Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Νοε 2011


  • Γράφει ο Μακεδών
Πολλοί φίλοι με ρωτούν για τα πρακτικά μέτρα που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την αλητοπαρέα της Goldman Sachs που με την μειοδοτική συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων διασύρει ένα λαό σε μονοπάτια ολέθρου και εθνικής συμφοράς.

Ο τελευταίος που θα σας έλεγα να πάρετε τα όπλα και να ανατρέψετε βίαια την κυβέρνηση θα ήμουν εγώ χωρίς να σημαίνει ότι αν η τελευταία λύση ήταν αυτή δεν θα την ακολουθούσα με ότι και συνεπάγεται αυτό. Βεβαίως βρισκόμαστε σε μια εποχή που όλα ελέγχονται και όλα παρακολουθούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας. Το σπουδαιότερο από όλα είναι να μάθουμε να συνεργαζόμαστε να θέλουμε να παρακολουθούμε τις εκδηλώσεις των διαφόρων κινήσεων και να συμμετέχουμε.

Στην αρχή είναι λίγο άβολα να συμμετέχεις σε τέτοιες διαδικασίες και μάλιστα άνθρωποι που δεν πάτησαν το πόδι τους σε τέτοιου είδους κινήσεις αισθάνονται σαν ψάρια έξω από τα νερά που λέει και ο λαός μας. Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δεν γνωρίζει ούτε από διαδικασίες αλλά ούτε και έχει διάθεση να κάνει επαναστατική γυμναστική αν και είναι σε δυσχερή οικονομική θέση.

Ο πρώτος που θα πάρει την απόφαση να μιλήσει στο περιβάλλον του, στους φίλους του και γνωστούς θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι και άλλοι σκέπτονται προς την ίδια κατεύθυνση αλλά δεν είχαν το θάρρος να μιλήσουν με τον τρόπο που προανέφερα. Οι ιδέες είναι πολλές αλλά θέλουν και τεκμηρίωση για να γίνουν αποδεκτές. Παραδείγματος χάριν το κίνημα "Δεν πληρώνω" σαν ιδέα είναι εξαιρετική αλλά θέλει σοβαρό μηχανισμό υποστήριξης αλλιώς ο πολίτης παρ΄ όλη την αγανάκτηση θα διστάσει να κάνει πράξη την διαφορετικότητα της συμπεριφοράς. Δεν εξηγήθηκε στον κόσμο πως με το κόλπο της τιτλοποίησης τα έσοδα των διοδίων λεηλατούνται από συγκεκριμένα συμφέροντα κυριολεκτικά και δεν έχουν ανταποδοτικότητα. Πως πέρασε στις πλατειές μάζες η κίνηση αυτή; Σαν αντίδραση στην τότε κυβέρνηση του Παπανδρέου.

Η αντίδραση θέλει οργάνωση μαζική με ξεκάθαρους στόχους και μακριά από παλαιές αντιλήψεις και πρακτικές. Επειδή ως λαός ηττηθήκαμε και γίναμε υποτελείς χωρίς άμεση βία αλλά η ισοπέδωση μας έρχεται σταδιακά, χρειάζεται πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.

Ένα άμεσο μέτρο είναι η αποφυγή όσο το δυνατό από την καταναλωτική μας μανία οι επισκέψεις στα υπερκαταστήματα των πολυεθνικών εταιρειών. Γνωρίζω ότι οι υπάλληλοι θα την πληρώσουν πρώτοι αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά . Η θύελλα της παγκοσμιοποίησης είναι αλήθεια μας βρήκε σαν λαό σε ύπνωση ευδαιμονίας και η αντίδραση δεν είναι γρήγορη, αλλά πρέπει να βρούμε τον τρόπο να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Δημιουργική φαντασία σε δράση.



  • Σε εκτενέστατο δημοσίευμά του το BBC προσπαθεί να ξετυλίξει το κουβάρι του χρέους, παραθέτοντας στοιχεία για το ποια χώρα χρωστάει που και τι. Δείτε αναλυτικά τα χρέη της ευρωζώνης
Ειδικό ένθετο στην ιστοσελίδα του BBC προσπαθεί να αποσαφηνίσει βασικά ζητήματα ώστε να τα κατανοήσει ο πολίτης, της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής πραγματικότητος.

Στα γραφήματα που ακολουθούν έχουν τοποθετηθεί οι "βασικοί παίκτες" της Ευρωζώνης, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας- Η.Π.Α, Ιαπωνία-. Μέσα από "βέλη" παρατηρούμε σε ποιας χώρας τις τράπεζες οφείλει το κάθε κράτος.

Τα βέλη βάσει πάχους καθορίζουν το μέγεθος της οφειλής και κατευθύνονται από τον οφειλέτη προς τον πιστωτή. Το χρώμα κάθε χώρας υποδηλώνει το σε πόσο κρίσιμη κατάσταση βρίσκεται η κάθε οικονομία. Τέλος το γράφημα είναι δομημένο βάσει των στοιχείων μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

Το γραφήματα είναι μια προσπάθεια να καταλάβουμε την δίνη της κρίσης. Πρώτα Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, και πλέον η Ιταλία, αντιμετωπίζουν τον υπαρκτό κίνδυνο της χρεωκοπίας. Καθώς οι δανεισμοί των χωρών γίνονται σε παγκόσμια κλίμακα, καμία «δύσκολη οικονομική κατάσταση» δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο.

Το ερώτημα που εγείρεται είναι λοιπόν ποιος χρωστάει σε ποιόν;...

Ελλάδα
ΑΕΠ: 0,2 τρισ. ευρώ
Χρέος: 0,4 τρις. ευρώ
Χρέος ανά κάτοικο: 38.073 ευρώ
Η Ελλάδα είναι βαρέως χρεωμένη στις χώρες της Ευρωζώνης, και είναι μία από τις τρεις άλλες χώρες που έλαβαν πακέτα βοήθειας. Αν και η ελληνική οικονομία είναι μικρή και υπάρχει το ενδεχόμενο χρεωκοπίας ίσως να μην δημιουργούσε προβλήματα καθώς θα απορροφάται από την ίδια την Ευρωζώνη, ωστόσο η Ευρώπη φοβάται πιθανή «επιδημία» και οικονομική καταστροφή της ευρωζώνης μέσω της μετάδοσης του προβλήματος σε μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιταλία.

Ιρλανδία
ΑΕΠ: 0,7 τρισ.ευρώ

Χρέος: 1,7 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 391.000 ευρώ

Και η Ιρλανδία έχει λάβει πακέτο βοήθειας. Έχει συστήσει μέτρα λιτότητος, και η οικονομία της από πρόσφατα έχει αρχίσει να δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Μετά το 2008 έπεσε σε βαθιά ύφεση ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας πιστωτικής κρίσης. Αν και μικρή χώρα, έχει έναν μεγάλο χρηματοπιστωτικό τομέα, με το Ηνωμένο Βασίλειο να είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ιρλανδίας.


Ιταλία

ΑΕΠ: 1,2 τρισ.ευρώ

Χρέος: 2 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 32.875 ευρώ

Η Ιταλία έχει συσσωρευμένο χρέος αλλά είναι μία σχετικά πλούσια χώρα συγκρινόμενη με την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Ωστόσο υπάρχουν φοβίες σχετικά με την ηγεσία της Ιταλίας, και φόβοι πως το χρέος της θα μεγαλώσει πολύ πιο γρήγορα απ' όσο η οικονομία της μπορεί να αντέξει. Πιο εκτεθειμένη χώρα στο χρέος της Ιταλίας είναι η Γαλλία.

Πορτογαλία

ΑΕΠ: 0,2 τρισ.ευρώ

Χρέος: 0,4 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 38.081 ευρώ

Η Πορτογαλία είναι η τρίτη χώρα που έλαβε πακέτα βοήθειας, και βρίσκεται μέχρι αυτήν την στιγμή (Ιούνιος 2011) σε βαθιά ύφεση. Και αυτή έχει αρχίσει να επιβάλλει μέτρα λιτότητας, και έχει δρομολογήσει ιδιωτικοποιήσεις.



Ισπανία

ΑΕΠ: 0,7τρισ.ευρώ

Χρέος: 1,9 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 47.366 ευρώ

Η Ισπανία ανησυχεί περισσότερο για το ενδεχόμενο πορτογαλικής χρεωκοπίας, καθώς της έχει δανείσει δισεκατομμύρια ευρώ. Η Ισπανία χρωστά μεγάλα ποσά σε Γερμανία και Γαλλία, και προσπαθεί και η ίδια να ελέγξει το χρέος της μόνη της.

Γαλλία

ΑΕΠ: 1,8 τρισ. ευρώ

Χρέος: 4,2 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 66.508 ευρώ

Η Γαλλία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη, και είναι εκτεθειμένη λόγω των προβλημάτων των οφειλετών της. Οι τράπεζές της κατέχουν ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, αλλά και της Ισπανίας.

ΗΠΑ

ΑΕΠ: 10,8 τρισ.ευρώ
Χρέος: 10,9 τρισ.ευρώ
Χρέος ανά κάτοικο: 35.156 ευρώ

Παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και το χρέος της ισούται σχεδόν με το ΑΕΠ της, θεωρείται ασφαλής οικονομία. Ωστόσο υποβαθμίστηκε η πιστοληπτική της ικανότητα. Κίνα και Ιαπωνία κρατούν σε μεγάλο ποσοστό ομόλογα του χρέους των ΗΠΑ, ύστερα έρχεται η Ευρώπη. Αυτό σημαίνει πως οτιδήποτε συμβεί στην Ευρωζώνη, θα έχει αντίκτυπο και τις ΗΠΑ, και στο τραπεζικό τους σύστημα.

Ηνωμένο Βασίλειο

ΑΕΠ: 1,7 τρισ.ευρώ

Χρέος: 7,3 τρισ.ευρώ

Χρέος ανά κάτοικο: 117.580 ευρώ

Το μεγαλύτερο χρέος της Βρετανίας προέρχεται από τον τραπεζικό τομέα. Η χώρα είναι ιδιαιτέρως εκτεθειμένη στο ιρλανδικό, το πορτογαλικό, καθώς και το ιταλικό χρέος. Το Ηνωμένο Βασίλειο με τη σειρά του οφείλει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στη Γερμανία και την Ισπανία.

Γερμανία
ΑΕΠ: 2,4 τρισ.ευρώ
Χρέος: 4,2 τρισ.ευρώ
Χρέος ανά κάτοικο: 50.659 ευρώ

Η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη, κατέχει ομόλογα, τόσο της Ελλάδος, όσο της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, αλλά περισσότερο της Ισπανίας. Εάν μία από αυτές της χώρες χρεοκοπήσει, η Γερμανία διατρέχει σοβαρό κίνδυνο, ενώ η οικονομία της επιβραδύνεται. Ως η βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης, όσο περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζει η Γερμανία, τόσο μεγαλύτερα προβλήματα θα αντιμετωπίσει η Ευρωζώνη η ίδια, αλλά και το παγκόσμιοο οικονομικό σύστημα.

Ιαπωνία

ΑΕΠ: 4,1 τρισ.ευρώ
Χρέος: 2 τρισ.ευρώ
Χρέος ανά κάτοικο: 15,934 ευρώ
Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο έχει το υψηλότερο επίπεδο του δημόσιου χρέους μεταξύ ανεπτυγμένων οικονομιών. Ωστόσο, περισσότερο από το χρέος οφείλεται στο εσωτερικό της, έτσι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κίνδυνος χρεοκοπίας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, ο σεισμός του τρέχοντος έτους και το τσουνάμι, ένα ισχυρό γιεν και η κρίση εξυπηρέτησης του χρέους της Ευρώπης είναι στις τις τρέχουσες οικονομικές της προοπτικές. Αλλά η κυβέρνηση της δεσμεύτηκε να μετατρέψει το ετήσιο έλλειμμα της χώρας σε πλεόνασμα έως το 2020.

Από news247





Ο διορισμός του κ. Παπαδήμου ως πρωθυπουργού της χώρας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρουσιάζει σημαντικά συνταγματικά προβλήματα.

Τα προβλήματα αυτά είναι δυο ειδών. Προβλήματα διαδικαστικά και προβλήματα ουσίας. Δεν θα κάνουμε μεγάλες νομικές αναλύσεις και παράθεση άρθρων του Συντάγματος, τα οποία απαιτούν μακροσκελή ανάλυση και θα κουράσουν τον μη νομικό. Θα περιοριστούμε μόνο σε επιγραμματικές παρατηρήσεις.

Α) Διαδικαστικά προβλήματα

Στο με αρ. 109/2011 ΠΔ, ο κ. Παπούλιας αναφέρει ότι εφάρμοσε την διάταξη για τη σύγκλιση των πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να εξακριβωθεί αν μπορεί να σχηματιστεί βιώσιμη κυβέρνηση. Για να γίνει όμως αυτή η σύγκλιση, θα πρέπει είτε να έχουν…. αποτύχει οι τρεις διερευνητικές εντολές, είτε να έχει παραιτηθεί σύσσωμη η κυβέρνηση, δηλαδή και ο πρωθυπουργός. Στο ίδιο όμως ΠΔ ο κ. Παπούλιας αναφέρει μόνο την παραίτηση του πρωθυπουργού η οποία έγινε αποδεκτή με το με αρ. 108/2011 ΠΔ. Όπως πληροφορούμαστε όμως εκ των υστέρων, τα υπόλοιπα μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης (και όχι το σύνολο της κυβέρνησης) παραιτήθηκαν και έγιναν δεκτές οι παραιτήσεις τους από τον ΠτΔ προηγουμένως, με άλλο ΠΔ (107/2011).

Επομένως δεν μπορούσε να γίνει σύγκλιση των πολιτικών αρχηγών αφού δεν είχαμε ταυτόχρονη παραίτηση του συνόλου της κυβέρνησης. Γιατί είναι αυτό σημαντικό; Γιατί από τη στιγμή που ο κ. Παπούλιας είχε ξεχωριστή παραίτηση του πρωθυπουργού και όχι σύσσωμης της κυβέρνησης, έπρεπε να εφαρμόσει άλλη διαδικασία. Αυτή που προβλέπει την σύγκλιση της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ (που διέθετε πλειοψηφία στη Βουλή) για να εκλέξει άλλον πρωθυπουργό, όπως έγινε όταν πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Αυτό όμως δεν το ήθελε προφανώς ο ίδιος ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, γιατί τότε αυτόματα το ίδιο του το κόμμα θα ήταν υποχρεωμένο να εκλέξει άλλον πρωθυπουργό, παρόντος του ίδιου. .

Β) Προβλήματα ουσίας.

Αν τα προηγούμενα διαδικαστικά προβλήματα επιχειρούν πολλοί να τα παρακάμψουν ως τυπικές λεπτομέρειες, εντούτοις υπάρχει και σοβαρό ουσιαστικό πρόβλημα. Μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 που έγινε το 1986, καταργήθηκε η δυνατότητα του ΠτΔ να διορίζει ως πρωθυπουργό εξωκοινοβουλευτικό πρόσωπο. Μάλιστα ακόμα και με το Σύνταγμα του 1975, στην περίπτωση παραίτησης του πρωθυπουργού (όπως έχουμε εδώ), ο ΠτΔ ήταν υποχρεωμένος να διορίσει ως πρωθυπουργό μέλος του Κοινοβουλίου. Μόνον αν διόριζε υπηρεσιακή κυβέρνηση για άμεσες εκλογές, μπορούσε διορίσει εξωκοινοβουλευτικό.

Με την αναθεώρηση όμως του 1986, καταργήθηκε ακόμα και αυτή η τελευταία δυνατότητα. Σύμφωνα λοιπόν με το ισχύον Σύνταγμα, ως πρωθυπουργός διορίζεται μόνο μέλος του Κοινοβουλίου, αφαιρουμένης σε κάθε περίπτωση, της διαζευκτικής ευχέρειας (μέλος η μη της Βουλής) που είχε με το προισχύσαν Σύνταγμα ο ΠτΔ. Επομένως ο διορισμός του κ. Παπαδήμου είναι συνταγματικό πρόβλημα.

Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό και για να αποδείξουμε του λόγου το αληθές, ανατρέχουμε στα πρακτικά της Αναθεωρητικής Βουλής του 1986. Εκεί μπορεί οποιοσδήποτε, ακόμα και μη νομικός, να αντιληφθεί τη βούληση και το πνεύμα του Συντακτικού νομοθέτη. Η συζήτηση κράτησε αρκετό καιρό και τα πρακτικά είναι πολυσέλιδα. Ομηρική μάχη πάνω στο θέμα αυτό έγινε μεταξύ του εισηγητή της πλειοψηφίας αείμνηστου Αναστάσιου Πεπονή και της εισηγήτριας της ΝΔ κ. Ψαρούδα Μπενάκη.

Μερικά αποσπάσματα:

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΠΟΝΗΣ

«…..Εφαρμόζεται η διάταξη του τρίτου εδαφίου της τρίτης παραγράφου του άρθρου 37 που απλά σημαίνει, ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί όλους τους αρχηγούς, επιδιώκει το σχηματισμό κοινής κυβέρνησης για εκλογές και αν αυτό αποτύχει αναθέτει την κυβέρνηση, όχι σε οποιοδήποτε μέλος της κοινωνίας που προβλέπει το ισχύον Σύνταγμα, αλλά σε έναν από τους τρεις συγκεκριμένους δικαστικούς λειτουργούς και δίνει την εντολή να σχηματίσει ένας απ’ αυτούς κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής αποδοχής. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο ισχύον και σε μας. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα ο Πρόεδρος Δημοκρατίας μπορούσε να φωνάξει και κάποιον από το δρόμο για να του πει, “γίνεσαι Πρωθυπουργός και πήγαινε να κάνεις εκλογές”. Το λέει ρητά το Σύνταγμα. Εμείς το αποκλείουμε διότι και ο Λαός και ο πολιτικός κόσμος πρέπει να γνωρίζουν εκ των προτέρων τι πρόκειται να συμβεί όταν έχουμε ένα κυβερνητικό αδιέξοδο. Και την απάντηση, τη λύση, σ’ αυτό το αδιέξοδο τη δίνουμε εμείς καταργώντας το ενδεχόμενο για άγνωστο και απροσδόκητο πρόσωπο, όπως είχα την τιμή να εκθέσω χθες στη Βουλή……

Όταν δίδεται με το ισχύον Σύνταγμα η δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ορίσει αυτός ένα μέλος ή μη μέλος της Βουλής ως Πρωθυπουργό διότι κρίνει και εκτιμά ότι μπορεί να τύχει ψήφου εμπιστοσύνης συμβαίνει, αγαπητή συνάδελφος κυρία Μπενάκη, το αντίστροφο. Υποχρεώνει τη Βουλή να αποφανθεί για πρόσωπο του οποίου ηγετικός ρόλος δεν ξεπηδάει μέσα από τις διαδικασίες της Βουλής.

Είναι άλλο πράγμα να στείλει στη Βουλή Αρχηγό κόμματος ή πρόσωπο που προέκυψε μέσα από τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών και άλλο πράγμα αυθαίρετα να επιλέξει ένα πρόσωπο και να το στείλει στη Βουλή………..

Η διαφορά ανάμεσα στη δική σας αντίληψη και στη δική μας είναι τούτο. Εσείς αφήνετε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να λειτουργήσει και με τη θεωρία του “κηπουρού του Βασιλέως” να καλέσει οποιονδήποτε θέλει…..

Κύριε Πρόεδρε η πρότασή μας για το άρθρο 38 έχει δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος βελτιώνουμε τις διαδικασίες σε περίπτωση παραιτήσεως ή άρσης της εμπιστοσύνης της Βουλής προς την Κυβέρνηση. Ξεχωρίζουμε την περίπτωση της παραίτησης του Πρωθυπουργού από την περίπτωση της παραίτησης της Κυβέρνησης. Εκεί που είναι η ουσία της τροποποιήσεως έχω να πω τα εξής και απαντώ και στην κ. Μπενάκη. Επιτέλους να μας εξηγήσει η Αντιπολίτευση, με ποιο κριτήριο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε ένα απλό μέλος της Βουλής ή και μη μέλος τη Βουλής και το στέλνει στη Βουλή. Και με ποιο κριτήριο η Βουλή είναι υποχρεωμένη ν’ ασχοληθεί με ένα πρόσωπο το οποίο δε προκύπτει από τις δικές της διαδικασίες, αλλά από την ανέλεγκτη κρίση του Προέδρου της Δημοκρατίας; Και ακόμη περισσότερο, κατά ποία λογική αυτό το πρόσωπο αν δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης έχει στην τσέπη του τη διάλυση της Βουλής; Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο στο οποίο να εμπιστευτούμε τη διενέργεια εκλογών; Από πού έχει προκύψει; Ποιος μας το έφερε στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής; Έτσι χωρίς κριτήρια θεσπίζονται αυτές οι διατάξεις; Και μπροστά σε αυτό το πρόβλημα και το αδιέξοδο που επισημαίνουμε έρχεσθε να παρατηρήσετε ότι τάχα αφήνουμε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την ευχέρεια να επιλέξει ανάμεσα σε δύο Προέδρους ανωτάτων δικαστηρίων; Δηλαδή δέχεστε ότι έχει την ευχέρεια να επιλέξει ανάμεσα σε 5.000.000 ενήλικες πολίτες και εκεί δεν έχετε καμία αντίρρηση και ενοχλείσθε διότι μπορεί να επιλέξει ή τον ένα Πρόεδρο ή τον άλλο Πρόεδρο των αντιστοίχων Δικαστηρίων….»..

Μετά από τα πιο πάνω, αναρωτιόμαστε αν μένει άραγε καμία αμφιβολία ότι ο Συντακτικός Νομοθέτης το 1986 ήθελε οπωσδήποτε λύση μέσα από το ίδιο το Κοινοβούλιο;

Υπενθυμίζουμε ότι ακόμα και ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου, την Τετάρτη 9-11-2011, πριν πάει στο Προεδρικό Μέγαρο, για να προτείνει τον κ. Πελτσάνικο, απηύθυνε Διάγγελμα, στο οποίο μίλησε για ΘΕΣΜΙΚΗ λύση. Μετά όμως την αποχώρηση του κ. Καρατζαφέρη, πρόεκυψε την επόμενη μέρα εξωθεσμική λύση.

Γιατί;





Μεταθέτουν την όλη διαδικασία υπογραφής δανειακής σύμβασης, που επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ το αργότερο μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου, για τα τέλη Ιανουαρίου και έτσι μεταθέτουν σε μελλοντικό χρόνο τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών που επρόκειτο να γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου 2012.

Η ξεφτιλισμένη χούντα βρήκε δικαιολογία να μην γίνουν οι εκλογές και τα ρίχνει όλα στην τρόϊκα, που όπως λένε, τους ενημέρωσε για την αλλαγή της διαδικασίας υπογραφής της δανειακής σύμβασης.

Ανατροπή των δεδομένων!
Πάει για τέλος Ιανουαρίου η δανειακή σύμβαση!

Η τρόικα ενημέρωσε την κυβέρνηση Παπαδήμου ότι η διαδικασία υπογραφής της δανειακής σύμβασης μετατίθεται για τα τέλη Ιανουαρίου του 2012, όπως αναφέρουν ασφαλείς πληροφορίες του protothema.gr!

Ο αρχικός προγραμματισμός προέβλεπε ότι η νέα δανειακή σύμβαση επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ το αργότερο μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ενεργοποίηση του νέου πακέτου διάσωσης της ελληνικής οικονομίας που θα βασίζεται στην ευρωπαϊκή συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου ήταν η έγκριση της φόρμουλας από την Βουλή των Ελλήνων και η επικύρωσή της από τα κοινοβούλια των υπολοίπων 16 κρατών που συμμετέχουν στη ζώνη του ευρώ.

Δεν έχει ακόμη καταστεί δυνατό ποιος είναι ο λόγος που η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης μετατίθεται για τον Ιανουάριο του επόμενου έτους.

Είναι ωστόσο προφανές ότι η καθυστέρηση εφαρμογής της συμφωνίας αλλάζει τον σχεδιασμό για διεξαγωγή εθνικών εκλογών στις 19 Φεβρουαρίου και "σπρώχνει" τις πρόωρες εκλογές σε μελλοντικό χρόνο. Επιπλέον, η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί και την χρονική μετατόπιση πιθανών εξελίξεων στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πληροφορίες -ανεπιβεβαίωτες προς το παρόν- αναφέρουν ότι ο Λουκάς Παπαδήμος έχει συζητήσει ήδη με τον Γιώργο Παπανδρέου το ενδεχόμενο να μην πραγματοποιηθεί συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ή διαδικασία εκλογής πρόεδρου προτού εξασφαλιστεί η έγκριση της νέας δανειακής συμφωνίας.

Τι σημαίνει όμως ότι η νέα δανειακή σύμβαση θα υπογραφεί τον Ιανουάριο του 2012; Μέχρι αυτή την ώρα δεν έχει διευκρινιστεί αν η καθυστέρηση οφείλεται σε διαδικαστικά ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν. Θεωρητικά επίσης, το να μετατεθεί κατά ένα μήνα η υπογραφή της νέας συμφωνίας δεν πρόκειται να επηρεάσει την εκταμίευση της έκτης δόσης του δανείου.

Στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχαν διαμηνύσει ότι προκειμένου να θεωρηθεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος (συνθήκη αναγκαία για να εκταμιευθεί το τμήμα του δανείου που καταβάλλεται από το ΔΝΤ) θα πρέπει να έχει υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και να έχει ολοκληρωθεί το PSI. Η λύση στο κώλυμμα αυτό ίσως είναι να ανακοινωθεί από το Νομισματικό Ταμείο ότι το πακέτο διάσωσης της 26ης Οκτωβρίου αποτελεί την κατ' αρχήν συμφωνία μέσω της οποίας το δημόσιο χρέος της Ελλάδας καθίσταται βιώσιμο, άρα δεν υπάρχει πρόβλημα στην εκταμίευση της βοήθειας από το ΔΝΤ.



Υποθέτουμε ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα αναπολούν την εποχή που δεν ήταν απαραίτητο το διαβατήριο για να επισκεφτούν την Αθήνα.

Φοβόμαστε ότι θα θυμούνται ότι πολλές φορές χρειάστηκαν την άδεια του... ΠΑΜΕ για να επισκεφτούν την Ακρόπολη, αλλά στην νέα εποχή τα ευρώ τους θα είναι πιο πολύτιμα απ’ ό,τι στο παρελθόν. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν η Ευρώπη αντέχει δίχως την Ελλάδα. Αλλά αν θα αντέξει η αβάστακτη ελληνική ελαφρότητα έξω από την Ευρώπη...

Μόλις προχτές ο κ. Λοβέρδος έσπευσε να αναγνωρίσει το «νόμιμο» της «συμβολικής πράξης» της διακοπής του ρεύματος σε κτίριο του υπουργείου του από τους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ. Κάνει λάθος το μεταρρυθμιστικό μπλοκ του ΠΑΣΟΚ αν σκοπεύει στις ψήφους των συνδικαλιστών στις επικείμενες εσωκομματικές διαδικασίες. Το θέατρο του παραλόγου θα πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει, αν και εφόσον επιθυμούμε να συνεχίσουμε ως Έθνος την πορεία μας στα μονοπάτια της Ιστορίας.

Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ δεν νομιμοποιείται να κόβει το ρεύμα από δημόσια κτίρια. Θα ρωτήσει κάποιος αν η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να κόβει το ρεύμα από ανέργους που αδυνατούν να πληρώσουν το χαράτσι της ακίνητης περιουσίας. Κατά την άποψή μας, αυτό είναι ανάλγητο. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν επιτρέπεται σε μία ευνοούμενη κοινωνία να αναλαμβάνουν κάποιες συντεχνίες δράση σαν να πρόκειται για κρατική αρχή.

Όποιος αποδέχεται αυτή την πρακτική, την επόμενη φορά θα πρέπει να αποδεχτεί και την εφαρμογή του νόμου από την Χρυσή Αυγή σε περιοχές που η αστυνομία αδυνατεί να το πράξει. Ποιος είναι αυτός, δηλαδή, που θα ορίσει ότι ο κ. Φωτόπουλος νομιμοποιείται (από ποιόν;) να αντικαθιστά το κράτος και όχι κάποιος άλλος;

Το μεγάλο έλλειμμα στην Ελλάδα δεν είναι οικονομικό. Λείπει η κοινή λογική και ένας αξιόπιστος κρατικός μηχανισμός. Εκατό μνημόνια να προσπαθήσουν να εφαρμόσουν, το αποτέλεσμα θα εξακολουθεί να είναι απογοητευτικό όσο το κράτος είναι ανύπαρκτο και ο καθένας κάνει ό,τι του κατεβαίνει στο κεφάλι.

Η Ευρώπη έχει μέχρι σήμερα ανεχτεί το ελληνικό φαινόμενο. Όσοι κατηγορούν σήμερα την τρόικα για τον «εκβιασμό» της έκτης δόσης, καλό είναι να αναρωτηθούν αν θα έπρεπε να είχε εκταμιευτεί η πρώτη δόση. Ή αλλιώς, ποιο θα ήταν το πραγματικό όφελος για την χώρα αν η Ευρώπη είχε κόψει αρχής εξαρχής τον βήχα σε όσους θρασύδειλους θέλουν και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο.

Τα ψέματα τελείωσαν. Οι μέρες που μας περιμένουν θα είναι δύσκολες, όσο αρνιόμαστε την προσαρμογή σε αρχές και κανόνες μιας οργανωμένης κοινωνίας. Όσο εξακολουθούμε να λειτουργούμε με το δίκαιο της ζούγκλας, τόσο ποιο κοντά θα φτάνουμε στον τρίτο κόσμο...

Θ. Μαυρίδης




Το ότι ζούμε σε φαιδρούς καιρούς, θα το έχετε αντιληφθεί, όσοι δεν είστε οι ίδιοι καραγκιόζηδες ή δεν απασχολείστε στο πλαίσιο της προπαγάνδας εκείνων που κατέστησαν τον εκβιασμό μοναδικό μηχανισμό άσκησης πολιτικής.

Δεν είναι η πρώτη φορά στην διεθνή πολιτική που εκδίδεται ένα τελεσίγραφο, το οποίο όσο θετικά και να το απαντήσεις, καταλήγει στην καταδίκη σου: από οικονομικό αποκλεισμό ή πόλεμο, έως στρατιωτική επίθεση. Συνήθως τα τελεσίγραφα αυτά είναι έτσι διατυπωμένα, ώστε να οδηγούν το αδύναμο μέρος σε μια σειρά εξευτελιστικών υποχωρήσεων, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να τα δώσεις όλα, να τα κάνεις όλα όπως ζητεί ο εκδότης της υπέρτατης τελεσιγραφικής απειλής, αλλά παρόλα αυτά να μην καταστεί δυνατόν να αποσοβηθεί η τιμωρία και να γλυτώσεις από το μένος του προσβεβλημένου (ή δήθεν προσβεβλημένου) από την συμπεριφορά σου, ισχυρού.

Κάπως έτσι διαδραματίζεται και το σημερινό «έργο» στην ελληνική κρίση: Αν ο αρχηγός της «αξιωματικής συγκυβέρνησης» δεν βάλει την υπογραφή του κάτω από το ΝΑΙ στο τελεσίγραφο της τρόικας (πού ακριβώς;), δεν πρόκειται να εκταμιευθεί η 6η δόση, μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές! Θέλουν λέει γραπτές εγγυήσεις, όπως ζήτησαν και ισχυρίζονται ότι έλαβαν στην περίπτωση της Πορτογαλίας, η οποία ασφαλώς συνιστά μια εντελώς διαφορετική περίπτωση και πολιτικά και στενά τεχνικά.

Εδώ έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, με πρωθυπουργό στα μέτρα και πολιτικά σταθμά της τρόικας και με μια ψήφο εμπιστοσύνης…να! Αντικειμενικά τεράστια, πώς να το πω; Άλλο πράγμα έχουμε, λοιπόν εδώ, που καμία σχέση δεν έχει με το Πορτογαλικό παράδειγμα, το οποίο μάλιστα σήμερα αποκαλύπτει ότι εκείνη η «δέσμευση» των πολιτικών αρχηγιών ήταν μάλλον άνευ οικονομικής σημασίας. Παραπονιέται και αυτός ο δυστυχής Αντώνης Σαμαράς! Σου λέει: έλεος ρε παιδιά, όλα τα έδωσα, όλα τα κάνω, αλλά μην με οδηγήσετε να βάλω και την υπογραφή μου εκεί όπου δεν μου επιτρέπει η αγωγή μου! Πέντε ενέργειες, σου λέει ο άνθρωπος, έχω κάνει μέχρι τώρα για να ικανοποιήσω το τελεσίγραφο, οι οποίες με δεσμεύουν προσωπικά και κομματικώς ας πούμε στην εφαρμογή της απόφασης της Συνόδου της 26ης Οκτωβρίου. Καλά, δεν με λυπάστε τους λέει: δέσμευση δεν συνιστά και η ψήφος εμπιστοσύνης που έδωσα στην κυβέρνηση Παπαδήμου; Τι μεγαλύτερη δέσμευση θα ήταν από την δρομολογημένη απόφαση να υπερψηφίσω τον απόλυτα πλασματικό προϋπολογισμού του 2012, αντιτείνει, και βάζει σε υποψίες τον πονηρεμένο αναγνώστη μου, τον οποίο θα μαλώσω αμέσως για την κακιά σκέψη του! Θέλεις φίλτατε να μου χαλάσεις την «ιστορία» και να τελειώσει έτσι άδοξα το σχόλιο αυτό;

Άσε να το διασκεδάσουμε λίγο ακόμη με την υπόθεση της υπογραφής. Άσε να πέσουν και στοιχήματα! Θα την βάλει ή δεν θα την βάλει; Ότι και να γίνει όμως πλέον να την βγάλει αποκλείεται. Εγώ πιστεύω ότι επειδή ο κ. Σαμαράς είναι άνθρωπος χριστής αγωγής, δεν θα την βάλει, αλλά οι άλλοι που είναι ταπεινοί και πρόστυχοι θα ισχυριστούν ότι την έβαλε, αλλά δυστυχώς …άργησε!

Αν ασφαλώς θέλατε να μιλήσουμε σοβαρά... Αν ποτέ θα μπορούσαμε να μιλήσουμε σοβαρά στο πλαίσιο του παρόντος τελεσιγράφου, θα λέγαμε ότι η κατακράτηση της δόσεως, μετά την υπερψήφιση του «Μεσοπρόθεσμου» συνιστά αντισυμβατική συμπεριφορά εκ μέρους της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αν και αυστηρά νομικά, ούτε αυτό δεν θα μπορούσε κανείς να θεμελιώσει, διότι όλη η υπόθεση που υπερασπίζεται η κυβέρνηση Παπαδήμου με την σύμπραξη των Trilobita της πολιτικής ζωής είναι ολίγον φλού τεχνικώς-επιστημονικώς! Όσοι αγαπήσατε ή/και αγαπάτε την επιστήμη που εγώ μισώ, καθώς με καθορίζει εις βάρος πιο σημαντικών ενασχολήσεων μου, φαντάζομαι ότι θα συμφωνείτε. Σας βλέπω ήδη να γελάτε ειρωνικά!

Ο «λόγος της δόσης», είναι μια απίθανη Discourse. Δομεί σε νέα βάση τη σχέση εξάρτησης της χώρας μας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Παραθεσμική βάση, άρα και απολύτως σαθρή σε επίπεδο λαϊκής νομιμοποίησης ή ακόμη και σε αυτό του διεθνούς δικαίου. Όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενα σημειώματα συστήνει Δίκαιο αφ' εαυτής. Το κόλπο της είναι ότι εντός αυτής της discourse το πολιτικό σύστημα εμφανίζεται δήθεν αιχμάλωτο της κοινωνικής ανάγκης που προβάλλεται ως επιτακτική. Τα Trilobita δεν έχουν τάχαμου περιθώριο διαπραγμάτευσης με την τρόικα, διότι έτσι… δεν έχει δόση, άρα και μισθούς και συντάξεις, όπως απειλούν την κοινωνία! Τι να σου κάνουν λοιπόν; Κάνουν την ανάγκην φιλοτιμίαν, σε μια παραλλαγή της διφορούμενης διδαχής: «Ουδείς ανάγκης μείζον ισχύει νόμος». Για σκέψου να πιάσει και ο πολίτης τη σημασία αυτής της φράσης κάπως αλλιώς;

Άσχημα παιχνίδια κυριαρχίας, λοιπόν, διαδραματίζονται στα πέριξ και ξέρετε γιατί; Μα, για να ποδηγετήσουν τον λαό, τώρα που το πολιτικό σύστημα εμφανώς απώλεσε την λαϊκή πολιτική νομιμοποίηση και να φτάσουμε στη κάλπη των γενικών εκλογών με το πλαίσιο χρεοστασίου για την επόμενη δεκαετία έτοιμο, δεδομένο και σφραγισμένο (όχι απλώς διακομματικά υπογεγραμμένο), ίσως πεις. Καλά, αυτά τα είπαμε ήδη, δεν θα χρειαζόταν να γράψω αυτό το σημείωμα για να μυρικάσουμε τα ίδια ! Άλλο παίζεται επιπλέον. Χρόνος επιχειρείται να κερδιθεί, ώστε να εξεταστούν σε βάθος τεράστια, νομικά, θεσμικά γενικότερα και οικονομοτεχνικά προβλήματα, στο δρόμο της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Συνεχίζει, βλέπετε, να είναι υψηλό το κόστος για πολλές ευρωπαϊκές ισχυρές χώρες και σε οικονομικό και σε πολιτικό επίπεδο. Τεράστια ζητήματα έχουν προκύψει και μεγάλες διαφορές διχάζουν τις κρίσιμες για αυτή την απόφαση ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως και την αμερικανική πλευρά. Ένα βασικό πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι η υποτίμηση δεν θα γίνει σε νόμισμα που ήδη υπάρχει, όπως έγινε στο πέσο στην Αργεντινή, αλλά σε ένα νέο που θα εκδοθεί.

Σε ότι αφορά στην Ελλάδα δεν το συζητώ καν. Άλλο πράγμα είναι αυτό που έγινε στην Αργεντινή και άλλο πράγμα θεσμικά και τεχνικά για μια χώρα που είναι ενταγμένη σε ένα ισχυρό νομισματικό σύστημα. Εδώ, φίλε, δεν έχεις για παράδειγμα πέσο να υποτιμήσεις. Πρέπει να στήσεις ένα νομισματικό σύστημα από την αρχή, με μια διοικητική δομή αναχρονιστική και ένα τραπεζικό σύστημα …ρώτα τον Λουκά Παπαδήμο να σου πει! Το πιο κρίσιμο είναι τί θα δραχμοποιηθεί και πώς. Εδώ θα κρινόταν και το πολιτικό παιχνίδι σε μεγάλο βαθμό.

Όλη η επιχείρηση με τα «τελεσίγραφα» κατατείνει ώστε να συνδυαστεί η υπάρχουσα εσωτερική υποτίμηση με μία εξωτερική υποτίμηση και με ένα «κούρεμα» του δημόσιου χρέους που θα μπορούσαν να αντέξουν οι τράπεζες δίχως να δραχμοποιηθεί το υπόλοιπο. Επ’ αυτής της βάσης επιχειρηματολογούν διάφοροι οικονομολόγοι και ορθώς υπολογίζουν ότι μία τέτοια εξέλιξη θα ήταν δραματική για την ελληνική κοινωνία. Όμως αυτή η επιχειρηματολογία θεωρεί δεδομένη την παραμονή μας στην ΕΕ και ότι η διαπλεκόμενη ελίτ της Ελλάδας θα συνεχίσει να κυριαρχεί και να διαμορφώνει το θεσμικό οικοδόμημα της χώρας. Πράγματι, επιστροφή στην δραχμή δίχως απόλυτη ανατροπή των σχέσεων κυριαρχίας στην χώρα και του καθεστώτος της διαπλοκής που υπηρετεί εν πολλοίς τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού λόμπυ, θα αντιστοιχούσε σε περισσότερα από πέντε μνημόνια αθροιστικά. Θα ήταν σαν να σου κοβόταν η ανάσα. Και σε θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα από την Αργεντινή για να υπάρξει αναδιοργάνωση.

Αντίθετα, αν η υπόθεση θεμελίωσης ενός νέου εθνικού νομισματικού συστήματος σε αυτοκυβερνητικό πλαίσιο συνοδευόταν από μια ριζική αλλαγή του καθεστώτος κυριαρχίας στην χώρα, που θα μετέβαλε σε μεγάλο βαθμό και τις παραγωγικές σχέσεις με την άνοδο των λαϊκών δυνάμεων και την σύνθεση μίας προοδευτικής κυβέρνησης, προσηλωμένης στην προστασία της ευρύτερης κοινωνίας, τότε τα δεινά για τον λαό θα περιορίζονταν σημαντικά. Τότε η ριζική αναδιάρθρωση στο δημόσιο χρέος και η έξοδός από την ΕΕ θα είχε αποτέλεσμα το κόστος μεσοπρόθεσμα να το επωμισθεί η ελληνική και η ευρωπαϊκή ελίτ, το ένα τρίτο, ίσως, της ελληνικής κοινωνίας, ξένοι επενδυτές ελληνικών ομολόγων, τραπεζίτες και κάμποσοι θεσμικοί επενδυτές που βρίσκονται εκτεθειμένοι στο ελληνικό χρέος. Με δύο λόγια, το ζήτημα μιας ενδεχόμενης αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ είναι κυρίως πολιτικό. Ποιος θα επωμισθεί το κόστος μίας τέτοιας εξέλιξης; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα διαμορφώνει αντικειμενικά όχι μόνο τα μπλοκ ηγεμονίας αυτή την στιγμή, αλλά διαφορετικές μορφές ηγεμονίας στην χώρα μας και γενικότερα, αν θέλετε, διεθνώς.


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.


Ζήτημα εβδομάδων θεωρεί τη διάλυση της ευρωζώνης ο καθηγητής Κ. Λαπαβίτσας και προτείνει ως μόνη εναλλακτική λύση την αθέτηση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ. Αναλυτικά:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Βρισκόμαστε μπροστά στη διάλυση της ευρωζώνης;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η διαδικασία διάλυσης είναι ήδη πολύ προχωρημένη. Η ΟΝΕ πάσχει από τεράστιες ανισορροπίες, όπου τα πλεονάσματα του κέντρου, κυρίως της Γερμανίας, αντιστοιχούν με ελλείμματα της περιφέρειας. Το χρέος που πνίγει την περιφέρεια είναι απόρροια αυτών των ανισορροπιών. Η λιτότητα κάνει τα πράγματα χειρότερα γιατί φέρνει ύφεση. Ακόμη και τα κράτη του κέντρου θα έχουν πλέον μεγάλα προβλήματα στην εξυπηρέτηση του χρέους τους. Για το λόγο αυτό οι χρηματοπιστωτικές αγορές ξεφορτώνονται τα ομόλογα άλλων χωρών και αγοράζουν γερμανικά που τα θεωρούν τα μόνα ασφαλή. Τις πρόσφατες μέρες ανέβηκαν τα σπρεντ της Ιταλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, αλλά και της Γαλλίας. Οσο ανεβαίνουν τα σπρεντ, τόσο ευνοείται η κερδοσκοπία και στην ουσία καταρρέει η αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, η διάλυση είναι θέμα εβδομάδων.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι τράπεζες κέντρου και περιφέρειας που είναι εκτεθειμένες στο κρατικό χρέος. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι γαλλικές τράπεζες, που και μόνο η έκθεσή τους στα ιταλικά ομόλογα ίσως να ξεπερνάει τα 300 δισ. Πιθανή καταρρεύση των τραπεζών θα μας οδηγήσει σε πανευρωπαϊκή κρίση χωρίς προηγούμενο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει τρόπος θεσμικής παρέμβασης για διάσωση του ευρώ; Είναι δυνατή μια παρεμβατική κεϊνσιανή πολιτική;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο μόνος διαθέσιμος μηχανισμός είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ήδη παρεμβαίνει αγοράζοντας ιταλικά και ισπανικά ομόλογα. Πιέζεται να γιγαντώσει τις αγορές της διαθέτοντας ίσως και πάνω από 2 τρισ. και υπερδιπλασιάζοντας τον ισολογισμό της. Αντιδρά όμως η Γερμανία που έχει σοβαρούς λόγους από τη δική της σκοπιά. Πρώτον, η παρέμβαση της ΕΚΤ θα ήταν απλώς παράταση χρόνου που από μόνη της δεν θα μπορούσε να λύσει τις βασικές ανισορροπίες της ΟΝΕ. Δεύτερον, ο δανεισμός θα έθετε σε κίνδυνο την αξιοπιστία της ΕΚΤ και άρα το ίδιο το ευρώ. Κεϊνσιανή λύση είναι εξαιρετικά δύσκολη διότι το ευρώ φτιάχτηκε για να προωθήσει τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων και των χωρών του κέντρου. Αν υπάρξει δομική λύση, αυτή θα έχει «γερμανικά» χαρακτηριστικά, δηλαδή δημοσιονομικό έλεγχο από το Βερολίνο, κυρώσεις για τους «άτακτους» και τεράστια πίεση στους εργαζόμενους για να ανεβεί η ανταγωνιστικότητα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε κάνει αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος και έξοδο από την ΟΝΕ με δικιά της πρωτοβουλία και συντεταγμένα ήδη από τις αρχές του 2010. Θα είχαμε αποφύγει την τραγική καταστροφή που ζούμε από το μνημόνιο και μετά, με συρρίκνωση του ΑΕΠ ίσως και 7% μόνο το 2011, επίσημη ανεργία πάνω από 18%, απόλυτη κατάρρευση των επενδύσεων και δημόσιο χρέος εκτός ελέγχου. Δεν βλέπω τι θα αλλάξει με τη νέα κυβέρνηση, αφού ο κ. Παπαδήμος δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική. Πρόκειται για κοινωνική και εθνική αυτοχειρία. Η Ελλάδα θα φτάσει και πάλι στην αθέτηση πληρωμών και την έξοδο από την ΟΝΕ, αλλά με γονατισμένη οικονομία και διαλυμένη κοινωνία. Είναι ανάγκη να υπάρξει μετωπική συστράτευση, με παράλληλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για να αποφευχθεί η καταστροφή.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι είναι οι κίνδυνοι αυτής της επιλογής;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Υπάρχουν τρεις μεγάλοι κίνδυνοι, όλοι αντιμετωπίσιμοι. Πρώτον, εμφάνιση τραπεζικής κρίσης κυρίως λόγω της αθέτησης πληρωμών. Να σημειωθεί ότι και με τη σημερινή πολιτική οι ελληνικές τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες και ίσως βρεθούν σε ξένα χέρια. Η λύση είναι να περάσουν σε δημόσια ιδιοκτησία. Η τελική κατάληξη πρέπει να είναι μικρότερες τράπεζες, εστιασμένες στην εγχώρια οικονομία, που θα στηρίζουν την παραγωγή και την απασχόληση. Δεύτερον, κρίση νομισματικής κυκλοφορίας λόγω της αλλαγής νομίσματος. Παρά τα όσα έχουν ακουστεί, πρόκειται για το μικρότερο από τα προβλήματα. Η αλλαγή πρέπει να γίνει ξαφνικά και γρήγορα, με δημόσια εγγύηση των καταθέσεων. Αν το κράτος δείξει αποφασιστικότητα, η κυκλοφορία θα προσαρμοστεί σύντομα. Προσφέρει επίσης τη δυνατότητα αναδιανεμητικής πολιτικής διότι η αλλαγή στη νέα δραχμή μπορεί να γίνει με ευνοϊκότερους όρους για τους μικροκαταθέτες. Τρίτον, συναλλαγματική κρίση διότι η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί. Βραχυπρόθεσμα θα υπάρξουν δυσκολίες στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα φάρμακα. Θα χρειαστεί να γίνουν διμερείς συμφωνίες και να εφαρμοστούν διοικητικά μέτρα για να στηριχτούν τα φτωχότερα στρώματα. Μεσοπρόθεσμα το αποτέλεσμα θα είναι θετικό διότι θα πάρει ανάσα η εγχώρια παραγωγή και θα τονωθούν οι εξαγωγές. Το λαϊκό εισόδημα θα μειωθεί διότι θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα, όπως τα αυτοκίνητα, αλλά και θα βελτιωθεί διότι θα φτηνύνουν εγχώρια προϊόντα, όπως τα τρόφιμα. Το μεγάλο κέρδος θα είναι η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση, αφού θα γίνει ανάκτηση κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν θα είναι απομονωμένη και αδύναμη εκτός ευρώ η Ελλάδα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάθε άλλο. Η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει ανοιχτή χώρα, με λιγότερη ανισότητα και βελτίωση του εισοδήματος, χωρίς τον χυδαίο νεοπλουτισμό της εποχής του ευρώ. Τα λαϊκά και εργατικά στρώματα μπορούν να προστατεύσουν την εθνική κυριαρχία και να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον ελληνικό λαό. Πάνω απ' όλα, μπορούν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία που πλέον καταρρακώνεται μέσα στην ΟΝΕ. Οσο γρηγορότερα γίνει η αλλαγή τόσο το καλύτερο για όλους μας.



Είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια πως οι οικονομικές και «αναπτυξιακές» κυβερνητικές πολιτικές που εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα κατά τα τελευταία 30 χρόνια, επέφεραν τον άλλοτε ακαριαίο και άλλοτε αργό (πλην όμως κρατικοδίαιτο) θάνατο της Ελληνικής Βιομηχανίας.

Σήμερα, με την Ελλάδα να βρίσκεται στο μέσον μίας άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης, η πάγια καταστροφική κυβερνητική τακτική συνεχίζεται. Κι ενώ η χώρα μας εισάγει ζάχαρη από άλλες χώρες, η εφαρμοσθείσα οικονομική πολιτική κλείνει τα Ελληνικά εργοστάσια ζάχαρης!!!

Αν, φυσικά, αυτό εννοείται ως ανάπτυξη από τους σαπροκέφαλους πολιτικούς κυβερνώντες, τότε ίσως αυτού του είδους η ανάπτυξη θα έπρεπε να εφαρμοσθεί στους ίδιους και στις οικογένειές τους, μέσω μίας συστηματικής εξολόθρευσής τους… Σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, κάτι τέτοιο θα είναι εποικοδομητικό για το κοινωνικό σύνολο και την εν γένει οικονομία της χώρας…!

Σχετική επίκαιρη Ερώτηση υπέβαλε προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κ. Σκανδαλίδη, ο Βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Η. Πολατίδης σχετικά με το μέλλον της ΕΒΖ.

Το πλήρες κείμενο της Ερωτήσεως έχει ως εξής:

Συμφώνως με καταγγελίες φορέων εμπλεκομένων με την παραγωγή Ζαχάρεως, παρά τις κατ' επανάληψιν δηλώσεις της ηγεσίας του Υπουργείου δεν έχουν επισήμως ανακοινωθεί τιμές με αποτέλεσμα να είναι ο αγροτικός κόσμος σε απόγνωση αφού δεν γνωρίζει τα οικονομικά δεδομένα της νέας περιόδου και δεν μπορεί να λάβει τις απαιτούμενες αποφάσεις.
Την στιγμή κατά την οποίαν οι διεθνείς τιμές του προϊόντος βαίνουν αυξανόμενες η σπουδή της ΑΤΕ να πωλήσει ένα περιουσιακό της στοιχείο σε τιμή ευκαιρίας είναι ακατανόητη.
Η εγκληματική απόφαση της κυβερνήσεως ΝΔ το 2006 να απεμπολήσει το ήμισυ της ποσοστώσεως της ΕΒΖ, σε συνδυασμό με την διαπνεόμενη από λογιστικά και μόνον κριτήρια πολιτική από το 2009 μέχρι σήμερα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή έναν ακόμη παραγωγικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας, ο οποίος επιπροσθέτως έχει τεράστια συμβολή στις τοπικές οικονομίες των περιοχών Σερρών, Ορεστιάδος και Πλατέως.
ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ
1. Προτίθεται το υπουργείο να συνεχίσει την διαδικασία πωλήσεως των μετοχών της ΕΒΖ όπως αποφάσισε η προηγούμενη κυβέρνηση .
2. Σε περίπτωση που σταματήσει η παραγωγή ζαχάρεως στην Ελλάδα ποιο θα είναι το ποσό που θα απαιτείται για πληρωμή των εισαγωγών από το εξωτερικό ετησίως και από ποιόν άλλον παραγωγικό τομέα θα καλύπτεται.


Κωνσταντίνος



  • Αίσθηση προκαλεί το ότι ενώ οδεύαμε προς το ΔΝΤ, ταξίδια χλιδής στο εξωτερικό για τον πρωθυπουργό και αντιπροσωπείας κυβερνητικών και υπηρεσιακών στελεχών καλύπτονταν από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών
Ζήτημα παράβασης σωρείας διαδικασιών του υπουργείου Εξωτερικών ως προς τους σκοπούς και τα παραστατικά πιστοποίησης των απόρρητων πιστώσεων φέρνει στο φως η εφημερίδα "Δημοκρατία".

Λίγες μόνο ημέρες μετά την αποχώρηση του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, προκύπτει, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι ενώ ετοιμαζόταν να υποβάλει σε αδιέξοδες θυσίες την ελληνική κοινωνία, περνούσε τριήμερα χλιδής στο εξωτερικό με όλα τα έξοδα πληρωμένα από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών και υπό άκρα μυστικότητα.
Εντυπωσιακό το γεγονός ότι ακόμα και οι οδηγοί που μετέφεραν αυτόν και τη συνοδεία του απαγορευόταν να γνωρίζουν ελληνικά, οπότε τα ερωτήματα για το αντικείμενο αυτών των ταξιδιών μεγαλώνουν.

Οι άνθρωποι που άνοιξαν τα χαρτιά τους εστιάζουν σε πρώτη φάση στο ταξίδι του τέως πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, του τότε υπουργού Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα, και πολυμελούς αντιπροσωπείας κυβερνητικών και υπηρεσιακών στελεχών στην Ουάσιγκτον από τη Δευτέρα 8 έως και την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010.

Δεύτερο ζήτημα ανοίγει από τα ταξίδια του άτυπου συμβούλου του τέως πρωθυπουργού σε χώρες της ΝΑ Μεσογείου.

Ανοιχτό παραμένει άλλωστε και το γενικότερο θέμα διαχείρισης των μυστικών κονδυλίων κατά την προηγούμενη διετία, για το οποίο, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις στη Βουλή, τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και οι δύο διατελέσαντες υπουργοί Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας και Σταύρος Λαμπρινίδης, δεν έχουν δώσει ακόμα ικανοποιητικές και εξηγήσεις.

Το πρώτο ταξίδι του Γιώργου Παπανδρέου στην Ουάσιγκτον πραγματοποιείται περίπου ένα μήνα μετά το Συνέδριο του Νταβός, όπου δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες προσφυγής στο ΔΝΤ και περίπου 15 μέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. που οριστικοποίησε το τριμερές σχήμα δανεισμού της Ελλάδας, την τρόικα.

Πριν από την Ουάσιγκτον, την Παρασκευή 5 Μαρτίου, ο τότε πρωθυπουργός και οι βασικοί υπουργοί του επισκέπτονται στο Βερολίνο την καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, και την Κυριακή 7 Μαρτίου στο Παρίσι τον Γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί. Η ελληνική αντιπροσωπεία μεταβαίνει απευθείας από τη γαλλική πρωτεύουσα στην Ουάσιγκτον.

Οι επίσημες συναντήσεις στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ διαρκούν από τη Δευτέρα έως το μεσημέρι της Τετάρτης. Ο Γιώργος Παπανδρέου και ορισμένοι στενοί συνεργάτες του “χάνονται” από τους δημοσιογράφους έως το απόγευμα της Πέμπτης 11 Μαρτίου.

Ο τότε πρωθυπουργός επέστρεψε στην Αθήνα το πρωί της Παρασκευής 12 Μαρτίου, οπότε και έσπευσε τελευταία στιγμή στη Βουλή για την ορκωμοσία της δεύτερης θητείας του προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται η εφημερίδα Δημοκρατία, δεν έλαβαν ποτέ τα ΧΕΠ (Χρηματικά Εντάλματα Πληρωμής) ούτε και την έκθεση λογιστικής τακτοποίησης για την απόδοση δαπανών του συγκεκριμένου ταξιδιού του πρωθυπουργού και της κυβερνητικής αποστολής.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι τα εισιτήρια και όλα τα άλλα έξοδα της αποστολής εξοφλήθηκαν από τα μυστικά κονδύλια, ενώ οι σχετικοί νόμοι και οι εσωτερικές διαδικασίες του υπουργείου Εξωτερικών απαγορεύουν την κάλυψη τέτοιων δαπανών από τις απόρρητες πιστώσεις.

Από τη στιγμή που δεν υφίστανται ΧΕΠ και λογιστική τακτοποίηση, ουδείς μπορεί να γνωρίζει ποια ποσά πληρώθηκαν και σε ποιους από τα μυστικά κονδύλια.

Η χλιδή, κατά το συγκεκριμένο ταξίδι στην Ουάσιγκτον, ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ενοικιάστηκαν λιμουζίνες από εξειδικευμένη εταιρία, με την πρόσθετη υπόμνηση ότι οι οδηγοί τους δεν θα πρέπει να μιλούν ελληνικά.


Δραματικούς ορισμένες φορές τόνους έχει προσλάβει η συζήτηση στους κόλπους της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας γύρω από την απειλή "δικτατορίας των αγορών", με αφορμή τις αλλεπάλληλες πτώσεις εκλεγμένων κυβερνήσεων στην Ευρωζώνη εξαιτίας των πολιτικών λιτότητας που τους επιβάλλεται από την ΕΕ και το ΔΝΤ να ακολουθήσουν προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κρίση του δημόσιου χρέους που στραγγαλίζει σταδιακά όλες τις χώρες του ευρώ.

Ο Αρνό Μονμπούρ, υποστηρικτής του υποψήφιου προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ήταν εμπρηστικός στις δηλώσεις του στον ραδιοφωνικό σταθμό Φρανς Ιντέρ, όπου κατάγγειλε ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα "είναι έτοιμο να καταστρέψει τη δημοκρατία και να καθυποτάξει τον έναν μετά τον άλλον τους λαούς".

Δεν έχει πολύ διαφορετική άποψη ο Ζαν - Πιερ Ζουγέ, πρόεδρος της Αρχής Χρηματοπιστωτικών Αγορών, πολιτικός φίλος κι αυτός του σοσιαλιστή υποψήφιου προέδρου της Γαλλίας. "Κάτω από την πίεση των αγορών και των οίκων αξιολόγησης προκαλούνται πρόωρες εκλογές ή αλλαγές κυβερνήσεων. Οι πολίτες ταράζονται νόμιμα. Αυτό δείχνει την απόκλιση ανάμεσα στις αρχές της πολιτικής δημοκρατίας και την απουσία οικονομικής δημοκρατίας" δήλωσε χαρακτηριστικά στη φιλοσοσιαλιστική γαλλική εφημερίδα "Λιμπερασιόν".

Προχώρησε μάλιστα πιο μακριά σε δηλώσεις του στη "Ζουρνάλ ντι Ντιμάνς", μια άλλη γαλλική εφημερίδα, όπου είπε μεταξύ άλλων και τα εξής: "Οι αγορές ασκούν πίεση στο παιχνίδι της δημοκρατίας ... Στο τέλος, οι πολίτες θα εξεγερθούν εναντίον αυτής της ντε φάκτο δικτατορίας".

Ο οικονομολόγος Μπρινό Αμάμπλ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρίσι-1, επιχειρεί μια βαθύτερη διείσδυση στο θέμα. "Είναι μέσο της υποταγής σε νεοφιλελεύθερους δομικούς εξαναγκασμούς που οι δημοκρατίες έχασαν λίγο λίγο κάθε έλεγχο των δημόσιων πολιτικών τους", δηλώνει στη "Λιμπερασιόν" και συνεχίζει λέγοντας: "Ο νεοφιλελευθερισμός είναι από τη φύση του εχθρικός προς τη δημοκρατία. Είναι ένα καθεστώς που εδράζεται στη βούληση της μόνωσης της λειτουργίας των οικονομιών από ενδεχόμενες λαϊκές διαμαρτυρίες".

Ο Γάλλος ιστορικός και οικονομολόγος Νικολά Μπαβερέ έχει αντίθετη άποψη. "Η αγορά συνιστά την καιροσκοπική ασθένεια των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων, αλλά δεν είναι η ρίζα του κακού. Είναι η αδυναμία της Ευρώπης και η ανικανότητα των κρατών να αναχαιτίσουν την κρίση που τίθεται υπό συζήτηση" δηλώνει. Είναι όμως και αυτός ανήσυχος για τις ενδεχόμενες συνέπειες της διαχείρισης αυτής της κρίσης. "Δεν πρέπει όμως να παίζουμε με τη φωτιά. Αν η πολιτική τάξη αποτύχει και αν οι κυβερνήσεις τεχνοκρατών αποτύχουν κι αυτές, τότε στην εξουσία θα ανεβούν οι εξτρεμιστές" υπογράμμισε σε συνέντευξή του στη "Λιμπερασιόν".

Σοβαρός προβληματισμός για τα θέματα αυτά φαίνεται πως αναπτύσσεται και στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, που χωρίζει τη Γαλλία από την Αγγλία, αν κρίνει κανείς από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στη βρετανική εφημερίδα "Γκάρντιαν" του αρθρογράφου της Τζόναθαν Φρίντλαντ.

"Πράγματι, είναι η ίδια η δημοκρατία που φαίνεται ότι περιφρονούν οι αγορές", γράφει και συνεχίζει προειδοποιώντας όλους τους Ευρωπαίους για το τι τους περιμένει:

"Η ταπείνωση της δημοκρατίας υπήρξε πιο δραματικά ορατή στην Ελλάδα και την Ιταλία, όπου εκλεγμένοι ηγέτες παραμερίστηκαν για χάρη τεχνοκρατών και μεσαζόντων, οι οποίοι ανυψώθηκαν στη θέση αυτή χωρίς να χρειαστεί να σφίξουν το χέρι έστω και ενός ψηφοφόρου. Η αποστολή τους θα συμπεριλάβει την παράδοση πολλής οικονομικής κυριαρχίας, θέτοντας αυτές τις αποφάσεις ακόμη πιο μακριά από τους ίδιους τους πολίτες τους. Αυτά τα οποία τραβούν σήμερα οι Ελληνες και οι Ιταλοί, μπορεί να τα αντιμετωπίσουν αύριο άλλα έθνη της Ευρωζώνης, καθώς τους λένε να κάνουν ίδιες θυσίες της αυτονομίας τους για να σώσουν το οικονομικό τους τομάρι" υπογραμμίζει ο Βρετανός αρθρογράφος - και έχει φυσικά δίκιο.

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ- Τρία θύματα σε δέκα μέρες!

Αδηφάγος Μινώταυρος που καταβροχθίζει κυβερνήσεις αποδεικνύεται η κρίση της Ευρωζώνης. Από τον Φεβρουάριο μέχρι σήμερα, όχι ένας ή δύο αλλά... έξι (!) πρωθυπουργοί από τους 17 έχασαν τη θέση τους είτε με πρόωρες εκλογές που προκλήθηκαν λόγω των εξοντωτικών μέτρων λιτότητας που εφάρμοσαν είτε με παραγκωνισμό τους μέσω του εξαναγκασμού τους σε παραίτηση λόγω των λαϊκών αντιδράσεων. Η αρχή έγινε τον Φεβρουάριο με τον Μπράιαν Κάουεν, πρωθυπουργό της Ιρλανδίας, και ακολούθησαν ο Ζοζέ Σόκρατες της Πορτογαλίας τον Μάρτιο και η Ιβέτα Ραντιτσόβα της Σλοβακίας. Ανεπανάληπτος όμως υπήρξε σε πρωθυπουργικά θύματα ο Νοέμβρης, όπου σε δέκα μέρες έχασαν το αξίωμά τους τρεις πρωθυπουργοί - ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και χθες ο Ισπανός Θαπατέρο!



Είναι ο τίτλος χαρακτηριστικού άρθρου στους New York Times, το οποίο υποστηρίζει ότι, στην Ελλάδα και την Ιταλία έγινε πολιτικό πραξικόπημα των αγορών, με σκοπό την προστασία του ευρώ

“Νομίζετε ότι ο πρωθυπουργός έχει την παραμικρή εξουσία; Ξυπνήστε, η αληθινή εξουσία είναι το Καρτέλ! Είναι η Microsoft, η Google, η Nestle, η Coca Cola, η Wal-Mart, η Monsanto, η Toyota, η Siemens, η ΑΒΒ, η Exxon, η Morgan Stanley, η Deutsche Bank, η Royal Dutch Shell, η Astra Zeneca, η Sanofi-Aventis και όλες οι άλλες πολυεθνικές. Ορίστε, αυτή είναι η αληθινή κυβέρνηση του πλανήτη. Όταν συγκεντρώνονται κάθε τρεις μήνες, οι «προτάσεις συντονισμού», στις οποίες συμφωνούν, είναι πολύ πιο σημαντικές από όλα τα κυβερνητικά διατάγματα. Προτάσεις…..Είναι για γέλια.


Πρόκειται για εκτελεστικές αποφάσεις, μπροστά στις οποίες όλοι υποκλίνονται – ακόμη και η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα (ΔΝΤ), η ΕΕ, η Ιαπωνία και οι Η.Π.Α. Και εσύ το ξέρεις και εγώ το γνωρίζω…….είναι κοινό «μυστικό». Η Πολιτική; Ας γελάσω. Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλοι αυτοί, όταν βγαίνουν από τα υπουργικά συμβούλια; Πιγκουίνους που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, επάνω σε πάγο που λιώνει. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλει κανείς να συμμετάσχει σε αυτήν την απίστευτη παρωδία, επιλέγοντας την Πολιτική για να κάνει την καριέρα του»”. (M. Crespy)


Είδηση


Στο άρθρο μας «Το Ελληνικό Πραξικόπημα» αναφέραμε ότι, στην Ελλάδα έχει «εκτελεστεί» το τέλειο πολιτικό έγκλημα – επίσης στην Ιταλία, όπως είχαμε αναλύσει στην «Ιταλική Τραγωδία». Η θέση μας ήταν πως είναι δύσκολο να κερδίσεις την παρτίδα, παίζοντας «Σκάκι με το Διάβολο». Ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα γράφαμε, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω:


“Το αναγγελθέν δημοψήφισμα, το οποίο «ανακλήθηκε» σχεδόν αμέσως, δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση την παραμονή ή μη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη – αφού απαγορεύεται ρητά από τη συμφωνία του Μάαστριχτ τόσο η απέλαση μίας χώρας, όσο και η εθελούσια έξοδος της. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται ούτε να διώξει η Ευρωζώνη την Ελλάδα, ούτε να φύγει η Ελλάδα μόνη της – ενώ η αλλαγή της συμφωνίας θα απαιτούσε πολλά χρόνια, εκτός του ότι θα έπρεπε να ψηφιστεί από όλα τα κοινοβούλια των χωρών-μελών.


Δυστυχώς για όλους μας, η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Ευρωζώνης, ειδικά της Γερμανίας, καθώς επίσης ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ, κατάφεραν να παραπλανήσουν το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων – πείθοντας όλους μας ότι, το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή μας στο Ευρώ(!).


Σκοπός της γκεμπελικής αυτής παραπλάνησης δεν ήταν άλλος, από την αποδοχή εκ μέρους μας της εγκληματικής δανειακής συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, με την οποία παραδίδεται στους τοκογλύφους η εθνική μας κυριαρχία, η πραξικοπηματική εγκατάσταση μίας κυβέρνησης των τοκογλύφων, εμπλουτισμένης με πολιτικές «μαριονέτες», καθώς επίσης το σταμάτημα όλων των διαμαρτυριών των Ελλήνων Πολιτών – οι οποίοι πράγματι έπαψαν έκτοτε να διαδηλώνουν και να απεργούν”.


Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, στο πρόσφατο άρθρο μας «Απορρύθμιση, κατάρρευση, πραξικόπημα» είχαμε γράψει πως, “φαίνεται ότι δρομολογείται η απορρύθμιση και η κατάρρευση της Ελλάδας, με στόχο να ανέλθει «πραξικοπηματικά» στην εξουσία μία κάποια «ομάδα σωτηρίας», η οποία θα εξασφαλίζει τα ξένα συμφέροντα - ενώ, εάν τελικά αποτύχει το σημερινό «εγχείρημα», δεν μπορεί παρά να γίνει χρήση πολύ πιο δραστικών μεθόδων-σοκ, «τύπου» Ιράκ ή πρώην Γιουγκοσλαβίας (ενδεχομένως με τη βοήθεια της Τουρκίας)”.


Φυσικά δεν είχαμε «περιορισθεί» απλά σε πιθανό στρατιωτικό πραξικόπημα, αφού θεωρείται πια ξεπερασμένο - ενώ το πολιτικό είναι όχι μόνο ασφαλέστερο, αλλά και πολύ πιο «αποδοτικό» (άρθρο: Ευρώπη, το χρυσόμαλλο δέρας).


ΟΙ NEW YORK TIMES


Στο πρόσφατο δημοσίευμα τώρα των New York Times αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι: «Μία παγκόσμια συμμαχία με επικεφαλής τη Γερμανία, την Κίνα και το ΔΝΤ, κινούνται παρασκηνιακά με στόχο την απομάκρυνση του Ομπάμα από τον Λευκό Οίκο».


Η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των ΗΠΑ ήταν το χαριστικό χτύπημα: ο Πρόεδρος έχει πλέον χάσει την δεδηλωμένη της παγκόσμιας σκιώδους διακυβέρνησης και το επιτελείο του αδυνατεί να επιβιώσει. Μέσα σε λίγες ημέρες, μέσω κάποιων ασυνήθιστων συνταγματικών «τακτικισμών», ο Ομπάμα παραιτείται και καλείται ο Michael Bloomberg να αναλάβει το οβάλ γραφείο.


Με το Πεκίνο να εξαπολύει επιθέσεις κατά του δολαρίου, το Κογκρέσο δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να παραδώσει την οικονομία της χώρας στην διακομματική συμμορία των «έξι» μελών της Γερουσίας οι οποίοι, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, δέχθηκαν την παρουσία των Κινέζων και των Γερμανών. Στο μεταξύ, στην Ευρώπη και την Ασία επικρατεί μία ευρεία συναίνεση για την δημιουργία ενός παγκόσμιου υπερκράτους καθώς μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η εξάπλωση της οικονομικής μόλυνσης.


Οι New York Times αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι, «Για τους Αμερικανούς, το παραπάνω σενάριο αποτελεί μία παρανοϊκή φαντασίωση. Όμως, για τους πολίτες της Ιταλίας και της Ελλάδας, οι οποίοι πρόσφατα είδαν τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις να ανατρέπονται από τις πιέσεις των αγορών, από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και από τους αρχηγούς ξένων κρατών, αποτελεί την ψυχρή πραγματικότητα της πολιτικής του 21ου αιώνα».


Η εφημερίδα μιλά για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας εις βάρος του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Όμως, όπως τονίζει, «λίγοι στενοχωρήθηκαν στην Ιταλία και την Ελλάδα για την πτώση του Μπερλουσκόνι και του Παπανδρέου, καθώς και οι δύο είναι διεφθαρμένοι και ανεπιθύμητοι σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι.


«Ωστόσο, οι εσπευσμένες αναχωρήσεις τους, τις οποίες χαιρετίζουμε, δείχνουν πώς θα είναι το πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος του μέλλοντος. Η σταθερότητα θα επιτευχθεί εις βάρος της Δημοκρατίας».


Η εφημερίδα τονίζει ότιΤα κοινοβούλια και οι εκλογές θα παραμείνουν. Όμως, οι πραγματικές αποφάσεις θα λαμβάνονται από την περίφημη «Ομάδα της Φρανκφούρτης» - μία ομάδα η οποία αποτελείται από την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, κάποιους τραπεζίτες, καθώς επίσης ορισμένους «αξιωματούχους» της ΕΕ, οι οποίοι έχουν αναλάβει την διαχείριση της κρίσης που βιώνει η Ευρώπη”.


«Ευρωπαϊκή Βαρυχειμωνιά» λοιπόν, με αποτελέσματα που πολύ δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν – ειδικά όταν η τύχη πολλών χωρών θα αποφασίζεται πλέον από διορισμένες κυβερνήσεις. Πόσο μάλλον όταν, οι εκβιαστές ποτέ δεν σταματούν τους εκβιασμούς, όταν τα θύματα τους ενδίδουν, υποτάσσονται και πληρώνουν – μη διαθέτοντας την αρετή και την τόλμη που απαιτεί η ελευθερία.





  • Η συμμορία, η οποία ευθύνεται για την παράδοση της Ελλάδας στους «δανειστές» της.
  • Πληρωμένο «συμβόλαιο θανάτου» ήταν το Μνημόνιο.
  • Οι άνθρωποι, οι οποίοι κάποτε μας παρέδωσαν στους Ναζί του Χίτλερ, είναι αυτοί, οι οποίοι σήμερα μας παραδίδουν στους Ναζί της Μέρκελ.

Το Κολέγιο Αθηνών δεν είναι ένα ακόμα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα από τα πολλά, που έχει πλέον η πατρίδα μας. Απλά παριστάνει το εκπαιδευτικό ίδρυμα, γιατί θα έπρεπε να έχει και ένα επίσημο αντικείμενο ενασχόλησης, για να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Στην πραγματικότητα αυτό το "σχολείο" ιδρύθηκε από το κύκλωμα του "εθνάρχη" Βενιζέλου ως ένα ασφαλές και κλειστό "εκκολαπτήριο" γόνων διαδοχής ...Ιδρύθηκε, προκειμένου εκείνο το κύκλωμα —το οποίο εκείνη τη εποχή λυμαινόταν την εξουσία— να παρακάμψει τη δημοκρατική λειτουργία και σταδιακά να "μεταλλαχθεί" σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ...Ένα καθεστώς ακλόνητο, το οποίο —ακόμα και ενάντια στη λαϊκή βούληση— θα διατηρούσε μόνιμη επαφή με την εξουσία. Στόχος αυτού του καθεστώτος ήταν πάντα η εξουσία της χώρας, ανεξάρτητα από το ποιος εξωτερικός ιμπεριαλιστικός παράγοντας την κηδεμόνευε.
Η εξουσία στη Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι ο μόνιμος στόχος του Κολεγίου ...Η εξουσία, που εξασφαλίζει στα μέλη του μόνιμη επαφή με βολέματα και πλούτο. Για την εξουσία αυτήν μπορούν να κάνουν την οποιαδήποτε υποχώρηση ή παραχώρηση απέναντι στον οποιονδήποτε ξένο ή ντόπιο παράγοντα μπορεί να τους την εξασφαλίσει. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Κολέγιο ενός "μεγαλοϊδεατικού" καθεστώτος σχετικά πρόσφατα "αφαίρεσε" από το τίτλο του τον επιθετικό προσδιορισμό "Αμερικανικό". Προφανώς μέχρι τώρα δεν ενοχλούσε κανέναν από τους "πατριώτες" του Κολεγίου αυτός ο τίτλος. Όπως δεν τους ενοχλούσε και εξακολουθεί να μην τους ενοχλεί η αστερόεσσα, που κυματίζει στην αυλή του.
Αυτό λοιπόν το "ευαγές" εκπαιδευτικό ίδρυμα είχε πάντα έναν και μοναδικό στόχο ...Να μονοπωλεί την εξουσία και βέβαια την οικονομία στην Ελλάδα. Είχε μάθει να εκμεταλλεύεται την έννοια της "κρατικής εξουσίας" και να τη μετατρέπει σε μια πολυτελή και άνετη καθημερινότητα για τα μέλη του. Μιλάμε για κανονική Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία θα μπορούσε αντί για "Κολέγιο Αθηνών" να ονομάζεται "Κολλητοί Βενιζέλου, Μπενάκη και Σια". Γι' αυτόν τον λόγο η λειτουργία του έλαβε στο τέλος τα χαρακτηριστικά του κοινοβίου. Τα μέλη του περιορίζονται εντός μιας κοινοβιακής ζωής. Οι σχέσεις τους δεν τελειώνουν μετά το πέρας των σπουδών τους. Καλλιεργούνται και εντείνονται και μετά από αυτές.
Αποτελεί, δηλαδή, μια ειδική κοινότητα μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινότητα ανθρώπων, οι οποίοι επιδιώκουν και προσπαθούν να μοιράζονται τα πάντα μόνον μεταξύ τους. Βαπτίζονται, παντρεύονται και κηδεύονται μεταξύ τους. Γιατί; Γιατί αυτό τους συμφέρει ...Γιατί μοιράζονται θέσεις και "επιτυχίες" μεταξύ τους. Ο πλούσιος συμμαθητής δίνει θέσεις εργασίας στους φτωχότερους συμμαθητές του. Ο πολιτικός συμμαθητής δίνει δημόσια έργα στους πλούσιους συμμαθητές του. Όλοι βοηθάνε αλλήλους μέσα στη λογική των αγγλοσαξονικών ομοίων, οι οποίοι αισθάνονται "ανώτεροι" από τους υπόλοιπους ...Η αποθέωση της ατομικής ανταγωνιστικότητας με τις "πλάτες" άλλων.
Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ότι το Κολέγιο στην πραγματικότητα είναι ένα "κατηχητήριο" θρησκευτικού τύπου. Οι ιερείς μόνον λείπουν από το "οργανόγραμμά" του, αλλά αυτό για τον προτεσταντισμό δεν είναι και πολύ σημαντικό. Το σημαντικό είναι να μεταφέρονται αυθεντικά πρότυπα και να διδάσκονται οι επιθυμητές συμπεριφορές στο "ποίμνιο" ...Πρότυπα και συμπεριφορές, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.
Στην πραγματικότητα, δηλαδή, τα μέλη του Κολεγίου συνθέτουν μια ιδιότυπη σέχτα προτεσταντών ...Αυθεντικών προτεσταντών, τύπου "προσκυνητών" του Μέι Φλάουερ και όχι βρετανικού τύπου ...Σκληρού τύπου προτεσταντών τύπου Γερμανίας, Κάτω Χωρών, Σκανδιναβίας και βέβαια ΗΠΑ ...Φανατικών προτεσταντών, οι οποίοι από μικροί γιορτάζουν το thanksgiving και ολοκληρώνουν την προσωπικότητά τους στη "Μέκκα" τους, που βρίσκεται στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ ...Γνήσιων προτεσταντών στη συμπεριφορά και τη νοοτροπία, οι οποίοι απλά διατηρούν στο τυπικό επίπεδο την ταυτότητα του Έλληνα και του Ορθόδοξου, γιατί αυτό είναι το "μαγαζί" που τους "ταΐζει". Είναι προτεστάντες, που αισθάνονται υπεροχή και οι οποίοι απλά έχουν απέναντί τους ορθόδοξους "ιθαγενείς".
Μέσα στα πλαίσια των γενικών αυτών συμφερόντων και νοοτροπιών η "κοινότητα" αυτή δεν έχει σαφή ιδεολογική ή κομματική τοποθέτηση. Γιατί; Γιατί δεν την συμφέρει. Είναι πολύ "ανώτερη", για να "πέσει" στο επίπεδο να διαλέξει πολιτική ή κομματική "μεριά", όπως οι κοινοί "ιθαγενείς" ορθόδοξοι. Οι φουκαράδες είναι αυτοί, που διαλέγουν ιδεολογίες και κόμματα και όχι το Κολέγιο. Το Κολέγιο το συμφέρει να κινείται σε όλο το πολιτικό φάσμα και να αλληλοβοηθούνται τα μέλη του, προκειμένου να το "καταλαμβάνουν" στο σύνολό του ...Να το καταλαμβάνουν σαν "ανώτερη" κοινωνική τάξη, η οποία προσφέρει "οδηγούς" σε "κατώτερους" με στόχο να τους καθοδηγήσει. Όταν λέμε να το "καταλαμβάνει" στο σύνολό του, κυριολεκτούμε. Από τον "ακροδεξιό" Βορίδη μέχρι τον "αριστερό" Μπίστη "χωράει" σχεδόν το σύνολο του δικομματισμού της εξουσίας ...και "περισσεύει" κιόλας. Από τον "πλουτοκράτη" Λάτση μέχρι την "προλετάρια" κόρη τής σταλινικής Παπαρήγα "χωράει" ολόκληρη η ελληνική οικονομία ...και "περισσεύει" κιόλας.
Όλοι αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους είναι μέλη αυτής της προτεσταντικής κοινότητας. Μιας κοινότητας αγγλοσαξονικού τύπου με μεγάλη εμπειρία στην επιβίωση μέσα σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον. Μιας κοινότητας, της οποίας τα μέλη αλληλοβοηθούνται, ακόμα κι αν βρίσκονται σε αντίπαλες "θέσεις", απλά και μόνον για να μονοπωλούν όλους τους χώρους. Θα λέγαμε ότι αλληλοβοηθούνται ιδιαίτερα, εάν εμφανίζονται σε "εχθρικές" θέσεις. Θεωρούμε δηλαδή δεδομένο ότι με τις πλάτες του Κολεγίου προστατεύονται και προοδεύουν από τον Βορίδη του ΛΑΟΣ μέχρι την Παπαρήγα του ΚΚΕ. Αυτό, το οποίο λέμε, μπορεί να το δει κάποιος για παράδειγμα στη σημερινή κυβέρνηση της συνεργασίας των δωσίλογων. Όλοι αντίπαλοι, αλλά όλοι συμμαθητές και φίλοι. Θεωρητικά την συνθέτουν τρία διαφορετικά κόμματα, ενώ στην πραγματικότητα είναι η κυβέρνηση ενός "Κόμματος" ...Του "Κόμματος" του Κολεγίου.
Πρωθυπουργός είναι ο Παπαδήμος του Κολεγίου. Συμμέτοχοι στην Κυβέρνησή του είναι οι δύο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων. Ο Παπανδρέου του Κολεγίου και ο Σαμαράς επίσης του Κολεγίου. Κορυφαίος Υπουργός τού τρίτου κόμματος είναι ο Βορίδης του Κολεγίου. Κορυφαίος υποστηρικτής του "τολμήματος", ο Μητσοτάκης του Κολεγίου. Όλοι αυτοί ανήκουν στην ίδια "κοινότητα" και ως εκ τούτου έχουν δικούς τους "κώδικες" επικοινωνίας ...Προτεσταντικούς "κώδικες", στους οποίους εντρύφησαν και κατά τις σπουδές τους στις ΗΠΑ. Γι' αυτόν τον λόγο και δεν υπάρχουν προβλήματα στις ενδοσυνεννοήσεις τους και βέβαια για τις "έξωθεν" προτιμήσεις τους. Παίζουν διαρκώς μια "παράσταση", η οποία μπερδεύει τον κόσμο ...Μια "παράσταση", που, όταν έχει προβλήματα, "ενισχύεται" από διάφορους "εξωγενείς" και "αξιόπιστους" παράγοντες ...επίσης του Κολεγίου.
...Ο Μάνος ή ο Ανδριανόπουλος —αμφότεροι του Κολεγίου— θα δώσουν μια "ιδεολογική" κάλυψη στην όποια προσπάθεια των "συμμαθητών" τους. Αν αυτοί δεν φτάνουν, θα "επιστρατευτούν" και οι "διανοούμενοι" τύπου Δήμου ή Χωμενίδη ...Ας ψάξει κάποιος όλα τα βίντεο των "πλυντηρίων" της Κολεγιακής ΜΜΕνημέρωσης και θα το διαπιστώσει ...Όλοι οι υπερασπιστές του "Μνημονίου" ανήκουν στο Κολέγιο ...Όλοι όσοι βγήκαν και είπαν δημοσίως, είτε σε μέσα του εσωτερικού είτε σε μέσα του εξωτερικού, ότι ο ελληνικός λαός είναι "απατεώνας", "διεφθαρμένος" και "τεμπέλης" είναι επίσης του Κολεγίου ...Όλοι όσοι βγήκαν στα διεθνή ΜΜΕ, για να δηλώσουν το πόσο πολύ "ντρέπονται" που είναι Έλληνες, είναι επίσης του Κολεγίου ...Όλοι όσοι "τρέμουν" στην ιδέα ότι οι Έλληνες μπορεί και να μην πληρώσουν τους τοκογλύφους, ανήκουν στο ίδιο δυναμικό ...Όλοι όσοι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι μη ανταγωνιστικοί, είναι του Κολεγίου.
Κατά σύμπτωση, δηλαδή, όλοι όσοι κατηγόρησαν τον λαό για απατεωνιές ή διαφθορά ή τεμπελιά, ήταν κατά "σύμπτωση" συμμαθητές του κορυφαίου διαφθορέα της ελληνικής ιστορίας του Ανδρέα Παπανδρέου του Κολεγίου. Για τα χρήματα που πρέπει οι Έλληνες να πληρώσουν —για να μην ζημιωθούν οι τοκογλύφοι— οι πρώτοι, οι οποίοι μίλησαν υπέρ αυτού, ήταν κατά "σύμπτωση" οι συμμαθητές του κορυφαίου τραπεζίτη τοκογλύφου της χώρας του Λάτση ...επίσης του Κολεγίου. Για ανταγωνιστικότητα μίλησαν αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν φάει ούτε μία μπουκιά ψωμί στη ζωή τους χωρίς "μέσον", όπως κατά "σύμπτωση" ο Υπουργός Οικονομικών του Μνημονίου Παπακωνσταντίνου ...και πάλι του Κολεγίου ...Αυτοί, οι οποίοι ζουν ως παράσιτα εις βάρος της χώρας και προς χάρη των συμμαθητών τους ...ΟΙ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΙ, ΤΙΜΙΟΙ ΚΑΙ ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΟΙ.
Τα πράγματα γι' αυτούς μπορεί σήμερα να είναι "ρόδινα", αλλά δεν ήταν πάντα τέτοια. Υπήρχαν εποχές μεγάλης δυσκολίας, γιατί προηγήθηκαν "ατυχείς" επιλογές των "πατέρων" του Κολεγίου. Η μεγάλη περιπέτεια, στην οποία μπήκε το Κολέγιο, ήταν κατά την εποχή της ναζιστικής κατοχής ...Κατά την εποχή της Προτεσταντικής κατοχής. Γιατί; Γιατί κάποιοι της "παράταξης" εκτίμησαν τα πράγματα λάθος και κατά συνέπεια ακολούθησαν λάθος επιλογές. Προφανώς χάρηκαν, που η χώρα μας πέρασε στην κυριότητα των ομοδόξων τους ...Χάρηκαν, που θα έμπαινε σε "τάξη" η οθωμανοβαλκανική "Μπανανία", όπως νόμιζαν.
Όμως, από την πολύ τους τη χαρά μπερδεύτηκαν. Νόμισαν ότι οι Γερμανοί όχι μόνον ήταν "φίλοι" μας, αλλά θα έμεναν και παραπάνω από όσο τελικά έμειναν. Νόμισαν ότι θα βολεύονταν άπαξ και δια παντώς ως οι "κολλητοί" και "ομόδοξοι" των νέων κυρίαρχων ...Ως οι τοπικοί "αντιπρόσωποι" τού "χιλιετούς" Ράιχ, το οποίο ανέτειλε πάνω στα ατσάλινα "πάντσερ". Το "προτεσταντικό" Κολέγιο, το οποίο έχει "έρωτα" με την εξουσία και το βόλεμα, τότε έκανε λάθος εκτιμήσεις. Νόμισε ότι θα αποκτούσε εξουσία ελέω Ναζί και θα μοιραζόταν εκ νέου βολέματα, αλλά έκανε λάθος. Οι Γερμανοί ήταν πιο αδύναμοι απ' όσο εκτίμησαν και στο τέλος έφυγαν και τους άφησαν "απροστάτευτους".
Ποιος έκανε την λάθος εκτίμηση; Ποιος έκανε τη μεγάλη "πατάτα"; Το δεξί χέρι του ιδρυτή και εμπνευστή του Κολεγίου —του Βενιζέλου— ήταν αυτός, ο οποίος αποφάσισε να γίνει δωσίλογος ...Το δεξί χέρι τού ιδρυτή του κόμματος των "Φιλελευθέρων" και ένας από τους "πατέρες" των σημερινών φανατικών τού νεοταξικού "φιλελευθερισμού". Ο επικεφαλής αυτής της παράταξης αποφάσισε να γίνει ένας από τους "κουκουλοφόρους" της Γκεστάπο. Ποιος ήταν αυτός; Ποιος δίνει "Βήμα" στο Κολέγιο, για να προβάλει σχεδόν μονοπωλιακά τις θέσεις του; Ποιος "διαφήμισε" τον Γιωργάκη σαν ικανό να μας κυβερνήσει; Ποιος μας έφερε τα "Νέα" για τον "σωτήρα" Παπαδήμο; Ποιος "τρέμει" στην ιδέα ότι μπορεί οι τοκογλύφοι να μην πληρωθούν; Ποιος "αγωνιά" για την αξιοπιστία της χώρας, που όμως πρέπει να πληρωθεί με "χρυσάφι" στους τοκογλύφους;
Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος υπέπεσε στο μέγα λάθος του δωσιλογισμού; ...Ο Δημήτριος Λαμπράκης ...Ο πατέρας του πιο φανατικού groupie του Βάγκνερ και του Μπετόβεν ...Ο ιδρυτής του περίφημου "συγκροτήματος" ...Ο πατέρας του Χρίστου Λαμπράκη ...Η οικογένεια, που "έχτισε" το ΔΟΛ ...Το ΔΟΛιο συγκρότημα του αρχιδωσίλογου της κατοχής και του γιου του. Αυτός έκανε το μέγα λάθος. Ο ιδιοκτήτης του "Ελεύθερου Βήματος" και των "Αθηναϊκών Νέων".
Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμά μας; Από την απλή λογική. Δεν είναι θέμα πληροφοριών. Γνωρίζει μήπως ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο είχαμε "περικοπές" στους τίτλους αυτών των εντύπων; Γιατί "καταλήξαμε", για παράδειγμα, από το "Ελεύθερο Βήμα" στο "Βήμα" και από τα "Αθηναϊκά Νέα" στα "Νέα"; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσε ο Λαμπράκης να διατηρήσει τους προηγούμενους τίτλους των εντύπων. Στα χρόνια της κατοχής είχε συνεργαστεί με τους Ναζί και είχαν δημιουργήσει από κοινού εταιρεία, η οποία συμπεριλάμβανε αυτούς τους τίτλους στην ιδιοκτησία της.
Ως εκ τούτου, όταν έφυγαν οι Γερμανοί, αυτοί οι τίτλοι περιήλθαν στην ιδιοκτησία του κράτους ως λεία πολέμου. Ο δωσίλογος Λαμπράκης δεν μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει. Διαπραγματευόμενος —ποιος ξέρει που με ποιους και με τι ανταλλάγματα—, πήρε "άφεση" αμαρτιών και ξαναεμφανίστηκε σαν "δημοκράτης" εκδότης με "κομμένους" όμως τους τίτλους των εντύπων του. Όμως, το λάθος του δεν αφορούσε μόνον τον ίδιο. Αφορούσε και όλη εκείνη τη "συμμορία", η οποία είχε επενδύσει στους Ναζί, για ν' αρπάξει την "εργολαβική" τους εξουσία.
Το λάθος του καταδίκασε ολόκληρη τη συμμορία αυτών που παρίσταναν τους Φιλελεύθερους, για να λυμαίνονται τη χώρα ...Μια χώρα, την οποία την αντιλαμβάνονταν περίπου σαν ιδιοκτησία τους και γι' αυτόν τον λόγο θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τη "δανείζουν" να την "επινοικιάζουν" και γενικά να την διαπραγματεύονται προς ίδιον όφελος. Αυτή λοιπόν η συμμορία των "Φιλελευθέρων", στιγματίστηκε στα χρόνια της κατοχής με το "στίγμα" του δωσιλογισμού. Λογικό είναι αυτό. Όταν το αυθεντικά γκεσταπίτικο "Ελεύθερο Βήμα" συστεγαζόταν στη Χρ. Λαδά με το κόμμα των Φιλελευθέρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τις επιλογές των ηγετών και των ιδιοκτητών.
Όταν ο πρώτος του κολεγιακού κόμματος σου φέρνει στα γραφεία του τους Γκεσταπίτες ως συνέταιρους και συνιδιοκτήτες, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ή συνεργάζεσαι με τους Ναζί, εφόσον βρίσκεσαι στο ίδιο κτίριο μ' αυτούς ...ή φεύγεις όχι μόνον από την εφημερίδα, αλλά και από το ίδιο το κόμμα. Απλά πράγματα. Είναι σαν ο Γιωργάκης του Κολεγίου να μεταφέρει τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στη Μιχαλακοπούλου του Κολεγιακού ΔΟΛ και δίπλα στο γραφείο του διευθυντή των "Νέων" Κολεγιόπαιδα Καψή να βάλει το γραφείο του σημερινού Ράιχενμπαχ ...Κόμμα, εφημερίδα και Γκεστάπο ν' αποφασίζουν από κοινού και κάτω από την ίδια "στέγη".
Αυτό ακριβώς έκανε ο Δημήτρης Λαμπράκης. Είναι δυνατόν να μην στιγματιστεί το κόμμα; Είναι δυνατόν να "επιβιώσει" στέλεχος του κόμματος, το οποίο αρνείται να συνεργαστεί με τον Ράιχενμπαχ; Αυτό, το οποίο καταλαβαίνει ακόμα και ο Γιωργάκης, είναι δυνατόν να μην το κατάλαβε ένας πονηρός εκδότης, όπως ήταν ο Λαμπράκης και πήρε στο λαιμό του ολόκληρο το κόμμα; Γιατί δεν το κατάλαβε; Μήπως ήταν βλάκας; Όχι βέβαια. Ήταν πολύ σίγουρος για τη γερμανική ισχύ και ήθελε να φανεί "πλειοδότης" εμπιστοσύνης. Ήθελε να τους "δείξει" πόσο πολύ σίγουρος ήταν για την "επιτυχία" τους. Η ηγεσία είχε πέσει σε ένα φοβερό "ολίσθημα" και αυτό θα παρέσερνε και το Κολέγιο.
Το λάθος του Λαμπράκη φάνηκε σε όλη του την τραγικότητα όταν έφευγαν οι Γερμανοί. Τότε όλοι αυτοί οι δωσίλογοι έψαχναν βόθρους και υπόγεια για να κρυφτούν. Προκειμένου να σωθούν, διαπραγματεύονταν τα πάντα με τους πάντες. Τελικά σώθηκαν εύκολα, γιατί πάντα το σύστημα θέλει εκβιάσιμα υποχείρια, για να κάνει τις βρόμικες δουλειές του και τότε θα έκανε την πιο βρόμικη δουλειά του, που ήταν ο ελληνικός εμφύλιος. Κανένας από αυτούς δεν τιμωρήθηκε, όπως συνέβη με τους δωσίλογους σε όλα τα κράτη ...Απλά "βαπτίστηκαν" από την αρχή.
Δεν ήταν οι άνθρωποι δωσίλογοι, όπως τους είχαμε "παρεξηγήσει". Δεν ήταν οι άνθρωποι συνεργάτες των Ναζί, όπως "νομίσαμε", βλέποντάς τους με τις "κουκούλες" ...Προτεστανική ενδυματολογική "μόδα" ήταν οι κουκούλες. Παρεξήγηση έγινε. "Αντικομμουνιστές" ήταν οι άνθρωποι. Φανατικοί "αντικομμουνιστές", που έκαναν την καρδιά τους "πέτρα" και συνεργάστηκαν με τους Ναζί, για να μην "πέσει" η πατρίδα στα χέρια των προλεταρίων ...Μιλάμε για παρεξήγηση μεγάλη. Οι άνθρωποι ήταν "δημοκράτες". Ακραίοι "δημοκράτες".
Όμως, το ότι γλίτωσαν την τιμωρία δεν σημαίνει ότι θα την έβγαζαν και "τζάμπα". Τους χρησιμοποίησαν κάποιοι ως δουλικά και δεν τους έκαναν συνεταίρους. Αυτό βέβαια ήταν και το χειρότερο γι' αυτούς. Για ένα τέτοιο κύκλωμα, το οποίο έχει μάθει να ζει πλούσια, λυμαινόμενο την εξουσία, η στέρησή της είναι η μεγαλύτερη τιμωρία του. Αυτήν την τιμωρία θα βίωνε το Κολέγιο από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα. Την είχε "πατήσει" και βρισκόταν στο έλεος των ανταγωνιστών της εξουσίας. Η αγγλόφιλη Δεξιά, η οποία τους ανταγωνιζόταν για την εξουσία από την εποχή του Βενιζέλου, είχε βρει την ευκαιρία να τους εξουδετερώσει.
Διατηρούσε τους φακέλους των δωσίλογων και τους εκβίαζε. Ούτε τους "άνοιγε" αυτούς τους φακέλους, αλλά ούτε και τους κατέστρεφε. Ούτε κινούσε διαδικασίες, για να τιμωρηθούν οι δωσίλογοι, ούτε τους απάλλασσε με τελεσίδικες αμνηστεύσεις. Άφηνε το θέμα μετέωρο, ώστε να μπορεί να τους εκβιάζει. Όποιος την ενοχλούσε λίγο παραπάνω, λάμβανε το "μήνυμα" με κάποιες διαρροές ...Τους "τηγάνιζε" στην κυριολεξία. Όμως, αυτή η τραγική εξέλιξη είχε την "προβολή" της και στο Κολέγιο. Όταν δυσκολεύονται οι "πατέρες", δυσκολεύονται και τα "παιδιά". Η "νύχτα" είχε αρχίσει να "πέφτει" βαριά πάνω και από το "εκκολαπτήριο" των γόνων.
Το Κολέγιο, με το τόσο έντονο και προκλητικό δωσιλογικό "στίγμα", κατόρθωσε και επιβίωσε στα δύσκολα γι' αυτό μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν, γιατί το "έσωσε" η κοινοβιακή του λειτουργία ...Το έσωσε η προτεσταντική του λειτουργία. Τοίχο-τοίχο πήγαιναν τα παιδιά στο Κολέγιο. Μόνον πίσω από τους μαντρότοιχους του Κολεγίου αισθάνονταν ασφαλή. Άλλωστε τους το είχαν πει οι γονείς τους ..."Αν κάποιος άγνωστος σας πλησιάσει και σας κάνει ερωτήσεις, δεν θα απαντάτε. Θα παρατάτε τις τσάντες στο δρόμο και θα τρέχετε ίσα στο Κολέγιο ...Όχι στο σπίτι και μάθουν πού κατοικείτε. Στο Κολέγιο θα πηγαίνετε, όπου θα είστε ασφαλείς και εμείς θα έρθουμε να σας πάρουμε". Μιλάμε για μια κοινότητα ελεύθερων πολιορκημένων ...Μια κοινότητα, η οποία εμπιστευόταν μόνον τον εαυτό της ...Μόνον μεταξύ τους ανέπτυσσαν σχέσεις εμπιστοσύνης.
Όλοι αυτοί μεγάλωσαν με τον "φόβο των Ελλήνων" και όχι ως Έλληνες. Μεγάλωσαν ως ξένοι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Μεγάλωσαν ως Άγγλοι στην Ινδία. Μεγάλωσαν ως Αμερικανοί στη χώρα των Ινδιάνων. Όμως, εξαιτίας της ναζιστικής τους επιλογής —και καθώς έπρεπε να επιβιώσουν μετά από ένα μεγάλο σφάλμα τους—, έχασαν την αρχική τους αυτοπεποίθηση και άρχισαν να λειτουργούν όχι μόνον ως εχθρική, αλλά και ως διωκόμενη μειονότητα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν συνωμοτικά, ώστε να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά ταυτόχρονα να μην προκαλούν. Εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν έτσι από τους "επαγγελματίες" του είδους, που είναι οι Εβραίοι της Αθήνας και οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους ήταν μαθητές αυτού του Κολεγίου.
Από αυτούς τους Εβραίους οι Κολεγιόπαιδες πήραν και έναν ενστικτώδη ανθελληνισμό, ο οποίος τους χαρακτηρίζει. Γι' αυτόν τον λόγο οι περισσότεροι από αυτούς, ακόμα κι όταν επιλέγουν να ζήσουν στο εξωτερικό, δεν έχουν νοσταλγία για την πατρίδα ...Δεν έχουν την ανάγκη ν' ακούσουν ...Καζαντζίδη ...Δεν τους έλλειπε ποτέ η πατρίδα ...Τους τρόμαζε η πατρίδα. Στο εξωτερικό αισθάνονταν ασφάλεια και όταν τους βόλευε έφερναν το "εξωτερικό" και στην Ελλάδα, για να την κάνουν πιο ασφαλή. Τους ξένους εμπιστεύονταν περισσότερο και γι' αυτόν τον λόγο, όταν δεν παντρεύονταν μεταξύ τους, παντρεύονταν ομόδοξους αλλοδαπούς.
Με αυτούς ταιριάζουν, εφόσον με αυτούς είναι ίδιοι. Σχεδόν ποτέ με κοινούς ορθόδοξους, καθολικούς ή αγγλικανούς. Σχεδόν πάντα με Αμερικανούς, Γερμανούς, Σκανδιναβούς ή Ολλανδούς. Μιλάμε για αυθεντικές προτεσταντικές συμπεριφορές ...Συμπεριφορές κρύες και άσχετες με τις πάγιες ελληνικές συμπεριφορές και οι οποίες μπαίνουν ακόμα και μέσα στις οικογένειές τους ...Οικογένειες οι οποίες λειτουργούν εξ’ αρχής με προγαμιαία συμβόλαια ...όπου δικηγόροι "παζαρεύουν" το πόσες φορές θα περιλαμβάνεται το σεξ στη ζωή τους ...Οικογένειες, όπου ο καθένας πληρώνει τα δικά του και τρώει από το δικό του πιάτο ...Οικογένειες, όπου ο καθένας πηγαίνει διακοπές ανάλογα με τα δικά του οικονομικά, τα οποία δεν έχουν σχέση με αυτά της οικογένειας ...Οικογένειες, όπου το παιδί πληρώνει ενοίκιο στο σπίτι ...Μιλάμε για τον προτεσταντισμό σε όλο του το "βάθος".
Τι σχέση έχουν αυτοί με τον ελληνισμό; Καμία απολύτως. Αρκεί να προσπαθήσει να σκεφτεί κάποιος τι τέλος θα είχε η Οδύσσεια, αν ο Οδυσσέας ήταν απόφοιτος του Κολεγίου. Τι θα έκανε; Θα πλήρωνε τη γυναίκα του για την εικοσαετή διαχείριση της περιουσίας του με βάση τις "τρέχουσες" τιμές της αγοράς στελεχών και βέβαια θα της αφαιρούσε από αυτό το ποσόν τις συζυγικές υπηρεσίες, οι οποίες προβλέπονταν για αυτά τα είκοσι χρόνια, αλλά δεν προσφέρθηκαν στον δικαιούχο. Θα καθόριζε το ύψος του ενοικίου που θα ζητούσε από τον Τηλέμαχο —γιατί στο μεταξύ είχε ενηλικιωθεί— και στο τέλος θα φρόντιζε και το θέμα των μνηστήρων. Θα ανανέωνε το leasing των δωματίων τους, αλλά θα τους χρέωνε ως "πέναλτυ" άμεσα απαιτητό την εικοσαετή καταχρηστική χρήση των κοινόχρηστων χώρων του παλατιού. Σ' ό,τι αφορά το προσωπικό —και λόγω της οικονομικής κρίσης— θα προχωρούσε σε αλλαγές των συμβάσεών τους ...Γλέντι επιστροφής θα γινόταν μόνον αν κάποιος τραπεζίτης συμμαθητής αναλάμβανε τη χορηγία.
Αυτοί οι συμφεροντολόγοι προτεστάντες ήθελαν να ηγούνται της χώρας και συνεργάστηκαν με τους Ναζί, για να της βάλουν "τάξη" ...Συμφέρουσα γι' αυτούς "τάξη". Αυτοί οι "ατυχήσαντες" γερμανόδουλοι δωσίλογοι άντεξαν τα "πέτρινα" χρόνια της μεταπολεμικής κυριαρχίας της αγγλόφιλης Δεξιάς και περίμεναν μια νέα "επένδυση", που θα τους έσωζε. Έκαναν και πάλι αυτό, το οποίο ήξεραν ...Επένδυσαν στο επόμενο ξένο "τραίνο", το οποίο θα περνούσε από την πατρίδα μας. Εφόσον δεν μπορούσαν ν' "ανέβουν" στο αγγλικό "τραίνο", θα περίμεναν το επόμενο. Γι' αυτόν τον λόγο επένδυσαν στους ομόδοξους Αμερικανούς ...Το μόνο "τραίνο" που υπήρχε εκείνη την εποχή διαθέσιμο ...Το μόνο "τραίνο", το οποίο θα τους πρόσφερε πλούσια και πολλά "thanksgivings".
Όταν όμως το τραίνο —στο οποίο έχεις εξασφαλίσει "εισιτήριο"— δεν πλησιάζει στον "σταθμό", γιατί το προηγούμενο δεν φεύγει, τι κάνεις; Διώχνεις το πρώτο, για να πλησιάσει το δεύτερο. Διευκολύνεις τις εξελίξεις, προκειμένου να επωφεληθείς. Αυτό και έκαναν. Εφόσον λοιπόν το αγγλόφιλο "τραίνο" δεν τους βόλευε, θα φρόντιζαν μόνοι τους να περάσει το επόμενο και άρα το αμερικανόφιλο. Σε συνεννόηση με τον επόμενο "μηχανοδηγό" οδήγησαν τις εξελίξεις στην Ελλάδα εκεί όπου τους βόλευαν και άρα στην εισαγωγή νέων αφεντικών. Άλλωστε ποτέ δεν έχουν τύψεις γι' αυτό που κάνουν. Θεωρούν ότι βοηθούν —με το προτεσταντικό αζημίωτο βέβαια— ομόδοξους και απλά δεν είναι ομόδοξοι με τους Έλληνες.
Πώς το βοήθησαν; Και πάλι με οδηγό τη λογική θα το βρούμε αυτό και όχι με βάση τις πληροφορίες. Τι κατέστρεψε την αγγλόφιλη Δεξιά στην Ελλάδα; ..."Η αμερικανόφιλη Χούντα", θα πει κάποιος με στοιχειώδη γνώση της νεότερής μας ιστορίας. Σωστό είναι αυτό. Την αγγλόφιλη Δεξιά, την οποία εξέφραζε το Παλάτι, την κατέστρεψε η αμερικανόφιλη Χούντα. Η Χούντα "ξήλωσε" το Παλάτι και η Χούντα έγινε η αιτία να τιμωρηθεί σκληρά η "επάρατη" στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ποιοι όμως μας οδήγησαν στη Χούντα; "Πολιτικοί, που έκαναν λάθη", θα έλεγε ο καλόπιστος συζητητής μας ...Πολιτικοί, οι οποίοι όμως δεν είχαν την εξουσία ...Πολιτικοί, οι οποίοι διεκδικούσαν την εξουσία ...
Πολιτικοί, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης κλπ. ...Πολιτικοί, οι οποίοι κατά "σύμπτωση" ήταν στενοί συνεργάτες ή συγγενείς του Βενιζέλου και βέβαια παππούδες ή γονείς μαθητών του Κολεγίου. Άνθρωποι του Κολεγίου έκαναν δηλαδή τα "λάθη", τα οποία έφεραν τη Χούντα στην εξουσία. "Λάθη", όμως, τα οποία όχι μόνον δεν έθιξαν τους ίδιους, αλλά που κατέστρεψαν τους αγγλόδουλους αντιπάλους και βέβαια εκβιαστές τους. Αντιλαμβανόμαστε πως, όταν γίνονται "λάθη", τα οποία θίγουν μόνον τους αντιπάλους μας, δεν είναι και τόσο "λάθη" ...όπως και να φαίνονται.
Τελικά δικαιώθηκαν για την επιλογή τους. Η αμερικανόφιλη Χούντα διέλυσε τους εχθρούς τους και στο τέλος με την πτώση της τούς άφησε και "πίστωση". Αυτοί, οι οποίοι έφεραν τη Χούντα, ήταν αυτοί, οι οποίοι εισέπραξαν τα κέρδη από την πτώση της ...Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει. Αυτοί, οι οποίοι επωφελήθηκαν από την άνοδο της Χούντας, ήταν αυτοί, οι οποίοι κέρδισαν και από την πτώση της. Λογικό είναι αυτό. Όποιος έχει το "καρπούζι" και το "μαχαίρι", μοιράζει όπως θέλει. Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι αποφάσιζαν ποιοι θα ήταν οι "ήρωες", που θα πιστώνονταν την πτώση της δικής τους Χούντας.
Οι Αμερικανοί αποφάσισαν ότι οι "εκλεκτοί" τους, οι οποίοι τους βοήθησαν στο "ξήλωμα" της αγγλόφιλης Δεξιάς, θα ήταν και οι "ήρωες" της επόμενης ημέρας ...Της δήθεν "αντιαμερικανικής" ημέρας, για να μην υπάρχουν και αντιδράσεις από το πόπολο. Μάλιστα διαμόρφωσαν το ίδιο το "πόπολο" κατά τις προτιμήσεις τους. Στο τελικό στάδιο της μετάβασης, δηλαδή, έκαναν εκείνες τις παρεμβάσεις, οι οποίες δημιουργούσαν μελλοντική "πελατεία" για τους δικούς τους ανθρώπους. Η αμερικανόφιλη Χούντα με δικές τους εντολές δημιουργούσε ένα αντιαμερικανικό και αντιδεξιό "πόπολο" έτοιμο να χειραγωγηθεί από τους "ήρωες" της επόμενης ημέρας. Ο δειλός Ανδρέας περιφερόταν στα ξενοδοχεία με τις μετρέσες του και οι Αμερικανοί τού δημιουργούσαν πολιτική "πελατεία".
Θέμα χρόνου ήταν η επιστροφή και η κυριαρχία του. "Στημένη" και μελετημένη από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Μας έστειλαν και τον Καραμανλή για ν' ανοίξει τον "δρόμο" για την "επιστροφή" του ιδίου και των "συμμαθητών" του ...Την "επιστροφή" του προτεσταντικού παρακράτους του Κολεγίου. Ο προδότης της αγγλόφιλης Δεξιάς Καραμανλής ήταν η απαραίτητη συνθήκη, ώστε να μην υπάρχουν έντονες αντιδράσεις από αυτήν. Τι έκανε ο Καραμανλής μόλις πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα; Κατέστρεψε τους φακέλους των δωσίλογων. Στην πραγματικότητα "απελευθέρωσε" τους φίλους και συμμαθητές του Ανδρέα, ώστε ν' αποκτήσει γρήγορα και με ασφάλεια "συναγωνιστές" συνεργάτες, οι οποίοι θα ήταν ευγνώμονες σε αυτόν και βέβαια θα μας οδηγούσαν στην "Αλλαγή" που είχαν σχεδιάσει οι Αμερικανοί.
Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται το μυστήριο της "επιτυχίας" τους ΠΑΣΟΚ ...Εξηγείται το πώς ένα τόσο νεαρό και προσωπικό κόμμα απέκτησε μέσα σε ελάχιστα χρόνια τόσο "βαθύ" πρόσωπο ...Εξηγείται το πώς το νεαρό κόμμα του σαλτιμπάγκου Ανδρέα κατόρθωσε και έλεγξε τα πάντα. Στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ ένα νέο κόμμα ...Νέο όνομα σε μια παλιά και "αμαρτωλή" κατάσταση ήταν. Παρίστανε το κόμμα του Ανδρέα, αλλά ήταν πάντα το κόμμα του γνωστού Κολεγίου ...Ήταν το νέο όνομα μιας πτέρυγας του παρακράτους, το οποίο προϋπήρχε, είχε εξασθενίσει και απλά "επανέκαμψε", αναλαμβάνοντας εκ νέου πρωταγωνιστική δράση.
Αυτό, το οποίο έχει σημασία είναι ότι ο προδότης Καραμανλής ανέλαβε την "εξόντωση" της αγγλόφιλης Δεξιάς ...Την εξόντωσή της στο όνομα της προτεσταντικής Δεξιάς, η οποία παρίστανε τη σοσιαλιστική και λάιτ εκδοχή τής Αριστεράς. Με εκείνη την ενέργεια ο Καραμανλής "αποτελείωσε" με συνοπτικές διαδικασίες την αγγλόφιλη Δεξιά, εφόσον, εκτός από τον "αποκεφαλισμό" της, της στέρησε και το κύριο όπλο της. Με το δημοψήφισμα έδιωξε οριστικά τον Βασιλιά και με την καταστροφή των φακέλων των δωσίλογων κατέστρεψε το μέσον το οποίο έλεγχε τους ανταγωνιστές της. Στη συνέχεια άνοιξε τον "δρόμο", για να την παραδώσει αμαχητί στον Μητσοτάκη ...Να την παραδώσει στον ανιψιό του Βενιζέλου και στην ουσία να την "ευνουχίσει". Η ολοκληρωτική επικράτηση του Κολεγίου ήταν το έργο του Καραμανλή. Γι' αυτόν τον λόγο σύσσωμη η κολεγιακή μεταπολίτευση τον "εκτιμά", παρά την πολιτική του "καταγωγή".
Τι μας διδάσκει αυτή η εκκωφαντική ήττα της αγγλόφιλης Δεξιάς; Την αξία της αυθεντικής προτεσταντικής εμπειρίας. Οι Κολεγιόπαιδες δεν διέλυσαν μετά την κατοχή ...δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια ...και στο τέλος σώθηκαν ...Τους έσωσαν οι Αμερικανοί και βέβαια ο συμμαθητής τους Ανδρέας ...Μεγάλη η χάρη τού μακαρίτη ...και βέβαια μεγάλη η χάρη, την οποία ακόμα "χρωστάνε" στους απογόνους του. Χάρη σ' αυτόν το ΠΑΣΟΚ μονοπώλησε την εξουσία της μεταπολίτευσης. Το αμερικανόφιλο κόμμα του αμερικανόδουλου Κολεγίου. Απλά, για "ξεκάρφωμα", το κόμμα "φώναζε" πάντα "Φονιάδες των Λαών Αμερικάνοι", όπως, για παράδειγμα, το ξενόδουλο Κολέγιο —για τους ίδιους λόγους— πάντα "φώναζε" για "αξιοκρατία".
Στο τέλος όλοι "πέτυχαν". Το ΠΑΣΟΚ "πέτυχε" με τη βοήθεια των Αμερικανών και οι Κολεγιόπαιδες "πέτυχαν" με μέσον το ΠΑΣΟΚ. Με τη βοήθεια των Αμερικανών το ΠΑΣΟΚ έγινε κυρίαρχο στη Μεταπολίτευση και με μέσον το ΠΑΣΟΚ οι Κολεγιόπαιδες έγιναν ασυναγώνιστοι. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι ήταν το ΠΑΣΟΚ; ...Πώς ήταν "χτισμένο" του ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μια λάιτ "Αριστερά", όπως πολλοί προσπαθούσαν να το εμφανίσουν. Το ΠΑΣΟΚ ήταν η πιο σκληρή και πιο πονηρή εκδοχή της Δεξιάς ...Η προτεσταντική της εκδοχή, η οποία έχει ως ιδεολογία της τον "συμφεροντολογισμό" και επιβάλλεται στην κοινωνία με την καλλιέργεια των χειρότερων ενστίκτων των μαζών. Μια ιδιόμορφη "ιδεολογία", η οποία εξασφάλισε εύκολα την επιτυχία, εφόσον τους συνωμότες του Κολεγίου τους πλαισίωσε με ό,τι χειρότερο μπορεί να έχει μια κοινωνία. Γύρω από τους προδότες μαζεύτηκε το "κατακάθι" και αυτό δημιούργησε το πανίσχυρο "κράμα" της μεταπολίτευσης.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν "σοσιαλιστικό" όσο σοσιαλιστικό ήταν το κόμμα των Ναζί. Απόλυτα συγγενές μ' εκείνο το κόμμα, το οποίο είχαμε την ατυχία να γνωρίζουμε το '40. Γι' αυτό και οι "αγάπες" του προς τους "δημοκράτες" τύπου Καντάφι ήταν παροιμιώδεις. Το ΠΑΣΟΚ ήταν κι εξακολουθεί να είναι μια πανίσχυρη "μηχανή" εξουσίας ...Μια "μηχανή", η οποία παράγει κέρδη και γνωρίζει να δημιουργεί συνενόχους με τις "μοιρασιές" της ...Μια "μηχανή" φτιαγμένη από προτεστάντες, η οποία δόθηκε στους ανθρώπους του Κολεγίου.
...Μιλάμε για το καθεστώς-ΠΑΣΟΚ και όχι γι' αυτούς που απλά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και νομίζουν ότι συμμετέχουν σ' αυτά που το αφορούν ...Μιλάμε για το "αντιαμερικανικό" ΠΑΣΟΚ, που τα "αντιαμερικανικά" του τα συνθήματα τα έπαιρνε γραμμένα σε "σκονάκια" από την Αμερικανική Πρεσβεία ...Μιλάμε για το Κολεγιακό ΠΑΣΟΚ, το οποίο βολεύει "γαλαζοαίματους" Γερουλάνους και Παπακωνσταντίνου, άσχετα αν φοράει ζιβάγκο και αμπέχονο, για να "δουλεύει" τους αφελείς και τους φτωχούς ψηφοφόρους του ...Μιλάμε για την εταιρεία-ΠΑΣΟΚ, η οποία κρυφογελάει με τους αφελείς πρασινοφρουρούς, που τρέχουν με τις σημαίες για να υπερασπιστούν τον "σοσιαλισμό", ο οποίος συνεδριάζει δημοσία δαπάνη στην Ελούντα ...Μιλάμε για το σύστημα-ΠΑΣΟΚ, το οποίο κρυφογελάει με τους φτωχούς, που τους "πουλάει" πατριωτικό "σοσιαλισμό", αλλά για τον εαυτό του "αγοράζει" CDS εις βάρος της ελληνικής οικονομίας ...Μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ εκείνο, το οποίο κατά καιρούς γεμίζει τις "τσέπες" των ιδιοκτητών του είτε με κούτες από "pampers" είτε με "σακούλες" της Siemens.
Αυτό το καθεστώς μονοπώλησε τη Μεταπολίτευση και αυτό μας έφερε στα σημερινά "χάλια" ..."Χάλια", τα οποία γνώριζαν οι πάντες ότι θα έρθουν και κυρίως τα γνώριζαν οι Κολεγιόπαιδες. Γιατί; Γιατί αυτοί πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο "φαγοπότι". Αυτοί συνετέλεσαν στην υπερχρέωση του ελληνικού κράτους. Με πρώτο τον Κολεγιόπαιδα Ανδρέα, ο οποίος με "δανεικά" "αγόραζε" ψηφοφόρους και λαϊκή συμπάθεια, όλοι όσοι ακολούθησαν ήταν όμοιοι μ' αυτόν. Το αποκορύφωμα ήρθε με την κυβέρνηση του Σημίτη. Τότε το χρέος έφτασε σε αυτοκτονικά επίπεδα ...και πάλι με Κολεγιόπαιδες επικεφαλής στις σπατάλες και στις ρεμούλες.
Ο Γιώργος Παπανδρέου ξόδευε εκατομμύρια ευρώ, για ν' "αγοράσει" διεθνές κύρος μέσω των ΜΚΟ. Οι τραπεζίτες τύπου Λάτση και Νανόπουλου δανείζονταν τόνους χρημάτων από τη διεθνή τοκογλυφία, για να "φορτώσουν" τον κόσμο με χρέη ...Να τον φορτώσουν με άχρηστα στεγαστικά δάνεια, που "φούσκωναν" την αγορά ακινήτων. Να τον φορτώσουν με άχρηστα επιχειρηματικά δάνεια, τα έβαζαν "λουκέτο" στην τοπική παραγωγή. Τα τότε στελέχη της Εθνικής Τράπεζας —τύπου Μητσοτάκη— "φόρτωναν" με "τοξικά" την ελληνική οικονομία ...Όλοι ευτυχείς ...Όλοι Κολεγιόπαιδες. Το Βήμα και τα Νέα δεν προλάβαιναν να επαινούν τους Κολεγιόπαιδες για την "ανάπτυξη" που έφεραν στην πατρίδα ...Δεν προλάβαιναν να επαινούν αυτούς, οι οποίοι από το Αμερικανικό Κολέγιο οδηγούσαν τη χώρα στο American Dream.
...Μεγάλη ανάπτυξη και "δόξα", αν σκεφτεί κάποιος ότι τότε ήταν που έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες ...Το πιο σπάταλο γεγονός στην ελληνική ιστορία. Ποιοι πρωταγωνίστησαν σ' αυτήν; Οι μεγάλοι "ευεργέτες" του Κολεγίου. Όσα πιο πολλά έργα έπαιρναν από την Κυβέρνηση του Κολεγίου, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι δωρεές απέναντι σ' αυτό. Λάτσηδες, Αγγελοπουλαίοι, Μπομπολαίοι και λοιποί συνένοχοι γέμισαν το Κολέγιο με νέες δωρεές και νέες πτέρυγες. Δεν αμελούσαν βέβαια να "δωρίζουν" και στο Μέγαρο του "φιλότεχνου" Λαμπράκη ...Του συντονιστή του εγχειρήματος ...Του γιου του αρχιδωσίλογου.
Όμως, όλα αυτά γίνονταν με δανεικά ...Παράνομα δανεικά, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ...Δανεικά, τα οποία προέκυπταν από "μαγειρέματα" ..."Μαγειρέματα", τα οποία έδιναν λανθασμένη εικόνα στην ελληνική οικονομία και της επέτρεπαν να δανείζεται ακόμα κι όταν αυτό ήταν "αυτοκτονικό". Ποιοι πρωταγωνιστούσαν σε εκείνα τα "μαγειρέματα"; Πάλι οι ίδιοι. Οι γνωστοί Κολεγιόπαιδες, που, σεβόμενοι τις παραδόσεις του Κολεγίου τους και πάλι εξυπηρετούσαν τα ξένα αφεντικά ...Τα δικά τους αγαπημένα αφεντικά. Ο Κολεγιόπαις "αρχιμάγειρας", ο οποίος τότε παρίστανε τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ήταν ο Παπαδήμος. Ο Κολεγιόπαις σύμβουλος τού τότε Πρωθυπουργού ήταν ο Παπακωνσταντίνου. Ποιος τους διαδέχθηκε και έπρεπε να τους ελέγξει; ...Ο Κολεγιόπαις Δούκας.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Οι περισσότεροι από αυτούς, οι οποίοι συμμετείχαν στο "μαγείρεμα" των δημοσίων οικονομικών με την Goldman Sachs, δεν ήταν μόνον Κολεγιόπαιδες, αλλά και οικόσιτα της γνωστής εταιρείας τοκογλύφων ...Τους συντηρούσε όλους από τότε που έκαναν —με δικές της "υποτροφίες"— τις σπουδές τους στις ΗΠΑ. Η ίδια ήταν που έδινε σε αυτά τα "οικόσιτα" της αμερικανικής πρεσβείας τις "συστατικές" επιστολές, για να βολευτούν με τον γνωστό "αξιοκρατικό" τρόπο στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό. Υπήρχαν δηλαδή σχέσεις εξάρτησης ανέκαθεν. Οι παλιοί εργοδότες γίνονταν "πελάτες" και τούμπαλιν.
Όλα αυτά μέσα στις Υποκυβερνήσεις του δικομματισμού της ενιαίας Υπερκυβέρνησης του Κολεγίου. Ας ψάξει κάποιος να δει στις διαρροές των wikileaks ποιους Έλληνες αφορούν τα τηλεγραφήματα της Πρεσβείας στην Ελλάδα και πάλι θα δει τη γνωστή συμμορία. Κολεγιόπαιδες ήταν αυτοί, οι οποίοι έπαιρναν τα "χρίσματα" των Υπερπρωθυπουργών από τη γνωστή πρεσβεία. Εκεί υπέβαλαν τα "σέβη" τους, τις "κυβερνήσεις" τους ή τις "εκπομπές" τους, για να πάρουν τη "νομιμοποίηση" που είχαν ανάγκη, για να συνεχίσουν την "επιτυχία" τους.
Μιλάμε για μεγάλο πανηγύρι. Στην αμερικανική πρεσβεία βρίσκονταν ο Γιωργάκης, όταν ο Σημίτης τον "έχριζε" διάδοχό του. Η αμερικανική πρεσβεία "διόρισε" τη Ντόρα Υπουργό Εξωτερικών, όταν το Μαξίμου το αρνούνταν κατηγορηματικά ...Μια "οικογένεια" ήταν όλοι τους ...Όλοι οι ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΟΙ ...Όλοι οι ευτυχείς συμμαθητές του "Έλληνα", ο οποίος έγραψε το περίφημο βιβλίο "Η δυστυχία να είσαι Έλληνας".
Με αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στα "όρια". Φτάσαμε στο 2009. Τότε έπρεπε να παρθούν αποφάσεις, γιατί τα πράγματα θα γίνονταν κρίσιμα. Το δίλημμα ήταν απλό. Η χώρα έφτανε σε ένα χρηματοδοτικό αδιέξοδο, εξαιτίας των προηγούμενων εγκλημάτων. Η χώρα απειλούνταν με μια νέα εθνική καταστροφή. Άρα; Άρα, είτε θα έπρεπε να οδηγηθεί στην καταστροφή η ίδια η χώρα, προκειμένου να εξοφληθούν οι τοκογλύφοι, είτε θα έπρεπε να οδηγηθούν στη φυλακή εκείνοι, οι οποίοι την έφεραν στο αδιέξοδο και ήταν οι Κολεγιόπαιδες. Τι θα έκαναν; Θα έμπαιναν φυλακή οι ίδιοι; Θα έσωζαν τη χώρα ή το Κολέγιο; Ως γνήσιοι "διεθνιστές" απάτριδες, παράσιτα και συνωμότες επέλεξαν το δεύτερο. Επέλεξαν να σώσουν την "οικογένεια" της Κολεγιακής "μαφίας", εφόσον όλοι τους ήταν αναμεμιγμένοι στο "έγκλημα". Θα οδηγούσαν τη χώρα στην εκποίηση, για να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν και τα κεκτημένα τους, είτε αυτά ήταν συλλογικά είτε ατομικά.
Με τη βοήθεια του παγκόσμιου προτεσταντικού κατεστημένου, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού. Οι "ανώτεροι" προτεστάντες άρχισαν να κατηγορούν τον "κατώτερο" ορθόδοξο λαό για τα "λάθη" του και τις "παραλείψεις" του. Πότε και κανένας άλλος λαός δεν δέχθηκε τόση μεγάλη και οργανωμένη δυσφημιστική επίθεση όπως η σημερινή Ελλάδα. Με ποιον στόχο; Να τον τρομοκρατήσουν και να τον αναγκάσουν ν' αποδεχθεί το μοιραίο. Γι' αυτόν τον λόγο, λίγες στιγμές πριν φανεί η χρεοκοπημένη πολιτική του Κολεγίου, φώναξαν "λεφτά υπάρχουν". Γιατί; Για να πάρουν την εξουσία άρον-άρον και να μας "δέσουν" στα "δεσμά" των τοκογλύφων. Όπως πλέον εύκολα αποδεικνύεται, την ίδια στιγμή που ο Κολεγιόπαις Γιωργάκης φώναζε "λεφτά υπάρχουν", βρισκόταν σε διαρκή συνεννόηση με τον Στρος Καν του ΔΝΤ ...Του αμερικανικού ΔΝΤ, για να μην "ξεχνιόμαστε".
Και πάλι οι ίδιοι εμφανίζονται πρωταγωνιστές στην υπόθεση του εξοντωτικού και εθνοκαταστροφικού Μνημονίου. Το υπέγραψε ο Γιωργάκης ως Πρωθυπουργός. Το συνυπέγραψε ο Παπακωνσταντίνου ως Υπουργός Οικονομικών. Το στήριξε ο Μητσοτάκης. Το ενέκρινε ο Λάτσης. Το υπερασπίστηκε ο Παπαχελάς. Το δικαιολόγησε ο Δήμου. Το εξήγησε ο Μάνος. Το απόλαυσε ο Νανόπουλος. Το χειροκρότησε ο Ανδριανόπουλος. Το θαύμασε ο Καψής. Το διαλάλησε ο Στραβελάκης. Το επέβαλε στον κόσμο ως τετελεσμένο το "συγκρότημα" και όλα τα "αδελφά" συγκροτήματα του Κολεγίου ...Και, για να μην ξεχνιόμαστε, το ίδιο Κολέγιο ανέλαβε και τα "δικαιώματα" της αντιμνημονιακής "αντίστασης" με επικεφαλής τον Σαμαρά και βέβαια με την κολεγιομήτορα Παπαρήγα ...Το τέλειο έγκλημα. Οι Κολεγιόπαιδες θα μας οδηγούσαν στη "σωτηρία" μέσω του "θανάτου" ...Μιλάμε για ανεπανάληπτα πράγματα ...Ο δολοφόνος ανέλαβε να κάνει τη "νεκροψία".
Ο Παπαδήμος, ο οποίος έπρεπε σήμερα να είναι φυλακή για το "μαγείρεμα" του ελληνικού χρέους σε συνεργασία με την Goldman Sachs, έρχεται σήμερα να μας σώσει με τις ευλογίες της Goldman Sachs ...O τενεκές του Κολεγίου ...Ο αποτυχημένος μηχανικός ...Ο τραπεζοϋπάλληλος. ...Ο "Ζίκος" του τραπεζικού συστήματος ...Ο "τραπεζόγατος" με το διεθνές κύρος ενός γνωστού καρπαζοεισπράκτορα των δύο Ηπείρων ...Ο "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι —και με τόκους, πέναλτυς και προσαυξήσεις— τρεις και δεκαπέντε το λαδόξυδο" ...Ο επιστήμων.
Ποιοι τοποθέτησαν αυτόν τον "Ζίκο" στην κορυφαία πολιτική θέση της χώρας; Αυτοί, οι οποίοι μπορούσαν ...Οι κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες αυτής της χώρας ...Ο Παπανδρέου κατ’ αρχήν ...Ο προκάτοχος αυτής της θέσης ...Άλλη μεγάλη προσωπικότητα με διεθνές κύρος ...Αυτός, ο οποίος έκοβε ξύλα στη Σουηδία και έκανε τις "μεγάλες" σπουδές στην κοινωνιολογία ...Ούτε καν οικονομολόγος ...Ο μεγάλος "στοχαστής" και ποδηλάτης ...Ο γιος του μεγάλου "τιμονιέρη".
Ο Παπανδρέου, ο οποίος, σε συνεννόηση με τον Στρος Καν και τους διάφορους Σόρος, μας οδήγησαν στη "μέγγενη" του ΔΝΤ ...Ο Παπανδρέου, που εύκολα αποδεικνύεται ότι μεθόδευσε συνωμοτικά την κρίση δανεισμού, για να μας παγιδεύσει στα "δίκτυα" των τοκογλύφων φίλων της μητέρας του ...Ο Παπανδρέου, ο οποίος φρόντισε να δυσφημίσει τον ελληνισμό στα πέρατα του κόσμου, προκειμένου ένας μέχρι πρόσφατα αγαπητός λαός να φτάσει στο σημείο να γίνει παγκοσμίως αντιπαθής και να μην βρίσκει συμπάθειες και βοήθειες πουθενά στον Πλανήτη.
Μαζί του "συνοδοιπόρος" ο Σαμαράς ...Ο συμμαθητής, συμφοιτητής και συγκάτοικός του ...Ο επίσης άεργος και ανεπάγγελτος άνθρωπος με ένα "βαρύ" βιογραφικό οικονομολόγου ...Άλλος "επιστήμων" ...Ο προαλειφόμενος για τη θέση του Πρωθυπουργού ...Αυτός είναι ο έτερος πρωταγωνιστής τού σημερινού "βρόμικου" 2011 ...Ο έμπειρος πρωταγωνιστής, εφόσον ήταν ο Υπουργός Οικονομικών του "βρόμικου" και επίσης κολεγιακού ‘89 ...Αυτός, ο οποίος παριστάνει τον αθώο, αλλά στην πραγματικότητα είναι εκείνος, ο οποίος στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη έθεσε τα θεμέλια της σημερινής αθλιότητας ...Τα θεμέλια μιας κατάστασης, η οποία βρίσκει ως υπεύθυνους υπουργούς όχι μόνον τον Κολεγιόπαιδα Σαμαρά, αλλά και τους Μάνο και Ανδριανόπουλο.
...Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το "βρόμικο" ‘89 "στήθηκε" πάνω σε ένα μέγα τραπεζικό σκάνδαλο, το οποίο και πάλι είχε έναν Παπανδρέου που τα "πήρε" και ποτέ δεν πλήρωσε το έγκλημά του. Γιατί; Γιατί του "δάνεισαν" οι ίδιοι που "δανείζουν" σήμερα και στον γιο του ...με πρώτο τον Παπούλια. Μιλάμε για πραγματικά προμελετημένο έγκλημα, εφόσον οι πρωταγωνιστές του έχουν όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια κοινή εγκληματική συμμορία ...Τη συμμορία του Κολεγίου. Εκεί την κατάντησαν την Ελληνική Δημοκρατία ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Παπαδήμος ...Τα παιδιά του Κολεγίου και εκλεκτοί υπάλληλοι των όπου γης τοκογλύφων.
Γιατί έβαλαν τον Παπαδήμο "ανάμεσά" τους; Για "μονωτικό", που θα τους προστατεύει από τα εγκλήματα, τα οποία καθημερινά πραγματοποιούν εις βάρος του λαού και τις ευθύνες που αυτά συνεπάγονται. Γιατί απλούστατα δεν είχαν άλλο τρόπο οι τοκογλύφοι να μας επιβάλουν την προδοτική Δανειακή Σύμβαση, που υποθηκεύει το μέλλον των Ελλήνων. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να παρακαμφθεί ο λαός και άρα η ίδια η Δημοκρατία. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να "εγκλωβιστούν" τα δύο κόμματα στις "ορέξεις" των τοκογλύφων, χωρίς να αντιδράσουν τα στελέχη τους και βέβαια οι οπαδοί τους. Έπρεπε να εγκλωβιστούν στελέχη και οπαδοί, γιατί τα συμφέροντα των κομματαρχών, που ήθελαν να εξυπηρετήσουν τα ξένα αφεντικά, δεν ταυτίζονται με αυτά των υπολοίπων αφελών, οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με πολιτικούς που είναι Έλληνες και μάλιστα πατριώτες.
Επιπλέον, χωρίς τον Παπαδήμο δεν υπήρχε άλλη μέθοδος να ξεφύγουν οι δύο εγκληματίες κομματάρχες από τις ευθύνες τους. Αν πήγαιναν σε εκλογές και ο ελληνικός λαός "μιλούσε", θα την πατούσαν. Γιατί; Γιατί θα έπεφταν οι ίδιοι θύματα του δικού τους δικομματισμού. Γιατί αναγκαστικά θα έδινε ο λαός την εξουσία στη ΝΔ και η ΝΔ δεν θα μπορούσε να περάσει τη Δανειακή Σύμβαση από τη Βουλή. Επιπλέον, αναγκαστικά θα έπρεπε η ΝΔ να ξεκινήσει τις διαδικασίες των εξεταστικών επιτροπών, οι οποίες θα αφορούσαν τον ρόλο του Παπανδρέου στην κρίση δανεισμού.
Δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, εφόσον η ίδια κατήγγειλε ότι υπήρχε ύποπτη μεθόδευση. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ξεκινούσε η γνωστή "παράσταση" με αλλαγή ρόλων. Οι πασόκοι θα έβγαιναν να καταγγείλουν τις νεοδημοκρατικές ρεβανσιστικές πολιτικές και στο τέλος θα κατέληγαν να σέρνονται σαν "αντιμνημονιακοί" αγωνιστές στους δρόμους. Για λόγους κομματικής "αντίστασης" δεν θα ψήφιζαν οι βουλευτές τους τη Δανειακή Σύμβαση και θα ερχόμασταν και πάλι στο ίδιο αδιέξοδο. Αυτός ήταν ο απόλυτος εφιάλτης των τοκογλύφων και γι’ αυτόν τον λόγο δεν ήθελαν για κανέναν λόγο να δώσουν τον "λόγο" στον λαό.
Γι’ αυτόν τον λόγο επιστράτευσαν όλο το δυναμικό του Κολεγίου. Γι' αυτόν τον λόγο τούς ήταν χρήσιμος ο "ενδιάμεσος" Παπαδήμος ...Χρήσιμος, για να μπορέσει να δραπετεύσει ο Γιωργάκης, χωρίς να υποστεί κάποιον δήθεν "πολιτικό" διωγμό από το αντίπαλο κόμμα και χρήσιμος, επίσης, για ν’ αναλάβει ο Σαμαράς Πρωθυπουργός, χωρίς η προδοσία της Δανειακής Σύμβασης να φέρει στο τυπικό επίπεδο την υπογραφή του. Επιχειρείται, δηλαδή, μια "σαλαμοποίηση" του εγκλήματος, ώστε οι εγκληματίες ν’ αποφύγουν την τιμωρία.
Όλοι ευχαριστημένοι με τους ρόλους τους ...Τους ρόλους των γνωστών τριών μαϊμούδων. Η μία δεν έβλεπε, η άλλη δεν μιλούσε και η άλλη δεν άκουγε. Αυτό ακριβώς κάνει η συμμορία των μαϊμούδων του Κολεγίου ...Ο Γιωργάκης υποτίθεται δεν "έβλεπε" και έπεσε στην "παγίδα" ...Ο Παπαδήμος δεν θα "μιλήσει", όταν θα υπογράφει, γιατί δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που έγινε ...Ο Σαμαράς προφανώς δεν θα έχει "ακούσει" τίποτε για τον "φόνο", όταν θα αναλάβει ως Πρωθυπουργός.
Αυτό είναι το όλο κόλπο. Ένα τεράστιο έγκλημα, τρεις ύποπτοι ...καί οι τρεις με άλλοθι. Ένας "νεκρός", άπειρος πόνος και δυστυχία και κανένας "δολοφόνος" ...Το μεγαλύτερο κόλπο στην ελληνική ιστορία ...Ένα "κόλπο", το οποίο δυστυχώς εμείς το "βλέπαμε" πριν καν αναλάβει ο Γιωργάκης και "φωνάζαμε" ότι στόχος των τοκογλύφων και των ιμπεριαλιστών είναι η ελληνική δημόσια περιουσία. Για να τη βάλουν στο "χέρι", θα πρέπει να μας φορτώσουν ένα τεράστιο χρέος ονομαστικής αξίας περίπου ίσης με τη δήθεν αποτίμηση της περιουσίας αυτής. Σε 250 δις είχαμε υπολογίσει το χρέος και από αυτό το ποσό είχαμε βγάλει και την "προμήθεια" του Γιωργάκη κοντά στα 2,5 δις ...Ακριβώς το ποσό, που μας "αφήνει" ο Γιωργάκης προς "αναγνώριση" στους τοκογλύφους. Τώρα το πρόβλημα του Γιωργάκη είναι να "δραπετεύσει" από το ελληνικό "πλοίο", το οποίο "βούλιαξε" ως Εβραίος "σαμποτέρ".
Αυτό είναι το ζητούμενο και γι’ αυτόν τον λόγο επιστρατεύτηκε ο Παπαδήμος, ο οποίος είναι ένα γνήσιο δουλικό των τοκογλύφων ...Των τοκογλύφων, οι οποίοι είναι αφεντικά όλων των εμπλεκομένων ...Τα αφεντικά της Λέσχης Μπίλνεμπεργκ. Ο Γιωργάκης θα κάνει τη μεγάλη "μπάζα", χωρίς να φαίνεται πουθενά η ευθύνη του, εφόσον δεν θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα υπογράψει τη Δανειακή Σύμβαση και άρα την παράδοση της χώρας στους τοκογλύφους ..."Αθώος" του αίματος.
Ο Παπαδήμος δεν θα έχει επίσης ευθύνη, εφόσον ο άνθρωπος δεν ευθύνεται για τη Δανειακή Σύμβαση. Δεν είναι αυτός ο οποίος μας έβαλε στο ΔΝΤ και πολύ περισσότερο δεν είναι αυτός ο οποίος διαπραγματεύτηκε τους ταπεινωτικούς όρους αυτής της προδοτικής σύμβασης. Αυτός ανέλαβε —ενώπιον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας—, γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι θα έπρεπε απλά να διεκπεραιώσει μια κατάσταση για την οποία θεωρητικά δεν φέρει καμία ευθύνη ...Σχεδόν "χάρη" μάς έκανε που ανέλαβε. Στο τέλος θα έρθει ο Σαμαράς να "κλαίει" μαζί μας ...Άλλος "αθώος". Σαν νέος Χιροχίτο θα μας δώσει "κουράγιο" ν’ αντέξουμε το ανυπόφορο.
Όμως, για να "παιχτεί" όλο αυτό το θέατρο της προδοσίας, θα πρέπει να υπάρξει προδοσία μέγιστη από αυτόν, του οποίου ο ρόλος προβλέπεται από το Σύνταγμα να τα σταματήσει όλα αυτά. Ποιος μπορεί να σταματήσει την προδοσία μιας Κυβέρνησης; ...Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ...Αυτός, ο οποίος πρώτος θα καταγγείλει την προδοσία στη Βουλή και θέτοντας θέμα ψήφου εμπιστοσύνης, θα ωθήσει τη χώρα στις λυτρωτικές για όλους εκλογές. Ποιος είναι αυτός; ...Ο Σαμαράς ...Ο εγγονός των ιδρυτών του Κολεγίου ...Ο αδερφός του Προέδρου των Αποφοίτων του Κολεγίου. Ο Σαμαράς είναι ο μέγιστος προδότης της κατάστασης. Γιατί; Γιατί εξαιτίας του τα πράγματα δεν παίρνουν τη φυσική τους ροή και άρα να "καταλήξουν" στον αρμόδιο και ο οποίος είναι ο λαός.
Ο Γιωργάκης, ό,τι και να έχει κάνει, έχει "τελειώσει" τον ρόλο του. Το αν θα γλιτώσει ή αν θα τιμωρηθεί δεν είναι πλέον δικό του θέμα. Έφυγε από το "κάδρο" του πρωταγωνιστή. Αντίθετα ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος αποφασίζει σήμερα για το τι θα γίνει. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος αποφάσισε να "παρακαμφθεί" ο λαός. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος στέρησε από τον κυρίαρχο λαό το δικαίωμα του λόγου και βέβαια της κυριαρχίας. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος επέλεξε να εξυπηρετήσει τους τοκογλύφους και την Μέρκελ και όχι τον ελληνικό λαό.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Σαμαράς σήμερα είναι ο μέγας εγκληματίας. Πιο μεγάλος και πιο φασίστας ακόμα και από τον Γιωργάκη. Οι άλλοι εγκληματίες ό,τι και να έχουν κάνει, δεν έχουν πλέον την ισχύ να μεθοδεύσουν τα πράγματα κατά τη βούλησή τους. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος σώζει τόσο τον Γιωργάκη όσο και τη μαριονέτα των τοκογλύφων, που παριστάνει τον Πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος πρόδωσε τον συνταγματικό του ρόλο ...Τον ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ο Σαμαράς μπλόκαρε τη Βουλή και παρέλυσε τη συνταγματική λειτουργία.
Αν ο Σαμαράς ήταν στοιχειωδώς δημοκράτης και όχι κάτι το ξεχωριστό, τώρα θα έπρεπε να πηγαίνουμε για εκλογές και ο Γιωργάκης ν’ αναζητούσε ελικόπτερα για διαφυγή. Όμως, ο Σαμαράς δεν ήταν δημοκράτης και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Σήμερα η οικογένεια Παπανδρέου είναι ευτυχής, γιατί μπορεί και μετράει τη "λεία" της, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος. Σήμερα η Μαργαρίτα πανηγυρίζει και καθησυχάζει τον εγκληματία και πλέον πάμπλουτο γιο της, θεωρώντας σχεδόν βέβαιο ότι έχουν γλιτώσει.
Λογικό είναι να πιστεύουν ότι γλίτωσαν ήδη, εφόσον, όταν στήνεται μια "πυραμίδα" εγκλήματος, αυτός, ο οποίος απεμπλέκεται με τη μεγαλύτερη ευκολία, είναι ο πρώτος. Η οικογενειακή συμμορία των Παπανδρέου, η οποία μας δυσφήμισε παγκοσμίως και μας απειλεί με απόλυτη καταστροφή, έχει εξασφαλίσει σχεδόν την επιβίωσή της. Ο Σαμαράς είναι ο τελευταίος αυτής της κολεγιακής "πυραμίδας" και γι’ αυτόν τον λόγο παίρνει τα μεγαλύτερα ρίσκα. Αυτός άφησε τη Δημοκρατία μας "ανοχύρωτη". Κατέστρεψε τον θεσμικό ρόλο της Αντιπολίτευσης και συνέπραξε με αυτούς που εγκλημάτησαν στην Κυβέρνηση. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει Αξιωματική Αντιπολίτευση και η Ελληνική Βουλή υπολειτουργεί υπό το βάρος της προδοσίας των σκουπιδιών του Κολεγίου.
Όμως, αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί ...Κάτι μας θυμίζει. Το ότι βάζουν δηλαδή το κόμμα της Δεξιάς να "φορτωθεί" τις δικές τους βρομιές, αυτό δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα. Ο Κολεγιόπαις Σαμαράς στην πραγματικότητα ηγείται του κόμματος, το οποίο παλιά αντιπροσώπευε την αγγλόδουλη Δεξιά. Τι μας θυμίζει αυτό; Τι μας θυμίζει μια εθνική καταστροφή, την οποία άλλοι τη μεθόδευσαν και στο τέλος άλλοι την "πλήρωσαν" με εκτελέσεις; Δεν μας θυμίζει το άλλο "κορυφαίο" έργο του Κολεγίου, που ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή;
Είναι προφανές ότι οι Κολεγιόπαιδες συνεχίζουν το "παιχνίδι" τους με τους Δεξιούς ανταγωνιστές τους ...Το "παιχνίδι" του "μουντζούρη" ...Τη "βρόμικη" δουλειά να τη "φορτώνουν" στον αντίπαλό τους. Όπως έκαναν άλλωστε και οι δεξιοί με τον εμφύλιο. Η αγγλόφιλη Δεξιά μας έσπρωξε στον εμφύλιο, αλλά έβαλε τον βενιζελικό Παπανδρέου να το κάνει ως Πρωθυπουργός και άρα να "φορτωθεί" τον "μουντζούρη". Τώρα είναι δυνατοί οι Κολεγιόπαιδες και προσπαθούν να "ξεφορτωθούν" τον "μουντζούρη" στις "πλάτες" των αντιπάλων τους.
...Ό,τι έκαναν και με τον Καραμανλή, όπου έβαλαν έναν δεξιό να "καταστρέψει" τους φακέλους των δωσίλογων ...Να φαίνεται ότι οι δεξιοί "κατέστρεφαν" τους φακέλους των δωσίλογων των Ναζί, γιατί αυτοί θίγονταν από αυτούς, ενώ συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι υποτιθέμενοι "αριστεροί" και "σοσιαλιστές" της Μεταπολίτευσης ήταν αυτοί, που σώθηκαν από εκείνη την καταστροφή. Οι δήθεν δημοκράτες, που παρίσταναν τους διεθνιστές, ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν κέρδος από αυτήν την καταστροφή των φακέλων ...Αυτοί, οι οποίοι είχαν εκδηλώσει τη "δημοκρατικότητά" τους μέσα από τον ειδικό ναζιστικό "διεθνισμό" τους.
Τώρα οι Κολεγιόπαιδες επιχειρούν και πάλι το ίδιο παιχνίδι. Βάζουν και πάλι τους "άλλους" να κάνουν τη βρόμικη δουλειά του Μνημονίου. Βάζουν τους αντιπάλους τους να σηκώσουν τον "σταυρό" από τις δικές τους βρομοδουλειές. Εύκολο είναι γι' αυτούς. Εφόσον καταφέρνουν και —μέσω των δικών τους ανθρώπων— ηγούνται του κόμματος των αντιπάλων τους, είναι εύκολο να το "φορτώνουν" με τα δικά τους νέα "σκουπίδια". Από τη στιγμή που κατόρθωσαν και έβαλαν επικεφαλής της ΝΔ τον Αντώνη Σαμαρά, είναι εύκολο να τον χρησιμοποιήσουν, για να σώσουν το κόμμα του Κολεγίου ...Να σώσουν το ΠΑΣΟΚ, για να "συνεχιστεί" η μεταπολίτευση. Είναι εύκολο να ελέγξουν τον Σαμαρά, αν σκεφτεί κάποιος τη σχέση του με το Κολέγιο ...Αν σκεφτεί κάποιος ότι ο αδερφός του είναι ο Πρόεδρος του ισχυρότερου Κολεγιακού Συλλόγου ...Του Συλλόγου, ο οποίος "μοιράζει" τα "παιδιά" του στους μηχανισμούς εξουσίας.
Τώρα θα βάλουν τη ΝΔ να "φορτωθεί" όλα τα εγκλήματα του Κολεγίου, που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο, για να ξαναδώσουν "καθαρότητα" στο δικό τους κόμμα. Γι' αυτόν τον λόγο έβαλαν το ΛΑΟΣ στην "συγκυβέρνηση". Δεν υπήρχε άλλος λόγος να μπει το ΛΑΟΣ στο "κόλπο". Το έβαλαν οι Κολεγιόπαιδες, για να δώσουν στη "συγκυβέρνηση" έντονο δεξιό "χρώμα", απλά και μόνο για ν' απεμπλακεί με μια τεχνητή "φασαρία" το ΠΑΣΟΚ από τα δικά του ανομήματα. Ενώ δηλαδή η σημερινή Κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα μια αυθεντική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας του ΛΑΟΣ θα χαρακτηριστεί "ακροδεξιά", για να απεμπλακεί το ίδιο το ΠΑΣΟΚ από τις ευθύνες του.
Είναι θέμα επιβίωσης για το Κολέγιο η σωτηρία του ΠΑΣΟΚ. Γιατί; Γιατί, αν καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, στην κυριολεξία καταρρέει η Μεταπολίτευση. Αν καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει διάδοχη "μηχανή", για να επιβιώσει η κυρίαρχη Κολεγιακή Τάξη Πραγμάτων. Σε μια τέτοια περίπτωση απελευθερώνεται η τεράστια μάζα που ελέγχεται από το ίδιο, αλλά και από την "καπελωμένη" Νεοδημοκρατική εκδοχή της Δεξιάς ...Απελευθερώνεται ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο μπορεί να δώσει την εξουσία στον οποιονδήποτε και τότε το Κολέγιο θα κινδυνεύσει πραγματικά με διωγμό και φυλακίσεις για τα εγκλήματά του και τις προδοσίες του. Τώρα, δηλαδή, που κάποιοι βλέπουν το ΠΑΣΟΚ να "κινείται" σε μονοψήφια ποσοστά και τη ΝΔ σε άθλια κατάσταση, είναι βέβαιον ότι "τρέμουν" ..."Τρέμουν", για να μην πούμε ότι ετοιμάζουν βαλίτσες.
Ακριβώς, επειδή αυτή η "σωτηρία" του ΠΑΣΟΚ είναι η επιλογή των προτεσταντών της Μέρκελ, των Εβραίων τοκογλύφων και των λοιπών "δάνειων" δυνάμεων, τρέχουν να προστατεύσουν τον Σαμαρά ...Να τον προστατεύσουν από τα "μάτια" των Δεξιών ψηφοφόρων, γιατί μπορεί να "καεί" πριν καν έρθει η σειρά του να μας κυβερνήσει στο όνομα του Κολεγίου. Γι' αυτόν τον λόγο στέλνουν επιστολές, οι οποίες δήθεν απαιτούν "υπογραφή" από τον Σαμαρά. Έχουν στήσει το "παιχνίδι", το οποίο θα τους επιτρέψει να τον εμφανίσουν στο πόπολο σαν "αντιστασιακό" ..."Αντιστασιακό" με λόγο και υπόληψη. Θέλουν να του δώσουν την εικόνα του αντιδραστικού απέναντι στις εντολές των ξένων ...Του "πατριώτη" Σαμαρά, ο οποίος αρνείται δήθεν να υπογράψει τα χαρτιά, που του στέλνουν οι "κακοί" Ευρωπαίοι.
Στημένα είναι όλα. Όσο αντιαμερικανός ήταν ο Κολεγιόπαις Ανδρέας, άλλο τόσο αντιμνημονιακός είναι ο Κολεγιόπαις Αντωνάκης. Μια θεατρική παράσταση δίνουν, για να τον προστατεύσουν ως πολιτικό παράγοντα. Για να μην τους "καεί" πριν αναλάβει την εξουσία ...Την εξουσία που θέλουν, για να "σφραγίσουν" τα δικά τους εγκλήματα με τη "σφραγίδα" των άλλων. Για να μην "βλέπουν" οι δεξιοί τι συμβαίνει και τον ανατρέψουν. Για να μην χαθεί η συνέχεια της εξουσίας για το Κολέγιο ...Να μπορεί το Κολέγιο, που μας "σκότωσε" με τον Γιωργάκη και μας "έθαψε" με τον Παπαδήμο, να μας "κλάψει" με τον Σαμαρά.
Χάρη λοιπόν τού κάνουν με αυτήν την "ψευδοαπαίτησή" τους, απλά και μόνο για να του δίνουν "άλλοθι". Γνωρίζουν την αντίληψη του ελληνικού λαού τόσο για τη Δανειακή Σύμβαση όσο και για τους ίδιους και παίζουν ένα "παιχνίδι" με τον Σαμαρά, προκειμένου να μην "καεί" ...Προκειμένου να μην αντιδράσουν οι βουλευτές του, που κι αυτοί "πουλάνε" πατριωτισμό και αντιμνημονιακή αντίληψη ...Προκειμένου να μην τον εγκαταλείψουν οι οπαδοί της ΝΔ και "χάσουν" οι ίδιοι τον επόμενο Πρωθυπουργό.
Με αυτό το άχρηστο και χωρίς καμία νομική ισχύ προαπαιτούμενο "χαρτί", τού δίνουν τη δυνατότητα να "αρνείται" και ν' "αντιστέκεται" την ώρα που στα σημαντικά έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξή του. Το σημαντικό γι' αυτούς είναι μόνον η υποταγή της χώρας και σ' αυτό συνυπογράφει ο "πατριώτης", εφόσον αυτή η υποταγή διασφαλίζεται με τη Δανειακή Σύμβαση. Όλα τα υπόλοιπα είναι θέατρο, για να ξεγελιέται το πόπολο ...Όλα τα άλλα είναι, για να δουλεύουν τους "ταπεινούς" οι "εκλεκτοί" του Κολεγίου Αθηνών.
Εμείς ένα έχουμε να πούμε σε αυτούς τους "εκλεκτούς" —οι οποίοι πολλές φορές αισθάνονται και "δυστυχείς" που είναι Έλληνες— ...σύντομα θα δυστυχήσουν ακόμα πιο πολύ ...Τα αφεντικά τους θα καταρρεύσουν οσονούπω ...Δεν θα αργήσει η ώρα, που θα βλέπουμε και τους εργαζόμενους της Goldman Sachs να πηγαίνουν στα σπίτια τους με τα χαρτόκουτά τους. Θέμα χρόνου είναι να καταρρεύσει η Νέα Τάξη των τοκογλύφων. Χωρίς όμως την προστασία της Goldman Sachs πολλοί θα κλάψουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα γραφεία της.
Θέμα χρόνου είναι ν' αποδειχθεί η επιλογή του Κολεγίου εσφαλμένη ...Παντελώς εσφαλμένη ...όσο εσφαλμένη ήταν και η επιλογή του κάποτε να ταυτιστεί με τους Ναζί. Όταν θα καταρρέει η Νέα Τάξη των τοκογλύφων, οι σημερινοί Κολεγιόπαιδες θα πάθουν ό,τι έπαθαν οι γονείς τους, όταν έφευγαν από την Ελλάδα οι Ναζί και οι ίδιοι δεν ήξεραν σε ποιον βόθρο να κρυφτούν, για να γλιτώσουν από τη μήνη των Ελλήνων ...Με μία διαφορά όμως. Εκείνοι τελικά τη γλίτωσαν, ενώ οι σημερινοί δεν ξέρουμε αν θα το καταφέρουν. Το Κολέγιο, το οποίο έχει κερδίσει όλες τις μάχες μέχρι σήμερα, δεν είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει και τον πόλεμο ...Οι πόλεμοι άλλωστε τελειώνουν όταν το αποφασίζουν οι στρατηγοί και όχι όταν βολεύει τους ...λοχίες.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΕΑΜ Β’
http://eamb-ydrohoos.blogspot.com
Υ.Γ. Οι Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου καλό είναι να διαβάσουν αυτό το κείμενο για τη δική τους ασφάλεια. Ο ρόλος τους είναι απόλυτα κρίσιμος και η άγνοια σε αυτό το επίπεδο δεν συγχωρείται ...Δεν συγχωρείται, γιατί οι προδότες, χωρίς τη δική τους βοήθεια, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε... Οι δικές τους ψήφοι είναι αυτές, οι οποίες τελικά θα παραδώσουν τη χώρα στους τοκογλύφους. Είτε γνωρίζουν τι κάνουν είτε όχι, συνένοχοι θα γίνουν με αυτούς, αν ψηφίσουν υπέρ της Δανειακής Σύμβασης ...Συνένοχοι με τη συμμορία του Κολεγίου ...Τη συμμορία αυτή, η οποία τους βλέπει σαν "κατώτερους" και γελάει μαζί τους ...Τη συμμορία αυτή, η οποία νομίζει ότι μπορεί να τους "κουνάει" σαν άβουλες "μαριονέτες".