εκατοντάδες Πακιστανοί, οι οποίοι ζουν στην Ελλάδα, κατέκλυσαν το αμφιθέατρο στην Τεχνόπολη και υπάκουσαν στα κελεύσματα των διοργανωτών. Κάθε φορά που οι τελευταίοι ανέβαιναν στο βήμα, τους καλούσαν να φωνάξουν υπέρ της πατρίδας τους και να δώσουν όρκο στον Αλλάχ. Το κοινό ξεσπούσε σε χειροκροτήματα και ιαχές, την ώρα που στα διαλείμματα ακούγονταν από τα μεγάφωνα πακιστανικά τραγούδια.


«Μαχητές»

Στη «σκηνή» παρήλασαν, εκτός από τους μικρούς «μαχητές» με τα ψεύτικα όπλα, παιδιά (αγόρια και κορίτσια) με παραδοσιακές στολές, που χόρεψαν στους ρυθμούς της μουσικής. Με λίγα λόγια, η εκλογή προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας μετατράπηκε σε μια γιορτή του Ισλάμ, σε έναν χώρο που αποτελεί σημείο συνάντησης πολιτιστικών εκδηλώσεων και φιλοξενεί εκπαιδευτικές δράσεις με ποιότητα.
Οι ευθύνες του δήμου, ο οποίος είναι διαχειριστής του χώρου, είναι βαρύτατες. Είτε αν δεν γνώριζε για τη φιέστα είτε, αν γνώριζε, έδειξε ανοχή...

Ζητούν άσυλο και οι λαθρομετανάστες

Και νέο χάος με τους παράτυπους μετανάστες. Χιλιάδες Πακιστανοί, Αφγανοί αλλά και Αφρικανοί πέρασαν τα σύνορά μας και τώρα προσπαθούν να αιτηθούν άσυλο, παρότι δεν το δικαιούνται. Η κατάσταση στα κέντρα φιλοξενίας της Θεσσαλονίκης και της βόρειας Ελλάδας είναι πλέον διαφορετική, ακόμη και για τα μέλη των ΜΚΟ που καλούνται να διαχειριστούν μια νέα πραγματικότητα, την ώρα που είχε μπει σε μια σχετική σειρά το θέμα της μετεγκατάστασης προσφύγων από τη Συρία.

«Έχουμε πολλούς Πακιστανούς, για τους οποίους ισχύει η επαναπροώθηση στη χώρα τους, και πάρα πολλούς Αφγανούς, για τους οποίους δεν ισχύει (ως χώρα) το άσυλο. Το ίδιο ισχύει και γι' αυτούς που έρχονται από αφρικανικές χώρες, όπως το Κονγκό, η Μπουρκίνα Φάσο και η Σιέρα Λεόνε. Εδώ θα πρέπει ο καθένας να αποδείξει ότι κινδυνεύει στη χώρα του και να εξεταστεί το αίτημά του. Αντίθετα, οι Σομαλοί δικαιούνται να αιτηθούν άσυλο» είπε στη «δημοκρατία» η συντονίστρια Επειγόντων Βορείου Ελλάδος της PRAKSIS Φωτεινή Κελέκσογλου.

Σήμερα στη Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη βόρεια Ελλάδα υπολογίζεται ότι διαμένουν σε κέντρα φιλοξενίας, ξενοδοχεία και διαμερίσματα περίπου 20.000 πρόσφυγες και μετανάστες. Πολλά από τα στελέχη των ΜΚΟ δηλώνουν ικανοποιημένα από το πρόγραμμα μετεγκατάστασης των προσφύγων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς έχουν ξεμπλοκάρει σημαντικά οι διαδικασίες.

Φανή Χαρίση
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ερντογάν αντιμέτωπος με τους εφιάλτες του, 
βλέπει την Κουρδική επέλαση στη Μέση Ανατολή...

Καταιγιστικές εξελίξεις στο Κουρδικό προκαλεί η κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον του ISIS σε Ιράκ και Συρία, καθώς πλέον το κουρδικό στοιχείο στις δυο χώρες -που έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη Ρώσων και Αμερικάνων σε επιχειρησιακό πεδίο- δείχνει αποφασισμένο παρά τις εσωτερικές αντιθέσεις και την σφοδρή αντίδραση της Άγκυρας, αλλά και της Βαγδάτης, να εκμεταλλευθεί την ιστορική ευκαιρία που προσφέρεται για την εθνική ολοκλήρωση του.

Η απόφαση του Συμβουλίου του Κιρκούκ το οποίο δεν ανήκει τυπικά στην αυτόνομη κουρδική οντότητα του Βορείου Ιράκ (KRG), να υψώσει την κουρδική σημαία σε όλα τα δημόσια κτίρια και να αποφασίσει την διενέργεια δημοψηφίσματος για την ένταξη στην αυτόνομη οντότητα, προκαλεί αντιδράσεις τόσο από την Άγκυρα, που αισθάνεται προδομένη και από τον μέχρι τώρα «φίλο» Μ. Μπαρζάνι, αλλά και από την Βαγδάτη, καθώς η κεντρική κυβέρνηση αντιμετωπίζει πλέον τον υπαρκτό κίνδυνο απώλειας ακόμη μιας σημαντικής πετρελαιοπαραγωγικής περιοχής που περνά στον έλεγχο του KRG.

Ο Ερντογάν με οργή έσπευσε να εξαπολύσει απειλές απαιτώντας από τις αρχές του Κιρκούκ να υποστείλουν τις κουρδικές σημαίες και ζητώντας από τον Μπαρζανι και την KRG(Kurdistan Regional Government) να εγκαταλείψουν τις αξιώσεις έναντι της πλούσιας σε πετρέλαιο περιοχής του Κιρκούκ προειδοποιώντας ότι οι σχέσεις της Άγκυρας με το Αρμπιλ θα πληγούν σοβαρά εάν επιχειρηθεί η προσάρτηση του «πολυεθνικού» Κιρκούκ.

«Σας καλώ να διορθώσετε το λάθος...» είπε ο Ερντογάν απευθυνόμενος κυρίως στον Μπαρζανι, τον ηγέτη των κούρδων του Ιράκ που με υποχθόνιους τρόπους, αλλά προσφέροντας συγχρόνως μια αξιόπιστη στρατιωτική δύναμη, τους Πεσμεργκά, έχει κατορθώσει να έχει καλές σχέσεις με την Ουάσιγκτον, την Μόσχα την Ευρώπη και μέχρι τώρα να αποτελεί και σύμμαχο του Ερντογάν στην προσπάθεια του τούρκου ηγέτη να ανακόψει την επιρροή των ακραίων στοιχείων του ΡΚΚ και του YPG στα εκατομμύρια των κουρδών που ζουν διασκορπισμένοι σε τέσσερις χώρες (Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν).

Το τουρκικό ΥΠΕΞ με ανακοίνωσή του χθες το βράδυ καταδίκασε την απόφαση, κάνοντας λόγο για μονομερή και στερούμενη νομιμότητας ενέργεια. Η αγωνία της Άγκυρας κορυφώνεται καθώς η ίδια τερμάτισε την επιχείρηση Euphrates Shield, ενώ οι Αμερικανοί συμμαχούν φανερά πλέον με τους κούρδους του YPG στην Συρία στην μάχη εναντίον του ISIS, την ίδια στιγμή που και η Ρωσία υποστηρίζει το SDF στο οποίο βασικός κορμός είναι οι κούρδοι, ως αντίπαλο δέος στις άλλες ανταρτικές ομάδες που στηρίζει η Τουρκία στο συριακό έδαφος, που όμως στοχεύουν περισσότερο τον Άσαντ παρά το ISIS.

Η απόφαση του Συμβουλίου του Κιρκούκ που ελήφθη με αποχή των εκπροσώπων των Τουρκμένων και των Αράβων έρχεται σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη στιγμή, καθώς ο ίδιος ο Μπαρζανι ανακοίνωσε ότι εντός του 2017 θα δρομολογηθεί δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν. Μια κίνηση η οποία θα λειτουργήσει ως ντόμινο, σε μια περιοχή που τα σύνορα χαράχθηκαν τεχνητά πριν από έναν αιώνα με τις Συνθήκες Σαικς-Πικο.

Την υποστολή της κουρδικής σημαίας στο Κιρκούκ ζήτησε επίσημα και η κεντρική κυβέρνηση στην Βαγδάτη, αλλά το τοπικό Συμβούλιο αρνήθηκε να υπακούσει.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιριμ σε μια συμβολική κίνηση κάλεσε στην Άγκυρα τον ηγέτη των Τουρκμένων στο Ιράκ, Ερσχαντ Σαλιχι, την Κυριακή και μετά τη συνάντηση τους προειδοποίησε ότι η Τουρκία δεν θα αποδεχθεί καμία προσπάθεια κήρυξης ανεξαρτησίας στο Βόρειο Ιράκ και ενσωμάτωσης του Κιρκούκ στο KRG.

«Η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει το δημοψήφισμα και θα σταθεί δίπλα στους ομογενείς της στο Κιρκούκ» είπε ο τούρκος πρωθυπουργός.

Στο Αρμπιλ, σε μια επίδειξη ενότητας γύρω από τον κοινό στόχο της ανεξαρτησίας, συγκεντρωθήκαν εκπρόσωποι όλων των κουρδικών κομμάτων και αποφάσισαν την συγκρότηση επιτροπής από τα δυο μεγαλύτερα κόμματα το Kουρικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) και την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (PUK), προκειμένου να καθορίσουν το χρονοδιάγραμμα και την διαδικασία διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την Ανεξαρτησία της Κουρδικής Αυτόνομης Περιοχής στο Β. Ιράκ.

Η Κοινή Διακήρυξη αναφέρει ότι το Κουρδικό Έθνος θα ψηφίσει για το μέλλον του μέσω της πρακτικής της αυτοδιάθεσης όπως είναι το «φυσικό δικαίωμα του Έθνους του Κουρδιστάν να αποφασίσει για το πολιτικό δρόμο του σε ένα δημοψήφισμα για την οντότητα ενός Ανεξάρτητου Κράτους».

Η κυβέρνηση του KRG μάλιστα υποστηρίζει ότι η έγερση της σημαίας του στο Κιρκούκ είναι νόμιμη, καθώς σύμφωνα με το ιρακινό σύνταγμα έχει το ίδιο δικαίωμα να σηκώσει την σημαία του στο Κιρκούκ, όπως έχει και η κεντρική κυβέρνηση καθώς, όπως υποστηρίζει, το Σύνταγμα χαρακτηρίζει το Κιρκούκ και κάποιες άλλες περιοχές ως «αμφισβητούμενες» (άρθρο 140).

Ο ίδιος ο Μπαρζανι χαιρέτισε την ύψωση της κουρδικής σημαίας στο Κιρκούκ χαρακτηρίζοντας την κίνηση «φυσιολογική και νόμιμη» ενώ το κορυφαίο στέλεχος του PUK, Κοσράτ Ρασούλ, μετά την συνάντησή του με τον Μπαρζανί χαρακτήρισε το Κιρκούκ «καρδιά και Ιερουσαλήμ» του Κουρδιστάν.

Οι εξελίξεις αυτές έρχονται λίγες ημέρες πριν από το κρίσιμο δημοψήφισμα στην Τουρκία και ενώ η συλλογική προσπάθεια για αντεπίθεση με στόχο το ISIS, έχει ουσιαστικά περιορίσει την Τουρκία, καθώς της έχει επιβληθεί η αποχή από κάθε μονομερή στρατιωτική ενέργεια μεγάλης κλίμακας τόσο στο Βόρειο Ιράκ όσο και στην Βόρειο Συρία, τόσο από τους Αμερικανούς όσο και από τους Ρώσους.

Ν.Μ.
Πηγή "Liberal"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Αλεξάνδρα Τράγκα



Την ώρα που Μόσχα και Ουάσινγκτον ανεβάζουν τους τόνους σχετικά με την επιβολή κυρώσεων στη Συρία,1 ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έκανε γνωστά τα επόμενα βήματα του τουρκικού στρατού2 που συνεχίζει την αργή προέλασή του επί συριακού εδάφους. Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο Al-Arabiya, ο Ερντογάν αποκάλυψε ότι οι δυνάμεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού FSA που υποστηρίζονται από τον τουρκικό στρατό θα συνεχίσουν την προέλασή τους προς την πόλη Μανμπίτζ (Ιεράπολη),3 στα βόρεια της Συρίας, μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησής τους στην αλ-Μπαμπ.4 Στόχος του είναι να εκκαθαρίσει τα εδάφη δυτικά του Ευφράτη από το συριακό Κουρδικό Σοσιαλιστικό Κόμμα PYD, το οποίο κατηγορεί ως βραχίονα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν PKK. Το σοσιαλιστικό PYD είναι εκείνο που έχει συστήσει τις  κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), που με τη σειρά τους αποτελούν τον κορμό των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων SDF, της συμμαχίας Κούρδων, Αράβων και Ασσυρίων, η οποία υποστηρίζεται από το Διεθνή Συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ.

Από την έναρξη του συριακού εμφυλίου, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται στο ναδίρ. 5 Εκμεταλλευόμενη το γεωπολιτικό κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα κινείται αποκλειστικά και μόνο βάσει των δικών της συμφερόντων, ανεξαρτητοποιώντας την πολιτική της από τη Δύση και το ΝΑΤΟ. Οι ρίζες του διασυμμαχικού ανταγωνισμού, βρίσκονται στο μακρινό 2003, όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διορίστηκε ως ο 57ος πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις από το 2003 έως και την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης Ομπάμα 

Η ανάληψη της εξουσίας από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ΑΚΡ, το 2002, αποτέλεσε κομβικό σημείο για την “αντίσταση” της Τουρκίας στις υποτιθέμενες ηγεμονικές αξιώσεις των ΗΠΑ.
Βασιζόμενο στη θεωρία περί Στρατηγικού Βάθους του Αχμέτ Νταβούτογλου, το ΑΚΡ, επιδίωξε να “απελευθερώσει” τη χώρα από τις πολιτικές ενέργειες της Δύσης και τις περιφερειακές στρατηγικές των Ηνωμένων Πολιτειών, και να καταστεί εναλλακτικό κέντρο ισχύος, βασιζόμενο στην κοσμοθεωρία του πολιτικού Ισλάμ.6 Η πρώτη προσπάθεια από-δορυφοροποίησης της Τουρκίας, επήλθε με την τουρκική κοινοβουλευτική απόφαση του Μαρτίου 2003, να μην επιτρέψει στις αμερικανικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν το έδαφός της για τη διάνοιξη του βορείου μετώπου στο Ιράκ.7 Η ίδρυση του ημιαυτόνομου κουρδικού κράτους στο Ιράκ, αποτελούσε ανέκαθεν πιθανό κίνδυνο για την εδαφική κυριαρχία της Τουρκίας, επομένως οποιαδήποτε αμερικανική υποστήριξη προς αυτό, θα εκλαμβανόταν από την Άγκυρα ως προσπάθεια αποδυνάμωσής της.

Αλλά και οι προσπάθειες της Άγκυρας, για σύγκλιση με το Ιράν και τη Συρία από το 2002, όταν για τις ΗΠΑ αυτές οι χώρες αποτελούσαν συνιστώσες του λεγόμενου “Άξονα του Κακού,” όπως και η κατάρρευση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων μετά το επεισόδιο του Mavi Marmara, διόγκωσαν τις διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στα δύο κράτη. 8  Όποια εξήγηση και αν χρησιμοποιήσει κανείς σχετικά με την παρούσα κατάσταση στον πρώην οθωμανικό χώρο, θα πρέπει να λάβει υπόψη του τη σπουδαιότητα του Ισραήλ στους υπολογισμούς της Ουάσινγκτον. 

Ο Brzezinski, παραδέχεται τη σημαντική θέση του Ισραήλ και των φιλοϊσραηλινών ομάδων πίεσης στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, ερχόμενος έτσι να συμφωνήσει με τις θέσεις των Mearsheimer-Walt για τo “Ισραηλινό Lobby.”9 Από την πλευρά της, η Άγκυρα θεωρούσε το Ισραήλ όχι μόνο ένα εμπόδιο στην εξακτίνωση της νέας εξωτερικής πολιτικής της, αλλά και μία προσωρινή παρουσία, με την έννοια ότι το Ισραήλ έπρεπε να επιστρέψει στα φυσικά του όρια, εκείνα της πάλαι ποτέ Παλαιστίνης, στο πλαίσιο μίας Pax Ottomanica10.

Η ρήξη της τουρκοϊσραηλινής πολυεπίπεδης συνεργασίας αποτέλεσε πλήγμα για την αμερικανική πολιτική, η οποία στηριζόταν για δεκαετίες στους άξονες, αφενός της εταίρου της στο ΝΑΤΟ και αφετέρου της, επί δεκαετίες, στενής στρατηγικής της συμμάχου. Η στρατηγική σχέση Άγκυρας και Τελ-Αβίβ, που διαμορφώθηκε από το 1994 και μετά, παρείχε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να προωθούν τη μεταψυχροπολεμική πολιτική τους στη Μέση Ανατολή.11

Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις, επιδεινώθηκαν έτι περαιτέρω, όταν οι πρόεδροι Γκιουλ και Μεντβέντεφ υπέγραψαν, στις 13 Φεβρουαρίου 2009, κοινή διακήρυξη για την ενίσχυση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας. Η ευθυγράμμιση της Άγκυρας με τον προαιώνιο εχθρό της Ουάσιγκτον για την ανάσχεση της αμερικανικής επιρροής στην πλούσια σε ενεργειακούς πόρους περιοχή του Καυκάσου, αύξησε την πίεση του Ρεπουμπλικανικού Κογκρέσου για την υιοθέτηση ψηφίσματος αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, που κατατέθηκε στις 17 Μαρτίου 2009 και ψηφίστηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων στις 4 Μαρτίου 2010.12

Η κατάσταση φάνηκε να αλλάζει, με την άνοδο στην εξουσία των Δημοκρατικών, όταν κατά τη διάρκεια της πρώτης υπερπόντιας διμερούς επίσημης επίσκεψης του προέδρου Μπάρακ Ομπάμα στην Τουρκία (της πρώτης στο εξωτερικό), σχεδιάστηκε ένα “εταιρικό μοντέλο,” ώστε να προωθηθεί η εμβάθυνση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων πέρα από τη στρατιωτική και στρατηγική συνεργασία. Ωστόσο, τα δύο κράτη δεν προσδιόρισαν σαφείς και ξεκάθαρους στόχους, με την υποστήριξη των θεσμικών δομών, αποτυγχάνοντας να αναπτύξουν μία “ειδική σχέση.” Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για αποκλίσεις, ακόμα και σε θεμελιώδη ζητήματα ασφαλείας και στρατηγικής συνεργασίας, ιδίως στη Μέση Ανατολή. H διαφωνία για τον τρόπο διαχείρισης του Ιράν, ιδιαιτέρως η τουρκική απόρριψη της αμερικανικής πρωτοβουλίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την επιβολή νέων κυρώσεων, προκάλεσε σημαντική ρήξη στις σχέσεις των δύο κρατών.13

Κατά τη διάρκεια των αραβικών εξεγέρσεων, και παρά τη χειροτέρευση των σχέσεων των δύο κρατών, η Ουάσινγκτον φάνηκε ότι ευνοούσε την προώθηση πολιτικών συστημάτων παρόμοιων με αυτών της Τουρκίας. Το τουρκικό μοντέλο, ωστόσο, αμφισβητήθηκε όλο και περισσότερο, τόσο λόγω της βίαιης κρατικής καταστολής των διαδηλώσεων στο Πάρκο Γκεζί το καλοκαίρι του 2013 και των προβλημάτων εκδημοκρατισμού, όσο και για τις αμφιλεγόμενές περιφερειακές πολιτικές του ΑΚP οι οποίες προκαλούν αποσταθεροποίηση, θρησκευτικό και εθνοτικό σεχταρισμό.14 Τη σφοδρή αντίδραση της Άγκυρας, προκάλεσε και η ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση στη Λιβύη, για την οποία η Τουρκία διαφώνησε έντονα. Οι ανησυχίες της Άγκυρας, φάνηκαν να σχετίζονται με τις πολυάριθμες τουρκικές επενδύσεις στη χώρα, καθώς και στην αντίθεση επί της αρχής σε κάθε είδους Δυτική ανάμειξη στη Μέση Ανατολή.15 Η χαριστική βολή στις σχέσεις των δύο κρατών δόθηκε το 2012, όταν ο Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στην Αίγυπτο και ανετράπη από τον στρατό το 2013. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε τον Τούρκο Πρόεδρο στο συμπέρασμα και τον φόβο πως θα συνέβαινε το ίδιο και στην Τουρκία, με θύμα τον ίδιο.16 Οι κατηγορίες της Άγκυρας περί αμερικανικής εμπλοκής στην ανάδειξη του μεταβατικού προέδρου Φατάχ αλ-Σίσι, τελικά έσπασε τη σύνδεση Ομπάμα-Ερντογάν.17

Η επιρροή της Συριακής Κρίσης στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις

Από μία πρόχειρη εξέταση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας, προκύπτει ότι αυτές είχαν βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό μετά το διπλωματικό και οικονομικό άνοιγμα που έκανε το καθεστώς Άσαντ προς την Ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΡ το 2004. Λίγο πριν το ξέσπασμα του εμφυλίου, οι δύο χώρες, είχαν φτάσει σε σημείο να συνεργάζονται στο πλαίσιο του Ανώτερου Συμβουλίου Συνεργασίας, να διεξάγουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, να υπογράφουν συμφωνίες κατασκευής δημόσιων έργων, και να σχεδιάζουν την αύξηση των οικονομικών και εμπορικών συναλλαγών τους. Η κυβέρνηση ΑΚΡ άλλαξε στάση μόλις η εξέγερση άρχισε να λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.18 Η Άγκυρα έγινε ο πιο δεινός επικριτής του συριακού καθεστώτος, απειλώντας με στρατιωτική επέμβαση στη βόρεια Συρία, με κυρώσεις, αλλά και παίζοντας κεντρικό ρόλο σε διεθνείς συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για τη διαχείριση της κρίσης. 19 Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση ΑΚΡ επιχειρούσε να εξασφαλίσει την εύνοια αφενός των ΗΠΑ, σε περίπτωση που τεθεί ζήτημα επέμβασης και ελέγχου της Συρίας, και αφετέρου των αντικαθεστωτικών, σε περίπτωση που επέλθει τελικά η πτώση του Άσαντ και βρεθούν αυτοί στην εξουσία.20

Σημείο καμπής στην εξέλιξη του συριακού εμφυλίου, ήταν η ανακήρυξη “χαλιφάτου” από τους ισλαμιστές της οργάνωσης “Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία” ISIS, στις 29 Ιουνίου 2014.21 Για την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών, η Ουάσινγκτον δημιούργησε μία συμμαχία βομβαρδισμού της οργάνωσης και συνεργάστηκε στενά με τις κουρδικές δυνάμεις που αγωνίζονται ενάντια στους τζιχαντιστές στο έδαφος. 22 Η συμμαχία του αμερικανικού συνασπισμού με το PYD/YPG, μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια μίας πρακτικής που προέκυψε μετά την κρίση που προκλήθηκε από την τουρκική άρνηση του 2003. Οι ΗΠΑ, είχαν εκπαιδεύσει τους σκληροτράχηλους μαχητές των κουρδικών δυνάμεων και είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Κούρδοι είναι αποτελεσματικοί και καλοί σύμμαχοι στον αγώνα τους εναντίον των τζιχαντιστών.23 Η αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους της Συρίας, σε συνδυασμό με την άρνηση της Ουάσινγκτον για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων,24 προκάλεσε την οργή της Άγκυρας, δεδομένου ότι το Κουρδικό είναι το μεγαλύτερο ζήτημα ασφάλειας της Τουρκίας. 25 Το καλοκαίρι του 2016, η πιθανότητα ενοποίησης των κουρδικών καντονίων στο συριακό Βορρά θεωρήθηκε από τον Ερντογάν υπαρξιακή απειλή, εξαιτίας των πάγιων θέσεων της Άγκυρας στο Κουρδικό, αλλά και λόγω της ιδεολογικής μονοπώλησης του συριακού Κουρδιστάν από συγγενείς, ιδεολογικά, στο ΡΚΚ δυνάμεις.26

Οι σχέσεις των δύο χωρών, έφθασαν στο ναδίρ. Στις 7 Ιανουαρίου 2015, ο Ερντογάν, εξέφρασε την απογοήτευσή του για τις περιορισμένες αεροπορικές επιχειρήσεις της Ουάσινγκτον ενάντια στο ISIS27 ταυτίζοντας το PKK με το PYD, οι τουρκικές Αρχές απείλησαν να κλείσουν, για τον αμερικανικό συνασπισμό, την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ. 28 Ένα μήνα αργότερα, η κυβέρνηση Ομπάμα, διέταξε τις οικογένειες των στρατιωτικών και το διπλωματικό προσωπικό των ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη νότια Τουρκία.29

Οι αμερικανικές ανησυχίες εντάθηκαν και λόγω του θεαματικού ελιγμού επαναπροσέγγισης της Άγκυρας με τη Μόσχα, στην οποία ο Τούρκος πρόεδρος βρήκε ένα βολικό συγκυριακό σύμμαχο ανάσχεσης της κουρδικής απειλής στη βόρεια Συρία. Η σχεδόν οριστική ρήξη στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, επήλθε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υπέδειξε ως υπεύθυνο για τα γεγονότα τον αυτοεξόριστο, στην Πενσυλβάνια, ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν – το χειρότερο εχθρό του – και απαίτησε από τον Αμερικανό ομόλογό του να τον εκδώσει στην Τουρκία. Η Ουάσινγκτον εμφανίστηκε επιφυλακτική στο αίτημα, δηλώνοντας ότι χρειάζεται να δει σαφείς αποδείξεις για την εμπλοκή του στην απόπειρα πραξικοπήματος,30 εξόργιζοντας τον Τούρκο πρόεδρο. Η ταυτόχρονη σύλληψη του Τούρκου διοικητή της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, για τη φερόμενη συμμετοχή του στο πραξικόπημα, με την προσωρινή απαγόρευση χρήσης του τουρκικού εναερίου χώρου σε αμερικανικά αεροσκάφη,31 αύξησε τις σκέψεις της Ουάσινγκτον για μεταφορά των αμερικανικών πυρηνικών όπλων από το Ιντσιρλίκ στο εξωτερικό.32

Σε μία προσπάθεια αποκατάστασης των διαταραγμένων σχέσεων μεταξύ των δύο εταίρων του ΝΑΤΟ, ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, επισκέφθηκε την Άγκυρα την ημέρα έναρξης της τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ στο συριακό έδαφος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αρχικά παρείχαν εναέρια υποστήριξη στις τουρκικές δυνάμεις και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, καθώς κινήθηκαν εναντίον του ISIS στις πόλεις του Τζαραμπλούς και του Νταμπίκ, που κατελήφθησαν με σχετικά λίγες απώλειες. Ωστόσο, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν το Νοέμβριο ότι δεν θα συμμετείχαν στην επιχείρηση της Τουρκίας κατά του αλ-Μπαμπ λόγω του βομβαρδισμού των θέσεων του YPG στην περιοχή,33 αλλά και της απόλυσης εκατοντάδων Τούρκων αξιωματικών που υπηρετούσαν στο ΝΑΤΟ, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, στα πλαίσια της “εκκαθάρισης” του στρατεύματος μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.34

Η τελευταία πράξη του δράματος στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις παίχτηκε στην Αστάνα του Καζακστάν, όταν η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, αποφάσισαν να εργαστούν προς την κατεύθυνση μίας πολιτικής συμφωνίας για τον τερματισμό του εξαετούς πολέμου της Συρίας, αφήνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες στο περιθώριο. 35 Έκτοτε, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θα κατηγορούσε την Ουάσινγκτον, είτε για τη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή Αντρέι Καρλόφ,36 είτε για την “υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισλαμικό Κράτος και την ένοπλη πτέρυγα του PYD,”37 για να δεχθεί τα πυρά των Αμερικανών αξιωματούχων, οι οποίοι υποστήριξαν ότι πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου στην Τουρκία, βρισκόταν ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος.38

Συμπεράσματα και προοπτικές για το μέλλον

Όπως κατεδείχθη στα ανωτέρω περιγραφόμενα, οι σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Τουρκικής Δημοκρατίας έφτασαν στο ναδίρ κατά την περίοδο διακυβέρνησης Ομπάμα. Η αλλαγή προσανατολισμού της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, η αντιπαλότητα Άγκυρας-Τελ Αβίβ, η Συριακή κρίση, το Κουρδικό Ζήτημα, η προσέγγιση Άγκυρας-Μόσχας και το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, δημιούργησαν σκέψεις στην αμερικανική ηγεσία για την πιστότητα της Τουρκίας ως συμμάχου.39

Στην περίοδο της διακυβέρνησης Τραμπ, οι σχέσεις των δύο κρατών κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι με αυτό του προκατόχου του. Η αρχική αισιοδοξία της τουρκικής ηγεσίας για σύγκλιση συμφερόντων και επανα-δημιουργίας μίας συναλλακτικής σχέσης, έδωσε τη θέση της στην πικρία και την ένταση. Οι δηλώσεις του Τραμπ για τους μουσουλμάνους και κυρίως η υπόσχεσή του να απαγορεύσει την είσοδό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξόργισε τον Ερντογάν ο οποίος αντέδρασε έντονα δια στόματος του αναπληρωτή πρωθυπουργού. “Οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι,” είπε ο Μεχμέτ Σιμσέκ στο Twitter “Θα καλωσορίζαμε με χαρά, τα παγκόσμια ταλέντα που δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν στις ΗΠΑ,” έγραψε.40 Πλήγμα για την Άγκυρα αποτελεί και η παραίτηση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας του Τραμπ, αντιστράτηγου ε.α. Μάικλ Φλιν, ο οποίος είχε εκφράσει προθυμία για την έκδοση του μοναχικού μουσουλμάνου κληρικού Φετουλάχ
Γκιουλέν.41 Η Ουάσινγκτον σε καμία περίπτωση δεν θα “κάψει” το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί πίεσης προς την Άγκυρα και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε ό, τι αφορά στο Ισραήλ, η πρόθεση της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει τις σχέσεις με το εβραϊκό κράτος,42 θα μπορούσε να τροφοδοτήσει πρόσθετες εντάσεις στη Μέση Ανατολή. Εάν η πρεσβεία των ΗΠΑ μεταφερθεί στην Ιερουσαλήμ, το Παλαιστινιακό Ζήτημα θα μετατραπεί στην απόλυτη καταιγίδα. Προφανώς, οι Ισραηλινοί θα προσπαθήσουν να χαρακτηρίσουν τους Παλαιστίνιους ως “ριζοσπάστες ισλαμιστές” ώστε να μειώσουν την αντοχή της Χαμάς. Εάν και όταν η Τουρκία πάρει το μέρος των Παλαιστινίων, η Ουάσινγκτον θα υποστηρίξει ότι η Άγκυρα ταυτίζεται με τη “ριζοσπαστική ισλαμική τρομοκρατία.”43

Το Συριακό, και κατά συνέπεια το Κουρδικό, θα εξακολουθήσουν να αποτελούν ακανθώδη ζητήματα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Παρά τις αλλεπάλληλες επισκέψεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων της διακυβέρνησης Τραμπ – του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέο, του γερουσιαστή Τζόν Μακέιν και του υπουργού εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον – αλλά και την τηλεφωνική επικοινωνία των δύο ηγετών, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν αναλάβει καμία απτή δέσμευση για άρση της στήριξής τους στο YPG. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η συμμαχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία μάχεται ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, έχει ενισχύσει την υποστήριξη των Κούρδων συμμάχων της, προσφέροντας για πρώτη φορά τεθωρακισμένα οχήματα, καθώς προετοιμάζονται για μία καινούρια φάση στην εκστρατεία τους να καταλάβουν τη Ράκκα.44 Έρχονται μάλιστα στη δημοσιότητα δηλώσεις του εκπροσώπου του SDF, σύμφωνα με τις οποίες ο στρατηγός Τζόζεφ Βότελ, Διοικητής της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, όχι μόνο επισκέφθηκε κρυφά το μέτωπο στο Κομπάνι και στη Ράκκα, αλλά δεσμεύθηκε για την αποστολή βαρέων όπλων εντός των επόμενων ημερών.45 Εάν τελικά η Τουρκία, επεκτείνει την επιχείρηση ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ, με άλλη κωδική ονομασία, στρεφόμενη προς την κουρδοκρατούμενη Ιεράπολη ή την κατεχόμενη από τζαχατιστές Ράκα, τότε πιθανότατα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ρωσικές και αμερικανικές δυνάμεις.46

* H Aλεξάνδρα Τράγκα είναι υποψήφια απόφοιτος στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Πηγές
1 Somini Sengupta, “A clash at the UN stands in contrast to White House admiration for Russia,” New York Times, 1 March 2017, 8.
2 Ece Toksabay και Tuvan Gumrukcu, “Manbij is Turkey's next step in Syria operation, Erdogan says,” Reuters, 27 Ferbuary 2017, http://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-syria-turkey-idUSKBN1670YC?il=0.
3 Στις 29 Μαρτίου 2017 ανακοινώθηκε επίσημα ο τερματισμός της Επιχείρησης ΑΣΠΙΔΑΣ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Συρία χωρίς τη διενέργεια επίθεσης εναντίον της Ιεράπολης “Turkey can start new operation if necessary as Euphrates Shiled ends: PM,” Hurriyet Daily News, http://www.hurriyetdailynews.com/turkey-can-start-newoperation-if-necessary-as-euphrates-shield-ends-pm-.aspx?PageID=238&NID=111401&NewsCatID=352.
4 “Συρία: Αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας στον ΟΗΕ, προς τα βόρεια κινείται ο τουρκικός στρατός,” CNN Greece, 28 Φεβρουαρίου 2017, http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/69598/syria-antiparathesi-hpa-rosias-ston-ohe-pros-ta-voreiakineitai-o-toyrkikos-stratos.
5 Jim Zannoti and Thomas Clayton, “Turkey: Background and U.S. Relations,” Congressional Research Service, Report R41368, 26 August 2016, https://fas.org/sgp/crs/mideast/R41368.pdf.
6 Νίκος Μούδουρος και Μιχάλης Ν. Μιχαήλ, Η Νέα Τουρκική Ηγεμονία: Διαστάσεις του Πολιτικού Ισλάμ (Αθήνα: Παπαζήσης, 2014), 272.
7 Jim Zannoti and Thomas Clayton, “Turkey: Background and U.S. Relations,” Congressional Research Service, 26 August 2016, 25.
8 Μούδουρος και Μιχαήλ, Νέα Τουρκική Ηγεμονία, 307-308.
9 Βασίλης Φούσκας, Αυτοκρατορία και Πόλεμος: Η Κρίση της Αμερικανικής Υψηλής Στρατηγικής και η Ανάδυση της Πολυπολικότητας (Αθήνα: Ποιότητα, 2009). Αναφορικά με την υπόθεση των Mearsheimer-Walt για το ισραηλινό lobby, βλ. το ομώνυμο άρθρο τους στο σύνδεσμο https://piotita.gr/2014/02/06/the-israel-lobby/.
10 Φράγκος Σ. Φραγκούλης, Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι; (Αθήνα: Λιβάνης, 2012), 509.
11 Μούδουρος και Μιχαήλ, Nέα Tουρκική Hγεμονία, 312-313.
12 Δημήτρης Τριανταφύλλου και Ελένη Φωτίου, Τουρκική Eξωτερική Πολιτική την Εποχή του ΑΚΡ: Προς μία PaxOttomana; (Αθήνα: Παπαζήσης, 2010), 187-188, 199 και 203.
13 Mehmet Yegin και Hasan Selim Ozertem, “Turkey-US Relations: How to Proceed after Obama?,” The German Marshall Fund of the United States, 10 November 2016, http://www.gmfus.org/publications/turkey%E2%80%93us-relations-howproceed-
after-obama.
14 Ζήνωνας Τζιάρρας και Νίκος Μούδουρος, Η Τουρκία στην Aνατολική Μεσόγειο: Ιδεολογικές ‘Oψεις Eξωτερικής Πολιτικής (Αθήνα: Τουρίκης, 2016), 109 και 113.
15 Μούδουρος και Μιχαήλ, Νέα Τουρκική Ηγεμονία, 286-287.
16 Νικόλας Ζηργάνος, “Τουρκία, ένας Αβέβαιος Σύμμαχος,” Εφημερίδα των Συντακτών, 24 Οκτωβρίου 2016, http://www.efsyn.gr/arthro/toyrkia-enas-avevaios-symmahos.
17 Soner Cagaptay, “Is the US-Turkey Relationship Crumbling
18 Ηλίας Κουσκουβέλης και άλλοι (επ.), Η Αραβική Άνοιξη: Μελέτες Διεθνών Σχέσεων (Θεσσαλονίκη: Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, 2012), 84-85.
19 Μούδουρος και Μιχαήλ, Nέα Tουρκική Hγεμονία, 329.
20 Κουσκουβέλης, Η Αραβική Άνοιξη, 85-86.
21 “BBC: Γιατί το “χαλιφάτο” της ISIS είναι επικίνδυνο,” Το Βήμα, 1 Ιουλίου 2014, http://www.tovima.gr/world/article/?aid=611330.
22 Ben Hubbard and David E. Sanger, “Russia, Iran and Turkey meet for Syria talks, excluding US,” The New York Times,
20 December 2016, https://www.nytimes.com/2016/12/20/world/middleeast/russia-iran-and-turkey-meet-for-syria-talksexcluding-us.html?_r=0.
23 Barry Strauss, “Uneasy Allies: America, Turkey and the Kurds,” Hoover Institution, 22 April 2016, http://www.hoover.org/research/uneasy-allies-america-turkey-and-kurds.
24 O Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο ξέκοψαν και την ουδέτερη ζώνη και τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, λέγοντας ότι είναι πολυδάπανες, περίπλοκες και δύσκολες στην εφαρμογή τους βλ. Τάνια Μποζανίνου, “Το ‘νέο Κουρδικό’ γίνεται εφιάλτης για τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν,” Το Βήμα, 12 Οκτωβρίου 2014, http://www.tovima.gr/world/article/?aid=640234.
25 Μούδουρος και Μιχαήλ, Νέα Τουρκική Ηγεμονία, 335.
26 Τζιάρρας και Μούδουρος, Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, 203.
27 Cagaptay, “US-Turkey Relationship.”
28 “Turkey considers closing İncirlik airbase,” YeniSafak, 20 February 2016, http://www.yenisafak.com/en/news/turkeyconsiders-closing-incirlik-airbase-2419379.
29 “US orders families of government personnel to leave southern Turkey,” The Huffington Post, 30 March 2016, http://www.huffingtonpost.com/entry/us-government-families-ordered-to-leave-turkey_us_56fbcfc9e4b0daf53aee0bcb.
30 “Ερντογάν: Ζήτησα προσωπικά από τον Ομπάμα την έκδοση Γκιουλέν,” Η Ναυτεμπορική, 18 Αυγούστου 2016, http://www.naftemporiki.gr/story/1138619/erntogan-zitisa-prosopika-apo-ton-ompama-tin-ekdosi-gkioulen.
31 Zannoti and Clayton, Turkey, 21.
32 Dan Lamothe, “The US stores nuclear weapons in Turkey. Is that such a good idea?,” The Washington Post, 19 July 2016, https://www.washingtonpost.com/news/checkpoint/wp/2016/07/19/an-old-nuclear-weapons-deal-raises-newquestions-about-u-s-bombs-in-turkey/?utm_term=.6b80889f95c8.
33 “Is Erdogan trying to wreck US-Turkey relations?,” Al Monitor, 31 December 2016, http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2016/12/erdogan-wreck-us-turkey-relations-rouhani-aleppo.html#.
34 Robin Emmott, “Exclusive: Turkey purges NATO military envoys after failed coup,” Reuters, 12 October 2016, http://www.reuters.com/article/us-turkey-nato-exclusive-idUSKCN12C16Q.
35 Hubbard and Sanger, “Russia, Iran and Turkey.”
36 “Στο ‘κόκκινο’ οι σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ,” Η Καθημερινή, 22 Δεκεμβρίου 2016, http://www.kathimerini.gr/888954/article/epikairothta/kosmos/sto-kokkino-oi-sxeseis-toyrkias---hpa.
37 “Is Erdogan trying to wreck US-Turkey relations?.”
38 “Αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ ισχυρίζονται πώς ο Ερντογάν ήταν πίσω από το πραξικόπημα,” ΑΝΤ1, 26 Ιανουαρίου 2017, http://www.ant1iwo.com/news/kosmos/article/260967/axiomatouhoi-tou-nato-ishurizodai-pos-ertogan-itan-piso-apo-topraxikopima-/.
39 Ανησυχίες, οι οποίες εντάθηκαν και λόγω των διαπραγματεύσεων Άγκυρας-Μόσχας για αγορά από μέρους της Τουρκίας των ρωσικών συστημάτων αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας S-400 βλ. “Ερντογάν και Πούτιν θα συζητήσουν για αγορά S400 από την Τουρκία,” Μακεδονία, 28 Φεβρουαρίου 2017, https://goo.gl/VU4eN4.
40 Azadeh Ansari, Nic Robertson and Angela Dewan, “World leaders react to Trump's travel ban,” CNN, 31 January 2017, http://edition.cnn.com/2017/01/30/politics/trump-travel-ban-world-reaction/.
41 Fadi Hakura, “What next for U.S.-Turkey relations under a Trump presidency?,” Newsweek, 12 November 2016, http://europe.newsweek.com/what-next-us-turkey-relations-under-trump-presidency-520275?rm=eu.
42 “Έχουμε σταθεί διαχρονικά στο πλευρό του Ισραήλ και θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό του, καθώς αποτελεί το μόνο σταθερό δημοκρατικό κράτος στην περιοχή” βλ. Ντόναλντ Τζ. Τραμπ, Αμερική Σπουδαία Ξανά: Πώς να Διορθώσουμε την Τραυματισμένη Αμερική μας (Αθήνα: Μίνωας, 2017), 63.
43 Duran Burhanettin, “Resetting Turkey-US relations in the Trump era,” Daily Sabah, 27 January 2017, https://www.dailysabah.com/columns/duran-burhanettin/2017/01/27/resetting-turkey-us-relations-in-the-trump-era.
44 Tom Perry, “Syrian militias get more U.S. support for IS fight, plan new phase,” Reuters, 31 January 2017, http://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-syria-arms-idUSKBN15F15S.
45 “US to supply heavy weaponry, armored vehicles to YPG-dominated group in northern Syria,” Daily Sabah, 25 February 2017, https://www.dailysabah.com/syrian-crisis/2017/02/25/us-to-supply-heavy-weaponry-armored-vehicles-to-ypgdominated-group-in-northern-syria.
46 “US, Russia Forces in Eye Contact in Syria’s Manbij,” 15 March 2013,  ηttps://sputniknews.com/military/201703151051613387-russia-us-manbij-contact/; Andrew deGrandpre, “US and Russian troops are now in the same Syrian city,” 13 March 2017, http://www.militarytimes.com/articles/manbij-syria-us-troops-army-rangers-russia-turkey; Barbara Starr, “US Marines join local forces fighting in Raqqa,” 9 March 2017, CNN, http://edition.cnn.com/2017/03/08/politics/marines-raqqa-assault-syria/.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου