Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Νοε 2014

Μια παλιά και άκρως ελεγχόμενη άποψη επαναφέρει στο προσκήνιο ο πρόεδρος της Τουρκίας. Μιλώντας σε συνάντηση μουσουλμάνων κληρικών από χώρες της Λατινικής Αμερικής, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η αμερικανική ήπειρος ανακαλύφθηκε από τους μουσουλμάνους τον 12ο αιώνα και όχι από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492.

«Οι επαφές ανάμεσα στη Λατινική Αμερική και το Ισλάμ χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα. Οι μουσουλμάνοι ανακάλυψαν την Αμερική το 1178, όχι ο Κολόμβος» είπε στη διάρκεια ομιλίας του.

Συμπλήρωσε μάλιστα ότι ο ίδιος ο Κολόμβος αναφέρει την ύπαρξη τζαμιού σε λόφο στις ακτές της Κούβας.

«Είναι ένα θέμα που θα ήθελα να συζητήσω με τα αδέλφια μου τους Κουβανούς. Ένα τέμενος θα ταίριαζε στον λόφο» κατέληξε.

Όπως θυμίζει ο δημοσιογράφος της Daily Telegraph Ρομπ Κρίλι, μια μικρή μερίδα μουσουλμάνων μελετητών υποστηρίζει ότι υπήρξε μουσουλμανική παρουσία στην Αμερική, προτού φτάσει ο Κολόμβος.

Ωστόσο, μέχρι σήμερα, δεν έχει υπάρξει καμία σχετική απόδειξη.

Το 1996 ο ιστορικός Γιουσέφ Μρούεχ επικαλέστηκε αναφορά στο ημερολόγιο του Χριστόφορου Κολόμβου για τέμενος στην Κούβα, όμως αυτή η αναφορά έχει ερμηνευθεί διαφορετικά: οι περισσότεροι έχουν συμφωνήσει ότι ήταν μεταφορά που χρησιμοποίησε ο θαλασσοπόρος, περιγράφοντας το σχήμα του τοπίου.

Το συμπέρασμα είναι πως η εκ μέρους του Ερντογάν αγωνιώδης αναζήτηση και επιβεβαίωση ενός τουρκικού μεγαλείου, επιβεβαιώνει τις δηλώσεις δυτικών διπλωματών, που πριν μερικούς μήνες αναφέρονταν με βεβαιότητα σε έναν ημιπαράφρονα και επικίνδυνο Ερντογάν. Κι ένας ημιπαράφρονας αρχηγός γειτονικού κράτους αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την Ελλάδα... Ίσως η συγκυβέρνηση Σαμαρά θα πρέπει να εργαστεί πολύ σοβαρά, πολύ γρήγορα και πολύ αποτελεσματικά προς την κατεύθυνση αντιμετώπισης κάποιας επιθετικής κίνησης του "σουλτάνου" Ερντογάν...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γιατί η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο πληροφοριών στην Ουκρανία

Γράφει ο Mark Galeotti

Οκτώ εβδομάδες αφότου η νέα κυβέρνηση και οι φιλο-ρώσοι αυτονομιστές τής Ουκρανίας στα ανατολικά τής χώρας συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός, ο πόλεμος εξακολουθεί να σιγοβράζει. Διεξάγεται με όπλα και ρουκέτες στο έδαφος και με προειδοποιήσεις και κυρώσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όμως, σχεδόν αόρατα, ο πόλεμος επίσης διεξάγεται κατά μήκος μιας τρίτης διάστασης: Εκείνης των πληροφοριών. Σε αυτό το μέτωπο, τόσο η Ουκρανία όσο και η Δύση αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν το τεράστιο πλεονέκτημα της Ρωσίας.

Για τους νέους ηγέτες τού Κιέβου που εξακολουθούν να αγωνίζονται για να στήσουν στα πόδια της την χώρα τους αφότου οι λαϊκές διαδηλώσεις ανέτρεψαν την φιλο-ρωσική κυβέρνηση του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς πέρυσι, οι ακριβείς και αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τους αντάρτες στα ανατολικά είναι κρίσιμες. Αλλά η συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με τους στόχους, τις προθέσεις και τις δυνατότητες των ανταρτών -πόσω μάλλον εκείνες για την ρωσική κυβέρνηση που τους υποστηρίζει- είναι σχεδόν αδύνατη. Καθώς το Κίεβο προσπαθεί να αντιδράσει στις πρωτοβουλίες των Ρώσων και των ανταρτών, τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά, που συχνά έχει μόνο μια αμυδρή ιδέα για το αν αντιπροσωπεύουν σοβαρές κινήσεις ή προσποιήσεις και τι τελικό σκοπό επιδιώκουν. Ακόμα και οι αριθμοί τού πλήθους των ανταρτών και των όπλων που έχουν αποκτήσει από την Ρωσία αποτελούν συχνά κάτι περισσότερο από εικασίες. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα απολαμβάνει μια σημαντική υπεροχή έναντι του Κιέβου σε ό,τι αφορά στις πληροφορίες –οι Ρώσοι πράκτορες έχουν διεισδύσει σε βάθος στις ουκρανικές επικοινωνίες και δομές διοίκησης- και χρησιμοποιεί αυτό το πλεονέκτημα για να γείρει περαιτέρω το παιχνίδι υπέρ της.

Ο χρόνος δουλεύει εναντίον τής Ουκρανίας. Για να αντιστραφεί η τάση, το Κίεβο δεν πρέπει μόνο να ενισχύσει τις προσπάθειες συλλογής πληροφοριών και αντικατασκοπείας, αλλά να το πράξει ενώ θα αναμορφώνει ριζικά τον μηχανισμό ασφαλείας τής Ουκρανίας. Το να στηριχτεί στην Δυτική συνδρομή θα δώσει μικρή βοήθεια: Η Δύση, επίσης, είναι ελλειμματική σε αξιόπιστες πηγές στην ανατολική Ουκρανία και υπερκεράζεται από την προηγούμενη προετοιμασία της Ρωσίας. Η εν εξελίξει πολιτική μετάβαση της Ουκρανίας και οι βουλευτικές εκλογές τού περασμένου Σαββατοκύριακου δίνουν στην κυβέρνησή της ένα παράθυρο ευκαιρίας για να διεκδικήσει εκ νέου τον έλεγχο αυτού του βασικού μέσου πολιτικής ασφαλείας. Σε αντίθετη περίπτωση, η αξιοπιστία τής Ουκρανίας και της κυριαρχίας της, αμφότερες θα συνεχίσουν να βρίσκονται υπό αμφισβήτηση.

ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ
Τέσσερις παράγοντες έχουν δώσει στην Ρωσία προβάδισμα στον συνεχιζόμενο πόλεμο πληροφοριών. Πρώτον, η Ρωσία προετοιμαζόταν από καιρό για το είδος τής σύγκρουσης που εξελίσσεται στην Ουκρανία –το είδος που συνδυάζει την κατασκοπεία με την δύναμη πυρός, την οικονομική πίεση, τον πόλεμο πληροφοριών και τους πολιτικούς ελιγμούς. Οι ρωσικές Υπηρεσίες πληροφοριών χρησιμοποιούν όλα αυτά τα εργαλεία αβίαστα, μια ικανότητα που κληρονόμησαν από τους σοβιετικούς προκατόχους τους και βελτιώθηκε περαιτέρω για τον σημερινό κόσμο, στον οποίο η επιρροή αφορά τόσο πολύ στην οικονομική ισχύ και την ικανότητα να γυρνά την ιστορία όσο και στα πραγματικά γεγονότα επί του εδάφους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και ο επικεφαλής τού ρωσικού στρατού, στρατηγός Valery Gerasimov, παραδέχτηκε την περασμένη χρονιά ότι τα «μη στρατιωτικά μέσα» έχουν γίνει απαραίτητα στην Ρωσία και μερικές φορές ακόμη και υπερβαίνουν σε σημασία την παραδοσιακή δύναμη πυρός.

Δεύτερον, οι ρωσικές μυστικές Υπηρεσίες διατηρούσαν για δεκαετίες μια σταθερή βάση στην Ουκρανία -μια παρουσία με ρίζες στην σοβιετική ιστορία, όταν η δομή ασφάλειας τής Ουκρανίας ήταν απλά το τοπικό υποκατάστημα της KGB. Ρώσοι πράκτορες που συνήθως εργάζονται για την Υπηρεσία Ασφαλείας τής Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB), διαδόχου τής KGB, διαπερνούν την ουκρανική αστυνομία και τις μυστικές Υπηρεσίες. Συμπαθούντες και πράκτορες τής Ρωσίας, πολλοί από τους οποίους ανήκουν στην GRU, την αναζωογονημένη στρατιωτική Υπηρεσίας πληροφοριών τής Ρωσίας [1], συμπληρώνουν τις τάξεις τού ουκρανικού στρατού. Εξοπλισμένη με μια σειρά από εργαλεία -από τους ενσωματωμένους κατασκόπους ως τις παρακολουθήσεις των επικοινωνιών- η GRU είναι επιφορτισμένη με τον εντοπισμό των ουκρανικών στρατιωτικών μονάδων, με την αποκάλυψη των σχεδίων τους, καθώς και την διεξαγωγή παραστρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον τους. Η ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών και το Υπουργείο Εσωτερικών, ομοίως, έχουν επίσης οικοδομήσει εκτεταμένα δίκτυα στην χώρα. Ειδικότερα, η μακροχρόνια σχέση τού Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων με τον τοπικό ομόλογό του, το ουκρανικό Υπουργείο Εσωτερικών, έχει επιτρέψει στην Υπηρεσία να εντοπίζει εύκολα Ουκρανούς ομολόγους που επιδέχονται στρατολόγηση από την FSB.

Τρίτον, οι ρωσικές δυνάμεις πληροφοριών διατηρούν μια σημαντική επιτόπια παρουσία - τόσο ανοιχτή όσο και μυστική- κοντά στα ουκρανικά σύνορα. Έχουν επωφεληθεί πλήρως από την ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων μεταξύ των δύο χωρών, την οποία η Ουκρανία έχει μέχρι στιγμής κάνει ελάχιστα για να ανακόψει. Για παράδειγμα, υπάρχουν στοιχεία [2] ότι οι ρωσικές μυστικές Υπηρεσίες έχουν ανακρίνει Ουκρανούς πρόσφυγες που περνούν στην Ρωσία, με το πρόσχημα της συλλογής δεδομένων σχετικά με εγκλήματα πολέμου. Τα θέματα της ανάκρισης θα μπορούσαν να παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις ουκρανικές κυβερνητικές δυνάμεις που μάχονται την εξέγερση, από τις θέσεις των στρατοπέδων τους μέχρι τις τακτικές που χρησιμοποιούν.

Και, τέλος, η Μόσχα είχε το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης από την έναρξη της σύγκρουσης. Οι ανώτερες ικανότητες κατασκοπείας της σήμαιναν ότι μπορούσε να αντέξει να κρατήσει τις επιλογές της ανοικτές, αλλάζοντας την στρατηγική της και τους στόχους της ανά εβδομάδα. Στην πραγματικότητα, ο μόνος σαφής στόχος τής Μόσχας ήταν να αποτρέψει το Κίεβο από την καταστολή των επαναστατών -μια δουλειά στην οποία έχει αποδειχθεί αρκετά επιτυχής.

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ
Η απάντηση του Κιέβου στην πρόκληση της Μόσχας ήταν εξαιρετικά πρόχειρη. Η κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να εμπιστεύεται τις δικές της στρατιωτικές και αστυνομικές Υπηρεσίες ασφαλείας, υποψιαζόμενη δικαίως ότι είναι γεμάτες με στρατολογημένους υπέρ τής Μόσχας. Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι υπερεκτίμησαν πιθανώς τον πραγματικό βαθμό τής ρωσικής διείσδυσης, αλλά η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές τους τακτικές δυνάμεις τούς ανάγκασε να βασιστούν περισσότερο στις άτυπες πολιτοφυλακές από νωρίς στην εκστρατεία. Το γεγονός ότι ορισμένες από αυτές τις παραστρατιωτικές ομάδες έτρεφαν αντι-ρωσικές, ακροδεξιές απόψεις απλώς τροφοδότησε την σύγκρουση.

Το Κίεβο έκτοτε εργάζεται για να ξεδιαλέξει τους αξιωματικούς των δυνάμεων [ασφαλείας], αλλά αυτή είναι μια δύσκολη μάχη. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πιο αδύναμος κρίκος είναι η Υπηρεσία Ασφαλείας τής Ουκρανίας (SBU) –ακριβώς η οργάνωση που είναι επιφορτισμένη με το κυνήγι ξένων κατασκόπων και που υποστηρίζει την εκστρατεία αντι-εξέγερσης στα ανατολικά. Μέχρι τις αρχές τού τρέχοντος έτους, περί το 30% [3] του προσωπικού της θα μπορούσε να ήταν Ρώσοι πράκτορες, σύμφωνα με έναν εξέχοντα Ουκρανό ειδικό σε θέματα ασφάλειας. Υπό με το καθεστώς τού Γιανουκόβιτς, η βαθιά ρωσική εμπλοκή στην SBU ήταν κοινό μυστικό. Ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής τού οργανισμού, για παράδειγμα, παραδέχτηκε το 2010 [4] ότι όχι μόνο υπήρχαν Ρώσοι πράκτορες μέσα στις τάξεις τής SBU, αλλά η οργάνωση είχε μια επίσημη συμφωνία με την FSB, διατυπωμένη στο πρωτόκολλο συνεργασίας τού 2010, που επέτρεπε στην Μόσχα να στρατολογεί πράκτορες μέσα από την ουκρανική κυβέρνηση. Τον Δεκέμβριο του 2013, μια ομάδα από 30 αξιωματικούς τής FSB πήραν μέρος σε εκπαιδευτικές ασκήσεις τής SBU και συναντήθηκαν με τον διευθυντή της, ο οποίος έκτοτε διέφυγε στην Ρωσία, μαζί με δύο πρώην βουλευτές και δύο πρώην επικεφαλής τμημάτων τής Υπηρεσίας.

Ο νέος επικεφαλής τής SBU, Valentyn Nalyvaichenko, κληρονόμησε μια Υπηρεσία τής οποίας το προσωπικό ήταν αναξιόπιστο και της οποίας τα μυστικά είχαν ήδη λεηλατηθεί. Επιβεβαίωσε σε πρόσφατες συνεντεύξεις που, την παραμονή τής αποπομπής τού Γιανουκόβιτς, ότι οι Ρώσοι πράκτορες λεηλάτησαν το ουκρανικό θησαυροφυλάκιο πληροφοριών, αφαιρώντας «φακέλους, αρχεία, τα πάντα που αποτελούν την βάση για μια επαγγελματική Υπηρεσία πληροφοριών». Από τότε, η Υπηρεσία έχει δει μαζικές εναλλαγές προσωπικού, καθώς οι νέοι ηγέτες έσπευσαν να αντικαταστήσουν τα παλαιά στελέχη με πιστούς νεοσύλλεκτους. Και οι απολύσεις πρόκειται να συνεχιστούν. Στα μέσα Οκτωβρίου, το Κίεβο εισήγαγε έναν νέο νόμο [5] με στόχο το ξερίζωμα αμετανόητων της σοβιετικής εποχής από όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού ασφαλείας, εκ των οποίων περίπου το 20% είτε είχαν εργαστεί για την σοβιετική KGB είτε σπούδασαν στην ακαδημία της, σύμφωνα με τον Nalyvaichenko.

Αυτό το ξεκαθάρισμα φέρνει βαρύ κόστος στην εμπειρία και τον επαγγελματισμό. Όπως μου το έθεσε ένας αξιωματικός τής Υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ, «Μερικοί από αυτούς [τους νεοπροσληφθέντες] εξακολουθούν να είναι παιδιά. Θα ωριμάσουν , αλλά είναι υποχρεωμένοι να κάνουν δουλειά που δεν είναι πραγματικά εκπαιδευμένοι ή αρκετά έμπειροι να κάνουν». Και θα μπορούσε να πάρει μήνες ή ακόμα και χρόνια για να αποκατασταθεί πλήρως η SBU ως μια αξιόπιστη Υπηρεσία. Αναπόφευκτα, κάποια ταλέντο και τεχνογνωσία θα χαθεί για το τίποτα: Δεν κατέληξε κάθε πρώην εκπαιδευμένος από την KGB να γίνει κατάσκοπος των Ρώσων. Και, από τους αξιωματικούς οι οποίοι παραμένουν, κάποιοι που εμφανίζονται άψογα πιστοί και δεν έχουν δεσμούς με την Μόσχα θα μπορούσε να εξακολουθούν να υποπίπτουν στην ρωσική δωροδοκία ή τον εκβιασμό. Αν και η λαβή τής Ρωσίας στην SBU έχει γίνει ασθενέστερη από τότε που η νέα κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της, σίγουρα δεν εξαφανίστηκε.

ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΔΡΑΣ
Το Κίεβο δεν είναι η μόνη πρωτεύουσα που αγωνίζεται για να αντιμετωπίσει το πλεονέκτημα της Μόσχας. Στρατηγιστές σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρόμοιο πρόβλημα να προσαρμοστούν στον νέο υβριδικό πόλεμο στο ανατολικό τμήμα τής Ουκρανίας. Πριν ξεσπάσουν οι εχθροπραξίες την περασμένη άνοιξη, η Δύση δεν είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις πληροφορίες στην Ουκρανία, εστιάζοντας τους σχετικούς πόρους της στην Ασία, την Μέση Ανατολή και την Ρωσία. Η παράλειψη αυτή έχει κοστίσει στους Δυτικούς συμμάχους τής Ουκρανίας πολύτιμο χρόνο κατά την έναρξη της σύγκρουσης. Ως αποτέλεσμα, δεν έχουν πράκτορες επί τόπου και έχουν λίγες δυνατότητες να τους εισάγουν τώρα με ασφάλεια. Και η αναλυτική τους ικανότητα στην έδρα τους για να ερμηνεύσουν και να αξιολογήσουν τις όποιες λίγες πληροφορίες που μπορεί να υπάρξουν, είναι συχνά ελάχιστη.

Τα εργαλεία που είχε η Δύση στην διάθεσή της, αποδείχτηκαν οικτρά ανεπαρκή. Για παράδειγμα, αν και η Δύση, και οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα, έχουν πολύ ανώτερη τεχνολογία, όπως η δορυφορική επιτήρηση και η ηλεκτρονική παρακολούθηση – η Ρωσία και πάλι κατάφερε να τους εκπλήξει με την προσάρτηση της Κριμαίας. Αυτό συμβαίνει επειδή η Μόσχα είχε λάβει μέτρα για την ελαχιστοποίηση των τρωτών σημείων της, συμπεριλαμβανομένου του να κρατά τις δυνάμεις της διασκορπισμένες και κρυμμένες έως ότου ήταν έτοιμες να αναπτυχθούν. Το Κρεμλίνο παραπλάνησε επίσης τους παρατηρητές με την οργάνωση στρατιωτικών ασκήσεων που άμβλυναν τις υποψίες για τις πραγματικές του προθέσεις και μετέδιδε κρίσιμες διαταγές με αγγελιαφόρους ή επίγειες γραμμές και όχι με τα πιο ευάλωτα σήματα εκπομπής.

Μόλις η σύγκρουση μετακόμισε στην ανατολική Ουκρανία, η Δύση βρέθηκε ακόμη πιο πίσω. Η πρόκληση της ενσωμάτωσης των Δυτικών πρακτόρων σε μια περιοχή που τώρα ελέγχεται από τους αυτονομιστές αποδείχθηκε πολύ δύσκολη, δεδομένου ότι τυχόν τέτοιες πηγές δεν θα ήταν σε θέση να καλλιεργήσουν «μύθους» ή να καλύψουν ταυτότητες. Όπως μου είπε ένας Βρετανός αξιωματούχος, «αυτό δεν είναι το είδος του περιβάλλοντος στο οποίο μπορείς απλά να ρίξεις ένα πράκτορα χωρίς ένα στερεό κάλυμμα, και το να χτίσεις ένα τέτοιο είδος κάλυψης παίρνει χρόνο».Επιπλέον, η περιοχή δεν έχει ξένες πρεσβείες ως καταφύγιο για πράκτορες ή για να παρέχουν ένα μέτωπο για την δουλειά τους.

Περαιτέρω, οι αυτονομιστικές Αρχές είναι απρόβλεπτες. Κάθε κατάσκοπος θα ρισκάριζε ξυλοδαρμό, φυλάκιση ή και ακόμα χειρότερα, στα χέρια των τοπικών ανταρτών, οι οποίοι είναι συχνά κάτι λίγο περισσότερο από κακοποιοί και φτιάχνουν τους δικούς τους κανόνες. Το έργο, με μια λέξη, δεν είναι τίποτα σαν κατασκοπεία σε μια ολοκληρωμένη χώρα, με σαφείς ιεραρχίες και πολιτικές. Ακόμα και το να διαπιστωθεί αν οι ηγέτες των ανταρτών ενεργούν από μόνοι τους ή ως πράκτορες της Μόσχας μπορεί να είναι εξωφρενικά δύσκολο, δεδομένου ότι η απάντηση βρίσκεται συχνά κάπου στο ενδιάμεσο.

Χωρίς αυτές τις γνώσεις, όμως, η Δυτική πολιτική θα παραμείνει τόσο αναποφάσιστη όσο είναι σήμερα. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα χρησιμοποιεί τα πλεονεκτήματα των πληροφοριών της για να διατηρήσει το αιματηρό και άθλιο αδιέξοδο που ελπίζει ότι θα αναγκάσει τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Petro Poroshenko, να προσφέρει σημαντικές παραχωρήσεις προς τους αυτονομιστές -το είδος των όρων που θα επιτρέψουν στον Πούτιν να διεκδικήσει τη νίκη χωρίς να έχει μπει επίσημα σε πόλεμο. Ακόμη και με κάτι λιγότερο από μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία, ωστόσο, η Μόσχα κερδίζει όσο το Κίεβο χάνει.

Πηγή Foreign Affairs
Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved

Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/142321/mark-galeotti/moscows-spy-...
Σύνδεσμοι:
[1] http://www.foreignpolicy.com/articles/2014/07/07/putins_secret_weapon_mi...
[2] http://www.themoscowtimes.com/news/article/russian-investigators-use-ukr...
[3] http://euromaidanpress.com/2014/04/24/30-of-ukrainian-sbu-officers-were-...
[4] http://www.delfi.ua/news/daily/society/general-sbu-fsb-mozhet-prevratit-...
[5] http://en.interfax.com.ua/news/economic/229104.html


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


 



Σχολιάζει ο Κλεισθένης 



Μερικές φορές αναρωτιόμαστε πως γίνεται σήμερα κάποιος πολιτικός να κάνει μια δυσάρεστη δήλωση που δεν αρέσει σε κάποιους και την άλλη μέρα να του βγάζουν τ’ άπλυτα στην φόρα, να τον κρεμάνε στα «μανταλάκια».
Τέτοια σύμπτωση;
Ακριβώς λίγες ώρες μετά την δήλωση;
Πότε πρόλαβαν; Πότε έψαξαν; Πότε διασταύρωσαν; 

Η συνομιλία είναι φανταστική αλλά απέχει απ’ την πραγματικότητα;

Πολιτικάντης: Σε κάλεσα γιατί ο «μεγάλος» θέλει να «κοντύνει» τα πόδια σε κάποιον που σήκωσε κεφάλι.

«Δημοσιογράφος»: Σε ποιον;

Πολιτικάντης: Δεν τον άκουσες εχτές τον…. τι δήλωσε ο μ….;

«Δημοσιογράφος»: Α! Λες για τον…

Πολιτικάντης: Ναι! Ρε

«Δημοσιογράφος»: Μείνε ήσυχος, κάτι θα βρω, θα ψάξω στο αρχείο μου, θα ρίξω και μια ματιά στην πιάτσα για κάτι καλύτερο, μην ανησυχείς αύριο θα στον έχω στα «μανταλάκια». Με το άλλο που σου ζήτησα έκανες τίποτε;

Πολιτικάντης: Το προχωράω, μην ανησυχείς, δεν ξεχνάμε εμείς ποτέ τους φίλους.

Φυσικά κάθε δημοσιογράφος έχει αρχείο. Όταν μάθει κάτι δεν το δημοσιοποιεί πάντα άμεσα, πολλές φορές περιμένει την κατάλληλη στιγμή, περιμένει να του το ζητήσει κάποιος, για να έχει και το κάτι τις του.


Αυτή είναι η αλήτικη δημοσιογραφία.

Θα ρωτήσει κάποιος, "είναι όλοι;"

Αυτό δεν το ξέρω με σιγουριά, μάλλον θα υπάρχουν και μερικοί έντιμοι και σωστοί στο δημοσιογραφικό «λειτούργημα». 

Το θέμα είναι, Πόσοι; Οι περισσότεροι; Οι λιγότεροι;
Ποιος μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια;

Δυστυχώς έτσι δουλεύει το σύστημα, δίνει ο ενδιαφερόμενος την εντολή, φυσικά με το ανάλογο αντάλλαγμα, ψάχνονται τα «βρώμικα» αρχεία και να...! 
Ο «παραστρατημένος», ο «ενοχλητικός» την άλλη μέρα φιγουράρει στα «μανταλάκια» καταγγελλόμενος για τούτο και για ‘κείνο. 

Αυτή είναι η δημοκρατία μας. 
Να την χαιρόμαστε.

Όσον αφορά για ονόματα και διευθύνσεις λίγο ψάξιμο στα γεγονότα, τις συμπτώσεις και τα «μανταλάκια» και αποκαλύπτονται στον καθένα, αρκεί να ψάξει, αρκεί να σκεφτεί, αρκεί να συνδυάσει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Ζέζα Ζήκου

Σήμερα, σε μία περίοδο γεωπολιτικής αναταραχής, οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι, αφού έστησαν σκηνικό τύπου… νέων Ιμίων στην Κύπρο, με τις δήθεν σεισμολογικές έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ με το «Μπαρμπαρός», εξανάγκασαν τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου να αποδεχθούν τα τετελεσμένα που δημιούργησε η Άγκυρα. Δηλαδή, τη δράση του τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, μία “de facto” αποδεκτή κατάσταση από την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Η Άγκυρα, με την πάγια τακτική των εκβιασμών και των απειλών, έθεσε ένα νέο δίλημμα προς τη Λευκωσία: Είτε θα αρχίσει η συζήτηση για τη συνδιαχείριση του φυσικού πλούτου είτε τερματίζονται οι έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Βεβαίως και δεν παρέλειψε να ρίξει στο τραπέζι και την απειλή της διχοτόμησης της Κύπρου, για να τρομοκρατηθούν οι ραγιάδες. Όμως, δεν υπάρχει καμία έρευνα που να μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενεργειακού πλούτου στο βόρειο τμήμα της Κύπρου με το αντίστοιχο στο Νότο.
Η Τουρκία καίγεται να αποκτήσει τον έλεγχο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο για να μειώσει την εξάρτησή της από Ρωσία και Ιράν, αλλά και για να εμφανισθεί ως ενεργειακή γέφυρα της Δύσης! Η σύγκρουση με τη Λευκωσία και την Ιερουσαλήμ, που έχουν κοινό συμφέρον να αναπτύξουν την παραγωγή φυσικού αερίου στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες τους, είναι αναπότρεπτο.

Με τις δηλώσεις Ερντογάν, και τους «κανόνες εμπλοκής» για ενδεχόμενο «θερμό επεισόδιο» στο Αιγαίο, η Άγκυρα έστειλε ηχηρό μήνυμα ότι θέλει να έχει λόγο σε χωρικά ύδατα που δεν της ανήκουν! Απέναντι στην ιταμή αυτή πρόκληση, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να κινηθεί με σύνεση! Δηλαδή σύρθηκε από τον εκβιασμό του «Κέρβερου» να επιλέξει ανάμεσα στην παράτολμη αξιοπρέπεια και την επωφελή ταπείνωση της σύνεσης. Όπως άλλωστε του σύστηναν το ευαγές ίδρυμα ΕΛΙΑΜΕΠ και το δημοσιογραφικό φερέφωνό του. Σε μία προσπάθεια κατευνασμού και αποκλιμάκωσης της έντασης, ο πρωθυπουργός διεμήνυσε ότι ο τακτικός διάλογος για τα ελληνοτουρκικά θα συνεχιστεί κανονικά και ανακοίνωσε την σύγκληση του τρίτου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου. Όμως η απόφαση αυτή ενέχει υψηλό ρίσκο, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος μιάς ουσιαστικής αποτυχίας του διαλόγου, που θα είναι μοιραία για τον κ. Σαμαρά και τη χώρα.

Πάντως, ακόμη περιμένουμε την υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων Σαμαρά, που έλεγε ότι σε έξι μήνες θα ανακηρυχθεί η ΑΟΖ στο Αιγαίο. Εδώ ούτε η… Αλβανία δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ στην περιοχή της, μέχρι εκεί φτάσαμε! Εδώ δεν τολμάμε να ξεκινήσουμε έρευνες για πετρέλαια μη τυχόν και θίξουμε τους τούρκους, για ποια επιτυχία μιλάμε; Μόνο τα πετρέλαια του Ιονίου εν αγγίζουμε, αλλά δεν αποκλείεται να εγείρει θέμα η Άγκυρα και γι αυτά…

Ειδικότερα στο Αιγαίο, έχουμε από τη μία πλευρά το νομικό καθεστώς, το σύνολο δηλαδή των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογραφεί από την Ελλάδα και την Τουρκία, και από την άλλη το “status quo”, που είναι η έμπρακτη άσκηση δικαιωμάτων ή «προβολής ισχύος» στον χώρο, πέρα από τα αδιαμφισβήτητα όρια κυριαρχίας. Το νομικό καθεστώς διέπεται από τις Συμφωνίες’/Συνθήκες της Λοζάνης (το 1923), του Μοντρέ (το 1936) και των Παρισίων (το 1947), χωρίς να έχει γίνει καμία προσθήκη έκτοτε, και αλλάζει με την υπογραφή νέων συμφωνιών.
Αντίθετα, το «status quo» της περιοχής τις τελευταίες δεκαετίες αλλάζει σταδιακά. Άλλο «status quo» υπήρχε πριν από το 1974, που η Τουρκία σεβόταν τα 10 ναυτικά μίλια της Ελλάδας στο Αιγαίο, άλλο υπήρξε μετά το 1974, άλλο όταν κλιμακώθηκαν οι παραβιάσεις (μετά τα 1982), άλλο πριν από τη διακήρυξη του «casus belli» (το 1995), άλλο πριν από τη διακήρυξη των «γκρίζων ζωνών» (το 1996 μετά τα Ίμια) και άλλο σήμερα, με τις υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά (Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι, Καστελλόριζο).

Το «status quo» προσδιορίζεται από εκατέρωθεν πρακτικές, που γίνονται «de facto» «αποδεκτές», αλλάζει δε όταν η μία πλευρά επεκτείνει τις πρακτικές της και η άλλη δεν αντιδρά, ή, παρά την αντίδρασή της, αναγκάζεται να «αναδιπλωθεί». Εν προκειμένω, η πλευρά που «επεκτείνεται» είναι η Τουρκία, ενώ η Ελλάδα κατά κανόνα, «αναδιπλώνεται», με αποτέλεσμα η κλιμάκωση της τουρκικής πολιτικής αναφορικά με τις διεκδικήσεις της να ανατρέπει το «status quo» δοκιμάζοντας τα ελληνικά αντανακλαστικά. Σταδιακά –αλλά συστηματικά- έχει δημιουργηθεί μία αναντιστοιχία ανάμεσα στο νομικό καθεστώς (που έχει μείνει αναλλοίωτο) και το “status quo” (που έχει αλλάξει αισθητά).

Η Τουρκία, με βάση την αναντιστοιχία αυτή, επιδιώκει να τροποποιηθεί το νομικό καθεστώς προς όφελός της, ώστε οι πρακτικές της να καταστούν «νόμιμες».
Στον αντίποδα, η Ελλάδα πιστεύει ότι, αφού καλύπτεται από το διεθνές δίκαιο, αυτό και μόνο αρκεί για να αναχαιτίσει την Τουρκία, επιπλέον δε ότι, στην περίπτωση που η Τουρκία δεν συγκρατηθεί, η διεθνές κοινότητα θα σπεύσει να τη συνετίσει. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα αρκείται να καταγγέλλει την επιθετικότητα της Τουρκίας χωρίς όμως να τολμά να τη σταματήσει εμπράκτως, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ότι επιμένει σε δικαιώματα που η ίδια δεν μπορεί να προασπιστεί.

Η ελληνική κυβέρνηση, είτε η σημερινή είτε η επόμενη, οφείλει να ξεκαθαρίσει με αποφασιστικότητα το σημερινό «τοπίο στην αιθαλομίχλη» και να προβάλει –έστω δειλές- αντιστάσεις στις απαιτήσεις της τρόικας. Η «ηγεμονία» της τρόικας επέβαλε μία ιστορικά πρωτότυπη δομή επικυριαρχίας, που γελοιοποίησε και εξέθεσε κάθε έννοια ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Αυτός ο «Κέρβερος» της ευρωζώνης, όπως αποκαλεί την τρόικα ο «Economist», επιστρέφει δριμύτερος. Με την προσδοκία, στο νέο τοπίο που θα δημιουργήσουν οι επικυρίαρχοι, να έχουν πάλι μία θέση οι «παλαίμαχοι κακοποιοί» να ορίζουν πάλι την (κακομοιριασμένη πλέον) μοίρα των φτωχών και των ανέργων, των φοβισμένων και των απελπισμένων.

Απέναντι στην τουρκική μεγαλομανία
Η τουρκική ηγεσία διακατέχεται από αυτοπεποίθηση σε υπερβολικό βαθμό, που δεν της επιτρέπει να κατανοήσει τα λάθη της, να τα διορθώσει και να στραφεί σε μία άλλη πολιτική. Πρόκειται για μία μεγαλομανή πολιτική, που έχει ως αποτέλεσμα η Άγκυρα, αντί να διορθώνει τα λάθη της, να απομονώνεται οικοδομώντας πάνω σε αυτά.
Η τουρκική ηγεσία πιστεύει ότι ηγείται μίας χώρας που είναι τόσο ισχυρή ώστε να περιφρονεί τους διεθνείς κανόνες, αρνούμενη να μπει σε καλούπια. Επίσης η τουρκική ηγεσία κινείται με λογικές και όρους ισχύος.
Αυτή είναι η πολιτική που αναγνωρίζει και αντίστοιχα στο διεθνές επίπεδο σέβεται τις χώρες που κινούνται με λογικές και όρους ισχύος. Όχι η δική μας.

Το διφυές νόημα της γεωπολιτικής
Είναι ολοφάνερο ότι η λέξη «γεωπολιτική» έχει σήμερα βαρύνουσα σημασία, αλλά και διφυές νόημα. Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία – σπουδαιότητα που έχει μία χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος μεταξύ των εθνών. Την αναμέτρηση ισχύος, επομένως και τη γεωπολιτική σημασία μιάς χώρας ή περιοχής, την αντιλαμβανόμαστε συνήθως με προσλαμβάνουσες ενδεχόμενων πολεμικών συρράξεων:
Τα Στενά των Δαρδανελλίων, π.χ., καταλαβαίνουμε ότι προσφέρονται για εύκολο και αποτελεσματικό έλεγχο από ξηράς της πρόσβασης στη Μεσόγειο πλοίων από τη Μαύρη Θάλασσα. Ή ότι η Κύπρος είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο (σταθερή αεροπορική βάση – ορμητήριο και βάση ανεφοδιασμού) που μπορεί να ελέγχει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη «γεωπολιτική» και μεταφορικά. Διότι η κατάκτηση μιάς χώρας δεν συμφέρει πια να πραγματοποιηθεί στρατιωτικά, έχει μικρότερο κόστος (μάλλον μηδενικό) αν πραγματοποιηθεί οικονομικά. Δεν απαιτούνται ούτε στρατεύματα για την εισβολή και την κατοχή, ούτε κυβερνήσεις δοσίλογων, μισητές από τους εντόπιους πληθυσμούς. Η υποδούλωση των λαών, που άλλοτε προϋπέθετε πολέμους και εξοπλισμούς, σήμερα κατορθώνεται από εταιρισμούς δανειστών, που χορηγούν θανατηφόρες, εκ προμελέτης, δόσεις δανείων. Η υπερχρέωση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στους δανειστές της –υποταγή εθελούσια, με υπογραφή συνθηκών παράδοσης («μνημόνια») και πανηγυρισμού, με την παραισθησιογόνο «αισιοδοξία» ότι οι θυσίες των πολιτικών πιάνουν τόπο.

Οι «φίλοι» μας στην Ευρώπη κατέκτησαν και υποδούλωσαν ήδη την Ελλάδα. Αλλά, ο «γείτονας» δεν ενδιαφέρεται για νέες μεθόδους, αφού κοιτάζει στο «μεγαλοπρεπές» παρελθόν του…

Πηγή εφημ. «Επένδυση»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γιατί αντιδρά και που αποσκοπεί η Άγκυρα
Το μυστικό που κρύβει ή αποκαλύπτει η τριμερής συμφωνία του Καΐρου, που δυνητικά προβλέπει τη ρύθμιση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου και Κυπριακής Δημοκρατίας, ονομάζεται Καστελλόριζο

Γράφει ο Χρήστος Καπούτσης

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορεί να γίνει τμηματική ρύθμιση των θαλάσσιων ζωνών (υφαλοκρηπίδα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) στην Ανατολική Μεσόγειο μόνο μεταξύ τριών ή τεσσάρων κρατών (π.χ. Ελλάδας, Αιγύπτου, Κύπρου, Ισραήλ), αλλά η ρύθμιση πρέπει να είναι συνολική για να είναι λειτουργική. Η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών της Ανατολικής Μεσογείου έχει νόημα και νομική υπόσταση, εφόσον συμφωνήσουν όλες οι χώρες που εφάπτονται τα θαλάσσια σύνορά τους, δηλαδή η Τουρκία, η Κύπρος, η Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Λιβύη και η Ιταλία.

Το «κλειδί» για την Ελλάδα σε αυτή την ρύθμιση των θαλάσσιων ζωνών είναι να συμπεριληφθεί και το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου ως τμήμα της Ελληνικής ΑΟΖ. Όμως, για το θέμα αυτό, θα πρέπει να υπάρξει καταρχήν συμφωνία της Ελλάδας με την Τουρκία, που δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.
Το Καστελλόριζο είναι το ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, που απέχει 72 ναυτικά μίλια από τη Ρόδο και 1,25 από τις τουρκικές ακτές. Στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (του 1982) αναφέρεται ρητά –στο άρθρο 12- ότι όλα τα νησιά που κατοικούνται, δηλαδή έχουν οικονομική ζωή, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Άρα, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη Σύμβαση, το Καστελλόριζο έχει ΑΟΖ.

Ειδικά για την περίπτωση του Καστελλόριζου, η τουρκική διπλωματία υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατόν ένα τόσο μικρό νησί, μπροστά από τις τουρκικές ακτές, να έχει ένα τόσο μεγάλο κομμάτι υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ. Και προβάλλει το επιχείρημα ότι το σύμπλεγμα των δεκατεσσάρων νησίδων – βραχονησίδων της περιοχής του Καστελλόριζου διέπεται από ειδικό καθεστώς, των αποκομμένων νησίδων που επικάθονται επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Άρα, τα νησιά αυτά δεν διαθέτουν ούτε ΑΟΖ, ούτε και έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, υποστηρίζει η Άγκυρα!

Η Τουρκία διατείνεται ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσει ότι το Καστελλόριζο ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ, που ως έννοια είναι υπέρτερη της υφαλοκρηπίδας. Επισημαίνουμε ότι η ΑΟΖ είναι οικονομική και όχι γεωλογική έννοια, όπως η υφαλοκρηπίδα. Αυτός είναι ο λόγος που η τουρκική διπλωματία επιμένει να μιλάει για υφαλοκρηπίδα στην περιοχή του Καστελλόριζου.
Γιατί αντιδρά η Τουρκία; Διότι, αν δεχτεί ότι η περιοχή του Καστελλόριζου ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ, τότε το Καστελλόριζο αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με την Αίγυπτο και με την Κύπρο, και, συνεπώς, η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!
Γι αυτόν τον λόγο, η Τουρκία ζήτησε από την Αίγυπτο να μην λάβει υπόψη το Καστελλόριζο στις διαπραγματεύσεις που είχε με την Ελλάδα, ώστε να έχει και αυτή, αφενός, θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και, αφετέρου, μεγάλο μερίδιο στον υποθαλάσσιο πλούτο της περιοχής, που εκτιμάται ότι έχει και τα μεγαλύτερα αποθέματα (λεκάνη Ηροδότου). Μάλιστα, ο κ. Ερντογάν με τον ανατραπέντα πρόεδρο της Αιγύπτου, Μ. Μόρσι, είχαν προχωρήσει σε καταρχήν συμφωνία ρύθμισης των μεταξύ τους θαλάσσιων ζωνών, αγνοώντας Ελλάδα και Κύπρο.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η Τουρκία, ενώ δεν έχει υπογράψει και δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και με τη Ρωσία1

Επιπλέον, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ένα παράκτιο κράτος αποκτάει ΑΟΖ με μονομερή δήλωση ανακήρυξης, και στη συνέχεια, συνάπτει συμφωνίες οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη. Εάν δεν καταστεί δυνατή η συμφωνία οριοθέτησης, τότε η διαφορά τους λύνεται με παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο.
Επομένως, η Ελλάδα μπορεί μονομερώς να ανακηρύξει την ΑΟΖ της, στην οποία θα συμπεριλάμβανε το Καστελλόριζο. Στην περίπτωση που η Τουρκία αντιδράσει με πολιτικά μέσα, η υπόθεση θα παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο. Αν, όμως, η Άγκυρα επιλέξει την αντίδραση με στρατιωτικά μέσα, τότε Ελλάδα και Τουρκία θα μπουν σε οδυνηρές περιπέτειες.

Πηγή εφημ. «Το Παρασκήνιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ραγδαία μεταφορά και κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο μετά την Κύπρο

Τα επικίνδυνα παιχνίδια της Άγκυρας «με τη φωτιά» συνεχίζονται. Στην Αθήνα το ερώτημα πλέον των έμπειρων στα ελληνοτουρκικά διπλωματών, καθώς και των επιτελών του Πενταγώνου, δεν είναι πλέον το αν, αλλά το πότε το «Barbaros» θα σταλεί στο Καστελλόριζο, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως «πολιορκητικός κριός» πίεσης απέναντι στην Ελλάδα, προκειμένου να δεχτεί τη συζήτηση για συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της περιοχής.
Μία άλλη πτυχή της στρατηγικής της «εξαναγκαστικής διπλωματίας», στην οποία επιδίδονται συστηματικά τα τελευταία χρόνια οι Τούρκοι, απέναντι σε όλους τος γείτονές τους.

Ήδη, σε κορυφαίο κυβερνητικό επίπεδο αναλύονται όλες οι πιθανές κινήσεις της Άγκυρας. Τα τελευταία γεγονότα στο Αιγαίο δεν αφήνουν αμφιβολία για τις τουρκικές προθέσεις. Η βόλτα της τουρκικής κορβέτας στον Καφηρέα, ο εμβολισμός ελληνικού αλιευτικού από τουρκική ακταιωρό εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από μαχητικά και η παρενόχληση του αεροπλάνου της ΥΠΑ, είναι επικίνδυνα πολλά γεγονότα σε πολύ σύντομο χρόνο.

Η πεποίθηση των αρμοδίων κυβερνητικών στελεχών είναι ότι η Τουρκία προετοιμάζει σκηνικό Ιμίων με φόντο αυτή τη φορά το Καστελλόριζο. Και φαίνεται ότι χρονικά η πιο «ύποπτη» περίοδος θα ξεκινήσει από τα μέσα Φεβρουαρίου, καθώς θα ξεκινήσουν οι διεργασίες στη Βουλή για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.
Οι τουρκικές προκλήσεις υψηλού βεληνεκούς παραδοσιακά συσχετίζονται με περιόδους πολιτικής αστάθειας ή μεταβατικές καταστάσεις στην Ελλάδα.

Κάτι τέτοιο πιστεύουν οι Έλληνες επιτελείς ότι σχεδιάζει η Άγκυρα και για την υπόθεση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου. Αιτία, η ασφυκτική πίεση που υφίσταται το καθεστώς Ερντογάν – Νταβούτογλου από το γεγονός ότι ο ενεργειακός χάρτης σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο αναδιατάσσεται ραγδαία και μάλιστα ερήμην της Τουρκίας, με πρωταγωνιστές άλλους, με τους οποίους η Άγκυρα δεν διαθέτει και τις καλύτερες σχέσεις (Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος, Ισραήλ) και βρίσκεται πλέον σε διαρκή ανταγωνισμό.

Η Ελλάδα αποτελεί δεδομένο στόχο λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αλλά και της έλλειψης ανακήρυξης ΑΟΖ. Και ο φόβος ότι η επιχείρηση του “Barbaros” στις κυπριακές θάλασσες είχε και το χαρακτήρα «πρόβας» ενόψει επικείμενης ανάλογης επιχείρησης στην πλευρά του Αιγαίου είναι διάχυτος.

Πηγή εφημ. “Press Time”

Διαβάστε επίσης: Πότε θα στείλουν οι Τούρκοι το «Μπαρμπαρός» στο Καστελλόριζο; (Σταύρος Λυγερός)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποφάσισε την "ένωση των εκκλησιών"

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Φαίνεται πως τα ψέματα τελειώνουν για όσους είχαν ακόμα την ελπίδα ότι θα αποφεύγονταν το μοιραίο, για όσους ακόμα έλπιζαν πως θα συνεχίσουν να τηρούνται οι Ιεροί Κανόνες, για όσους ακόμα έτρεφαν την προσδοκία πως η Ορθοδοξία θα παραμείνει Ορθοδοξία, όπως παρέμεινε επί τόσους αιώνες. Ενώ η χώρα αυτή υποφέρει τραυματισμένη από τα μαρτύρια της ξένης μνημονιακής κατοχής, ενώ ο εκκλησιασμός διώκεται με κάθε μέσο, ο προκαθήμενος της Κωνσταντινούπολης έχει πάρει την οριστική του απόφαση.

Βαρθολομαίος: «H επανένωση Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας συνιστά καθήκον της εποχής μας». Χωρίς πλέον κανένα δισταγμό, χωρίς πλέον κανένα πρόσχημα, χωρίς καμία αμφιβολία, σε μια σημαντική συνέντευξη σε αυστριακή εφημερίδα ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως, «η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας, και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας», ενώ, όπως παρατηρεί, «ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων»(;).

Μετά από όλα αυτά θα αναρωτηθεί κανείς, θα αναρωτηθεί κάθε καλόπιστος, κάθε ευσεβής, μέλος της ελληνορθόδοξης εκκλησίας, κάθε σκεπτόμενος (γιατί υπάρχουν δυστυχώς και οι μη σκεπτόμενοι), τι δέον γενέσθαι.
Πολλοί θα υποστηρίξουν πως μη δέον γενέσθαι οτιδήποτε. Δηλαδή να μην αντιδρούμε, να μην πούμε τίποτα, να μην αναφερόμαστε καν σε αυτή τη εξέλιξη, να μην βλέπουμε, και να μην ακούμε. Δηλαδή να είμαστε πρόβατα ενός ποιμνίου που το καθηγηθούν λύκοι για να το κατασπαράξουν.

Για όσους όμως ακόμα έχουν συνείδηση και θέλουν να κρατήσουν την Μια, Αγία, Καθολική, Αποστολική, και Ορθόδοξη Εκκλησία, το πρόβλημα είναι πως θα αντιδράσουν, πως θα εκκλησιάζονται όταν οι ιερείς θα είναι Οικουμενιστές, πως θα λάβουν την Θεία Κοινωνία όταν αυτή δεν θα έχει καμία Χάρη γιατί οι Ιερουργοί θα έχουν αποστατήσει, όταν το μίασμα του Οικουμενισμού θα έχει μολύνει τα Ιερά και τα Όσια, όταν αυτά που μας κράτησαν επί τόσους αιώνες θα έχουν καταρρεύσει μετά από μια πολύχρονη προετοιμασία αποδόμησης κάθε ορθόδοξης αγάπης, κάθε ορθόδοξης θεραπευτικής λειτουργίας.
Κάποιοι πιστοί λίγο-πολύ λέγουν, «μα το τάδε μοναστήρι, ο τάδε μοναχός έχει αγάπη, έχει ελεημοσύνη, έχει άσκηση, έχει αυταπάρνηση, έχει προσευχή, έχει τόσα καλά… Πως είναι δυνατόν να σφάλλει; Μήπως από κάποια πλευρά έχει κάποιο δίκαιο; Μήπως εδώ επιβάλλεται να κάνουμε οικονομία;».
Εδώ θα πρέπει να καταλάβουμε, να αντιληφθούμε πως οι Νεοεποχίτες δεν επιδιώκουν να κλείσουν οι εκκλησίες αλλά να συνεχίσουν να υπάρχουν, να λειτουργούν γεμάτες εκκλησίασμα αλλά με αλλοιωμένο - κοσμικό και οικουμενιστικό φρόνημα. Αντίθετα τις όποιες εκκλησίες θα παραμείνουν στην Ορθοδοξία θα τις απομονώσουν και θα τις χαρακτηρίσουν αναχρονιστικές και απομεινάρια ενός σκοταδιστικού παρελθόντος.

Πριν από λίγα χρόνια ένας πασίγνωστος γέροντας στο Άγιο Ορός αναφερόμενος στους παπικούς μου είχε πει : «Δεν μπορούμε να τους αποδεχτούμε γιατί έτσι αλλοιώνουμε την θεραπευτική χάρη της Ορθοδοξίας και χάνουμε την αγάπη που θα μπορούσαμε να τους προσφέρουμε για να μετανοήσουν».
Σήμερα όχι μόνο τους αποδεχόμαστε αλλά οι προκαθήμενοι βάσει συνωμοτικού σχεδίου που εξυφαίνονταν εδώ και δεκαετίες, έφτασαν στο σημείο να επιδιώκουν πλέον ανοιχτά και χωρίς κανένα πρόσχημα την λεγομένη «ένωση των εκκλησιών», δηλαδή την ένωση με τον «Έξω από εδώ».
Αλλά το πιο τραγικό είναι πως ο ίδιος αυτός ο γέροντας, στον οποίο πηγαίνουν να τον επισκεφτούν χιλιάδες από όλο τον κόσμο θεωρώντας τον σαν πάτερ Παΐσιο νούμερο 2 (και ο όποιος καθοδηγεί ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα Ρωμιοσύνης του οποίου υπήρξα ιδρυτικό μέλος), μου συνέστησε με αυστηρό τρόπο να σταματήσω να γράφω για όσα σήμερα γίνονται σε βάρος της Ορθοδοξίας παρά την ευλογία που έχω από τον πνευματικό μου. Μάλιστα έφτασε στο σημείο να με συστήσει να εξομολογηθώ για όσα έγραψα τους τελευταίους μήνες. Αλλοίμονο!

Ο πατήρ Ρωμανίδης είχε προφητέψει από την δεκαετία του ογδόντα ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα στην ορατή εκκλησία που θα μαρτυρά την Ορθοδοξία, καθώς αυτή θα έχει εγκαταλειφτεί από τους ίδιους τους ιερείς της.
Τώρα διαφαίνεται πως όλα είχαν σχεδιαστεί με τον καλύτερο τρόπο και οι ανύποπτοι ευλαβείς σύμφωνα με τα σχέδια τους θα έπεφταν σαν «ώριμα φρούτα» στον λάκκο της καταστροφής. Από την μια η πολιτική προδοσία και από την άλλη η θρησκευτική αποστασία και στη μέση ένα ζαλισμένο ποίμνιο.
Όλα ωραία και άριστα σχεδιασμένα και καθορισμένα.

Ο προφήτης Ησαΐας ως αυθεντικός κήρυκας του λόγου του Θεού ελέγχει κατά τρόπο αληθινά προφητικό τους ανάξιους άρχοντες των Ιουδαίων. Η αγανάκτηση του Προφήτη φτάνει σε τέτοιο βαθμό που καλεί τους βαρβάρους ειδωλολάτρες, οι οποίοι λόγω της βαρβαρότητας τους μοιάζουν με άγρια θηρία, να έρθουν να κατασπαράξουν τους κακούς άρχοντες. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Προφήτη: «Πάντα τα θηρία τα άγρια, δεύτε φάγετε, πάντα τα θηρία του δρυμού» (Ης. νστ΄9).
Αλλά ο προφητικός λόγος δεν εξαντλείται στο σημείο αυτό. Συνεχίζει με την ίδια και περισσότερο δριμύτητα και ελέγχει τώρα, «τους αναιδείς τη ψυχή», λέγοντας, «Και οι κύνες αναιδείς τη ψυχή, ουκ ειδότες πλησμονήν, και εισί πονηροί ουκ ειδότες σύνεσιν, πάντες εν ταις οδοίς αυτών εξηκολούθησαν, έκαστος κατά το εαυτού» (Ης. νστ΄10).

Τι μας λέγει η Αγία Γραφή: «Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον!», αναφωνεί ο Απόστολος Παύλος, (Α΄ Τιμόθ. γ΄16).
Και πιο κάτω τι λέγει; Να είμαστε απλώς καλοί άνθρωποι; Όχι! Αλλά: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις εκηρύχθη εν ένθεσι, επιστεύθη εν κόσμω, ανελλήφθη εν δόξη». Και η προσωπική Θεία αποκάλυψις γίνεται μόνο εν Πνεύματι Αγίω. «Ούτως ο άνθρωπος αυτοπροαιρέτως, είτε γίνεται σκώληξ και δεν διαμαρτύρεται επειδή τον πατούν, είτε γίνεται υψιπέτης αετός της Χάριτος και ίπταται εις τους Ουρανούς».

Στην εποχή που ζούμε όλα τα προσωπεία έχουν πέσει και έχουν αποκαλυφθεί τα πάντα. Στη συνείδηση του κάθε πιστού επαφίεται αν θα αγωνιστεί, ή αν θα παραδοθεί στα επερχόμενα. Στην συνειδητή ευθύνη του κάθε ιεράρχη είναι να πάψει να κρύβεται πίσω από την «σκιά» του και να πάρει ξεκάθαρη θέση στα τελούμενα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Κακλίκης
Πρέσβυς ε.τ.

Η Τουρκία έχει δύσκολες σχέσεις με σχεδόν όλους τους γείτονές της. Κυρίως επειδή η ίδια εξακολουθεί ακόμα και στον εικοστό αιώνα να διαπνέεται από αντιλήψεις μεγαλείου που ανακυκλώνονται σε διάφορα επίπεδα της ηγεσίας της.

Η Τουρκία αισθάνεται να ενισχύεται στις θέσεις της αυτές από το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της, από την οικονομική σημασία μιάς αγοράς εβδομήντα εκατομμυρίων και από τη θέση της στον χάρτη. Θέση που εκτιμάται ιδιαίτερα από τους συμμάχους της.
Και όμως, η Τουρκία ανέτρεψε πολλούς σχεδιασμούς αυτών των συμμάχων της με τη στάση της το 2013 στον πόλεμο του Ιράκ, ενώ τη στάση της αυτή διαδέχθηκε ο εξόφθαλμος αρνητισμός της μπροστά στην σφαγή του Κομπάνι.

Η θεωρία περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, που ανέπτυξε στο καλογραμμένο «Στρατηγικό Βάθος» ο κ. Νταβούτογλου, δεν υλοποιήθηκε. Με τους άμεσους γείτονες υπάρχουν προβλήματα. Αλλά και πιο πέρα, κατεδαφίστηκαν οι γέφυρες με το Ισραήλ και, όπως φαίνεται, η ανοικοδόμησή τους θα είναι αργή. Η θεατρική οργή του Νταβός μπροστά σε έναν εμβρόντητο Σιμόν Πέρες είχε ως στόχο τον βεβιασμένο εναγκαλισμό της Τουρκίας με τον μουσουλμανικό κόσμο. Ξέρουμε ποια τροπή πήρε το πείραμα.

Την Ελλάδα η Τουρκία την απειλεί με πόλεμο αν η πρώτη ασκήσει τα δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο.
Για τον ίδιο ακριβώς λόγο απειλεί και την ελεύθερη Κύπρο.

Άραγε, είναι πράγματι η Τουρκία ο σύμμαχος που θέλει η Δύση και ο επιθυμητός εταίρος στην Ευρωπαϊκή οικογένεια;
Με επιθετικότητα δηλώνει ότι θα εγκαταστήσει ερευνητικές εξέδρες στην ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ παρεμβαίνει για να ακυρώσει την ειρηνική ενεργειακή συνεργασία τεσσάρων χωρών της Ανατολικής Μεσογείου. Και θέτει έτσι, σε κίνδυνο την σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή.
Αυτή την πολυπόθητη ειρήνη η Τουρκία την αντιλαμβάνεται με την επιβολή των δικών της κανόνων. Όπου κρίνει ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντά της. Από το Αιγαίο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάδα δεν επιθυμεί την απομόνωση της Τουρκίας. Αντίθετα, πιστεύει ότι με την πάροδο του χρόνου η χώρα αυτή θα κατορθώσει να απομακρυνθεί από τις αρχέγονες μονομανίες που την κατατρύχουν και θα ακολουθήσει, στην ουσία και όχι στον τύπο, τους δυτικούς κανόνες συνύπαρξης.
Η διαιώνιση καταστάσεων ανασφάλειας και αστάθειας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να έχει απρόβλεπτες εξελίξεις. Η ηγεσία της Άγκυρας έχει κάθε συμφέρον να οδηγήσει τη χώρα σε άλλο επίπεδο σκέψης, όπου θα πρυτανεύσει η αντίληψη του Διεθνούς Δικαίου και όχι εκείνη του «δικαίου» των απειλών.

* Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβυς επί τιμή και υπεύθυνος Τουρκικών και Βαλκανικών υποθέσεων

Πηγή εφημ. «Αξία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Παγκόσμιος χάρτης-σοκ του 1941 δείχνει το μέλλον του πλανήτη
Αν είστε καλοί γνώστες της ιστορίας του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα και εξακολουθείτε να είστε ενημερωμένοι για το τι συμβαίνει γύρω μας, ο χάρτης με το κείμενο που ακολουθεί θα σας φέρει πάρα πολλούς συνειρμούς. Πολλοί από σάς ίσως και να τον βρουν ανατριχιαστικά προφητικό.
Περίληψη των χαρακτηριστικών του χάρτη
  • Οι Η.Π.Α. θα κατάπιναν τον Καναδά και το Μεξικό (από τότε σχεδίαζαν τη NAFTA!), τη Γροιλανδία (!) και μέρος της Ινδονησίας. Απεικονίζονται με μπλε και γενικά καταλαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη έκταση από τα σημερινά τους σύνορα..
  • Οι "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης" (που δεν θα συμπεριλάμβαναν Ιρλανδία, Ελλάδα, Αλβανία -- κάτι που προβλημάτισε τον Moriarty... γιατί άραγε;) είναι μωβ.
  • Η Γερμανία είναι αμφίβολη ακόμα, αλλά μάλλον θεωρούσαν ότι θα έπεφτε στο μερίδιο του Στάλιν.
  • Οι "Ηνωμένες Πολιτείες της Σκανδιναβίας" δεν θα ήταν μέρος της Ευρώπης.
  • Προσέξτε την προσχεδιασμένη ίδρυση της "Δημοκρατίας της Εβραϊκης Γης" ("Hebrewland") --αφού τότε δεν είχε ακόμα αποφασιστεί πώς θα ονομάσουν το σημερινό Ισραήλ-- 7 χρόνια πριν την ίδρυσή της!
  • Η Βρετανία, το Γιβραλτάρ, η Κύπρος, το Σινά, η Μαδαγασκάρη, μέρος της Ινδονησίας, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία κλπ. θα ήταν η "Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών".
  • Η ΕΣΣΔ θα ήταν λίγο-πολύ αυτό που προέκυψε για τον Στάλιν μετά τον πόλεμο, αλλά πακέτο με Φινλανδία και Ιράν.
  • Σχεδίαζαν "Ηνωμένες Πολιτείες της Νότιας Αμερικής".
  • Μια "Ένωση Αφρικανικών Δημοκρατιών".
  • Τις "Ηνωμένες Δημοκρατίες της Κίνας" (που θα είχαν καταπιεί την Κορέα, το Βιετνάμ, κτλ, κτλ).
  • Τους Σαουδάραβες με Συρία, Ιράκ κτλ θα τους ονόμαζαν "Ομοσπονδία Αραβικών Δημοκρατιών".
  • Η Τουρκία ειναι μόνη της, εξω απο την Ευρωπη και χωρις το Ευρωπαϊκο της τμημα, που περιλαμβανει την Κωνσταντινούπολη. (Διαβάστε παρακάτω τα άρθρα 27 και 28.)
  • Η Ιαπωνία μόνη της. Ήταν επικίνδυνη αυτή.
Global Research
13 Ιουνίου 2010

  • Ο Thomas Moriarty, Ιρλανδός ιστορικός, ανακάλυψε πρόσφατα έναν παγκόσμιο χάρτη της Νέας Τάξης, σχεδιασμένο από το 1941, που δείχνει μια πρόταση επαναδόμησης του κόσμου μετά τη νίκη των συμμάχων.
Ο χάρτης εκδόθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ στις αρχές του 1942. Είχε τίτλο "Χάρτης-σχέδιο του μεταπολεμικού κόσμου της νέας τάξης πραγμάτων" και είχε σχεδιαστεί ένα χρόνο νωρίτερα από κάποιον Maurice Gomberg, με σκοπό να αποτυπώσει μια πρόταση επαναδόμησης του κόσμου μετά την αναμενόμενη νίκη της Συμμαχίας επί των δυνάμεων του Άξονα.
Ο τίτλος του αναφέρεται στη "Νέα Τάξη Πραγμάτων", μια ασαφή έννοια, της οποίας οι ορισμοί είναι συχνά αντιφατικοί μεταξύ τους.

Ωστόσο, στον πυρήνα της Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ) βρίσκεται πάντα η αντίληψη ότι μια μικρή ομάδα ισχυρών ατόμων, φορέων, βιομηχανιών και/ή κρατών καλείται να οδηγήσει τον κόσμο προς την σωστή κατεύθυνση, που δεν είναι άλλη από την "παγκοσμιοποίηση".
Η ιδέα αυτή μπορεί να βρίσκει αντίθετους τους λαούς της γης, πράγμα που δικαιολογεί την επιλογή των εμπνευστών της να δρουν μυστικά, όμως τελικά, λένε οι τελευταίοι, "θα αποβεί για το καλό των ίδιων λαών".

Μια από τις πιο πρόσφατες αναφορές στην ΝΤΠ από ισχυρό πολιτικό ηγέτη έγινε από τον πατέρα του τέως προέδρου των ΗΠΑ, επίσης πρόεδρο George Bush (τον "πρεσβύτερο"), ο οποίος ανοιχτά και απροκάλυπτα χρησιμοποίησε τον όρο "Νέα Τάξη Πραγμάτων" για να ανεφερθεί στις επιδιώξεις των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου.
Και όμως, ο όρος "Νέα Τάξη Πραγμάτων" προγήθηκε κατά πολύ της περιόδου του ψυχρού πολέμου και των δύο παγκόσμιων πολέμων. Κάποιοι ίσως να πουν -- και εδώ αγγίζουμε κάπως πρόωρα τα όρια της συνωμοσιολογίας -- ότι η έννοια χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή, όπως καταμαρτυρεί ένα απόφθεγμα του Ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου που είναι τυπωμένο στο πίσω μέρος της Μεγάλης Σφραγίδας των ΗΠΑ. Διακρίνεται επίσης από το 1935 --αυτό ίσως έχει κάποια σημασία, ίσως και όχι-- στην πίσω πλευρά του χαρτονομίσματος του ενός δολαρίου, όπου διακρίνεται καθαρά η φράση "Novus Ordo Seclorum", που σημαίνει κυριολεκτικά "Η νέα τάξη των αιώνων".

Αν πάμε στη νεώτερη ιστορία, ο Βρετανός αποικιοκράτης Cecil Rhodes (που έδωσε το όνομά του στη Ροδεσία, σημερινή Ζιμπάμπουε) ήταν ο πρώτος που πρότεινε την ίδρυση παγκόσμιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης από τις ΗΠΑ και τη βρετανική αυτοκρατορία. Ο Αμερικανός πρόεδρος Woodrow Wilson εμπνεύστηκε από μια παρόμοια ιδέα για να σχεδιάσει την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών (πρόδρομο του σημερινού ΟΗΕ) μετά την λήξη του 1ου παγκοσμίου πολέμου. Τα περισσότερα φασιστικά καθεστώτα της δεκαετίας του 20, του 30 και του 40 επίσης πρότειναν ένα είδος Νέας Τάξης Πραγμάτων. Μάλιστα, τα περισσότερα υιοθέτησαν ένα "νεοταξικό" προφίλ διακυβέρνησης. Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος "Ο Πόλεμος των Κόσμων", H.G. Wells, στο βιβλίο του "Παγκόσμια Συνομωσία", που εκδόθηκε το 1928, περιγράφει τις προσπάθειες που είχε κάνει να βρει υποστηρικτές της ιδέας μιας "Παγκόσμιας κοινωνικής δημοκρατίας". Δύο χρόνια αργότερα, το 1940, γράφει την "Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων", στην οποία αναφέρεται στους αγώνες που θα χρειαστεί να διεξαγάγει μια ολόκληρη γενιά προκειμένου να αντιμετωπίσει την αντίσταση που θα προβάλουν όσοι αντιτίθενται στην ιδέα της παγκόσμιας κυβέρνησης. Από μια τέτοια πρωτόλεια περιγραφή, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει αυθόρμητα ότι η "Ενιαία Παγκόσμια Κυβέρνηση" ήταν το πιο ελπιδοφόρο όραμα μιας αισιόδοξης, θετικής, σοσιαλιστικής και/ή ιμπεριαλιστικής (ή, σε κάποιες περιπτώσεις, εθνικοσοσιαλιστικής) κοσμοθεωρίας, ένα είδος επίγειας Νέας Ιερουσαλήμ, ο άριστος από όλους τους κόσμους που θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν. Το τέλος του κομμουνισμού, ο οποίος ως ιδέα είχε εκπνεύσει πολύ νωρίτερα από την αυτοκρατορία που δημιούργησε, μπορεί να θεωρηθεί ως το καλύτερο επιχείρημα εναντίον αυτής της φιλοσοφίας. Μπορείς να οδηγήσεις κάποιον σε μια όαση με νερό, αλλά δεν θα μπορέσεις να τον καταφέρεις να το μοιραστεί δίκαια με τους συνανθρώπους του. Η φιλοσοφία του ανθρώπου δεν είναι: "Δούλεψε όσο μπορείς και κατανάλωσε μόνο όσο χρειάζεσαι", αλλά: "Δούλεψε μόνο όσο χρειάζεσαι και κατανάλωσε όσο μπορείς".   Ο Karl Marx τελικά νικήθηκε απο τον Gordon Gekko. Και όμως η αισιοδοξία των ανθρώπων παραμένει. Γίνεται διαφορετικά; Μέσα από αλλεπάλληλες προσπάθειες να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο, να τον "ενώσουν", μέσα από την αντίστασή τους σε ομάδες νεοταξικής ιδεολογίας, μια πλειάδα από οργανώσεις και κινήματα έχουν συσπειρωθεί κατά καιρούς γύρω από ποικίλες θεωρίες, οι περισσότερες από τις οποίες αγγίζουν τα όρια της συνομωσιολογίας -αυτό ακριβώς θα σας έλεγα αν είχα μισθό από τη λέσχη Bilderberg -και όλες ανεξαιρέτως κρατάνε ψηλά το λάβαρο της ελευθερίας (για τους μη θρησκόληπτους) ή της θρησκείας (για όσους βλέπουν το τέλος του κόσμου να πλησιάζει σαν αποτέλεσμα της δράσης ανθρώπων όπως ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Ban-Ki Moon). Είναι τόσες οι θεωρίες, που αναγκαστικά θα πρέπει να περιοριστεί κανείς στο να αναφέρει ενδεικτικά μόνο κάποιες από τις συνομωτικές οργανώσεις που σύμφωνα με υποψίες κατευθύνουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Μπορείτε να διαλέξετε, να ανακατέψετε και να φτιάξετε τη δική σας θεωρία συνομωσίας. Στον κατάλογο περιλαμβάνονται: οι Ιλλουμινάτι, οι ελεύθεροι τέκτονες, το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, η Τριμερής Επιτροπή, οι Εβραίοι, η λέσχη Bilderberg, η G-8 (ομάδα των 8 πλουσιότερων χωρών), οι Ναζί, το σύμφωνο Bretton-Woods, τα μαύρα ελικόπτερα, η σύμπραξη της ηγεσίας των ΗΠΑ με εξωγήινους, το λόμπι των Σιωνιστών αγκαλιά με τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς, αυτοί που βάλθηκαν να νοθεύσουν και να εξαλείψουν τη λευκή φυλή, ο Οίκος των Windsor, ο Αντίχριστος, μια ίντριγκα από πολυεθνικές εταιρείες, εξωγήινα ερπετοειδή, τα Ηνωμένα Έθνη, κλπ, κλπ. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο Maurice Gomberg, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία απολύτως πληροφορία στο διαδίκτυο, ήταν εξωγήινο ερπετοειδές, αλλά το εβραϊκό του επώνυμο σίγουρα τον καθιστά ύποπτο. Τίποτα δεν έχει καταγραφεί για αυτόν. Μάλιστα κάποιοι υπέθεσαν ότι ο χάρτης του αυτός ήταν στην πραγματικότητα μια πλαστογραφία των Ναζί που σκοπό είχε να τρομοκρατήσει τους Αμερικανούς για μια μελλοντική επικράτηση του κομμουνισμού στον πλανήτη. Προσωπικά θεωρώ πιο ρεαλιστική την εκδοχή ότι ο χάρτης αυτός είναι το αυθεντικό δημιούργημα κάποιου, ο οποίος, διακατεχόμενος από "καλοπροαίρετο" (;) ζήλο, πρότεινε μια αναδιοργάνωση του κόσμου που θα έβαζε οριστικό τέλος στους πολέμους και θα έφερνε "μόνιμη ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, ασφάλεια μέσα από μια ανοικοδόμηση του κόσμου". Ή τουλάχιστον ας είναι αυτή η εικασία μας καθώς θα μελετάμε αυτό τον χάρτη.   Θα εξετάσουμε πρώτα τα συστατικά μέρη από τα οποία θα αποτελούνταν αυτή η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στο κάτω μέρος του χάρτη περιέχεται το εξής υπόμνημα για τις περιοχές που απεικονίζονται με διαφορετικά χρώματα:
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΗΠΑ)
  • Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ)
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Νότιας Αμερικής (ΗΠΝΑ)
  • Η Ένωση Αφρικανικών Δημοκρατιών (ΕΑΔ)
  • Η Ομοσπονδία Αραβικών Δημοκρατιών (ΟΑΔ)
  • Η Ομοσπονδία Δημοκρατιών της Ινδίας (ΟΔΙ)
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Κίνας (ΗΠΚ)
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Σκανδιναβίας (ΗΠΣ)
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (ΗΠΕ)
  • Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών (ΒΚΕ)
Στα μικρότερα κράτη συγκαταλέγονταν η Ιρλανδία (ολόκληρη), η Ελλάδα (που περιελάμβανε την Αλβανία), η Τουρκία (εκτός της Ευρωπαϊκής Τουρκίας), η "Εβραϊκή Γη" (σημερινό Ισραήλ και Ιορδανία) --η ίδρυσή της θα πραγματοποιούνταν επτά χρόνια μετά την κατασκευή του χάρτη!-- και η Ιαπωνία. Όπως βλεπουμε, οι τρείς δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία) θα παρέμεναν σε "απομόνωση" ώσπου να επανενσωματωθούν στην "οικογένεια" των εθνών. Δεν αποκλείεται ο κύριος Gomberg να οφείλει μέρος της έμπνευσής του για τη δημιουργία αυτού του χάρτη στον Αμερικανό πρόεδρο Franklin D. Roosevelt, στου οποίου την ομιλία με τον τίτλο "Τέσσερεις ελευθερίες και μια ηθική τάξη" (που απηύθυνε στο Κογκρέσο) αναφέρεται αποσπασματικά, προτού παρουσιάσει τους δικούς του οραματισμούς (που φαίνονται στο κάτω μέρος του χάρτη): "…καθώς οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με τις Δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής, τη Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών και την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών θα αναλάβουν την παγκόσμια ηγεσία για την εγκαθίδρυση μιας Νέας Παγκόσμιας Ηθικής Τάξης με στόχο την μόνιμη ειρήνη, δικαιοσύνη, ασφάλεια και ανοικοδόμηση του πλανήτη". Αν είστε καλοί γνώστες της ιστορίας του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα και εξακολουθείτε να είστε ενημερωμένοι για το τι συμβαίνει γύρω μας, το κείμενο που ακολουθεί θα σας φέρει πάρα πολλούς συνειρμούς. Πολλοί από σάς ίσως και να το βρουν ανατριχιαστικά προφητικό.   Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ   Η πολιτική μας θα είναι η εξής: 1. Εμείς, οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με τους συμμάχους μας, για λόγους εθνικής ασφάλειας και για την προάσπιση της διεθνούς ηθικής, είμαστε αποφασισμένες να συνθλίψουμε και να αφανίσουμε ολοσχερώς την στρατιωτική δύναμη των εισβολέων του Άξονα και των δορυφόρων τους, ασχέτως του κόστους, προσπάθειας και χρόνου που θα απαιτηθεί για την ολοκλήρωση αυτής της αποστολής. 2. Η παλαιά παγκόσμια τάξη της αποικιακής καταπίεσης, της εκμετάλλευσης άλλων χωρών, του ανταγωνιστικού ιμπεριαλισμού και της εξαγορασμένης ισορροπίας της διπλωματίας των ισχυρών, η παλαιά τάξη των βασιλέων, δικτατόρων, προνομιούχων μειονοτήτων, πλουτοκρατικών μονοπωλίων και άλλων παρόμοιων κοινωνικών παράσιτων, της διεφθαρμένης τάξης που είναι υπεύθυνη για τον σημερινό παγκόσμιο αφανισμό και απειλεί την εθνική μας ασφάλεια και ειρηνική διαβίωση, δεν θα ανακάμψει ποτέ ξανά. 3. Η Νέα Παγκόσμια Ηθική Τάξη για τη μόνιμη ειρήνη και ελευθερία θα ιδρυθεί αμέσως μετά την επιτυχή λήξη του παρόντος πολέμου. 4. Για λόγους ιστορίας, οικονομικής δομής, ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης και για την ευημερία του ανθρώπινου γένους, οι ΗΠΑ θα πρέπει οικειοθελώς να αναλάβουν την ηγεσία της νεοϊδρυθείσας παγκόσμιας τάξης. 5. Με στόχο τη μείωση των υπερβολικών και εγκληματικών δαπανών για εξοπλισμούς σε όλο τον κόσμο, οι ΗΠΑ, από κοινού με την Λατινική Αμερική, τη Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών και την ΕΣΣΔ, θα αναλάβουν την εγγύηση της ειρήνης προς όλα τα έθνη, τα οποία θα αφοπλιστούν και θα αποστρατιωτικοποιηθούν μόνιμα μετά τη λήξη αυτού του πολέμου. 6. Για να είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε αποτελεσματικά την έναρξη ενός μελλοντικού παγκόσμιου ολέθρου, στα πλαίσια της εκτέλεσης των καθηκόντων μας, σημαντική προϋπόθεση θα είναι το "αήττητο" των ΗΠΑ ως στρατιωτικής, ναυτικής και αεροπορικής δύναμης. 7. Για να υπάρξει ρεαλιστικός σχεδιασμός της στρατηγικής μας και της αμυντικής μας θωράκισης, είναι επιτακτικής σημασίας να αποκτήσουν οι ΗΠΑ τον έλεγχο όλων των κτήσεων των υπόλοιπων δυνάμεων ολόκληρου του δυτικού ημισφαιρίου, των περικείμενων θαλασσών τους όπως και των στρατηγικών νησιωτικών θέσεων, όπως φαίνεται και στον παραπάνω χάρτη. 8. Για τον σχεδιασμό της άμυνας του δυτικού ημισφαιρίου και μέσα στα πλαίσια και το όλο πνεύμα του νέου δόγματος Μονρόε για την αλληλεγγύη και την πολιτική "καλής γειτονίας" στο δυτικό ημισφαίριο, οι ΗΠΑ, με την έγκριση των Λατινοαμερικανικών Δημοκρατιών, θα αποκτήσουν τον έλεγχο και τα δικαιώματα επίβλεψης των περιοχών που θα περιέλθουν στην σφαίρα επιτήρησής της. 9. Για την ενίσχυση της θέσης μας στην Καραϊβική, η οποία είναι φυσικά μείζονος σημασίας για την άμυνα του ημισφαιρίου, θα προσφέρουμε κάθε δυνατό κίνητρο στις γειτονικές χώρες της Κεντρικής Αμερικής και των Δυτικών Ινδιών για την διευκόλυνση της ενσωμάτωσής τους στις ΗΠΑ, όπως δείχνει ο χάρτης. 10. Για να ενισχυθεί η πολιτικοοικονομική ενότητα του δυτικού ημισφαιρίου, οι ΗΠΑ προτίθενται να προωθήσουν και να στηρίξουν την ενοποίηση της Νότιας Αμερικής με σκοπό την ίδρυση των άρτια οργανωμένων, δημοκρατικών, ομόσπονδων "Ηνωμένων Πολιτειών της Νότιας Αμερικής". 11. Οι απελευθερωμένες αποικίες της Βρετανικής, Γαλλικής και Ολλανδικής Γουϊάνας θα αναδιοργανωθούν ως μια πολιτεία των ΗΠΑ. 12. Όλες οι δυνάμεις θα εγκαταλείψουν τον έλεγχο των αποικιακών και στρατηγικών νησιωτικών κτήσεών τους σε όλο τον κόσμο. 13. Η Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών, δεύτερη στρατιωτική και ναυτική δύναμη, που συνεργάζεται στενά με τις ΗΠΑ ως δύναμη για την ελευθερία, θα διατηρήσει και θα αποκτήσει τον έλεγχο όσων περιοχών, βάσεων ειρηνευτικών δυνάμεων και στρατηγικής σημασίας νησιωτικών βάσεων θα είναι απαραίτητοι για την διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης και ελευθερίας, όπως φαίνεται και στον χάρτη. 14. Η ΕΣΣΔ, τρίτη σε σημασία στρατιωτική δύναμη, που συνεργάζεται με τις ΗΠΑ ως δύναμη για την ελευθερία και την διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης, θα αποκτήσει τον έλεγχο των απελευθερωμένων και αποδιοργανωμένων παρακείμενων κρατών της ανατολικής Ευρώπης, όπως και αυτών της Γερμανίας και της Αυστρίας, προκειμένου να τις οργανώσει και τελικά να τις ενσωματώσει ως ισότιμες δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, όπως απεικονίζεται κατά προσέγγιση στον χάρτη. 15. Θα οργανωθεί η Παγκόσμια Κοινωνία Εθνών, με ρόλο διαιτησίας και εποπτείας. 16. Θα οργανωθεί ένα διεθνές δικαστήριο με δικαιοδοσία απαγγελίας ποινών ολοκληρωτικού εμπάργκο, απομόνωσης, αποκλεισμού και κατοχής, σε συνεργασία με μια διεθνή αστυνομία, με σκοπό την δίωξη των παραβατών των νόμων της διεθνούς ηθικής. 17. Οι ΗΠΑ, σε στενή συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Νότιας Αμερικής, τη Βρετανική Κοινοπολιτεία των Εθνών, την ΕΣΣΔ και την Παγκόσμια Κοινωνία των Εθνών, θα προωθήσουν και θα συμβάλουν στην ενοποίηση των χωρών που θα περιέλθουν υπό τον έλεγχό τους και των περιοχών που έχουν διαμελισθεί, ώστε να προκύψουν άρτια οργανωμένες, δημοκρατικές και πλήρως αποστρατιωτικοποιημένες δημοκρατίες, όπως απεικονίζεται κατά προσέγγιση στον χάρτη. 18. Οι περιοχές γνωστές ως Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ελβετία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, η νήσος Κορσική και τέλος η Ιταλία και τα νησιά Σαρδηνία και Σικελία θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν τις αποστρατιωτικοποιημένες ομόσπονδες "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης". 19. Οι περιοχές γνωστές ως Σουηδία, Νορβηγία, Δανία και τα νησιά Σπιτσμπέργκεν θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν τις αποστρατιωτικοποιημένες ομόσπονδες "Ηνωμένες Πολιτείες της Σκανδιναβίας". 20. Η αφρικανική ήπειρος θα αναδιοργανωθεί και θα ενοποιηθεί για να αποτελέσει την αποστρατιωτικοποιημένη ομόσπονδη "Ένωση Αφρικανικών Δημοκρατιών". 21. Οι περιοχές γνωστές ως Σαουδική Αραβία, Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Ιζάζ, Άντεν και Ομάν θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη ένωση των "Αραβικών Ομόσπονδων Δημοκρατιών". 22. Οι περιοχές γνωστές ως Ινδία, Αφγανιστάν, Βελουχιστάν, Νεπάλ, Μπουτάν και Βιρμανία θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη ένωση των "Ομόσπονδων Δημοκρατιών της Ινδίας". 23. Οι περιοχές γνωστές ως Κίνα, Κεντρική Μογγολία, Θιβέτ, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Ινδοκίνα και Κορέα θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη ομοσπονδία των "Ηνωμένων Δημοκρατιών της Κίνας". 24. Οι περιοχές γνωστές ως Ελλάδα, Μακεδονία, Αλβανία, Κρήτη, Δωδεκάνησα και τα παρακείμενα νησιά του Αιγαίου Πελάγους θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη "Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ελλάδας". 25. Οι περιοχές γνωστές ως Ιρλανδία και Βόρεια Ιρλανδία θα ενοποιηθούν για να αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη ανεξάρτητη "Δημοκρατία της Ιρλανδίας".  26. Η περιοχή των Αγίων Τόπων των αρχαίων Εβραίων, σήμερα γνωστή ως Παλαιστίνη και εμιράτο της Ιορδανίας, καθώς και οι όμορες περιοχές όπως φαίνονται στον χάρτη, λαμβάνοντας υπ' όψιν την ιστορία και την επιτακτική ανάγκη επίλυσης του μεταπολεμικού προβλήματος του προσφυγικού πληθυσμού, θα ενοποιηθούν και θα αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη "Δημοκρατία της Εβραϊκής Γης". 27. Οι περιοχή γνωστή ως Ευρωπαϊκή Τουρκία, που βρίσκεται κοντά στα Δαρδανέλλια, τη θάλασσα του Μαρμαρά και τον Βόσπορο, με στόχο τον σχεδιασμό μιας στρατηγικής για βιώσιμη ειρήνη, θα τεθεί υπό τον έλεγχο της ΕΣΣΔ και της Τουρκίας. 28. Οι περιοχή γνωστή ως Τουρκία θα αποστρατιωτικοποιηθεί για να αποτελέσει την ανεξάρτητη "Δημοκρατία της Τουρκίας". 29. Οποιαδήποτε πρόβληματα ανταλλαγής, μετακίνησης και επαναπατρισμού πληθυσμών προκύπτουν θα διευθετούνται από την Παγκόσμια Κοινωνία των Εθνών. 30. Οι εγκληματίες υπαίτιοι και οι σύμμαχοί τους ένοχοι για αυτόν τον φρικτό πόλεμο θα οδηγηθούν σε δίκη και θα τους απαγγελθούν ποινές δίχως προηγούμενο.  31. Όλοι οι Ιάπωνες πολίτες και άτομα ιαπωνικής καταγωγής αμφίβολης εμπιστοσύνης θα απελαθούν από όλο το δυτικό ημισφαίριο, τα προτεκτοράτα και οι στρατηγικής σημασίας νησιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, και η περιουσία τους θα δημευθεί με σκοπό να εξασφαλιστούν χρήματα για έργα ανοικοδόμησης μετά τη λήξη του πολέμου. 32. Όλοι οι Γερμανοί και Ιταλοί πολίτες και όλα τα άτομα γερμανικής και ιταλικής καταγωγής που είναι γνωστά ως υποστηρικτές ναζιστικών και φασιστικών ιδεολογιών θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση. 33. Η μετανάστευση Γερμανών, Ιταλών και Ιαπώνων στο δυτικό ημισφαίριο, τα προτεκτοράτα του και τις νησιωτικές βάσεις θα τερματιστεί επ' αόριστον. 34. Όλα τα γερμανικής καταγωγής άτομα που διαμένουν στην Ανατολική Πρωσία και Ρηνανία θα μεταφερθούν στη γερμανική ενδοχώρα και στις περιοχές όπου έχουν γίνει μόνιμες απελάσεις πρωσικού πληθυσμού. 35. Όλα τα γερμανικής, ιταλικής και ιαπωνικής καταγωγής άτομα θα απελαθούν από τις κατακτημένες από τον Άξονα περιοχές και οι περιουσίες τους θα δημευθούν προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για έργα ανοικοδόμησης μετά τη λήξη του πολέμου. 36. Για να επιτευχθεί:   α. η κάθαρση των εθνωτικών πληθυσμών των ηττημένων εισβολέων του Άξονα από την "μέθη" του στρατιωτικού σωβινισμού, β. η απομάκρυνση και καταστροφή των πιθανών στρατιωτικών τους εγκαταστάσεων,   γ. η επανάκτηση των συσσωρευμένων λαφύρων,   δ. η επανεκπαίδευση πριν την τελική τους επάνοδο στην Οικογένεια των Εθνών, οι περιοχές της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας θα απομονωθούν σε ένα είδος αυστηρής και επ' αόριστον "καραντίνας" και θα διοικούνται από διορισμένους κυβερνήτες που θα εποπτεύονται από την Παγκόσμια Κοινωνία των Εθνών.  37. Όλοι οι φυσικοί πόροι και η βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή περιοχών που θα τεθούν υπό επιτήρηση θα χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες αποκατάστασης και ανοικοδόμησης στην μεταπολεμική περίοδο. 38. Για την επίτευξη της μείωσης της αριθμητικής δύναμης των εθνών-εισβολέων και την εξασφάλιση ενός πιθανού στρατιωτικού πλεονεκτήματος, θα σχεδιαστεί πολιτική ελέγχου του πληθυσμού, η οποία θα εφαρμοστεί στις υπό επιτήρηση περιοχές. 39. Στα πλαίσια της Νέας Παγκόσμιας Ηθικής Τάξης που επιδιώκουμε να ιδρύσουμε, εκτός από τις στοιχειώδεις πολιτικές ελευθερίες, είναι επιτακτικής σημασίας και οι ακόλουθες θεμελιώδεις οικονομικές μεταρρυθμίσεις:   (α) Κρατικοποίση όλων των φυσικών πόρων και δίκαιη κατανομή από κάθε ένα σε όλα τα έθνη, σε κάθε γωνιά της γης. (β) Κρατικοποίηση των διεθνών τραπεζικών δραστηριοτήτων, των ξένων επενδύσεων, των σιδηροδρόμων και εργοστασίων ηλεκτρικής ενέργειας σε κάθε γωνιά της γης.   (γ) Κρατικοποίηση όλων των πολεμικών βιομηχανιών που ανήκουν σε μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις.   (δ) Ο δημόσιος έλεγχος των εμπορικών συναλλαγών και της εμπορικής ναυτιλίας.   (ε) Η ίδρυση ενός ενιαίου παγκόσμιου νομισματικού συστήματος.   (στ) Διεθνής ρύθμιση για ανώτατο όριο επιτοκίων, που δεν θα υπερβαίνει το 2%. 40. Για την εξασφάλιση της νίκης και της ηγετικής μας θέσης στα πλαίσια μιας ενιαίας δημοκρατικής προσπάθειας, στόχος του οποίου δεν είναι η εκδίκηση ή η εκμετάλλευση, αλλά η εξασφάλιση της ελευθερίας και της ασφάλειας για όλα τα έθνη για την ειρήνη και την πρόοδο, με την λήξη του παρόντος πολέμου το ενιαίο "Ανώτατο Στρατηγείο Επιχειρήσεων των Ηνωμένων Εθνών" θα αναγνωριστεί και θα μετεξελιχθεί στο "Ανώτατο Στρατιωτικό και Οικονομικό Συμβούλιο", το οποίο θα συνεργάζεται με την Παγκόσμια Κοινωνία των Εθνών για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση και την επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης. 41. Το "Ανώτατο Στρατιωτικό και Οικονομικό Συμβούλιο" θα διορίζει τους κυβερνήτες που θα διοικούν τις υπό επιτήρηση περιοχές, έως ότου τους δοθεί ανεξαρτησία υπό όρους. Για την επίτευξη αυτών των αρχικών στόχων, πρέπει να αγωνιστούμε για την απόλυτη νίκη.
Συνειρμοί Ανάμεσα στους πολλούς συνειρμούς που φέρνει το κείμενο, έχω μερικούς που θέλω να μοιραστώ μαζί σας και θα σας παρακαλούσα να καταθέτατε και τους δικούς σας συνειρμούς και τα ό,ποια συμπεράσματα εξάγετε από όλα τα παραπάνω: (Άρθρο 9.) Για την ενίσχυση της θέσης μας στην Καραϊβική, η οποία είναι φυσικά μείζονος σημασίας για την άμυνα του ημισφαιρίου, θα προσφέρουμε κάθε δυνατό κίνητρο στις γειτονικές χώρες της Κεντρικής Αμερικής και των Δυτικών Ινδιών για την διευκόλυνση της ενσωμάτωσής τους στις ΗΠΑ, όπως δείχνει ο χάρτης. (Δεν είχαν υπολογίσει ότι θα ερχόταν αργότερα ένας Τσε και ένας Φιντέλ!) (Άρθρο 30.) Οι εγκληματίες υπαίτιοι και οι σύμμαχοί τους ένοχοι για αυτόν τον φρικτό πόλεμο θα οδηγηθούν σε δίκη και θα τους απαγγελθούν ποινές δίχως προηγούμενο. (Η Ιταλία δεν δίκασε ποτέ κανέναν από τους φασίστες του καθεστώτος του Μουσολίνι. Εκτέλεσαν τον Μουσολίνι χωρίς δίκη --έτσι.. με μαφιόζικο τρόπο-- και οι άλλοι τρύπωσαν στις επόμενες κυβερνήσεις ή έφυγαν στο εξωτερικό.) (Άρθρο 33.) Η μετανάστευση Γερμανών, Ιταλών και Ιαπώνων στο δυτικό ημισφαίριο, τα προτεκτοράτα του και τις νησιωτικές βάσεις θα τερματιστεί επ' αόριστον. (Είδατε την ταινία του Κώστα Γαβρά "ΑΜΗΝ"; Αν την δείτε, προσέξτε την τελευταία σκηνή, με τους Ναζί να διοχετεύονται με ψεύτικα διαβατήρια από τους ίδιους τους Αμερικανούς: η αφρόκρεμα των Ναζί (επιστήμονες ερευνητές πυρηνικής φυσικής, ευγονικής, κτλ,) πήραν το ΟΚ για να μπούνε παράνομα στις ΗΠΑ και να στρατευθούν στον τομέα της στρατιωτικής έρευνας. Τα άχρηστα στοιχεία (ηλίθιοι στρατιωτικοί, π.χ) πήγαν όλοι στη Νότια Αμερική) (Αρθρο 26). Η περιοχή των Αγίων Τόπων των αρχαίων Εβραίων, σήμερα γνωστή ως Παλαιστίνη και εμιράτο της Ιορδανίας, καθώς και οι όμορες περιοχές όπως φαίνονται στον χάρτη, λαμβάνοντας υπ' όψιν την ιστορία και την επιτακτική ανάγκη επίλυσης του μεταπολεμικού προβλήματος του προσφυγικού πληθυσμού, θα ενοποιηθούν και θα αποτελέσουν την αποστρατιωτικοποιημένη "Δημοκρατία της "Εβραϊκής Γης". (Πρόσεξτε την 1η πρόταση: των αρχαίων Εβραίων, σήμερα γνωστή ως Παλαιστίνη". Οι Παλαιστίνιοι, απόγονοι των αρχαίων Φιλισταίων, δεν έχουν κανένα δικαίωμα στα πανάρχαια πάτρια εδαφη τους γιατί οι Εβραίοι ήταν δηθεν πρώτοι εκεί! ¨Έτσι ακριβώς τους πόνεσε και ο αφανισμός ενάμιση εκατομμυρίου Βιετναμέζων, το προσφυγικό πρόβλημα των Βιετκόνγκ, των Παλαιστινίων, των Κυπρίων, των Ιρακινών, των Σέρβων... και έτρεξαν να τους εξασφαλίσουν νέα πατριδα!) Στα σχόλια περιμένουμε τις δικές σας σκέψεις και τοποθετήσεις...
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου  
Όταν ένα λάθος επαναλαμβάνεται, τότε δεν είναι λάθος, αλλά σκοπός...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!" 

Στα εγκαίνια των γραφείων μας σε Γενισέα και Σέλερο καλεσμένος είναι όλος ο κόσμος μας" αναφέρουν οι αφίσες που κυκλοφόρησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Θράκη και ειδικά στην Γενισέα του νομού Ξάνθης, όπου χθες (14/11/2014) το απόγευμα στις 7.30 μ.μ. ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαινίασε τα νέα του γραφεία, ενώ την ίδια ημέρα και μισή ώρα αργότερα, στις 8 μ.μ. εγκαινίασε γραφεία και στο χωριό Σέλερο του ίδιου νομού (και τα δύο χωριά αποτελούν άμεσα ή έμμεσα χώρους υπερδραστηριότητας του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής).

Τα εγκαίνια των γραφείων, αλλά και τον (συνεχιζόμενο επί των εθνικών θεμάτων) κατήφορο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε ο γενικός γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δ. Βίτσας, όπως διαφήμισε το τουρκόφωνο περιοδικό "Ροντόπ Ρουζγκαρί".

Προφανώς, το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, με τον βουλευτή του (γνωστό τουρκόφρονα και υποτακτικό του εκάστοτε τούρκου προξένου της Κομοτηνής) κ. Ζεϊμπέκ, ο οποίος "λύνει και δένει" στις εσωκομματικές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες αφορούν την Ελληνικότητα της Θράκης.

Φαίνεται, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γνωρίζει ότι η τουρκική γλώσσα δεν είναι επίσημη γλώσσα στην Ελλάδα αλλά και δεν έχει αντιληφθεί ότι η Θράκη εξακολουθεί να είναι Ελληνική (παρά τις διάφορες αιτιάσεις και αμφιβολίες των τουρκολατρών ή εθνικιστών τουρκοφρόνων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.
Προφανώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είτε δεν ενδιαφέρεται είτε δεν αντιλαμβάνεται την εθνική ευαισθησία της Θράκης, η οποία αποτελεί επίσημο και κύριο στόχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αφού τούρκοι πολιτικοί, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, αλλά και στελέχη της τουρκικής κυβέρνησης αμφισβητούν (εσχάτως έως και την Συνθήκη της Λοζάνης) την Ελληνικότητα της Θράκης και επανειλημμένως έχουν θέσει ευθέως ζήτημα εθνικής (και όχι θρησκευτικής) μειονότητας στην ακριτική αυτή γωνιά της Ελλάδας.

Η χρήση της τουρκικής γλώσσας σε διαφημιστική αφίσα, δεν αποτελεί, βέβαια, κάτι το πρωτοφανές για τις πολιτικές επιλογές (οι οποίες δεν συνδέονται αποκλειστικά με την επικοινωνία) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφού η Κουμουνδούρου είχε εμφανίσει και στις τελευταίες εκλογές (Δήμων, Περιφερειών και Ευρωβουλής) διάφορες τουρκικές αφίσες, για την επιλογή και κυκλοφορία των οποίων ΠΟΤΕ δεν απολογήθηκε ο κ. Τσίπρας.

Σε πείσμα των όσων συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά θέματα, προφανώς ο κ. Τσίπρας και οι διάφοροι "σοφοί" της Κουμουνδούρου είναι προφανές πως έχουν κάνει σαφέστατες επιλογές, παράλληλες (ή ταυτόσημες) με εκείνες τις θέσεις - στοχεύσεις του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, δηλαδή της επιθετικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει σε ένα ανθελληνικό και λίαν επικίνδυνο παιχνίδι εναντίον των εθνικών θεμάτων της χώρας και η απόδειξη επί αυτού έχει τυπωθεί στις τουρκόγλωσσες αφίσες που κυκλοφόρησαν στην Θράκη, προκειμένου να διαφημιστεί η "διευρυμένη πολιτική θέση" του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του οποίου φαίνεται πως ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τις ψήφους (κι ας καεί το "παλιάμπελο", που λέει και η παροιμία).

Πριν από καιρό, είχαμε υποβάλει μία πολύ συγκεκριμένη ερώτηση στον "πρωθυπουργό" κ. Σαμαρά, την οποία θα απευθύνουμε σήμερα και στον κ. Τσίπρα: "Πόσες ψήφους αξίζει για εσάς η Θράκη, κύριε Τσίπρα;"

ΥΓ: Οι αφίσες στην τουρκική ήταν αναρτημένες στα εγκανιασθέντα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Βίτσας δεν φάνηκε να ενοχλείται αφού δεν έδωσε εντολή να εξαφανστούν.
Να υποθέσουμε πως όσο πλησιάζουμε σε βουλευτικές εκλογές, η Ελληνική Θράκη θα πλημμυρίσει από τουρκικές αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ;
Μία παρατήρηση μέσα από μία είδηση (από τουρκικά μέσα) προς την Κουμουνδούρου: Τον λίντσαραν επειδή μίλησε τούρκικα. Απολαύστε το βίντεο και την "διευρυμένη" πολιτική σας...



 

Ιδού κάτι που δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ούτε σε σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας: Βουλευτές της Κνεσέτ, του εβραϊκού Κοινοβουλίου, να παραστούν σε εκδήλωση για μια επέτειο για τον θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ, όπου θα εκδήλωναν τον θαυμασμό και τον σεβασμό τους προς τον σφαγέα του λαού τους.

Ούτε θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο από εκπροσώπους οποιασδήποτε εθνικής ομάδας που υπέστη γενοκτονία ή έπεσε θύμα εθνοκάθαρσης. Κανείς δεν τιμά τον δολοφόνο του, πλην ορισμένων ελληνοφώνων! Υπάρχουν επίορκοι βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου, οι οποίοι αποτελούν ντροπή για όλους μας. Αυτοί οι υποτιθέμενοι «εκπρόσωποι» του ελληνικού λαού αποδίδουν τιμές στον Χίτλερ της Ανατολής Κεμάλ Ατατούρκ!

Αντί να καταγγέλλουν στο εσωτερικό και το εξωτερικό τα ανείπωτα εγκλήματα και τους συστηματικούς διωγμούς των Ελλήνων από τον δυσώνυμο Γκρίζο Λύκο, εκφράζονται με θετικό τρόπο για τη... μνήμη του και διαγωνίζονται ακόμα και τους Τούρκους εθνικιστές σε ευμενή σχόλια για τον κεμαλισμό και το «εκσυγχρονιστικό» έργο του στη γειτονική χώρα.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα σημειώθηκε με αφορμή τη μεγάλη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αυλή του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή για την 76η επέτειο από τον θάνατο του Ατατούρκ. Η τελετή άρχισε στις 9.05 (τη στιγμή που έκλεισε τα μάτια ο Ατατούρκ) με ενός λεπτού σιγή και με τον εθνικό ύμνο. Εκεί, μεταξύ πολλών εκπροσώπων του... ανθελληνικού τόξου, συμμετείχαν οι βουλευτές Αχμέτ Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάλιστα, ο γνωστός για τις φιλοτουρκικές τοποθετήσεις του βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζεϊμπέκ έγραψε στο facebook: «Εάν ακόμη και 75 χρόνια αργότερα οι ιδέες του φωτίζουν τον δρόμο μας, εάν προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες του και εάν για να προοδεύσουμε και να μπορέσουμε να φθάσουμε το επίπεδο των σύγχρονων πολιτισμών, ακολουθούμε δρόμο υπό το φως του, τότε η 10η Νοεμβρίου δεν είναι η επέτειος θανάτου του Ατατούρκ, αλλά η μέρα που κρατάμε τις επαναστάσεις του στις καρδιές μας».

Φυσικά, κανένα από τα δύο κόμματα δεν προέβη σε επιβολή πειθαρχικών κυρώσεων εναντίον των βουλευτών που απέδωσαν τιμές σε έναν σφαγέα, για έναν απλούστατο λόγο. Η εθνική αξιοπρέπεια, ο σεβασμός στα εκατομμύρια των αδικοχαμένων Ελλήνων και η ιστορική μνήμη δεν σημαίνουν τίποτα γι' αυτά τα κόμματα. Το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι η εξουσία - κι ας μη μείνει κανένα ελληνικό χαρακτηριστικό σ' αυτόν τον τόπο. Αλλωστε, αυτό το έχουν αποδείξει ουκ ολίγες φορές...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου