Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Οκτ 2015

Συντάξεις στους βετεράνους Ισπανούς Ναζί, στις χήρες και στα ορφανά τους δίνει η Γερμανία τιμώντας τους μακελάρηδες των λαών

Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Μπορεί οι αποζημιώσεις για τις γερμανικές κτηνωδίες που υπέστησαν οι Έλληνες να μην δοθούν ποτέ και η κ. Μέρκελ να λέει ότι το θέμα έληξε εδώ και δεκαετίες, όμως οι Γερμανικές κυβερνήσεις, που κόπτονται ότι δεν έχουν καμία σχέση με τον Ναζισμό, πληρώνουν σύνταξη στα στρατεύματα των Ναζιστών Ισπανών, στις χήρες τους και στα ορφανά τους. Των μακελάρηδων της περίφημης Γαλάζιας Μεραρχίας.

Το θέμα στην Γερμανία είναι γνωστό και δεν είναι ταμπού από το 1962 που ξεκίνησε η συνταξιοδότηση των Ισπανών ναζιστών, αλλά το έφερε στην επικαιρότητα με ερώτησή του στη γερμανική βουλή ο βουλευτής του Die Linke, Andrej Hunko. Η ερώτηση του βουλευτή προς την κ.Μέρκελ είναι αν γνωρίζει η γερμανική κυβέρνηση τον αριθμό των βετεράνων Ισπανών ναζιστών που λαμβάνουν σύνταξη κι αν η κ. Μέρκελ κρίνει ότι είναι σκόπιμο να συνεχίσουν οι συνταξιοδοτήσεις των βετεράνων Ισπανών Ναζί, των χήρων τους και των ορφανών τους.

Ο βουλευτής του Die Linke θέλοντας να δώσει έμφαση στο θέμα κάνει λόγο στην ερώτησή του για το αν η Γαλάζια Μεραρχία που συνεργάστηκε με τον Χίτλερ δεν έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου και αν αυτό η κυβέρνηση το έχει διαπιστώσει.
Επίσης ρωτά αν η κυβέρνηση Μέρκελ θεωρεί σωστό βετεράνοι Ναζί άλλου κράτους να συνταξιοδοτούνται από το γερμανικό κράτος. Την απάντηση στα ερωτήματα η γερμανική κυβέρνηση πρέπει να την δώσει πριν από τις 2 Νοεμβρίου.

Το 1962 η γερμανική κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο Αντενάουερ σύναψε μία συμφωνία με τον δικτάτορα Φράνκο της Ισπανίας σύμφωνα με την οποία οι γερμανικές κυβερνήσεις θα αποζημιώνουν τους ναζιστές Ισπανούς της Γαλάζιας Μεραρχίας, τις χήρες αυτών και τα ορφανά αυτών.

Ήταν μία συμφωνία για την στήριξη που έδειξε η δικτατορία του Φράνκο στον Χίτλερ στέλνοντας την Γαλάζια Μεραρχία να πολεμήσει στο πλάι των Γερμανών εναντίον τον Σοβιετικών και ειδικά στη μάχη του Στάλινγκραντ.

Αυτό έγινε ως ανταπόδοση της Γερμανίας στον Φράνκο ο οποίος έδινε συντάξεις στους στρατιώτες της ναζιστικής Λεγεώνα Κόνδωρ (26,113 στρατιώτες) που βοήθησαν τον Φράνκο να πάρει την εξουσία σκοτώνοντας άμαχο πληθυσμό και βομβαρδίζοντας την γνωστή σε όλους πόλη Γκέρνικα. Η Ισπανία πλήρωνε τις συντάξεις των Γερμανών ναζιστών που τον βοήθησαν και η Γερμανία από το 1962 μέχρι σήμερα πληρώνει τις συντάξεις των Ισπανών Ναζιστών που βοήθησαν τον Χίτλερ.

Πρόκειται για ένα πάρε-δώσε Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που μπορεί στο φαίνεσθαι να θέλουν να δείχνουν δημοκρατικές αλλά το θεμέλιό τους είναι η σύμπραξη όταν τα συμφέροντα βρίσκουν αντίσταση από τους ίδιους τους λαούς.

Πάντως οι Γερμανοί μπορεί να έβριζαν και να βρίζουν τους Έλληνες ως τεμπέληδες που τους πληρώνουν αλλά για το συγκεκριμένο θέμα των συντάξεων Ναζιστών άλλων χωρών δεν αντιδρούν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Οι εξαιρέσεις τους είναι οι απόγονοι των Γερμανών που εξαφάνισε πρώτους απ' όλους η εκλεγμένη κυβέρνηση Χίτλερ.

Μετά από 53 χρόνια συντάξεων η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να κλείσει το θέμα με την διακοπή αυτών. Όμως τα 53 χρόνια τιμητικής σύνταξης των Ναζιστών Ισπανών κάνει το άδικο για άλλη μια φορά να μαυρίζει τον ουρανό της αλληλέγγυας και ναζιστοδημοκρατικής Ε.Ε.

Όσον αφορά την Ελλάδα θα μείνουμε με τα Ελληνογερμανικά Ιδρύματα για το Μέλλον αφήνοντας τους ντόπιους επιτήδειους να γλύφουν για ένα κοκαλάκι εκμεταλλευόμενοι τις εκατοντάδες Γκέρνικες της Ελλάδας.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σάλος έχει προκληθεί στη Γερμανία, μετά το δημοσίευμα του περιοδικού Spiegel, το οποίο καταγγέλλει ότι η γερμανική ομοσπονδία δωροδόκησε την Fifa, προκειμένου να αναλάβει τη διοργάνωση του παγκόσμιου κυπέλλου ποδοσφαίρου το 2006.

«Εξαγοράστηκε το Μουντιάλ του 2006» διερωτάται η γερμανική εφημερίδα Bild, αναρωτώμενη εάν το «καλοκαιρινό παραμύθι αγοράστηκε με διαφθορά». Στο ίδιο μήκος σχήματος και το πρωτοσέλιδο της Tagesspiegel, η οποία θέτει τα ίδια ερωτήματα.

Σε νέο του δημοσίευμα, το Spiegel αποκαλύπτει ότι η γερμανική επιτροπή υποψηφιότητας είχε συστήσει ένα μαύρο ταμείο προκειμένου να εξαγοράσει ψήφους και να εξασφαλίσει τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η γερμανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου αρνήθηκε τις αποκαλύψεις, παραδεχόμενη ωστόσο, ότι είχε καταβάλει 6,7 εκατ. ευρώ στη Fifa, χωρίς να υπάρχει σύνδεση με αυτή τη διοργάνωση.

Αν οι αποκαλύψεις αποδειχθούν αληθινές, «θα είναι ένα σοβαρό πλήγμα για το γερμανικό ποδόσφαιρο», γράφει στο κύριο άρθρο της η Süddeutsche Zeitung. «Γιατί τότε αυτό το καλοκαιρινό παραμύθι που μέχρι τώρα ανακαλούσε στον κόσμο την ανάμνηση της γέννησης μιας Γερμανίας ανοικτής στον κόσμο και φιλόξενης, θα έχει την ίδια φήμη με ένα πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο της Volkswagen», εξηγεί η εφημερίδα.

Η Bild από την πλευρά της, αναφέρεται σε ένα σκάνδαλο που «θα κάνει το ποδόσφαιρό μας να σείεται εκ θεμελίων». «Οι οπαδοί έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν τι είναι αλήθεια σε αυτές τις βαριές κατηγορίες», συνεχίζει η εφημερίδα.

Στο Μουντιάλ του 2006, νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ιταλία, έπειτα από έναν δραματικό τελικό απέναντι στη Γαλλία που σημαδεύτηκε από την αποβολή του Ζινεντίν Ζιντάν λόγω χτυπήματος στον Μάρκο Ματεράτσι. Η διοργάνωση επέτρεψε στους Γερμανούς να εκδηλώσουν τον ενθουσιασμό τους για τη χώρα τους για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η χώρα είχε λάβει τα εύσημα από ολόκληρο τον κόσμο για την ποιότητα της φιλοξενίας και της διοργάνωσης.

Πηγή: ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ουδέποτε έλειψαν από τις κοινωνίες όσοι είχαν ροπή στην αποδοχή κολακειών
«Οι ομιλητές ωφελούν εκείνους που παρακολουθούν με αφοσίωση και δίνουν προσοχή, όχι μόνο όταν μιλούν σωστά αλλά και όταν σφάλλουν. Τις φτωχές σκέψεις, άλλωστε, το άστοχο λεκτικό, τη δυσάρεστη κατασκευή, την αλλαγή θέματος, μαζί με την ακαλαίσθητη διάθεση για έπαινο και τα παρόμοια, τα κατανοούμε πιο εύκολα όταν ακούμε άλλους να μιλούν παρά όταν μιλάμε οι ίδιοι. [...] Δεν πρέπει να διστάζουμε ν' απευθύνουμε συνέχεια στον εαυτό μας σχετικά μ' αυτούς που κάνουν λάθη τη διαπίστωση του Πλάτωνα: "Μήπως είμαι κι εγώ όπως αυτοί;"»...
Πλουτάρχου «Περί του ακούειν», από τον τόμο «Ισις και Οσιρις», εκδόσεις Ζήτρος, σελ. 53
Πόση τηλεόραση έβλεπε πια ο Πλούταρχος; Πόσα χυδαία, αφόρητα «τοκ σόου» είχε υποστεί; Πόσες λεκτικές κυνομαχίες είχαν ταλαιπωρήσει τα ώτα του κατά τη διάρκεια παρακολούθησης κοινοβουλευτικών «συζητήσεων»; Είναι τόσο επίκαιρες οι διαπιστώσεις του ώστε αποδεικνύονται παρηγορητικές, παυσίλυπες. Δεν πάσχει μόνο το ημέτερο σιδηρούν γένος της καλπάζουσας παρακμής από τις πνευματικές νόσους της έλλειψης καλλιέργειας, της αγραμματοσύνης, της προχειρότητας και της αγένειας. Πάντοτε είχαν πρόσβαση στον δημόσιο λόγο πρόσωπα όπως αυτά που διαλύουν την ελληνική παράδοση της καλλιέπειας και του μέτρου. Ουδέποτε έλειψαν από τις κοινωνίες όσοι είχαν ροπή στην αποδοχή κολακειών (η οποία χαρακτηρίζεται από τον αρχαίο συγγραφέα «ακαλαίσθητη») εκείνοι που θα έπρεπε να τις αποφεύγουν.

Ωστόσο, οι διαπιστώσεις του αρχαίου Ελληνα συγγραφέα δεν έχουν τόσο «καταγγελτικό» χαρακτήρα - μια άλλη «μόδα» των ανώφελα αγανακτισμένων ανθρώπων της ομαδικής εξάσκησης στην εξοικείωση με το σκοτάδι της άγνοιας. Η φύση και η σκοπιμότητα των συλλογισμών του Πλουτάρχου έχουν θετικό πρόσημο και προσφέρουν άμεσο κέρδος σε όλους όσοι θελήσουν να τους εφαρμόσουν δίχως δισταγμό και αναβολές.

Αντικειμενικός σκοπός στον διάλογο δεν είναι η επικράτηση διά της φωνασκίας ή των κακοχτισμένων επιχειρημάτων που εκτοξεύονται εναντίον αφιονισμένου «αντιπάλου». Ούτως ή άλλως, για εκείνους που γνωρίζουν την τέχνη του διαλέγεσθαι δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Μόνο σύμμαχοι, αφού επιδίωξη κάθε πολιτισμένου ανθρώπου δεν μπορεί να είναι άλλη από τη γνώση, τον φωτισμό διά της αληθείας. Και ένας από τους ασφαλείς τρόπους για την εύρεση του σωστού είναι ο εντοπισμός του σφάλματος. Για να βρει ο μετέχων στη συζήτηση το σφάλμα του συνομιλητή του πρέπει να τον παρατηρεί. Κάθε φράση πρέπει να «εισπράττεται» ως έχει. Ούτε όπως θέλουμε να την ακούσουμε ούτε τροχοδρομώντας στις ράγες που αποτελούν για εμάς οι προκαταλήψεις, οι δεισιδαιμονίες, οι έχθρες, οι φιλίες και εν γένει τα πάθη μας.

Αυτογνωσία

«Μη που αρ' εγώ τοιούτος; - Μήπως είμαι κι εγώ όπως αυτοί;» Ενα από τα κρισιμότερα ερωτήματα του ανθρώπινου βίου διατυπώνεται αυθόρμητα και με ειλικρινή διάθεση από τον συγγραφέα 227 έργων, που επηρέασε την ανθρωπότητα με την ευρυμάθεια και το συνδυαστικό πνεύμα του. Ο Πλούταρχος προτείνει την υποβολή του ερωτήματος από όλους μας, εναρμονιζόμενος με την παράδοση του έθνους μας. Ο αγώνας του αρχαίου ελληνικού κόσμου για αυτογνωσία δεν είχε σταματημό.

Η αποστολή της ανακάλυψης του πραγματικού εαυτού περνούσε και από τον άλλο! Η χρήση του άλλου ως αντικαθρέφτισμα ιδιοτήτων του «εγώ» φανερώνει έναν τρόπο σκέψης και διαπροσωπικής σχέσης υγιή - παρόλο που αυτή η οδός ακολουθείτο από τους φιλοσόφους. Η εποχή της νεωτερικότητας δεν σκέφτεται έτσι - αν σκέφτεται ποτέ. Η υπάρχουσα «διανόηση» που ενσωματώνεται πρόθυμα σε οποιαδήποτε δομή πληρώνει καλά, δεν σχετίζεται. Είναι μονήρης χωρίς να είναι αυτάρκης. Δεν αλληλεπιδρά. Αποφαίνεται εν μέσω νεοταξικών νεφών για την «πολιτική ορθότητα», δηλαδή την επιβολή αξιωμάτων που δεν αντέχουν σε κριτική, αλλά βασίζονται στην ωμή ισχύ όσων καθορίζουν τι είναι «καλό» και τι «κακό».

Αξίζει κάθε κόπο και βάσανο η παρατήρηση όσων δεν εκτιμούμε και απορρίπτουμε. Αν είμαστε καλοί σε αυτό θα αποφύγουμε να ομοιάσουμε με εκείνους. Η απερίσπαστη ακρόαση των λόγων τους μπορεί να βελτιώσει τον τρόπο της σκέψης μας. Μήπως καταντάμε κι εμείς σιγά σιγά σαν τις χρυσοπληρωμένες αλλά κενές περιεχομένου ομιλούσες κεφαλές της τηλοψίας και της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας του Κοινοβουλίου;

Η ξέφρενη πτώση του δημοσίου λόγου μαρτυρά ότι πολλοί από εμάς έχουμε γίνει «σαν αυτούς». Αν δεν τους μοιάζαμε, όλα θα ήταν καλύτερα. Σε ένα κοινωνικό σύνολο αξίων, σκεπτομένων και εναρέτων, δεν θα υπερψηφίζονταν η αχρειότητα, η ανοησία και ο δόλος.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανοιχτές πληγές αναζωπυρώνουν διαρκώς την ένταση στην πιο επικίνδυνη περιοχή της Ευρώπης

Τα Βαλκάνια, το επί αιώνες σταυροδρόμι πολιτισμών μεταξύ ευρωπαϊκής και ασιατικής ηπείρου, ονομάστηκαν «πυριτιδαποθήκη» της Ευρώπης και ακόμη και σήμερα ο χαρακτηρισμός αυτός τα ακολουθεί.

Οι αναζωπυρώσεις της έντασης στην περιοχή είναι συχνές, με τελευταία παραδείγματα το διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αλβανίας και Σερβίας με αφορμή έναν... ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά και το τεταμένο κλίμα που δημιούργησε στις σχέσεις χωρών της χερσονήσου η προσφυγική κρίση που διανύουμε.

«Αν θέλετε να καταλάβετε τι είναι τα Βαλκάνια πρέπει πρώτα να μάθετε μυθολογία και ύστερα γεωγραφία ή ιστορία. Κανείς γεωγράφος δεν ξέρει που πρέπει να τοποθετηθούν τα βόρεια σύνορα της βαλκανικής χερσονήσου», έγραφε ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Οι λαοί των Βαλκανίων». Θεωρείται, πάντως, γενικώς αποδεκτό πως τη βαλκανική χερσόνησο ή τη χερσόνησο του Αίμου, όπως αλλιώς αποκαλείται, αποτελούν η Αλβανία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Βουλγαρία, η Ελλάδα, η Κροατία, το Μαυροβούνιο, η ΠΓΔΜ, η Σερβία και το Κόσοβο, το οποίο δεν αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος από τη χώρα μας.

Στον κατάλογο αναφέρονται συχνά και η Ρουμανία και η Σλοβενία, που βρίσκονται τα όρια των Βαλκανίων, καθώς και ένα μικρό τμήμα της Τουρκίας (Ανατολική Θράκη). Η λέξη μπαλκάν είναι τούρκικη και σημαίνει βουνό, συγκεκριμένα, ψηλό και δασώδες βουνό.

Η ταραχώδης ιστορία των εθνικά, γλωσσικά και θρησκευτικά ανομοιόμορφων Βαλκανίων μετρά αρκετούς αιώνες ζωής. Τον 19ο αιώνα, οι περισσότεροι βαλκανικοί λαοί απέκτησαν με αιματηρούς απελευθερωτικούς πολέμους την ανεξαρτησία τους από τον τουρκικό ζυγό. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα οι κάτοικοι της χερσονήσου βίωσαν δύο βαλκανικούς και δύο παγκόσμιους πολέμους, με οδυνηρές συνέπειες.

Αλλά και στα τέλη του αιώνα, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη επικρατούσε η ειρήνη, στη Γιουγκοσλαβία ξεσπούσε πόλεμος, που οδήγησε στη δημιουργία έξι νέων κρατών στην περιοχή (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, ΠΓΔΜ, Σερβία, Σλοβενία και Μαυροβούνιο). Θα ακολουθήσει αργότερα η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, το οποίο έχει σήμερα αναγνωριστεί από περίπου 110 χώρες και από 23 από τα 28 μέλη της Ε.Ε.

Επιπλέον, επί πολλές δεκαετίες μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα βαλκανικά κράτη ήταν ενταγμένα σε αντίπαλους συνασπισμούς, με αποτέλεσμα στις σχέσεις τους να επικρατεί κλίμα καχυποψίας. Η κατάρρευση, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, των καθεστώτων που επικρατούσαν έως τότε σε αρκετές χώρες της περιοχής προκάλεσε σοβαρή πτώση του βιοτικού επιπέδου και οδήγησε μεγάλο αριθμό κατοίκων στη μετανάστευση.

Οι ισορροπίες στην περιοχή παραμένουν ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια αργότερα, εξαιρετικά λεπτές. Τα Βαλκάνια παραμένουν μια «βραδυφλεγής βόμβα», κάτι που κατέδειξαν άλλωστε και τα τελευταία γεγονότα με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Αρκεί μια σπίθα για να ανάψει η φωτιά...

Το Κόσοβο, η «Μεγάλη Αλβανία» και η ένταση με τη Σερβία

Βασικό αγκάθι στις ταραγμένες σχέσεις Αλβανίας και Σερβίας αποτελεί αναμφισβήτητα το Κοσσυφοπέδιο. Αλλά και η ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας» που προωθούν έντονα εθνικιστικές ομάδες στη γειτονική χώρα δεν βοηθά στην εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών. Πάντως πολιτικοί αναλυτές υπογραμμίζουν πως η αντιπαράθεση έχει βαθιές ρίζες, πρόκειται για μια κόντρα με ιστορικό υπόβαθρο αιώνων, όταν και ξεκίνησαν οι εθνικές διεκδικήσεις των δύο χωρών. Άλλοι πάλι τοποθετούν την έναρξη των τεταμένων σχέσεων στη σύσταση του αλβανικού κράτους το 1912 και την αναγνώρισή του το 1913, αλλά στην προσάρτηση του αλβανόφωνου, κατά κύριο λόγο, Κοσόβου στη Σερβία.

Η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών χτύπησε «κόκκινο» το 1999, όταν το Κόσοβο διεκδίκησε την ανεξαρτησία του, έχοντας τη στήριξη της Αλβανίας. Μέχρι τότε η περιοχή αποτελούσε περιοχή της Γιουγκοσλαβίας. Οι βομβαρδισμοί, ο πόλεμος και η δράση του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου ήταν τα κύρια στοιχεία των ετών που ακολούθησαν. Το 2008, το Κόσοβο κήρυξε την ανεξαρτησία του, μια κίνηση που δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από τη Σερβία, παρά τις διεθνείς προσπάθειες για προσέγγιση των δύο πλευρών.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, η ένταση μεταξύ Αλβανίας και Σερβίας αναζωπυρώθηκε εκ νέου στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων των δύο χωρών στο Βελιγράδι, όταν ένα drone με τη σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» έκανε την εμφάνισή του στη γήπεδο, πυροδοτώντας βίαιες αντιδράσεις. Μια νέα διπλωματική κρίση αναδύθηκε, μετά το -φαινομενικά τουλάχιστον- ήρεμο διάστημα των τελευταίων ετών.

Το όνειρο των Αλβανών εθνικιστών, που έρχονται τελευταία ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο, αποτελεί μια Αλβανία που περιλαμβάνει τη χώρα στα σημερινά σύνορά της, το Κόσοβο, αλλά και τμήματα από τέσσερα ακόμη ανεξάρτητα βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο και ΠΓΔΜ. Δημοσκόπηση της αμερικανικής εταιρείας Gallup που πραγματοποιήθηκε το 2010 είχε αποκαλύψει ότι το 62% των Αλβανών στην Αλβανία, το 81% αυτών στο Κόσοβο και το 52% στην ΠΓΔΜ τάσσονταν υπέρ της δημιουργίας ενός «μεγάλου αλβανικού» κράτους. Λάδι στη φωτιά έριξε πρόσφατα με δηλώσεις του και ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, σημειώνοντας πως «η ενοποίηση των Αλβανών της Αλβανίας και του Κοσόβου είναι αναπόφευκτη».

Η κατάσταση μύρισε ξανά «μπαρούτι» όταν στις αρχές Οκτωβρίου το λεωφορείο που μετέφερε την αποστολή της Σερβίας στα Τίρανα για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικού αγώνα για τα προκριματικά του Euro 2016 δέχτηκε επίθεση με πέτρες. Παρά την έκκληση Ράμα «να νικήσει η ευπρέπεια», Αλβανοί κυκλοφορούσαν βίντεο στο διαδίκτυο, υποσχόμενοι «κόλαση» στους σέρβους ποδοσφαιριστές. Το νέο περιστατικό οδήγησε σε διπλωματικό επεισόδιο: Η Σερβία διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με τον αλβανό πρέσβη στο Βελιγράδι μετά την άρνησή του να παραλάβει νότα διαμαρτυρίας για τα γεγονότα στα Τίρανα.

Η ονομασία της ΠΓΔΜ

Η διαμάχη για το ζήτημα της ονομασίας προέκυψε το 1991, όταν η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας αποσχίστηκε από την ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της υπό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος ανάγονται στην επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο στρατάρχης Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina, χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και, στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Το ζήτημα της ονομασίας εξακολουθεί και σήμερα να αποτελεί σημείο τριβής στις σχέσεις των δύο χωρών, με την Ελλάδα να επιμένει στη θέση της: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή. Η ΠΓΔΜ, πάλι, επιμένει στο συνταγματικό της όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», με το οποίο έχει αναγνωριστεί και από πλήθος κρατών.

Το 1995, η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς». Επί τη βάσει της Ενδιάμεσης Συμφωνίας τα δύο μέρη άρχισαν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Το 2011, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκανε δεκτή προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας, κρίνοντας ότι η Αθήνα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία, προβάλλοντας αντίρρηση στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, στην πρόσκληση ένταξης των Σκοπίων στη Συμμαχία.

Μία πρόσφατη πρόκληση της ΠΓΔΜ αποτέλεσε η τοποθέτηση το 2011 του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφιππου στον Βουκεφάλα στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Η κίνηση ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων, με τους διεθνείς αναλυτές να προειδοποιούν ότι θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις των δύο χωρών.

Ένα περίπου χρόνο πριν, η βρετανική εφημερίδα Guardian δημοσίευε ένα άρθρο για τη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων για την «πατρότητα» του μεγάλου στρατηλάτη, σχολιάζοντας πως, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι ανασκαφές στην Αμφίπολη, ο Νίκολα Γκρούεφκι αποφάσιζε να τοποθετηθούν σε ένα νέο αρχαιολογικό μουσείο κέρινα ομοιώματα του Μ. Αλέξανδρου και των γονιών του.

Η προσφυγική κρίση δοκιμάζει τις σχέσεις Σερβίας-Κροατίας

Οι τόνοι ανέβηκαν επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα μεταξύ Σερβίας και Κροατίας, ανασύροντας στη μνήμη αρκετών την περίοδο του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Έπειτα από χρόνια συμφιλίωσης, οι εύθραυστες ισορροπίες ήρθαν ξανά στο προσκήνιο εξαιτίας της προσφυγικής κρίσης, με τις δύο χώρες να προχωρούν στην επιβολή εμπάργκο στην εισαγωγή αγαθών και οχημάτων η μία σε βάρος της άλλης, αλλά και ιδιαίτερα σκληρών χαρακτηρισμών.

Με τις μνήμες ακόμη νωπές από τη σύγκρουση της περιόδου 1991-1995 και με βάση το ιστορικό υπόβαθρο των σχέσεων των δύο χωρών, αναλυτές έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου πως το μεταναστευτικό μπορεί να αποτελέσει νέα αφορμή έντασης στις πολιτικές σχέσεις Σερβίας και Κροατίας.

Μάλιστα, μόλις τον Φεβρουάριο του 2015 πήρε τέλος μια 15ετής δικαστική διαμάχη ανάμεσα στις δύο χώρες, οι οποίες είχαν προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), κατηγορώντας η μία την άλλη για γενοκτονία. Η Κροατία, το 1999 προσέφυγε στο ICJ, διατυπώνοντας τον ισχυρισμό ότι η Σερβία διέπραξε γενοκτονία στην πόλη Βούκοβαρ και σε άλλες περιοχές, το 1991. Η Σερβία, το 2010 κατέθεσε την αντιπροσφυγή, υποστηρίζοντας ότι εκδιώχθηκαν πάνω από 200.000 Σέρβοι από την Κροατία στη διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης «Καταιγίδα». Το δικαστήριο αποφάνθηκε τελικά πως ούτε η Κροατία ούτε η Σερβία διέπραξαν γενοκτονία η μία εναντίον της άλλης στη διάρκεια του πολέμου στην Κροατία για την απόσχιση από την Γιουγκοσλαβία.

Τα «αγκάθια» στις σχέσεις Ελλάδας - Αλβανίας

Με τα ζητήματα εθνικισμού και μεγαλοϊδεατισμού να παραμένουν ψηλά στην πολιτική ρητορική της γείτονας χώρας, δεν είναι λίγες οι φορές που οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν εισέλθει σε δυσμενή φάση και μάλιστα αρκετά πρόσφατα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ρηματική διακοίνωση, τον περασμένο Μάιο, του αλβανικού υπουργείου Εξωτερικών, με την οποία ζητούσε την τροποποίηση του προγράμματος ερευνών της Ελλάδας στο Ιόνιο για υδρογονάνθρακες, με το αιτιολογικό ότι παραβιάζεται η αλβανική υφαλοκρηπίδα, μια κίνηση που προκάλεσε την έντονη ενόχληση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η ενέργεια αυτή αποτέλεσε ουσιαστικά συνέχεια της πολιτικής που εγκαινίασε η Αλβανία το 2009, όταν ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σήμερα πρωθυπουργός Έντι Ράμα οργάνωσε και πέτυχε προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο για την ακύρωση της συμφωνίας. Η Αλβανία θεωρεί ότι η συμφωνία του 2009 για τις θαλάσσιες ζώνες των δύο χωρών ήταν ετεροβαρής για την ίδια και έκτοτε ζητά επαναδιαπραγμάτευση. Ένα από τα ζητήματα που θέτει η αλβανική πλευρά είναι ότι τα Διαπόντια Νησιά βορείως της Κέρκυρας δεν δικαιούνται πλήρη επήρεια στην υφαλοκρηπίδα.

Λάδι στη φωτιά έριξαν και οι πρόσφατες δηλώσεις του Έντι Ράμα, με αφορμή τις καταστροφές στον ναό στους Δρυμμάδες Χειμάρρας. Σε ερώτημα αλβανού πολίτη μέσω Twitter, αν οι δηλώσεις του εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για τα επεισόδια στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου, με τις οποίες καλούσε τα Τίρανα να σεβαστούν τις θρησκευτικές ελευθερίες, αποτελούν επέμβαση στα εσωτερικά της Αλβανίας, ο κ. Ράμα απάντησε: «Το έκαναν συχνά στο παρελθόν, το κάνουν ακόμα, αλλά πιο σπάνια. Θα τους χρειαστεί λίγος ακόμη χρόνος για να το συνειδητοποιήσουν».

Ένα άλλο ζήτημα που προκάλεσε την ενόχληση του ελληνικού ΥΠΕΞ πρόσφατα είναι η επαναφορά του θέματος της τσαμουριάς. Ο πρόεδρος του κόμματος των Τσάμηδων PDIU, Σπετίμ Ιντρίζι, μετά την εκλογή του στο αξίωμα του αντιπροέδρου της αλβανικής Βουλής, δήλωσε «πεπεισμένος ότι όταν οι αλβανοί της τσαμουριάς στην Ελλάδα θα κερδίσουν τα δικαιώματά τους, σύντομα θα έχουμε και τσάμη αντιπρόεδρο στη Βουλή της Ελλάδος». «Η επιλογή προσώπων που είναι φορείς αλυτρωτικών αντιλήψεων σε υψηλά αξιώματα δεν προάγει την φιλία και τη συνεργασία», ήταν η απάντηση της Ελλάδας.

Βουλγαρία και ΠΓΔΜ

Η Βουλγαρία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της ΠΓΔΜ, όχι όμως και την ύπαρξη ξεχωριστού έθνους Σλαβομακεδόνων και ξεχωριστής σλαβομακεδονικής γλώσσας αφού θεωρεί τους πολίτες της ΠΓΔΜ ως ομόεθνους και ομόγλωσσούς της. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες της ΠΓΔΜ που αποδεικνύουν εθνική βουλγαρική καταγωγή μπορούν να λάβουν βουλγαρικό διαβατήριο. Ανάμεσά τους είναι και ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων και ηγέτης του ΒΜΡΟ-DPNME Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Οργή είχαν προκαλέσει στη Βουλγαρία το 2009 οι δηλώσεις Γκρούεφσκι να συμπεριλάβει στη «Μακεδονία» τους Έλληνες Μακεδόνες και τους λεγόμενους «Μακεδόνες του Πιρίν» της Βουλγαρίας.

Το 2013, η Βουλγαρία προειδοποίησε την ΠΓΔΜ ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δικαίωμά της για βέτο στη διαδικασία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός εάν τηρηθεί η αρχή της καλής γειτονίας. Αφορμή ήταν η «συνεχιζόμενη αντιβουλγαρική υστερία» στα ΜΜΕ της χώρας.

Ακόμη πιο πρόσφατα, ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έκανε λόγο για «πιθανό σχέδιο διάλυσης της ΠΓΔΜ και μοιράσματός της μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας», προκαλώντας τη σφοδρή αντίδραση του βούλγαρου ομολόγου του Ντάνιελ Μίτοφ. Την ίδια περίπου περίοδο, η Βουλγαρία ενίσχυε τις στρατιωτικές της δυνάμεις στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, λόγω της πολιτικής κρίσης στη χώρα και των γεγονότων στο Κουμάνοβο. «Περίπου 90.000 Βούλγαροι υπήκοοι με βουλγαρικά διαβατήρια ίσως επιστρέψουν στη Βουλγαρία. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι σε περίπτωση πιθανής ανθρωπιστικής κρίσης», είχε δηλώσει ο Μπόικο Μπορίσοφ.

Η περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης

Είκοσι χρόνια μετά τον τερματισμό του πολέμου (1992-1995), που υπολογίζεται ότι προκάλεσε 100.000 θανάτους, ο διχασμός και η επιφυλακτικότητα κυριαρχεί στις σχέσεις των τριών μεγαλύτερων εθνοτικών ομάδων στη χώρα (Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, Σέρβοι και Κροάτες). Το κράτος που προέκυψε με τη συμφωνία του Ντέιτον αποτελείται από δύο ξεχωριστές οντότητες, την Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και τη Σερβική Δημοκρατία, καθώς και από την περιοχή του Μπρέτσκο (Brčko) στο βορά που τελεί υπό ειδικό καθεστώς.

Το 2014, τα διεθνή Μέσα έκαναν λόγο για την «Άνοιξη της Βοσνίας», με αφορμή τις βίαιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν στη χώρα και προκάλεσαν τον τραυματισμό εκατοντάδων ανθρώπων. Η Βοσνία, μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με εσωτερικές κρίσεις, ενώ η πολιτική αστάθεια αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην ενταξιακή πορεία της χώρας.

Πριν από λίγες ημέρες, οι προετοιμασίες των αρχών της Σερβικής Δημοκρατίας με στόχο τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το έργο των δικαστικών θεσμών σε κρατικό επίπεδο, του δικαστηρίου και της εισαγγελίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, προκάλεσαν την έντονη ανησυχία της Ε.Ε. Η Ένωση προειδοποίησε πως η διενέργεια του δημοψηφίσματος θα θέσει σε δοκιμασία τη συνοχή, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, ενώ θα υπάρξει και κίνδυνος υπονόμευσης της περαιτέρω προόδου της χώρας στην ενσωμάτωση στην Ε.Ε.

«Εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε»

Τα ανήσυχα Βαλκάνια βρίσκουν διαρκώς τον τρόπο να τραβούν την προσοχή πάνω τους. Οι σκελετοί του ταραγμένου παρελθόντος της περιοχής, τα σύνορα των περισσότερων κρατών της οποίας διαμορφώθηκαν μόλις 20 χρόνια πριν, επανέρχονται στο προσκήνιο, υπενθυμίζοντας τις εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες που επικρατούν και σήμερα στην πιο επικίνδυνη περιοχή της Ευρώπης. Τα Βαλκάνια ήταν και παραμένουν η «πυριτιδαποθήκη» της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Πηγή NewsBeast


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​​εκλογή αρχηγού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μία ακόμα αφορμή για τους πολίτες, να συνειδητοποιήσουμε ότι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας έχει αχρηστευθεί.

Οταν έχει απολείψει η λογική της λειτουργίας των θεσμών, τι νόημα έχει να συζητάμε ποιος θα ηγηθεί στον θεσμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οταν το συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει ραχοκοκαλιά, δηλαδή στόχους πολιτικούς, κοινωνικό όραμα για τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, την άμυνα, διαφοροποιημένες προτάσεις από τα άλλα κόμματα, για την παιδεία, τον συνδικαλισμό, τη Δικαιοσύνη, το ασφαλιστικό, τη φοροδιαφυγή, την αναξιοκρατία, πώς θα κρίνουν οι πολίτες ποιος υποψήφιος αρχηγός είναι ικανότερος να υπηρετήσει σκοποθεσίες και επιδιώξεις ανύπαρκτες;

Οταν το 1984 η Νέα Δημοκρατία, πανικόβλητη από τις εκλογικές επιτυχίες του Ανδρέα Παπανδρέου, εξέλεγε αρχηγό τον ώς τότε αντίπαλό της Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τα στελέχη της ομολογούσαν απερίφραστα ότι η επιλογή τους υπάκουε στη λογική «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο»! Χρησιμοποιούσαν και χυδαιότερους χαρακτηρισμούς αποκαλύπτοντας ωμή και απολύτως ιδιοτελή τη λογική τους. Ιδια λογική κυριαρχεί και σήμερα: ποιος από τους υποψήφιους για την αρχηγία είναι ο πιο επιδέξιος για να «φάει» τον Τσίπρα. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.

Μοιάζει αυταπόδεικτη η πιστοποίηση ότι η Ν.Δ. δημιουργήθηκε για να είναι κόμμα προσωποπαγές. Δεν φιλοδοξούσε να κομίσει πολιτική πρόταση, κοινωνικές στοχεύσεις, διαφοροποιημένες στρατηγικές, φτιάχτηκε ως θεσμικό όργανο μόνο για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές φιλοδοξίες του ιδρυτή της. Βέβαια, απευθυνόταν πάντοτε στα στρώματα του πληθυσμού που συγκροτούσαν άλλοτε το Λαϊκό Κόμμα, και το κόμμα εκείνο εκπροσωπούσε «παράταξη». Παρά τις παιδαριώδεις αντιφάσεις ή και ιδιοτελείς αγυρτείες των ηγετών, η λαϊκή βάση του κόμματος συνιστούσε «παράταξη», γιατί είχε άξονα συνοχής: σάρκωνε (ίσως ανεπίγνωστα, αλλά σαφέστατα) την εμμονή των ψηφοφόρων του στην ελληνική τους ιδιαιτερότητα και ιστορική συνέχεια, την αντίστασή τους στον επαρχιώτικο, ξιπασμένον από τα «φώτα» της Δύσης, βενιζελικό εθνικισμό.

Ο Κων. Καραμανλής αρνήθηκε να συνεχίσει την πολιτική παράδοση του Λαϊκού Κόμματος – ούτε και την κατάλαβε ποτέ. Φιλοδόξησε να είναι ο συνεχιστής του Βενιζελισμού με διαφορετικό πρόσημο, μιμητικό, ασαφές, αλλά στιλπνό: Διάλεξε αρχικά ως ετικέτα τον «ριζοσπαστισμό» (ΕΡΕ) και μετά τον ρητορικό γαλλισμό «Nouvelle République» (Ν.Δ.). Είχε όμως σίγουρο ταλέντο στη διαχειριστική πολιτική, σοβαρότητα και το κυρίως ηγετικό χάρισμα: να βάζει στόχους μεγαλεπήβολους. Απάλλαξε τη χώρα από τη βασιλική επιτρόπευση και πέτυχε την έγκαιρη ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τον διαδέχθηκε ο ευπρεπέστατος, αλλά οδυνηρά ελλιπής στην πολιτική στρατηγική και σε κοινωνικές στοχεύσεις, Γεώργιος Ράλλης. Δεν είχε επαρκείς αντιστάσεις και σαρώθηκε από την καταιγίδα του ανδρεϊκού αμοραλισμού και λαϊκισμού. Την ίδια τύχη είχε και ο ασυγκρίτως υπέρτερος σε καλλιέργεια και πυγμή, αλλά εξίσου ανεπαρκής για να προβάλει ρεαλιστικό αντίλογο στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Ανδρέα, Ευάγγελος Αβέρωφ.

Με τον Κων. Μητσοτάκη αρτιώθηκε και εδραιώθηκε ο ποθητός εκπασοκισμός της Ν.Δ.: η τυφλή απομίμηση των ανδρεϊκών τεχνασμάτων θεωρήθηκε κλειδί για την επανάκτηση της εξουσίας, αλλά κατέληξε στην πλήρη πολιτική αφασία του κόμματος. Η άλλοτε «παράταξη» του πατριωτισμού και του φιλότιμου δεν πρόβαλε ούτε καν προσχηματική αντίσταση στα ιστορικά εγκλήματα του ΠΑΣΟΚ: στην επιβολή της μονοτονικής γραφής, στην κατάργηση κάθε αξιοκρατικής ιεραρχίας, στη διαστροφή του συνδικαλισμού σε δυνάστη του κοινωνικού σώματος, στον ανήθικο και εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, στον μεθοδικό αφελληνισμό της παιδείας. Το ΠΑΣΟΚ βύθισε την ελληνική κοινωνία σε έναν κυριολεκτικό πρωτογονισμό μανιακής καταλήστευσης του κράτους από τους πολίτες και του κάθε πολίτη από τους λειτουργούς του κράτους (εφοριακούς, υπαλλήλους της πολεοδομίας, νοσοκομειακούς γιατρούς, τελωνειακούς ή όποιους άλλους), με τη Ν.Δ. να ζηλεύει ολοφάνερα το κατόρθωμα των εθνομηδενιστών και να καρτερεί να τους διαδεχθεί μιμητικά.

Μόνο ο Μιλτιάδης Εβερτ τόλμησε, στον σύντομο χρόνο της αρχηγίας του, να πει απερίφραστα: «Το κόμμα μας είναι σάπιο, οι βουλευτές μας είναι σάπιοι, η χώρα χρειάζεται μιαν ειρηνική επανάσταση». Αλλά ούτε και αυτός την τόλμησε. Στον επόμενο αρχηγό της Ν.Δ., Καραμανλή τον βραχύ, επέβαλαν οι διαφημιστές, σαν κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας, την υπόσχεση «επανίδρυσης του κράτους». Ηταν η ευστοχότερη λεκτική αντιπρόταση στο ξέφρενο ηδονικό φαγοπότι λωποδυσίας, διαπλοκής και αυθαιρεσίας που είχε στηθεί στη χώρα με τα χρήματα ενός παρανοϊκού υπερδανεισμού. Λεκτικό πυροτέχνημα, που εγκαινίασε την πρωθυπουργία τού πιο άβουλου, νωθρού, βαριεστημένου από την άγουρη επιτυχία του και από την ίδια τη νεότητά του πολιτευτή. Με τον «Κωστάκη» (όπως ονοματικά τον αποτίμησε η λαϊκή εκφραστική) η Ν.Δ. έφτασε στην ολοκληρωτική απώλεια κάθε πολιτικής ιδιοπροσωπίας, μεταποιήθηκε σε ένα «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ».

Ακολούθησε η περίοδος Σαμαρά - Μπαλτάκου (το απόγειο ηθικού εκπεσμού του κόμματος), που οδήγησε στη συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ: στην πλήρη πολιτική ταύτιση των δύο αυτουργών της καταστροφής κοινωνικού ιστού και κρατικής δομής στη «μεταπολιτευτική» Ελλάδα. Υποχρεώθηκαν οι δύο αυτουργοί να συλλειτουργήσουν στον εξευτελιστικότερο από τους ρόλους που επιφύλαξε η «νέμεσις» σε επαγγελματίες της εξουσίας: να «συγκυβερνήσουν» (τάχα μου) υπό διεθνή επιτροπεία.

Τη διαδοχή σε αυτή την εκδοχή και παράδοση ηγεσίας, στο κόμμα της Ν.Δ., διεκδικούν τώρα ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Απόστολος Τζιτζικώστας. Διερωτάται ο έννους πολίτης, ποιο είναι το επίπεδο αυτογνωσίας και επαφής με την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων; Κανένας τους δεν μιλάει για κοινωνικούς στόχους του κόμματος, για πολιτικές στρατηγικές, για αναγκαίες μεταρρυθμιστικές τομές, για λογοδοσία όσων υπήρξαν αυτουργοί ειδεχθών κοινωνικών εγκλημάτων. Ολοι μιλάνε τη γλώσσα των κερκίδων και με τα κριτήρια των κερκίδων, όλοι αυτοπροβάλλονται σαν ικανοί να γίνουν ο μονομάχος «αντι-Τσίπρας».

Η στοιχειώδης σοβαρότητα, λογική και αυτοσεβασμός των εκλεκτόρων δοκιμάζονται οδυνηρά. Ο Αδωνις Γεωργιάδης μοιάζει ένα ενθουσιώδες προσκοπάκι, με φανατισμό νεοπροσήλυτου στο κόμμα και επικίνδυνα περιορισμένη κατάρτιση ή ωριμότητα. Ο Ευ. Μεϊμαράκης έχει φωραθεί δύο φορές από τις τηλεοπτικές κάμερες να βωμολοχεί με λεξιλόγιο του υποκόσμου, απίστευτης χυδαιότητας – αναγκάστηκε γι’ αυτό να παραιτηθεί από πρόεδρος της Βουλής και ο κ. Σαμαράς δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του. Ο Απ. Τζιτζικώστας είναι ευπρεπέστατος, καλός διαχειριστής, αλλά μόνον αερολογεί με γενικότητες και αφελείς κοινοτοπίες. Ο Κ. Μητσοτάκης, μάλλον ο σοβαρότερος και ευφυέστερος, αυτοακυρώνεται με μόνη την προσαρμογή του στη λογική και στους στόχους αυτής της «αρχηγικής» αναμέτρησης.

Είναι ανάγκη κάποιο καινούργιο όραμα να γεννήσει λαϊκή «παράταξη».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την άφιξη του πρώτου μνημονίου το 2010 ιδίως και μετά παρατηρείται το φαινόμενο της ψήφισης νόμων που στόχο έχουν την μείωση της χρήσης μετρητών και την αύξηση της χρήσης ηλεκτρονικών μέσων για τις συναλλαγές μέσω τραπεζών. Συνήθεις αιτιολογίες είναι η πάταξη φοροδιαφυγής, η άμεση απόδοση του ΦΠΑ, η διευκόλυνση των συναλλαγών, η διασταύρωση των στοιχείων των συναλλασσομένων κτλ. Το ζήτημα είναι τεράστιας σημασίας και με πολλές πτυχές που δεν εξαντλούνται στις προαναφερθείσες επίσημες αιτιολογίες. Οι διαστάσεις ενός τέτοιου θέματος είναι νομικές, οικονομικές, πολιτικές και κυρίως κοινωνικές. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα θα μπορούσαμε να δώσουμε τα εξής παρακάτω.

Με το νόμο 3842 που δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου 2010 (άρθρο 20 παράγραφος 3) ορίζεται ότι: «τα φορολογικά στοιχεία συνολικής αξίας χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ και άνω, που εκδίδονται για πώληση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών σε ιδιώτες, εξοφλούνται από τους λήπτες τους, αγοραστές των αγαθών ή των υπηρεσιών, μέσω τράπεζας, με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού και με επιταγές. Δεν επιτρέπεται εξόφληση των στοιχείων αυτών με μετρητά. Οι Τράπεζες δεν επιτρέπεται να χρεώνουν αμοιβές για την κατάθεση των ποσών αυτών σε τραπεζικούς λογαριασμούς». Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση (σελ. 21) του νόμου αυτού η διάταξη αυτή θεσπίστηκε για την εξασφάλιση της γνησιότητας των σχετικών συναλλαγών και παραστατικών.

Κατόπιν στις 23 Ιουλίου 2013 δημοσιεύτηκε ο νόμος 4172 (Νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος). Το άρθρο 23β” του νόμου αυτού αφορά περιοριστικά στις κατηγορίες δαπανών που δεν εκπίπτουν. Οι µη εκπιπτόμενες επιχειρηματικές δαπάνες διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτές που λόγω του είδους τους δεν εκπίπτουν χωρίς να απαιτείται η συνδρομή άλλου όρου ή προϋπόθεσης, και σε αυτές που δεν εκπίπτουν μόνον κατά το μέτρο που υπερβαίνουν το τιθέμενο στο άρθρο αυτό αριθμητικό όριο. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι (στις μη εκπιπτόμενες δαπάνες περιλαμβάνεται και) : «κάθε είδους δαπάνη που αφορά σε αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών αξίας άνω των πεντακοσίων (500) ευρώ, εφόσον η τμηματική ή ολική εξόφληση εξόφληση δεν έγινε με τη χρήση τραπεζικού μέσου πληρωμής».

Αν και στα παραπάνω θέματα υπήρξαν ειδικές ρυθμίσεις λόγω της τραπεζικής αργίας στο λεγόμενο μνημόνιο 3 που δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγούστου 2015 ξαναείδαμε την ίδια λογική. Υπάρχει πλέον ρητή δέσμευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς τους δανειστές να εκπονηθεί ένα κοστολογημένο σχέδιο μείωσης της χρήσης μετρητών με παράλληλη διευκόλυνση της χρήσης ηλεκτρονικών πληρωμών με εφαρμογή που όπως αναφέρεται θα αρχίσει το Μάρτιο του 2016. Η επεξεργασία του ανωτέρω σχεδίου θα γίνει έως το τέλος Οκτωβρίου 2015 κατ” επιταγή του μνημονίου 3 με την Τράπεζα της Ελλάδος και τον ιδιωτικό τομέα.

Τέλος αν και δεν εφάπτεται απόλυτα με τα προηγούμενα, αξίζει να αναφερθεί ότι συμφωνήθηκε με τους δανειστές να βελτιωθεί το σύστημα διαχείρισης μετρητών (του Δημοσίου) συμπεριλαμβάνοντας όλες τις οντότητες της κεντρικής κυβέρνησης στον ενιαίο λογαριασμό του δημόσιου ταμείου έως τα τέλη Δεκεμβρίου 2015. Μετά την εφαρμογή της μεταρρύθμισης της διαχείρισης μετρητών οι αρχές θα κλείσουν τους αντίστοιχους λογαριασμούς της γενικής κυβέρνησης σε εμπορικές τράπεζες και θα τους ενοποιήσουν στον ενιαίο λογαριασμό του δημόσιου ταμείου. Ως προαπαιτούμενο το Υπουργείο Οικονομικών θα οριοθετήσει τον λογαριασμό για τη διαχείριση των μέσων που προέρχονται από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και των εθνικών εισφορών της Ελλάδας.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν και ενδεχομένως πρέπει να κρατήσουμε είναι:
Ποιος εκπονεί τα σχέδια αυτά; Πως διασφαλίζονται θέματα διαχείρισης προσωπικών δεδομένων που θα προκύψουν;
Ποιο θα είναι το τελικό όφελος για τις τράπεζες;
Πόσο ενημερωμένοι θα μπορούσε να είναι οι πολίτες, όταν το μνημόνιο 3 ψηφίστηκε παραμονές Δεκαπενταύγουστου τα ξημερώματα εν μία νυκτί;
Το χρονικό διάστημα που η Τράπεζα της Ελλάδος θα μελετά ένα τόσο αποφασιστικής σημασίας σχέδιο, τι συμμετοχή στο σχεδιασμό αυτό θα έχει η κοινωνία των πολιτών;
Και το κυριότερο για να έχουμε την σωστή επισκόπηση του ζητήματος… τι είναι χρήμα;

Σύντομα θα επανέλθουμε.

Σχετικά (ενδεικτικά):
Νόμος 3842/2010, άρθρο 20 παράγραφος 3
Νόμος 4172/2013, άρθρο 23 β”
Νόμος 4336/2015 (μνημόνιο 3)

Έρευνα Σταύρος Β. Τσίπρας – Δικηγόρος
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά τη συνάντησή της με τον Αχμέντ Νταβούτογλου στην Κωνσταντινούπολη, η Άνγκελα Μέρκελ έριξε τη βόμβα.

“Είμαστε έτοιμοι να επιταχύνουμε τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ”, τόνισε χαρακτηριστικά η Γερμανίδα Καγκελάριος!

Το προσφυγικό ήταν το βασικό θέμα συζήτησης της Μέρκελ με τον Τούρκο Πρωθυπουργό. Η κυρία Μέρκελ αναγνώρισε πως η Τουρκία δεν έχει μεγάλη οικονομική βοήθεια από την ΕΕ, ωστόσο, δεσμεύθηκε πως στο μέλλον θα γίνουν και τέτοιες συζητήσεις.

Η ένταξη στην ΕΕ, θα μπορούσε ωστόσο να είναι το καλύτερο αντάλλαγμα για τους Τούρκους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία έχει συμμετάσχει σε μόλις τρεις επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού, ο οποίος υπό τις ΗΠΑ, πολεμά το Ισλαμικό Κράτος, στην Συρία, από τον Αύγουστο, έως σήμερα. Η τελευταία τουρκική επιδρομή εκτελέστηκε στις 14 Οκτωβρίου.

Τουρκικά μαχητικά απογειώθηκαν από το Ιντσιρλίκ, μαζί με συμμαχικά έπληξαν στόχους στην Συρία. «Βλέπουμε πως τις τελευταίες 24 ώρες η Τουρκία επιτάχυνε τη δραστηριότητά της στην Συρία. Υπάρχουν αναφορές, ότι για πρώτη φορά, οι Τούρκοι έπληξαν επιτυχώς κινητό στόχο του ΙΚ εντός της Συρίας», ανέφερε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζος Έρνεστ.

Η Τουρκία είχε εξαπολύσει την πρώτη επίθεση κατά των τζιχαντιστών στις 28 Αυγούστου. Τον Αύγουστο, ύστερα από μήνες δισταγμών η Τουρκία είχε αποφασίσει να συμμετάσχει στον κατά του ΙΚ διεθνή συνασπισμό, παράλληλα με την συμφωνία για την διάθεση της βάσης του Ιντσιρλίκ στην συμμαχία.

Επιεικώς, θα έλεγε κανείς, ότι οι Τούρκοι δεν βιάζονται ιδιαιτέρως να πολεμήσουν το ΙΚ. Γιατί άραγε; Να το συνδέσουμε με τις ισλαμικές «εκλεκτικές συγγένειες» της κυβερνώσας ισλαμιστικής κουστωδίας; Ή μήπως με τους ωμούς εκβιασμούς προς την Ευρωπαϊκή Ένωση προς απόσπαση κάθε λογής ανταλλαγμάτων;

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ο λαός μετά από πέντε χρόνια μνημονίου δεν πιστεύει στο «καρότο», ούτε φοβάται το «μαστίγιο», επειδή αυτά που υφίσταται είναι χειρότερα.

Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, σημειώνοντας πως ένα από τα πλέον δραστικά όπλα της ηγεσίας για κυριαρχία επί του λαού, είναι η χρήση εναλλάξ του καρότου και του μαστιγίου.
Πρόκειται για παλαιά τακτική (προφανώς θα βρει κάποιος τις ρίζες στις πρωτόγονες κοινωνίες), η αποφυγή του φόβου για επικείμενο κακό να εναλλάσσεται με την ελπίδα για προσδοκώμενο όφελος. Και δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο μόνον της πολιτικής, αλλά κάθε εξουσίας.

Όλες οι θρησκείες, πολυθεϊκές και μονοθεϊκές, κατευθύνουν τους πιστούς τους προς τον δρόμο του καλού -όπως τον εννοεί η κάθε μία- με τα δύο ανωτέρω συναισθήματα. Τον φόβο, ότι η παράκουση της εντολής θα οδηγήσει σε φοβερή τιμωρία, και την ελπίδα, ότι η αναντίρρητη υπακοή συνεπάγεται σημαντικά οφέλη. Στην ουσία επομένως, το κίνητρο για την επιτέλεση μιας πράξης που επιθυμεί η ηγεσία, είναι το αντάλλαγμα. Ίσως, η πλέον μεγαλειώδης εντολή-σύσταση που δόθηκε στους ανθρώπους, είναι αυτή του Σωκράτους, ο οποίος πρέσβευε πως η καλή πράξη δεν πρέπει να γίνεται με την ελπίδα του ανταλλάγματος, αλλά για την ευφροσύνη που θα νιώσει κάποιος απλώς προσφέροντας. Θα έλεγε κάποιος, πως και αυτή η σύσταση ενέχει κάποιο σπέρμα ανταλλάγματος, που είναι η χαρά την νιώθει κάποιος από την προσφορά [Ίσως, δεν είναι τυχαία η λαϊκή ρήση, «κάνε το καλό και ρίξ’το στον γυαλό»].

Τα όσα συμβαίνουν εδώ και πέντε χρόνια, κυρίως όμως κατά το τελευταίο διάστημα, με τον λαό να αποφασίζει με το συναίσθημα, εντάσσονται σ’ αυτήν την εναλλαγή, αλλά και παράλληλη διαδρομή, καρότου-μαστιγίου, ή καλύτερα φόβου-ελπίδας. Η μη αποδοχή των δυσβάστακτων όρων του Μνημονίου, θα επιφέρει μεγαλύτερη καταστροφή, που είναι το grexit (φόβος), ενώ η αποδοχή παρέχει την προοπτική ότι δι’ αυτού του τρόπου συντόμως θα επανέλθουμε στην -όποια- ομαλότητα (ελπίδα).

Το αντάλλαγμα επομένως, για υπακοή στην ηγεσία είναι η προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο.

Όμως, και συμφώνως προς τον Αριστοτέλη που καθόρισε την αρετή ως μεσότητα μεταξύ έλλειψης και υπερβολής, αποκλειομένων και των δύο, θα πρέπει τα αιτηθέντα από τον λαό αφενός να μη είναι όσα ήσαν κατά την προηγούμενη πενταετία (με μηδέν μεταρρυθμίσεις και αποφυγή πλήγματος σε ευνοημένες κοινωνικές τάξεις), αλλά και να μη είναι υπερβολικά, στα οποία ο λαός δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.

Και τούτο διότι κατ’ αυτάς, όσα ζητούνται από τους Έλληνες, δεν εμπίπτουν στον κανόνα καρότου-μαστιγίου, τον έχουν υπερκεράσει, επειδή προσκρούουν στην αδυναμία ανταπόκρισης εκ μέρους των πολιτών.

Ο πολίτης δεν «φοβάται τον φόβο» πλέον, κι επειδή για το σύνολο σχεδόν συμβαίνει το ίδιο, είναι συνηθισμένη η απάντηση «δεν θα πληρώσω επειδή δεν έχω». Τι μπορεί να κάνει η Πολιτεία. Να στείλει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στα δικαστήρια; Να επιβάλλει αυστηρά πρόστιμα, τα οποία θα είναι ανείσπρακτα; Όταν η ανέχεια καταλαμβάνει το σύνολο, δεν βρίσκεται ο πολίτης σε αδυναμία, αλλά η ίδια ηγεσία.

Μάλιστα, δεν μπορεί να απαιτήσει θυσία από τον λαό. Επειδή δεν του δίνει αντάλλαγμα. Όσοι θυσιάζονται, το πράττουν για έναν ιερό ή σοβαρό λόγο. Για να ζήσουν καλύτερα τα παιδιά τους, για την πατρίδα, για την πίστη τους!

Στην παρούσα περίπτωση, ποιος είναι ο ιερός σκοπός ώστε να προβεί κάποιος σε θυσία; Να λησμονεί ο ένας υπουργός να δηλώσει τα πλούσια εισοδήματά του, ή ο άλλος να διατηρεί ακόμη μετοχές σε εταιρία (επειδή είναι αφελές να υποστηρίζεται, πως ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, με περίεργο τρόπο εμφανισθέν, αποτελεί έγκυρο έγγραφο για μεταβίβαση μετοχών);

Από την στιγμή που οι πολιτικοί -όσοι ήσαν εν ενεργεία κατά την πενταετία, από οιαδήποτε θέση- έχουν απαξιωθεί πολιτικά αλλά και προσωπικά, ο λαός δεν πιστεύει στο «καρότο», ούτε φοβάται το «μαστίγιο», επειδή αυτά που υφίσταται είναι χειρότερα.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να απορώ, ποιοι και γιατί πιστεύουν οι κυβερνώντες ότι θα αποδώσουν τα μέτρα που λαμβάνουν; Ακόμη και αυτοί που πιστεύουν στα λόγια «του μπαλκονιού» δεν έχουν την δυνατότητα ανταπόκρισης.

Ο Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι η χώρα σας δεν σώζεται με τίποτα; Ηταν το ερώτημα του Αμερικανού συναδέλφου, ύστερα από μισής ώρας συζήτηση για την κατάσταση της οικονομίας, όπου ήταν έκδηλη η χαρά του για τη νίκη του Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Τον παρακολούθησε στη διάρκεια της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι ένας νέος άνθρωπος με νέες ιδέες και με όρεξη για δουλειά.

Από μακριά (και από ψηλά ίσως) τα πάντα είναι πολύ όμορφα. Αλλά όταν ερευνά κάποιος από κοντά ή όταν βρίσκεται μέσα σε καταστάσεις και κοντά σε πρόσωπα, αντιλαμβάνεται την κατάσταση διαφορετικά. Βεβαίως και είναι νέος ηλικιακά ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και αναμενόμενο είναι να έχει φρέσκιες ιδέες. Το δεύτερο, λοιπόν, ερώτημα που τίθεται είναι αυτό: Μπορεί να τις υλοποιήσει;

Σε ό,τι αφορά την πρώτη απορία του Αμερικανού συναδέλφου, η απάντηση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Ποιος μπορεί να γνωρίζει ποια άλλη έκπληξη μας ετοιμάζουν οι δανειστές. Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση εξελίσσεται εκρηκτική και σε συνδυασμό με τις πιέσεις στα μεγάλα εθνικά θέματα, η χώρα θα ξαναβρεθεί στη γωνία και σε πολύ πιο δεινή θέση. Διότι η πολυπόθητη επανεκκίνηση της χώρας δεν μπορεί να γίνει με ένα ακριβό νόμισμα όπως είναι το ευρώ...

Από την άλλη, με τη δικαιολογία του Προσφυγικού, που όντως είναι πρόβλημα, αλλά το δημιουργεί η Τουρκία, όχι η Ελλάδα, η κερκόπορτα του Αιγαίου μπορεί να ανοίξει για την Άγκυρα. Σε κίνδυνο βρίσκεται και η Κύπρος, η οποία με το νέο σχέδιο «διευθέτησης» θα μπορούσε να τεθεί υπό τον έλεγχο της Τουρκίας.

Λόγω της οικονομικής κρίσης, οι αντιστάσεις στην Αθήνα δεν είναι ισχυρές πια... Και όποιοι δεν αναλύουν επιδερμικά την πολιτική και οικονομική κατάσταση, το διακρίνουν διά γυμνού οφθαλμού. Ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε σε όλους τους συνομιλητές του στη Νέα Υόρκη την αποφασιστικότητά του να υλοποιήσει τη συμφωνία που υπέγραψε για να εξέλθει η χώρα από την κρίση. Και αυτό επειδή φοβάται και αυτά που έρχονται στο διπλωματικό πεδίο.

Οι Ευρωπαίοι δανειστές, για να κρύψουν τα λάθη τους στο Προσφυγικό, στα θέματα οικονομίας και άλλα ζητήματα, θα μπορούσαν να θυσιάσουν ξανά την Ελλάδα. Άλλωστε, είναι η πιο εύκολη «επιλογή» τους...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Περίπου 50 αλλοδαποί συνελήφθησαν νωρίς την Κυριακή το πρωί από την αστυνομία στην Κωνσταντινούπολη στη διάρκεια μιας τεράστιας επιχείρησης που είχε στόχο πρόσωπα που συνδέονται με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο φέρεται να ευθύνεται για την βομβιστική επίθεση που σημειώθηκε το προηγούμενο Σάββατο στην Άγκυρα, όπως μετέδωσαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Οι έρευνες που έκανε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία είχαν στόχο πολλά διαμερίσματα στη συνοικία Πεντίκ, στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο NTV.

Το NTV δεν διευκρίνισε την εθνικότητα των συλληφθέντων, οι οποίοι έχουν οδηγηθεί στην ασφάλεια για να ανακριθούν.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Ντογάν, οι συλληφθέντες προετοιμάζονταν να μεταβούν στο Ιράκ και τη Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό του ΙΚ.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου έχει δηλώσει ότι το ΙΚ είναι ο βασικός ύποπτος για τη διπλή αυτή βομβιστική επίθεση που σημειώθηκε στις 10 Οκτωβρίου στην Άγκυρα στη διάρκεια μιας «πορείας για την ειρήνη», από την οποία σκοτώθηκαν, σύμφωνα με τον τελευταίο απολογισμό, 102 άνθρωποι.

Έντεκα ύποπτοι έχουν συλληφθεί στο πλαίσιο της έρευνας και σήμερα παραπέμφθηκαν σε δικαστήριο της Άγκυρας το οποίο είτε θα τους ασκήσει κατηγορίες είτε θα τους αφήσει ελεύθερους, διευκρίνισαν τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, η αστυνομία υποπτεύεται ότι πίσω από την επίθεση αυτή κρύβονται δύο νεαροί Τούρκοι από την πόλη Αντιγιαμάν, στα νότια, που θεωρείται προπύργιο των ισλαμιστών.

Ένας εκ των δύο είναι αδελφός του φερόμενου ως δράστη μιας προηγούμενης επίθεσης που αποδίδεται στο ΙΚ, από την οποία σκοτώθηκαν τον Ιούλιο 34 άνθρωποι στην πόλη Σουρούτς, κοντά στα συριακά σύνορα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Kadil Devlet, δολοφόνο κράτος. Αυτό έγραφε το υπερμέγεθες πανό, με μαύρα μεγάλα γράμματα, που κουβαλούσαν διαδηλωτές στη εκδήλωση διαμαρτυρίας και πένθους που οργανώθηκε στην Πόλη στις 10 Οκτωβρίου, την επομένη της δολοφονικής επίθεσης κατά των Κούρδων που είχαν οργανώσει εκδήλωση υπέρ της ειρήνης και της δημοκρατίας σε πλατεία της Τουρκικής πρωτεύουσας.

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδη

Οι νεκροί από την επίθεση έχουν ξεπεράσει τους 100. Λίγους μήνες πριν, στις 20 Ιουλίου, σε κουρδικη εκδήλωση στη πόλη Σούρουτζ, υπήρξε μια αντίστοιχη επίθεση. Το κοινό στοιχείο και στις δυο περιπτώσεις είναι πως δράστες ήταν αδέλφια, Κούρδοι σουννίτες μέλη του Ισλαμικού Κράτους. Οι δύο είχαν επιστρέψει από τη Συρία στην οποία μετέβησαν υπό την εποπτεία της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών, την γνωστή ΜΙΤ. Μέσα στην Τουρκία ήταν-διαβάζουμε-υπό παρακολούθηση! Η επίθεση του Ιουλίου άφησε 34 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και έσπασε την εκεχειρία ανάμεσα στο κράτος και το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, το PKK. Έτσι, μαζί με την επίθεση στην Άγκυρα, φαίνεται να υλοποιείται η στρατηγική της πόλωσης που άρχισε να εφαρμόζει ο Ερντογάν την επόμενη των εκλογών του Ιουνίου, όταν το κόμμα του απώλεσε την δεκαετή απόλυτη πλειοψηφία του.

Η απώλεια προέκυψε από την εκλογική επιτυχία του κουρδικού “Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος” (HDP) στις εκλογές του Ιουνίου. Τότε, το κόμμα ξεπέρασε το εθνικό πλαφόν του 10% της ψήφου που απαιτείται για είσοδο στην Εθνοσυνέλευση. Με την πόλωση ο Ερντογάν στοιχηματίζει πως ο σοβινισμός θα κυριαρχήσει και πως το HDP θα πέσει κάτω από το πλαφόν του 10% στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου. Στόχος του είναι να ξαναγίνουν αυτός και το ισλαμιστικό του κόμμα κυριάρχοι. Το εργαλείο του Έρντογάν για την εφαρμογή της “στρατηγικής της έντασης” είναι το “βαθύ κράτος”, τουρκιστί το “derin devlet”. Είχε πει κάποτε ο Σουλεΐμάν Ντεμιρέλ πως στην Τουρκία υπάρχουν δύο κυβερνήσεις. Η κανονική και το “derin devlet.” Οι περιπτώσεις των δύο φονικών επιθέσεων έχουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαχρονικών δράσεων του “derin devlet.” Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Τουρκία. Αυτή που απεικονίζεται στο πανό στην Πόλη. Ναι, η Νατοϊκή Τουρκία είναι ένα κράτος δολοφόνος. Είναι ένα κράτος προβοκάτορας. Είναι ένα κράτος παρίας. Είναι ένα κράτος τρομοκράτης (“terrorist state”).

Το τουρκικό κράτος δολοφονεί και τρομοκρατεί τους πολίτες του, αλλά και τους πολίτες άλλων κρατών, όταν το θεωρεί αναγκαίο. Και το πράττει με ασυλία. Το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος χρησιμοποιεί κρατική βία και βία μέσω πληρεξουσίων ως εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής είναι κοινό μυστικό στη Δύση. Το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Και επί τούτου όλες τηρούν τη μοναδική αρχή που τους εξυπηρετεί-την αρχή της σκοπιμότητας. Κάνουν πως δεν βλέπουν, πως δεν ακούν και πως δεν αντιλαμβάνονται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το τουρκικό ντεβλέτ. Πριν ένα περίπου μήνα οι Γαλλικές αρχές αποφάνθηκαν πως οι τρεις Κούρδισες που δολοφονήθηκαν στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2013, δολοφονήθηκαν κατόπιν διαταγών της περιβόητης ΜΙΤ της οποίας ηγείται ο Χ. Φιντάν, εξ´απορρήτων σύμβουλος του Ερντογάν.

Ο Φιντάν, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην άσκηση της κρατικής τρομοκρατίας. Τότε, οι Γαλλικές και οι Γερμανικές αρχές είχαν αρκετές ενδείξεις ώστε να τερματίσουν τη συνεργασία τους με τη ΜΙΤ κατά του PKK. Οι Νατοϊκές χώρες θεωρούν το PKK, κατόπιν επιμονής της ´Αγκυρας, ως “τρομοκρατική οργάνωση”. Η Γερμανία ειδικά ανησυχούσε πως λόγω της συνεργασίας της με την ΜΙΤ θα θεωρηθεί συνένοχη σε τυχόν δολοφονίες Κούρδων από την ΜΙΤ στο έδαφός της. Το “derin devlet” έχει τις καταβολές του στις πρακτικές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Νεοτούρκων. Οι γενοκτονικές σφαγές των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, έγιναν υπό την εποπτεία του. Εδώ θα περιοριστώ σε ορισμένες από τις δράσεις του στην μεταπολεμική περίοδο, οι οποίες με το πιο αυστηρό κριτήριο δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως πράξεις κρατικής τρομοκρατίας. Εξαρχής θα πρέπει να υπογραμμιςτεί πως όλοι οι μεταπολεμικοί Τούρκοι ηγέτες γνώριζαν για την ύπαρξη του “derin devlet”. Ορισμένοι, όπως οι πρωθυπουργοί Ετζεβίτ, Ντεμιρέλ και Γιλμάζ, το κατήγγειλαν δημόσια και αποκάλυψαν την θεσμική του σχέση με το κράτος.

Άλλοι, όπως η Τσιλλέρ το εγκωμίαζαν δημόσια για τις δολοφονικές του δραστηριότητες! Ο Τουρκούτ Οζάλ φαίνεται να υπήρξε θύμα του, το 1993, ως Πρόεδρος της χώρας. Η οικογένειά του είναι πεπεισμένη πως δολοφονήθηκε από το “derin devlet” επειδή επεδίωκε ειρήνη με το PKK. Μετά τον θάνατο του Οζάλ και αφού είχε προηγηθεί μια προβοκάτσια τον Μάιο του 1993, όταν δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 33 άοπλοι Τούρκοι στρατιώτες, το κράτος άρχισε ένα πολεμικό όργιο κατά των Κούρδων ισοπεδώνοντας πάνω από 4000 χωριά, προσφυγοποιώντας εκατομμύρια και δολοφονώντας χιλιάδες διανοούμενους. Υπάρχουν ανατριχιαστικές ομοιότητες μεταξύ των γεγονότων του 1993 που πυροδότησαν τον τότε “βρώμικο πόλεμο” και με αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Στην περίπτωση των Ελληνοτουρκικών η δράση του “derin devlet” άρχισε με τα Σεπτεμβριανά του 1955 και δεν έχει ακόμη τερματιστεί.

Για τα Σεπτεμβριανά τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Όμως η πιο ανατριχιαστική αλλά και δεικτική μαρτυρία των νοοτροπιών του “derin devlet” είναι η παραδοχή του Στρατηγού Sabri Yirmibesoglu. Σε συνέντευξη του παραδέχθηκε πως τα Σεπτεμβριανά , τα οποία άρχισαν με μια προβοκάτσια που απεδόθη στους ´Ελληνες-πως τάχατες πήγαν να κάψουν το σπίτι στη Θεσαλονίκη που γεννήθηκε ο “εθνοπατέρας” τους Κεμάλ-υπήρξαν έργο του “Τμήματος Ειδικού Πολέμου” του Τουρκικού Στρατού. Ο σχεδιασμός, δήλωσε με σαδιστική ευχαρίστηση, υλοποιήθηκε αριστουργηματικά. Το 1979, ο τότε πρωθυπουργός Ετζεβίτ ταύτισε δημόσια το “Τμήμα Ειδικού Πολέμου” του Τουρκικού στρατού με το “derin devlet”. Eίναι το Τμήμα αυτό που οργάνωσε και τις προβακάτσιες στη Λευκωσία το 1958-πως τάχατες και πάλι οι Έλληνες έβαλαν βόμβα στο Τουρκικό Γραφείο Τύπου-και με αφορμή αφιονισμένοι Τούρκοι βγήκαν και έκαψαν το κέντρο της Λευκωσίας και άρχισαν τις οργανωμένες σφαγές Ελληνοκυπρίων.

Είναι το Τμήμα αυτό που οργάνωσε βομβιστικές ενέργειες σε τζαμιά στη Λευκωσία το 1961-2, και πάλι κατά παραδοχή Τούρκων αξιωματικών. Είναι το Τουρκικό κράτος που οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του κυπριακού κράτους το 1963-4, που ήταν η πρώτη ανεπιτυχής δυναμική προσπάθεια του τουρκικού κράτους να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, μια προσπάθεια που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και πιθανό να καρποφορήσει. Σε διαδοχικά κείμενά μου στον “Φιλελεύθερο” (“Ένα Κράτος Προβοκάτορας”, 6/5/14, και “Ένα Κράτος Τρομοκράτης”, 13/4/14) παραθέτω σημαντικά και διασταυρωμένα στοιχεία για τις προβοκατόρικες και τρομοκρατικές δράσεις του Τουρκικού κράτους στη Συρία κυρίως , όπου και εκεί το “modus operandi” έχει τα ίδια διαχρονικά χαρακτηριστικά.

Έχουμε δηλαδή το τουρκικό κράτος να οργανώνει προβακάτσιες με πρωταγωνιστή τον Φιντάν της ΜΙΤ και εν γνώσει των Ερντογάν -Νταβούτογλου και του Τουρκικού επιτελείου και να τις αποδίδει στον ´Ασσαντ, ώστε να προκληθεί αμερικανική επίθεση κατά της Συρίας χαρακτηριστική περίπτωση είναι η επίθεση με χημικά όπλα σε γειτονιά της Δαμασκού τον Αύγουστο του 2013 που έκαναν τζιχαντιστές ενεργούμενοι της ´Αγκυρας. Σε ένα άλλο κείμενό μου “Turkey: Enabler of International Terrorism”στην Cyprus Weekly, February 8-14, 2008 σελ. 23, παραθέτω πολλαπλά παραδείγματα, ορισμένα βασισμένα σε χαρακτηρισμένα (classified) αμερικανικά έγραφα που παρουσιάστηκαν σε δίκες στη Αμερική, για το ρόλο της Τουρκίας ως κράτους το οποίο συνειδητά, υποθάλπτει τη διεθνή τρομοκρατία.

Στην Τουρκία έχουμε ενα Νατοϊκο κράτος που ασκεί αδιαμφισβήτητα κρατική τρομοκρατία. Αυτό το κράτος τρομοκράτη, κάποια δυτικά κράτη απεργάζονται να το “επανανομιμοποιήσουν” ως “εγγυητή” της ειρήνης στην Κύπρο. Και κάποιες πολιτικές δυνάμεις, μέσα από μια υπερσουρρεαλιστική εκλογίκευση θεωρούν κάτι τέτοιο εντελώς φυσιολογικό ακόμη και νομοτελειακό. Και για να αποκτήσουν ένα εφήμερο αίσθημα ασφάλειας -και κάποια επίσης εφήμερα υλικά αγαθά- είναι διατεθειμένοι να απεμπολήσουν αναφαίρετες ελευθερίες και δικαιώματα που κερδίθηκαν μετά από αιώνες αιματηρών αγώνων και επαναστάσεων στη Δύση.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μυθιστόρημα βγαλμένο από τις σελίδες του νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, το οποίο αναφέρεται στις σκοτεινές ημέρες τρομοκρατίας του ’70 και του ’80, θυμίζει η Τουρκία μόλις δύο εβδομάδες πριν από τις πρόωρες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ λιγότερο ρομαντική και η χώρα έμοιαζε τα τελευταία χρόνια να έχει ξεφύγει από τον αέναο κύκλο του αίματος. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, ο ίδιος άνθρωπος που προβάλλει σήμερα ως ο ηθικός αυτουργός της πολύνεκρης διπλής επίθεσης αυτοκτονίας στην Αγκυρα την περασμένη εβδομάδα με πάνω από 100 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, είχε εγκαινιάσει την προσπάθεια συνεννόησης με τους Κούρδους και είχε θέσει τα θεμέλια για μια σταθερή ειρήνευση.

Αυτό που τον εξόργισε φαίνεται πως ήταν η αδυναμία του κυβερνώντος κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης, του ΑΚΡ, να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία για να ενισχύσει τις αρμοδιότητες του αξιώματός του και να διασφαλίσει την επισημοποίησή του στον ρόλο ενός μεταμοντέρνου σουλτάνου, που πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή της χώρας εδώ και 12 έτη. Εμπόδιο σε αυτήν την εκστρατεία ήταν το νεοπαγές φιλοκουρδικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP), το οποίο αναδείχθηκε σε προοδευτικό πόλο και κατάφερε να ξεπεράσει το εκλογικό όριο του 10%, ανατρέποντας τα σχέδια του Ερντογάν. Εκδήλωση του HDP ήταν και ο στόχος των δραστών της επίθεσης. Υπενθυμίζεται πως στις αρχές Σεπτεμβρίου η χώρα είχε ζήσει τη δική της «νύχτα των κρυστάλλων» με θύμα τον κουρδικό πληθυσμό. Επρόκειτο για μια νύχτα άγριου τρόμου, βιαιοτήτων και λεηλασιών που εξαπέλυσε το «βαθύ κράτος» της Αγκυρας. Η στοχοποίηση γραφείων του HDP από «αγανακτισμένους πολίτες» φάνηκε να ανταποκρίνεται στους σχεδιασμούς του ηγέτη-αφέντη.

«H εκλογική ήττα εξόργισε τον Ερντογάν (…)», οι Κούρδοι «δεν τον εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους για το σχέδιό του της Προεδρικής Δημοκρατίας», σχολίασε σε συνέντευξή του στη «Ρεπούμπλικα» ο Παμούκ. «Κυβέρνηση και στρατός αποφάσισαν να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά του κουρδικού κινήματος», παράλληλα με τις επιδρομές κατά του «Ισλαμικού Κράτους». Τον περασμένο Ιούνιο, το «Ισλαμικό Κράτος» είχε επιτεθεί εναντίον άλλης διαδήλωσης του HDP. Τρεις εβδομάδες αργότερα, ένας καμικάζι παρέσυρε στον θάνατο 33 νέους ακτιβιστές, οι οποίοι προσπαθούσαν να φέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στο πολύπαθο κουρδικό Κομπάνι, στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας.

Οι δράστες της Αγκυρας ανήκαν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στον ίδιο πυρήνα με τον προαναφερθέντα καμικάζι. Παρ’ όλα αυτά ο πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου, επιμένει να συμπεριλαμβάνει στους υπόπτους και τους Κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ. Είναι τραγική ειρωνεία το ότι σε πρόσφατη δήλωσή του ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, κληθείς να σχολιάσει την περίεργη ανοχή που επέδειξε επί μακρόν η Αγκυρα έναντι του «Ισλαμικού Κράτους», απάντησε: Μας χωρίζουν... 360 μοίρες διαφορά με το «Ισλαμικό Κράτος». Η γκάφα μεταδόθηκε από την τουρκική τηλεόραση, ενώ αντιπολίτευση και χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έσπευσαν να αδράξουν την ευκαιρία. «Είναι σαφές ότι έπειτα από αυτό που συνέβη στο στρατηγικό βάθος, τώρα έχει σειρά το γεωμετρικό βάθος», έγραψε στο twitter βουλευτής του HDP, το οποίο σημειωτέον θρήνησε δύο υποψήφιους βουλευτές του κατά την επίθεση της Αγκυρας. Σημειώνεται ότι «Στρατηγικό βάθος» είναι το γνωστό πόνημα του Νταβούτογλου, στο οποίο ως ακαδημαϊκός περιέγραφε τις θέσεις του για την τουρκική εξωτερική πολιτική.

Πέρα από την πόλωση που προκάλεσε στην τουρκική κοινωνία η επίθεση, σοβαρό πλήγμα υπέστη για μία ακόμη φορά η ελευθεροτυπία. Ο ίδιος ο Ερντογάν παρέμεινε σιωπηλός επί αρκετές ημέρες μετά τις εξελίξεις με εξαίρεση μια σύντομη ανακοίνωση που εξέδωσε. Αμέσως μετά την επίθεση επιβλήθηκε μιντιακό μπλακ άουτ στη δημοσίευση φωτογραφιών με πρόσχημα τις έρευνες. Πέπλο μυστηρίου καλύπτει, επίσης, τα ευρήματα από τον τόπο της επίθεσης και την πορεία των ανακρίσεων. Οταν αυτήν την εβδομάδα ο Ερντογάν ρωτήθηκε από Φινλανδό δημοσιογράφο «αν είναι δικτάτορας», εκείνος, μετά μια σύντομη παύση και αφού ρώτησε για ποια εφημερίδα εργάζεται, απάντησε: «Αν ήμουν δικτάτορας, δεν θα μπορούσατε να κάνετε αυτήν την ερώτηση». Και όμως η διεξαγωγή της προεκλογικής περιόδου έχει εκτροχιαστεί. Τα κόμματα έχουν ακυρώσει τις συγκεντρώσεις τους, η καχυποψία για την (εσκεμμένη;) αδυναμία των Αρχών να διαφυλάξουν την ασφάλεια των κουρδικών συγκεντρώσεων είναι διάχυτη, ενώ η λογοκρισία συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, είτε μέσα από την κατατρομοκράτηση δημοσιογράφων είτε διά της περιστασιακής φίμωσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Mέχρι πρότινος η πολιτική βία στις μεγάλες τουρκικές πόλεις περιοριζόταν κυρίως στα κομματικά γραφεία του φιλοκουρδικού HDP. Η διπλή επίθεση αυτοκτονίας, όμως, έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Αγκυρας σημειώθηκε σε μικρή απόσταση από κεντρικά κυβερνητικά κτίρια και υπουργεία, αναμεσά τους και τα κεντρικά γραφεία της μυστικής υπηρεσίας, ΜΙΤ. Για εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, η Τουρκία είναι ένας ελκυστικός ασφαλής προορισμός, αλλά η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο εξέδωσαν ταξιδιωτικές οδηγίες, προειδοποιώντας τους υπηκόους τους να αποφεύγουν το κέντρο της Αγκυρας, αλλά και περιοχές που συνορεύουν με τη Συρία και το Ιράκ. Η Γαλλία μάλιστα συνέστησε προσοχή ακόμη και σε τουριστικές περιοχές, ενώ δυνάμει επικίνδυνες θεωρούνται οι πολιτικές συνάξεις και διαδηλώσεις.

Οι ίδιοι οι Τούρκοι, άλλωστε, φοβούνται πλέον να κάνουν τα ψώνια τους σε μεγάλα εμπορικά κέντρα και αποφεύγουν πολυσύχναστους δημόσιους χώρους, όπως η πλατεία Ταξίμ. «Η Τουρκία είναι ένας επικίνδυνος τόπος σε μια επικίνδυνη μεταβατική περίοδο, αλλά δεν θα καταρρεύσει», εκτίμησε στο BBC η Μάγια Αρακόν, αναπληρώτρια καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Σουλεϊμάν Σαχ της Κωνσταντινούπολης.

Στη σύλληψη 50 ατόμων, που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος, προέβησαν σήμερα το πρωί οι αστυνομικές αρχές της Τουρκίας. Οι συλλήψεις συνδέονται με τις βομβιστικές επιθέσεις του προηγούμενου Σαββάτου, οι οποίες στοίχησαν τη ζωή σε πάνω από 100 άτομα. Τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας, δεν διευκρινίζουν την εθνικότητα των συλληφθέντων, οι οποίοι ήδη έχουν οδηγηθεί στην ασφάλεια, προκειμένου να ανακριθούν. Πάντως, το πρακτορείο ειδήσεων Ντογάν μεταδίδει ότι οι συλληφθέντες ετοιμάζονταν να μεταβούν σε Συρία και Ιράκ, για να πολεμήσουν στο πλευρό του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επίδειξη “αποφασιστικότητας” από τον Αχμέτ Νταβούτογλου που όμως θα πρέπει να προσέχει τι δηλώνει δημόσια γιατί μπορεί να το βρει μπροστά του.

Η Τουρκία δεν θα διστάσει να καταρρίψει στρατιωτικά αεροσκάφη τα οποία παραβιάζουν τον ενάεριο χώρο της, δήλωσε ο πρωθυπουργός της, Αχμέτ Νταβούτογλου, λίγες ώρες μετά την κατάρριψη αγνώστου ταυτότητας μη επανδρωμένου αεροσκάφους από την τουρκική πολεμική αεροπορία.

Η κατάρριψη έγινε εντός του τουρκικού εναερίου χώρου, κοντά στα σύνορα με τη Συρία.
«Καταρρίψαμε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος την Παρασκευή. Εάν ήταν επανδρωμένο, θα πράτταμε το ίδιο. Οι κανόνες εμπλοκής μας είναι γνωστοί. Όποιος παραβιάζει τα σύνορά μας, θα λαμβάνει την αναγκαία απάντηση», τόνισε ο κ. Νταβούτογλου, σε προεκλογική εκδήλωση του ισλαμοσυντηρητικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του οποίου ηγείται.

Από το 1974 η τουρκική αεροπορία κάθε μέρα παραβιάζει κάθε όριο νομιμότητας και λογικής στο Αιγαίο. Η συμπεριφορά της έχει σκοτώσει κόσμο. Έχοντας τις πλάτες και τις ευλογίες της Δύσης ο Νταβούτογλου μπορεί να δηλώνει ότι θέλει για να μαζέψει μερικά “ψηφαλάκια” παραπάνω. Γνωρίζει ότι αν η Άγκυρα τολμήσει να καταρρίψει “επανδρωμένο αεροσκάφος” των Ρώσων ίσως τη 1η Νοεμβρίου να μην γίνουν καν εκλογές στη Τουρκία.

Ας αφήσει λοιπόν τους “ανατολίτικους τσαμπουκάδες”, γιατί όσα λέει μπορεί και να χρησιμοποιηθούν εναντίον του. Δεν έχει περάσει και τόσος καιρός για να έχει ξεχαστεί η κατάρριψη του φωτογραφικού αεροσκάφους της Τουρκίας από τα αντιαεροπορικά της Συρίας.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Αυτή την φορά με όπλο το νερό και το φυσικό αέριο 
  • Εγκαινίασε τον αγωγό νερού παραβαίνοντας το διεθνές δίκαιο
Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Αναζωογονημένος ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν μετά την επίδειξη ισχύος στην χώρα του και στην Ε.Ε, χτυπά σε όλα τα μέτωπα κάνοντας την θέση της Τουρκίας στη Μεσόγειο πιο ισχυρή από ποτέ άλλοτε. Παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο εγκαινίασε με τον ηγέτη του ψευδοκράτους της Β. Κύπρου το έργο μεταφοράς νερού.

Όταν η ελληνοκυπριακή πλευρά μέσω του κυβερνητικού εκπρόσωπού της, Νίκου Χριστοδουλίδη επέκρινε την αρνητικότατη αυτή εξέλιξη για τις μεταξύ σχέσεις Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων διότι η Τουρκία καταπατά με το έργο αυτό το διεθνές δίκαιο, ο Ερντογάν απάντησε: "Η Τουρκία είναι πρόθυμη να παρέχει νερό και στο νότιο κομμάτι του νησιού".
Συνεχίζοντας την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσον αφορά την εξάπλωσής της προς τα δυτικά ο πρόεδρος της Τουρκία τόνισε κατά την εγκαινίαση του έργου στα κατεχόμενα ότι η Τουρκία είναι η "μητέρα πατρίδα".

Ανέφερε ότι πριν από λίγες ημέρες, ο ίδιος και η μεταβατική κυβέρνηση της Τουρκίας συζήτησαν το Κυπριακό με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τις Βρυξέλλες. Ο κ. Ερντογάν τόνισε ακόμη, ότι η Άγκυρα παρακολουθεί από κοντά τις συνομιλίες στο Κυπριακό. Ο ίδιος ισχυρίστηκε και πάλι ότι η χώρα του βρίσκεται «ένα βήμα πιο μπροστά» στις συνομιλίες. Σύμφωνα με τον Τούρκο Πρόεδρο, η Άγκυρα προσεγγίζει πολυδιάστατα το Κυπριακό. Θεωρεί ότι η λύση θα μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια «θάλασσα ειρήνης».

Στην συνέχεια με την πλάτη που του δίνει η "μητέρα πατρίδα" Τουρκία ο ηγέτης του ψευδοκράτους, Μουσταφά Ακιντζί, είπε: "Το κυπριακό φυσικό αέριο θα μπορούσε να μεταφερθεί διά μέσου της Τουρκίας στη Δύση. Με τον ίδιον τρόπο, θα μπορούσε να συνδεθούν τα δίκτυα ηλεκτρισμού της Κύπρου και της Τουρκίας", ξεμπροστιάζοντας τις κρυφές συμφωνίες που έχουν γίνει για το φυσικό αέριο της Κύπρου και δήθεν γίνονται διαπραγματεύσεις διεθνούς επιπέδου.

Το σύνθημα που ακουγόταν κατά την διάρκεια της τελετής εγκαινίασης των τουρκικών συμφερόντων έργου στην Κύπρο ήταν "Ο Αλλάχ είναι μεγάλος" ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται κατά τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των εθνικιστικών ομάδων.

Οι Τουρκοκύπριοι θέλουν η διαχείριση του νερού να γίνεται από τους δήμους, ενώ ο "πατέρας Ερντογάν" από τον ιδιωτικό τομέα διότι η "μητέρα-πατρίδα" κονομάει περισσότερα από τις μίζες των ιδιωτών ακόμα κι αν αυτές αφορούν το σημαντικότερο αγαθό για την ζωή. Έτσι των ιδιωτικών συμφερόντων νερό μπαίνει στην Κύπρο μέσω του αγωγού 80 χλμ σε βάθος 250 μέτρων κάτω από την θάλασσα από την Τουρκία και συγκεντρώνεται στο φράγμα στα Πάναγρα στα κατεχόμενα. Το έργο μεταφοράς νερού από την Τουρκία στα κατεχόμενα ολοκληρώθηκε σε τέσσερα χρόνια. Το 2011 είχε τεθεί ο θεμέλιος λίθος στη Μερσίνα. Στοίχισε 1,6 δισ. τουρκικές λίρες που πρώτα οι Τουρκοκύπριοι και στη συνέχεια οι Ελληνοκύπριοι θα το πληρώνουν χρυσάφι στους ιδιώτες που έβαλε από την πίσω πόρτα εισβολής ο Εντογάν.

Η εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο είναι η Kalyon, η οποία δεν δραστηριοποιείται μόνο στην μεταφορά νερού αλλά και στην μεταφορά φυσικού αερίου με έντονη δράση στην Γεωργία και στο Τουρκμενιστάν. Για αυτόν τον λόγο ο ηγέτης του ψευδοκράτους τόνισε ότι το φυσικό αέριο της Κύπρου θα μπορούσε να μεταφερθεί στην Δύση μέσω Τουρκίας. Οι δουλειές είναι κλεισμένες και με έγκριση των παγκοσμίων οργανισμών που γράφουν στα παλιά τους παπούτσια το διεθνές δίκαιο και τις συνθήκες.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 
 
Η Συρία γίνεται σήμερα το πιο επικίνδυνο σημείο ανάφλεξης στον πλανήτηΗ ένταση και οι φόβοι για έναν μεγαλύτερο Πόλεμο αυξάνονται σταθερά από την ώρα που η Ρωσσία εξαπέλυσε μια σειρά αεροπορικών επιθέσεων εναντίον του ISIS και των άλλων τζιχαντιστικών ομάδων στο συριακό έδαφος, ενισχύοντας την παρουσία της στην ήδη ασταθή περιοχή.
Ο συριακός πόλεμος ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια σχεδόν από τις ΗΠΑ, την Γαλλία, την Βρετανία και την Σαουδική Αραβία με στόχο την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης που έχει την υποστήριξη των Ιρανών και των Ρώσσων.Τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής: 250.000 νεκροί, 9,5 εκατομ. πρόσφυγες, οι περισσότεροι με κατεύθυνση την Ευρώπη και την Συρία κατακερματισμένη.
Ακόμα και τώρα, δύο εβδομάδες μετά την έναρξη των ρωσσικών επιχειρήσεων, ούτε ο Λευκός Οίκος ούτε τα σαΐνια των φιλοπόλεμων think-tanks της Ουάσιγκτων έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν τις εξελίξεις, πολύ περισσότερο να χαράξουν στρατηγική.
Ενόσω η διακυβέρνηση Ομπάμα φαίνεται γυμνή, αναζητώντας μανιωδώς μια απάντηση, οι πύρινες φλόγες που στέλνει ο Πούτιν από τον ουρανό πάνω στα ψυχανώμαλα κεφάλια των κουκκουλοφόρων, αποκεφαλιστών και στις υπόλοιπες οχιές που συνιστούν τον ISIS, φέρνουν, εκτός των άλλων, την ανάδυση ενός νέου γεωπολιτικού, ανατολικού ορίζοντα στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή είναι η αυγή μιας νέας εποχής, η εικόνα της οποίας είναι ακόμα θολή, σίγουρα όμως η εποχή της Αραβικής Άνοιξης, η αποσύνθεση διαφόρων καθεστώτων, καθώς και η εισροή διαφόρων οργανώσεων στο κενό που επακολούθησε έχουν φτάσει στο τέλος τους. Οι ρωσσικές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία, η πρόσφατη ιρανο-ρωσσική συμφωνία για πώληση όπλων, η ιρανο-αμερικανική προσέγγιση και ο συντονισμός μεταξύ Τεχεράνης, Μόσχας, Δαμασκού και Βαγδάτης στον πόλεμο εναντίον του ISIS, όλα προαναγγέλλουν μια μείζονα αλλαγή στην Μέση Ανατολή.
Η Ρωσία και το Ιράν άδραξαν την ευκαιρία και προσπαθούν, μέσω των κοινών προσπαθειών τους, να επεκτείνουν την επιρροή τους στην Εύφορη Ημισέληνο, που συνδέει το Ιράκ, το Κουβέϊτ, την Συρία, τον Λίβανο, την Ιορδανία, την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Η Ρωσία συνεισφέρει σε αυτήν την εξίσωση την σημαντική διεθνή πολιτική επιρροή της και τις προηγμένες στρατιωτικές δυνατότητες, κυρίως τα συστήματα αεράμυνας, τις μυστικές υπηρεσίες και μια σύγχρονη πολεμική αεροπορία, ενώ το Ιράν βάζει τα κεφάλαια, την καλή γνώση του για την διαμόρφωση του εδάφους, τις δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης και την λιβανέζικη Χεζμπολάχ - μια καλά εκπαιδευμένη και οπλισμένη μιλίτσια μάχης, αποφασισμένη μέχρι τέλους.
Ένας σημαντικός αριθμός επιτελικών της μπόρεσαν, σε ορισμένες περιοχές, να ανατρέψουν την ισορροπία υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ Άσσαντ, εμποδίζοντας τους ισλαμιστές να επιφέρουν συντριπτικές ήττες στον στρατό του.
Η Ρωσσία ξεκίνησε τις συντονισμένες αεροπορικές επιθέσεις κατά των θέσεων των τζιχαντιστών λίγο μετά αφ’ ότου τα μέλης της ρωσσικής Άνω Δούμας του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου ενέκριναν τις επιχειρήσεις στην Συρία.
Οι βασικοί λόγοι της επέμβασης της Ρωσσίας στην Συρία είναι: 
α) ο Άσσαντ μετά την εμφάνιση του ISIS χάνει συνεχώς έδαφος, ελέγχει το 1/3 της συριακής επικράτειας. Οι Ρώσσοι θέλουν να διασώσουν το καθεστώς Άσσαντ, θεωρώντας ότι η δια της βίας εκδίωξη του Άσσαντ θα είναι επανάληψη του λάθους που έγινε στη Λιβύη, όπου το καθεστώς του Καντάφι έλαβε βίαιο τέλος. Τα αποτελέσματα αυτής της ανεξέλεγκτης κατάρρευσης είναι εμφανή σήμερα: η Λιβύη έχει γίνει ο βασικός έμπορος όπλων για κάθε εξτρεμιστική οργάνωση και πύλη για την μαζική μετανάστευση από την Αφρική προς την Ευρώπη.  
β) Το ενδιαφέρον της Μόσχας για την βάση της Ταρτούς. Η Μόσχα θέλει να επεκτείνει την επιρροή της πέρα από τον μετασοβιετικό κόσμο όπου κρίνει ότι έχει στρατηγικά συμφέροντα.  
γ) Η δράση Τσετσένων τζιχαντιστών στον ISIS, που εκπαιδεύονταν για να γυρίσουν στα ρωσσικά εδάφη. Οι Ρώσσοι θέλουν να εξουδετερώσουν τους Καυκάσιους ισλαμιστές.
Όπως λέει ο Γάλλος αναλυτής Thierry Meyssan: «Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση και στην συνέχεια τα κράτη-μέλη του ΟΣΣΑ, παρακολουθούν την στρατολόγηση των Αδελφών Μουσουλμάνων από την CIA και την χρησιμοποίηση τους, από τις Ηνωμένες Πολιτείες με στόχο την αποσταθεροποίησή των χωρών τους. Έτσι, οι άνδρες του Οσσάμα Μπιν Λάντεν (που εκπαιδεύτηκαν από τον αδελφό του Αιγύπτιου ηγέτη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας  Sayyid Qutb) και του Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι (που εντάχθηκε στην Αδελφότητα έναν χρόνο πριν την σύλληψη και την εκτέλεση του Sayyid Qutb) πολέμησαν την Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν, μετά την Ρωσσία στην Γιουγκοσλαβία και τελικά μέσα στο ίδιο της το έδαφος, στον Καύκασο». [Πηγή: του Thierry Meyssan, 21/09/2015, Réseau Voltaire]
Υπενθυμίζουμε ότι ο ΟΣΣΑ είναι μια κλασσική στρατιωτική συμμαχία έξη πρώην μελών-κρατών της Σοβιετικής Ένωσης: της Λευκορωσίας, της Ρωσσίας, της Αρμενίας, του Τατζικιστάν, του Καζακστάν και του Κιργιστάν. Η διαφορά του με το ΝΑΤΟ είναι ότι τα κράτη-μέλη του ΟΣΣΑ διατηρούν πλήρη εθνική κυριαρχία, δεν θέτουν τις ένοπλες δυνάμεις τους υπό τις διαταγές της κυρίαρχης δύναμης της συμμαχίας τους και μπορούν να αποσπαστούν όποτε θελήσουν από την συμμαχία αυτή. Έτσι, το Αζερμπαϊτζάν, που ανήκε αρχικά στην συμμαχία αυτή, αποσύρθηκε για να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.
Το 2011, τα κράτη-μέλη του ΟΣΣΑ παρακολούθησαν την «αραβική άνοιξη», που σχεδιάστηκε από την CIA για την ανατροπή εχθρικών προς τις ΗΠΑ καθεστώτων(αλλά και φιλικών), προς όφελος των Αδελφών Μουσουλμάνων (Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη, Συρία). Και αργότερα, το 2014, παρακολούθησαν τον θρίαμβο των Αδελφών Μουσουλμάνων, δηλαδή την ανακήρυξη του Iσλαμικού Xαλιφάτου (ISIS) που προκαλεί τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σήμερα το IΣΙΣ έχει αναθέσει τις διοικητικές του θέσεις σε ισλαμιστές προερχόμενους κυρίως από την πρώην Σοβιετική Ένωση, και μερικές φορές ακόμα και από τα κράτη-μέλη του ΟΣΣΑ.
Οι ΗΠΑ και οι μυστικές τους υπηρεσίες, για να στήσουν τον ISIS, μάζεψαν όλο το έμψυχο υλικό που χρειαζόταν από τις διαλυμένες –από αυτούς- χώρες (Αφγανιστάν, Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο κ.ά.), από τους σουνίτες του Ιράκ –αφού τους κατέστρεψαν-, από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, και τους παρίες των μουσουλμανικών προαστίων στις δυτικές κοινωνίες και τους μετέτρεψαν σε μια σύγχρονη πολεμική ορδή. Στη συνέχεια την ξαμόλυσαν στην μεσανατολίτικη πιάτσα, καίγοντας και λαφυραγωγώντας τα πάντα και τους πάντες στο διάβα της, χωρίς να μπορούν ν’ αντιληφθούν τις συνέπειες της πολιτικής τους.
Με την επέμβαση της η Ρωσσία θέλει, σε τελική ανάλυση, να έχει ουσιαστικό λόγο στην διαπραγμάτευση της μεταπολεμικής εποχής για την λύση.
Για τους μουλάδες της Τεχεράνης, απ’ την άλλη, μια λύση που αποκλείει τους Αλεβίτες από την εξουσία στην Συρία σημαίνει το τέλος του ονείρου τους, να δουν την Εύφορη Ημισέληνο να γίνεται σιιτική και να εκτείνεται από την Βαγδάτη στην Βηρυτό υπό την ηγεσία του Ιράν.
Έτσι, ο Πούτιν έχει μεγάλη βοήθεια, ιδιαίτερα από τις ειδικές δυνάμεις του ιρανικού στρατιωτικού σώματος «Al-Quds» και από την σκληρή μιλίτσια που νίκησε τον ισραηλινό στρατό σε δύο ξεχωριστές συγκρούσεις, την Χεζμπολλάχ, τον Στρατό του Θεού.
Το Reuters αναφέρει: «Εκατοντάδες Ιρανικά στρατεύματα έχουν φθάσει στην Συρία τις τελευταίες 10 ημέρες και σύντομα θα ενωθούν με τις κυβερνητικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους της Χεζμπολλάχ σε μια μεγάλη χερσαία επιχείρηση υποστηριζόμενη από ρωσσικές αεροπορικές επιθέσεις», όπως είπαν στο Reuters δύο λιβανικές πηγές, που γνωρίζουν τις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις της σύγκρουσης... [«Assad allies, including Iranians, prepare ground attack in Syria», πηγή: Reuters]
Οι Ρώσσοι, μεταξύ των άλλων, κάνουν και μια σαφή επίδειξη δύναμης. Μέσα σε μια εβδομάδα κατέστρεψαν 100 τεθωρακισμένα οχήματα, 19 κέντρα διοίκησης, 2 κέντρα επικοινωνιών, αποθήκες καυσίμων κ.λπ.... (Οι ΗΠΑ μετά από 1 χρόνο έχουν χτυπήσει μόνο 340 οχήματα). Η επέμβαση των Ρώσσων με βομβαρδισμούς από την Κασπία Θάλασσα δοκιμάζει τα οπλικά τους συστήματα και ιδιαίτερα οι πύραυλοι Καλίμπρα δείχνουν να έχουν τρομακτική ευστοχία. Τα SU-30, που σταματούν κυριολεκτικά στον αέρα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν άνετα και εναντίον του ΝΑΤΟ.
Για να καταλάβουμε τις δυνατότητες της ρωσσικής αεροπορίας, η «παραβίαση» για την οποία διαμαρτυρήθηκε η Τουρκία τις πρώτες ημέρες της επέμβασης ήταν γιατί τα ρωσσικά συστήματα είχαν επί... έξη λεπτά εγκλωβισμένα 4 τουρκικά F16 και αρκούσε να πατηθεί ένα κουμπί για να τα καταρρίψουν.
Χτυπήθηκαν, επίσης, βάσεις της Al-Nusra και σαλαφιστικές θέσεις. Μόνο στις 4 Οκτωβρίου, 600 μαχητές του ISIS εξουδετερώθηκαν, σε μια ημέρα.
Το Ρωσσικό στρατηγικό εγχείρημα στην Συρία
Από τα τέλη Σεπτεμβρίου, η ανθρωπότητα καταλαβαίνει ξεκάθαρα τις διαφορές μεταξύ της Ρωσσίας και της Ουάσιγκτων. Η προσέγγιση του Πούτιν βασίζεται στην αλήθεια, ενώ αυτή της αμερικανικής ελίτ «είναι κενοί κομπασμοί και ψέματα», όπως παραδέχεται ο Dr Paul Craig Roberts, συνεργάτης της Wall Street Journal. «Ο Πούτιν υπογραμμίζει την νομιμότητα της ρωσσικής επέμβασης στην Συρία, που είναι αίτημα της συριακής κυβέρνησης. Αντιτίθεται ...στην παρέμβαση στην Συρία των κυβερνήσεων της Ουάσιγκτων και της Γαλλίας, η οποία παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Συρίας με αυθαίρετη και παράνομη στρατιωτική επέμβαση» (2 Οκτωβρίου 2015, Information Clearing House).
Όπως όλα δείχνουν, κάποια κομμάτια του αμερικανικού συστήματος εξουσίας ίσως δείχνουν ανοχή στον Πούτιν, μαρτυρώντας μια κοινή δράση μεταξύ υπόγειων δυνάμεων του Αμερικανικού κατεστημένου και των Ρώσσων. Η δημοκρατική Γερουσιαστής, για παράδειγμα, Dianne Feinstein δήλωσε ότι «η ρωσσική επέμβαση στην Συρία μπορεί να θεωρηθεί ως θετική εξέλιξη». Και συμπλήρωσε ότι το κλειδί είναι να νικηθεί ο ISIS και, στην συνέχεια, να γίνουν εκλογές στην χώρα. «Οι ΗΠΑ πρέπει να συνεργαστούν με την Ρωσσία», κατέληξε η Γερουσιαστής Feinstein.
Η Wall Street Journal στις 30/9 έγραψε: «Οι ρωσσικές αεροπορικές επιδρομές χτύπησαν βάσεις τζιχαντιστών που είχαν στηριχθεί από την CIA», ξεκαρφώνοντας αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε: ότι ο ISIS και όλες οι τζιχαντιστικές «αντιπολιτευτικές» ομάδες είναι δικό τους κατασκεύασμα.
Οι New York Times συμπεραίνουν ότι είναι αποδεκτό το «εκλεκτό έθνος» να οργανώνει Πολύχρωμες Επαναστάσεις, ένας ευφημισμός για την «αλλαγή καθεστώτος», αλλά δεν είναι αποδεκτό να βοηθά η Ρωσσία έναν σύμμαχο να αμυνθεί απέναντι στους τρομοκράτες του ISIS που αποδεδειγμένα εξοπλίστηκαν, εκπαιδεύτηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από τις ΗΠΑ, τους Σαουδάραβες και το ΝΑΤΟ... Σε τι πλανήτη ζούμε;
Πρέπει να δούμε, ωστόσο, ότι το στρατηγικό εγχείρημα Τεχεράνης και Μόσχας στην Συρία επηρεάζεται από παγκόσμια γεγονότα και ότι υπάρχουν τρεις παράγοντες που το προωθούν: η απουσία ενός υπολογίσιμου διεθνούς οργανισμού, το γεγονός ότι η Ευρώπη συγκλονίζεται από την προσφυγική κρίση, και η αποτυχημένη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μπλεχτεί, μετά το 2001, σε επικίνδυνα παιχνίδια, ακόμα και με την αραβική τρομοκρατία (Αλ Κάϊντα, ISIS κ.λπ.), αντιμετωπίζοντας μεγαλύτερες εμπλοκές απ’ ό,τι αρχικά είχαν σχεδιάσει ή ήταν ικανοί να φορτωθούν. Το τερατούργημα του ISIS, το οποίο ευελπιστούσαν να χρησιμοποιήσουν, αποδεικνύεται ένα ακόμα «μπούμερανγκ» για πολλαπλές χρήσεις ...και χρήστες.
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν 2 ισχυρά κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ, και διάφορα άλλα λόμπυ, που «παίζουν» το παιχνίδι της «μοναδικής υπερδύναμης» στην Νέα Τάξη.
Αυτή την φορά, τα ισχυρότερα «Γεράκια» δεν είναι στο Πεντάγωνο, αλλά στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, οι εκφραστές του λεγόμενου «ιμπεριαλιστικού φιλελευθερισμού».
Είναι η νεοφιλελεύθερη, χρηματιστική, νεοσυντηρητική ελίτ που εμφορείται από την λογική των συγκρούσεων και των «ανθρωπιστικών» επεμβάσεων, αυτοί που διαλύουν τις χώρες που «δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις» της υπερεθνικής ελίτ για να κερδοσκοπήσουν με τα παλιά καλά κόλπα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος από τα συμβόλαια της «ανοικοδόμησης».
«Στην αμερικανική αργκώ η “απελευθέρωση” οποιουδήποτε σημαίνει την απεριόριστη δυνατότητα των αμερικανικών εταιρειών και των συμμάχων τους να εκμεταλλεύονται εργασία, πρώτες ύλες και όποιες άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές σε κάθε μέρος του κόσμου χωρίς να έχουν κανέναν λόγο οι λαοί ή οι κυβερνήσεις των χωρών στις οποίες ανήκουν. Τα «ζωτικά συμφέροντα» των ΗΠΑ ταυτίζονται με ό,τι χρειάζεται για να ικανοποιηθεί η αδηφάγα αμερικανική άρχουσα τάξη, όπως, π.χ., η δουλειά των σκλάβων που εκμεταλλεύθηκαν εξ αρχής οι ΗΠΑ. Το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία είναι σύμμαχοι των Αμερικανών στην περιοχή για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Στην Υπο-Σαχάρια Αφρική οι σύμμαχοι είναι τώρα η Ουγκάντα και η Ρουάντα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η εθνική κυριαρχία ποτέ δεν αποτελούσαν «ζωτικά συμφέροντα» για τις ΗΠΑ, εκτός από τις περιπτώσεις που τα δικαστήριά τους αντιμετωπίζουν τις εταιρείες σαν να ήταν ανθρώπινα όντα ή κυρίαρχες οντότητες», περιγράφει εύστοχα το αμερικανικό στρατήγημα ο Dr T.PWilkinson στον ιστότοπο του Global Research  (The  Covert CIA Agenda, 04/10/2015).
Το αποτέλεσμα των τυχοδιωκτικών τους ενεργειών ήταν να υποστούν μια τεράστια οικονομική αιμορραγία από τους δεκαετείς πολέμους και να τους βρει «ξεβράκωτους» η τραπεζική και οικονομική κρίση.
Ο άλλος δυτικός «παράγοντας», οι «Κουτόφραγκοι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρπαξαν κάποια συμβόλαια αλλά, βλέποντας τα δύσκολα, την κάνουν με «ελαφρά πηδηματάκια», αφήνοντας τους Αμερικανούς μόνους τους ηθικά και οικονομικά.
Η γερμανοκρατούμενη Ε.Ε. έδειξε την πραγματική θρασύδειλη ταυτότητά της: ενώ κάνει οικονομικό τσαμπουκά απέναντι στην Ελλάδα, πολιτικά είναι ανύπαρκτη παντού και δεν παίζει κανένα γενικότερο ρόλο. Πρόκειται για «οικονομικούς γίγαντες, πολιτικούς νάνους και στρατιωτικά σκουλήκια», όπως σωστά τους έχει χαρακτηρίσει ο φίλος στρατηγικός αναλυτής Κωνσταντίνος Γρίβας.
Οι Ευρωπαίοι έχουν το πρόβλημα των εκατομμυρίων προσφύγων που κατακλύζουν τα σύνορά τους και είναι εξαιρετικά απίθανο να αντιταχθούν σε Ρωσσία και Ιράν. Γιατί να το κάνουν απλά και μόνο για χάρη των σουνιτών, με τους οποίους η Ευρώπη δεν έχει τίποτα κοινό και οι οποίοι μπορεί να αποτελέσουν τους μελλοντικούς μετανάστες;
Ο Λευκός Οίκος, από την πλευρά του, ομολογεί την αδυναμία του όταν ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει σαφώς ότι δεν επιθυμεί να πληρώσει το αυξημένο τίμημα που θα απαιτήσει η αμερικανική συμμετοχή στη Συρία. Αυτό ισοδυναμεί με σιωπηρή συγκατάθεση στην ρωσσική επέμβαση.
Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει ουσιαστικά παραδεχθεί δημοσίως ότι η Ρωσία και το Ιράν αποτελούν μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Το ίδιο έκανε και η Άγκελα Μέρκελ.
Το Ισραήλ έχει μέχρι στιγμής αποφύγει να παρέμβει εμφανώς στον συριακό εμφύλιο πόλεμο και δείχνει να συνεχίζει την ίδια πολιτική. Οι αντιμαχόμενες πλευρές στη Συρία τρέφουν μεγάλη εχθρότητα προς το Ισραήλ - και οι δύο θα ήθελαν να το δουν να καταστρέφεται -, ως εκ τούτου, το Ισραήλ δεν έχει κανένα λόγο να συνταχθεί ανοιχτά με οποιαδήποτε από αυτές.
Η κρυφή, όμως, σιωνιστική στρατηγική ατζέντα του Ισραήλ για την περιοχή ευνοεί την διάλυση του Λιβάνου και της Συρίας σε διάφορα κράτη: Δαμασκός, Χαλέπι, Δρούζοι, Αλεβίτες και ό,τι άλλο συνεπάγεται την αναμόρφωση του χάρτη για την Μέση Ανατολή, όπως τον διαμόρφωσαν οι Σάϊκς-Πικό το 1916 για λογαριασμό των μεγάλων δυνάμεων της εποχής.
Κάθε είδους ενδο-αραβική έριδα εξυπηρετεί τα σχέδια του Ισραήλ, όπως και η διάλυση που συμβαίνει στο πλούσιο σε πετρέλαιο έδαφος του Ιράκ.
Η άποψη που επικρατεί στα ισραηλινά επιτελεία είναι ότι μόνο κράτη (όπως το Ιράν) μπορούν να αποτελέσουν σοβαρές απειλές για το Ισραήλ γιατί μόνο αυτά μπορούν να κατέχουν πυρηνικά όπλα. Μη κρατικοί παίκτες (non-state actors), όπως ο ISIS, δεν είναι τόσο επικίνδυνοι όσο τα θεωρούμενα ως εχθρικά κράτη της περιοχής. Οργανώσεις όπως ο ISIS δεν διαθέτουν αεροπλάνα, βαρύ πυροβολικό και αριθμό τεθωρακισμένων που να μπορούν να προκαλέσουν μεγάλη καταστροφή στο Ισραήλ.
Ο ISIS είναι μια εξτρεμιστική ισλαμιστική ομάδα και έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους από τότε που διακήρυξε την ίδρυση του Ισλαμικού Χαλιφάτου, τον Ιούνιο του 2014 – και τράβηξε με τραγικό τρόπο την παγκόσμια προσοχή με τις τελετουργικές σφαγές που προβάλλονται κατά κόρον από τα διεθνή ΜΜΕ, τον μηχανισμό παραπληροφόρησης των μίντια της Ουάσιγκτων.
Είναι αλήθεια ότι ο ISIS πυροδότησε έντονο πάθος μεταξύ των νέων και περιθωριοποιημένων Μουσουλμάνων σε ολόκληρο τον κόσμο και η ιδέα του Χαλιφάτου άσκησε μεγάλη έλξη μεταξύ των πιστών.
Όμως, στην πραγματικότητα, ο ISIS είναι ένα μπουλούκι στερημένων και φανατικών «ασσασσίνων» ικανό για περιορισμένη μόνο καταστροφή και η απειλή του έχει υπέρμετρα μεγαλοποιηθεί.
Ο ISIS έχει επιτύχει κυρίως εκεί όπου υπάρχει πολιτικό κενό, όπως στην Συρία και το Ιράκ, όπου αντιμετώπισε καταρρευμένα κράτη με αποδυναμωμένες ένοπλες δυνάμεις.
Όπου αντιμετώπισε καλά οργανωμένη αντίσταση από μη κρατικές οντότητες, όπως οι μιλίτσιες των Κούρδων, ή το αποφασισμένο καθεστώς και τον στρατό των Αιγυπτίων στο Σινά, αποδείχτηκε ότι δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά.
Αυτό σημαίνει ότι είναι λάθος να θεωρείται ότι ο ISIS αποτελεί ανεξάρτητη σοβαρή στρατηγική πρόκληση για το Ισραήλ, το οποίο τον αντιμετωπίζει με τον τρόπο που βλέπει την Χαμάς ή την Χεζμπολλάχ, τις οποίες μάλιστα τις θεωρεί σήμερα πιο απειλητικές λόγω των καταστροφικών δυνατοτήτων τους, όπως οι πύραυλοι, που τους παρέχει το Ιράν.
Ο Efraim Inbar, καθηγητής πολιτικών σπουδών στο Bar-Ilan University, διευθυντής του Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA), γράφει σε ένα πρόσφατο άρθρο: «Ο ισραηλινός στρατός και η μιλίτσια του ISIS ανήκουν σε διαφορετικής τάξεως στρατιωτικά σώματα. Όσο, βέβαια, ο ISIS συμπεριφέρεται με έναν εντελώς αντισυμβατικό κτηνώδη τρόπο, πολλοί στον κόσμο θα ήθελαν να δουν το Ισραήλ να κάνει την βρώμικη δουλειά γι’ αυτούς, αν υπάρξει ανάγκη και δοθεί η ευκαιρία». (7 Σεπτεμβρίου 2015)
Με λίγα λόγια, οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι, οι υποθέσεις πως ο ISIS μπορεί να αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ απ’ ό,τι το Ιράν, είναι γελοίες.
Ακόμα κι αν ο ISIS επικρατήσει στην Συρία και φθάσει στα ισραηλινά σύνορα, στο χείριστο σενάριο, μπορεί να υπάρξει ένα νέο «Χαμαστάν»..., λένε, εννοώντας την κατάσταση που επικρατεί στην Γάζα με την Χαμάς.
Ο παράγοντας Τουρκία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί μας αφορά άμεσα γεωστρατηγικά. Βλέπουμε να εξελίσσεται μια συντριπτική αποτυχία της τουρκικής πολιτικής και του δόγματος Νταβούτογλου για «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες.
Η Τουρκία σήμερα βρίσκεται σε δύσκολη θέση και σε φάση αποσταθεροποίησης. Πιθανώς υπήρξε ο «χρήσιμος ηλίθιος» όλης αυτής της ιστορίας. Στην κυβέρνηση Ερντογάν είχε δημιουργηθεί η εντύπωση (όσο κρατούσε η συμμαχία με τον μέντορά του, Φετουλλάχ Γκιουλέν) ότι θα εκφράσουν το δόγμα Ομπάμα-Μπρεζίνσκυ στον ρόλο της γεωπολιτικής βάσης ενός «μετριοπαθούς» (moderate) Ισλάμ.
Το πανίσχυρο Brookings Institution στην έκθεσή του για την ανατροπή του Άσσαντ έδινε κεντρικό ρόλο στην Τουρκία.
Ο ISIS είναι κυρίως αποτέλεσμα του ρόλου που έπαιξε η Τουρκία, η οποία επέτρεψε σε χιλιάδες εθελοντές από την Δύση και την Ασία να συρρεύσουν στα στρατόπεδα εκπαίδευσης του στο Ιράκ. Έστειλε, επίσης, μέσα από τους ίδιους δρόμους, εκατοντάδες ξένους ειδικούς που διαχειρίζονται τις υποδομές των πετρελαιοπηγών, τις οποίες έχει καταλάβει ο ISIS και οι οποίες του αποφέρουν τεράστια έσοδα. Το τουρκικό έδαφος χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για ανεφοδιασμό του ISIS και για νοσηλεία των τραυματιών του. Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο ISIS εξακολουθεί να έχει υποστήριξη από την Τουρκία, ακόμα και μετά την πρόσφατη επίσημη συμφωνία των Τούρκων με την αντι-ISIS συμμαχία. Το πρόβλημα της Τουρκίας παραμένουν πάντα οι Κούρδοι.
Την 1η Αυγούστου, η Ουκρανία και η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, ανακοίνωσαν την δημιουργία μιας «Διεθνούς Ισλαμικής Ταξιαρχίας», που αποτελείται από μαχητές της Αλ-Κάϊντα και του ISIS, και στρατοπεδεύει στην Χερσώνα της Ουκρανίας. Η ταξιαρχία αυτή στόχο έχει να πολεμήσει την Ρωσσία στην Κριμαία.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το κλίμα βίας, οι βομβιστικές επιθέσεις, τα πύρινα οδοφράγματα που απλώνονται στις μεγάλες πόλεις της χώρας από χιλιάδες διαδηλωτές και οι εκλογές που έρχονται δημιουργούν έντονο σκηνικό ανασφάλειας στην Τουρκία του νεο-οθωμανού «σουλτάνου», που απέτυχε οικτρά στα σχέδιά του επειδή νόμισε ότι είναι στ’ αλήθεια υπολογίσιμος και όχι σκέτο πιόνι.
Στους άλλους βασικούς παίκτες στο φιλορωσσικό μπλοκ συγκαταλέγονται: α) το Ιράκ και η ιρακινή κυβέρνηση των Σιϊτών, και β) η Κίνα (και οι BRICS), η οποία έχει έντονο συμφέρον να ξεκαθαρίσει τους τρομοκράτες πριν φθάσουν μέσα στα εδάφη της όπου ζουν μουσουλμανικοί πληθυσμοί, και να εξασφαλίσει τις πηγές ενέργειάς της στην Μέση Ανατολή, την ώρα που πιέζεται από τις ΗΠΑ στον Ειρηνικό. Η Κίνα έχει και έναν επιπλέον ανοιχτό λογαριασμό με την Δύση: δεν ξεχνάει ποτέ τον «αιώνα της ταπείνωσης» που έζησε εξ αιτίας της δυτικής αποικιοκρατικής συμπεριφοράς... Ξέρουμε δε πως η κίτρινη φυλή έχει μνήμη ελέφαντα και την υπομονή που χρειάζεται γιατί «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο», όπως λένε οι παραδόσεις.
Ένα είναι πάντως σίγουρο: νίκη Ρωσσίας και Άσσαντ θα σημάνει πολλά οφέλη για την Ελλάδα. Πρώτα και κύρια, αποτυχία των σχεδίων της Τουρκίας και ξεβράκωμα της Γερμανίας, της οποίας η δεινή διπλωματική ανικανότητα και ο τρόπος που αντιμετώπισε την ελληνική κρίση την έχει κάνει αντιπαθή σε όλο τον κόσμο για άλλη μια φορά.
Η δυνατότητα απεγκλωβισμού από την Ευρωενωσιακή-Νεοοθωμανική μέγγενη αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα!
Απομένει να αφυπνισθούμε και να αντιδράσουμε από κοινού σαν λαός με την σωστή εθνική στρατηγική. Ιδού η Ρόδος...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου