Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Αυγ 2011

  • Ποιό θα είναι το επόμενο ψέμα - όραμα που θα προσφέρουν ως λύση οι συν-υπεύθυνοι για την κατάρρευση της Ελληνικής Οικονομίας και (το κυριότερο) της αξιοπιστίας;

Με την πλάτη στον τοίχο βρίσκονται Παπανδρέου και Βενιζέλος μετά την απόφαση Μέρκελ και Σαρκοζί να μην προχωρήσουν στην έκδοση ευρωομολόγου. Τις προηγούμενες ημέρες η πλευρά Παπανδρέου διέρρεε ότι είχε πείσει τους ευρωπαίους προς την κατεύθυνση του ευρωομολόγου παρότι ήταν γνωστό… πως το συγκεκριμένο ζήτημα δεν θα έμπαινε επισήμως στην ατζέντα των συνομιλιών της γερμανίδας καγκελαρίου με τον γάλλο πρόεδρο. Στην παρούσα φάση καλείται να δεχτεί την ενιαία οικονομική διακυβέρνηση με ότι αυτό συνεπάγεται στη μόνιμη εγκατάσταση επιτρόπων σε όλα τα υπουργεία.

Εξακολουθεί να λιάζεται

Σοβαρές παρενέργειες στη χρηματαγορά και στο τραπεζικό σύστημα της ευρωπαϊκής περιφέρειας αναμένεται να προκληθούν από την αρνητική στάση Μέρκελ και Σαρκοζί απέναντι στο ευρωομόλογο.

Οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες και αντί ο πρωθυπουργός να σηκωθεί και να γυρίσει αμέσως πίσω, κάθεται και λιάζεται στη Σκιάθο από όπου θα επιστρέψει την Πέμπτη για μια κυβερνητική συνεδρίαση και μετά θα ξαναφύγει πάλι για διακοπές!

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Ο λόγος για την στάση του Γιώργου Παπανδρέου είναι προφανής. Σαν καλός υπάλληλος - κλητήρας κάθεται και περιμένει τις εντολές προς διαβίβαση... Απλά τα πράγματα, δεν χρειάζεται να τα περιπλέκουμε. Ο άνθρωπος είναι ο ακριβότερος έμμισθος υπάλληλος της χώρας, που αναγνωρίζει σαν εργοδότη και εντολέα οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους Έλληνες πολίτες.

Ακόμη και οι πλέον μακάριοι ευρωπαϊστές το επαναλαμβάνουν κατά βούληση: αν δεν τακτοποιήσουμε το ευρώ, λένε, οι συνέπειες της κρίσης θα είναι πολύ χειρότερες.

Θεοποιούν ένα ευρώ «δυνατό και προστατευτικό». Είναι το δόγμα τους και το υπερασπίζονται φανατικά. Πρέπει όμως να εξηγήσουν στους Ελληνες (και στους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Ιταλούς και τους τόσους άλλους ευρωπαίους πολίτες που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας) ποιες θα είναι αυτές οι «πολύ χειρότερες συνέπειες»… Κοινωνικά, η κατάσταση δεν είναι ήδη ανυπόφορη; Δεν νιώθουμε να διογκώνεται, στους κόλπους της ευρωζώνης, μια όλο και πιο ριζοσπαστική εχθρότητα απέναντι στο ενιαίο νόμισμα, αλλά και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση;

Οι αγανακτισμένοι πολίτες δεν στερούνται επιχειρημάτων. Διότι το ευρώ, νόμισμα 17 κρατών και των 330 εκατομμυρίων κατοίκων τους, αποτελεί πράγματι εργαλείο στην υπηρεσία ενός πολύ συγκεκριμένου στόχου: την εδραίωση των τριών δογμάτων πάνω στα οποία είναι θεμελιωμένη η Ε.Ε.: σταθερότητα τιμών, ισοσκελισμός προϋπολογισμών και ενίσχυση του ανταγωνισμού. Καμία κοινωνική μέριμνα, καμία δέσμευση για μείωση της ανεργίας, μηδενική βούληση για εγγύηση της ανάπτυξης και, φυσικά, ούτε καν η ελάχιστη διάθεση υπεράσπισης του κράτους πρόνοιας, το αντίθετο.

Με αφετηρία την τρέχουσα κρίση, οι άνθρωποι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι κανόνες της Ε.Ε., όπως και εκείνοι του ευρώ, υπήρξαν τα δύο δολώματα που τους έκαναν να πέσουν σε μια νεοφιλελεύθερη παγίδα. Βρίσκονται πλέον αιχμάλωτοι των αγορών, όπως ξεκάθαρα το θέλησαν οι πολιτικοί ηγέτες (τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς) που, εδώ και τρεις δεκαετίες, οικοδομούν την Ε.Ε.

Η έλλειψη ισχύος των πολιτικών ηγετών και η ανεξαρτησία της ΕΚΤ από τα κράτη-μέλη είναι εν μέρει υπεύθυνα για την αδυναμία εκ μέρους της Ευρώπης να επιλύσει το δράμα του ελληνικού χρέους. Ο άλλος λόγος είναι ότι, παρά τη φαινομενική ενότητά της, η Ε.Ε. (και συγκεκριμένα η ευρωζώνη) είναι βαθιά διχασμένη, σε δύο σχεδόν ασυμβίβαστα στρατόπεδα. Από τη μία, η Γερμανία και η ζώνη επιρροής της (Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Αυστρία και Φιλανδία), από την άλλη, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα.

Η προέλευση του ελληνικού χρέους (όπως και του χρέους των υπόλοιπων «περιφερειακών» χωρών) είναι πια γνωστή. Οταν η Ελλάδα έγινε δεκτή στους κόλπους της ευρωζώνης, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι διεθνείς επενδυτές θεώρησαν αμέσως ότι η χώρα παρουσίαζε, παρά την προφανώς εύθραυστη κατάστασή της και τους περιορισμένους πόρους της, όλα τα εχέγγυα ώστε να λάβει μαζικές και φθηνές πιστώσεις(1). Στην Αθήνα έπεφταν βροχή προτάσεις χρηματοδότησης με αστεία επιτόκια. Προερχόμενες ιδίως από γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, που πίεζαν τις ελληνικές κυβερνήσεις να χρεωθούν, με μικρό κόστος και σε βάθος χρόνου, κυρίως προκειμένου να αγοράσουν γερμανικό και γαλλικό πολεμικό υλικό(2)…

Οταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση των «τοξικών ομολόγων» του 2008, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχασαν πολύ σύντομα τη ρευστότητά τους και μείωσαν δραστικά τις πιστώσεις, κάτι που απειλούσε να προκαλέσει ασφυξία στο σύνολο της οικονομίας. Προκειμένου να αποφύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τα κράτη αποφάσισαν να βοηθήσουν μαζικά τις τράπεζες δανειζόμενα από τις διεθνείς αγορές (εφόσον η ΕΚΤ τούς αρνείται). Οι οίκοι αξιολόγησης τιμωρούν την υπερχρέωση, ενώ ταυτόχρονα εκρήγνηνται τα επιτόκια δανεισμού των πιο χρεωμένων κρατών…

Το ελληνικό χρέος είναι καθεαυτό ασήμαντο, αν θυμηθούμε ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας αντιπροσωπεύει λιγότερο του 3% του συνολικού ΑΕΠ της ευρωζώνης. Από τεχνική άποψη, το πρόβλημα θα μπορούσε να έχει διευθετηθεί εδώ και έναν χρόνο χωρίς δυσκολία. Ομως η γερμανική συντηρητική κυβέρνηση, που τότε βρισκόταν αντιμέτωπη με δύσκολες τοπικές εκλογές (τις οποίες τελικά έχασε), εκτίμησε ότι δεν θα ήταν «ηθικά» σωστό οι Ελληνες, κατηγορούμενοι για «διαφθορά» και «τεμπελιά», να ξεμπερδέψουν τόσο εύκολα. Επρεπε λοιπόν να τιμωρηθούν, ώστε να μην βρει μιμητές το κακό παράδειγμά τους.

Μια πολύ γοργή προσφορά βοήθειας στην Αθήνα, διακήρυσσε η Αγκελα Μέρκελ, «θα προκαλούσε αρνητικές συνέπειες, καθώς και άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες θα έπαυαν να κάνουν προσπάθειες»(3). Μια καθυστέρηση από την οποία επωφελήθηκαν οι αγορές, προσελκυσμένες από την ευρωπαϊκή διχογνωμία, προκειμένου να επιτεθούν στην Ελλάδα. Τελικά, το Βερολίνο κατέληξε στην αποδοχή ενός πρώτου (και ατελούς) σχεδίου βοήθειας, υπό μία προϋπόθεση: να συνεργαστεί σε αυτό και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Γιατί; Κατ’ αρχάς, επειδή οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους έναν αρκετά αυστηρό «εκτελεστή» που να εκφοβίζει τα κράτη. Και στη συνέχεια επειδή, εδώ και σαράντα χρόνια, ειδίκευση του ΔΝΤ είναι η απαίτηση εφαρμογής αντικοινωνικών πολιτικών μέτρων εκ μέρους των χρεωμένων κρατών. Οι συνταγές του (που εφαρμόστηκαν χωρίς έλεος στη Λατινική Αμερική κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980) είναι πάντοτε οι ίδιες: αύξηση των φόρων κατανάλωσης, βάναυσες μειώσεις των δημόσιων δαπανών, άκαμπτος έλεγχος των μισθών, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις(4)…

Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξαναγκάστηκε λοιπόν να δεχθεί ένα βάναυσο σχέδιο προσαρμογής, το οποίο αρνήθηκαν οι εξεγερμένοι πολίτες. Ομως στα μάτια των αγορών το κακό είχε γίνει. Διότι η υπόθεση αυτή αποδείκνυε, μία ακόμη φορά, το προφανές: ότι τα ανακλαστικά της ευρωπαϊκής πολιτικής είναι υπερβολικά αργά, ενώ εκείνα των αγορών είναι άμεσα. Οι κερδοσκόποι αντιλήφθηκαν πως η Ευρωπαϊκή Ενωση παρέμενε ένας γίγαντας χωρίς πολιτικό εγκέφαλο και πως το ευρώ δεν ήταν παρά ένα «ισχυρό νόμισμα» με ασθενή δόμηση (δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα στην ιστορία ενός νομίσματος που δεν πλαισιωνόταν από μια πολιτική αρχή). Οι αγορές κατόπιν επιτέθηκαν στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, οι κυβερνήσεις των οποίων έσπευσαν να επιβάλουν στο εσωτερικό τους τις αντιδημοφιλείς συνταγές του ΔΝΤ…

Ετσι, σε ολόκληρη την Ευρώπη εξαπλώνεται το «δόγμα της εκτεταμένης λιτότητας», το οποίο οι προπαγανδιστές του παρουσιάζουν ως ένα είδος οικονομικού ελιξιρίου διά πάσα νόσο, ενώ παντού προκαλεί τρομερές κοινωνικές συμφορές. Ακόμη χειρότερα, οι πολιτικές δημοσιονομικής αυστηρότητας επιτείνουν την κρίση, στραγγαλίζουν τις επιχειρήσεις κάθε μεγέθους αυξάνοντας το κόστος δανεισμού και ενταφιάζουν κάθε προοπτική γρήγορης ανάκαμψης της οικονομίας. Παρασύρουν τα κράτη σε μια καθοδική πορεία αυτοκαταστροφής, τα έσοδά τους μειώνονται, η ανάπτυξη βαλτώνει, η ανεργία αυξάνεται, οι επιζήμιοι οίκοι αξιολόγησης κατεβάζουν τις βαθμολογήσεις τους, τα επιτόκια του δημοσιονομικού χρέους αυξάνονται, η γενική κατάσταση επιδεινώνεται και οι χώρες ζητούν επιπλέον βοήθεια(5)… Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιρλανδία και η Πορτογαλία -οι τρεις μόνες χώρες που δέχονται βοήθεια από την Ε.Ε. και από το ΔΝΤ- ωθήθηκαν σε αυτή την τρομερή κατηφόρα.

Το Σύμφωνο του Ευρώ, που προτάθηκε τον Μάιο, επιδεινώνει τα πράγματα. Διότι στην πραγματικότητα αποτελεί ένα επιπλέον στρίψιμο της βίδας με σκοπό την ενίσχυση της λιτότητας. Προβλέπει περισσότερη «ανταγωνιστικότητα», ακόμη περισσότερες μειώσεις των δημόσιων δαπανών, νέα μέτρα «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και τιμωρεί κυρίως -ακόμη μία φορά- τους μισθωτούς. Απειλεί επίσης να επιβάλει κυρώσεις στα κράτη που δεν θα σεβαστούν το Σύμφωνο Σταθερότητας(6). Και προτείνει έως και να θέσει υπό κηδεμονία το δημόσιο χρέος, να περιορίσει δηλαδή την εθνική κυριαρχία. «Οι χώρες της Ευρώπης πρέπει να αφήνονται λιγότερο ελεύθερες να δημιουργούν χρέος» δήλωσε λόγου χάρη ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, μέλος του διευθυντηρίου της ΕΚΤ. Μερικοί ευρωκράτες πάνε πιο μακριά: προτείνουν την ανάκληση της ευθύνης της διαχείρισης των ίδιων των δημόσιων οικονομικών της από κάθε κυβέρνηση που δεν σέβεται το Σύμφωνο Σταθερότητας…

Ολα αυτά είναι παράλογα και δυσοίωνα. Εχουν ως κατάληξη μια εκπτωχευμένη ευρωπαϊκή κοινωνία προς όφελος των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων και της διεθνούς κερδοσκοπίας. Προς το παρόν, οι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των ευρωπαίων πολιτών έχουν ως στόχο τους ίδιους τους κυβερνήτες τους, τα πειθήνια ανδρείκελα των αγορών. Πότε θα αποφασίσουν να εστιάσουν την οργή τους εναντίον του πραγματικού υπευθύνου, δηλαδή του συστήματος, που δεν είναι άλλο από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση;

1. Χάρη σε μια απατηλή αποτίμηση της οικονομικής κατάστασής της με την τεχνική βοήθεια της αμερικανικής τράπεζας Γκόλντμαν Σακς.

2. Η Ελλάδα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στην Ε.Ε. Το ελληνικό κράτος αφιερώνει στον τομέα της άμυνας (εξαιτίας της αντιπαλότητας με την Τουρκία) το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ εντός Ε.Ε.

3. «El Pais», Μαδρίτη, 18 Ιουλίου 2011.

4. Διαβάστε: Philippe Askenazy, «L’austerite imposee a la Grece, de Charybde en Scylla», «Le Monde», Παρίσι, 19 Ιουλίου 2011.

5. Ανακοινωμένο στις 21 Ιουλίου, το νέο σχέδιο βοήθειας στην Ελλάδα έγινε αποδεκτό με ανακούφιση από τα φιλελεύθερα ΜΜΕ. Είναι λοιπόν καταδικασμένο να αποτύχει. Οι αγορές και τα κερδοσκοπικά και τοκογλυφικά κεφάλαια μύρισαν αίμα και δεν θα σταματήσουν σύντομα τις επιθέσεις τους.

6. Θέτει όριο 3% του ΑΕΠ για τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού και 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος.

*Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 14 Αυγούστου

Πηγή

  • Η μυστική σύσκεψη για την παραίτηση από τα 12 μίλια έγινε στο Μαξίμου 10 μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 2003
Για ιστορική ευκαιρία και ιστορικό βήμα μιλούσαν πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών τότε. Μπορεί για ορισμένους να ήταν κεραυνός εν αιθρία τα όσα ισχυρίζεται σε υπό έκδοση βιβλίο του ο τούρκος διπλωμάτης Ντενίζ Μπουλούκμπασι, ο οποίος ήταν στέλεχος της τούρκικης διπλωματικής ομάδας στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας – Τουρκίας απʼ το 2002 μέχρι το 2007, ότι δηλαδή:

• H ελληνική πολιτική ηγεσία κατά το 2002-2003, δηλαδή ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο τότε ΥΠΕΞ Γ. Παπανδρέου είχαν δεχτεί να συζητήσουν την τουρκική αξίωση να δεσμευτεί η Ελλάδα ότι σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου δεν θα ασκήσει το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια (!) αλλά σημασία έχουν τα γεγονότα. Και τα γεγονότα, όπως θα τα παραθέσουμε, επιβεβαιώνουν δυστυχώς τον τούρκο διπλωμάτη. Άλλωστε θα επισημάνουμε ότι η αντίδραση της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης ήταν εξαιρετικά προσεχτική. Τόσο ο ΥΠΕΞ Στ. Λαμπρινίδης όσο και ο υπουργός Άμυνας Π. Μπεγλίτης διέψευσαν ότι έχει υπάρξει κάποια συμφωνία με την οποία η Ελλάδα απεμπολεί το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Δεν διέψευσαν όμως ότι σε κάποια φάση των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η χώρα μας δέχτηκε να συζητήσει το –πάγιο– σχετικό τουρκικό αίτημα, στο πλαίσιο υπογραφής συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας!

Τα γεγονότα, οι πληροφορίες, συγκλίνουν στο ότι:

«Πράγματι, σε κάποια φάση των διερευνητικών επαφών η Ελλάδα, το 2002-2003, δέχτηκε να συζητήσει τη μη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια σε ορισμένα σημεία του Αιγαίου. Δέχτηκε να συζητήσει την «επιλεκτική» επέκταση, δηλαδή αλλού τα χωρικά της ύδατα να είναι 6 μίλια (όπως απαιτεί η Άγκυρα), αλλού 8, αλλού 10 και αλλού 12 μίλια!

Η παραπάνω αποδοχή μάλιστα, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, έγινε περίπου 10 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 2003, σε μια κρίσιμη μυστική σύσκεψη που έγινε στο Μαξίμου και στην οποία συμμετείχαν ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, ο τότε ΥΠΕΞ Γ. Παπανδρέου, οι Χ. Παμπούκης, Ν. Θέμελης, Χρ. Ροζάκης και οι πρέσβεις Θ. Σωτηρόπουλος και Τ. Σκοπελίτης. Σε εκείνη την κρίσιμη σύσκεψη έγινε αποτίμηση της πορείας των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και συμφωνήθηκε ότι:

1. Υπήρχε πράγματι σοβαρή και ουσιαστική προσέγγιση μεταξύ των δύο πλευρών, για την υπογραφή συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

2. Η Ελλάδα μπορεί να συζητήσει με την Τουρκία το αίτημά της για «επιλεκτική» επέκταση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο, αλλού 6 μίλια, αλλού 8, αλλού 10 και αλλού 12 μίλια! Άλλωστε προϋπόθεση για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας είναι η οριοθέτηση των χωρικών υδάτων…

3. Εξυπακούεται ότι στο ίδιο εύρος με τα χωρικά ύδατα, όπως άλλωστε επιτάσσει και το Διεθνές Δίκαιο, θα ήταν και ο εναέριος χώρος της Ελλάδας.

4. Προηγουμένως η κυβέρνηση Σημίτη θα προσέφευγε στη Βουλή και για να πάρει την απόφασή της γιʼ αυτήν την επιλεκτική επέκταση των χωρικών της υδάτων.

5. Αδιευκρίνιστο παρέμενε τι θα γινόταν με το άλλο τουρκικό αίτημα, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, καθώς και τις «γκρίζες ζώνες»…

6. Μάλιστα ο Κ. Σημίτης εκτίμησε ότι αν πράγματι κατέληγαν σε συμφωνία η Ελλάδα και η Τουρκία για την υπογραφή συνυποσχετικού για τη Χάγη (προφανώς και με την αποδοχή των τουρκικών όρων για τα χωρικά ύδατα), αυτό θα αποτελούσε μια «μεγάλη κίνηση» που θα οδηγούσε στην οριστική επίλυση των διμερών διαφορών!

Τελικά τα παραπάνω δεν προχώρησαν, απλώς επειδή στη συνέχεια έγινε η αλλαγή σκυτάλης στο ΠΑΣΟΚ, προκηρύχθηκαν εκλογές και εκτιμήθηκε ότι το πολιτικό κόστος θα ήταν δυσβάστακτο και το ΠΑΣΟΚ θα κινδύνευε με συντριπτική ήττα!

Μάλιστα, κατά τις ίδιες αποκλειστικές μας πληροφορίες, ρόλο στο να μην προχωρήσει αυτή η κατʼ αρχήν συμφωνία διαδραμάτισε ο στενός συνεργάτης του Κ. Σημίτη, ο Σωκρ. Κοσμίδης, ο οποίος είχε κάνει «δημοσκόπηση» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Σημίτης έπρεπε να αποχωρήσει και να παραδώσει το «δαχτυλίδι» στον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έθεσε ως όρο να προκηρυχτούν αμέσως εκλογές…

«Ένα ιστορικό βήμα»!

Στην ίδια σύσκεψη, πέραν του Κ. Σημίτη, με θερμά λόγια για επικείμενη συμφωνία για υπογραφή συνυποσχετικού για τη Χάγη, με την προϋπόθεση απόφασης για επιλεκτική επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, μίλησε και ο τότε ΥΠΕΞ και νυν πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου!

Οι δύο τοποθετήσεις, Σημίτη και Γ. Παπανδρέου, έκαναν λόγο για μια ιστορική ευκαιρία για ένα ιστορικό βήμα!

Υπενθυμίζεται σχετικά, ότι ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης στο βιβλίο του «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα», μέσω του οποίου έχει επιχειρήσει μια αποτίμηση του έργου των κυβερνήσεών του, στην ουσία επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω, αφού τονίζει ότι:

– Ήταν ζήτημα χρόνου, ίσως λίγων μηνών, η ευδόκιμη κατάληξη των ελληνοτουρκικών συζητήσεων στη βάση της αμοιβαίας συναίνεσης, με κερδισμένες και τις δύο πλευρές…

Επίσης, στο ίδιο βιβλίο ασκεί κριτική στην κυβέρνηση Καραμανλή, ότι «πάγωσε» τις διερευνητικές επαφές κι έτσι… χάθηκε η ευκαιρία διευθέτησης των ελληνοτουρκικών διαφορών!

Εξάλλου στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η κριτική του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Καραμανλή, επί ηγεσίας Γ. Παπανδρέου πλέον!

Σύμφωνα με άλλες αποκλειστικές μας πληροφορίες και σε συνέχεια των προαναφερθέντων

• Στις αρχές του 2004, ενώ είχε ξεκινήσει η διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, στη Ρώμη (σύμφωνα με μια άλλη πληροφορία στο Παρίσι) πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση ελληνικής και τουρκικής αντιπροσωπείας, για το προχώρημα της σχετικής διαβούλευσης, που είχε ως βασικό της στοιχείο και την επιλεκτική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, δηλαδή στην ουσία την απεμπόληση του ελληνικού δικαιώματος για επέκτασή τους στα 12 μίλια. Από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν και οι Χ. Παμπούκης και Χρ. Ροζάκης…

Τελικά, όπως προαναφέραμε, τα πράγματα δεν προχώρησαν στο… «ιστορικό βήμα», επειδή μεσολάβησαν οι εκλογές.

Αμέσως μετά τις εκλογές, ο εκτελών μέχρι τις εκλογές χρέη υπουργού Εξωτερικών (αφού ο Γ. Παπανδρέου είχε αναδειχθεί αρχηγός του ΠΑΣΟΚ) Τ. Γιαννίτσης παρέδωσε ένα ενημερωτικό σημείωμα 15 σελίδων στον νέο ΥΠΕΞ Π. Μολυβιάτη, για την πορεία των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών. Και υπογράμμιζε:

• Οι διερευνητικές επαφές που είχαν αρχίσει το 1999 έχουν ολοκληρωθεί σε τεχνικό επίπεδο. Αυτό που απομένει είναι οι ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ… Όταν ο νέος πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ενημερώθηκε για το… ποιες θα έπρεπε να είναι οι «πολιτικές αποφάσεις», σε συνεργασία με τον Π. Μολυβιάτη και άλλους στενούς του συνεργάτες αποφάσισε:

- Κρατάμε τις επαφές με την Τουρκία, αλλά δεν προχωράμε σε καμία επί της ουσίας συζήτηση!

Και γιʼ αυτήν του την επιλογή, επαναλαμβάνουμε, κατηγορήθηκε για… απραξία και ότι δεν προχώρησε σε ουσιαστικές συζητήσεις με την Τουρκία!

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γ. Παπανδρέου, μόλις προέκυψε το θέμα με τις αποκαλύψεις του Ντ. Μπουλούκμπασι, κι ότι πλέον το θέμα τον αγγίζει, προέβη στις εξής κινήσεις:

- Ζήτησε απʼ τους Στ. Λαμπρινίδη και Π. Μπεγλίτη να κάνουν μια «προσεκτική» δήλωση, με την οποία να διαψεύδουν την ύπαρξη συμφωνίας επί του επίμαχου ζητήματος, όχι όμως και την ύπαρξη σχετικών συζητήσεων…

- Διά των «αρμοδίων» κυβερνητικών παραγόντων ζήτησε και πέτυχε απʼ τα περισσότερα ΜΜΕ… «σιγή» για το θέμα, υποβάθμισή του, στην κυριολεξία «θάψιμο»…

Όμως το θέμα υπάρχει. Και θα υπάρχει όσο κι αν η κυβέρνηση και τα ελεγχόμενα απʼ αυτήν ΜΜΕ θα επιχειρούν να το «θάβουν».

Κι έχουν υποχρέωση τόσο ο Κ. Σημίτης όσο κι ο Γ. Παπανδρέου να βγουν και να μιλήσουν καθαρά, δίχως μισόλογα και φτιαγμένες «διαψεύσεις».

Απαιτείται μια καθαρή τοποθέτηση.

Η σιωπή είναι ομολογία ενοχής!


  • Μοναδική παγκοσμίως συμφωνία "δανεισμού"
  • Πανηγυρίζει ο Βενιζέλος, ενώ είναι άγνωστο το ποσό που θα καταθέσει η Ελλάδα στην Φινλανδία
  • Ουσιαστικά η Ελλάδα υπέκυψε σε ωμό εκβιασμό, για μία ακόμη φορά...
Οι κυβερνήσεις της Φινλανδίας και της Ελλάδας συμφώνησαν για τους εγγυητικούς όρους του δανεισμού της Αθήνας, δήλωσε σήμερα η υπουργός Οικονομικών της Φινλανδίας Γιούτα Ουρπιλάινεν.

Με βάση τους, δυσμενείς για τη χώρα μας, όρους της συμφωνίας, η οποία απαιτείται να εγκριθεί και από τις άλλες χώρες-μέλη της ευρωζώνης, η Ελλάδα θα μεταφέρει ένα ποσό στο φινλανδικό κράτος. Το ποσό αυτό και οι τόκοι θα επενδυθούν σε χαμηλού ρίσκου μακροπρόθεσμες επενδύσεις που θα εγγυηθούν το δάνειο, σύμφωνα με το Ελσίνκι.

Η Φινλανδή υπουργός δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το μέγεθος των εγγυήσεων, πάντως δήλωσε ότι είναι ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων. Οι δύο χώρες διαπραγματεύονταν για το θέμα αυτό στην διάρκεια του καλοκαιριού.

Η νέα φινλανδική κυβέρνηση, η οποία σχηματίστηκε τον Ιούνιο αφού έγιναν παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, είχε εξαγγείλει ότι θα ζητούσε εγγυήσεις ως προϋπόθεση για να λάβει μέρος σε μελλοντικές συμφωνίες δανεισμού της Ελλάδας και άλλων χωρών της ευρωζώνης.

Η συμφωνία, η οποία θα πρέπει να εγκριθεί και από τις υπόλοιπες χώρες-μέλη του ευρώ, αφορά τραπεζική κατάθεση από πλευράς της Ελλάδας σε λογαριασμό της Φινλανδίας, σύμφωνα με την υπουργό.

Όπως εξήγησε, η Ελλάδα θα καταθέσει εγγύηση σε μορφή μετρητών σε κρατικό λογαριασμό και η Φινλανδία θα επενδύσει τα κεφάλαια σε ομόλογα με αξιολόγηση ΑΑΑ.

Η Φινλανδία θα επιστρέψει στην Ελλάδα την εγγύηση, μαζί με το κέρδος από τις επενδύσεις στις οποίες αξιοποιήθηκαν, από τη στιγμή που θα ξεπληρωθεί το δάνειο στο πλαίσιο του πακέτου βοήθειας.

«Χωρίς τις πρόσθετες εγγυήσεις, η Φινλανδία δεν θα συμμετείχε στο νέο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα», επανέλαβε η κυρία Ούρπιλαϊνεν.

«Η Ελλάδα και η Φινλανδία συμφώνησαν, στο πλαίσιο της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου, σε ένα χρηματοδοτικό σχήμα που επιτρέπει στην κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο της Φινλανδίας να αποφασίσουν τη συμμετοχή της χώρας τους στη νέα δέσμη βοήθειας προς την Ελλάδα, μέσω του EFSF» δήλωσε ο κ. Βενιζέλος.

Και εξήγησε: «Το χρηματοδοτικό σχήμα που έχει συμφωνηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες θα υποβληθεί προς έγκριση στο Euro WorkingGroup (Eurogroup σε επίπεδο των εκπροσώπων των Υπουργών). Περιττεύει να σημειωθεί ότι το χρηματοδοτικό αυτό σχήμα δεν έχει κανέναν εμπράγματο χαρακτήρα».



Στο νησί της Σκιάθου βρίσκεται ο Ρώσος Πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν!

Η άφιξή του στο νησί, είναι το μέγα γεγονός για την τοπική κοινωνία. Μιλώντας ο δήμαρχος του νησιού ανέφερε πως «ήδη στο νησί έφτασαν πρώτα κάποια υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης και υπουργοί του».

Ο Ρώσος Πρωθυπουργός, διαμένει στο σκάφος του φίλου του μεγιστάνα Ρόμαν Αμπράμοβιτς. Όπως είπε ο κ Νίκος- Κυριάκος Πλωμαρίτης «ο δήμος έχει φροντίσει όλες τις λεπτομέρειες για τον χώρο του σκάφους, αλλά και την τροφοδοσία του». Ήδη το κότερο βρίσκεται εκεί, αλλά κανείς δεν έχει δει τους δυο ισχυρούς άντρες.

Μετά τις διακοπές του Έλληνα Πρωθυπουργού και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, επιλέγει τις Σποράδες για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Προβληματισμό επίσης προκαλεί, πως η άφιξή του στο νησί, δεν συνδέθηκε έστω και με ανεπίσημη συνάντηση με τον κ. Παπανδρέου.

Όπως είπε πάντως ο δήμαρχος Σκιάθου, η επίσκεψή του στο νησί θέλει να είναι ινκόγκνιτο.

Πώς όμως να παραμείνει κρυφή, όταν στο λιμάνι βρίσκεται το μεγαλύτερο σκάφος του πλανήτη;

Είναι γνωστό πως ο Ρώσος Πρωθυπουργός έρχεται συχνά στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές του διακοπές, ενώ τις συνδυάζει και με επίσκεψη στο ρωσικό μοναστήρι στο Άγιον Όρος.


Λαός – Στρατός Ενωμένος για τις αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης- Αλληλεγγύης. Για την κατοχύρωση του πιο δημοκρατικού δικαιώματος, της Αυτοδιάθεσης των Ελλήνων, πέρα από οποιαδήποτε «Παγκόσμια» – Τάξη και «Παγκόσμια» – Διακυβέρνηση.

Πέρα από ιδεοληπτικούς φυλετισμούς και «ανωτερότητες» συνεργασία με όλες τις χώρες και τους λαούς του κόσμου που αγωνίζονται για τα ίδια ιδανικά.

Όμως σε αυτή την γωνιά της Γης, όπως σε κάθε τόπο θα πρέπει ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ να αποφασίζουν οι μακροχρόνια κάτοικοι και δημιουργοί, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία, οι Έλληνες πολίτες.

Αυτό το δικαίωμα, τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας έχουν καταρρακωθεί από ντόπιες και ξένες ταξικές δυνάμεις ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΕΛΛΗΝΕΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ ΤΟΥΣ, κατά φαντασία «κοσμοπολίτες» και «κολασμένους» της γης…, τα παράγωγα της «παγκόσμιας «ελεύθερης» – καταναλωτικής αγοράς « κεφαλαίων και εργατικών δυνάμεων…

Όμως θα έλεγα – όχι «Η Ελλάδα Υπεράνω Όλων» (ούτε για πλάκα), αλλά «Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ» – «GRIECHENLAND -IST ALLES», στην βάση του πολιτισμού που γεννήθηκε και παράχθηκε σε αυτή εδώ την γεωγραφική περιοχή.

Τις Τέχνες, την Επιστήμη και την Πολιτική Επιστήμη τουλάχιστον τα τελευταία 4000 χρόνια. Νοιώθουμε και θέλουμε να είμαστε κληρονόμοι. Είναι το δικό μας δικαίωμα «αυτοπροσδιορισμού» όπως λένε και οι Νεοταξίτες – «φιλάνθρωποι».

Συνεπώς «Κάτω τα Χέρια από την Ελλάδα».

Το "Κάτω τα Χέρια από την Ελλάδα" ( HAND’S OFF GREECE ) θα έπρεπε να υπάρχει σε όλες τις συγκεντρώσεις και πορείες. Επιμένω προς αποφυγή κάθε παρεξήγησις από εχθρούς και "φίλους" για την αλλαγή του "Griechenland ueber alles" (η Ελλάδα υπεράνω όλων…) σε "GRIECHENLAND -IST ALLES" (Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ) με την αιτιολογία που γράφω παραπάνω.

Η υπεροψία απέναντι σε όλους τους άλλους λαούς και τους πολιτισμούς δεν βοηθά ούτε εμάς τους ίδιους. Η αυτογνωσία όμως γι΄αυτό που θέλουμε να είμαστε –και είμαστε– συμβάλει.

Η υπερηφάνεια, η αυτοπεποίθηση, με αυτογνωσία και σεβασμό στους άλλους είναι κάτι αναγκαίο, ιδιαίτερα σήμερα. Σε κάθε περίπτωση απαιτούμε σεβασμό στον πολιτισμό και τις κατακτήσεις μας, στην Αυτοδιάθεση μας.





Ο δρόμος προς τον πάτο είναι μακρύς...

Το πρόβλημά μας είναι έλλειψη Δημοκρατίας.
Δημοκρατία δεν είναι ούτε ο Στρατός, ούτε ο Δανός ή Γερμανός πεινάλας που έκαναν οι Μεγάλες Δυνάμεις «βασιλιά».
Ούτε είναι Δημοκρατία η πλειοψηφική έγκριση από αμόρφωτους ή αδιάβαστους «βουλευτές» κάθε αρλούμπας που τους φέρνει ο κάθε εκπρόσωπος της κάθε HDW και της κάθε Ζήμενς.
Ούτε είναι Δημοκρατία η συγκέντρωση ΟΛΩΝ των εξουσιών σε έναν αχυράνθρωπο που εγκρίνει ο Πρεκεντέμης με την Τλέμη και μας δηλώνει «πρωθυπουργός» με δήθεν Πρόεδρο άνευ αρμοδιοτήτων τον οικογενειακό δανειστή.
Ούτε είναι Δημοκρατία το Πασοκικό Κράτος είναι είναι στην κεντρική διοίκηση είτε στους σκουπιδιάρηδες που έγιναν “ΟΤΑ”.

Μπορεί όλες αυτές οι αηδίες να μας κάνουν να θέλουμε στρατό ή στόλο… Αλλά αυτό που προσωπικά φαντασιώνομαι είναι η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».
Το ότι κανείς δεν με εμποδίζει να κάνω ό,τι γουστάρω ή να λέω ό,τι θέλω δεν αρκεί.
Θα έπρεπε να έχω κάποια άμεση άποψη για το πόσους φόρους πληρώνω και πού πάνε τα λεφτά.

Θα πάμε σε χειρότερες καταστάσεις… Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για τον πάτο.

Με πολύ ενδιαφέρον είδαμε τις ανακοινώσεις του ΣΔΟΕ ότι έπιασε διάφορους επαγγελματίες που η φοροδιαφυγή είναι το βασικό τους χόμπι. Κομμωτές, μεγαλογιατροί, αστρολόγοι και λοιποί… πατριώτες είχαν εκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς αλλά δεν μπορούσαν να τα δικαιολογήσουν. Για φανταστείτε τον κομμωτή: Από τις τρίχες είχε σε τραπεζικό λογαριασμό 1,5 εκατ. ευρώ αλλά δεν είχε δικαιολογία γι’ αυτά. Να έκανε άραγε κατ’ οίκον κομμώσεις στις μεγαλοκυρίες των βορείων προαστίων και δεν έδινε αποδείξεις.

Από τις έρευνες αποδείχθηκε επίσης ότι έξι γιατροί που δήλωσαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια εισόδημα 6,2 εκατ. ευρώ, αλλά στις καταθέσεις τους βρέθηκαν κρυμμένα άλλα 11 εκατ. ευρώ. Εδώ δε θα έπρεπε να εκπλαγούν οι ελεγκτές, είναι γνωστή η διαφθορά στα νοσοκομεία με τα φακελάκια να δίνουν και να παίρνουν.

Το εντυπωσιακό είναι ο αστρολόγος που είχε 4 εκατ. ευρώ στην τράπεζα αλλά είχε ξεχάσει να τα δηλώσει στην εφορία. Λέτε τα άστρα να του είπαν ότι δεν είναι η σειρά του για έλεγχο;

Επίσης, τεχνική εταιρεία όπου οι ιδιοκτήτες της δεν μπορούν να δικαιολογήσουν καταθέσεις 16 εκατ. ευρώ, αλλά και μεγάλο σούπερ μάρκετ με καταθέσεις 35 εκατ. ευρώ, τα οποία ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί να δικαιολογήσει όταν αντιπαραβάλλονται με τις φορολογικές δηλώσεις του.

Ακόμη, μεγάλο τουριστικό γραφείο με έδρα σε νησί του Ιονίου πιάστηκε επίσης στα δίχτυα του ΣΔΟΕ. Νοίκιαζε πολυτελείς βίλες ανά την Ελλάδα έναντι 15.000 έως 30.000 ευρώ την εβδομάδα, αλλά η δήλωσή του ήταν λευκή.

Όλα αυτά τα ωραία αποκάλυψαν οι εφοριακοί και μπράβο τους, αλλά υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεων.

Κατ’ αρχάς γιατί δεν έδωσαν στη δημοσιότητα τα ονόματά τους; Αφού το επιτρέπει ο νόμος και ο κανονικός και ο ηθικός. Τόσο καιρό μας πιπιλάνε τα αυτιά ότι τα πάντα θα βγαίνουν στο φως και θα δοθούν λίστες με αυτούς που κρύβουν λεφτά. Ακόμη μια φορά το ξέχασαν, το ίδιο είχε γίνει και με άλλους μεγαλογιατρούς του Κολωνακίου που είχαν ελέγξει πριν μερικούς μήνες αλλά «ξεχάστηκε» η ιστορία.

Επίσης, μήπως, και αυτές οι υποθέσεις γίνονται απλά για λόγους εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης; Για να πούμε ότι κάποιοι κάνουν καλά τη δουλειά τους αλλά μετά από λίγο καιρό να μην ξέρουμε τις απέγινε ο έλεγχος και που κατέληξε. Διότι απ’ ότι ξέρουμε από τα δικαστικά, η μη αιτιολόγηση τόσο μεγάλων χρηματικών ποσών είναι σοβαρό αδίκημα, άρα μήπως να πάει και κανείς φυλακή;

Και δεύτερον, η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι μόνο κάτι κομμωτές και αστρολόγοι; Όλοι αυτοί με τις βιλάρες στη Μύκονο, τη Χαλκιδική και τη Σαντορίνη τι είναι; Ολοι αυτοί που κυκλοφορούν ακόμη και σήμερα επιδεικνύοντας προκλητικά τον πλούτο τους τι είναι;

Μεγαλογιατροί, μεγάλο ή και μικροδημοσιογράφοι που κάνουν χλιδάτες διακοπές με σκάφη τι είναι;

Αλλά και εκείνες οι 100-200 οικογένειες που έχουν μοιράσει τον πλούτο της χώρας σε κομμάτια τι είναι; Ελέγχθηκαν ποτέ; Μόνο στάχτη στα μάτια με κομμωτές;

Καλές οι προσπάθειες και από κάπου πρέπει να ξεκινήσει και το ΣΔΟΕ αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια μένουμε στάσιμοι στις ίδιες περιπτώσεις. Και φυσικά η ατιμωρησία είναι κοινό στοιχείο σε όλες τις υποθέσεις. Κανείς δεν πάει φυλακή, κανείς δεν υφίσταται τίποτε περισσότερο από ένα πρόστιμο ή ακόμη και από ένα «φακελάκι» για να κλείσει η υπόθεσή του. Ετσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα, έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.


  • Όλοι γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν μιλάει για την δράση της ΜΙΤ τόσο σε γειτονικές με την Τουρκία χώρες (όπως η Συρία, η Γεωργία, η Αρμενία κ.α.), όσο και σε απομακρυσμένες χώρες όπου η Άγκυρα θέλει να βλέπει τουρκικές "μειονότητες"...
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Συρίας, Δαμασκό, στις 9 Αυγούστου.Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο υπουργός επέδωσε ουσιαστικά τελεσίγραφο προς τη Συρία. Η Τουρκία ζήτησε, να σταματήσει η Συρία αμέσως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των κυβερνητικών στρατευμάτων κατά των αμάχων. Η Άγκυρα ζήτησε επίσης να καθορίσει η Συρία την ημερομηνία για ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές. Αν η Συρία δεν ακούσει τις συστάσεις της Τουρκίας, η Άγκυρα θα κηρύξει τον πρόεδρο της Συρίας παράνομο, όπως ήδη συνέβη με τον Καντάφι της Λιβύης.

Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό, ότι υπάρχουν εννέα τουρκικά μαχητικά που επιχειρούν με την «συμμαχία» κατά της Λιβύης. Έτσι, μπορεί κανείς να πει ότι η Τουρκία έχει δώσει την τελευταία προειδοποίηση προς την Συρία. Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον υποστήριξε την δύσκολη αποστολή του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας.

Ωστόσο, αξιωματούχοι της Συρίας δήλωσαν ότι στο τελεσίγραφο Νταβούτογλου δώθηκε απάντηση κατά την οποία ο λόγος του προέδρου της Συρίας δεν ήταν καθόλου διπλωματικός Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία ανέφεραν αργότερα, ότι ο Άσαντ ορίζεται την πρόθεσή του να συνεχίσει τον αγώνα κατά των ενόπλων μαχητών.

Τα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, ανέφεραν ότι το ΝΑΤΟ θα παρεμβει στη Συρία, εάν η χώρα συνέχισει την καταστολή εναντίον του πληθυσμού. Σύμφωνα με την Hurriyet , έγινε ειδική σύσκεψη στο υπουργείο εθνικής αμύνης της Τουρκίας μία ημέρα πριν από την αναχώρηση Νταβούτογλου για την Δαμασκό. Οι αξιωματούχοι συζήτησαν για όλα τα μέτρα (οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά) που θα μπορούσαν ενδεχομένως να ληφθούν κατά της Συρίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την Πράβδα, η Τουρκία έχει κάνει πολλά για να υποκινήσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Τουλάχιστον 40 τοις εκατό των «ειρηνικών διαδηλωτών" που αφοπλίστηκαν από κυβερνητικά στρατεύματα της Συρίας, έφθασε στη χώρα από την Τουρκία. Αξιωματούχοι του συριακού Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσαν την άνοιξη του τρέχοντος έτους, ότι η Τουρκία είχε εμπλακεί στην κρίση της Συρίας «πολύ σοβαρά».

Σύμφωνα και πάλι με την Πράβδα, το κίνημα των ανταρτών της Συρίας ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη με την βοήθεια του Τούρκου πρωθυπουργού Ερντογάν. Αυτό αποτελεί πολύ σοβαρή κατηγορία από πλευράς των Ρώσων. Ήδη εντωμεταξύ, ο ΟΗΕ προειδοποίησε την Συρίαγια τις σοβαρές συνέπιες που θα αντιμετωπίσει. Ο Μπασάρ Ασαντ, γνωρίζει πολύ καλά το γεγονός, ότι η Δύση ΤΟΝ έχει «θάψει» ήδη.

Εντωμεταξύ, αξιωματούχοι της τουρκικής κυβέρνησης δήλωσαν ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Συρία. Αυτή είναι μια παράξενη δήλωση για την Άγκυρα, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το ζήτημα των εθνικών μειονοτήτων στην Τουρκία παραμένει μια ανοικτή πληγή. Παρ ' όλα αυτά, η Τουρκία είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει την κρίση στη Συρία για να επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση. Αν κρίνουμε από την αντίδραση της Δαμασκού στην ανακοίνωση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ από τον Αύγουστο, η Συρία είναι έτοιμη να σηκώσει το γάντι που πέταξε η Δύση και η Τουρκία.

Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Συρίας δεν ήταν ποτέ απλές. Η Τουρκία δεν έχει ως στόχο να καταστρέψει τη Συρία, φυσικά, αλλά θέλει να την αποδυναμώσει όσο το δυνατόν περισσότερο και μάλιστα με την έγκριση της Δύσης Η Τουρκία ελέγχει τις πηγές των μεγάλων ποταμών της περιοχής - Ευφράτη και του Τίγρη – που είναι οι αρτηρίες του νερού για τη Συρία και το Ιράκ.

Η Τουρκία άρχισε να εκμεταλλεύεται τους υδάτινους πόρους της περιοχής, πολύ ενεργά στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Η Τουρκία ενέκρινε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αύξηση των αρδευόμενων εκτάσεων της επικράτειάς της κατά 1,7 εκατ. Εκτάρια. Έκτισε σειρά φραγμάτων και η απόφαση αυτή προκάλεσε σοβαρές διπλωματικές συγκρούσεις με τη Συρία και το Ιράκ.

Η Τουρκία έχει πολλά άλλα συμφέροντα στην περιοχή, και χάρη στους χαμηλούς της φόρους (σε αντίθεση με την ανεξήγητη και αυτοκαταστροφική θέση της Ελλάδας που επιβάλει παράλογα υψηλούς φόρους) πέτυχε τα τελευταία χρόνια μια σταθερή οικονομική ανάπτυξη. Θεωρεί τον εαυτό της περιφερειακή υπερδύναμη που θέλει να επανακαταλάβει τα αραβικά εδάφη που κάποτε κατείχε και γιατί όχι και τα ευρωπαϊκά.

Αυτό αποτελεί και το δόγμα Νταβούτογλου και αυτό βέβαια είναι που θα αποτελέσει και το αίτιο του διαμελισμού της.

  • Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Κανένας δεν μπορεί πλέον να στοιχηματίσει με βεβαιότητα ότι το ευρώ θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον το κοινό νόμισμα δεκαεφτά χωρών - μελών της ΕΕ, που είναι σήμερα και, μάλιστα, με τάση διαρκούς επέκτασης και σε άλλα κράτη που συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.Ηοικονομική θύελλα που μαίνεται εδώ και τρία χρόνια στην Ευρώπη απειλείνα προσλάβει τα χαρακτηριστικά πολιτικοκοινωνικού κυκλώνα, που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο - ούτε το ευρώ ούτε καν την ίδια την ΕΕ!

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που επικρατούν στην Ευρωζώνη είναι πλέονεξόφθαλμες, ορατές από τον καθένα. Από την περασμένη εβδομάδα, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας στα δεκαετή κρατικά ομόλογα έφτασαν στο 6,5%, ξεπερνώντας κάθε όριο από το... 1997 όταν δηλαδή η ιταλική λιρέτα και η ιταλική πεσέτα ήταν δύοπολύ αδύναμα εθνικά νομίσματα. Το χειρότερο είναι ότι ξεπέρασαν και το όριο που μόλις είχευπερβεί πέρσι η Ελλάδα είχαν τεθεί σε κίνηση οι μηχανισμοί τελικής υπαγωγής της υπό καθεστώς Μνημονίου!

ΟΙ "ΜΕΓΑΛΟΙ" ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΛΑ

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Βάσει των επίσημων στοιχείων της ΕΕ για το δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης το 2010 - σημειωτέον ότι κατά το 2011 η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία στον τομέα αυτό για όλες τις χώρες - μέλη της Ευρωζώνης- το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έφτανε ούτε το 4% του συνολικού δημόσιου χρέους των κρατών της Ευρωζώνης. Το συνολικό χρέος των δεκαεφτά χωρών - μελών της ανήλθε πέρυσι στα 7,84 τρις ευρώ.

Αν προστεθεί το δημόσιο χρέος και των δύο υπόλοιπων κρατών που έχουν περάσει σε καθεστώς Μνημονίου, βλέπουμε ότι το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίαςανέρχεται στο 8% του συνολικού δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης.

Με την Ιταλία, όμως, να χρωστά 1,84 τρις ευρώ και την Ισπανία να χρωστά άλλα 640 δις, η κλίμακα αλλάζει εντελώς. Οι δύο χώρες έχουν μόνες τους το...30% του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης!

Ο πολύς κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει, επιπλέον, ότι "καρδιά" του ηγεμονικού πυρήνα της ΕΕ και της Ευρωζώνης, η Γερμανία και η Γαλλία, είναι ταυτόχρονα και οι μεγάλοι κρατικοί οφειλέτες, καθώς, λόγω του μεγέθους της οικονομίας τους, το δημόσιο χρέος τους απογειώνεται στη... στρατόσφαιρα: ΗΓερμανία χρωστούσε το 2010 το ασύλληπτο ποσό των... 2,08 τρις ευρώ, ενώ η Γαλλία 1,6 τρις! Στο83,2% του ΑΕΠ της ανερχόταν το δημόσιο χρέος της Γερμανίας που...κουνά το δάχτυλο στους πάντες - σημειωτέον ότι μόλις 60% είναι το ανώτατο επιτρεπτό όριο από το Σύμφωνο Σταθερότητας...-, και στο81,7% του ΑΕΠ βρισκόταν το δημόσιο χρέος της Γαλλίας.

Γερμανία και Γαλλία, δηλαδή, έχουν από κοινού το...44% του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης! Το 8%έχουν οι "μπατίρηδες" Έλληνες, Πορτογάλοι και Ιρλανδοί, το 44% οι πλούσιοι Γερμανοί και Γάλλοι! Και μας βρίζουν κι από πάνω! Ωραίοι είναι...

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ!

Οι δήθεν 'ιστορικές" αποφάσεις της έκτακτης Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης στις 21 Ιουλίου αποδείχτηκαν... μπούρδες! Εντελώς ανεπαρκείς, δηλαδή, για να αναχαιτίσουν την επέκταση των κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον των κρατικών ομολόγων της Ισπανίας αλλά ακόμη και της Ιταλίας,ρίχνοντας παράλληλα και τις πρώτες προεδοποιητικές βολές εναντίον της Γαλλίας!

Από την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υποχρεώθηκε να αρχίσει να αγοράζει ισπανικά και ιταλικά κρατικά ομόλογα, προσπαθώντας να αναχαιτίσει την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού των δύο χωρών. Μάταιος κόπος κατά γνώμη μας...

Το πρόβλημα είναι βαθύτατα δομικό. Στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, όπου τα κράτη δανείζονται από τις ιδιωτικές τράπεζες και όχι από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από άλλα κράτη, δεν υπάρχει λύση!

Πόσω μάλλον που, αφενός, οι τράπεζες επιβάλλουν στα κράτη όσο υψηλά επιτόκια θέλουν και, αφετέρου, όταν οι τράπεζες πέφτουν έξω στα τυχοδιωτικά χρηματοοικονομικά παιχνίδια τους, υποχρεώνουν τις κυβερνήσεις των κρατών να τις διασώζουν με λεφτά των φορολογουμένων και, στη συνέχεια, μόλις διασωθούν, επιτίθενται σαν ύαινες και κατασπαράζουν τα κράτη της Ευρωζώνης - και όχι μόνο- οδηγώντας τα προς τη χρεοκοπία! Γδέρνουν αδίστακτα τα κράτη που τις διέσωσαν!...

Όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική, δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να ανακάμψουν οι οικονομίες των κρατών. Οι τράπεζες με τον τρόπο αυτό καθίστανται πολύ ισχυρότερες από τα κράτη, Οι τράπεζες, μάλιστα, κερδοσκοπούν έτσι εκ του ασφαλούς, αφού τα μεν κέρδη τους είναι δικά τους, τις δε ζημίες τους τις... κοινωνικοποιούν μέσω των κυβερνήσεων και τις φορτώνουν στις πλάτες των λαών...

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Ο ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤ

Τεχνοκρατικά, λύση υπάρχει μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Είναι απλούστατη, προϋπηρχε του ευρώ και εφαρμόζεται από τις κεντρικές τραπεζες των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και όλων των χωρών του κόσμου: Τα κράτη της Ευρωζώνης πρέπει να δανείζονται πρωτίστως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους πολίτες τους, μέσω της έκδοσης ομολόγων προσιτών στο κοινό!

Δεν ανακαλύψαμε απολύτως τίποτα. Επαναφέρουμε αυτό που υπήρχε σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης πριν από την εισαγωγή του ευρώ και των κυριολεκτικά διεστραμμένων κανόνων λειτουργίας της ΕΚΤ.

Είναι απλούστατο: Η ΕΚΤ θα δανείζει τα κράτη μακροπρόθεσμα - για δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια - με χαμηλό επιτόκιο, έχοντας ως κύριο γνώμονά της την ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών, και όχι το κέρδος. Στη βάση πολιτικών κριτηρίων, όταν παρουσιάζονται ιδιαίτερες δυσκολίες σε ένα ή περισσότερα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, θα μπορούν να τροποποιούνται προσωρινά ή μονιμότερα οι όροι του δανεισμού για να βοηθιούνται οι χώρες.

Παράλληλα, πρέπει, αφενός, να εκδοθεί ευρωομόλογο και, αφετέρου να επιτραπεί η διάθεση των εθνικών κρατικών ομολόγων απευθείας στο αποταμιευτικό κοινό, και όχι μόνο στις τράπεζες, όπως γίνεται από τότε που εισήχθη το ευρώ.

Αντί να ακούμε τις ανοησίες και τα αίσχη των απατεώνων κερδοσκόπων στη δευτερογενή αγορά για επιτόκια των ελληνικών ομολόγων της τάξης του... 15% ή και του 25%(!), ανάλογα με τη διάρκειά τους,εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες θα έτρεχαν να τα αγοράσουν με επιτόκιο μόλις 5%, ιδίως εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου, η πιο εχθρική προς το λαό κυβέρνηση που υπήρξε ποτέ στη χώρα αυτή, προχωρούσε σε μια τέτοια κίνηση, προτού διασύρει διεθνώς και εξευτελίσει παντελώς τη χώρα...

ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

Η ανωτέρω πρόταση είναι απολύτως εντός του συστήματος. Δεν έχει τίποτα το προοδευτικό.Αποκλείεται, όμως, να γίνει δεκτή, παρόλο που συνιστά εφικτή λύση. Οι λόγοι της απόρριψής της είναι πολλοί.

Πρώτα πρώτα, η ΕΚΤ είναι τράπεζα που ανομολόγητα έχει ως ύψιστη αποστολή της, τηνυπεράσπιση των συμφερόντων των τραπεζών, και όχι των χωρών και των λαών της Ευρωζώνης. Οι ιδιωτικές τράπεζες θα χάσουν εκατοντάδες δις ευρώ κέρδη, εάν αρχίσει να δανείζει τα κράτη η ΕΚΤ, και όχι αυτές.

Δεύτερον, οι πολιτικοί ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών είναι πρωτίστως δέσμιοι των τραπεζών της χώρας τους, οι οποίες θα χάσουν πολλά χρήματα, εάν οι καταθέτες πάρουν τμήμα των καταθέσεων τους από τις τράπεζες για να δανείσουν το κράτος και να σώσουν τη χώρα, αγοράζοντας κρατικά ομόλογα. Καμία διάθεση δεν έχουν λοιπόν, οι πολιτικοί ηγέτες να εκδώσουν κρατικά ομόλογα, που να μπορεί να τα αγοράσει ο κάθε πολίτης.

Τρίτον, λυσσαλέα αντιστέκεται η Γερμανία στην έκδοση ευρωομολόγων και, αν τελικά υποχωρήσει, υπό το κράτος της επικείμενης κατάρρευσης της Ευρωζώνης, θα κάνει τα πάντα για να στραγγαλίσει στην πράξη το μέτρο αυτό, περιορίζοντας δραστικά τον όγκο των ευρωομολόγων που θα εκδοθούν, ώστε οιθετικές συνέπειές του να είναι σχεδόν περιθωριακές.

Υπό το κράτος αυτών και πολλών άλλων, το μέλλον του ευρώ δεν διαγράφεται καθόλου ρόδινο...

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"

Οι σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ μετά από ένα σύντομο διάστημα ηρεμίας, μπαίνουν ξανά σε περίοδο έντασης λόγω του αντιπυραυλικού συστήματος EUROPRO. Το σχέδιο των ΗΠΑ από το 2018 και εντεύθεν να εγκαταστήσει σε όλες τις χώρες αμυντικούς πυραύλους και αισθητήρες, όσο πάει εξελίσσεται σε ένα όχημα όχι μόνο στρατηγικής σημασίας αλλά και καθορισμού των διεθνών σχέσεων.

Αν και λέγεται ότι γίνεται εναντίον του Ιράν, η Ρωσία ξέρει ότι στρέφεται εναντίον της, για αυτό και προσπαθεί να πάρει μια σειρά από διπλωματικά και στρατιωτικά μέτρα.
Οι συναντήσεις που διεξάγονται γύρω από αυτό το θέμα τους τελευταίους μήνες ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Μόσχα, κατέληξαν σε αποτυχία.

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα «tourkikanea», η Ρωσία μετά την επέμβαση στην Αφρική ανησυχεί πως το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται ως μια επιθετική δύναμη ενάντια σε χώρες που αντιτίθενται στα συμφέροντα των δυτικών χωρών. Η επίθεση στην Λιβύη υπήρξε τρομακτική για την Ρωσία.

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

Η Μόσχα προειδοποιεί πως σε περίπτωση που εγκατασταθεί το σύστημα, μπορεί να αποτραβηχτεί από την πρόσφατη συνθήκη για τα στρατηγικά όπλα που σύνηψε με τις ΗΠΑ (START-3), θα εγκαταστήσει συστοιχίες πυραύλων στα δυτικά της σύνορα, και ότι μπορεί να προκληθεί ένας νέος ανταγωνισμός εξοπλισμών.

Η Ρωσία δεν αρκέστηκε στις ανοιχτές προειδοποιήσεις προς το ΝΑΤΟ αλλά διεξάγει και συνομιλίες με κάθε μια από τις χώρες του ΝΑΤΟ. Τη περασμένη εβδομάδα ειδικός απεσταλμένος του Μεντβέντεφ παρέδωσε ιδιοχείρως στην Άγκυρα επιστολή, με την οποία την καλεί να ¨σκεφτεί καλά το θέμα¨, αναφέρει πως το σύστημα των πυραύλων συνιστούνε απειλή για το Ιράν και τη Ρωσία και προειδοποιεί πως η εγκατάσταση συστοιχιών πυραύλων στην Μαύρη Θάλασσα αποτελεί παραβίαση της συνθήκης του Μοντρέ για τα στενά. Επίσης ο ειδικός εκπρόσωπος της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ Ρογκόζιν προειδοποίησε ανοιχτά ότι η εγκατάσταση του αντιπυραυλικού συστήματος στην Τουρκία, την καθιστά χώρα στόχο. Η Τουρκία παρόμοια προβλήματα θα έχει και με το Ιράν.

Αναφέρεται ότι για την επίλυση της κρίσης ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Αμπντουλλάχ Γκιούλ τον Σεπτέμβριο θα μεταβεί στη Ρωσία και ο Μεντβέντεφ "το συντομότερο δυνατό" θα πραγματοποιήσει μια επίσκεψη στην Άγκυρα. Η Τουρκία όμως δεν είναι σε κατάσταση να εναντιωθεί στους στρατηγικούς στόχους του ΝΑΤΟ. Αυτό όμως μπορεί αν επαναφέρει την κατάσταση του ψυχρού πολέμου και να προκαλέσει ζημιά στις διμερείς εμπορικές σχέσεις (συμπεριλαμβανομένων της ενέργειας και του τουρισμού).

Πηγή


Το αυταρχικό πρόσωπο της Σκοπιανής κυβέρνησης του κ. Νίκολα Γκρούεφσκι αποκαλύπτεται με τον πιο επίσημο τρόπο. Η υπεύθυνη για θέματα Ελευθερίας του Τύπου στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη κα Ντούνια Μιγιάτοβιτς, καταγγέλλει ότι από καιρό μεθοδεύει τη φίμωση των ΜΜΕ που της κάνουν κριτική και την ίδια ώρα συστηματικά καταδιώκει τους δημοσιογράφους που πληρώνουν πολύ ακριβά την θέληση τους να διατηρήσουν την ελευθερία τους στην έκφραση και την αξιοπρέπεια τους.

Η κα Μιγιάτοβιτς απέστειλε επιστολή στον Υπουργό των Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Νικόλα Ποπόσκι, της οποίας τα κύρια σημεία είναι καταχωρημένα σε δελτίο Τύπου της επίσημη ιστοσελίδας του ΟΑΣΕ, με ημερομηνία 11 Αυγούστου 2011. Σ’ αυτήν γράφει, μεταξύ άλλων: «Είναι η τέταρτη φορά τους τελευταίους δύο μήνες που έχω λάβει συγκεκριμένες καταγγελίες για την σε εξέλιξη εξόντωση κάθε ελευθερίας στον Τύπο. Επαναλαμβάνω την έκκληση μου να αναθεωρήσει η Κυβέρνηση τη στάση της και να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της για ελευθερία στον Τύπο. Σημειώνω πως αντί να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της κατέστησε χειρότερη την κατάσταση».

Η επιστολή – καταγγελία της κας Μιγιάτοβιτς γράφτηκε μετά την ανακοίνωση της κρατικής υπηρεσίας ενημέρωσης των Σκοπίων MRT ότι απέλυσε επτά στελέχη της. Τα συγκεκριμένα στελέχη απολύθηκαν, γιατί θέλησαν αυτή να εξελιχθεί σε μια δημοσιογραφική υπηρεσία ανεξάρτητη πολιτικά και δημοσιογραφικά και επομένως αξιόπιστη.

Το ποτήρι για την κα Μιγιάτοβιτς ξεχείλισε όταν πληροφορήθηκε ότι στις 9 Αυγούστου 2011 απολύθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Alsat - M η δημοσιογράφος Ταμάρα Καουσίδη, πρόεδρος του Ανεξάρτητου Συνδικάτου Δημοσιογράφων. Η κα Καουσίδη πριν απολυθεί είχε πολλές φορές απειληθεί με ποικίλες διώξεις αν δεν μείωνε τη δραστηριότητα της στο Συνδικάτο. « Η απόλυση της Ταμάρα Καουσίδη δεν μπορεί να είναι για χρηματοοικονομικούς λόγους, αλλά είναι βαθιά πολιτική και αποτελεί μήνυμα σε όσους δημοσιογράφους ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση» τονίζει η κα Μιγιάτοβιτς στην επιστολή της.

Συμπτώματα των διωγμού που υφίσταται η ελευθεροτυπία στα Σκόπια είναι και το κλείσιμο τους τελευταίους μήνες του τηλεοπτικού Σταθμού A1TV και τριών εφημερίδων (Shpic, Vreme, Koha e Re). Ο Α1TV ασκούσε κριτική στην Κυβέρνηση και αυτός ήταν ο λόγος που η ιδιοκτήτρια του Βελίγια Ραμκόφσκι, τον Δεκέμβριο του 2010, φυλακίστηκε. Το κανάλι οδηγήθηκε πρόσφατα στο κλείσιμο λόγω των προστίμων που του έχει επιβάλλει η κυβέρνηση, ύψους 9 εκατομμυρίων Ευρώ, που για την οικονομία των Σκοπίων είναι ένα τεράστιο ποσό και δεν είναι δυνατό να πληρωθούν, αφού, πέραν των άλλων, έχουν παγώσει όλοι οι λογαριασμοί του στις Τράπεζες και απαγορεύθηκε κάθε δανειοδότηση του. Οι τρεις εφημερίδες επίσης έκλεισαν λόγω των υψηλών προστίμων και φόρων που τους επιβλήθηκαν.

Για τη φίμωση του Τύπου στα Σκόπια ασχολήθηκαν τον τελευταίο καιρό το Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου, ο Οργανισμός Τύπου Νοτιοανατολικής Ευρώπης και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσιογραφίας. Επίσης εκτενές ρεπορτάζ για το ίδιο θέμα είχε η αγγλική εφημερίδα «Γκάρντιαν». Ειδικότερα το ΕΚΔ αποκάλυψε ότι το κλείσιμο του τηλεοπτικού Σταθμού A1TV προκλήθηκε και από το ότι αυτός αποκάλυψε τη δολοφονία του 22χρονου διαδηλωτή Μάρτιν Νεσκόσκι, τον περασμένο Μάρτιο, κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Η κυβέρνηση, με τη λογοκρισία που στην ουσία ασκεί, είχε απαγορεύσει η τραγική είδηση να περάσει στα ΜΜΕ, αλλά ο εν λόγω τηλεοπτικός σταθμός δεν υπάκουσε στην κυβερνητική εντολή.

Για την επιχείρηση φίμωσης του Τύπου οι δημοσιογράφοι του γειτονικού κράτους διαδήλωσαν στις 4 του περασμένου Ιουλίου. Είναι καιρός και η ΕΣΗΕΑ να ασχοληθεί με την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου στα Σκόπια και να συμπαρασταθεί στους διωκόμενους εκεί συναδέλφους, όπως σωστά το κάνει σε όσους διώκονται ή απολύονται εδώ.

Σημειώνεται ότι η γειτονική χώρα επιδιώκει να καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα ήταν τώρα μέλος του ΝΑΤΟ, αν δεν πρόβαλε βέτο η Ελλάδα. Όμως από τον ΟΑΣΕ αποκαλύπτεται με τον πιο επίσημο τρόπο ότι το συγκεκριμένο μετακομμουνιστικό κράτος δεν θέλει καμία ανεξάρτητη και ελεύθερη φωνή στο εσωτερικό του. Η κυβέρνηση Γκρούεφσκι έχει επιβάλλει στα Σκόπια ένα ολοκληρωτικό επικοινωνιακό καθεστώς, με όπλα την προπαγάνδα και την πλύση εγκεφάλου στους πολίτες.

Και τίθεται το ερώτημα αυτό το κολοσσιαίο ζήτημα της φίμωσης του Τύπου πώς θα το ξεπεράσουν οι υποστηρικτές του κ. Γκρούεφσκι; Πιο συγκεκριμένα οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Γερμανίας και των άλλων δυτικών χωρών δέχονται να είναι φιμωμένος ο Τύπος σε μια χώρα με τόσες φιλοδοξίες; Δεν καταλαβαίνουν ότι η επιβολή στα Σκόπια της κρατικής προπαγάνδας οφείλεται στους πνευματικούς επιγόνους του τιτοϊκού ολοκληρωτισμού και δεν έχει καμία σχέση με μια σύγχρονη δημοκρατία;

Η καταγγελία σε βάρος της κυβέρνησης Γκρούεφσκι από τον ΟΑΣΕ και την κα Μιγιάτοβιτς, που κατάγεται από τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη και γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, δημιουργεί μια αχτίδα αισιοδοξίας, ότι κάποια στιγμή οι ισχυροί της Γης θα παύσουν να υποστηρίζουν μια χώρα που το 2011 επιμένει να υποστηρίζει το Οργουελικό 2+2=5 και να επιχειρεί να το επιβάλλει πρώτα στο εσωτερικό της και μετά στη διεθνή κοινή γνώμη.


Κοίτα να δεις, μια μεγάλη σε κυκλοφορία εφημερίδα και ένας ευφυής, ομολογουμένως, δημοσιογράφος, για τον οποίο δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση, έρχονται να συνηγορήσουν για την ανάγκη ύπαρξης ενός Πούτιν.

«Ε, λοιπόν, ένας ΠΟΥΤΙΝ χρειάζεται για να σώσει τη δύουσα ΔΥΣΗ. Η οικονομία είναι πολύ σπουδαίο πράγμα για να την αφήσουμε στα χέρια καιροσκόπων πολιτικών που αποδεικνύονται ανάξιοι των περιστάσεων.

«Εδώ και τώρα χρειάζεται μια ΙΣΧΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΓΕΣΙΑ, να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και να του ψιθυρίσει δυο λογάκια τύπου ΠΟΥΤΙΝ.
«Ελα δω, ρε κερατά, που λέγεσαι “αγορές” τάχα μου, άσε τα κόλπα, τα σπρεντ, τα μποντ φιούτσερς και τα σχετικά, γιατί από αύριο κατάσχονται μέχρι και τα VICTO-RIA’S SECRET εσώρουχα της ερωμένης του κυρίου Σόρος. Ο,τι έχετε και δεν έχετε»...

Βέβαια, όταν τα λέγαμε εμείς οι λιγδοπαπαγαλοδημοσιοκάφροι, τα άδεια κουστούμια που λέω και τα σιλικονάτα μπούστα μιλάγανε για «ξεκουτιασμένο παραλήρημα», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ελευθερία του ατόμου», «σταλινικές αναπολήσεις», «Ελευθερές αγορές» και άλλες μπιρμπιλωτές κοτσάνες…

Ποιες αγορές ρε ηλίθια όντα, ποια σπρέντς, ποια CDS, ποια μπόντς, ποια δομημένα και ποια αδόμητα ομόλογα, ποια ασφάλιστρα κινδύνου και του κώλου τα εννιάμερα… Μια χούφτα ξεφτιλοπορνόγεροι είναι, τζογαδόροι του κερατά που γράφουν στα παπάρια τους Ευρώπες, Αμερικές, κοινοβούλια και κογκρέσα…

Όλους στο κόλπο τους έχουνε και όλους τους κρατάνε απ’ τα παπάρια…

Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει!!!

Σιγά να μην παίζουν ρόλο ο Ρομπάι, ο Μπαρόζο, ο Ρεν, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και τα άλλα κνόδαλα της Ενωμένης Απάτης… Βιτρίνα οι κυρίες και οι κύριοι, υπάλληλοι του κάθε Ροτσάιλντ, του κάθε Ροκφέλερ, του κάθε αληταρά Σόρος και ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Λάθος που λένε η πολιτική ηττήθηκε από την οικονομία, οι πολιτικοί είναι που κατεβάσανε τα παντελόνια… Πάρτε παράδειγμα από τον δικό μας μαλακοκαύλη πρωθυπουργό (τρόπος του λέγειν) που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το πολιτικό έκζεμα βγάζει λόγο για την παγκόσμια κυβέρνηση, για τα αφεντικά του δηλαδή, τους Σόρους, τους Μόρους και το κακό συναπάντημα…

Ένας Πούτιν, αλλά πούντος κ. Αναστασιάδη… Και ένα Ελληνικός λαός να μαζέψει την κυβερνητική τσογλαναρία, να τους ξεβρακώσει, να τους αναγκάσει να τρώνε για δύο χρόνια (όσα κι εμείς) τα περιττώματα τους και μετά να τους στείλει πεσκέσι στα αφεντικά τους, σε κανένα ρομαντικό Ευρωπαϊκό Γκουαντάναμο…

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)

Δρα Κοινωνιολογίας – συγγραφέα

Μέσα στον ορυμαγδό ει­δήσεων για το χρέος και τα ελλείμματα, οι εξελί­ξεις στο μέτωπο του κοι­νωνικού περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η απουσία προβληματισμού πάνω στις κοινωνικές προκλήσεις που αντιμε­τωπίζουμε - και τις οποίες η υποταγή στην πασοκοτροϊκανή βαρβαρότητα θα εντείνει στο έπακρο - αποτελεί ένα βαθύτερο πρόβλημα: αντανακλά την απουσία εθνικού σχεδιασμού σε όλες τις πτυχές της ανάπτυξης της χώρας.

Όπως έχει καταδειχθεί από πληθώρα μελετητών, η διαμόρφωση της κοινωνι­κής πολιτικής αποτελούσε, μεταξύ των άλλων, στοιχείο εθνικής ολοκλήρωσης. Η κοινωνική πολιτική απαιτεί σχεδια­σμό για τις ανάγκες του συνόλου του λαού, στο πλαίσιο της παραδοχής ενός εθνικού αναπτυξιακού προτάγματος και των αρχών της κοινωνικής δικαιο­σύνης και αλληλεγγύης1.

Σήμερα, στην Ελλάδα, ζούμε το ακρι­βώς αντίστροφο. Η κεντρική πολιτική των κατοχικών ελίτ είναι να υπονομεύ­σουν πλήρως ό,τι έχει απομείνει από το -υπανάπτυκτο έτσι κι αλλιώς - κοινω­νικό κράτος. Ο στρατηγικός στόχος εί­ναι εμφανής και έχει ήδη καταδειχθεί από τις έως σήμερα κινήσεις. Ο στόχος είναι:

α. Ο πλήρης κατακερματισμός και η δημιουργία μικρών διαχειρίσιμων κοι­νωνικών ομάδων.

β. Η καλλιέργεια της ανασφάλειας, έτσι ώστε να παραλύει οποιαδήποτε κίνηση και αναφορά σε έννοιες όπως η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη, το εθνικό συμφέρον.

γ. Η επέκταση των πελατεια­κών σχέσεων στο έπακρο ανα­φορικά με την προσφορά κοι­νωνικών υπηρεσιών.

δ. Η πλήρης εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών. Αυ­τό επιτυγχάνει αφενός την έντα­ση των κοινωνικών ανισοτήτων και τον κατακερματισμό της κοινω­νίας. Αφετέρου, η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών του «κακού Δημοσίου» θα προσφέρει τεράστιες ευκαιρίες πλου­τισμού.

ε. Η υπονόμευση οποιασδήποτε πιθα­νότητας για αυτόνομη και βιώσιμη οι­κονομική ανάπτυξη. Μία κοινωνία που παλεύει να επιβιώσει, μία κοινωνία που ο ένας αντιστρατεύεται τον άλλο για «μία θέση στον ήλιο», ασφαλώς δεν μπορεί να είναι ούτε ανταγωνιστι­κή ούτε και παραγωγική. Όμως, και αυ­τό έχει σημασία για τις ελληνικές ελίτ, είναι εύκολα διαχειρίσιμη.

στ. Τέλος, στρατηγικός στόχος είναι η εξαθλίωση του πληθυσμού, αφού ένας τέτοιος πληθυσμός δύσκολα αντιδρά συλλογικά και μάλλον πέφτει θύμα της πελατειοκρατίας.

Αργεντίνικα διδάγματα

Βέβαια πίσω από όλους αυτούς τους στρατηγικούς στόχους υπάρχει ένα βα­σικό γεγονός: μετά την κατάληψη του κράτους από αυτούς μέσα από τα κόμ­ματα και τη διαμόρφωση του κομματι­κού κράτους, οι κυρίαρχες ελίτ, αφού πρώτα πλούτισαν μέσα από τις μίζες, τώρα πλέον, για να διατηρήσουν την εξουσία τους, στρέφονται ενάντια στα ίδια τα... παιδιά τους (ΔΕΚΟ, δημόσιοι υπάλληλοι κ.λπ.), αλλά και σε ένα τμή­μα του κράτους.

Ακόμη παραπέρα στρέφονται ενά­ντια στην ίδια την κοινωνία ή αδιαφο­ρούν για το τι συμβαίνει σε αυτή, γι­ατί η ικανοποίηση πραγματικών ανα­γκών της κοινωνίας θα περιορίσει τον πλουσιοπάροχο τρόπο ζωής τους και τα πλουσιοπάροχα οφέλη από την επι­καρπία των λειτουργιών του κράτους.

Είναι όλα αυτά εξεζητημένα; Ας δού­με κάποια παραδείγματα από την περί­πτωση της Αργεντινής:

«Η ευρεία ανεργία, η οικονομική δυ­σπραγία και ο περιορισμός του κρά­τους αύξησαν την επιρροή τοπικών με­σαζόντων κομματικών αφεντικών που μπορούσαν να παράσχουν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας στο Δημόσιο και άλλους κρατικούς πόρους. Έτσι οι πε­λατειακές σχέσεις αυξήθηκαν αποκτώντας μεγάλη ισχύ και στις αστικές περι­οχές. Τα αιτήματα για υλικά και δημό­σια αγαθά περιορίστηκαν σε ιδιωτικά αγαθά με τη μορφή των πελατειακών σχέσεων ή επιδοτήσεις ομάδων»2.

Για όσους πιστεύουν ότι είμαστε μα­κριά από εκεί, ας κοιτάξουν τι έγινε με την προκήρυξη για την «κοινωνική ερ­γασία» – πάντα οι σοσιαλιστές είχαν έναν ευφάνταστο τρόπο να ονοματί­ζουν τις πελατειακές δράσεις. Ή ας αναρωτηθούμε πώς του ήρθε του «τολ­μηρού», όπως αυτοαποκαλείται στα ραδιόφωνα, κ. Παπαϊωάννου να νομι­μοποιήσει τη λήψη ναρκωτικών στους δρόμους της Αθήνας.

Ας δούμε τι μας λέει πάλι ένας Αργεντίνος σε συνέντευξη σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου. Όπως λοιπόν αναφέρει ο Βάλντο Φεράρι, μέλος ομάδας ενάντια στην εξάρτηση από τα ναρκωτικά, με την έλευση της κρίσης, στην αγορά πουσαρίστηκε ένα νέο ναρκωτικό, φθηνό και προσιτό οι­κονομικά από τα κατώτερα στρώματα και τη νεολαία.

Ο Φεράρι επιμένει ότι ο στόχος ήταν μία χαμένη γενιά, ο στόχος ήταν μία νε­ολαία χαμένη μέσα στο ναρκωτικό, μία νεολαία που δεν σκέπτεται, δεν κινητο­ποιείται, δεν δρα συλλογικά. Ο στόχος ήταν επίσης η αύξηση της εγκληματι­κότητας στις φτωχογειτονιές επειδή τα ναρκωτικά αυξάνουν την εγκληματικό­τητα και την ατομικοποίηση των κατώ­τερων τάξεων3.

Κρίση του κοινωνικού κράτους

Άλλος ένας παράγοντας που θα σα­ρώσει το κοινωνικό είναι η ταυτόχρο­νη κατάρρευση των τριών πυλώνων που στηρίζουν αυτό που αποκαλείται κοινωνική προστασία. Οι άνθρωποι σε μία κοινωνία αντλούν υπηρεσίες και γενικότερα πόρους για να αντιμετωπί­σουν τις κοινωνικές αντιξοότητες μέσα από τρεις, κατά κύριο λόγο, θεσμούς: την αγορά, την οικογένεια και το κρά­τος. Σήμερα και οι τρεις αυτοί θεσμοί δοκιμάζονται από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Ελ­λάδας ήταν ότι η διαμόρφωση του κοι­νωνικού κράτους, κατ’ εξοχήν φορέα κοινωνικής προστασίας, έγινε με βά­ση την πολιτική δύναμη των επιμέρους ομάδων και δεν είχε έναν συνολικό σχεδιασμό.

Στην Ελλάδα η καχεξία της οικονομί­ας, η καχεκτική διαμόρφωση εθνικής συνείδησης, των ταξικών συνειδήσεων και της κοινωνίας των πολιτών καθό­ρισαν και την καχεξία του κοινωνικού κράτους. Αντί για μία συνολική στρα­τηγική είχαμε την ανάπτυξη επιμέρους πελατειακών εν πολλοίς συμφερόντων με συνέπεια ένα κοινωνικό κράτος ανάλγητο απέναντι στους ευάλωτους και «φιλικό» προς τους διαθέτοντες πολιτικές διασυνδέσεις4. Έτσι, σήμε­ρα, απουσιάζει ένα δίχτυ ασφαλείας που θα μπορέσει να μετριάσει τις επι­πτώσεις της κρίσης.

Αντιθέτως, βλέπουμε ότι η κυρίαρχη συζήτηση κινείται προς την κατάργηση έστω και των ελάχιστων κοινωνικών πα­ροχών που υφίστανται. Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης λίγο σχολιάστη­κε το γεγονός ότι η «ελάχιστη εγγυημέ­νη σύνταξη», που αγγίζει το «αστρονο­μικό» ποσό των 360 ευρώ, θα αποτελεί και τη μόνη που θα εγγυάται το κράτος. Μετά, εάν έχει το ταμείο σου, έχει κα­λώς. Ειδάλλως...

Αυτό που ενδιαφέρει επίσης τη νέα κατοχή είναι η περικοπή των επιδομά­των. Η όλη συζήτηση μάλιστα ενδύεται τη νέα γλώσσα του Μεγάλου Αδελφού περί «επιδομάτων που δεν πάνε σε αυ­τούς που πρέπει», ξεχνώντας ότι:

Πρώτον, οι επιδοματικές παροχές στην Ελλάδα είναι ελάχιστες.

Δεύτερον, το πρόβλημα είναι ότι λό­γω της φοροδιαφυγής και της εισφορο-διαφυγής (που τη μεγαλύτερη βέβαια κάνουν οι φίλοι των πολιτικών μας ελίτ) δεν επαρκούν οι πόροι για όσους κιν­δυνεύουν από τη φτώχεια και τον κοι­νωνικό αποκλεισμό5.

Τρίτον, οι επιδοτήσεις πάνε για να στηρίξουν ευγενή ασφαλιστικά ταμεία (όπως π.χ. το ΤΣΜΕΔΕ).

Πάντως, είναι τουλάχιστον εξοργι­στικό, τη στιγμή που η ελληνική οικογένεια υπονομεύεται από παντού, η κυβέρνηση να συζητά για περικοπές των οικογενειακών επιδομάτων, όταν μάλιστα θα έπρεπε να κάνει το ακρι­βώς αντίθετο.

Εργασιακός εφιάλτης

Παρομοίως οξυμμένα είναι τα προ­βλήματα και στον πυλώνα της αγοράς και δη στον τομέα της αγοράς εργασί­ας. Εκεί η κατάσταση θα καταστεί εφι­αλτική.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία, η κατά­σταση αναφορικά με την ανεργία θα είναι ασφυκτική. Υπενθυμίζω ότι, στην ανάλυση κατά κλάδους, οι επιπτώσεις της κρίσης δεν έχουν φανεί με σαφή­νεια σε πολυπληθείς κλάδους, όπως για παράδειγμα στις κατασκευές και τις υπηρεσίες6. Συνεπώς τα δύσκολα είναι μπροστά μας.

Οι εξελίξεις περιγράφονται εναρ-γώς από τους Αργεντίνους: Καθώς όλο και πιο πολλοί άνθρωποι θα ανταγωνίζονται για λιγότερες θέσεις εργασίας και καθώς οι κάπως καλύτερα πληρω­μένες δουλειές θα χάνονται λόγω της κρίσης, θα αυξάνονται οι θέσεις εργα­σίας στην παραοικονομία και θα υπάρ­χει μία έντονη μείωση των πραγματι­κών μισθών7.

Παράλληλα, στην αγορά εργασίας, καθώς θα αυξάνεται η προσφορά ερ­γαζομένων με υψηλές δεξιότητες, αυ­τοί θα καταλαμβάνουν τις θέσεις των εργαζόμενων με χαμηλές δεξιότητες. Οι συνέπειες, καθώς όλο και περισσό­τεροι άνθρωποι θα ανταγωνίζονται για λιγότερες θέσεις και καθώς οι καλά πληρωμένες θέσεις στον μεταποιητι­κό τομέα θα χάνονται και θα αυξάνο­νται οι θέσεις στην παραοικονομία, η συνολική πίεση θα σημάνει τη μείω­ση στους μισθούς για την πλειονότητα των εργαζομένων8.

Παρόμοια είναι και τα συμπεράσμα­τα μίας μελέτης των Μητράκου - Ζω-γραφάκη. Ιδού τι λένε: «Και στα δύο σενάρια, οι εργαζόμενοι με χαμηλή ειδίκευση και προσωρινές ή ευέλικτες μορφές απασχόλησης πλήττονταν πε­ρισσότερο [από την κρίση]... Είναι ση­μαντικό να επισημανθεί ότι η μείωση των πραγματικών εισοδημάτων των φτωχών ήταν υπερδιπλάσια της μεί­ωσης των εισοδημάτων των πιο εύπο-ρων νοικοκυριών»9.

Πάντως, εδώ πρέπει να επισημανθεί και ένα άλλο φαινόμενο. Οι Ζωγραφάκης και Σπαθής υπολόγιζαν ότι με μεί­ωση 2,9% του ΑΕΠ οι απώλειες των θέσεων εργασίας θα ήταν κατά 18% από μετανάστες και κατά 72% από γηγενείς (περιττό να τονίσουμε ότι οι μειώσεις του ΑΕΠ είναι πολύ μεγαλύ­τερες...)10.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, εξηγείται από το γεγονός ότι όλο και περισσότε­ρο οι εργοδότες θα στρέφονται προς τους μετανάστες για προσφορά εργα­σίας, αφού και πιο «ευέλικτοι» είναι και πιο εύκολα αποδέχονται την κάθε­τη μείωση των μισθών. Εάν αυτά τα σε­νάρια επαληθευθούν, τότε οι πολιτικές των ελίτ μας θα χτυπήσουν αλύπητα το εισοδηματικό επίπεδο των αρχηγών των νοικοκυριών και τα επίπεδα της απόλυτης φτώχειας θα εκτοξευθούν.

Στην αύξηση των επιπέδων φτώ­χειας θα συμβάλουν επίσης η ιδιω­τικοποίηση υπηρεσιών, όπως ο ηλε­κτρισμός, το τηλέφωνο, το νερό, η παιδεία, η υγεία και οι συγκοινωνίες. Αυτές οι αυξήσεις θα εκτοξεύσουν το κόστος ζωής των φτωχών νοικοκυριών αφού γι’ αυτά οι συγκεκριμένες κατα­ναλωτικές δαπάνες καλύπτουν μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού τους. Επι­πλέον, στην περίπτωση που μειωθούν τα επιδόματα ανεργίας, τότε προβλέ­πεται ραγδαία επιδείνωση της φτώχει­ας στις οικογένειες των ανέργων.

Καλώς ήλθατε στην έρημο του κοι­νωνικού.

Σημε ιώσεις:

1. Βλέπε Chris de Neubourg, «Social protection and Nation-Building: an essay on Why and How Universalist Social Policy Contributes to Stable Nation-States», στο Peter Townsend (ed.) Building Decent Societies . Rethinking the Role of Social Security in Development , ILO/Palgrave Macm illan, 2009. Επίσης Bob Jesso p, (1999), «The Changing Governance of Welfare : Recent trends in its Primary Functions , Scale, and Modes of Coordination », Social Policy and Administration , Vol. 33, No. 4, Δεκέμ­βριος 1999. Επίσης Gosta Esping -Andersen, Οι τρεις κόσμοι του καπιταλισμού της ευημερίας, Ελληνικά Γράμματα, 2006.

2. Βλέπε το ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος βιβλίο, γιατί εκεί περιγράφονται τόσο τα αίτια όσο και το μέλλον της κρίσης, των Steven Levitsky and Maria Victoria Murillo (ed), Argentine democracy: the politics of institutional weakness, Pennsylvania State University Press , 2005, σελ. 31.

3. Βλέπε «Εξάντας. Ντοκιμαντέρ στον κόσμο», Το πείραμα της Αργεντινής στην ιστοσελίδα http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/ chronologically/2010-2011/184-to-peirama-tis-argentinis

4. Είναι πολλά τα κείμενα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Ενδεικτικά: Μάνος Ματσαγγά-νης, «Η μετέωρη μεταρρύθμιση: το κοινωνικό κράτος και ο εκσυγχρονισμός της κοι­νωνίας», στο Δημήτρης Βενιέρης και Χρίστος Παπαθεοδώρου (επιμέλεια) Η κοινωνι­κή πολιτική στην Ελλάδα. Προκλήσεις και προοπτικές, Ελληνικά Γράμματα, 2003.

5. Γι’ αυτά τα ζητήματα βλέπε μεταξύ άλλων την εξαίρετη μελέτη Ορθή στόχευση και σχεδιασμός πολιτικών για την κοινωνική ένταξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, Ανάδοχος: Ειδικός Λογαριασμός Κονδυλίων Έρευνας Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας-ΕΚΤ-ΕΥΣΕΚΤ.

6. Βλέπε ΕΛΣΤΑΤ, Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο, Τόμος 56, Νο4, Απρίλιος 2011, σελ. 16.

7. Paul Cooney, Argentina at the Abyss , Eastern Economic Association , IWGVT, New York City, February 21-23, 2003.

8. Leonardo Gasparini & Guillermo Gruces, A Distribution in Motion : The Case of Argentina, Discussion

Paper , UNDP Poverty Reduction , January 2010.

9. Βλέπε Μητράκος - Ζωγραφάκης, «Οι επιπτώσεις της δημοσιονομικής κατάρρευ­σης της οικονομίας στο κράτος πρόνοιας», εφημερίδα Η Εποχή, Κυριακή, 25 Απριλί­ου 2010.

10. Σταύρος Ζωγραφάκης και Παύλος Σπαθής, Οικονομική κρίση και αγορά εργασί­ας: Το τέλος των δημοσιονομικών αποκλίσεων και επιπτώσεις, Ημερίδα: «Η ελληνική αγορά εργασίας: χαρακτηριστικά, εξελίξεις και προκλήσεις», Τράπεζα της Ελλάδος, 22 Μαρτίου 2010.


Έρμαιο του σκοτεινού κόσμου της Μεταπολίτευσης είναι ο Παπανδρέου και κάποια κυβερνητικά αγόρια από το Brokebackmountain

Η διεφθαρμένη Ελλάδα κοντεύει να διαλύσει την Ευρωπαική Κοινότητα, την ΟΝΕ, τις Βρυξέλλες, την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, ακόμη και τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

Κι ενώ απειλούμε να κάνουμε μπουρλότο τον πλανήτη, ο «δεν χρωστάω τίποτε σε κανέναν» Γιώργος Παπανδρέου, ο αφοσιωμένος διώκτης της ανομίας, συγκαλύπτει ένα μετά το άλλο τα σκάνδαλα και τους πρωταγωνιστές τους, ενώ υποκλίνεται ακόμη και στους πιο παρακμιακούς μηντιάρχες οι οποίοι έβριζαν νυχθημερόν την γενιά των Παπανδρέου.

Σε λίγες μέρες λοιπόν το φονικό δίδυμο Παπανδρέου-Βενιζέλου θ αρχίσουν ν απλώνουν τα χέρια τους στις τσέπες μας, ξανά και ξανά, με τη δεξιοτεχνία Ρουμάνου διαρρήκτη, ενώ το σκοτεινό παρακράτος της μεταπολίτευσης θα εξακολουθεί να παραμένει αλώβητο.

Μιλάμε για πρωτοφανές θράσος που ακόμη και η πιο στυγνή δικτατορία δεν θα είχε το θράσος να επιδείξει.

Συγκεκριμένα καθάρματα λεηλάτησαν τη χώρα και αίφνης όλοι αθώοι!

Ούτε τον Μάκαρο που είναι δυο μέτρα άνδρας, δεν τόλμησαν να συλλάβουν τα κυβερνητικά αγόρια από το Brokebackmountain και ο σκληροτράχηλος Γερουλάνος φέρνει νομοσχέδια για να διαλύσει τους συνδέσμους.

Δηλαδή ο Παυλούκος δεν βλέπει πόσο ρόμπα τον έχει κάνει ο Μπιτσαξής ο παραλής, που είναι άνθρωπος του Πάγκαλου, και αποφάσισε να κυνηγήσει τα πρεζάκια των Συνδέσμων που φτιάχνονται με τις αναθυμιάσεις της βενζίνης από τα παπιά και κάνουν κόντρες στα Λιμανάκια.

Μιλάμε για απίστευτο κυβερνητικό μπουλούκι, το οποίο κάθεται σούζα στους Παπασπύρους και Φωτόπουλους, ενώ έχει κατεβάσει τα παντελόνια του στους νταβατζήδες της διαπλοκής και της ανομίας.

Αυτό τα τυπάκια λοιπόν έρχονται να λεηλατήσουν το σπίτι σου με απανωτά χαράτσια.

Έρχονται να εξαθλιώσουν την χαμένη ζωή σου, τη στιγμή που οι σεσημασμένοι φοροφυγάδες που έχουν βγάλει έξω όλη τη χαρτούρα, περιμένουν πως και πως την επιστροφή στην υποτιμημένη δραχμή για να βγουν πολλαπλά κερδισμένοι.

Παραδομένος στο σκοτεινό κόσμο της μεταπολίτευσης είναι ο «δεν χρωστάω τίποτε σε κανέναν» πρωθυπουργός.

Μόνο ένας παραδομένος πρωθυπουργός θα επέτρεπε τέτοια ξεδιάντροπη παράδοση της χώρας στους Νονούς του Σκοτεινού Παρακράτους της μεταπολίτευσης

Ειλικρινά λυπάμαι ανθρώπους σαν τον Μόσιαλο-όσα εγωπαθή κουσούρια και να κουβαλάει-που πιστεύει πως μπορεί ν αλλάξει κάτι στο σαπισμένο Δημόσιο με επικεφαλής ένα πρωθυπουργό έρμαιο των ορέξεων της εγχώριας διαπλοκής.

Βλέπω τον Μόσιαλο να έχει την τύχη του Κωστή Χατζηδάκη, με υπογραφή του παρακράτους.

Γιατί δεν είναι η Τρόκα που ευθύνεται για την κατάντια μας.

Είναι η ανανδρία των κατά καιρούς ενοίκων του Μαξίμου, το γεγονός ότι κάθησαν κότες λυράτες, πλουμιστές, πρόθυμα γιουσουφάκια, σε μια χούφτα πρωτοπαλίκαρα του εγχώριου υπόκοσμου στα εκλεκτά μέλη του οποίου συμπεριλαμβάνονται σπουδαίοι Τραπεζίτες, μεγαλοδιαφημιστάδες, μηντιάρχες και λαμόγια των ΜΜΕ και πάει λέγοντας.

Όχι δεν υπάρχει φως μια και ο σημερινός Αρχηγός της ΝΔ, από την πολιτική του εφηβεία, φρόντισε να έχει μερακλήδες χορηγούς στις απόπειρες να συναντήσει την πολιτική άνοιξη, νωρίς νωρίς.

Σ' αυτό τον βάλτο με τα σκατά δεν βλέπω για ποιο λόγο οι Γερμανοί πολίτες να πετάνε τα ωραία τους λεφτά ή να δεχθούν το Ευρωομόλογο.

Το πιο πιθανό είναι να επιστρέψουμε στη δραχμή, για να μπορεί το Νομισματοκοπείο να κόβει πληθωριστικές δραχμές και να τις δίνει στους πάσης φύσεως νταβατζήδες.

Ξεφτιλισμένη χώρα…


Η σχέση τους δεν είχε το αναμενόμενο happy end. Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή και ο επιχειρηματίας Πασχάλης Διαμαντίδης γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν πριν από 2 χρόνια, όμως η σχέση τους είχε να αντιμετωπίσει πολλές αντιξοότητες.

Στην αρχή της σχέση τους, οι εκλογές και οι ευθύνες της στο κυβερνών κόμμα, η δημοσιογραφικής της ενασχόληση, αλλά και η υπερβολική δημοσιότητα έμπαιναν συχνά εμπόδιο στις προσωπικές τους στιγμές.

Ο επόμενος χρόνος ήταν δυσκολότερος: λειτούργησαν καταλυτικά τα συχνά της ταξίδια στη Θεσσαλονίκη και το εξωτερικό, ενώ πιο απαιτητικές ήταν και οι ευθύνες της «ως εκπρόσωπος του έθνους αυτήν την κρίσιμη για τη χώρα περίοδο» όπως εξομολογήθηκε άνθρωπος του περιβάλλοντός της....«Όλο αυτό η Εύα δεν μπορούσε να το διαχειριστεί», κατέληξε.

Το καλοκαίρι είναι η περίοδος που θα φορτίσει τις μπαταρίες της. Αυτό το διάστημα βρίσκεται με φίλους της στην Αντίπαρο και ξεκουράζεται, επιλέγοντας να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τουλάχιστον σε ότι αφορά την προσωπική της ζωή.

Πηγή Espresso της Κυριακής

Σχόλιο ιστολογίου: Ας ελαφρύνουμε το "κλίμα" πριν αρχίσουν τα "κανόνια" του Σεπτέμβρη...


Η «Τραπεζοσωτήριος» κατοχική κυβέρνηση έχει εξαντλήσει κάθε μέσο για να αυξήσει τα έσοδα μέσω της εξοντωτικής φορολογίας , άμεσης και έμμεσης. Η καθολική αποτυχία των μέτρων αυτών για περιορισμό της φοροδιαφυγής δε προβλέπεται να συμβεί στο μέλλον. Το διαπιστώνουμε στην πράξη τώρα.

Όσα ΣΔΟΕ και αν εξαπολύσει , όσα καταδοτικά τηλεφωνικά κέντρα και αν εγκαταστήσει, όσες απειλές για φυλάκιση και κατασχέσεις και αν κάνει, η αποτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Οι λόγοι είναι πολλοί.

1) Η διάλυση του κρατικού μηχανισμού. Το αυτονόητο προβλέπει να δημιουργήσεις ,εκ του μηδενός έστω, ένα σύγχρονο κρατικό μηχανισμό για την είσπραξη των εσόδων. Τα αυτονόητα όμως σε αυτή τη χώρα είναι πολυτέλεια. Η ημιδιάλυση στο κρατικό μηχανισμό είναι ο κανόνας.

2) Αδυναμία πληρωμής των φόρων. Πρόκειται για την πιο απλή αιτία της διαφαινόμενης αποτυχίας των εισπρακτικών μέτρων. Όταν το μετρητό εξαφανίζεται από την κοινωνία το πρώτο πράγμα που θα αξιολογήσει ως αναγκαίο ο πολίτης είναι η επιβίωση και όχι το καθεστώς. Ας έχουν υπόψη οι φωστήρες του υπουργείου οικονομικών ότι όταν η ανέχεια θα πάρει μαζικές διαστάσεις η φυλακή με δωρεάν σίτιση και διαμονή από το κράτος δε θα είναι και τόσο εκφοβιστικό μέσο για τους πολίτες.

3) Η νοοτροπία της φοροδιαφυγής μεταλλάσσεται ραγδαία. Παλαιότερα η φοροδιαφυγή θεωρούνταν ως εθνικό σπόρ. Στη πορεία μεταβλήθηκε σε αναγκαστικό εργαλείο επιβίωσης του μικροεπαγγελματία με δεδομένα στην Ελλάδα τα εξοντωτικά ποσοστά φορολόγησης σε σύγκριση με άλλες χώρες ευρωπαϊκές και μη . Διαπιστώνεται όμως μία ραγδαία μετάλλαξη της φοροδιαφυγής στην Ελληνική κοινωνία. Αποκτά πλέον «Ηθικό» και «ηρωικό» υπόβαθρο από τη στιγμή που θεωρείται πλέον ως και εργαλείο αντίστασης απέναντι στο κατοχικό καθεστώς. Η αλλαγή αυτή συντελείται με γεωμετρική πρόοδο στην κοινωνία.

Αν προσθέσουμε μάλιστα και την πλήρη αναντιστοιχία φορολόγησης κράτους με τις παροχές του στους πολίτες όπως επίσης και την «αδυναμία» της κρατικής μηχανής να ξεκινήσει την κάθαρση από τα μεγάλα κεφάλια μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πλήρη άρνηση τη κοινωνίας να συνεργαστεί με το κράτος στην άντληση εσόδων. Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι μία χαμένη υπόθεση.


Διαψεύδουν ότι υπήρξε συμφωνία, όχι όμως ότι υπήρξε και (υπάρχει λέμε εμείς) συζήτηση για αυξομείωση των χωρικών μας υδάτων σε έξι ναυτικά μίλια σε ορισμένα σημεία του Αιγαίου, οι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας Στ. Λαμπρινίδης και Π. Μπεγλίτης.

Ερωτηθείς μάλιστα ο κ. Μπεγλίτης, με αφορμή συνέντευξη του διαδόχου του στο ΥΠΕΞ, νυν ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Γ. Κουμουτσάκου (στον «Ελεύθερο Τύπο»), ο οποίος αναφέρεται στην αποστροφή Σημίτη ότι «ήμασταν μια ανάσα πριν από τη συμφωνία», ο υπουργός Αμυνας απάντησε, «αδειάζοντας» ουσιαστικά τον πρώην πρωθυπουργό: «Το μια ανάσα είναι μια υποκειμενική αξιολόγηση και εκτίμηση. Υπήρχαν πολλά θέματα ανοιχτά μέχρι τον Φεβρουάριο του 2004 ουσιαστικά, γιατί αρχές Μαρτίου του 2004 είχαμε τις εκλογές».

Τόσο όμως από τα βιβλία του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη όσο και του πολιτικού συμβούλου της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα Ρ. Κίσλινγκ, αλλά και πρόσφατα, από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω του WikilLeaks, αποκαλύπτεται ότι Ελλάδα και Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία κάποια στιγμή, αλλά και ότι είχαν υπάρξει συζητήσεις για την αυξομείωση των χωρικών μας υδάτων, έπειτα από πρόταση της Τουρκίας, την οποία η ελληνική πλευρά δεν είχε αποκλείσει.

Μετά όμως την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Καραμανλή, η όλη συζήτηση «πάγωσε» από τον πρώτο υπουργό Εξωτερικών των κυβερνήσεων Καραμανλή Π. Μολυβιάτη.

Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα πλέον, αν και όταν γράφτηκαν το 2008, το ΠΑΣΟΚ τα αμφισβήτησε(τότε) έντονα.

Ας δούμε όμως την ουσία των πραγμάτων. Η Τουρκία κινείται εκ του πονηρού και επιμένει να μην υπάρξει αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, πέραν των 6 ν.μ. που είναι σήμερα, στη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου.

Όχι τόσο για το αυτονόητο, που είναι ότι στην περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ν.μ. στις περιοχές αυτές, η Αγκυρα δεν θα έχει κανένα ίδιον συμφέρον να καθοριστούν η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, γιατί τα οφέλη της θα είναι μηδαμινά.

Η Άγκυρα έχει θέση το «τυρί» στην φάκα και η τότε κυβέρνηση Σημίτη και η σημερινή του Γιώργου Παπανδρέου προσποιούνται ότι δεν το βλέπουν.

Γιατί αν η Ελλάδα αποδεχθεί να περιοριστεί στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων στις περιοχές αυτές, (όπως συζητούσαν αποδεδειγμένα επί πρωθυπουργίας Σημίτη και με υπουργό εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και όπως συζητούν ΚΑΙ σήμερα, ισχυριζόμαστε εμείς, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες μας),τότε, σε περίπτωση προσφυγής των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, παρουσιάζεται ο υπαρκτός κίνδυνος το Δικαστήριο να θεωρήσει ότι τα ελληνικά νησιά του Αν. Αιγαίου αποτελούν «προέκταση» της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, που είναι πάγια θέση της Αγκυρας.

Εάν πήγαιναν το 2004, μ΄αυτό το μοντέλο συμφωνίας ανάμεσα στις δύο χώρες που ετοίμαζε ο Κ.Σημίτης και ο Γ. Παπανδρέου, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό για την χώρα μας και αυτός ήταν ο λόγος που ο κ. Μολυβιάτης πάγωσε τις συνομιλίες.

Μάλιστα το πόσο σοφή ήταν αυτή η κίνηση φάνηκε και από την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης αργότερα, όταν στην περίπτωση της «νήσου των φιδιών» στη Μαύρη Θάλασσα ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρουμανία,το ΔΔΧ θεώρησε (με βάση την αρχή της ισότητας) ότι τα νησιά αυτά έχουν μόνο χωρικά ύδατα και δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Αυτή θα ήταν η εξέλιξη εάν δεν είχαν μεσολαβήσει οι εκλογές του 2004 και η ανάληψη της εξουσίας από τη ΝΔ και το πάγωμα των συγκεκριμένων συνομιλιών.

Η μεταφορά αυτού του «μοντέλου» της «νήσου των φιδιών» στη Μαύρη Θάλασσα και στην περίπτωση του Καστελόριζου είναι ο στόχος της Τουρκίας. Αυτό είναι που προσποιείται (ΚΑΙ σήμερα) ότι δεν βλέπει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Βέβαια οι απαιτήσεις της Τουρκίας και … τα μισόλογα από τον Γιώργο Παπανδρέου κρύβουν και έναν ακόμη κίνδυνο,αυτόν του διαχωρισμού του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό,για τον οποίο είχαμε ξαναγράψει παλαιότερα και οι σημερινές εξελίξεις μας δικαιώνουν πλήρως.

Η συζητούμενη αυξομείωση των χωρικών υδάτων θα επιφέρει αλλαγές στα σημεία εισόδου – εξόδου αεροσκαφών στο FIR Αθηνών, και θα δώσει το πλεονέκτημα στην Τουρκία να αλωνίζουν τα μαχητικά της στο Αιγαίο, χωρίς καμιά έγκριση από την Αθήνα στο διεθνή εναέριο χώρο, (σύμφωνα με τις διατάξεις του ICAO και του Δικαίου της Θάλασσας).

Η Ελλάδα, δηλαδή, εκτός των άλλων θα αποχαιρετήσει και τα 10 ν.μ. στον εθνικό εναέριο χώρο της.

Εάν όλα αυτά δεν αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο διάσπασης της κυριαρχίας ενός κράτους, τότε οι λέξεις και οι πράξεις έχουν χάσει κάθε λογικό νόημα. Κινούνται στο χώρο του παραλόγου.

Πηγή


Μέσα στον κυκεώνα της κρίσης και των κερδο­σκοπικών παιχνιδιών στις μεγάλες κεφαλαιαγορές του πλανήτη, με την υποβάθμι­ση ακόμη και των ΗΠΑ, αλλά και με το χρέος των ευρωπαϊκών χωρών να φέρνει πανικό σε ηγεσίες και αρμοδί­ους, η υπόθεση με τις ενεργειακές δι­ασυνδέσεις έχει εξαφανιστεί από τον δημόσιο διάλογο.

«Εδώ ο κόσμος χάνεται...» θα πει κάποιος που δεν είναι και τόσο μυημέ­νος στα παρασκήνια και τις «υπόγει­ες διαδρομές» του κλάδου. Κι όμως, όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι τα επιτελεία των ισχυρών δουλεύ­ουν πάνω στα σενάρια για το πώς θα διαμορφωθεί ο μελλοντικός χάρτης των πολιτικοοικονομικών σχέσεων σε περιφερειακό επίπεδο μετά το ξεπέρασμα της κρίσης.

Από αυτούς τους νέους συσχετι­σμούς, λένε άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά όλα τα σενάρια, εξαρτάται και ο μελλοντικός παγκόσμιος ενερ­γειακός χάρτης, από τον παραγωγό μέχρι τον τελικό καταναλωτή. Με άλ­λα λόγια, όποιος αποκτήσει τον έλεγ­χο των περιφερειών σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο θα έχει και τον πλήρη έλεγχο στο σύνολο της ενερ­γειακής αλυσίδας: στην παραγωγή, τη μεταφορά και την παροχή στον τε­λικό χρήστη.

Προβάδισμα των ΗΠΑ

Οι ηγεσίες των ενδιαφερόμενων χωρών (δεν γίνεται λόγος για τη χώ­ρα μας, αφού για μας σχεδιάζουν άλ­λοι...) γνωρίζουν πολύ καλά την πο­ρεία των εξελίξεων και γι’ αυτό προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Έτσι:

Ορισμένοι ισχυροί του τομέα (όπως λέμε Πούτιν) έχουν αλλάξει τακτική και έχουν σταματήσει (μάλλον προ­σωρινά) τις επιθετικές ενέργειες πε­ριμένοντας να δουν πού θα κάτσει η μπίλια...

Κάποιοι άλλοι (όπως λέμε Ομπάμα) έχουν αποκτήσει προβάδισμα και επιχειρούν να αξιοποιήσουν οποιαδήπο­τε αναταραχή για να ισχυροποιήσουν τη θέση τους.

Και κάποιοι τρίτοι (όπως λέμε Μέρκελ) προσπαθούν με νύχια και δόντια να εξασφαλίσουν όσο γίνεται καλύ­τερες συνθήκες για τους δικούς τους σχεδιασμούς...

Υπάρχει και μία τέταρτη κατηγορία χωρών (η Ελλάδα δεν «παίζει»... ούτε σε αυτή) που οι ηγέτες τους γνωρί­ζουν πως αποτελούν έναν κρίκο στην αλυσίδα και επιδιώκουν να διατηρήσουν ή ακόμη και να ενισχύσουν τη θέση τους στο νέο τοπίο. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μία απ’ αυτές.

Με βάση την ανάλυση που κάνουν ειδικοί στον ενεργειακό κλάδο, η πλάστιγγα των «διαδρόμων της ενέρ­γειας» έχει γείρει αρκετά υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Όλα τα σχέδια στα οποία υπάρχει ρωσι­κό συμφέρον έχουν παγώσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κι όλες οι περι­οχές στις οποίες η Μόσχα διατηρού­σε ζωτικά συμφέροντα βρίσκονται σε αναβρασμό.

«Ισλαμική Λεωφόρος»

Πάντως, οι Αμερικανοί δεν βιάζο­νται! Άλλωστε ξόδεψαν τόσα χρήμα­τα για τις πολεμικές εκστρατείες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Δεν θα παρα­δοθούν αμαχητί, αλλά και δεν θα κάνουν καμία λάθος κίνηση που θα τους στοιχίσει στο μέλλον.

Με αυτό το σκεπτικό η Ουάσιγκτον δεν απέτρεψε την υπογραφή μνημο­νίου συνεργασίας μεταξύ της Τεχερά­νης, της Βαγδάτης και της Δαμασκού την προηγούμενη εβδομάδα.

Οι τρεις χώρες συμφώνησαν να προωθήσουν την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, που θα ξε­κινά από τις πλούσιες ιρανικές πηγές και μέσω των δύο άλλων χωρών θα φτάνει στη Μεσόγειο. Ήδη οι ειδικοί τού βρήκαν και όνομα: «Ισλαμική Λε­ωφόρο» τον ονόμασαν κι αμέσως άρχισαν οι συγκρίσεις και τα σενάρια. Υπήρξαν ορισμένοι που έσπευσαν να μιλήσουν για ανταγωνιστή του South Stream και του Nabucco. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά:

Πρώτον, το σχέδιο για τον νέο αγω­γό προβλέπει πως θα τροφοδοτείται από έναν νέο προμηθευτή, το Ιράν, που μέχρι τώρα δεν «έπαιζε» στις εξαγωγές, είτε λόγω αμερικανικού εμπάργκο είτε διότι η Τεχεράνη δεν διέθετε τόσο μεγάλες ποσότητες για να κάνει εξαγωγές.

Δεύτερον, οι δύο συνεργαζόμενες με το Ιράν χώρες βρίσκονται σε μεγά­λη αναταραχή, το Ιράκ από το 2003 και η Συρία τους τελευταίους μήνες...

Τρίτον, βασικοί συνεργάτες της Τε­χεράνης για την εξόρυξη του αερίου είναι ρωσικές εταιρείες, άρα η Ουάσι­γκτον έχει κάθε λόγο να σαμποτάρει άμεσα ή έμμεσα το σχέδιο.

Τέταρτον, ο μόνος πελάτης που μπορεί να βρεθεί στην περιοχή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και, όπως πάνε τα πράγματα, οι Βρυξέλλες δεν θα δώσουν το πράσινο φως για συνεργα­σία με την «Ισλαμική Λεωφόρο» εάν δεν υπάρχει και η σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών...

Οι Ρώσοι δεν φαίνεται να διαφω­νούν, καθώς θα έχουν το δικό τους μερίδιο, ιδιαίτερα εάν διατηρήσουν τις καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και τη Δαμασκό. Αλλά ο αγωγός θα έχει συνολικό μήκος πάνω από 5.000 χι­λιόμετρα, δηλαδή θα είναι κατά περί­που 40% μεγαλύτερος από τον South Stream και θα περνάει μέσα από πε­ριοχές όπου η αστάθεια «βασιλεύει» εδώ και αιώνες...

Υπολογίζεται πως η κατασκευή του θα στοιχίσει περίπου 10 δισ. δολάρια, για να μεταφέρει στις δυτικές αγορές περίπου 40 δισ. κυβικά τον χρόνο, με το Ιράκ να απορροφά τα 4-5 δισ. κυβικά, ενώ ήδη έχει ενδιαφερθεί και ο Λίβανος να προμηθεύεται αέριο από τον συγκεκριμένο αγωγό. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των ποσοτήτων σχεδιάζεται να μεταφέρεται στην Ευρώπη. Κι εδώ είναι πλέον το μυστικό: Ποια ευρωπαϊκή χώρα θα ενδιαφερ­θεί να κλείσει συμβόλαια με τον «διά­βολο» (την κυβέρνηση του Ιράν) όταν όλοι συμμετέχουν στις κυρώσεις κα­τά της Τεχεράνης;

Και η Ελλάδα;

Σε όλα αυτά πού εμπλέκεται η Ελ­λάδα; Όσοι αναλυτές ασχολήθηκαν με το θέμα θεωρούν ότι η πύλη ει­σόδου του ιρανικού αερίου στην Ευ­ρώπη θα είναι η χώρα μας. Δεν είναι γνωστό εάν έχουν γίνει επαφές ή εάν υπήρξαν κρούσεις προς την Αθήνα, αλλά, εάν όντως φτάσει το καύσιμο στη Μεσόγειο, το πιο λογικό είναι να κατευθυνθεί προς εμάς, μάλλον με τη μορφή του υγροποιημένου αερί­ου, καθώς η περίπτωση του υποθα­λάσσιου αγωγού μάλλον είναι πολύ ακριβή...

Όλα αυτά βλέπει ο Ερντογάν κι έστειλε τον Νταβούτογλου στη Συ­ρία για να μιλήσει με τον Άσαντ για τις σφαγές αμάχων. Το μυστικό στην περίπτωση είναι πως ο συγκεκριμέ­νος αγωγός μπορεί να συνδεθεί με το τουρκικό σύστημα και να βρει διέξο­δο στην Ευρώπη, μέσω της διαδρομής του Nabucco. Σε αυτή την περίπτωση η Άγκυρα αναβαθμίζεται κι εμείς μέ­νουμε (και πάλι) χωρίς ρόλο...

Πηγή