Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Δεκ 2012


«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν το αληθές» Διονύσιος Σολωμός
Γράφει ο Δ. Κωνσταντακόπουλος

«Eθνικό έγκλημα» χαρακτηρίζει, κορυφαίος οικονομικός παράγων, τον θόρυβο για τα «ελληνικά κοιτάσματα», σχολιάζοντας την έκθεση της Deutsche Bank για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Και συνεχίζει:
«Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το γνωρίζουν όλοι, όπως κι ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή. Επιπλέον, το πρόγραμμα που ονομάζεται Μνημόνιο προκαλεί πρωτοφανή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, απειλώντας την επιβίωση του ελληνικού λαού και κράτους, αν όχι της ΕΕ. Δεν πρόκειται για υπόθεση, πρόκειται για κάτι αποδεδειγμένο με όλους τους τρόπους. Αυτά έχουν μεγάλη σημασία αν βρεθεί κυβέρνηση να ζητήσει άμεση διακοπή Μνημονίων, μερική διαγραφή χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο και έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια. Ακόμα κι αν δεν βρεθεί, όλοι ξέρουν ότι, αργά ή γρήγορα, το «ελληνικό» θα ξανασκάσει. Τώρα, έρχονται κυβέρνηση, Ντώυτσε Μπανκ και ΜΜΕ να πουν «έχουμε θησαυρό». Προσφέρουμε σοβαρό επιχείρημα για να αρνηθούν αλλαγή προγράμματος και σοβαρή μείωση χρέους!»

«’Οπου ακούς πολλά κεράσια…»

Η έκθεση δεν περιέχει κανένα νέο ή αξιόπιστο στοιχείο. Περιορίζεται να αναπαράγει τα ελληνικά «στοιχεία», που επεξεργάζονται οι «τρεις σωματοφύλακες» (Φώσκολος, Κονοφάγος, Λυγερός), υπό την καθοδήγηση του Λαζαρίδη, «στρατηγικού εγκεφάλου» του «Μνημονίου Β’», πιέζοντας τον Πρωθυπουργό να ανακηρύξει ΑΟΖ εδώ και τώρα. Προστατεύοντας την αξιοπιστία της, η τράπεζα διευκρινίζει ότι όλα είναι απλές ενδείξεις, δεν σημαίνουν ότι υπάρχουν κοιτάσματα.

Ο ελληνικός θόρυβος συντηρεί τον διεθνή και τον χρησιμοποιεί για να αντλήσει αξιοπιστία. Τα εμφανισθέντα «στοιχεία» είναι πρώτον, η γεωλογική ομοιότητα των λεκανών Ηροδότου και Λεβαντίνης. Αφού υπάρχει αέριο στη δεύτερη, μπορεί να υπάρχει και στην πρώτη. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων, που συνέστησαν οι πλείστοι αξιόλογοι ειδικοί της χώρας, η γεωλογική ομοιότητα είναι μία από εννέα ενδείξεις που πρέπει να πληρούνται, για να θεωρηθεί πιθανή η ύπαρξη κοιτασμάτων. Οι γεωτρήσεις είναι απαραίτητες για βεβαιότητες.

Σημειωτέον, η κυβέρνηση που ανέθεσε στους «τρεις σωματοφύλακες» την εθνική πολιτική σε τόσο κρίσιμο τομέα, δεν φρόντισε να στελεχώσει την εθνική αρχή υδρογονανθράκων, που νομοθετήθηκε πριν ένα χρόνο, και παραμένει στα χαρτιά. Η Ελλάδα διαθέτει άφθονους τυχοδιώκτες, όχι όμως κρατικό φορέα να ασχολείται επισήμως και υπεύθυνα με το θέμα.

Το δεύτερο «στοιχείο» είναι τα αποτελέσματα παρανόμων νορβηγικών ερευνών νοτίως της Κρήτης. Ως παράνομες δεν μπορούν παρά να είναι ατελείς, για να μη τους πάρουν χαμπάρι. Δεν γνωρίζουμε την αξιοπιστία τους, ούτε γιατί διοχετεύουν τα αποτελέσματα.

Κατά την κρατούσα «θεωρία», ισχυρές δυνάμεις μας εμπόδισαν στο παρελθόν να εκμεταλλευθούμε τον ορυκτό πλούτο. Αλλά τότε, γιατί οι ίδιες δυνάμεις μας σπρώχνουν τώρα να το κάνουμε κατεπειγόντως; ‘Η μήπως, η Ελλάδα δεν ήταν στο παρελθόν ανεξάρτητη, αλλά ανέκτησε, μαζί και το πολιτικό της προσωπικό, την εθνική ανεξαρτησία επί Μνημονίων-Δανειακών;

 
Υπάρχει ‘Αγιος Βασίλης;

Παραμονές Χριστουγέννων, ένας ‘Αγιος Βασίλης, της ΑΟΖ και των πετρελαίων/αερίων, εμφανίζεται ενώπιον του εν απελπισία τελούντος ελληνικού λαού, που, πολύ φυσιολογικά, προσεύχεται να βρεθεί μια λύση στο δράμα του, ένας «θείος από την Αμερική», «από Μηχανής Θεός», να διακόψει τον εφιάλτη του, να του ξαναδώσει ελπίδα και προοπτική, κατά προτίμηση άκοπα κι ακίνδυνα. Ποιος δεν θάθελε ένα τέτοιο δώρο;

Την ίδια ανάγκη νοιώθει και η κυβέρνηση, που γνωρίζει ότι δεν έλυσε κανένα πρόβλημα με την τελευταία δόση, έστω κι αν προσπαθεί να πείσει εμάς και τον εαυτό της για το αντίθετο. ‘Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι κυβερνήσεις και καθεστώτα σε αδιέξοδο, τείνουν να γίνουν πολύ επικίνδυνα. Κανείς ‘Ελληνας δεν πρέπει να ξεχνάει την τραγική εμπειρία του 1974. Δεν είπε κάποιος στον Ιωαννίδη «πρόδωσε τη χώρα σου». Τούπαν «να η ευκαιρία να πραγματοποιήσεις τη μεγάλη ιδέα της ‘Ενωσης». Και την πραγματοποίησε: ένωσε την Τουρκία με την Κερύνεια.

Ο κ. Σαμαράς κατάλαβε κάποια στιγμή την παγίδα και, παρόλο που τελείως ανακριβώς δήλωνε προεκλογικά στην «Καθημερινή» ότι «απαιτείται η ανακήρυξη ΑΟΖ για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων», έδωσε εντολή να σταματήσει η υπερπροβολή της ΑΟΖ από τα τηλεοπτικά σποτάκια. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, ιδίως τελών υπό τη διαρκή πίεση του λόμπυ της ΑΟΖ και των πετρελαίων και του βομβαρδισμού για τους αμύθητους θησαυρούς νοτίως της Κρήτης (από πίσω έρχεται και το τρίγωνο «Κάσος-Κάρπαθος-Καστελόριζο, δεν πολυπροβάλλεται όμως για να μη φοβίσει). Το λόμπυ όμως, ή τουλάχιστον οι γεωπολιτικοί του φίλοι, έχουν δική τους ατζέντα και δεν είναι η σωτηρία μας.

Αν οι προθέσεις του ‘Αη Βασίλη ήταν καλές, δεν θα βρισκόταν στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει τόσα ψέμματα. Ζούμε δυστυχώς στη χώρα του Καματερού και της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπου «είσαι ότι δηλώσεις» (Τσαρούχης). Νομίζουμε ότι είμαστε πανέξυπνοι και μάγκες κι έτσι καταστραφήκαμε. Θα χρειαζόμαστε βιβλίο, όχι άρθρο, για να καταγράψουμε το βουνό από ανακρίβειες, ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, βάναυσες παραβιάσεις κάθε επιστημονικής δεοντολογίας και ξεγυρισμένες απάτες πάνω στις οποίες στήθηκε η ιστορία της «ΑΟΖ και των πετρελαίων».

 
Τα τρία βασικότερα ψέμματα είναι τα ακόλουθα:
 
Α. «Σαουδική Αραβία»
«Υπάρχουν αμύθητοι ενεργειακοί πόροι, ικανοί να λύσουν το ελληνικό πρόβλημα».
Για τους λόγους που προαναφέραμε, δεν γνωρίζουμε αν οι πόροι υπάρχουν, ούτε πόσοι είναι. Πιθανολογούμε ότι υπάρχουν, όχι ότι είμαστε Σαουδική Αραβία. Ο αισιόδοξος κ. Μανιάτης εικάζει έναν πόρο 150 δις, σε τριάντα χρόνια, διατηρώντας πάσα επιφύλαξη. Αν υπάρχει, είναι σημαντικός, ανεπαρκής όμως για την αντιμετώπιση του χρέους.
Η χώρα καταστρέφεται τώρα, δεν αντέχει να περιμένει δέκα χρόνια να διαπιστώσει τι πόρους έχει να τη βγάλουν από την κρίση. Αγοράζω λαχεία, αλλά δε σκέφτηκα ποτέ να ξοδέψω εκεί όλο το μισθό μου.

Β. Σε ποιόν ανήκουν τα κοιτάσματα και που θα πάνε τα λεφτά;
Η χώρα τελεί σε κατάσταση εξωτερικού οικονομικού καταναγκασμού για την αποπληρωμή μη βιώσιμου χρέους. Οι φυσικοί της πόροι είναι δεσμευμένοι από τις Δανειακές. Αν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση και όχι κράτος, θα είχε διακανονίσει το χρέος της ή θα πήγαινε στο άρθρο 99, τον Μάιο 2010. Η Ελλάδα πήρε ένα τεράστιο δάνειο και ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώσει κανονικά τα χρέη της. Για να εξυπηρετήσει μη βιώσιμο χρέος υποχρεώνεται να δίνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πλούτου της στους πιστωτές, προκαλώντας διαρκή ύφεση και γενική, κοινωνική-κρατική αποδιοργάνωση, τροφοδοτώντας αμφιβολίες για το μέλλον και το ευρώ, που αποτρέπουν κάθε επένδυση. Αυτό είναι η «δίνη θανάτου».
Αν το χρέος ήταν βιώσιμο, ο εξορυσσόμενος πλούτος και οι θυσίες θα μπορούσαν να πιάσουν τόπο ξεχρεώνοντάς μας, έστω φτωχότερους. Η παρούσα διαδικασία είναι αυτή που ακολουθούσαν οι τσιφλικάδες μετατρέποντας τους ελεύθερους αγρότες σε δουλοπάροικους, χρεώνοντάς τους και υποθηκεύοντας τα χτήματά τους. Υπό παρόμοιες συνθήκες, η εξόρυξη του ορυκτού πλούτου ισοδυναμεί με λεηλασία, αρπαγή του τελευταίου οικονομικού χαρτιού που έχει η χώρα.
Η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε επίσης δανειακή σύμβαση από την οποία ανακύπτει ο κίνδυνος εκτελέσεως απαιτήσεων των πιστωτών σε βάρος της όλης δημόσιας περιουσίας, παραιτούμενη κάθε ασυλίας εθνικής κυριαρχίας και υπάγοντας το χρέος στη δικαιοδοσία αγγλικού δικαίου και διεθνών δικαστηρίων. ‘Εκτοτε, συνεχίζει να υπογράφει ότι της βάζουν στο χέρι, εισάγοντας το νομικό πλαίσιο μιας «αποικίας χρέους». Ο ελληνικός λαός οφείλει να προστατεύσει την περιουσία του, όχι να διευκολύνει την αρπαγή της.

Γ. Επικίνδυνα ψέμματα για την ΑΟΖ
«Η ανακήρυξη ΑΟΖ χρειάζεται για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων»Είναι το πιο τερατώδες ψέμμα. Η κυριότητα των υδρογονανθράκων εξασφαλίζεται με την υφαλοκρηπίδα. Αυτό που χρειάζεται είναι η οριοθέτηση, είτε υφαλοκρηπίδας, είτε ΑΟΖ - και με την Τουρκία ειδικά προσκρούει στις γνωστές δυσκολίες. Στις 13.6.2012 γράψαμε αναλυτικό άρθρο για όλες τις σχετικές ανακρίβειες στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο». ‘Εκτοτε, την ίδια άποψη υποστήριξαν σχεδόν όλοι οι πανεπιστημιακοί ειδικοί (Περράκης, Ροζάκης, Συρίγος, Τσάλτας, μεταξύ άλλων). Το μόνο που μπορεί ενδεχομένως να βοηθήσει η ανακήρυξη (αλλά πάλι χρειάζεται οριοθέτηση) είναι στην εγκατάσταση πλωτών νησίδων άντλησης, αλλά δε φτάσαμε καν εκεί. Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πιθανότατα χρήσιμη στα στρατηγικά-οικονομικά σχέδια του Ισραήλ, αυτό όμως δεν αφορά εμάς.
Η Ελλάδα έπρεπε ίσως να ανακηρύξει ΑΟΖ από το 1996. Αλλά είναι άραγε σκόπιμο να ανοίξει όποια ανοιχτή εκκρεμότητα έχει με την Τουρκία, σε μια περίοδο πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης, με υπαρξιακά προβλήματα και ανοιχτά όλα τα θέματα της ΕΕ, χωρίς βενζίνη για τον στόλο της; Δεν νομίζουμε ότι λογικοί και πατριώτες άνθρωποι θα έκαναν τέτοιες επιλογές.
Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, η Αθήνα ένα και μόνο, όσο δεν παίρνει σαφέστερο μήνυμα, πρέπει να εκπέμψει προς την ‘Αγκυρα: «Θα σεβαστούμε το υπάρχον modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών. Σας ζητάμε να κάνετε το ίδιο. Αν επιχειρήσετε να εκμεταλλευθείτε την παρούσα ελληνική κρίση, η απάντησή μας θα είναι συντριπτική, ανεξαρτήτως κόστους». Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να απομονώσει την ελληνική οικονομική κρίση από γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως είναι τυχόν τουρκική απειλή και οι τρομακτικοί κίνδυνοι από ανάμειξη στο μεσανατολικό, αλλά και να αδρανοποιήσει τυχόν σχέδια «γεωπολιτικής χρήσης» της Ελλάδας εναντίον της Ευρώπης, κατά τρόπο αντίθετο με το δικό μας συμφέρον.

Συμπέρασμα
Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ούτε περισπασμούς, ούτε εξωτερικές περιπέτειες. ‘Εχει έναν δρόμο σωτηρίας, κακοτράχαλο, δύσκολο, επικίνδυνο, αλλά μόνο διαθέσιμο. Οφείλει να προετοιμάσει πολιτικά, οικονομικά, διεθνοπολιτικά, επικοινωνιακά την έξοδό του από το καθεστώς Μνημονίων και Δανειακών. Ο Πρωθυπουργός μιας χώρας στην κατάσταση αυτή οφείλει, αφού προετοιμάσει τον λαό και τη χώρα του, να βρει το θάρρος να πάει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να πει στα ίσια στην κυρία Μέρκελ, τον κύριο Ολλάντ και τους υπόλοιπους εταίρους την αλήθεια, απαιτώντας τη διακοπή του προγράμματος και διατεθειμένος να το πράξει μόνος του, αν δεν βρει κατανόηση. Η άλλη εναλλακτική είναι να συνεχίσουμε την αυτοκαταστροφή μας κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας και ελπίζοντας ότι κάποτε θα μας λυπηθούν. Τη δοκιμάσαμε δυόμισυ χρόνια. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να προκαλέσουμε την μεγαλύτερη οικονομική, κρατική, κοινωνική κατάρρευση σε ειρηνική περίοδο στη δυτική οικονομική ιστορία.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Aυγή της Κυριακής», 23.12.2012
“Ποιος θα είναι ο επόμενος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ; Μα...ο Γιούνκερ”! Κυκλοφορεί περίπου ως ανέκδοτο στους διαδρόμους των Γενικών Επιτελείων,αλλά ...κανείς δεν γελά! Οι επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και κατ΄ επέκταση της τρόϊκας σε θέματα που έχουν να κάνουν με τον σκληρό πυρήνα της Εθνικής Άμυνας έχει αρχίσει να ενοχλεί αλλά και να προβληματίζει ιδιαίτερα τους στρατιωτικούς. Η εκτίμηση ότι κάτι “βαθύτερο επιδιώκουν” κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές εντός Ενόπλων Δυνάμεων. Και η άποψη που λέει ότι το επιδιωκώμενο είναι η διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων όπως της ξέραμε, κυριαρχεί.
Τι ζητάει με απλά λόγια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μάλιστα εγγράφως;
• Την κατάργηση της στρατιωτικής θητείας και την δημιουργία “επαγγελματικού στρατού”.
Μ΄ αυτή τη πρόταση πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ότι θα είναι δυνατή η περαιτέρω μείωση των αμυντικών δαπανών!
Η πρόταση σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει τελείως παράλογη σε σχέση τουλάχιστον με το αποτέλεσμα που επιδιώκει. Πως θα γίνουν “φθηνότερες” οι Ενοπλες Δυνάμεις αν γίνουν επαγγελματικές;
• Αυτή τη στιγμή υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις ,περίπου 50.000 στρατεύσιμοι. Κάθε ένας απ΄ αυτούς κοστίζει 300 ευρώ μηνιαίως στο δημόσιο τομέα. Και σ΄ αυτά τα χρήματα υπολογίζονται η ένδυσή του, η τροφοδοσία του ακόμη και η υγειονομική του ασφάλιση.
• Την ίδια στιγμή έχουμε 18.000 Επαγγελματίες Οπλίτες. Το κόστος για το δημόσιο -όχι τα λεφτά που παίρνουν στα χέρια τους- είναι περίπου 1700 ευρώ το μήνα. Υποπτίθεται ότι για να μειωνόταν η θητεία έπρεπε να προσληφθούν τουλάχιστον άλλες 12.000 ΕΠΟΠ. Προφανώς αν καταργηθεί η θητεία , ο αριθμός των προσλήψεων θα πρέπει να είναι υπερδιπλάσιος. Ποιος θα πληρώσει;
Τα σενάρια που ήδη κάνουν θραύση στα Γενικά Επιτελεία κάνουν λόγο για “διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων με τη μορφή που τις ξέραμε” και για δημιουργία ενός εξαιρετικά μικρού σε μέγεθος στρατού, ο οποίος δεν θα μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρείται ικανός για να αποτρέψει τη δεδομένη τουρκική απειλή.
Γίνονται αυτά; Δυστυχώς η εμπειρία που υπάρχει από άλλες χώρες στις οποίες υπήρξαν αντίστοιχες οικονομικές κρίσεις δείχνουν ότι...γίνονται.
Η Ανεξάρτητη Κίνηση Στρατιωτικών υπενθυμίζει ότι “στη Βουλγαρία το ΔΝΤ επέβαλε τη δραστική μείωση του προσωπικού των ΕΔ και το κλείσιμο μεγάλων κρατικών αμυντικών βιομηχανιών. Έτσι η οροφή του βουλγαρικού στρατού μειώθηκε από 120.000 σε 30.000, έκλεισαν μονάδες και στρατόπεδα και αποστρατεύθηκαν στελέχη, κυρίως μικρών βαθμών, που βρέθηκαν στην κυριολεξία στο δρόμο, καταφεύγοντας σε ευκαιριακές χειρωνακτικές και αγροτικές εργασίες. Το κλείσιμο μεγάλων εργοστασίων αμυντικής παραγωγής γιγάντωσε την ήδη μεγάλη ανεργία και εργοστάσια, που κατασκεύαζαν τεθωρακισμένα οχήματα, βρέθηκαν να κατασκευάζουν καφετιέρες και σεσουάρ!
Το ίδιο στη Ρωσία, όπου μετά από τις περικοπές που επέβαλε το ΔΝΤ, ήταν συνηθισμένη καθημερινή εικόνα, πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, εν στολή, να εργάζονται ως φορτοεκφορτωτές στη κεντρική λαχαναγορά”.
Είναι όλα αυτά υπερβολικά; Το ερώτημα στις τάξεις των στρατιωτικών πλέον απαντάται μ΄ ένα κατηγορηματικό όχι, αφού δεν μπορούν να εξηγηθούν διαφορετικά.
Ιδού τι υποστηρίζουν άνθρωποι που έχουν άμεση σχέση με τα όσα συμβαίνουν στις Ένοπλες Δυνάμεις.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΣΟΥΚΑΡΑΚΗΣ
Αντισυνταγματάρχης
Πρόεδρος ΣΥΣΜΕΔ
Η ασφυκτική πίεση των Τροϊκανών δυναστών για την αριθμητική μείωση των Ελλήνων στρατιωτικών, με το πρόσχημα της μεγάλης μισθολογικής δαπάνης στην πρωτοφανή περίοδο οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, φαίνεται ότι συνεχίζεται. Η διαταγή για μείωση των εισακτέων στις παραγωγικές σχολές των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων κατά 30% δεν φαίνεται να είναι ικανοποιητικό στοιχείο για τη σχεδιαζόμενη αποδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι, όμως, κάτι. Οι δραματικές αλλαγές στα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά – μισθολογικά δεδομένα των στρατιωτικών δεν φαίνεται ότι ικανοποιούν αρκετά, για την ανισχυροποίηση  των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήδη το 2014 αναμένεται ίδια ποσοτική μείωση στα εισοδήματα (κατά 88.000.000 ευρώ). Σε εκκρεμότητα (από το Δεκ. του 2011) παραμένει το θέμα της 40ετούς πραγματικής υπηρεσίας (χωρίς πλασματική όμοια) με επέκταση και στα στελέχη που ήδη θεμελίωσαν – κατοχύρωσαν συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Το σχετικό νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί εντός του 2013.
Το σχέδιο των Τροϊκανών είναι πολύ απλό. Εγκλωβίζουμε τα στελέχη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην ενεργό υπηρεσία, με βαλκανιοποιημένους μισθούς πείνας και εξαθλίωσης, ίσα ίσα για να μην μιλάνε και να κάνουν τον σταυρό τους λέγοντας «πάλι καλά με αυτά που μας άφησαν, ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν καν δουλειά», χωρίς δυνατότητα πλέον (και για 40 χρόνια) αποστρατείας, κερδίζοντας με αυτό τον τρόπο χρήματα, αφού τα εφάπαξ δεν θα καταβληθούν.
Ναι, αλλά είπαμε ότι είναι πολυάριθμος ο στρατός. Ε, και; Εφαρμόζουμε την αυτοδίκαιη αργία ή τη δυνητική αργία και είμαστε ΟΚ. Δηλαδή για οποιοδήποτε πειθαρχικό παράπτωμα, έστω και το πιο απίθανο, θέτουμε τα στελέχη σε αυτοδίκαιη ή δυνητική αργία, καταβάλλοντας το 1/3 του μισθού τους, και για όσα χρόνια ήθελαν και εάν δικαιωθούν αρμοδίως. Έτσι εξασφαλίζουμε λιγότερα χρήματα για τη μισθολογική δαπάνη, αλλά και μη καταβολή των εφάπαξ βοηθημάτων στους ίδιους αφού τους δρομολογούμε στην έξυπνη αργία.
Τί είπατε; Υπάρχει αντίσταση; Που καταντήσαμε λοχία.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ
Πρόεδρος Ανεξάρτητης Κίνησης Στρατιωτικών
Η Ελλάδα από της ιδρύσεως της μέχρι τις μέρες μας ,λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης και του αποδεδειγμένα πλέον πλούσιου υπεδάφους της, αποτέλεσε το «μήλο της έριδας» στα διπλωματικά παίγνια των εκάστοτε Μεγάλων Δυνάμεων.
Σήμερα η Πατρίδα μας δεν δέχεται επίθεση με πραγματικά πυρά, δέχεται όμως την καλά ενορχηστρωμένη και μεθοδευμένη επίθεση των όποιων δανειστών της. Μια επίθεση που πέρα από γενικευμένη και ολομέτωπη έχει στοχεύσει την ίδια την καρδιά της ύπαρξης ενός ευνομούμενου και δημοκρατικού κράτους, τις Ένοπλες Δυνάμεις του.
Περικοπές στις αμυντικές δαπάνες, στους εξοπλισμούς ,στην εκπαίδευση και φυσικά σε μισθούς και συντάξεις των στελεχών των Ε.Δ συνθέτουν το ειδικό σχέδιο δράσης εναντίον της Ελλάδος. Και κάθε φορά που κάτι δεν πάει καλά στους υπολογισμούς ή ο προϋπολογισμός πέφτει έξω από πού θα κλείσουμε την τρύπα; Μα φυσικά από περικοπές του ΥΠΕΘΑ
Είναι δύσκολο ,δυσδιάκριτο και ταυτόχρονα επικίνδυνο να επιχειρήσει κανείς να ερμηνεύσει τις προσδοκίες που καλλιεργούνται για κάποια θεσμικά ή εξωθεσμικά κέντρα από αυτή την επίθεση. Τι επιφυλάσσει το μέλλον για την Ελλάδα μας; Άγνωστο και ασαφές. Προφήτες πλέον δεν υπάρχουν και οι δήθεν αναλυτές μάλλον για «ψευδοπροφήτες» μοιάζουν.
Η επιχείρηση κάμψης του ηθικού των στελεχών των ΕΔ έχει γκεμπελικά χαρακτηριστικά και όσο αντιστεκόμαστε τόσο κλιμακώνεται.
Στη διπλανή Βουλγαρία το ΔΝΤ, επέτυχε σε συντομότατο χρονικό διάστημα, διαλύοντας τις ΕΔ να καταστήσει σαφές στη γείτονα χώρα ποιος είναι ο μινιμαλιστικός πλέον ρόλος της στα Βαλκάνια ή καλύτερα για ποιο ρόλο την προορίζουν.
Όπως όμως σε όλα τα σενάρια, υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας που λέγεται άνθρωπος και εμείς απλά οφείλουμε να τους θυμίσουμε ότι το Νικητή τον ξέρουμε , αυτοί να δούμε από πού θα φύγουν.
ΠΑΝΟΣ ΑΣΠΡΟΔΙΝΗΣ
Ανεξάρτητη Ένωση Αποστράτων ΕΔ
Ζούμε μέρες πτώσης Βυζαντίου. Από το 1300 και μετά ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης μειώθηκε κατά 50% ,γιατί οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να ζήσουν. Στη συνέχεια επλήγησαν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Μην ξεχνάμε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πήγε με Ενετικό καράβι να χρηστεί Αυτοκράτορας. Και στη συνέχεια όλοι προσπαθούσαν να αποφύγουν τη στράτευση. Γίνονταν καλόγεροι! Και τέλος το “κίνημα των Ησυχαστών” είχε επικρατήσει βάζοντας τον κόσμο στις εκκλησίες να προσεύχεται για να τους σώσει ο Μωάμεθ!
Κάντε τις συγκρίσεις. Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε πολύ μακρυά από αυτή τη περίοδο. 
Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ από onalert, μοντάζ Γρέκι
Του Γιώργου Χαρβαλιά 

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να εκφράζει αμφιβολίες σχετικά με την τύχη της φορολογικής «μεταρρύθμισης» που επαγγέλλεται ο κύριος Στουρνάρας υπό την… ευγενή εποπτεία της Τρόικας. Γιατί οι προτεινόμενες νομοθετικές ρυθμίσεις, είτε στη μίνι είτε στη μάξι εκδοχή τους, αποτελούν ανέμπνευστες επαναλήψεις προηγούμενων συνταγών με ένα πρόσθετο στοιχείο: τo δανειακό βρόχο και την έκδηλη ταμειακή απόγνωση!

Μια απλή ανάγνωση των φορολογικών στοιχείων του έτους 2011, όπως προκύπτουν από τα επίσημα στατιστικά της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, καταδεικνύει την παθογένεια του συστήματος και επιβεβαιώνει ότι αυτή δεν πρόκειται να διορθωθεί με το νέο κυβερνητικό νομοσχέδιο. Ακριβώς επειδή δεν αντιμετωπίζονται δραστικά οι χρόνιες αδυναμίες που καθιστούν το ελληνικό φορολογικό σύστημα διάτρητο, αναξιόπιστο και εν τέλει κοινωνικά άδικο.

Τρία είναι τα στοιχεία που προκαλούν κατάπληξη και οδηγούν σε αβίαστα συμπεράσματα:
  1. Η αυξανόμενη (με δραματικούς ρυθμούς) αναλογία των έμμεσων φόρων έναντι των άμεσων με τα κάθε λογής χαράτσια, τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, τις αυξήσεις στους φορολογικούς συντελεστές «ειδών πολυτελείας» και άλλων αγαθών μαζικής κατανάλωσης.
  2. Η συγκριτικά μικρή συμμετοχή των νομικών προσώπων (επιχειρήσεων) στο συνολικό ποσό του καταβαλλόμενου φόρου (29,5% σε σχέση με το δυσβάστακτο 55% μισθωτών και συνταξιούχων).
  3. Τα εισοδήματα… πείνας που εξακολουθούν να δηλώνονται από κατηγορίες εργαζομένων που σε αντίθεση με τους μισθωτούς δεν φορολογούνται στηn πηγή (ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι, βιοτέχνες, αγρότες και πάσης φύσεως «επιτηδευματίες»).
Ο πρώτος παράγοντας παθογένειας δεν είναι και τόσο… διαχρονικός. Γιατί αποτελεί συνέπεια των πρόσφατων φοροεπιδρομών που επιβλήθηκαν, χωρίς το παραμικρό εισοδηματικό κριτήριο, στο σύνολο του πληθυσμού, μέσω των διαδοχικών Μνημονίων.

Οι συνεχείς αυξήσεις των έμμεσων φόρων είχαν οριζόντια διάσταση και τυφλό εισπρακτικό χαρακτήρα με αποτέλεσμα το «γονάτισμα» της κατανάλωσης σε πολλούς κλάδους και βεβαίως την τελική υστέρηση στα έσοδα! Παρ’ όλα αυτά, η ίδια συνταγή συνεχίζεται μαζί με δραστικές αυξήσεις και στην άμεση φορολογία.

Η χαμηλή συνεισφορά των επιχειρήσεων στα φορολογικά βάρη, παρά τους υψηλότατους συντελεστές που επιβάλλονται, οφείλεται πρωτίστως στην απόκρυψη κερδών και θα μπορούσε ίσως να θεραπευτεί με την επιβολή φόρου κύκλου εργασιών (τζίρος) που δυσκολότερα επιδέχεται μεθόδων λογιστικής αλλοίωσης. Αλλά κι αυτό απερρίφθη ως σκέψη από τους αρμοδίους με το επιχείρημα ότι ως μέτρο διαπνέεται από… αντι-αναπτυξιακή λογική (σ.σ. εδώ γελάμε…).

Τέλος, το πρόβλημα της «μαύρης τρύπας» στα εισοδήματα των ελεύθερων επαγγελματιών είναι πράγματι διαχρονικό και αποτελεί το γόρδιο δεσμό του φορολογικού στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που, μεταξύ άλλων, παραπέμπει στο θέμα των αποδείξεων και των αδιέξοδων πειραματισμών που ζήσαμε.

Σε κάθε περίπτωση, το φορολογικό σύστημα, μέσα από ένα ατελέσφορο, διαρκές «ράβε-ξήλωνε», εξακολουθεί να διαπνέεται από μια νοσηρή αρχή διάκρισης των φορολογούμενων πολιτών σε «έξυπνους» και «κορόιδα». Γιατί, στην πράξη, ολόκληρη η φιλοσοφία του διευκολύνει με τρόπο σκανδαλώδη τη φορο-αποφυγή για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Τα επίσημα συγκεντρωτικά στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων καταμαρτυρούν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο ποιοι είναι οι πραγματικοί στυλοβάτες (δηλαδή τα συνήθη υποζύγια και εν τέλει τα… κορόιδα) της φορολογικής «αιμοδοσίας» και ποιοι είναι οι δυνητικοί λουφαδόροι της εθνικής προσπάθειας που κρύβουν, με την ανοχή της Πολιτείας, τα πραγματικά τους εισοδήματα.

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν αναμένεται να αλλάξουν με τις προτάσεις του κ. Στουρνάρα. Ακόμη και η επινόηση κεφαλικού φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες διακρίνεται από μια τυφλή εισπρακτική λογική και δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ όσων έχουν πράγματι φοροδοτική ικανότητα και εκείνων που απλώς πένονται…

Η βασική αδυναμία του συστήματος είναι ότι δεν εντοπίζει τη δημιουργία πλούτου στην πηγή, για να καθορίσει και να εισπράξει εν τέλει το μερίδιο που αναλογεί στο «εθνικό ταμείο». Αποτέλεσμα αυτού είναι να λειτουργεί η κυβέρνηση υπό το κράτος εισπρακτικού πανικού και να επιβάλλει φόρους που είναι αμφίβολο αν θα εισπραχθούν, όσο και εκβιαστικά αν απαιτούνται. Γιατί προσωπικά δεν γνωρίζω άλλη χώρα, πολιτισμένη ή μη, που να έχει ποινικοποιήσει φορολογικά την… ηλεκτροδότηση!

Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής
“Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς οποιουδήποτε νησιού ή νησίδας στο Αιγαίο”. 
Τη θέση αυτή της Ελλάδας είχε εκφράσει, προ μηνών, και σε άλλη πανομοιότυπη αμφισβήτηση από τουρκικούς κύκλους της ελληνικότητας 16 νησιών στο Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας. Και τώρα όπως και τότε -και όχι μόνο αυτές τις φορές φυσικά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Τουρκία  επιχειρούν να  θέτουν θέμα κατά της ελληνικότητας των νησιών – μιλώντας ακόμα και για 152 -επιχειρώντας να … εκθέσουν την  την τουρκική κυβέρνηση  ότι δεν κάνει σωστή ”τουρκική” πολιτική και …αφήνει την Ελλάδα  να …αρπάζει από την Τουρκία τα νησιά αυτά!

Το μοτίβο είναι ίδιο είτε το εγείρει το ”Δημοκρατικό Κόμμα” (DP) είτε το  Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα ( CHP – είναι σήμερα αξιωματική αντιπολίτευση): Με δυό λόγια αναφέρουν – με ερωτήσεις προς την Βουλή ‘ή δηλώσεις – ότι τα 16 αυτά νησιά τα οικειοποιήθηκε η Ελλάδα διότι δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συνθήκες της Λαζάνης. 
Δηλαδή,”ξεχνώντας” ότι  τo άρθρo 12 της Συvθήκης αναφέρει ότι η Ελλάδα απoκτά τηv κυριαρχία όλωv τωv vήσωv τoυ Αvατoλικoύ Αιγαίoυ εκτός της ‘Ιμβρoυ, Tεvέδoυ και Λαγoυσώv vήσωv (Mαυριώv) και ότι στo άρθρo 16 η Toυρκία παραιτείται από oπoιαδήπoτε αξίωση από τα παραπάvω vησιά και κατά συvέπεια δεv επιτρέπεται καμμιά αμφισβήτηση από καvέvα της εθvικής κυριαρχίας της Eλλάδας επί τωv vήσωv τoυ Αιγαίoυ, υποστηρίζουν  ότι   αφού κάποια δεν αναφέρονται ονομαστικά, είναι …τουρκικά! 
 Έτσι προκύπτουν διάφοροι κατάλογοι των 16 ή 152 ή παλιότερα 110 κ.ο.κ. Σύμφωνα  με προχθεσιό δημοσίευμα της Ζαμάν, συνολικά 16 νησιά του Αιγαίου (11)και της Μεσογείου (5) έχουν ….ιδιοποιηθεί παράνομα από την Ελλάδα λόγω της αμέλειας της τουρκικής κυβέρνησης, λέει μια σειρά από τούρκους. Κατά την εκδοχή του Δημοκρατικού Κόμματος- ο κ.Ουμίτ Γιαλίμ μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής - η σημερινή κυβέρνηση της Τουρκίας έκλεισε τα μάτια στο πρόβλημα των 16 νησιών που … οικειοποιήθηκε η Ελλάδα, επιθυμώντας το 2004 να αρχίσει ταχύτερα συνομιλίες για την ένταξή της στην ΕΕ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από μερικούς μήνες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών κ.Ahmet Davutoğlu δήλωσε, απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτηση ότι υπάρχει, όσον αφορά ορισμένα νησιά και νησίδες στο Αιγαίο, μια σειρά από προβλήματα, όπως αυτό της ιδιοκτησίας, και ότι η Τουρκία σε μια προσπάθεια να φθάσει σε μια δίκαιη λύση, είναι σε διάλογο με την Ελλάδα.Δηλαδή ”γκρίζαρε” κάποια νησιά επιχειρώντας να εμφανίσει την περίπτωσή τους δήθεν ως θέμα …διαλόγου.

Αλλά ο κ.Γιαλίμ ισχυρίστηκε, ότι δεν υπάρχει ασάφεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών αυτών. “Τα νησιά αυτά ανήκουν στην Τουρκία”, δήλωσε στη Zaman χθες προσθέτοντας: “Στην πραγματικότητα, μετά τη Συνθήκη της Λαζάνης, η νεοσύστατη Τουρκική Δημοκρατία, ξεπληρώνοντας το χρέος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τις δυτικές δυνάμεις, κατέβαλε επίσης το ποσό που αναλογεί σε αυτά τα νησιά“.

Τα 16 νησιά που Γιαλίμ ισχυρίζεται ότι είναι τουρκικά, αλλά των οποίων η κυριότητα ορισμένοι τούρκοι αναλυτές θεωρούν αμφίβολη είναι τα εξής:Οινούσσες, Χουρσίτ, Φούρνοι, Γαιδουρονήσι, Αρκιοί, Φαρμακονήσι, Kololimnoz, Keçi, Γυαλί, Λεβίθα και Ardacıkall, στο Αιγαίο, και Γαύδος,Δία ή Ντία, Διονυσάδες,  και Κουφονήσι στην περιοχή της Μεσογείου- η περιγραφή και ονομασία από την Ζαμαν .
Η εφημερίδα γράφει ότι στη Συνθήκη της Λαζάνης που ακολούθησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την οποία η Τουρκία υπέγραψε το 1923 με τις νικήτριες δυνάμεις του πολέμου, η Άγκυρα συμφώνησε να δώσει πίσω τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου, που είχαν καταληφθεί από ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Αλλά ο κ.Γιαλίμ υποστήριξε, αυτά τα 16 νησιά δεν αναφέρονται μεταξύ των νησιών που η Τουρκία συμφώνησε ότι ανήκουν στην Ελλάδα και την Ιταλία. “Αν τα ονόματα των νησιών αυτών δεν αναφέρονται στην συνθήκη, γιατί θα πρέπει να είναι η ιδιοκτησία τους αμφιλεγόμενη;”. “Αυτό σημαίνει ότι παρέμειναν ως τουρκικό έδαφος.” Από το 2004, η Ελλάδα φέρεται να έχει αρχίσει την οικοδόμηση οικισμών στα νησιά του Donkey και Bulamaç, απαιτώντας Τούρκους πολίτες να επιδείξουν διαβατήριο για να εισέλθουν τα νησιά- αναφέρει.
 
Το ανιστόρητα και πέραν κάθε νομικής υπόστασης τουρκικά ”επιχειρήματα” παραβλέπουν τον χρονική περίοδο από το 1923 και έτσι ο κ. Faruk Loğoğlu,  αναπληρωτής πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και πρώην πρεσβευτής.θεωρεί επίσης ότι η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να επέλεξε προς στιγμή, να παραβλέψει την απόκτηση των νησιών από την Ελλάδα, ώστε να μην διακινδυνεύσει την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Και υποστηρίζει  ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει προστατεύσει σωστά τα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Να θυμίσουμε ότι παλιότερα ερώτηση με την οποία έκανε λόγο για ”ελληνική κατοχή σε τουρκικά νησιά” στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα και το Κρητικό Πέλαγος είχε καταθέσει στην τουρκική εθνοσυνέλευση ο βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (αξιωματική αντιπολίτευση) κ.Μπουλέντ Τεζτζάν. 
Τότε το  τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο ΑΝΚΑ είχε αναφέρει τα νησιά Οινούσσες, Φούρνοι, Θύμαινα,  Αγαθονήσι, Αρκοί, Φαρμακονήσι, Καλόλιμνος, Ψέριμος, Γυαλί, Λέβιθα, Κίναρος  Γαύδος, Δία, Διονυσάδες, Γαϊδουρονήσι και Κουφονήσι.  ”Αληθεύει ότι επιδείχθηκε εθελοτυφλία στην κατοχή των νησιών του Αιγαίου; Για ποιο λόγο επιτράπηκε να υψωθεί η ελληνική σημαία στο Αγαθονήσι; Τι σχεδιάζει να κάνει το υπουργείο σας απέναντι στη ντε φάκτο κατοχή;” ’έγραφε τότε.

Σε ανάλογο μήκος κύματος κινούνταν  ανακοινώσεις του Δημοκρατικού Κόμματος. Τα περί “κατοχής” είχε ισχυριστεί και τον Μάιο του 2011 ο τότε πρόεδρος του εν λόγω κόμματος κ. Ναμίκ Κεμάλ Ζεϊμπέκ, θέτοντας θέμα “ελληνικής κατοχής” στα νησιά Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι, από το 2004! Λίγο αργότερα η εφημερίδα “Χουριέτ” επικαλούμενη πηγές του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είχε γράψει ότι η θέση της Τουρκίας για το Αιγαίο δεν έχει αλλάξει. 
Τα ζητήματα αυτά εξετάζονται, στο πλαίσιο όλων των προβλημάτων του Αιγαίου, στις διερευνητικές επαφές μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών. Η φάση αυτή δεν είναι η ενδεδειγμένη για ανακοίνωση σχετικά με το νομικό καθεστώς των εν λόγω νησιών”.

Μερικές ημέρες αργότερα (στις 19 Μαΐου 2011) , ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών κ.Σελτσούκ Ουνάλ σε ανακοίνωσή του μιλούσε για “τα υπάρχοντα προβλήματα στο Αιγαίο που τις τελευταίες μέρες έρχονται στη δημοσιότητα”, προσθέτοντας ότι “υπάρχουν στο Αιγαίο ζητήματα αλληλένδετα. Η θέση της χώρας μας για τη θάλασσα του Αιγαίου είναι ξεκάθαρη και γνωστή σε όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές. Επιθυμούμε να γίνει το Αιγαίο θάλασσα ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Διατηρούμε την αναγκαία πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα για την μόνιμη λύση όλων των προβλημάτων στο Αιγαίο με τρόπο ειρηνικό που θα στηρίζεται στα κοινά συμφέροντα. Μέχρι την επίλυση των προβλημάτων αυτών, έχει μεγάλη σημασία, αμφότερες οι πλευρές να απέχουν από μονομερείς πρωτοβουλίες που θα επηρέαζαν αρνητικά την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή και θα έβλαπταν τη θετική ατμόσφαιρα που υπάρχει και αναπτύσσεται μεταξύ των δύο χωρών”. Βεβαίως ούτε αυτό το τήρησε αφού έκανε υπερπτήσεις  στο Αγαθονήσι…

Για την Ελλάδα , επαναλαμβάνουμε, δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς οποιουδήποτε νησιού ή νησίδας στο Αιγαίο. Οι συνθήκες είναι καθαρές και ισχυρές.

Πηγή onalert.gr
Διάβαζα την έκθεση του ΔΝΤ για τα δημοσιονομικά της χώρας και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τόση φαιά ουσία έχασαν οι εγκέφαλοι του ΔΝΤ για να καταγράψουν τα αυτονόητα στα πλαίσια της «τεχνικής αρωγής» που παρέχουν στην Ελλάδα; Ποιος Έλληνας στοιχειωδώς παρακολουθών ή υφιστάμενος το ελληνικό γραφειοκρατικό γίγνεσθαι και το πολιτικό σήπεσθαι δεν γνωρίζει απ’ έξω κι’ ανακατωτά αυτά που γράφουν οι φωστήρες του ΔΝΤ; 
Οι εκδότες και τα παπαγαλάκια τους, όμως, άρπαξαν μερικές αράδες και «βάρεσαν καμπανάκι» με ένα πιασάρικο θέμα: κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών για εξόφληση φόρων πρότεινε η τρόικα. 
Τί λέτε ωρέ παλλουκάρια! Ποιος σας είπε ότι δεν επιτρέπονται σήμερα οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών από το Δημόσιο; Γνωρίζετε κάποια διάταξη που να το απαγορεύει; Δεν έχετε πληροφορηθεί ότι γίνονται ακόμη και προληπτικές δεσμεύσεις λογαριασμών, ώστε να υπάρχει το χρήμα, όταν θα οριστικοποιηθούν οι φορολογικές οφειλές; Συντηρητική κατάσχεση, δηλαδή, χωρίς δικαστική απόφαση!

Αν διαθέτω γεμάτους τραπεζικούς λογαριασμούς και είμαι υπερήμερος περί την εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεών μου, γιατί να μη μου κατάσχει τους λογαριασμούς το Δημόσιο, όπως μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε δανειστής μου; Αυτό βρήκαν να επισημάνουν οι σοφοί του ΔΝΤ και να διατυμπανίσουν τα παπαγαλάκια τους.
Εν ολίγοις: αν οι ενταύθα ιθύνοντες αγνοούν αυτά που περιγράφει η έκθεση του τεχνικού αρωγού ΔΝΤ, είναι ή ανίκανοι ή βλάκες. Αν δεν είναι ούτε ανίκανοι ούτε βλάκες, τότε είναι απατεώνες. Εγώ πιστεύω το τελευταίο, εξ ου και είναι και βλάκες, αφού δεν υπάρχει έξυπνος απατεών.
Αν το ΔΝΤ ήθελε να συντάξει μια πραγματικά μεστή νοήματος έκθεση «τεχνικής αρωγής» δεν είχε παρά να γράψει τρεις φράσεις απευθυνόμενο στους κυβερνήτες [τρόπος του λέγειν] της χώρας: «Τα πάντα προβλέπονται στους νόμους σας. Εφαρμόστε τους. Χρησιμοποιήστε και λίγη λογική πασπαλισμένη με ολίγη φαντασία και θα έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα».
Το μόνο αξιόλογο που παρατήρησα στην έκθεση είναι οι λέξεις «πολιτικό κενό» που χρησιμοποιούνται για να εξηγηθεί η καθυστέρηση στην υλοποίηση του προγράμματος «δημοσιονομικής προσαρμογής». Από 20 Μαΐου 2012 λέει υπήρχε «πολιτικό κενό». Χωρίς να κάνουν τον κόπο να αναλύσουν αυτό το «πολιτικό κενό». Εννοούν προφανώς οι συντάκτες της έκθεσης την ανυπαρξία σταθερής κυβέρνησης λόγω του αποτελέσματος των εκλογών της 06.05.2012, το οποίο οδήγησε σε μία παύση τις λειτουργίες του κράτους. Δεν έγραψαν, όμως, ότι θα πρέπει επί τέλους κάποτε στην Ελλάδα να πάψει να υπάρχει «πολιτικό κενό» ενόψει εκλογών. Ότι θα πρέπει να μη σταματά να λειτουργεί το Δημόσιο ένα μήνα πριν από τις εκλογές και μέχρι να εκλεγεί η νέα κυβέρνηση, ώστε οι δημόσιοι υπάλληλοι να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση αποχαύνωσης, αν προκύψει νέα κυβέρνηση, ή να εξακολουθήσουν να τηρούν την ίδια αποχαυνωμένη στάση που τηρούσαν, αν εξακολουθήσει η προηγούμενη κατάσταση.
Αυτό το «πολιτικό κενό» είναι κατά τη γνώμη μου μία από τις κακοδαιμονίες της χώρας, την οποίαν απέτυχε να επισημάνει το ΔΝΤ, ώστε να γίνει τεχνικώς αρωγό μας στην εξάλειψή της.
Παλαιότερα [δεκαετίες ΄60 και ΄70] χλευάζαμε τους Ιταλούς που δεν μπορούσαν να σχηματίσουν σταθερές μονοκομματικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να προσφεύγουν στις κάλπες κάθε τρεις μήνες περίπου. Αλλά παραγνωρίζαμε ότι οι Ιταλοί έχουν Δημόσια Διοίκηση, η οποία λειτουργεί και εφαρμόζει τους νόμους ανεξαρτήτως του αν κυβερνά η δεξιά, η αριστερά ή η κεντροαριστερά. Δεν επηρέαζε, λοιπόν, το ιταλικό σύστημα η ανυπαρξία κυβέρνησης, αφού ο νόμος εφαρμοζόταν και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν παράταγαν τα μολύβια μόλις προκηρύσσονταν εκλογές και μέχρι να ορκισθεί νέα κυβέρνηση. 
Αυτό το «πολιτικό κενό» κ. Τόμσεν είναι το μυστικό. Επειδή δεν υπάρχει σύστημα σε ο,τιδήποτε και όλοι περιμένουν το αποτέλεσμα των εκλογών για να διαπιστώσουν τα κέφια του νέου υπουργού, ώστε να προσαρμοσθούν. Αυτό έπρεπε να αναλύσεις και συ και οι παρατρεχάμενοί σου σε 100 και γιατί όχι 200 σελίδες, αν ήθελες να γίνει κάτι σ’ αυτή την έρημη χώρα. Αλλά δεν θέλεις. Το μόνο που σ’ ενδιαφέρει είναι να ιδιωτικοποιηθούν [= ξεπουληθούν] τα πάντα για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους τ’ αφεντικά σου και μάλιστα εις πολλαπλούν. Και αυτό το ενδιαφέρον το ονομάζεις «τεχνική αρωγή», η οποία είναι της πλάκας στην κυριολεξία!
Πηγή TaXalia
Αποφασισμένοι να επιβάλλουν τη θέληση και τους σχεδιασμούς τους για τη δημόσια περιουσία, εμφανίζονται οι Γερμανοί.
Θέλουν να είναι αυτοί που θα ελέγχουν απόλυτα τη οικονομική και παραγωγική δομή της χώρας τα επόμενα χρόνια, ασκώντας ασφυκτικό έλεγχο στη διακυβέρνηση και τις στρατηγικές επιλογές της χώρας.

Ήδη το ΤΑΙΠΕΔ λειτουργεί και συμπεριφέρεται ως όργανο των δανειστών που λογοδοτεί μόνο σε αυτούς. Συμπεριφέρεται σα να μην υπάρχει ούτε κυβέρνηση ούτε αρμόδιοι υπουργοί.
Ουσιαστικά η λειτουργία του, όπως επισημαίνουν θεσμικοί παράγοντες και καθηγητές συνταγματικού δικαίου, κινείται στα όρια της νομιμότητας και της συνταγματικής εκτροπής.

Επιχειρεί να εντάξει προς αξιοποίηση, ακόμα και ακίνητα που η κυριότητα του δημοσίου αμφισβητείται ενώ έχει βάλει στο μάτι και την ακίνητη περιουσία της αυτοδιοίκησης.
Δήμοι που είχαν διαγωνισμούς σε εξέλιξη για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας τους, έλαβαν εξώδικο από το ΤΑΙΠΕΔ να αναστείλουν τους διαγωνισμούς αφού το Ταμείο θεωρεί ότι τα ακίνητα ανήκουν σε αυτό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Δήμος Ρόδου, που έλαβε εξώδικο από το ΤΑΙΠΕΔ να ακυρώσει το διαγωνισμό που βρίσκεται στην τελική φάση για την παραχώρηση μαρίνας σε ιδιώτη.
Το ΤΑΙΠΕΔ αδιαφορεί για τις αστικές και ποινικές ευθύνες που θα προκύψουν εις βάρος του Δήμου από τους ιδιώτες που συμμετέχουν στη διαγωνιστική διαδικασία. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά και πολλαπλασιάζονται όσο περνάει ο καιρός.

Οι Γερμανοί ενδιαφέρονται για το Ελληνικό και το παραλιακό μέτωπο της Αττικής και δεν σκοπεύουν να αφήσουν τη διαγωνιστική διαδικασία στα χέρια του Υπουργείου Ανάπτυξης και στους σχεδιασμούς του κ.Χατζηδάκη. Απαιτούν να αναλάβει την ευθύνη αλλά και την πλήρη αρμοδιότητα το ΤΑΙΠΕΔ.

Την ίδια στιγμή επιδιώκουν να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου αλλά και στις έρευνες για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου.
Προωθείται η σύσταση ενός κονσόρτσιουμ με τη συμμετοχή γερμανικών κεφαλαίων αλλά και τη συμμετοχή γαλλικών εταιρειών που διαθέτουν την ανάλογη τεχνογνωσία στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου.

Οι Γερμανοί, γνωρίζοντας και το έντονο ενδιαφέρον των ΗΠΑ, είναι βέβαιο ότι δεν θα διακινδυνεύσουν μία σύγκρουση μαζί τους και θα επιδιώξουν να διαπραγματευθούν μαζί τους για το ποσοστό συμμετοχής τους. Σε αυτή τη διαπραγμάτευση, θεωρούν ότι θα βρίσκονται σε θέση ισχύος αφού έχουν πάρει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τα κλειδιά της χώρας.

Το μεγάλο αγκάθι είναι ο διαγωνισμός για την παραχώρηση ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, όπου σύμφωνα με απόλυτα τεκμηριωμένες πληροφορίες, οι Ρώσοι είναι αυτοί που έχουν κάνει την καλύτερη προσφορά. Οι Γερμανοί όμως ούτε που θέλουν να ακούσουν για την είσοδο των Ρώσων στον στρατηγικό τομέα της ενέργειας στη χώρα μας.

Ταυτόχρονα έχουν βάλει στο στόχαστρο τη συμφωνία συγχώνευσης Εθνικής-Eurobank,που δεν θέλουν να προχωρήσει με αυτή τη μορφή, αφού δεν θα έχουν έτσι τον έλεγχο του μεγαλύτερου τραπεζικού ομίλου της χώρας. Μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια κρύβεται στο μετοχολόγιο της Eurobank, με την Deutsche Bank να κατέχει το 10% των μετοχών, εδώ και χρόνια. Η συγχώνευση, έτσι όπως έχει συμφωνηθεί, υποβαθμίζει το ρόλο της γερμανικής τράπεζας αλλά και τις βλέψεις της για έλεγχο της εγχώριας τραπεζικής αγοράς.

Αυτό όμως που προκαλεί αίσθηση είναι το άνοιγμα μιας συζήτησης, στο επίπεδο των αρμοδίων οργάνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχετικά με τη σύμβαση του Ελληνικού Δημοσίου με την COSCO για το λιμάνι του Πειραιά.

«Δορυφόροι» του Βερολίνου αρχίζουν και διακινούν την ιδέα ότι η συγκεκριμένη σύμβαση παραβιάζει τους κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού και δημιουργεί μονοπωλιακές καταστάσεις.

Είναι φανερό ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν την COSCO στο λιμάνι αφού η παρουσία της συνδέεται με την αμερικανοκινεζική οικονομική συνεργασία.

Είναι όμως εξ ίσου φανερό ότι δεν θέλουν μόνο τα κλειδιά της χώρας μας. Τα θέλουν όλα.

Πηγή newsbomb.gr

Η ελλαδική πολιτική ηγεσία, από την σύγχρονη ίδρυση τού ελληνικού κράτους και εντεύθεν, δεν κατόρθωσε, εξαίρεση Βενιζέλος, να θέσει γενικούς στρατηγικούς στόχους, μεγαλεπήβουλους, διορατικούς, παράτολμα πραγματοποιήσιμους, στοχευμένους και στρατευμένους στο θυμικό συνειδητό και ασυνείδητο του Ελληνα.

Πολιτικοί, κράτος, πλουτοκρατία, δημοσιοϋπαλληλία, ελεύθεροι επαγγελματίες κ.ο.κ. κατευθύνονται και κινούνται με τη νοοτροπία του παρασιτικού καταναλωτισμού.

Η χαλαρή κοινωνική συνομάδωση που ονομάστηκε ελληνική αστική τάξη, δεν κατόρθωσε ποτέ να δημιουργήσει γηγενή και αυτοτελή αστικό πολιτισμό. Η θέση της χώρας μας στον διεθνή καταμερισμό της υλικής και πνευματικής εργασίας βρίσκεται σέ ασήμαντη θέση, παρά τα θρυλούμενα από μερικούς. Υποπαραγωγική και χρονίως εξαρτημένη από την ξένη προστασία, η Ελλάδα ήταν επόμενο νά διολισθήσει στον παρασιτισμό. Ακόμη και η νεοελληνική ιδεολογία, ο τρόπος δηλαδή που κατανοούμε τόν εαυτό μας, είναι εν μέρει προϊόν εισαγωγής. 


Η ιστορία διδάσκει, ότι το όνειρο και η τόλμη είναι η κινητήρια δύναμη που μπορεί να οδηγήσει οργανωμένες ανθρώπινες ομάδες να ξεπεράσουν την απάθεια μιάς μεγάλης χρονικής τους στασιμότητας και αέναης ανακύκλωσης της καθημερινότητάς τους, οδηγώντας τους στην ιστορική πρωτοπορία ή και στον αφανισμό τους.

Ελληνικός αποικισμός, Κύρος και Περσία, Μ. Αλέξανδρος και Έλληνες, Ρώμη, Ρωμανία, ορδές Οσμανλήδων, Μογγόλοι του Τζέγκις Χάν, Κολόμβος και Ισπανοί, Άγγλοι και αυτοκρατορία, ΗΠΑ κ.λ.π.. Η Ιστορία διδάσκει, ότι δεν είναι το μέγεθος ενός λαού το κατ' ανάγκην καθοριστικό για την παρουσία του στο ιστορικό δρώμενο τής ανθρωπότητας. Είναι η λαϊκή μέθη, πίστη και το χρονικό παράθυρο, που επιτρέπει την παρουσία των λαών και το σφράγισμα ή στιγμάτισμα τής εθνικής τους και ανθρώπινης ιστορίας.


Το σημερινό οικονομικό πρόβλημα ακουμπά την μακαριότητα του σύγχρονου Ελληνα και καταποντίζει την συνηθισμένη του καθημερινότητα της εύκολης κατανάλωσης. Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό και αυτό ελλείψει στρατηγικού εθνικού στόχου. Μπόρα είναι και θα περάσει, σαν έκφραση, δείχνει και την πλήρη απουσία εθνικού οράματος-στόχου. 
Ο Ελληνας δεν έχει πιά στόχο. 
Ζει μόνο για το σήμερα και όχι και για το αύριο. 
Τον απασχολεί η ρυτίδα της σημερινής ευδαιμονίας και ατεκνίας (μεταφορικά) και όχι ο κόπος να δημιουργήσει ζωή (μεταφορικά καί κυριολεκτικά) και να αποβιώσει πλήρης ημερών. 
Προτιμά το νέον και αποφεύγει τον ήλιο. 
Προτιμά το υπνωτικό χάπι και όχι τον ζωοδότη ύπνο. 
Προτιμά την άοκνη και άχαρη καταναλωτική ευδαιμονία και όχι την ευτυχία τής ανθρώπινης δημιουργίας.

Το πρόβλημα της χώρας, ανέκαθεν, ήταν εξόχως κοινωνικό. Άρα εξόχως πολιτικό. Καταδικάστηκε η χώρα και ο Ελληνας να ζει την μιζέρια μιάς αενάως ανανεούμενης παρασιτικής και πνευματικής δούλωσης, από την κυρίαρχη ελλαδική αστική τάξη. Δεν είναι τυχαίο, ότι θαυμάζουμε και πιθηκίζουμε, ότι η διεθνική εξουσία μας σερβίρει. Εκλάμψεις ατόμων (του πνεύματος και της πολιτικής) εντάσσονται και παραμορφώνονται οικτρά στην λοβοτομημένη μας ύπαρξη. 
Θέλουμε νά ονειρευθούμε και δεν μπορούμε. 
Θέλουμε να τρέξουμε και δεν μας αφήνουν. 
Θέλουμε να ζήσουμε ως Ελληνες και δεν μπορούμε. 
Θέλουμε την πραγματική μας Ιστορία και μας δίνουν το είδωλό της.
Δωρίζουμε ζωή, για να δημιουργήσουμε αυριανούς δούλους. 

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ολοι μας. Πλούσιοι και φτωχοί. Πληβείοι καί Πατρίκιοι. Είστε ευχαριστημένοι με αυτό, που σας έχει επιβληθεί και βιώνουμε; Αν ναι, συνεχίστε το. Αν όχι, αλλάξτε το. Και αν δεν το καταφέρουμε, να μπορούμε να πούμε στά παιδιά μας ότι προσπαθήσαμε.

Όσο και να μας πονάει, αυτές είναι οι γενικές διαπιστωτικές συντεταγμένες τού ελληνικού προβλήματος.

Με λύπη μου επίσης διαπιστώνω, ότι οι περισσότερες κινήσεις τού πολιτικού κόσμου (ιδιαίτερα της ονομαζόμενης αριστεράς), στρέφονται με έκδηλη αγωνία στήν κατεύθυνση διάσωσης αυτού τού παρασιτικού καταναλωτισμού. Μετά ενοχλεί πού ο κόσμος στην απελπισία του στρέφεται σε συμμορίες τύπου χρυσής αυγής και οι νεότεροι σε μεσιανικά αναρχοαριστερίστικα γκρουπούσκουλα, που υπόσχονται την βία και την κοινωνική κτηνωδία. 

Εδώ φτάσαμε, λόγω ελλείψεως εθνικής αφήγησης-στόχου.

Η τωρινή εθνική αφήγηση-στόχος περιορίζεται στό δίλημμα:
Ένα διαρκές μνημόνιο που θα μας εξευτελίζει καθημερινά ή μια πτώχευση που θα μας οδηγήσει δεκαετίες πίσω!


Αυτό τό δίλημμα πρέπει να ξεπεραστεί οσονούπω. Πρέπει να υποβιβασθεί σε σκαλοπάτι εθνικής αφήγησης-στόχου και όχι σε εθνικό στόχο. Είναι μεν δύσκολο να πείσεις ένα πεινασμένο ότι πάμε κάπου και θα φθάσουμε, αλλά είναι πιό εύκολο από την θολή υποψία της επέλπιδας υπόσχεσης.
 

 Η Ελλάδα πρέπει να σηκωθεί όρθια και να διεκδικήσει. 
Να αρνηθεί να υποκύψει σε πολιτικές που εξυπηρετούν μια χούφτα κερδοσκόπους.

Να στείλει ένα σαφέστατο μήνυμα: δεν ζητάμε από κανένα να μας χαρίσει ό,τι δικαιούται, αλλά ούτε πρόκειται να χαρίσουμε σε κανέναν ό,τι μας ανήκει.


Διαφορετικά ο δρόμος θα είναι μακρύς και επώδυνος. 
Πολύ φοβούμαι και πολύ ταπεινωτικός.
Η ταπείνωση, στην ουσία της, δεν ήρθε ακόμα. Ελπίζω να μην έρθει ποτέ...
Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Τις τελευταίες δεκαετίες στον δυτικό κόσμο έκανε την εμφάνισή του ένα νέο είδος ανθρώπου. Ο Homo Economicus η τελευταία εξέλιξη του Homo Sapiens.
To κύριο γνώρισμα του εξελιγμένου χόμο εκονόμικους και η χαρακτηριστική του διαφορά απ’ όλα τα προϋπάρξαντα είδη ανθρωποειδών είναι ότι ο χόμο εκονόμικους ζει και αναπνέει για την οικονομία. Όλη η ζωή του χόμο εκονόμικους περιστρέφεται γύρω από το πως θα παράγει και πως θα καταναλώσει και όλες του οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρα από τα λεφτά, τους μισθούς και τις συντάξεις.

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την πλήρη επικράτηση της οικονομίας σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Δεν έχει κυριαρχήσει μόνο επί της πολιτικής -όπως συνηθίζεται να λέγεται- αλλά έχει κυριαρχήσει πλέον σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Ο καπιταλισμός ως τέκνο της αναγέννησης και του διαφωτισμού έφερνε μαζί του στις αποσκευές του και την υψηλή κουλτούρα εκείνης της εποχής. Παρήγαγε ή χρηματοδότησε μερικά από τα υψηλότερα δημιουργήματα της ανθρώπινης τέχνης. Ο σύγχρονος όμως μεταμοντέρνος τεχνολογικός καπιταλισμός έρχεται μαζί με την κατάργηση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας και φέρνει μαζί του την κυριαρχία των πιο παρασιτικών επαγγελμάτων .

Ο παλιός «καλός» καπιταλιστής, που ήταν μετεξέλιξη του μεσαιωνικού βιοτέχνη, τείνει να εξαφανιστεί από τον δυτικό κόσμο. Κανείς δεν επενδύει στην παραγωγή. Κανείς στον δυτικό κόσμο δεν αποτολμά να ανοίξει ένα εργοστάσιο. Όλη η παραγωγή έχει συνωμοτικά μεταφερθεί στις Ασιατικές χώρες και στην Ευρώπη έχουν μείνει μόνο οι διάφοροι συναλλασσόμενοι μάνατζερς και οι τράπεζες.

Κοινή διαπίστωση είναι ότι πλέον οι τράπεζες και οι μέτοχοί τους λύνουν και δένουν σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Οι διεθνείς τραπεζίτες, οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι, είναι αυτοί που επιβάλουν τις αποφάσεις τους στις εθνικές κυβερνήσεις. Πώς όμως έφτασαν αυτοί οι συνεχώς διωκόμενοι τοκογλύφοι απόγονοι των αργυραμοιβών του Μεσαίωνα να έχουν μεγαλύτερη εξουσία από τους πρώην διώκτες τους;

Περιφρονημένοι από όλα τα αρχαία έθνη οι αργυραμοιβοί και οι τοκογλύφοι ζούσαν για αιώνες στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής. Λεφτά είχαν, αλλά δεν είχαν ούτε εξουσία ούτε εκτίμηση από την κοινωνία. Τόσο ο χριστιανισμός όσο και οι αρχαίοι φιλόσοφοι θεωρούσαν την ενασχόληση με τα του χρήματος ποταπή και τιποτένια.
Στην διάρκεια του Μεσαίωνα τότε που ίσχυε ακόμα ο άγραφος νόμος του αίματος και της τιμής, τότε που κυβερνούσε ακόμη η αριστοκρατία των όπλων οι τοκογλύφοι αργυραμοιβοί ήταν περιορισμένοι στις Μπάνκες τους. Οι Μπάνκες ήταν απλά τραπέζια πάνω στα οποία γίνονταν οι συναλλαγές.
Με την πάροδο των αιώνων η εξουσία έφευγε από τους αριστοκράτες γαιοκτήμονες και περνούσε σιγά-σιγά στους εμπόρους των πόλεων. Ο ρόλος των αργυραμοιβών γινόταν όλο και πιο σημαντικός. Οι συναλλασσόμενοι έμποροι, που φοβούνταν μήπως πέσουν θύματα ληστείας σε κάποιο ταξίδι τους, είχαν ανάγκη να κρύψουν κάπου τα χρήματα τους. Έδιναν λοιπόν τα χρήματα τους στους Μπάνκερς αργυραμοιβούς προς φύλαξη. Για να διευκολυνθούν οι συναλλαγές έδιναν μάλιστα στον έμπορο και ένα χαρτί πάνω στο οποίο αναγραφόταν το ποσό των χρημάτων που κατέθετε ο έμπορος. Έτσι οι έμποροι άρχισαν να συναλλάσσονται μόνο με χαρτιά, ενώ οι τοκογλύφοι γίνονταν δυνατότεροι βλέποντας ότι μπορούν να δανείζουν σε άλλους τα χρήματα που οι έμποροι τους κατέθεταν προς φύλαξη.

Τα χαρτά με τα οποία συναλλάσσονταν οι έμποροι αποτέλεσαν τα πρώτα τραπεζογραμμάτια και αργότερα εξελίχθηκαν στα γνωστά σε όλους μας ομόλογα και επιταγές. Αυτά τα χαρτιά ήταν τα πρώτα αξιόγραφα. Γρήγορα οι τοκογλύφοι διείδαν την δυνατότητα να βγάλουν πολλά λεφτά πουλώντας με τόκο δάνεια σε άλλους από λεφτά που δεν τους ανήκαν. Ο μόνος κίνδυνος και η αιώνια ανασφάλειά τους μήπως και εμφανιστούν μαζικά όλοι οι καταθέτες και ζητήσουν τις καταθέσεις τους πίσω (το γνωστό bank run) αντιμετωπίστηκε με συνενώσεις. Αυτό που συζητάμε δηλαδή και σήμερα στην χώρα μας και ονομάζουμε συγχωνεύσεις τραπεζών. Από τις πρώτες εκείνες συγχωνεύσεις γεννήθηκαν οι πρώτες μεγάλες οικογένειες τραπεζιτών.

Οι βασιλείς της Ευρώπης βεβαίως δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια. Βλέποντας τον κίνδυνο να γίνουν υποτελείς κάποιων χαμερπών τύπων που μέχρι πρότινος ήταν περιφρονημένοι, ξεκίνησαν διώξεις και εκτοπίσεις μαζικές. Δυστυχώς όμως οι διώξεις δεν απέφεραν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα και έτσι γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα έχουμε δυο-τρεις οικογένειες να ελέγχουν το χρήμα και την κυκλοφορία του παγκοσμίως.
Στον ιδρυτή της μίας εξ αυτών, τον περίφημο βαρώνο Ροθτσάιλντ, αποδίδεται και η περίφημη ρήση «δώστε μου το δικαίωμα να κόβω και να ελέγχω την κυκλοφορία του χρήματος και σας αφήνω να κάνετε όσους νόμους θέλετε''…

Φτάνοντας στην ημερομηνία ορόσημο για την κυριαρχία του τραπεζικού τομέα στα 1913, μια ιδιωτική τράπεζα -η FED- αποκτά το δικαίωμα να κόβει το νόμισμα της Αμερικής το δολάριο. Μια ιδιωτική τράπεζα γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ιδιοκτήτρια της πιο σημαντικής οικονομίας του πλανήτη, πραγματοποιώντας την προφητική ρήση του Τόμας Τζέφερσον «αν οι Αμερικανοί επιτρέψουν ποτέ στις τράπεζες να πάρουν την εξουσία, τότε θα ξυπνήσουν μια μέρα άστεγοι στην γη που κατέκτησαν οι πρόγονοί τους».

Ένα χρόνο μετά, αφότου μια ιδιωτική τράπεζα απέκτησε το δικαίωμα να κόβει δολάρια, έγινε ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος. Δεκαπέντε χρόνια μετά έγινε η οικονομική κρίση του 1930 -32 και λίγα χρόνια αργότερα έγινε ο β’ παγκόσμιος πόλεμος.
Το αποτέλεσμα αυτής της αλυσίδας γεγονότων είναι να έχουμε σήμερα ένα αδηφάγο τραπεζικό σύστημα που δημιουργώντας συνεχώς τεχνητές κρίσεις φτωχοποιεί τους πολίτες για να αρπάζει τις περιουσίες τους και επιβάλει την ατζέντα των τραπεζιτών σε ολόκληρη την υφήλιο υποτάσσοντας έθνη και κράτη και αφαιρώντας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις την εξουσία.

Οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι απόγονοι των ποταπών αργυραμοιβών του μεσαίωνα, αφού κατάφεραν με την μέθοδο του χρέους να υποσκελίσουν λαούς και κυβερνήσεις, τώρα επιβάλλουν την δικό τους σχέδιο που λέγεται παγκοσμιοποίηση. Ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, κεφαλαίων και προϊόντων.
Ποιους συμφέρει; Μα εννοείται μόνο το παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που θα θησαυρίζει από τις ελεύθερες συναλλαγές και δεν θα πληρώνει κανένα φόρο, αφού όποτε χρειαστεί θα βγάζει τα λεφτά του σε κάποια οφ-σόρ.

Αν τα Έθνη δεν αντισταθούν στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, σύντομα πλέον και τυπικά θα καταργηθούν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια θα αντικατασταθούν από τεχνοκράτες που θα εφαρμόζουν διατάγματα προερχόμενα από την πεφωτισμένη δεσποτεία των τραπεζιτών-ολιγαρχών.
Και τότε η ελευθερία και η ατομική ιδιοκτησία θα εκλείψουν διαπαντός από τον σημερινό κόσμο...


Εάν δεν σταματήσει η γενεσιουργός αιτία της αέναης συσσώρευσης δομικού χρέους, όσα δάνεια και δόσεις και να δοθούν στην Ελλάδα, η χώρα μας εν τέλει δεν μπορεί να σωθεί. Πάντοτε θα αντιμετωπίζει, όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη χώρα, τον κίνδυνο της κατάρρευσης και της χρεοκοπίας. Ομοίως επίσης, εάν δεν σταματήσει η γενεσιουργός αιτία, ή η εξάρτησή μας από το υπερβολικά κακό πολιτικό παρελθόν μας, όσες «διασώσεις» του τόπου μας και να λάβουν χώρα, η Ελλάδα, δυστυχώς, θα είναι ένα διαρκές θύμα του συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας και της έως τώρα πολιτικής «κοσμοθεωρίας» της. Δηλαδή, της απαράδεκτης έως σήμερα εθνικής πρακτικής και νοοτροπίας.

Κατά αντίστοιχη λογική, όσα πολλά και να κάνει η Κυβέρνηση για την προσέλκυση άμεσων
ξένων επενδύσεων, εάν ενδιαμέσως δεν αλλάξει τους νόμους και το γενικότερο καθεστώς, για ένα πολύ φιλικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον, η Ελλάδα, και πάλι δυστυχώς, δεν θα δει εύκολα τα επενδυτικά κεφάλαια να κατευθύνονται προς αυτήν. Η απόφαση για την αποδέσμευση της περιλάλητης δόσης των 52,5 δισ. (το επόμενο τρίμηνο) θα έχει επενδυτική ουσία και αναπτυξιακή μακροημέρευση, μόνον εφόσον ελεγχθεί το τερατούργημα του δήθεν «ανεπτυγμένου» Ελληνικού κράτους: της διαφθοράς, της διαπλοκής, των πελατειακών σχέσεων, του δήθεν συνδικαλιστικού κινήματος, της έλλειψης δικαιοσύνης/τιμωρίας.

Αφού φτάσαμε μέχρις εδώ, ή δηλαδή στον γκρεμό της άτακτης χρεοκοπίας από τους δήθεν κυβερνητικούς ταγούς, η καταβολή της δόσης αποκτά πράγματι τον χαρακτήρα της αναζωογονητικής ένεσης. Εν τω μεταξύ δε, πέρασαν κοντά στους δώδεκα συν έξι περίπου μήνες, με γιγαντιαίες πολιτικές φουρτούνες και με αδιανόητες κοινωνικές θυσίες. Σήμερα πια, η μεσαία τάξη δεν είναι πια ..μεσαία τάξη. Παρότι η Κυβέρνηση επέτυχε πράγματι τον στόχο της, εντούτοις, ούτε η καταβολή της δόσης ισούται ή ισοδυναμεί με την όποια πιθανή μελλοντική ανάπτυξη για τον τόπο μας. Όχι. Τώρα πρέπει να αλλάξουμε με καθαρά, σταθερά και μεταρρυθμιστικά βήματα το διεθνές επενδυτικό κλίμα. Οι ξένοι επενδυτές θέλουν απτές αποδείξεις ότι πράγματι υπάρχει πλέον μια άλλη δική μας επενδυτική αντίληψη και συμπεριφορά προς αυτούς. Μια νέα Ελλάδα.

Επίσης, είναι εξαιρετικά σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι, στο μεταξύ, η Γερμανία άλλαξε πολιτική στάση έναντι της Ελλάδος, η Γαλλία έδειξε περισσότερη του δέοντος κοινοτική αλληλεγγύη και ότι οι λοιποί Ευρωπαίοι ηγέτες είπαν «ναι» στην ύπαρξη και την διαιώνιση του κοινού μας νομίσματος. Πρέπει περαιτέρω να θεωρήσουμε ως κάτι το εξαιρετικό, το γεγονός ότι και τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ άλλαξαν στάση και ότι, νεωστί, ήταν πολύ πιο ευνοϊκά προς την χώρα μας. Ομοίως, οι τελευταίες μέρες της χρονιάς μας βρίσκουν με μια ακόμη κοινωνική ανακούφιση (όπως δείχνουν οι πρόσφατες έρευνες): μιας και οι πολίτες δεν «διαβάζουν» πλέον τον μέγα κίνδυνο-απειλή της άτακτης χρεοκοπίας.

Η Ελλάδα μπορεί πλέον να τα καταφέρει, με την θεαματική αλλαγή της γενικότερης πολιτικής αντίληψης και εν γένει της συμπεριφοράς της. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο η Οδύσσεια των τελευταίων μηνών αποκτά μόνιμη αναπτυξιακή υπόσταση και αμετάθετο χαρακτήρα. Οι θεσμοί πρέπει να επανα-λειτουργήσουν και η νομιμότητα να καλύψει πλήρως όλα όσα υπάρχουν και σχετίζονται με την Ελληνική κοινωνία και επικράτεια. Το πελατειακό κράτος πρέπει να «βάλει» για πάντα λουκέτο. Χωρίς αυτού του είδους τις δομικές αλλαγές, η «ανάσα» που πήρε η Ελλάδα από την εν λόγω δόση δεν θα είναι παρά μια μικρο-ανακούφιση, ή μια μικρο-ανάσα μιας σύντομης χρονικής περιόδου. Εάν όντως θέλουμε μια πολύ καλύτερη Ελλάδα, χρειαζόμαστε αυτοπεποίθηση, τόλμη και πολιτική απεξάρτηση από το άθλιο πολιτικό παρελθόν μας.