Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Σεπ 2014

Κερδίζει συνεχώς «αίγλη» μεταξύ των μουσουλμάνων της Δύσης

Υστερα από σχεδόν 200 αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στο Ιράκ από τον Αύγουστο και μία εβδομάδα αεροπορικών βομβαρδισμών στη Συρία, οι τζιχαντιστές δεν έχουν χάσει ούτε σπιθαμή από το Χαλιφάτο τους. Αντίθετα, έχουν αποκεφαλιστεί τουλάχιστον δύο ακόμη όμηροι και, το κυριότερο, η «αίγλη» του ISIS ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Δύσης έχει ενισχυθεί και ο αριθμός των εθελοντών που θέλουν να στρατολογηθούν στις τάξεις του έχει αυξηθεί.

Οι τελευταίες εκτιμήσεις μιλούν για 3.000 Ευρωπαίους που πολεμούν για το ISIS, το Μέτωπο Αλ Νούσρα (πρόκειται στην Αλ Κάιντα) και άλλες τζιχαντικές οργανώσεις στη Συρία και στο Ιράκ. Εχει ενδιαφέρον ότι πριν από λίγους μήνες ο αριθμός των ευρωπαίων τζιχαντιστών υπολογιζόταν γύρω στις 2.000 αλλά η ανακήρυξη του χαλιφάτου και οι στρατιωτικές επιτυχίες του ISIS λειτούργησαν σαν διαφήμιση υπέρ του.

Από τη Γαλλία προέρχονται οι περισσότεροι (700 μαχητές) και ακολουθούν η Βρετανία (400) και η Γερμανία (270). Αλλοι όμως θεωρούν τους υπολογισμούς αυτούς συντηρητικούς και ανεβάζουν, για παράδειγμα, τον αριθμό των γερμανών τζιχαντιστών ακόμη και σε 450.

Από τους 31.000 μαχητές που πολεμούν για το ISIS, οι 12.000 είναι ξένοι (οι περισσότεροι από μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής). Ολοι αυτοί περνούν στη Συρία και από εκεί στο Ιράκ μέσω μίας και μοναδικής οδού: της Τουρκίας που μοιράζεται σύνορα 900 χλμ με τη Συρία. Τα σύνορα αυτά είναι διάτρητα και από τις δύο πλευρές: προς τη Συρία περνούν ξένοι μαχητές, όπλα και πυρομαχικά και προς την Τουρκία το λαθραίο πετρέλαιο που πουλάει το ISIS από τις πετρελαιοπηγές που ελέγχει στη Συρία και στο Ιράκ για να χρηματοδοτεί τις δραστηριότητές του, οι τραυματισμένοι μαχητές του που περιθάλπονται σε τουρκικά νοσοκομεία και τα κύματα προσφύγων.

Από το περασμένο Σάββατο, όταν το ISIS απελευθέρωσε τους 49 τούρκους ομήρους, τα χέρια της Τουρκίας είναι λυμένα για να συνδράμει τη διεθνή συμμαχία των ΗΠΑ εναντίον του ISIS. Η Αγκυρα διαβεβαιώνει ότι ενίσχυσε τις περιπολίες κατά μήκος των συνόρων και ζητάει βοήθεια από τον υπόλοιπο κόσμο για να τα ελέγξει καλύτερα.

Τα προβλήματα όμως παραμένουν. Κατ' αρχάς ένα 30% των Τούρκων αντιμετωπίζει με συμπάθεια το ISIS ενώ 1.000 Τούρκοι πολεμούν στις τάξεις του και η στρατολόγηση τούρκων πολιτών, που αντλεί από αυτό το 30%, αναμένεται να εκτοξευθεί. Από την άλλη, η σχεδόν ελεύθερη διακίνηση όπλων, μαχητών και άλλων λαθραίων στα σύνορα με τη Συρία επί δύο και πλέον χρόνια έχει παγιώσει ένα δίκτυο συμπαθούντων, βοηθών και λαθρεμπόρων που έχει πλέον γιγαντωθεί και είναι δύσκολο να διαλυθεί από τη μια ημέρα στην άλλη.

Ωστόσο, ακόμη και αν η Τουρκία έκανε το παν για να ελέγξει τα σύνορα στην πράξη είναι αδύνατον, πρώτον, να σφραγιστεί μια μεθόριος εκατοντάδων χιλιομέτρων και, δεύτερον, να εξασφαλιστεί ότι μέσα στα κύματα προσφύγων που περνούν από τη Συρία δεν θα εισχωρούν τζιχαντιστές. Μόνο το περασμένο σαββατοκύριακο λόγω της επίθεσης του ISIS στο Κόμπανι (το μεσαίο από τα τρία καντόνια των Κούρδων της Συρίας και το πιο ευάλωτο γιατί, εκτός του ότι συνορεύει με την Τουρκία από Βορρά, περικυκλώνεται από το Ισλαμικό Κράτος) 130.000 πρόσφυγες πέρασαν στην Τουρκία.

«Η ανθρωπιστική κατάσταση στο Κόμπανι είναι δραματική»
λέει στο «Βήμα» ο Ιμπραήμ Μουσλέμ, μέλος του διπλωματικού γραφείου του PYD (του κόμματος που κυβερνά το συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα) και εκπρόσωπός του στην Ελλάδα. «Από την τουρκική πλευρά δεν βοηθούν γιατί, ύστερα από τόσους πρόσφυγες (σ.σ. πάνω από ένα εκατομμύριο), έχει ξεσηκωθεί ένα κίνημα εναντίον τους. Τα σύνορα οι Τούρκοι τα ανοίγουν με το ζόρι. Αλλά η λαοθάλασσα που συγκεντρώθηκε τα έσπασε και πέρασε στην Τουρκία».

«Τα σύνορα έχουν σχεδόν καταργηθεί»
συνεχίζει. «Οι Κούρδοι της Τουρκίας κάνουν μια προσπάθεια να τα ελέγξουν: σχηματίζουν μια ανθρώπινη ασπίδα για να μη στέλνει η Τουρκία βοήθεια στους ισλαμιστές» - κατά καιρούς έχουν εντοπισθεί όπλα να περνούν προς Συρία ακόμη και μέσα σε ασθενοφόρα. Ο κ. Μουσλέμ κάνει έκκληση προς τη Δύση για αντιαρματικά όπλα («Το ISIS έχει περικυκλώσει την Κόμπανι με 50 τανκς») και προς την Ελλάδα για ανθρωπιστική βοήθεια.

Και ενώ τα συροτουρκικά σύνορα γίνονται εκ των πραγμάτων όλο και περισσότερο διάτρητα, η Ευρώπη προσπαθεί να συμμαζέψει την κατάσταση εντός της επικράτειάς της. Λόγω της αυξημένης πιθανότητας για επιθέσεις εναντίον ευρωπαϊκών στόχων, η γαλλική κυβέρνηση ενίσχυσε τα μέτρα ασφαλείας στα μέσα μεταφοράς και στα εμπορικά κέντρα ενώ το υπουργείο Εξωτερικών συμβουλεύει τους Γάλλους να αποφύγουν τα ταξίδια σε 30-40 χώρες μεταξύ των οποίων η Ινδονησία, η Μαλαισία, οι Φιλιππίνες κ.λπ.

Παρόμοιο «φόρτο εργασίας» έχουν και οι αρχές ασφαλείας της Βρετανίας η οποία αποφάσισε την Παρασκευή να συμμετάσχει στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Ιράκ, της Γερμανίας που ήδη δικάζει τον πρώτο από τους 114 μαχητές που επέστρεψαν από τη Συρία και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.



Η εικόνα του πολέμου

Απόκλιση εδάφους - αέρος

Το αμερικανικό σχέδιο να βομβαρδίζει η διεθνής συμμαχία από αέρος και να πολεμούν στο έδαφος οι ντόπιοι δεν φαίνεται να λειτουργεί. Για παράδειγμα οι πεσμεργκά, οι κούρδοι μαχητές του Βόρειου Ιράκ, αποφάσισαν να απωθήσουν το ISIS ως ένα σημείο και μετά σταμάτησαν.  

Ολοι γίνονται δεκτοί

Το ISIS εμπνέει κυρίως τη μουσουλμανική νεολαία ανά τον κόσμο. Πολλοί μαχητές μιμούνται φίλους τους που πήγαν στη Συρία και τους ακολουθούν στο μέτωπο. Αντίθετα προς άλλες τζιχαντικές οργανώσεις, το ISIS δέχεται ανεκπαίδευτους Ευρωπαίους που δεν μιλούν αραβικά.

Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το ISIS ανάγκασε 600.000 Ιρακινούς να εκτοπισθούν από τη Μοσούλη, μέσα σε ένα σαββατοκύριακο έδιωξε 130.000 Κούρδους από τη Συρία. Πολλοί από αυτούς θα καταλήξουν στην ΕΕ μέσω Λιβύης - Ιταλίας ή Τουρκίας - Ελλάδας.

Το fair play των απαγωγέων του Ισλαμικού Κράτους
Πώς η Αγκυρα ελευθέρωσε 49 ομήρους χωρίς να πληρώσει λύτρα

Τη στιγμή που Ηνωμένες Πολιτείες, Βρετανία και Γαλλία με φρίκη παρακολουθούν πολίτες τους να αποκεφαλίζονται από τους εξτρεμιστές του Ισλαμικού Κράτους, η Τουρκία διαπραγματεύθηκε και πέτυχε την απελευθέρωση 46 τούρκων και τριών ιρακινών ομήρων, που είχαν απαχθεί από τους τζιχαντιστές στην ιρακινή πόλη της Μοσούλης πριν από περίπου τρεις μήνες. Τα πώς και τα γιατί της επιχείρησης παραμένουν αδιευκρίνιστα καθώς η τουρκική κυβέρνηση αρνείται να αποκαλύψει λεπτομέρειες.

Οι όμηροι, μεταξύ των οποίων τούρκοι διπλωμάτες, στρατιώτες και παιδιά (όπως ένα μωρό τριών μηνών, που γεννήθηκε λίγο προτού βρεθεί στα χέρια των τζιχαντιστών), αφέθησαν ελεύθεροι μέσα σε μία νύχτα, από την πόλη Ράκα στην Ανατολική Συρία, όπου τους είχαν μεταφέρει. Τα εύσημα πήγαν πρωτίστως στην τουρκική υπηρεσία πληροφοριών, MIT.

Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι δεν δόθηκαν λύτρα, ούτε υπήρξε κάποια συμφωνία με τους απαγωγείς. Αναφορές κάνουν λόγο για μεταφορά των ομήρων σε οκτώ διαφορετικές τοποθεσίες προτού αφεθούν ελεύθεροι. Τούρκοι αξιωματούχοι, μιλώντας υπό το καθεστώς της ανωνυμίας, έριξαν λίγο περισσότερο φως στις συνθήκες απελευθέρωσης των ομήρων. Σύμφωνα με έναν αξιωματούχο, οι πράκτορες της MIT γνώριζαν συνέχεια πού βρίσκονταν οι όμηροι και μάλιστα μιλούσαν τακτικά στο τηλέφωνο μαζί τους.

Ο ίδιος είπε ότι δεν γνωρίζει γιατί οι όμηροι αφέθησαν ελεύθεροι τη δεδομένη στιγμή, αλλά εκτιμά ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν ήθελε να προκαλέσει την οργή της Τουρκίας αν εκείνοι πάθαιναν κάτι στη διάρκεια των αμερικανικών βομβαρδισμών στην περιοχή. Τα καυτά ερωτήματα ωστόσο παραμένουν: αν η Τουρκία πράγματι δεν έδωσε κάποιο αντάλλαγμα στο Ισλαμικό Κράτος, πώς κατάφερε να πείσει τους τζιχαντιστές να απελευθερώσουν τους ομήρους;

Για την Τσεϊλάν Οζμπουντάκ, πολιτική αναλύτρια και τηλεοπτική σχολιάστρια στην Τουρκία, είναι δύο βασικοί παράγοντες που έπαιξαν ρόλο. Οπως έγραψε σε άρθρο της στο «Al Arabiya», αν και η Τουρκία θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πληρώσει τους απαγωγείς προκειμένου να σώσει τις ζωές 46 πολιτών της, το μυστικό βρίσκεται τόσο στην «ήπια ισχύ» της ΜΙΤ όσο και στη φύση της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους. Οπως εξηγεί, η Μοσούλη βρισκόταν υπό την οθωμανική επιρροή επί σχεδόν τέσσερις αιώνες - αλλά και μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, η τουρκική κληρονομιά στην πόλη ήταν εμφανής. Σε αυτή βασίστηκε η ΜΙΤ, όπως και στην επιρροή της στις φυλές της περιοχής και τους ηγέτες τους.

Η συμμετοχή του λεγόμενου HumInt (Human Intelligence, η συγκέντρωση πληροφοριών στην «πιάτσα») «ξεπερνά σε αξία τη συγκέντρωση πληροφοριών από τους δορυφόρους ή τις απειλές για βομβαρδισμό ολόκληρης της περιοχής χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο» έγραψε η «Οζμπουντάκ». Για την ίδια, είναι ακόμη ένας σημαντικός παράγοντας που η Δύση συνεχίζει να αγνοεί: το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι μια ομάδα ανοργάνωτων αγρίων, αλλά λειτουργεί κάτω από μια συγκεκριμένη δομή και ιδεολογία. Επομένως, στη σχέση του με την Τουρκία ακολουθεί κανόνες: όσο δεν βρίσκονταν σε στρατιωτικό πόλεμο μεταξύ τους, η δολοφονία Τούρκων δεν ήταν αποδεκτή. Η Τουρκία με τη σειρά της, που γνωρίζει τους κώδικες και λειτούργησε βάσει αυτών, πέτυχε την απελευθέρωση των ομήρων χωρίς να «ανοίξει ρουθούνι».

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941.

Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα – άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, « Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους ».

Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995. Παρά ταύτα, η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.

Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια. Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011). Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).

Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών. Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.

Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.

Αξιότιμε Κύριε / Αξιότιμη Κυρία Βουλευτή,

Με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση ότι τα μέλη της Επιτροπής της Βουλής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων συμφώνησαν στη διεξαγωγή διεθνούς συμποσίου στην Ελλάδα με θέμα τις Γερμανικές αποζημιώσεις, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι μέχρι σήμερα πάνω από 202 000 Έλληνες και ξένοι έχουν υπογράψει το Αίτημα του Φόρουμ Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίου και Διδάκτορες που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, όπως αυτές έχουν επιδικασθεί στην Ελλάδα από διεθνείς συμφωνίες.

Η πληρωμή των προ πολλού οφειλομένων υποχρεώσεων της Γερμανίας στην Ελλάδα είναι καθαρά θέμα δικαιοσύνης και απόλυτα ανεξάρτητο της σημερινής οικονομικής κατάστασης της χώρας μας. Η πληρωμή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων είναι λαϊκή απαίτηση, και ζητούμε από την Ελληνική Κυβέρνηση και την Ελληνική Βουλή να απαιτήσει την απόδοση δικαιοσύνης. Η υπογραφή του Αιτήματος, που είναι αναρτημένο με τις υπογραφές στην ιστοσελίδα
http://www.greece.org/blogs/wwii/, είναι επιβεβαίωση αυτής της λαϊκής απαίτησης.

Σημειωτέον ότι:

H Γερμανία πλήρωσε την τελευταία δόση αποζημιώσεων από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε Αμερικανούς δικαιούχους στις 3 Οκτωβρίου του 2010, σχεδόν 92 χρόνια μετά το τέλος αυτού του πολέμου.
Η Γερμανία συνεχίζει την αποζημίωση Εβραίων που υπέφεραν από τους Γερμανούς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τον Ιούνιο του 2013 η Βρετανική κυβέρνηση δέχθηκε να πληρώσει αποζημίωση σε 5 228 Κενυάτες. για τον βασανισμό τους από την Βρετανική αποικιακή διοίκηση κατά την διάρκεια της εξέγερσης των Μάου Μάου την περίοδο 1952-1963.

Το Αίτημα εστάλη πρόσφατα σε όλα τα μέλη του Γερμανικού Κοινοβουλίου. Σας επισυνάπτω το Αίτημα και την σχετική επιστολή, μεταφρασμένη στα Ελληνικά, που εστάλη στο Γερμανικό Κοινοβούλιο στα Γερμανικά.

Περισσότερες πληροφορίες με σχετική βιβλιογραφία ευρίσκονται στην παραπάνω ιστοσελίδα.

Με εκτίμηση,
Κώστας Τζάνος, Δρ Μηχανικός
Για το Φόρουμ Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίου και Διδάκτορες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δικηγόρος

Τα πράγματα χειροτερεύουν στη στάση της Τουρκίας αναφορικά με όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική Συρία και στο βασίλειο του χάους που κάποτε λεγόταν Ιράκ. Οι πληροφορίες λένε ότι ο αληθινός χαλίφης επέτρεψε σε βαριά εξοπλισμένες δυνάμεις του ISIS, με τεθωρακισμένα και πυροβολικό, να περάσουν μέσα από το τουρκικό έδαφος για να ενισχύσουν την πολιορκία ενάντια στο Κομπάνι, όπου οι άμαχοι Κούρδοι, ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα, φεύγουν και μένουν οι άντρες για να πολεμήσουν. Οι κουρδικές περιοχές της Συρίας είναι μόνιμος στόχος των τουρκικών επιδιώξεων και των ισλαμοφασιστών συνεργών τους.

Πέρυσι, η Ταξιαρχία Αλ Νούσρα, ένα από τα ενεργούμενα του αιμοσταγούς νέου σουλτάνου, μάτωσε βαριά από τις δυνάμεις αυτοάμυνας των de facto αυτόνομων κουρδικών επαρχιών της Συρίας. Κομβόι τουρκικών ασθενοφόρων, υπό το άπλετο φως της μέρας, κουβαλούσαν νεκρούς και τραυματίες που είχαν χρηματοδοτηθεί από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σ. Αραβία, είχαν κατευθυνθεί προς το μέτωπο του πολέμου υπό τη στοργική προστασία των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών και, μέσω γραφείων - «φρουραρχείων» - κέντρων διερχομένων που λειτουργούν ως «γραφεία» σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας, χορηγούσαν στους εθελοντές -και γενναιόδωρα αμειβόμενους αποκεφαλιστές- 400 ευρώ για τα οδοιπορικά τους, εισιτήρια και καθοδήγηση.

Στα δε τουρκικά σύνορα με τη Συρία και το Ιράκ έχει δοθεί το «άρατε πύλας» για τους τζιχαντιστές. Για να το πω ευγενικά: Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, η Τζιαντάρμα (στρατοχωροφυλακή), η αστυνομία και σύμπαν το δοβλέτι του μπακαλόγατου που θέλει να γίνει πατισάχ προσφέρουν πάσα διευκόλυνση σε όσους «διψούν» για να σκοτώσουν «απίστους», να τους κομματιάσουν ή να τους θάψουν ζωντανούς, να βιάσουν ατιμώρητα κοριτσάκια εννέα χρόνων και να πληρώνονται και 150 δολάρια την ημέρα για το πλιάτσικο και τον φόνο. Not bad, όταν, έτσι και τα κακαρώσεις τρώγοντας κάνα αμερικανικό πύραυλο στο δόξα πατρί, εξασφαλίζεις, μέλια, σερμπέτια, ατζέμ πιλάφ, γεωμετρικά αυξανόμενες γκόμενες και μια καμήλα για τους πιο μερακλήδες στον Παράδεισο, που είναι απλός, έχει φυσικό κλιματισμό, δωρεάν γκουρμέ μάσα «α λα γιδοβοσκός» και δωρεάν γκόμενες.

Μερικοί δε βομβαρδισμοί, π.χ. από τους Αμερικανούς και τους Γάλλους, δεν φαίνεται να είχαν μεγάλη επιτυχία. Σαν κάποιο... πουλάκι να σφύριξε τι έρχεται στο κατσαπλιάδικο των κλεφτοκοτάδων και φονιάδων του ISIS. Θυμίζω ότι η Τουρκία έχει συμμετοχή σε όλους τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ. Μήπως, λοιπόν, αυτό το «πουλάκι», ο ρουφιάνος του ISIS μέσα στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, μιλάει τουρκικά; Μήπως;
Ο Ερντογάν, όμως, δεν αρκείται στην κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή άμεση συνέργειά του στην εγκληματική δράση των ψυχοπαιδιών του στη Συρία και στο Ιράκ, με χρήμα, όπλα, διευκολύνσεις και προστασία.

Με το πουκάμισό του γεμάτο αίμα αθώων, με τις υπηρεσίες του, κατ’ εντολήν του, σφιχταγκαλιασμένες με τους τζιχαντιστές σφαγείς, βγαίνει και χλευάζει τη Δύση, ιδίως τις ΗΠΑ, μέσα στην ίδια την καρδιά της.
Στις 22 Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν πήγε στη Νέα Υόρκη και μίλησε ενώπιον του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (Council of Foreign Relations), με συντονιστή στη συζήτηση που ακολούθησε τον Φαρίντ Ζακαρία του CNN. Μόνο που δεν δάκρυσε αναλύοντας την προσφορά της Τουρκίας στην ανθρωπότητα, και κυρίως στο 1.500.000 πρόσφυγες από το Ιράκ και τη Συρία που φιλοξενεί στο έδαφός της. Τι κι αν έβαλε το χεράκι του για τον βίαιο εκτοπισμό όλων τους;

Τι κι αν ο ισλαμικός στρατός κατοχής στην Κύπρο παραμένει εκεί, μια αληθινή απειλή για την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, που εγκαθιδρύθηκε πάνω σε χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες, αγνοουμένους, 200.000 πρόσφυγες και σε μια συστηματική λεηλασία του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου των Κατεχομένων;
Ο Ερντογάν, ο όχι και τόσο αφανής «χαλίφης» του ISIS, έδωσε ρεσιτάλ ηθοποιίας που έκανε τη θρυλική Τουρκάλα ηθοποιό Χιούλια να μοιάζει με ερασιτέχνισσα από μπουλούκι.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός περιέγραψε το πόσο πονάει και τον τελευταίο Γεζίντι, τον τελευταίο χριστιανό ή σιίτη.

Θυμίζω ότι αυτό που έγινε στον Πόντο, στο Αϊδίνιο, στην Αρμενία, στη Σμύρνη, αυτό που έγινε στη Σμύρνη, στην Κερύνεια, στη Μόρφου, στο Κουρδιστάν, αυτό που γίνεται σήμερα στη Συρία και στο Ιράκ είναι το ίδιο πράγμα: τζιχάντ. Σε λίγο και στην πόρτα μας, αν συνεχίσουμε να υπνώττουμε και να αγνοούμε ότι μοναδική λύση για τη Δύση είναι η εξόντωσή τους μέχρις ενός, σαν να πρόκειται για λυσσασμένες ύαινες, και η βαριά τιμωρία της Τουρκίας και του Κατάρ, που τους υποστηρίζουν. Η δε Τουρκία θα πάψει να είναι επικίνδυνη για την παγκόσμια ασφάλεια μόνο όταν διαμελιστεί, όταν οι λαοί της αποκτήσουν αυτοδιάθεση και η εναπομείνασα Τουρκία αναγνωρίσει το γενοκτονικό μητρώο της, απολογούμενη. Σε λίγο πάντως ο φίλος μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ, προτού φάει το υπερφίαλο κεφάλι του, θα θυμίζει στις ομιλίες του τη σπαραξικάρδια απολογία του φονιά, ο οποίος εξηγούσε δακρυσμένος στο Μεικτό Ορκωτό ότι σκότωσε τους γονείς του για να μπορέσει να πάει εκδρομή με το ορφανοτροφείο…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Τρία γεγονότα ανέβασαν το θερμόμετρο της εντάσεως, κατά τις τελευταίες ημέρες, στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις.

Το πρώτο γεγονός αφορά μαζική κλιμάκωση των παραβιάσεων στο Αιγαίο, πέρα από κάθε προηγούμενο. Κατά το πρότυπο που έθεσαν οι προκλήσεις κατά την τελευταία περίοδο, οι παραβιάσεις δεν περιορίζονται στο Ανατολικό Αιγαίο, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπως συνηθιζόταν, αλλά σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Το μήνυμα που θέλει να στείλει η Άγκυρα είναι σαφές. Αμφισβητεί συνολικά το Αιγαίο ως Ελληνικό εθνικό χώρο και προβάλει σε αυτό ως παράκτια χώρα, με μεγάλο μήκος ακτών, «ίσα» δικαιώματα, αγνοώντας τα ελληνικά νησιά και τα δικαιώματα που έχουμε με βάση το διεθνές θαλάσσιο δίκαιο.
Προειδοποιεί, επίσης, ότι η Ελλάδα θα πρέπει να προσέλθει σε διμερείς διαπραγματεύσεις για την «ειρηνική» λύση των προβλημάτων που η ίδια (η Τουρκία) δημιουργεί. Προβάλει, επίσης, προς εκφοβισμό, τη στρατιωτική της ισχύ.

Το δεύτερο γεγονός συνδέεται με την παρενόχληση από την τουρκική κορβέτα «Μπάφρα» του σκάφους που θα διενεργήσει τη συμφωνημένη γεώτρηση στο οικόπεδο 9 της ΑΟΖ της Κύπρου, στο κοίτασμα Ονησίλαος, για λογαριασμό των εταιρειών ΕΝΙ και KOGAZ, αντιστοίχως της Ιταλίας και της Νοτίου Κορέας. Η τουρκική κορβέτα παρενόχλησε το σκάφος, ισχυριζόμενη ότι αυτό παραβιάζει τουρκική θαλάσσια ζώνη.
Δεν είναι βέβαιο μέχρι ποιού σημείου θα προχωρήσουν στην περίπτωση αυτή οι τουρκικές προκλήσεις και αν, συγκεκριμένα, η τουρκική κουρβέτα επιχειρήσει να εμποδίσει την έναρξη της γεωτρήσεως, που είναι προγραμματισμένη να γίνει τις ημέρες αυτές. Δόθηκαν διαβεβαιώσεις στην Κυπριακή κυβέρνηση από διεθνείς πηγές, κατά πρώτο λόγο τις ΗΠΑ, στις οποίες έκανε διαβήματα, ότι δεν θα υπάρξει τουρκική παρεμβολή στην προγραμματισμένη γεώτρηση.
Είναι κι αυτό ένα δείγμα του πως αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά τις διαπραγματεύσεις για «λύση» του Κυπριακού και του τι επιδιώκει. Η επίσκεψη Ερντογάν στην κατεχόμενη Κύπρο συνοδεύθηκε από την είσοδο στην Κυπριακή ΑΟΖ και την παράνομη διεξαγωγή ερευνών του τουρκικού ερευνητικού σκάφους “Barbaros». Η νέα πρόκληση εικονογραφεί τις τουρκικές αξιώσεις στο Κυπριακό, που δεν περιορίζονται πλέον στις λεόντειες διεκδικήσεις στο εδαφικό, το συνταγματικό και τις λεγόμενες διεθνείς εγγυήσεις. Η Άγκυρα θέτει τώρα ως βασική προτεραιότητα το φυσικό αέριο της Κύπρου. Και δεν το θέτει μόνο μέσα από την σκοπιά των Τουρκοκυπρίων και της περιβόητης «ισότητας» των δύο μερών, που υποτάσσει την πλειοψηφία στη μειοψηφία. Το θέτει επίσης μέσα από δικές της διεκδικήσεις στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Αυτό το νόημα έχει, μεταξύ άλλων, η παρενόχληση της τουκρικής κορβέτας στην ΑΟΖ νότια της Κύπρου.
Η επιδιωκόμενη «λύση» για την τουρκική πλευρά δεν είναι μόνο η επιβολή ενός νέου σχεδίου Ανάν. Είναι σχέδιο Ανάν συν η αρπαγή του μεγαλύτερου μέρους του φυσικού αερίου της Κύπρου.
Προκαλεί γι αυτό θλίψη και οργή ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύονται στο Κυπριακό οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Την περασμένη εβδομάδα συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Ράσμουσεν με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Μπάκι Μουν και συνέπεσαν στην εκτίμηση ότι πρέπει να λυθεί το Κυπριακό και ότι πρέπει γι αυτό να ενταθούν οι σχετικές προσπάθειες.
Κατά τη συνάντησή του με τον Κύπριο πρόεδρο, ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, δήλωσε ότι πρέπει να ενταθούν οι διακοινοτικές συνομιλίες για να λυθεί το Κυπριακό. Ως το θέμα να ήταν η ανεπάρκεια των συνεννοήσεων και ο ρυθμός των συνομιλιών.
Εγκλωβίζεται με την τακτική αυτή η Κύπρος σε έναν κλοιό διεθνών πιέσεων για τη «λύση» του Κυπριακού, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της και προφανώς σε βάρος της Ελληνικής πλευράς. Η επίσημη Κυπριακή πλευρά, επικουρούμενη από την Αθήνα, υποκινεί το ξένο ενδιαφέρον, με την αφελή προσδοκία ότι δήθεν αυτό θα λειτουργήσει ως καταλύτης για τη λύση, παραβλέποντας το τι ακριβώς επιδιώκει ο ξένος παράγων και τι ακριβώς «λύση» θέλει στο Κυπριακό. Δεν ξέρουμε π.χ. τι «λύση» επιδιώκει το ΝΑΤΟ και ο Μπαν Κι Μουν, που επισπεύδουν στο Κυπριακό; Με την ίδια λογική, συνεχίζεται η ίδια πολιτική απέναντι στην Τουρκία, είτε αυτό αφορά την Ευρωπαϊκή προοπτική της τελευταίας είτε αφορά τις διακοινοτικές συνομιλίες και τις προοπτικές λύσεως του Κυπριακού.
Καμία σκέψη για εναλλακτική πολιτική και νέα στρατηγική. Εμμονή στην ίδια πολιτική, όταν είναι καταφανείς οι κίνδυνοι που διατρέχει η Κύπρος και οι διεκδικήσεις της Άγκυρας για δύο κράτη και για το φυσικό αέριο και την ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου.

Το τρίτο γεγονός είναι οι περίεργες κινήσεις τουρκικών στρατευμάτων στη Θράκη, που προκάλεσαν αιφνίδια άσκηση των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων στον Έβρο. Τα δύο σχέδια, «Βαριοπούλα» και «Ηγεμών», που διέρρευσαν στον Τύπο, είναι μία ένδειξη των τουρκικών προθέσεων και βλέψεων, που αφορούν ταυτόχρονα το Αιγαίο και τη Θράκη.
Η τουρκική πλευρά, έχοντας καταντήσει σκιά του παλαιού εαυτού της την Ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, ανέλαβε ετεροβαρώς και αναισχύντως εκστρατεία για την παρουσίαση, ως καταπιεζόμενης, της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μνημείο αδράνειας, ανεπάρκειας, τοπικής μικροπολιτικής και στρατηγικής μυωπίας της Ελληνικής πλευράς.
Σε κάθε περίπτωση, οι τουρκικές βλέψεις και υπονομευτικές δραστηριότητες στη Θράκη δεν πρέπει να υποτιμούνται, όπως επίσης ο κίνδυνος συνδυασμένης τουρκικής επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο και στη Θράκη, με αφορμή κάποια ένταση και κρίση.

Είναι τραγικό ότι οι πολιτικοί ιθύνοντες των τελευταίων ετών, παρά τη διάθεση πολύ σημαντικών κονδυλίων για την άμυνα, επέτρεψαν στην Άγκυρα να προηγηθεί σε κρίσιμους αεροναυτικούς εξοπλισμούς. Η καταστροφική πολιτική που επέβαλε η «τρόικα» και στον τομέα της άμυνας, δημιουργεί επίσης πολύ μεγάλο πρόβλημα στην αεροναυτική ισορροπία και στην άμυνα της χώρας.
Το Μνημόνιο δεν είναι, δυστυχώς, μόνο η οικονομική κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η χώρα. Είναι η απειλή, επίσης, που θέτουν οι απροκάλυπτες τουρκικές βλέψεις και επιβουλές.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Θα το περιμέναμε και αυτό να συμβεί! Ένα σοβαρό επεισόδιο που συνέβη πριν από λίγες μέρες και που εκ των υστέρων αποκάλυψε η τουρκική εφημερίδα Aksam, στο κυριακάτικό της φύλο, δείχνει το πόσο μπορεί να έχει προχωρήσει η προώθηση των εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην χώρα μας, που τώρα μπορεί να γίνεται ακόμα και με… τα φεριμπότ των γραμμών μικρασιατικών ακτών- ελληνικά νησιά!!!

Όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, το τουρκικό φεριμπότ με την ονομασία, Büyük Hizir Reis, που εκτελεί δρομολόγια από το τουρκικό θέρετρο του Μποντρούμ (έχουμε γράψει σε προηγούμενα άρθρα μας ότι το θέρετρο του Μποντρούμ είναι κομβικό σημείο συγκέντρωσης μουσουλμάνων λαθρομεταναστών από τους Τούρκους για να τους προωθήσουν στη συνέχεια στην χώρα μας φυσικά με το… αζημίωτο), στην ελληνική νήσο Κω, κυριολεκτικά μπλοκαρίστηκε από τις ελληνικές αρχές γιατί υπήρχαν πληροφορίες ότι μετέφερε μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην ελληνική νήσο των Δωδεκανήσων.
Συγκριμένα το 55 μέτρων μήκους φεριμπότ, την Τετάρτη 24 του μηνός μπλοκαρίστηκε από τις ελληνικές αρχές μόλις έφτασε στην Κω και απαγορεύτηκε η έξοδος των επιβατών πριν να γίνει έλεγχος για να εξακριβωθεί ποιους μετέφερε στο ελληνικό έδαφος.
Αυτό και μόνο αποδεικνύει πόσο επιπόλαιες είναι οι αποφάσεις που έχουν παρθεί τελευταία και έχουν αφήσει ανεξέλεγκτη την ροή των επιβατών από την τουρκική ακτή προς τα ελληνικά νησιά και μάλιστα σε μια περίοδο όπου εκατοντάδες χιλιάδες, για να μην πούμε εκατομμύρια μουσουλμάνων, προωθούνται από την ανατολική Τουρκία προς την Ελλάδα.

Η κίνηση αυτή των ελληνικών αρχών προκάλεσε μάλιστα την τουρκική οργή, γιατί είναι φυσικό οι Τούρκοι να μην θέλουν να υπάρχει κανένας έλεγχος από ελληνικής πλευράς στην τεράστια επιχείρηση μεταφοράς μουσουλμάνων στα ελληνικά νησιά.
Ο υπεύθυνος της εταιρείας στην οποία ανήκει το φέριμποτ, Fatin Erdal, διαμαρτυρήθηκε έντονα λέγοντας πως κάθε χρόνο το εν λόγω φέριμποτ μεταφέρει περίπου 70 με 80 χιλιάδες(!!!), επιβάτες στα ελληνικά νησιά και εδώ και έξη χρόνια εκτελεί τα δρομολόγια αυτά χωρίς καμία ενόχληση από τις ελληνικές αρχές. Μάλιστα τόνισε πως τέτοιες ενέργειες που πλήττουν τα φέριμποτ που ανήκουν και σε ελληνικές εταιρείες, θα προκαλέσουν πρόβλημα στην ομαλή διακίνηση των τουριστών στις δύο ακτές του Αιγαίου.

Οι Τούρκοι όμως κατά την προσφιλή τους τακτική δεν αρκούνται μόνο σε διαμαρτυρίες, γιατί όταν καταλαβαίνουν ότι τους «παίρνει», προχωρούν ακόμα περισσότερο. Έτσι ο κ Fatin Erdal, όπως ανέφερε στην τουρκική εφημερίδα, θα ζητήσει αποζημίωση από τις ελληνικές αρχές οι οποίες, όπως τόνισε χαρακτηριστικά, θα δώσουν λόγο για την ενέργεια τους να αποκλείσουν την έξοδο των επιβατών από το φέριμποτ της γραμμής Μπόντρουμ - Κω.

Η περίπτωση μάλλον μας θυμίζει την παροιμία, «Αρέστηκε η γριά τα σύκα και τώρα θέλει και τα συκόφυλλα»!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η καταγγελία δεν προήλθε από δημοσιογράφο ούτε από ιδιώτη αρθρογράφο – «είδη» παντελώς αμελητέα για τους ασκούντες την εξουσία. Προήλθε (και δεν είναι η πρώτη φορά) από ανώτατο κρατικό λειτουργό επιφορτισμένον να ασκεί, εκ μέρους της κοινωνίας και για την προστασία της, τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης.

Βεβαίως, στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, η καμουφλαρισμένη με δημοκρατικές επιφάσεις δικτατορική κομματοκρατία περιφρονεί απροσχημάτιστα κάθε θεσμό προστασίας του πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Φτάσαμε στο σημείο, ακόμα και τη μέγιστη κοινωνική κατάκτηση, το Συμβούλιο της Επικρατείας, να την αμφισβητούν απροσχημάτιστα (και ατιμώρητα) υπουργοί του σημερινού, διεκπεραιωτικού αλλοδαπών εντολών, κυβερνητικού σχήματος. Να τους εξοργίζει (αντί να τους ενθουσιάζει ως δημοκράτες) η «παρέμβαση της Δικαιοσύνης στον τρόπο που η κυβέρνηση νομοθετεί».

Στις 17.9, ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης και πρώην αρεοπαγίτης κ. Λέανδρος Ρακιντζής κατέθεσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής καταγγελίες για την «ιδιότυπη ασυλία» που απολαμβάνουν γνωστοί μεγιστάνες του πλούτου, για νομοθετικές ρυθμίσεις που ψηφίζει η Βουλή προκειμένου να συγκαλύψει διεφθαρμένες συμπεριφορές τους. Καταγγέλλει ο γενικός επιθεωρητής στην έκθεσή του για το 2013 («Κ» 18.9.2014) την αθώωση οικονομικών εγκλημάτων με βουλεύματα δικαστικών συμβουλίων, δηλαδή με διαδικασίες για τις οποίες δεν ισχύει η αρχή της δημοσιότητας, γι’ αυτό και τα βουλεύματα δεν δημοσιεύονται, απλώς εκδίδονται. Ποια καταλήστευση δημόσιου χρήματος, ποιος ίλιγγος αυθαιρεσίας και ιταμότητας της λωποδυσίας καλύπτεται τόσο με βουλεύματα όσο και με «κανόνες - νομοθετικές ρυθμίσεις, που θεσπίζονται ad hoc» από την κυβερνητική συμπαράταξη – ο κ. Ρακιντζής τα καταγγέλλει χωρίς να τα κατονομάζει, προκαλεί την τακτική Δικαιοσύνη να επέμβει.

Ομως, περιθώρια (συνταγματικής) λειτουργίας αφήνει στη Δικαιοσύνη η απολυταρχική κομματοκρατία; Ψήφισε νόμο το κυβερνητικό μάγμα του γαλαζοπράσινου αμοραλισμού, που απαλλάσσει τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ από τις ευθύνες αποφάσεών τους! – το καταγγέλλει ο κ. Ρακιντζής. Οφείλουμε, επιτέλους, οι πολίτες να αντιπαραβάλλουμε τις πιστοποιήσεις του με τις θριαμβολογίες (για ηλιθίους) με τις οποίες μάς κατακλύζει ο κ. Σαμαράς. Να κρίνουμε την ανενδοίαστη, «φτηνιάρικη» κυβερνητική προπαγάνδα (τα εξομοιωμένα σε όλα τα κανάλια Δελτία Ειδήσεων που παραπέμπουν ευθέως στην ολιγόνοια καθεστώτων τύπου Εμβέρ Χότζα) με μέτρο - κριτήριο έστω και μόνη την καταγγελία του κ. Ρακιντζή για «ανεξέλεγκτη εξουσία που παρέχεται στους αρμοδίους να αποφασίζουν, και που την ασκούν χωρίς διάκριση και χωρίς λογικούς περιορισμούς, με μόνη την επίκληση της πολιτικής βούλησης».

Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην ελλαδική κοινωνία, πώς να ερμηνευθεί η παραλυτική αδράνεια, ο λήθαργος ανοχής τόσης αναίδειας και απάτης; Ακούμε τον αρμόδιο κρατικό λειτουργό να βεβαιώνει την υποταγή του κράτους στην αυθαιρεσία μιας δράκας επώνυμων μεγιστάνων του πλούτου. Να πιστοποιείται από την εγκυρότερη πηγή η διαπλοκή της εξουσίας με «νταβατζήδες». Και η κοινωνία να μην έχει αντανακλαστικά ζωντανού σώματος. Το μαρτύριο που ζουν, μέρα - νύχτα, οι απολυμένοι άνεργοι, η πίκρα και η οργή των εξευτελισμένων συνταξιούχων δεν αρκούν για να κλονίσουν το καθεστώς της διαφθοράς, να αφυπνίσουν την κοινωνία από τον λήθαργο.

Ο πρωθυπουργός μοιάζει με πανικόβλητο, καλομαθημένο παιδί που βλέπει να του παίρνουν, μέσα από τα χέρια του, το παιχνιδάκι του. Προσπαθεί να τρομοκρατήσει τόσο τους εντόπιους εκλογείς του όσο και τους εκτός εντολείς του, να τους πείσει ότι το ενδεχόμενο να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για όλους μέγιστος κίνδυνος. Και πιθανότατα έχει δίκιο. Αλλά για τους πολίτες δεν υπάρχει ορατή διαφορά στους εφιάλτες: στον σημερινό και στον πιθανότατα επερχόμενο.

Τόσο η σημερινή συνονθυλευματική κυβέρνηση όσο και το συνονθύλευμα των αριστερίστικων «συνιστωσών» που επέρχεται, έχουν χειροπιαστά αποδείξει ότι ο ορίζοντάς τους τελειώνει στον «οικονομισμό», στον ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό. Δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν τις προϋποθέσεις να δουν άλλον στόχο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Μπορεί να επισκέπτεται ο κ. Τσίπρας τον Πάπα, αλλά δεν έχει να συζητήσει μαζί του τίποτα περισσότερο από κοινοτοπίες αλτρουιστικού εντυπωσιασμού. Ο χαρισματικός Ποντίφηκας έδωσε μάθημα «αριστερισμού με ραχοκοκαλιά» στον ασπόνδυλο ΣΥΡΙΖΑ: ρίσκαρε να μιλήσει για τις «αγορές» και τις «Τράπεζες» που λειτουργούν με ρόλο Μινώταυρου στη ζωή μας. Εδειξε την ανάγκη αλλαγής στις στοχεύσεις του βίου.

Ο κ. Τσίπρας βαδίζει πλησίστιος προς την εξουσία κομίζοντας μόνο λογιστικές υποσχέσεις «βελτίωσης» της καταναλωτικής ευχέρειας – ακριβώς όπως έκανε, πριν από δύο χρόνια, και ο κ. Σαμαράς. Ούτε λέξη για παραγωγικότητα, για κίνητρα δημιουργίας, για ποιότητα οργάνωσης της ζωής άσχετη με το χρήμα: καλλιέργεια, θεσμούς κοινωνικής συνοχής, συνεπή αξιοκρατία. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τόλμησαν ποτέ να επιστρατεύσουν την ποιότητα, να βασιστούν επιτελικά στους αρίστους. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει μιλήσει ποτέ για στόχους της παιδείας και της εξωτερικής πολιτικής, πώς θα ήθελε τον Ελληνα στον κόσμο του σήμερα, με ποια ενεργό μετοχή στο γίγνεσθαι της Ιστορίας.

Τα κριτήρια που έχει για την ποιότητα ο κ. Σαμαράς τα έδειξε: Γιακουμάτος, Σταμάτης, Ντινόπουλος, Κικίλιας, Βούλτεψη, συν η ντροπή της ΝΕΡΙΤ – συναγωνίστηκε τον ΓΑΠ σε έμπρακτη «ύβρι». Θα προστεθεί στη χορεία των «πρώην» που δεν τολμάνε να βγουν στον δρόμο: τρέμουν την οργή των πολιτών. Αραγε ο κ. Τσίπρας έχει τουλάχιστον σοκαριστεί από αυτή τη θλιβερή, κοινή κατάληξη των πρωθυπουργών της τελευταίας δεκαπενταετίας; Ιδεολόγους με αυταπαρνητική στράτευση δεν έχει δίπλα του, αφού η ιδεολογία απόμεινε ψυχολογικό μόνο ψιμύθιο της υποταγής στον οικονομισμό, τον έμπρακτο μηδενισμό. Επιτελείς με εγγυημένη ποιότητα, ικανότητα και ήθος, μπορεί να συστρατεύσει;

Οι καταγγελίες Ρακιντζή είναι κριτήριο για να κρίνουμε τη μονομαχία Σαμαρά - Τσίπρα. Μονομαχία σε κενό «νοήματος».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Εχουν τιμή οι βουλευτές; Εξαρτάται. Και πόσο πιάνουν. Και αυτό εξαρτάται. Οσο πλησιάζουμε στην προεδρική εκλογή, το χρηματιστήριο των ψήφων των 180 ή των 121 θα ανεβοκατεβαίνει.

Θα έχει τα limit up και τα limit down. Πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν άρχισε να αχνοφαίνεται στις δημοσκοπήσεις το καθαρό προβάδισμά του, έσπευσε να καταγγείλει εκ των προτέρων ότι θα εξαγοραστούν ψήφοι βουλευτών. Σωστή τακτική καθώς έτσι ενοχοποιείται οποιοσδήποτε βουλευτής θελήσει να ασκήσει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του, με τρόπο όμως που δεν θα αρέσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ετσι, αν κάποιος από τους ανεξάρτητους ή από τους βουλευτές μη κυβερνητικού κόμματος τολμήσει να διαφοροποιηθεί και να ψηφίσει έναν, έστω και άριστο, υποψήφιο, θα είναι «προδότης» και θα πεταχτεί στο πυρ το εξώτερον με τη ρετσινιά ότι μπορεί και να πήρε καμιά βαλίτσα με ευρώ.

Καθώς κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, διέφυγε της προσοχής ότι το ίδιο συμβαίνει και στην αντίθετη περίπτωση.

Πώς θα χαρακτηριστεί εκείνος ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ή της ΔΗΜΑΡ, που, ακόμη κι αν βγει από τη χρονοκάψουλα ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Λεωνίδας Κύρκος, έχει πεισθεί να καταψηφίσει την όποια πρόταση για να οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές; Με έναν και μόνο σκοπό. Την εξασφάλιση μιας καλής θέσης σε ένα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ που, εφόσον επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, θα τους προφέρει στέγη τροφή και προστασία για την επόμενη τετραετία, κάτι που δεν προσφέρει με σιγουριά ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΔΗΜΑΡ.

Με ένα και μόνο αντάλλαγμα: όχι να ψηφίσουν, αλλά απλώς και μόνο για να μην ψηφίσουν. Και έτσι θα ψάχνουμε για την τιμή των βουλευτών. Που όσο περνά ο καιρός, όλο δείχνει να οδηγείται σε limit down. Γιατί η ρετσινιά της υπόνοιας για «βαλίτσα» είναι βαριά. Αλλά η φανερή εξαγορά με την επαγγελματική αποκατάσταση είτε σε θέση βουλευτή είτε σε κάποιο κρατικό οργανισμό είναι επίσης εξευτελιστική.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Aλλά όχι λόγω της επιθετικότητάς της σε Ελλάδα - Κύπρο...

Του Σωτήρη Σιδέρη

Στις 18 Σεπτεμβρίου η τουρκική κυβέρνηση κατέθεσε στην Ευρωπαική Επιτροπή ένω δωδεκασέλιδο έγγραφο με το οποίο ζητά την επίσπευση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ και ουσιαστικά επικαλείται την γεωπολιτική της θέση και χρησιμότητα για την Δύση, προκειμένου να πείσει για την ανάγκη ένταξής της στην Ενωση.

Τις ίδιες ημέρες η δεξαμενή σκέψης Institut Européen des Relations Internationales (IERI) δημοσίευσε σημείωμα του αναλυτή Irnerio Seminatore, με θέμα «η ΕΕ, η Τουρκία και η Ευρασία: Γεωπολιτική ανάλυση δύο σεναρίων, ένταξη ή «προνομιακή σχέση»;

Ο αναλυτής τάσσεται αναφανδόν υπέρ της «προνομιακής σχέσης» Τουρκίας-ΕΕ αντί της πλήρους ένταξης, επισημαίνοντας ότι στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον η επιλογή αυτή εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα και των δύο ενδιαφερομένων μερών.

Η συζήτηση για το μέλλον των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας επανέρχεται με ένταση λόγω των μεγάλων γεωπολιτικών αλλαγών και ανατροπών που συντελούνται στην ευρωπαική περιφέρεια, από την Ουκρανία και τη Ρωσία, μέχρι την βόρεια Αφρική και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Διαθέτοντας μια πολύχρονη διπλωματική τεχνογνωσία, η Τουρκία προσπαθεί να πλασαριστεί ως η πλέον αναγκαία σύμμαχος της Δύσης επιδιώκοντας ως αντάλλαγμα την ένταξή της στην ΕΕ, ή αποκτώντας μια προνομιακή θέση στην γεωπολιτική σκακιέρα, που θα της αποφέρουν μεγάλα κέρδη και τώρα και στο μέλλον.

Η Ειδική Σχέση δεν υπάρχει ως θεσμική διασύνδεση μεταξύ της ΕΕ και άλλων χωρών, κατά συνέπεια πρέπει να δημιουργηθεί πρώτα και στη συνέχεια να καταγραφούν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των κρατών που θα την αποκτήσουν.

Η συγκεκριμένη δεξαμενή σκέψης σημειώνει στην έρευνά της ότι , η ΕΕ αντιμετωπίζει «κόπωση διεύρυνσης», ενώ η πλήρης ένταξη της Τουρκίας σε αυτή θα αλλοιώσει τους συσχετισμούς δυνάμεων στα θεσμικά όργανα, θα επιφέρει σημαντικές ανακατανομές στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και θα διαταράξει την ισορροπία του γαλλο-γερμανικού άξονα, καθιστώντας τη Γερμανία ηγεμονεύουσα εντός της ΕΕ λόγω της επιρροής της στην τουρκική πολιτική και οικονομική ζωή. Η Γαλλία αντιθέτως, δε διαθέτει αντίστοιχη σχέση με την Τουρκία, με αποτέλεσμα να τεθεί αυτομάτως στο περιθώριο. Επίσης, το τουρκικό μοντέλο διακυβέρνησης υπό το κόμμα AKP, το μοντέλο της «ισλαμο-δημοκρατίας», δε φαίνεται κατά την άποψη του συγγραφέα να είναι συμβατό με τις ευρωπαϊκές αρχές διακυβέρνησης.

Ακόμη, η ΕΕ καλείται να δράσει σε ένα σύνθετο διεθνές περιβάλλον, στο οποίο αναδιατάσσονται οι σχέσεις της με τη Ρωσία, ιδιαίτερα εξαιτίας της κρίσης στην Ουκρανία, καθώς και η επιρροή της στη Μέση Ανατολή και στις χώρες του Καυκάσου. Η Τουρκία ωστόσο έχει εμπλακεί στις εξελίξεις στις εν λόγω περιοχές και καλείται με τη σειρά της να τοποθετηθεί, τόσο όσον αφορά στο ρόλο που επιθυμεί να διαδραματίσει ως «προστάτης» των τουρκόφωνων πληθυσμών του Καυκάσου, όσο και σχετικά με τη συνέχιση της πολιτικής «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» που εγκαινίασε ο Ahmet Davutoglu και οδήγησε στην προσέγγιση με τις αραβικές χώρες.

Το αποτέλεσμα αυτών των ανακατατάξεων στο διεθνές περιβάλλον είναι, σύμφωνα με την ανάλυση, ότι τόσο η ΕΕ όσο και η Τουρκία έχουν πιεστικότερα ζητήματα να διευθετήσουν. Σχετικά με την ΕΕ, το ζητούμενο είναι η ενίσχυση του ρόλου της ως διεθνούς δρώντος, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα εφόσον χρειάζεται, η συνεργασία της με τις ΗΠΑ, η επιρροή της στις χώρες του Καυκάσου με σκοπό την ενεργειακή της επάρκεια χωρίς εξάρτηση από τη Ρωσία, η σχέσεις της με τις χώρες της Μέσης Ανατολής με σκοπό τη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής, καθώς και η ενταξιακή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων. Η Τουρκία από την άλλη πλευρά, αντιμετωπίζει σημαντικά ζητήματα σχετικά με το ρόλο της στη Συρία και το Ιράκ, τη σχέση της με το Ισραήλ, καθώς και τις εξελίξεις στο κουρδικό ζήτημα ιδίως στο πλαίσιο της τρέχουσας ιρακινής κρίσης. Ακόμη, η Τουρκία καλείται να ανταγωνιστεί τη Ρωσία ως προς την επιρροή της στις χώρες του Καυκάσου.

Κατά την άποψη του αναλυτή η Τουρκία έχει γεωπολιτικά και ιστορικά «ευρασιατικό» προσανατολισμό, γεγονός που καθιστά την προοπτική της πλήρους ένταξης ασύμβατη με τα τουρκικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Μέσω μιας «προνομιακής σχέσης» με την ΕΕ, η Τουρκία έχει τη δυνατότητα αυξημένης συνεργασίας όπου χρειάζεται, αλλά και καλύτερης προάσπισης των δικών της συμφερόντων. Για την ΕΕ, η επιλογή αυτή της «προνομιακής σχέσης» αποτελεί την πλέον ρεαλιστική προσέγγιση, καθώς ενισχύει τη διεθνή της θέση και ταυτόχρονα είναι η μόνη συμβατή με τη διατήρηση του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Είναι προφανές ότι ο αναλυτής προπαγανδίζει ουσιαστικά τα δυτικά συμφέροντα και τα εμφανίζει ως συμφέροντα της Τουρκίας προκειμένου να διευκολύνει τη συζήτηση περί Ειδικής Σχέσης. Σίγουρα η Αγκυρα, γνωρίζει ότι η πλήρης ένταξη είναι απίθανο να υπάρξει κατά συνέπεια, θα εμφανιστεί κάποια στιγμή ως αδικημένη και περιθωριοποιημένη από το «χριστιανικό κλαμπ» και δήθεν θα δεχθεί με λύπη της την Ειδική Σχέση αποσπώντας όμως τεράστια προνόμια.

Αφαντη η Ελλάδα!
Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στην εν λόγω έρευνα απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στο Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που θα μπορούσαν να είναι δύο σοβαροί λόγοι για τους οποίους η Τουρκία , όχι πλήρες μέλος, αλλά ούτε Ειδική Σχέση δεν θα μπορούσε να συνάψει με την ΕΕ χωρίς όρους και προυποθέσεις.
Με απλά λόγια και η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία αγνοούνται σχεδόν περιφρονητικά , ενώ έχουν δικαίωμα βέτο γιατί είναι αδιανόητο μια συμφωνία για Ειδική Σχέση να ληφθεί κατά πλειοψηφία και όχι ομόφωνα. Κατά συνέπεια προκαλεί πολλά ερωτηματικά ότι στα προβλήματα που έχει η Τουρκία δεν αναφέρονται ούτε το Κυπριακό, ούτε τα ελληνοτουρκικά προβλήματα στο Αιγαίο. Προφανώς το Ινστιτούτο θεωρεί δεδομένες και τις δύο χώρες και ότι δεν χρειάζεται η γνώμη τους για να κάνουν γεωπολιτική οι Δυτικοευρωπαίοι.

Όλα αυτά ηχούν ως ένα ακόμη καμπανάκι κινδύνου για την ελληνική εξωτερική πολιτική που όμως δεν φαίνεται να το ακούει η κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου. Και αυτό είναι ακόμη σημάδι των κινδύνων που κρύβουν οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η ρευστότητα στην ευρύτερη περιοχή μας . Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν αντιδράσει τώρα, οι συσχετισμοί θα διαμορφωθούν ερήμην της και η νέα σκακιέρα θα στηθεί με άλλους παίκτες. Εις βάρος φυσικά των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, της ασφάλειας και του μέλλοντος της χώρας…

Πηγή OmegaPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Έλουσε η Γερμανίδα καγκελάριος τον Σαμαρά με επαίνους και καλά λόγια για τις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες και τον... ξαπόστειλε χωρίς να του δώσει ούτε ένα ευρώ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Με άδεια χέρια γύρισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από το Βερολίνο. Τίποτε δεν του έδωσε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ ώστε να το επιδείξει στον ελληνικό λαό ως μια κάποια υποτυπώδη επιτυχία. Επρεπε να το περιμένουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν τώρα η κατάλληλη στιγμή να πάει κάποιος στην καγκελαρία και να ελπίζει ότι θα αποσπάσει τη συγκατάθεση για χαλάρωση των μέτρων λιτότητας.

Απλούστατος ο λόγος. Ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε έχει ετοιμάσει φέτος ισοσκελισμένο γερμανικό προϋπολογισμό για πρώτη φορά εδώ και... 45 χρόνια, από το 1969!!! Πρέπει να είναι πολιτικά αφελής κάποιος για να νομίσει ότι αυτήν ακριβώς τη στιγμή που η Μέρκελ πετυχαίνει έναν δύσκολο στόχο, θα ήταν ποτέ δυνατόν να πει «ναι» σε φοροελαφρύνσεις του Σαμαρά.

Η γερμανική Δεξιά έχει σερβίρει στους Γερμανούς φορολογούμενους το παραμύθι ότι οι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου παίρνουν τα λεφτά που τους δίνει δήθεν η Γερμανία και τα κάνουν... σουβλάκια και ούζα οι Ελληνες, πίτσες οι Ιταλοί κ.λπ. και αυτοί το έχουν πιστέψει πραγματικά ότι έτσι είναι.

Παγιδευμένη στον μύθο αυτόν η Μέρκελ, ειδικά τώρα που ζορίζει τους Γερμανούς για να πετύχει τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, με τίποτε δεν θα ήθελε να εμφανιστεί ότι ανέχεται την... κραιπάλη των Ελλήνων και μάλιστα ότι τη χρηματοδοτεί κι από πάνω με λεφτά των φορολογουμένων της πατρίδας της! Ελουσε, λοιπόν, τον Σαμαρά με επαίνους και καλά λόγια για τις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες και τον... ξαπόστειλε χωρίς να του δώσει ούτε ένα ευρώ! Δεν ξέρουμε αν αυτό αποτελεί παρηγοριά για το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά η παταγώδης αποτυχία της επίσκεψης του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς στο Βερολίνο την προηγούμενη μέρα, τη Δευτέρα, με παρόμοια αιτήματα, συζητείται πολύ περισσότερο σε όλη την Ευρώπη.

Χάσαμε και τον πρέσβη στο Βερολίνο, ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της επίσκεψης του πρωθυπουργού. Αυτό σημαίνει ότι χάσαμε τον σημαντικότερο πρέσβη της Ελλάδας σε ξένη χώρα. Ισως δεν έχουν συνειδητοποιήσει όλοι οι αναγνώστες πως ειδικά τα χρόνια της κρίσης, το ποιος είναι πρέσβης της χώρας μας στο Βερολίνο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το ποιος είναι πρέσβης στην Ουάσιγκτον. Χώρια που ο Παναγιώτης Ζωγράφος είναι στενότατος πολιτικός φίλος, αλλά και δεύτερος εξάδελφος του Αντώνη Σαμαρά!

Τέσσερις σύμβουλοι συνόδευσαν τον πρωθυπουργό στη συνάντησή του με τη Μέρκελ, πετώντας έξω τον πρέσβη! Η Ντόιτσε Βέλε ισχυρίστηκε πως ο Π. Ζωγράφος είχε ενημερώσει το πρωθυπουργικό γραφείο από καιρό ότι το πολιτικό κλίμα αυτή την εποχή στο Βερολίνο δεν είναι καθόλου καλό για την πραγματοποίηση επίσκεψης Σαμαρά. Αγνοούμε αν αυτό είναι αληθές ή όχι.

Προκαλεί εντύπωση όμως το γεγονός ότι τις πληροφορίες της Ντόιτσε Βέλε δεν τις διέψευσε το πρωθυπουργικό γραφείο του Αντ. Σαμαρά, αλλά το υπουργείο Εξωτερικών του Ευ. Βενιζέλου. Αν όντως είχε τέτοια άποψη ο πρέσβης, δεν θα επικοινωνούσε με τον εξάδελφό του; Στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ θα την έλεγε;

Η ουσία είναι ότι η Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκαν να δώσουν χείρα βοηθείας για να σώσουν πολιτικά τον Σαμαρά. Αυτό έγινε σαφέστατο. Αν σωθεί, θα σωθεί μόνος του! Με τη βοήθεια όσων φίλων του έχουν απομείνει.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετά το Ιράν και την Αίγυπτο, ακόμη μία χώρα της Μέσης Ανατολής αποκαλύπτει τον ρόλο του κράτους δολοφόνου, της Τουρκίας, που ενισχύει με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο τους εγκληματίες του τζιχάντ

Γράφουν οι Πορφύρης Δ./ Σταφυλά Π.

Ο Εθνικός Σύμβουλος Ασφαλείας του Ιράκ και βουλευτής, Safa Al-Sheikh Hussein δήλωσε ότι η Τουρκία είναι η χώρα που “βάζει τα καύσιμα στο όχημα της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος Ιράκ και Μ.Συρίας” , επιτρέποντας στους εξτρεμιστές να εξάγουν πετρέλαιο μέσα από την Τουρκία. Ο ίδιος δήλωσε στην εφημερίδα Today’s Zaman την Τετάρτη:
“Έχουν ένα ολόκληρο δίκτυο υποστήριξης στην Τουρκία. Εξάγουν το πετρέλαιο μέσω Τουρκίας. Οπότε συμπεραίνουμε ότι ομάδες οργανωμένου εγκλήματος δουλεύουν στην Τουρκία από όπου το πετρέλαιο αυτό διοχετεύεται μετέπειτα στην Ευρώπη”.
Η δήλωση αυτή του Ιρακινού αξιωματούχου εθνικής ασφαλείας, έγινε μετά και την παραδοχή του Kerry ότι η ISIS έχει οικονομική αυτάρκεια από την εξαγωγή πετρελαίου σε Τουρκία και Λίβανο (για να καλύψει προφανώς και την έως τώρα χρηματοδότηση της τρομοκρατίας στη Συρία από το 2011).

Σύμφωνα με τον Safa Al-Sheikh Hussein, υπάρχουν 20 000 ξένοι μαχητές μουτζαχεντίν στο Ιράκ και τη Συρία και ότι η πολιτική αστάθεια στο Ιράκ που κρατάει εδώ και χρόνια διευκόλυνε τα μέγιστα την τρομοκρατκή οργάνωση.

Όταν στον σύμβουλο Ασφαλείας του Ιράκ ζητήθηκε μια εκτίμηση περί της γενικευμένης άποψης ότι “η Τουρκία υποστηρίζει τους Τζιχαντιστές”, αυτός απάντησε ότι “όλος ο Ιρακινός λαός συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών του, θεωρεί ότι η Τουρκία παρέχει την υποστήριξή της στην ISIS και ότι αυτό δεν είναι υγιές για τους δεσμούς μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, όπως το Ιράκ και η Τουρκία”.

Ο Hussein υπογράμμισε ότι ο πόλεμος του Ισλαμικού Κράτους κατά της Συρίας, έδωσε τη δυνατότητα στην Τουρκία να αποκτήσει μεγάλη δύναμη επιρροής στην περιοχή.
“Η Τουρκία δεν πήρε την σωστή θέση σε σχέση με τη Συρία. Οι πολιτικές της βλέψεις δεν ήταν σωστές. Θυμόμαστε πολύ καλά ότι από το 2011 η Τουρκία έκανε εκτιμήσεις ότι μέσα σε ένα μήνα θα έχει αλλάξει η πολιτική διακυβέρνηση της Συρίας…”.
“Ξέραμε ότι το πιο πιθανό σενάριο ήταν η διχοτόμηση της Συρίας και αυτό ήταν κάτι που τρόμαζε το Ιράκ καθώς οι δυνάμεις στα πεδία των μαχών στη Συρία είναι υπέρ των εξτρεμιστών ισλαμιστών και όχι υπέρ του συριακού λαού και των δημοκρατικών αναγκών του”.

Πηγή dimpenews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Φοβούμενο προφανώς «μετάσταση» του «καρκίνου» του Ισλαμικού Κράτους που θα αποσταθεροποιήσει την Ισλαμική Δημοκρατία, η ιρανική ηγεσία φέρεται έτοιμη να δράσει, χωρίς να περιμένει κάποια επίσημη πρόσκληση από κάποια δυτική πρωτεύουσα.
 
Εξάλλου, υφίσταται και θέμα διατήρησης της επιρροής που διασφαλίστηκε στο γειτονικό Ιράκ, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν και την αποχώρηση των Αμερικανών…

Έτοιμο λοιπόν να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, δηλώνει πλέον το Ιράν. Σε δηλώσεις του ο επικεφαλής του Ιρανικού Στρατού, στρατηγός Αχμαντρεζά Πουρνταστάν, δήλωσε πως οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να απαντήσουν στην απειλή του ΙΚ.

«Δεν θα επιτρέψουμε στους τρομοκράτες του ΙΚ να πλησιάσουν στα σύνορά μας. Είμαστε πανέτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε», είπε ο στρατηγός, ο οποίος τόνισε επίσης πως ήδη οι ιρανικές χερσαίες δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί στα σύνορα με το Ιράκ.

Είναι εμφανές ότι οι επαφές της Τεχεράνης με τις ΗΠΑ, μέσω Βρετανίας, έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδώσει και ενδεχομένως να βρισκόμαστε ενώπιον κάποιας σιωπηρής συμφωνίας. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Όχι τυχαία πάντως, ο Ιρανός στρατηγός έκανε λόγο μόνο για δράση στο Ιράκ και όχι στην Συρία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Tου Σωτήρη Σιδέρη

Ο Αντώνης Σαμαράς, είναι ο πρώτος πρωθυπουργός στην σύγχρονη ιστορία της χώρας που δεν έχει πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο, επειδή απλά δεν θέλει, προκαλώντας άπειρα επικριτικά σχόλια από τους διπλωμάτες και πολλούς ψιθύρους στην Λευκωσία. Είναι επίσης, ο πρώτος πρωθυπουργός που αισθάνεται άβολα με τις δημοκρατικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αντιπαθεί την συλλογικότητα καθώς σπανίως συνεδριάζουν τα κομματικά και κυβερνητικά όργανα, είναι δηλαδή ένας πρωθυπουργός, περιχαρακωμένος στο Μέγαρο Μαξίμου, μακριά από την κοινωνία και τους θεσμούς.

Επί των ημερών του και με δικές του αποφάσεις η δημοκρατία υποβαθμίστηκε, έχει κατηγορηθεί ότι είναι ακροδεξιός και συνεχίζει να φλερτάρει με τον αυταρχισμό. Από το 1991 του αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός του πατριώτη πολιτικού με γνώση και ευαισθησία για τα εθνικά θέματα, αλλά η πρωθυπουργική του θητεία αποδεικνύει ότι αναδιπλώνεται εύκολα, ότι δεν έχει γνώσεις και πολιτική κουλτούρα, ότι είναι χειραγωγημένος από συμφέροντα.

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Το κενό στην θεσμική λειτουργία του πρωθυπουργού το καλύπτουν υποτίθεται οι συνεργάτες του, ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο κ. Δημήτρης Σταμάτης. Ιδιαίτερα ο πρώτος εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα να παρακάμπτει υπουργούς, όπως έγινε με τη συμμετοχή του στη συνάντηση με την Τρόικα στο Παρίσι, διπλωμάτες, προκαλώντας την παραίτηση Ζωγράφου, φημολογείται ότι κατευθύνει υπουργούς, λίγο πολύ ότι έχει καθοριστικό λόγο στην διακυβέρνηση της χώρας, παρά το γεγονός ότι του καταλογίζουν ρηχότητα στην σκέψη, έλλειψη γνώσεων και πολιτικής συγκρότησης και απλά ως «αντ’ αυτού» αδιαφορεί για το τι λένε γύρω του.

Ο κ. Σαμαράς όχι μόνο αδιαφορεί που ο στενός συνεργάτης του Παπασταύρου είναι στην λίστα Λαγκάρντ, αντίθετα τον θεωρεί αναντικατάστατο στο Μέγαρο Μαξίμου. Το ΣΔΟΕ δεν φαίνεται να έχει ελέγξει τον λόγο της εμπλοκής του κ. Παπασταύρου σε καταθέσεις στην Ελβετία. Φυσικά το τι λέει ο ίδιος, ότι δηλαδή εκπροσωπούσε κάποιους, θα έπρεπε να είναι εντελώς αδιάφορο για μια κρατική υπηρεσία. Ο κ. Παπασταύρου θα συνεχίσει προφανώς να είναι στο πλάι του πρωθυπουργού, μέχρις εσχάτων…

Ο κ. Σαμαράς ήταν αντιμνημονιακός. Ήταν λαύρος κατά της πολιτικής λιτότητας, τον ρόλο των ξένων, είχε άποψη και σχέδιο για τη χώρα, την ανεξαρτησία της, την ανάπτυξη. Μόλις όμως πήγε για πρώτη φορά ως πρωθυπουργός στο Βερολίνο «εξομολογήθηκε» στην Μέρκελ τις αμαρτίες του και, πράγμα πρωτοφανές για πρωθυπουργό δήλωσε το αμίμητο «ουδείς αναμάρτητος» ζητώντας ουσιαστικά συγχώρεση για τις κορώνες κατά του Μνημονίου. Δεν πήγε όμως στη βουλή για να κάνει τέτοια δήλωση μετάνοιας ζητώντας μια τυπική συγγνώμη από την ελληνικό λαό. Είναι σίγουρο ότι οι ιστορικοί του επιφυλάσσουν αρκετές δυσάρεστες σελίδες για τη στάση του αυτή.

Ο κ. Σαμαράς έχει καταργήσει στην πράξη μια δημοκρατική κοινοβουλευτική κατάκτηση την «ώρα του Πρωθυπουργού» που υπάρχει σε όλα τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα και υποχρεώνει τον εκάστοτε αρχηγό της κυβέρνησης να προσέρχεται στο κοινοβούλιο και να απαντά σε ερωτήσεις. Ο λόγος που δεν πηγαίνει φυσικά δεν εξηγήθηκε ποτέ. Απλά δεν θέλει και εξηγήσεις δεν χρωστά σε κανέναν.

Ο πρωθυπουργός δεν θέλει προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις στη βουλή. Έτσι κρίνει, έτσι αποφασίζει και τέτοιες συζητήσεις δεν γίνονται. Το υπουργικό συμβούλιο δεν συνεδριάζει επειδή ο κ. Σαμαράς δεν θέλει.

Δεν υπάρχει ούτε μία ομιλία, ούτε μία συνεδρίαση κυβερνητικών οργάνων, ούτε της βουλής που να αφιερωθεί στην εξωτερική πολιτική στα μεγάλα προβλήματα που απειλούν την ειρήνη, την σταθερότητα που απορρυθμίζουν τις διεθνείς σχέσεις. Η Ελλάδα, χώρα με πολλά ανοιχτά μέτωπα θα έπρεπε να βρίσκεται σε διαρκή πολιτική και διπλωματική εγρήγορση προκειμένου να αναβαθμίσει την γεωπολιτική της θέση, να διασφαλίσει τα εθνικά της συμφέροντα, να γίνει «παίκτης» να θέσει έτσι με καλύτερες προϋποθέσεις το πρόβλημα του χρέους, της ανάπτυξης και των διεθνών σχέσεών της. Ήταν ο ίδιος ο κ. Σαμαράς που το 2012 δεσμεύθηκε για την ανακήρυξη της ΑΟΖ και δεν θεώρησε ποτέ σκόπιμο να ενημερώσει κανέναν γιατί αναδιπλώθηκε. Ο κ. Σαμαράς δεν δίνει ποτέ εξηγήσεις για τίποτα και σε κανέναν.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει γιατί ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συζητά τέτοια θέματα, δεν θέλει να τον απασχολούν με γεωπολιτικά προβλήματα. Βλέπετε όλη του η προσοχή είναι πότε θα συναντήσει και τι θα πει στους υπαλλήλους της Τρόικας, πως θα κλείσει τη βουλή για μήνες, πως θα παραπλανήσει τον ελληνικό λαό εμφανίζοντας αλλόκοτα μια εθνική καταστροφή ως ελπίδα.

Η ήττα στις ευρωεκλογές δεν τον πτόησε. Συνεχίζει την ίδια πολιτική, τα ίδια ψεύδη για την Τρόικα, το χρέος, την ανάπτυξη, την ανεργία.

Ο κ. Σαμαράς αποδεικνύεται μια ιδιάζουσα περίπτωση στην πολιτική ιστορία της χώρας. Με ομιλίες που δεν έχουν κανένα πολιτικό, κοινωνικό, πνευματικό ενδιαφέρον. Με συμπεριφορά πελάτη καφενείου ισχυρίζεται ότι αν ο ίδιος δεν είναι πρωθυπουργός και έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μείνει ούτε ευρώ στις τράπεζες, ο κ. Σαμαράς οδεύει προς το πολιτικό του τέρμα έχοντας πίσω του μια γκρίζα διακυβέρνηση.

Ο κ. Σαμαράς θα δώσει την τελευταία του μάχη στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν, με ένα λεξιλόγιο και μια νοοτροπία που δεν αρμόζει στο αξίωμά του. Γι αυτό και η τελευταία του μάχη θα έχει όλα τα γνωρίσματα μιας μάχης χωρίς κανόνες, χωρίς όρους, χωρίς αρετές.

Και θα μείνει στην ιστορία, όχι μόνο για όση οδύνη έχει προκαλέσει με τις πολιτικές του αποφάσεις, όχι μόνο για την καταρράκωση των θεσμών, όχι μόνο για τα ψεύδη του, όχι μόνο για την ακροδεξιά του κουλτούρα, αλλά και για όσα δεν έκανε και θα πληγώνουν τον ελληνικό λαό για πολλά χρόνια.

Πηγή "OmegaPress"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Άγκυρα αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου πρόκληση, καθώς οι δύο εχθροί της, το κουρδικό PKK και το Ισλαμικό Κράτος, στρατολογούν νέους υποστηρικτές από την Τουρκία για να πολεμήσουν στην Συρία

Γράφει ο Μακεδών

Ο πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ερντογάν κατόρθωσε τελικώς να μη πιστεύει κανείς στις διαβεβαιώσεις των Τούρκων, αφού επανειλημμένως διαπιστώθηκε πως η ασιατική κουτοπονηρία που διακατέχει την συμπεριφορά τους, δεν μπορεί επ’ άπειρον να φέρει θετικά αποτελέσματα (πλην Ελλάδας).

Υποσχέθηκε δημοσίως στον ΟΗΕ ο κ. Ερντογάν ότι θα πολεμήσει εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (κατόρθωσε η προπαγάνδα να αποκαλούμε «Κράτος» ένα μόρφωμα, που σημαίνει ότι δεν θα αργήσει ο καιρός που θα μορφοποιηθεί νομίμως), την ώρα που υπάρχει αναμφισβήτητη συνενοχή της Τουρκίας στην υποστήριξη των φρικαλεοτήτων που διαπράττονται.

Ασφαλώς, θα ήταν αφελές να υποστηρίξει κάποιος πως η Τουρκία δρα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τω ΗΠΑ. Αν ήταν αληθής η εκφραζόμενη δημοσίως δυσαρέσκεια για την πολιτική της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, οι ισχυροί της γης θα είχαν φροντίσει από πολύ καιρό να απομακρύνουν από την εξουσία τον κ. Ερντογάν. Δεν χρειάζεται να πούμε με ποιον τρόπο, εμείς οι Έλληνες έχουμε αποκτήσει την σχετική πείρα.

Το Ισλαμικό Κράτος εξυπηρετεί πλήρως τα δυτικά σχέδια περί εξασθενίσεως των κρατών στην Μέση Ανατολή (και όχι μόνον), τα οποία εξασθενημένα και αλληλομισούμενα δεν θα μπορούν στο μέλλον αφενός να αποτελούν πηγή κινδύνων, αφετέρου να αντιδρούν στην πλήρη κυριαρχία των μεγάλων εταιριών στον δημόσιο πλούτο τους, που δεν είναι μόνον πετρέλαιο (ο ορυκτός πλούτος του Αφγανιστάν υπολογίζεται σε πάνω από ένα τρισ. ευρώ, υπολογισμό που έκανε μεταλλευτική εταιρία που συνόδευσε τα αμερικανικά στρατεύματα όταν εκστράτευσαν κατά της χώρας για να την «εκδημοκρατίσουν»).

Και φυσικά, οι πραγματοποιούμενοι βομβαρδισμοί δεν θα λύσουν το πρόβλημα, θα εμποδίσουν όμως τους επαγγελματίες δολοφόνους του ΙΚΙΛ να επεκταθούν πέραν των ορίων που τους ετέθησαν (απομακρύνθηκαν ταχέως από το φράγμα, από το οποίο υδρεύεται η περιοχή, όπως και από περιοχές του Κουρδιστάν που είχαν καταλάβει).

Υπάρχουν φόβοι μάλιστα ότι ο τελικός στόχος είναι ο ίδιος ο Άσαντ, αφού με το πρόσχημα εκδίωξης των τζιχαντιστών εξοπλίζονται οι ισλαμιστές της λεγόμενης συριακής αντιπολίτευσης (δηλαδή η Αλ Κάιντα), που θα βρεθούν σε πλεονεκτική θέση έναντι του συριακού στρατού. Εκείνο που γνωρίζουμε από συριακές πηγές, είναι ότι μέχρι στιγμής οι βομβαρδισμοί με πυραύλους Τόμαχοκ, κατέστρεψαν ολοσχερώς τις υπόγειες αποθήκες ενός εργοστασίου χημικών όπλων και τα φορτηγά που μετέφεραν τα απαραίτητα υλικά για τη κατασκευή τους, γεγονός που θα έθετε ένα άλυτο στρατιωτικό πρόβλημα εάν είχαν παραμείνει στα χέρια του ΙΚΙΛ για άλλο ένα μήνα!

Σε όλα αυτά, η Τουρκία παίρνει την αμοιβή της για την συνεργασία με την Δύση, αφού -κατ’ αρχάς- μέσω αυτής γίνεται το λαθρεμπόριο πετρελαίου, το οποίο διεξάγεται μέσω Τουρκίας, με μεγάλο οικονομικό όφελος να αποκομίζουν τα τουρκικά διυλιστήρια, που μετατρέπουν το λαθραίο αργό πετρέλαιο σε εμπορικά προϊόντα. Κι αυτό το πετρέλαιο αγοράζεται από Ισραηλινούς και Αμερικανούς σε τιμές γελοίες. Μού έλεγε Ιρανός, εγκαταστημένος στη Ελλάδα από χρόνια, ότι με το εμπάργκο κατά του Ιράν, αγόραζαν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες λαθραίως το ιρανικό πετρέλαιο έναντι 11 δολ. το βαρέλι, και το μεταπωλούσαν ως γνωστόν από 80 έως και 120 δολ. κάποια στιγμή.

Η Άγκυρα αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου πρόκληση, καθώς οι δύο εχθροί της, το κουρδικό PKK και το Ισλαμικό Κράτος, στρατολογούν νέους υποστηρικτές από την Τουρκία για να πολεμήσουν στην Συρία. Η έκκληση του ΡΚΚ για δράση κατά του Ισλαμικού Κράτους ενισχύει όχι μόνο την οργανωτική βάση του, αλλά και την παγκόσμια νομιμοποίηση του.

Κάποιοι δυτικοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι είναι μόνο θέμα χρόνου προτού οι κυβερνήσεις της Δύσης, οι οποίες έχουν επισήμως χαρακτηρίσει το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, καταργήσουν αυτόν τον χαρακτηρισμό και ξεκινήσουν την σύναψη επισήμων σχέσεων με το PKK, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας.

Εκείνο που θα βοηθούσε την Τουρκία, αλλά δεν της το επιτρέπουν οι Δυτικοί, είναι η δημιουργία μιας ασφαλούς ζώνης στη βόρεια Συρία. Μια νεκρή ζώνη θα μπορούσε να προσφέρει ανακούφιση για την Τουρκία, η οποία φιλοξενεί πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Συρία, έναν αριθμό που αυξάνεται ραγδαίως και δημιουργεί εντάσεις στις παραμεθόριες πόλεις.

Ίσως της το επιτρέψουν, αν επιτρέψει κι αυτή στον στρατό των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσει την βάση του Ιντσιρλίκ. Αλλά με δεδομένο ότι το Ισλαμικό Κράτος διαθέτει τζιχαντιστές στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας, η ενεργή συμμετοχή της Τουρκίας στη συμμαχία κατά των τζιχαντιστών, είναι ενδεχόμενο να απαντηθεί με πλήγματα στο έδαφός της.

Πηγή "Βόρεια"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Κυριακή πρωί πριν πάμε στην εκκλησία έτυχε να παρακολουθήσουμε την γνωστή τηλεοπτική εκπομπή ιεράρχη μητρόπολης της κεντρικής Ελλάδας, που υποτίθεται πως προωθεί τις παραδοσιακές μας αξίες. Πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Στην εκπομπή απαγορεύεται ο όρος και ο χαρακτηρισμός «λαθρομετανάστης».
Όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι που κατά εκατοντάδες εισέρχονται καθημερινά βάσει συγκεκριμένου σχεδίου στην χώρα μας, ταυτίζονται με τους Έλληνες μετανάστες που πήγαιναν μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους στην Γερμανία την δεκαετία του πενήντα και του εξήντα για να δουλέψουν στις γερμανικές φάμπρικες.
Μάλιστα αναφέρθηκε πως δεν θα πρέπει όλοι αυτοί να αισθάνονται κανένα… «κόμπλεξ κατωτερότητας» από τους γηγενείς και ότι θα πρέπει να τους τονίζουμε πως και αυτά που πιστεύουν, (όπως ίσως και οι… Τζιχαντιστές), έχουν μεγάλη αξία και ότι θα πρέπει και εμείς να τα… γνωρίσουμε από αυτούς. Δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη.

Η οθωμανική κατοχή βαφτίζεται… πολυπολιτισμός και τονίζεται, ακούστε, πως την εποχή εκείνη οι χριστιανοί ζούσαν αρμόνικα με τους μουσουλμάνους, ότι όταν γιόρταζαν οι χριστιανοί γιόρταζαν μαζί τους και οι μουσουλμάνοι και ότι όταν γιόρταζαν οι μουσουλμάνοι γιόρταζαν μαζί τους και οι χριστιανοί.

Έστω και να συνέβαινε αυτό σε κάποιες περιπτώσεις, δηλαδή για να μην τρελαθούμε τελείως, όλοι αυτοί που μαρτύρησαν στην σκοτεινή εκείνη εποχή, τα εκατομμύρια των άγριων γενοκτονιών της Ανατολής, είναι απλά μυθεύματα γιατί υπήρχε ένας... «όμορφος» και «χαριτωμένος» πολυπολιτισμός, που πρέπει και σήμερα να τον μιμηθούμε για να πάμε μπροστά στον εκσυγχρονισμό της ιστορίας μας.

Ακόμα και η γνωστή σε όλους μας αξιότιμη κύρια Ρεπούση, έχει ξεπεραστεί από όλες αυτές τις «προοδευτικές» απόψεις. Αλλά δεν έφταναν όλα αυτά τα πολύ «ωραία». Στην περίφημη αυτή εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης, που την πληρώνουμε όλοι εμείς, έφτασαν στο σημείο να αναφέρουν ότι θα πρέπει να αλλάξει και το σύνταγμα για να επανακαθορίσουμε την ίδια μας την ταυτότητα και την κάνουμε πιο ανεκτική στη διαφορετικότητα, στην άλλη άποψη και να σβήσουμε το αποκλειστικό της ελληνορθόδοξης ύπαρξης μας.
Μπράβο και συγχαρητήρια στην περίφημη αυτή εκπομπή!!!

Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί μια ξέφρενη εκστρατεία με όλα τα μέσα, αλλαγής όλων των παραδοσιακών μας πιστεύω, όλων των παραδοσιακών μας αξιών, με αποκορύφωμα την ανατροπή της ίδιας μας της φύσης σαν ανθρώπινα όντα και πολυ περισσότερο σαν πρόσωπα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Αλλά το θλιβερό δεν είναι ότι οι γνωστοί «σωτήρες» της πατρίδας μας αγωνίζονται να μας… «αλλάξουν τα φώτα», άλλωστε αυτή είναι η αποστολή τους, αλλά ότι όλα αυτά τα στηρίζουν και τα ενισχύουν και ιεράρχες της ελληνικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Δεν φτάνει που οι διάφοροι πολιτικοί «σωτήρες» μας «έσωσαν» από την καταστροφή, οδηγώντας τους Έλληνες στην αυτοκτονία, στον ξεριζωμό και στην ανεπανάληπτη ένδεια, δεν φτάνει που έχει παραδοθεί σε ξένους τοκογλύφους και ανθέλληνες η εθνική μας κυριαρχία, θα πρέπει να το υποστούμε και αυτό.
Δηλαδή να βλέπουμε δημόσια ιεράρχες να στηρίζουν και να προπαγανδίζουν όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα. Σε εκκλησίες μητρόπολης της δυτικής Θράκης και μάλιστα στον ακριτικό Έβρο, μοιράστηκε πρόσφατα, ακούστε, μέσα στους ιερούς ναούς ένα βιβλίο με τίτλο και περιεχόμενο να... γνωρίσουμε το Ισλάμ. Δηλαδή εκείνο που μας καίει και εκείνο που μας απασχολεί και ίσως εκείνο που θα μας… «σώσει» είναι να… γνωρίσουμε το Ισλάμ!

Με όλα αυτά φαίνεται πόσο δίκαιο είχε εκείνος ο κορυφαίος βυζαντινολόγος, ο Στήβεν Ράνσιμαν και πόσο επίκαιρος είναι όταν έγραφε στο κορυφαίο βιβλίο του «Βυζαντινή Θεοκρατία», ότι, «Ο σεβασμός για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θεωρούσαν ανάξιο για τέτοια θέση».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Πάρις Καρβουνόπουλος 

Αίσθημα υπεροχής και νίκης “χτίζει” μέρα με τη μέρα στο Αιγαίο η Τουρκία. Η Πολεμική της Αεροπορία προχωρά σε απίστευτες προκλήσεις με πτήσεις ακόμη και κατασκοπευτικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά. Ο τουρκικός στόλος με τον “μανδύα” δήθεν αβλαβών διελεύσεων κάνει “επίδειξη σημαίας” ανοιχτά των παραλίων της Αττικής.
Η οικονομική δυσχέρεια της Ελλάδας που δεν μπορεί παρά να έχει επίπτωση και στην δραστηριότητα των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί “σύμμαχο” της προσπάθειας της Τουρκίας να αλλάξει δεδομένα στο Αιγαίο. Και πρώτα απ΄ όλα να δημιουργήσει αυτή την αίσθηση ότι “άλλος κάνει κουμάντο”. Δεν είναι έτσι αλλά αυτή την εικόνα προσπαθεί να παγιώσει.

Έχοντας όλα αυτά ως δεδομένα προκαλείται το εύλογο ερώτημα τι κάνουμε. Κανείς δεν ζητά …πόλεμο αλλά και κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τι νόημα έχουν οι επαφές με την τουρκική πλευρά ,όταν η Άγκυρα εξακολουθεί να έχει επικίνδυνα παραβατική συμπεριφορά.
Τι νόημα έχει να βγάζει στην Νέα Υόρκη φωτογραφία ο Έλληνας ΥΠΕΞ με τον Τούρκο και ο κ.Βενιζέλος να μιλά για “φιλική και ουσιαστική συνομιλία”, όταν λίγες ώρες μετά, κατασκοπευτικό αεροσκάφος των Τούρκων πετά 150 μέτρα πάνω από το Φαρμακονήσι;
Και τέλος πάντων ας γίνονται οι συναντήσεις, οι συζητήσεις ποτέ δεν βλάπτουν. Αλλά όλο αυτό το “τεχνητό φιλικό κλίμα” που έχουμε το άγχος να μεταδώσουμε προς τα έξω σε τι ακριβώς ωφελεί;
Δεν το προσέξατε ίσως αλλά ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν έκανε καν δηλώσεις μετά από την συνάντηση με τον Βενιζέλο. Ακόμη κι αυτές οι “λεπτομέρειες” κάτι δείχνουν.

Η Άγκυρα έχει σκληρύνει τη στάση της. Φάνηκε στο ραντεβού Σαμαρά - Ερντογάν. Προκύπτει από την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της στο Αιγαίο. Και όσο οι Τούρκοι αισθάνονται ισχυροί τόσο θα αποθρασύνονται. Και είναι βέβαιο ότι όταν αισθανθούν απολύτως σίγουροι θα θέσουν στο τραπέζι όλα όσα για να “αναχαιτιστούν” θα χρειαστούν όχι τους “ανοικτούς διπλωματικούς διαύλους” που επικαλείται ο κ.Βενιζέλος αλλά και στρατιωτική ισχύ.
Και για να μην παρεξηγηθούμε επαναλαμβάνουμε ότι κανείς λογικός άνθρωπος δεν “εύχεται” και δεν επιδιώκει πολεμική σύγκρουση. Η απλή λογική όμως επίσης λέει ότι όταν κάθεσαι σ΄ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης μπορείς να κερδίσεις μόνο όταν είσαι βέβαιος ότι μπορείς να κρατήσεις τις “κόκκινες γραμμές” σου. Αν δεν πείσεις τον απέναντί σου ότι είσαι έτοιμος να κάνεις τα πάντα για να μην περάσεις αυτές τις “κόκκινες γραμμές” τότε κερδίζεις.
Δυστυχώς οι διπλωμάτες από μόνοι τους δεν μπορούν να τα καταφέρουν κι αυτή είναι μια πραγματικότητα που την ζήσαμε με πολύ πικρό τρόπο. Η …θεωρία Πάγκαλου που δημόσια έχει πει ότι θα προτιμούσε μερικούς καλούς διπλωμάτες από ένα καλά εξοπλισμένο Σύνταγμα ηττήθηκε.

Τι κάνουμε λοιπόν; Προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα που δεν μπορούν να αποκλειστούν;
Έχουμε αποφασίσει να κλείσουμε με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο τις “τρύπες” στον φράχτη μας; Έχουμε καταλάβει ότι η Τουρκία θα κλιμακώσει μεθοδικά την ένταση μέχρι να μας βάλει στην γωνία;

Φοβόμαστε πως η απάντηση σ΄ όλα είναι όχι! Ακόμη και η προσπάθεια που εκδηλώθηκε τους τελευταίους μήνες για να “συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα” σαμποτάρετε λόγω συμφερόντων!

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Δεν εκπλήσσει, όσους τουλάχιστον δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις, το εκτενές ρεπορτάζ της Die Welt (22/9), σύμφωνα με το οποίο οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι η Τουρκία πιθανόν εφαρμόζει μυστικό πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικού όπλου. Συντάκτης του άρθρου είναι ο Χανς Ρίλε, πρώην επικεφαλής σχεδιασμού πολιτικής στο γερμανικό υπουργείο Άμυνας.

Η Welt αναφέρει ότι η τουρκική κυβέρνηση ανέθεσε το 2011 στην ρωσική εταιρεία Rosatom να κατασκευάσει πυρηνικό αντιδραστήρα στις ακτές της Μεσογείου, περίπου 300 χιλιόμετρα ανατολικά της Αττάλειας, και το 2013 συνήψε ανάλογη συμφωνία με γαλλο-ιαπωνική κοινοπραξία.

Όπως αναφέρει το γερμανικό δημοσίευμα, είθισται, όταν πρόκειται για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, οι εταιρείες να παρέχουν ουράνιο και να λαμβάνουν τα πυρηνικά απόβλητα μετά το τέλος της διαδικασίας. Η τουρκική κυβέρνηση, όμως, απέφυγε να δεχθεί αυτόν τον όρο, ώστε να διατηρήσει υπό τον έλεγχό της τη διαδικασία εμπλουτισμού του ουρανίου και της διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων.
Η Welt σημειώνει ότι αυτό το σημείο είναι κρίσιμο εάν ένα κράτος επιθυμεί να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Στην περίπτωση που η Τουρκία επιθυμεί να κρατήσει τις ράβδους χρησιμοποιημένου πυρηνικού καυσίμου, αυτό έχε μία μόνο λογική εξήγηση: επιθυμεί να συγκεντρώσει υλικό για μία βόμβα πλουτωνίου, υπογραμμίζει η εφημερίδα.

Αν και επισήμως η Άγκυρα αρνείται ότι επιδιώκει τον εμπλουτισμό ουρανίου, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας, εκτιμά ότι η Τουρκία διαθέτει ήδη έναν σημαντικό αριθμό από συσκευές φυγοκέντρησης και ότι πιθανότατα αυτά προέρχονται από το Πακιστάν. Η εφημερίδα αναφέρεται επίσης σε ανταλλαγές επιστημονικών στοιχείων για τα πυρηνικά με το Πακιστάν.

Τέλος, η γερμανική εφημερίδα υπενθυμίζει ότι από το 2011 ο Ερντογάν είχε ζητήσει την ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, ότι στις αρχές του 2012 η Άγκυρα ξεκίνησε την ανάπτυξη πυραύλου μεσαίου βεληνεκούς και τουρκικός πύραυλος μεσαίου βεληνεκούς με βεληνεκές 2.500 χιλιομέτρων μπορεί να είναι έτοιμος μέσα στο 2015.
Η εφημερίδα αναφέρεται επίσης σε παλαιότερη δήλωση του Αμπντουλάχ Γκιουλ ως υπουργού Εξωτερικών, ότι η «Τουρκία δεν μπορεί να αφήσει μία γειτονική χώρα (σ.σ. αναφορά στο Ιράν) να έχει πυρηνικά όπλα που η ίδια (η Τουρκία) δεν διαθέτει». Εν μέσω ενός πυρηνικού Ισραήλ και ενός πυρηνικού Ιράν, σημειώνεται στο άρθρο, η Τουρκία θα επιδιώξει και αυτή να ενταχθεί στο πυρηνικό «κλαμπ».

Μία πυρηνική Τουρκία αναμφίβολα δεν θα ενταχθεί στο δυτικό σύστημα ασφάλειας, όπως π.χ. η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, αλλά θα εξυπηρετήσει αποκλειστικά τις υπέρμετρες νεοθωμανικές φιλοδοξίες της. Θα επιχειρήσει την αυθυποβολή και τρομοκράτηση των γειτονικών της κρατών, με σκοπό την φινλανδοποίησή τους. Θα συμπεριφερθεί με αλαζονεία, υπεροψία και μέθη, αντλώντας αυτοπεποίθηση από την πυρηνική της ιδιότητα.

Οπότε, προκύπτουν μείζονα προβλήματα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, για το πολιτικό σύστημα, για τα ΜΜΕ, για τους διανοούμενους, για τους ειδήμονες των διεθνών σχέσεων, τους διπλωμάτες και τους στρατιωτικούς, για τον ίδιο τον Ελληνικό λαό.
Αντέχει η ελληνική κοινωνία μία σοβαρή συζήτηση για το ποια είναι τα περιθώρια επιβίωσής μας ως ανεξάρτητης εθνικής οντότητας δίπλα σε μία πυρηνική Τουρκία και για το ποια είναι η ενδεδειγμένη αντίδραση;

Πηγή “KontraNews”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου