Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαρ 2013


  • Για πολλοστή φορά και διαψεύδοντας όλες τις μεγάλες προσδοκίες, οι εκπρόσωποι των πιστωτών οδηγούν την κυβέρνηση των τριών εταίρων στα πολιτικά της όρια, πιθανώς και έξω απ' αυτά...

Ένας έλεγχος από την τρόικα που περιγραφόταν ως υγιεινός περίπατος εξελίσσεται σε πονοκέφαλο και το Μέγαρο Μαξίμου, που μέχρι πρότινος πάσχιζε να κρατήσει την αυτοκυριαρχία του, μοιάζει να έχει χάσει τον έλεγχο σε τουλάχιστον τρία μέτωπα: στην ένταση της «διαπραγμάτευσης» με τους εκπροσώπους της τρόικας, στις εσωτερικές σχέσεις με τους εταίρους (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) που στηρίζουν την κυβέρνηση, αλλά και...
Στις σχέσεις με τους βουλευτές που απαρτίζουν την κυβερνητική πλειοψηφία, οι οποίοι τρέμουν στην ιδέα ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους απαιτηθεί να υπερψηφίσουν νέα μέτρα.

ΣHMEIA ΤΡΙΒΗΣ

Η τρόικα εμφανίζεται ασφυκτικά πιεστική σε όλα τα ζητήματα της ατζέντας του ελέγχουν για τη δόση των 2,8 δισ., ζητεί πιστή τήρηση του «γράμματος» του μνημονίου, ροκανίζει τον χρόνο παρατείνοντας την παραμονή της και την ερχόμενη εβδομάδα και δηλώνει άκαμπτη ακόμη και ζητήματα που προκύπτουν από την κοινή λογική. Τα βασικά σημεία τριβής στις συζητήσεις με τους υπουργούς είναι τα εξής:

1. Το θέμα της κινητικότητας και των απολύσεων των δημοσίων υπαλλήλων. Παρ' ότι το να φύγουν 2.000, 7.000, ή 27.000 δημόσιοι υπάλληλοι («επίορκοι» κατά το δημοσιογραφικό κλισέ, αν και δεν έχουν τελεσιδικήσει οι υποθέσεις τους) δεν έχει κανένα ουσιαστικό δημοσιονομικό όφελος, η τρόικα το έχει αναγάγει σε πολιτικά μείζον θέμα. Επιδιώκει μια συμβολική «νίκη» κατά του δημοσίου τομέα και θεωρεί ότι μ' αυτήν μπορεί να αντισταθμίσει ηθικά τη συμβολή της στους 1,5 εκατ. ανέργους.

2. Το θέμα της ρύθμισης των οφειλών σε φόρους και εισφορές. Η τρόικα απορρίπτει ως «γενναιόδωρες» τις κυβερνητικές προτάσεις για όσο τον δυνατόν περισσότερες δόσεις, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση χαίδεύει τους «μπαταχτσήδες». Πρόκειται για κλασική συμπεριφορά «διύλισις κώνωπος και κατάποσις καμήλας». Τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν 6,5 δισ. τον χρόνο από την θηριώδη ανεργία, ενώ μια πολύ σφιχτή ρύθμιση οφειλών μάλλον θα ενθαρρύνει την εισφοροκλοπή και την ανασφάλιστη εργασία, παρά την είσπραξή τους. Όσο για τη ρύθμιση των φορολογικών οφειλών, η τρόικα υποκρίνεται προκλητικά ότι αγνοεί την κατάρρευση των εσόδων που τροφοδοτείται κυρίως από αντικειμενική αδυναμία των νοικοκυριών να εξοφλήσουν και ζητεί περιορισμό των δόσεων ακόμη και στο 1/3 της ήδη ισχύουσας ρύθμισης!

3. Παρόμοια είναι η εικόνα με την προτεινόμενη ρύθμιση των δανειακών χρεών προς τις τράπεζες. Η τρόικα θεωρεί υψηλού κόστους την πρόταση κυβέρνησης και τραπεζιτών για τετραετές πάγωμα της πληρωμής του κεφαλαίου των δανείων και αντιπροτείνει το πολύ διετές πάγωμα. Αντιθέτως, αντιμετωπίζει με κατανόηση τη σιωπηρή παράταση στο χρονοδιάγραμμα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

4. Απορριπτική είναι η τρόικα και στο δειλό κυβερνητικό αίτημα για μείωση του ΦΠΑ 23% στην εστίαση (που έχει ήδη κοστίσει 6.500 λουκέτα και τουλάχιστον 35.000 θέσεις εργασίας), αλλά και για μείωση του ειδικού φόρου στο πετρέλαιο, παρά την παταγώδη αποτυχία του και τη σύνδεσή του με τραγωδίες σαν αυτή με τους νεκρούς φοιτητές στη Λάρισα.

5. Ακόμη και στις αποκρατικοποιήσεις, στις οποίες η κυβέρνηση έχει μπλέξει με διλήμματα για τη νομή της πίτας στους κολλητούς της διαπλοκής (ΟΠΑΠ), ή σε γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που αδυνατεί να ελέγξει (περίπτωση ΔΕΠΑ), η τρόικα αρνείται πίστωση χρόνου, ρισκάροντας να οδηγήσει σε φιάσκο τον πολυπόθητο στόχο για έσοδα 2,8 δις. φέτος από το γενικό πωλητήριο.
6. Κι εκτός απ' αυτά, οι εκπρόσωποι των πιστωτών δεν χάνουν ευκαιρίες να βάζουν και νέα θέματα στο τραπέζι, ακόμη και εκτός ύλης μνημονίου. Όπως, για παράδειγμα, η πώληση μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων από τα σούπερ μάρκετ.

ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σε γενικές γραμμές η συμπεριφορά των εκπροσώπων των πιστωτών- στην οποία συνυπάρχουν ιδεοληψίες, εμμονές αλλά και εξυπηρετήσεις συγκεκριμένων επιχειρηματικών λόμπι- θυμίζει στην κυβέρνηση «ποιος είναι τ' αφεντικό» ή «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο», για να θυμηθούμε τον διακομματικά τιμώμενο ιδρυτή της Ν.Δ. Ο διασυρμός των κυβερνητικών στελεχών στη διαδικασία «επιθεώρησης λόχου» και η βαθμολόγηση της «μνημονιακής προόδου» τους αποτελεί και μια έμμεση υπόδειξη για αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα και για απαλλαγή από μη συνεργάσιμους υπουργούς. Εν ολίγοις, η τρόικα κάνει και τον ανασχηματισμό με τον οποίο ο Α. Σαμαράς θα ήθελε να διαφύγει και να πάρει μια χρονική ανάσα.

Βεβαίως, ένας ανασχηματισμός θα ήταν κατάλληλο τρικ υπό κανονικές συνθήκες, κι όχι στις συνθήκες έκτακτης ανάγκης που βρίσκεται η κυβέρνηση. Το πρόγραμμα «προσαρμογής» τρέχει ιλιγγιωδώς προς τα βράχια, οι κυβερνητικοί εταίροι εκλιπαρούν για ένα έστω συμβολικό βήμα χαλάρωσης, αρκετό για τους δίνει άλλοθι παραμονής στην κυβέρνηση, και η κοινωνία παραμένει ο «άγνωστος Χ» της μεγάλης εξίσωσης, αναζητώντας το σημείο βρασμού που θα τινάξει το καπάκι.

Αχμέτ Νταβούτογλου: "Κανείς δεν μπορεί να περικυκλώσει την Τουρκία. Δεν αναγνωρίζουμε το Δίκαιο της Θάλασσας"

Σε καθαρή τροχιά σύγκρουσης βρίσκονται πλέον Ελλάδα και Τουρκία αναφορικά με το θέμα της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου του Αιγαίου Πελάγους και της Α.Μεσογείου.

Σε μια κίνηση που καταδεικνύει ότι η Άγκυρα όχι απλώε δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο για την Θάλασσα (της συνθήκη του 1982 έτσι ή αλλιώς δεν την έχει υπογράψει) αλλά θα επιχειρήσει να επιβάλλει διά της βίας την θέση αυτή:

"Κανείς δεν μπορεί να περικυκλώσει την Τουρκία που έχει τη μακρύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο» και πως "Η Τουρκία έχει δικαίωμα να διεξάγει έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο".

Οι όροι που χρησιμοποιεί μόνο κράτος που σέβεται τους γείτονές του δεν δείχνει. Βασικά μιλά με όρους "ψυχροπολεμικούς" όπως η λέξη "περικύκλωση".

Το ότι υπάρχουν χερσαία εδάφη στα δυτικά αυτής της ακτογραμμής που ανήκουν σε ένα άλλο κράτος, το οποίο "αναγκαστικά" ελέγχει και την θαλάσσια ενδοχώρα, λόγω ύπαρξης αρχιπελαγικού σχηματισμού, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τον Α..Νταβούτογλου που το παίζει ο "τσαμπουκάς" της περιοχής.

Αυτό σε ότι αφορά το Αιγαίο, όχι την Α.Μεσόγειο,που ακόμα η ελληνική ΑΟΖ είναι θεωρητική. Να πούμε βέβαια και κάτι άλλο: Η Ελλάδα θεωρεί Αιγαίο (νοτιοανατολικό Αιγαίο την χαρακτηρίζει) και την θαλάσσια περιοχή μέχρι κα την Στρογγύλη, ενώ η Τουρκία θεωρεί ότι το Αιγαίο τελειώνει στην Ρόδο,..

Σε ένα τέτοιο επιθετικό κείμενο ο Έλληνας ΥΠΕΞ Δ.Αβραμόπουλος εμφανίζεται με δηλώσεις του στην ίδια εφημερίδα για άλλη μια φορά "αχαμνός" και μιλά για "έντιμη διπλωματία" μεταξύ των δύο χωρών όταν ο "Νταβούτογλου τον "κατηγορεί" έμμεσα για "περικύκλωση της Τουρκίας" και στο πλαίσιο αυτό καλεί την Αγκυρα να αποφύγει έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει την ανάγκη να καταλήξουν οι εν εξελίξει διερευνητικές επαφές στην οριοθέτησή της από τον Εβρο μέχρι το Καστελόριζο.

«Ευαγγέλιο είναι για την Ελλάδα το Διεθνές Δίκαιο» διαμηνύει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο κ. Αβραμόπουλος. Χωρίς αν λαμβάνει υπ'όψιν ότι για την Τουρκία δεν υπάρχει τέτοιο ..."Ευαγγέλιο".



Το κράτος του Κατάρ το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανική κυριαρχία το 1971 διατηρεί σχέσεις με την Ισλαμιστική οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήδη από τη δεκαετία του 1950. Το πρώτο κύμα των Αδελφών Μουσουλμάνων που μετανάστευσε στο Κατάρ ήταν αμέσως μετά τις διώξεις του Νασερικού καθεστώτος της Αιγύπτου περί τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Το επόμενο κύμα προήλθε από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Συρίας το 1982 ύστερα από την ανηλεή καταδίωξη τους από το καθεστώς του Χαφέζ Αλ-Άσαντ. Το τελευταίο κύμα Αδελφών Μουσουλμάνων που κατέφθασε στο Κατάρ προήλθε από τη Σαουδική Αραβία αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Το 1995 ο νυν Εμίρης του Κατάρ Χαμάντ μπιν Καλίφα Αλ-Θάνι ( Hamad bin Khalifa al-Thani) ανέτρεψε με πραξικόπημα τον πατέρα του. Μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν η δημιουργία του δορυφορικού καναλιού Αλ-Τζαζίρα το 1996 με πάνω από 60 εκ. τηλεθεατές στον Αραβικό κόσμο.

Εκτιμάται ότι το 50% περίπου των εργαζομένων στο τηλεοπτικό δίκτυο του Αλ-Τζαζίρα ανήκουν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Ένα από τα «αστέρια» του Αλ-Τζαζίρα είναι ο πνευματικός ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Γιουσέφ Αλ-Καραντάουι ( Yousef Al-Qaradawi) και η δημοφιλής στο Μουσουλμανικό κόσμο εκπομπή του « Η Ζωή και ο Ισλαμικός Νόμος» ( «Life and Islamic Law»).

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το Ίδρυμα του Κατάρ (Qatar Foundation) φιλοξένησε τον Ιανουάριο του 2012 την ίδρυση του Ερευνητικού Κέντρου για την Ισλαμική Νομοθεσία και Ηθική ( Research Center for Islamic Legislation and Ethics- CILE), του οποίου Διευθυντής είναι ο εγγονός του ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Χασάν Αλ-Μπάνα (Hassan Al-Banna), ο κορυφαίος ίσως σύγχρονος Ισλαμιστής διανοούμενος Ταρίκ Ραμαντάν (Tariq Ramadan) Καθηγητής Σύγχρονων Ισλαμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στην έδρα που χρηματοδότησε ο Εμίρης Αλ-Θάνι.

Η συγκυρία της ίδρυσης του CILE μόνο συμπτωματική δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς παρείχε καθοδήγηση πάνω σε θέματα Ισλαμικής νομοθεσίας στα νέα Ισλαμιστικά καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στη Βόρεια Αφρική ( Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτος) ως αποτέλεσμα των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης», η οποία εκφυλίστηκε σε «Ισλαμιστικό Χειμώνα». Φυσικά το κράτος του Κατάρ δεν περιορίστηκε μόνο στην «πνευματική» υποστήριξη των Ισλαμιστών στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ήδη από τις αρχές του 2011 το Κατάρ παρείχε χρήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό στους αντικαθεστωτικούς Ισλαμιστές αντάρτες στη Λιβύη με στόχο την ανατροπή του Καντάφι.

Όπως εκτενώς αναλύσαμε σε παλαιότερο άρθρο στο RIMSE, οι Ισλαμιστές-Τζιχαντιστές αντάρτες της Λιβύης είχαν άμεσες σχέσεις με την Αλ-Κάιντα και η χρηματοδότησή τους από το Κατάρ επέτρεψε την επέκταση της δράσης της Αλ-Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ ( Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο) και στη Δυτική Αφρική ( Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας). Πληροφορίες σε Γαλλικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για απροσδιόριστη προμήθεια πολεμικού εξοπλισμού και χρημάτων στις σχετιζόμενες με την Αλ-Κάιντα Ισλαμιστικές οργανώσεις (Κίνημα για το Ταουχίντ και τη Τζιχάντ, Ανσάρ Αλ-Ντιν) στη Δυτική Αφρική.

Η εντεινόμενη παρουσία του Κατάρ στο Μάλι μέσω «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ, δεν αποσκοπεί φυσικά και μόνο στην Ισλαμιστική αφύπνιση στην περιοχή του βορείου Μάλι αλλά στην συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο) με τον Γαλλικό πετρελαϊκό γίγαντα Total. Η επεκτατική πολιτική του Κατάρ δεν σταματάει στη Βόρεια και Δυτική Αφρική, αλλά επεκτείνεται στη Μέση Ανατολή με την οικονομική στήριξη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς (παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Παλαιστίνη) στη Λωρίδα της Γάζας και των Ισλαμιστών ανταρτών στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας σε αγαστή συνεργασία με το Θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας.

Η Τουρκία του Ισλαμιστικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) με τη σειρά της έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με το κράτος του Κατάρ και με την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Τουρκική ΜΚΟ Insani Yardim Vakfi (ΙΗΗ), η οποία ανήκει στο παγκόσμιο δίκτυο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, είναι γνωστή για τις σχέσεις της με το κυβερνών ΑΚΡ και το ρόλο της στην οργάνωση του στολίσκου της «Ελευθερίας» στη Γάζα το Μάιο του 2010. Συνδετικός κρίκος μεταξύ του Κατάρ και της Τουρκίας αποτελεί δηλαδή η Ισλαμιστική οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει ως διακηρυγμένο στόχο της την Ισλαμοποίηση της Δύσης.

Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο τις στενές σχέσεις του Προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος (ΜΕΕ) κ. Ναίμ Ελγαντούρ με την Τουρκική ΙΗΗ, καθώς επίσης και τις υβριστικές του δηλώσεις κατά του Έλληνα Πρωθυπουργού κατά τη συνέντευξη τύπου της ΜΕΕ τον Σεπτέμβριο του 2012 όπου αποκάλεσε τον κ. Αντώνη Σαμαρά ρατσιστή επειδή τόλμησε να εκστομίσει τη φράση «θα ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τους λαθρομετανάστες».

Κατά το πρόσφατο ταξίδι του κ. Σαμαρά στο Κατάρ με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων από το πλούσιο εμιράτο, πέρα από τον εμίρη και άλλους κρατικούς αξιωματούχους ο κ.Σαμαράς συναντήθηκε «τυχαία» με τον Τούρκο Πρωθυπουργό κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τι συζήτησαν; Για την Ελληνική ΑΟΖ; Για την ανέγερση του Ισλαμικού Τεμένους στην Αθήνα; Για τις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας; Πιθανότατα όλα αυτά μαζί, τα οποία φυσικά είχαν τη δυνατότητα και να τα ξανασυζητήσουν έναν μήνα αργότερα στην Κωνσταντινούπολη όπου ο κ.Σαμαράς διαπίστωσε ότι «ήταν μια καλή ημέρα για τις Ελλήνο-Τουρκικές σχέσεις» με φόντο τον πίνακα που απεικόνιζε τη νίκη του Κεμάλ Ατατούρκ κατά του Ελληνικού στρατού το 1922.

Ο κίνδυνος που υφίσταται για τα Ελληνικά συμφέροντα λόγω όλων αυτών των διεργασιών είναι ότι το τίμημα της προσέλκυσης επενδύσεων από το Κατάρ και την Τουρκία είναι η δορυφοριοποίηση της Ελλάδος από την νέο-Οθωμανική Τουρκία και ο μακροπρόθεσμος μετασχηματισμός της σε Ισλαμική επαρχία του νέο-Οθωμανικού κράτους.

Παραλλήλως ήδη ανακοινώθηκε όλως τυχαίως μετά τις επίσημες επισκέψεις του κ.Σαμαρά στο Κατάρ και την Τουρκία, ότι το Τζαμί στην Αθήνα «με εντολή Σαμαρά» βρίσκεται στην τελική ευθεία ανέγερσης του. Εν τέλει η συμπόρευση με συγκεκριμένες επιλογές κρατών και διεθνών δικτύων που στηρίζουν ενθέρμως τη διεθνή Ισλαμιστική τρομοκρατία πρέπει να ανησυχεί όλους τους διαμορφωτές γνώμης στη χώρα, καθότι εμβάζει την Ελλάδα σε διεργασίες που μάλλον δεν προμηνύουν αγαθά μελλούμενα, τόσο από πλευράς εθνικής ασφάλειας όσο και από κοινωνικής απόψεως.

Πηγές
http://www.terrorism-info.org.il/data/pdf/PDF_10_126_2.pdf
http://www.tanea.gr/news/greece/article/5005592/sthn-telikh-eytheia-to-tzami-ths-athhnas/
http://www.naftemporiki.gr/story/621511
http://www.orinst.ox.ac.uk/staff/iw/tramadan.html
http://www.mfa.gov.tr/turkey-qatar-relations.en.mfa
http://www.swp-berlin.org/fileadmin/contents/products/comments/2012C07_sbg.pdf
http://www.france24.com/en/20130121-qatar-mali-france-ansar-dine-mnla-al-qaeda-sunni-islam-doha
http://jcpa.org/article/al-jazeera-and-qatar-the-muslim-brothers%E2%80%99-dark-empire/
http://www.radicalislam.org/analysis/qatar-banker-global-jihad
http://jcpa.org/text/Turkey_Muslim_Brotherhood.pdf
http://www.rimse.gr/2011/07/the-muslim-association-of-greece-and.html
http://www.rimse.gr/2011/09/blog-post.html


Υπερθεματίζοντας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι, αργά αλλά σταθερά, συντελείται η άλωση κατ’ αρχάς του Τέξας και, κατά δεύτερον, 24 άλλων αμερικανικών πολιτειών. Οχι από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, αλλά από το ισλαμικό τάγμα - κίνημα του Φετχουλάχ Γκιουλέν, του Τούρκου ιμάμη και πνευματικού μέντορα και υποστηρικτή του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ζει από το 1999 στις ΗΠΑ.

«Πρόκειται για θρησκευτικό, κοινωνικό και εθνικιστικό κίνημα, του οποίου οι οπαδοί ιδρύουν σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα, συνολικά 120 σε αστικά κέντρα 25 πολιτειών. Τριάντα τρία υπάρχουν μόνο στο Τέξας και απορροφούν ετησίως 100 εκατ. δολάρια των φορολογουμένων», σημειώνουν οι New York Times σε πρόσφατο εκτενές ρεπορτάζ για τα «συνδεδεμένα με την Τουρκία» σχολεία-τσάρτερ που αυξάνονται και πληθύνονται στο Τέξας. Πρόκειται για σχολεία που χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο και από δωρεές, αλλά δεν υπόκεινται στους κανόνες που θεσπίζουν τη λειτουργία των κρατικών ιδρυμάτων.

Από το δημοσίευμα των New York Times αναδύεται έκδηλη δυσφορία όχι μόνο για τα «τουρκικά σχολεία», αλλά και για τις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες υπηρεσιών εστίασης και πάσης φύσεως ομίλους. Η αμερικανική εφημερίδα, επικαλούμενη τις δραστηριότητες της κατασκευαστικής TDM Contracting και της Harmony Schools, που δραστηριοποιείται στο Τέξας, περιγράφει τη λειτουργία του καταπληκτικού αυτού δικτύου που μονοπωλεί μεγάλα κατασκευαστικά έργα και που φαίνεται να «εισάγει» Τούρκους δασκάλους και υπαλλήλους με αδιαφανείς διαδικασίες, χάρη σε γνωριμίες με υψηλά πρόσωπα και σε πληρωμένα ταξίδια στην Τουρκία. Επικεφαλής σχολείων και ιδρυμάτων είναι Τούρκοι με πολύχρονη παραμονή και σπουδές στις ΗΠΑ, δάσκαλοι ή καθηγητές πανεπιστημίων, οι οποίοι αρνούνται ότι κατευθύνονται από τον Γκιουλέν, δεν πείθουν όμως την αμερικανική εφημερίδα.

Η έρευνα στα σχολεία της Harmony, με τους 16.000 μαθητές που άνοιξε οκτώ νέα σχολεία μόνο το 2010, εγείρει το ερώτημα μήπως τελικώς τα σχολεία χρησιμοποιούν τα χρήματα των φορολογουμένων προς όφελος του κινήματος του Γκιουλέν, δίνοντας δηλαδή μεγάλες δουλειές σε οπαδούς του Γκιουλέν ή προωθώντας, μέσω διακανονισμών με τοπικά ιδρύματα, τη διδασκαλία του Γκιουλέν και τον τουρκικό πολιτισμό, γράφει η εφημερίδα. «Σύμφωνα με κοινωνιολόγους, τα σχολεία υπήρξαν το κυρίως όχημα για τη μεταλαμπάδευση σε όλο τον κόσμο των ιδεών του Γκιουλέν, που διδάσκει την υιοθέτηση της σύγχρονης ζωής μέσα από μια φιλειρηνική, οικουμενική εκδοχή του Ισλάμ με πυρήνα το “χιζμέτ”, δηλαδή τις δημόσιες υπηρεσίες». Μεγάλη προσδοκία των ιδρυμάτων είναι οι μαθητές να διαπρέπουν, κυρίως στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Μόνο που μαζί με τους μαθητές διαπρέπουν και οι διάφορες τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες, όπως η TDM. Ο ιδιοκτήτης της, Κεμάλ Οκσούζ, είναι πρόεδρος του Τιρκουάζ Συμβουλίου για Αμερικανούς και Ευρασιάτες, οργάνωσης - ομπρέλα διαφόρων ιδρυμάτων του κινήματος Γκιουλέν, με επίκεντρο το Turquoise Center, συγκρότημα στο Χιούστον. Η TDM ιδρύθηκε το 2009 και από τότε μαζί με μια άλλη εταιρεία μοιράστηκαν 50 εκατ. δολάρια από κατασκευαστικά έργα. Αμερικανικές κατασκευαστικές εταιρείες αναρωτήθηκαν πώς μια νεότευκτη εταιρεία καταφέρνει να τους παίρνει τις δουλειές, τη στιγμή που οι προσφορές τους είναι καλύτερες από των τουρκικών εταιρειών.

Ο Φετχουλάχ Γκιουλέν αποτελεί έναν ιδιόμορφο θρησκευτικό ηγέτη, με πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες στο ενεργητικό του, εντός και εκτός της Τουρκίας. Αν και αρχικά ήταν επιφυλακτικός προς τον Ταγίπ Ερντογάν και τη διακυβέρνησή του, ωστόσο μετά τον υποστήριξε τόσο πολύ, ώστε σήμερα να θεωρείται ο πνευματικός μέντοράς του. Ο λόγος που εκφέρει στο κήρυγμά του χαρακτηρίζεται συναισθηματικός και επιδιώκει να συνενώσει όλους τους μουσουλμάνους πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, με κύριο σύνθημα το εξής: «Είμαστε όλοι μουσουλμάνοι, είμαστε όλοι αδέλφια». Η οικονομική δύναμη που διαθέτει το κίνημα του Γκιουλέν έγκειται σε συσσωρευμένο ισλαμικό κεφάλαιο. Συγκεκριμένα, η αξία των κεφαλαίων που διαχειρίζεται εκτιμάται στα 25 δισ. δολάρια (στοιχεία 2006). Ελέγχει μία ισλαμικών συμφερόντων τράπεζα (Asya Finans), δύο ασφαλιστικές εταιρείες, έναν εκδοτικό οίκο, τέσσερις εταιρείες που προσφέρουν υπηρεσίες εκπαίδευσης, αλλά και νοσοκομεία.

Χρειάζεται, λοιπόν, να τονιστεί πως πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάδυση του ισλαμικού κεφαλαίου στην Τουρκία διαδραματίζει το κίνημα του Φετχουλάχ Γκιουλέν. Μεγάλο τμήμα των τουρκικών ολοκληρωμένων ή υπό εξέλιξη επενδυτικών προγραμμάτων στις τουρκόφωνες χώρες του Καυκάσου και της Υπερκαυκασίας, π.χ. Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Κιργιζιστάν, Καζαχστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, όπως είναι έργα υποδομών, κατασκευαστικά έργα κόστους αρκετών δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχει πραγματοποιηθεί από την οργάνωση του Γκιουλέν.

Τα διάφορα μυστικά ή μη ισλαμικά τάγματα - κινήματα που πρεσβεύουν τις ποικίλες πτυχές του Ισλάμ και προσδίδουν διαφορετικά χαρακτηριστικά στην πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και οικονομική του διάσταση, συνιστούν μια κρίσιμης σημασίας παράμετρο, που σχετίζεται άρρηκτα και συνδιαμορφώνει το ισλαμικό κεφάλαιο, το οποίο αποτελεί τον πρώτο βραχίονα της σύγχρονης οικονομίας της Τουρκίας.

Ορισμένα από αυτά έχουν συγκεντρώσει φανερή ή σκιώδη πολιτική και οικονομική εξουσία, με συνέπεια να αναδεικνύονται σε διαμορφωτές της τουρκικής κοινής γνώμης. Η οικονομική διασύνδεση με εκπροσώπους - επιχειρηματίες της νέας οικονομικής - επιχειρηματικής τάξης που εμφανίστηκε στην Ανατολία και αναπτύσσεται ταχύτατα συνδράμει στη διαμόρφωση του σκληρού πυρήνα του τουρκικού ισλαμικού κεφαλαίου.

Σχόλιο ιστολογίου: Τα ως άνω καταγεγραμμένα από τους New York Times, αποτελούν -αν μη τι άλλο- την αποκάλυψη για την στροφή του Λευκού Οίκου προς το Ισλάμ. Τόσο όσον αφορά την λειτουργία των σχολείων του Γκιουλέν, τα οποία δεν λειτουργούν με βάση τους κανόνες κρατικών ιδρυμάτων (αν και χρηματοδοτούνται από το αμερικανικό δημόσιο), όσο και οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες που αναλαμβάνουν έργα ενώ οι αμερικανικές εταιρείες δίνουν καλύτερες προσφορές, είναι αποδείξεις για την διαφορετική αντιμετώπιση (και την στροφή προς το Ισλάμ) του Λευκού Οίκου, ο οποίος φαίνεται πως προτιμά ένα κρατικοδίαιτο Ισλάμ, το οποίο λειτουργεί μέσα σε δημοσιονομικά πλαίσια...! Εκτός από το ότι ανεπίσημα ο Λευκός Οίκος εισάγει το Ισλάμ ως "κρατική θρησκεία" ή τουλάχιστον θρησκεία που λειτουργεί υπό την προστασία του αμερικανικού κράτους, ταυτόχρονα γίνεται απολύτως σαφές πως οι αμερικανοί ειδικοί δεν έχουν μπορέσει να πείσουν τους πολιτικούς τους προϊσταμένους πως το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία και πως η "θρησκευτική του μορφή" λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος για τα υπόλοιπα μέρη του (πολιτικό σύστημα, στρατιωτικό σύστημα, οικονομικό σύστημα, κοινωνικό σύστημα), τα οποία αφού μεταβληθούν σε κρίσιμες μονάδες (μέσω της θρησκείας), επιβάλλονται στην υπόλοιπη κοινωνία με τον πλέον ειδεχθή τρόπο. Τέλος, ίσως κάποιος θα έπρεπε να θυμίσει στον (μη θρησκευόμενο κατά δηλωσή του) αμερικανό πρόεδρο, πως το Ισλάμ έχει επεκτατικές και απολύτως εχθρικές διαθέσεις προς τη Δύση...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Aπό μια κλωστή κρέμεται πλέον η τύχη του ευρώ, μετά το ανατρεπτικό αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο. Οι ψηφοφόροι της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης, μετά από εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, ψήφισαν σε ποσοστό 55% κόμματα είτε δεξιά (Μπερλουσκόνι) είτε κεντροαριστερά (Γκρίλο) που έβαλαν επί τάπητος το ζήτημα της εγκατάλειψης του ευρώ από την Ιταλία. Ελάχιστη σημασία έχει κατά πόσο είναι ειλικρινείς στο θέμα αυτό οι ηγέτες τους. Το ζήτημα είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ιταλικού λαού τάχθηκε δια της ψήφου κατά του ευρώ. Οι ψηφοφόροι μιας μεγάλης βιομηχανικής χώρας όπως η Ιταλία, για την οποία δεν μπορούν να ειπωθούν οι συνήθεις παρ' ημίν ανοησίες (δεν παράγει τίποτα, ζει με δανεικά, είναι καθυστερημένη κ.λπ.), αποδοκίμασαν ρητά την πολιτική υπεράσπισης του ευρώ.

Ενα βήμα πριν από το τέλος έχουμε φτάσει τώρα πια. Ξεκινήσαμε με την ασήμαντη, περιφερειακή, περιθωριακή Ελλάδα. Συνεχίσαμε με τις επίσης ασήμαντες, περιθωριακές χώρες της Ευρωζώνης Ιρλανδία και Πορτογαλία, οι οποίες υπήχθησαν και αυτές σε καθεστώς μνημονίου. Σε διαδικασία υπογραφής μνημονίου και η μηδαμινή για τους Ευρωπαίους Κύπρος.

Η τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης, η ισπανική, έχει κι αυτή ανεβεί στο ικρίωμα ψυχορραγώντας στο όριο μεταξύ εντός και εκτός μνημονίου. Τα πράγματα σοβάρεψαν. Τι είδους νόμισμα ακριβώς είναι αυτό το ευρώ, αν πετάει στον μνημονιακό γκρεμό τη μια χώρα μετά την άλλη; Τι ακριβώς κερδίζουν οι χώρες και οι λαοί που το ευρώ τους κατακρημνίζει στον μνημονιακό Καιάδα και τους ωθεί σε πρωτοφανή για ειρηνικές συνθήκες καταβαράθρωση του βιοτικού τους επιπέδου; Με δεδομένο δε ότι προ δέκα και πλέον ετών η Γερμανία πήρε την απόφαση στο ευρώ να μπει όποια χώρα το ήθελε από τις 15 που τότε συναποτελούσαν την ΕΕ, αναφύεται ένα μείζον θέμα.

Ποιους στόχους είχε το Βερολίνο στον οικονομικό, αλλά και στον πολιτικό τομέα, όταν επέβαλε αυτή τη θέση του στην ΕΕ; Προφανώς τη γερμανική ηγεμονία σε όλη την Ευρώπη, συνοδευόμενη από τη μέσω οικονομικής εξαθλίωσης καθυπόταξη όλων των κρατών της Γηραιάς Ηπείρου. Η εξάπλωση της κρίσης και στην Ιταλία το αποδεικνύει αυτό πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού διαπιστώνουμε ότι ούτε καν η τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ευρώ.

Τελευταίος κρίκος η Γαλλία. Οι επαΐοντες γνωρίζουν ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας είναι σε «χάλια» ανάλογα με εκείνα της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας. Εχουν επίσης πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι οι Γερμανοί γνωρίζουν τα πάντα, αλλά συνειδητά κάνουν τα στραβά μάτια επειδή ξέρουν πως, αν στην παρούσα φάση πιέσουν τη Γαλλία ή θελήσουν να την υπαγάγουν σε... καθεστώς μνημονίου (!), το ευρώ θα διαλυθεί αμέσως και είναι άκρως αμφίβολο αν θα επιβιώσει και η ΕΕ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ευρώ δεν θα υπάρξει ούτε αν αποχωρήσει από αυτό η Ιταλία, σηματοδοτώντας την έναρξη αποχωρήσεων ή αποβολών από την Ευρωζώνη και των άλλων χωρών της νότιας Ευρώπης. Ετσι κι αλλιώς όμως δεν υπάρχει καν θέμα συζήτησης περί της δυνατότητας επιβίωσης του ευρώ, αν η Γαλλία οδηγηθεί σε κατάσταση διαφωνίας με τη Γερμανία. «Η Γαλλία με την παράδοση εξεγέρσεων που έχει... τείνει σε ιδιαιτέρως σφοδρές συγκρούσεις» έγραφε προ εβδομάδων σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνέχιζε ομολογώντας ότι «δεν είναι όμως και θεμελιωδώς διαφορετικές οι διαθέσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες».

Οι Γερμανοί θα αποφασίσουν πολύ σύντομα τι θα κάνουν. Θα επιμείνουν στην πολιτική καθυπόταξης των χωρών της ΕΕ μέσω της πολιτικής που ασκούν με το ευρώ σε αυτή τη φάση ή θα την αλλάξουν; Αν συνεχίσουν και νικήσουν, κερδίζουν τα πάντα. Το Τέταρτο Ράιχ θα επικρατήσει σε όλη την Ευρώπη. Θα αναβιώσει με άλλους όρους η γερμανική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που υπήρχε πριν από χίλια χρόνια.

«Πανευρωπαϊκός Μάης του '68» τους απειλεί όμως αν επιμείνουν στην εξοντωτική λιτότητα και οι λαοί της Ευρώπης εξεγερθούν, αντί να αποδεχθούν την υποδούλωση. Τότε οι Γερμανοί θα χάσουν πάλι τα πάντα. Το βέβαιο είναι ότι πλησιάζει η ώρα των αποφάσεων. Εχουμε την αίσθηση ότι θα ζήσουμε μεγάλα γεγονότα.



Εδώ κ. Σουλτς έχουν βγει και γελοιογραφίες που αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την κατάσταση, εσείς τώρα το καταλάβατε;

Ενώ η Ευρώπη έχει ήδη ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζές της, κινδυνεύει να χάσει μία γενιά, προειδοποιεί ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Βουλής Μάρτιν Σουλτς μιλώντας στο Reuters.

«Μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την ΕΕ είναι να χάσει ο κόσμος πλήρως την εμπιστοσύνη του στην ικανότητα της Ένωσης να λύσει τα προβλήματά του» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σουλτς.

Ο γερμανός ευρωβουλευτής δηλώνει πως εάν η νεότερη γενιά χάσει την εμπιστοσύνη της στην Ευρώπη, «τότε στα μάτια μου η ΕΕ θα βρεθεί σε πραγματικό κίνδυνο».

«Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία έχουν ίσως την καλύτερα μορφωμένη νέα γενιά στην ιστορία τους, οι γονείς έχουν επενδύσει πολλά χρήματα στην εκπαίδευση των παιδιών τους» αναφέρει, προσθέτοντας στη συνέχεια: «Τα έκαναν όλα όπως έπρεπε και τώρα όταν είναι έτοιμοι να δουλέψουν, η κοινωνία τους λέει “δεν έχουμε θέση για εσάς”». «Δημιουργούμε μία χαμένη γενιά», επισημαίνει.

Ως πότε μπορεί μια χώρα να ζει με την ψυχή στο στόμα;

Να μη γνωρίζει τι θα της  ξημερώσει αύριο. Ως πότε μπορεί να ζει με τα ψέματα;

Ποια ελευθερία έχουν οι πολίτες, όταν ένας κάποιος ουτιδανός κ. Τόμσεν κανονίζει τι θα φάνε, αν θα φάνε, πόσο θα φάνε και πότε τα παιδιά τους;

Ως πότε ένας ολόκληρος λαός μπορεί να ζει κάτω απ’ τη σπάθη του Δαμοκλή; Αλλος να χάνει τη δουλειά του, άλλος το κεφάλι του κι άλλος τα μυαλά του.

Ως πότε κάθε τυχάρπαστος θα μπορεί να αποφαίνεται για την τύχη μιας χώρας λέγοντας ό,τι θέλει, ή τα αντίθετα έλεγε χθες κι όσων τυχόν θα πει αύριο; Τι είναι ο κ. Αλεξάντερ Ντόμπριντ, ο Γραμματέας των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρία, και βγάζει φιρμάνι ότι καλό θα ήταν να βγούμε απ’ το Ευρώ;

«Αλαζονεία και μέθη», μέθη της αμάθειας∙ Μιας Ευρώπης Μπέπε Γκρίλο. Μιας Μέρκελ Μπέμπε Γκρίλο. Διότι αυτή είναι η εικόνα. Αν τη δεις ανεστραμμένη, θα δεις την αλήθεια της.

Οταν για παράδειγμα πληρώνουμε εμείς οι πολίτες χρυσή την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για να μας πάρουν στη συνέχεια οι τράπεζες το σπίτι, ποιος είναι ο ληστής και ποιος ο κλόουν;

Τι είναι ο κ. Στουρνάρας, όταν ένας υφιστάμενος του στο Υπουργείο χαρακτηρίζει «εκθέσεις του δημοτικού» τους νόμους που ετοιμάζει ο Υπουργός; Κι αν «τέτοιος αρχιερεύς» είναι ο κ. Στουρνάρας, εμείς που τον ακούμε και χάσκουμε τι είμαστε;

Ενας ολόκληρος λαός έχει τυλιχτεί στα ψιλά γράμματα συμβάσεων που υπέγραψαν ψιλοί και υπομείονες. Ως που θα φθάσει το κακό, που είναι το τέλος του; Το κακό που συντελείται, νέο κακό παράγει, έχουν ευφέρει για χάρη μας το αεικίνητο της δυστυχίας.

Ομίλησε ο κ. Σαμαράς στο κόμμα του. Ωσπου να τελειώσει την ομιλία του, δέκα εργαζόμενοι είχαν απολυθεί κι ώσπου να δύσει ο ήλιος εκείνης της ημέρας, πέντε μαγαζιά δεν θα έβλεπαν τον ήλιο της επόμενης.

Κι έχεις τον κ. Βενιζέλο να μετράει τα Υπουργεία που «δικαιούται» να έχει το κόμμα του στον επόμενο ανασχηματισμό! Ποιο κόμμα; το κόμμα που πέρασε την Ελλάδα κάτω απ’ τα Καυδιανά Δίκρανα μιας νέας Κατοχής.

Κι έχεις τον κ. Κουβέλη να αγωνίζεται για να χρησιμοποιεί η Αστυνομία…οικολογικά δακρυγόνα, όταν φυσουνίζει παιδάκια στα σχολεία και διαδηλωτές στους δρόμους.

Κι έχεις αυτούς τους απίθανους που σου έχουν πηδήξει τη ζωή για το καλό σου, να σε βρίζουν κι από πάνω, «κουκουλοφόρο», «ακραίο» και «συνοδοιπόρο» της τρομοκρατίας.

Ποιας τρομοκρατίας; αυτής που ασκούν οι ίδιοι πετσοκόβοντας μισθούς, λεηλατώντας ασφαλιστικά ταμεία, φορολογώντας σαν Οθωμανοί, δέρνοντας συνταξιούχους και παιδιά σαν Ούννοι; Ποια τρομοκρατία; της προπαγάνδας των αληταράδων απ’ τα δελτία ειδήσεων της Διαπλοκής; Ποια τρομοκρατίας Την ιδεολογική τρομοκρατία που ασκεί ο ίδιος ο κ. Σαμαράς σε επίπεδο Κεδίκογλου, Γεωργιάδη και Βορίδη;

Αλαζονεία και μέθη. Ή μέθη της διακυβέρνησης με Προεδρικά Διατάγματα, του «καθίστε καλά να σας σφάξω να αγιάσετε», του πουλάω τον ΟΠΑΠ όσο γουστάρω και λογαριασμό δεν δίνω – θα δώσετε λογαριασμό!

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου θα δώσει λογαριασμό. Για αυτό το ίδιο που έλεγε ο κ. Σαμαράς, πριν να αρχίσει τις αεροπλανικές κωλοτούμπες, για το πως και το γιατί! Γιατί πήρε μια κρίση δανεισμού και την έκανε κρίση χρέους. Και ο κ. Σαμαράς! γιατί πήρε μια κρίση χρέους και την έκανε καθεστώς υποτέλειας. Γιατί έκανε την Ελλάδα Φόρου Υποτελή.

Καταλαβαίνω τον τρόμο τους. Καταλαβαίνω τι θα σημαίνει για αυτούς να βγουν απ’ το σοκ οι Ελληνες και να πάψουν να αντιμετωπίζουν ως ιερά πρόσωπα, ανάξιους ταγούς.

Ξέρουν τι θα γίνει αν οι ιερεμιάδες της Διαπλοκής για τον «λαό (κι όχι για τον βασιλιά) που είναι γυμνός», στερέψουν απ’ το δηλητήριο του «μαζί τα φάγαμε» και του «είσθε διεφθαρμένοι και τεμπέληδες». Ξέρουν τι θα γίνει.

Και για αυτό, το αδιανόητο αρχίζει να παίρνει στο μυαλό τους σχήμα. Η απόσταση απ’ τα Προεδρικά Διατάγματα και τα δακρυγόνα εναντίον των παιδιών ως την «Κατάσταση Εκτακτης Ανάγκης», δεν είναι μεγάλη.

Για αυτό, και η ακροδεξιά ρητορική των ανδρείκελων της Τρόικας και η ακροδεξιά απειλή της Χρυσής Αυγής, υπάρχουν και στις δύο άκρες της τανάλιας που θέλει να σφίγγει τον λαό. Και στο Ιερόν Παλάτιο και στους δρόμους

Του Στάθη από enikos

Γράφει ο Δευκαλίων

Η στήλη θεωρεί υποχρέωση της να αναφέρει τα νέα δεδομένα για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που έχουν προστεθεί στην τρέχουσα ειδησεογραφία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με τις τελευταίες επίσημες ανακοινώσεις η τρόικα επέβαλε την θέση που περιέχεται στο 3ο Μνημόνιο και προχωρούν οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών. Όπως θα θυμούνται οι τακτικοί μας αναγνώστες η στήλη είχε προβλέψει ότι η περιβόητη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα γίνονταν από Οκτώβριο 2013 και βάλε. Τι από τα δύο θα γίνει τελικά; Θα τελειώσουν οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών έως τα τέλη Απριλίου όπως ορίζει και προβλέπει το 3ο Μνημόνιο, ή τον Οκτώβριο όπως προβλέπει η στήλη;

Ένα είναι το σίγουρο. Ότι από τα δύο και να γίνει τελικά στο Χρηματιστήριο και παρ’ ότι θα υπάρξουν πρόσκαιρες αναλαμπές θα γίνει η πλήρης καταστροφή των μικροεπενδυτών που έχουν τοποθετηθεί σε τραπεζικές μετοχές. Δηλαδή άλλο ένα ακόμη οικονομικό πλήγμα στην μεσαία τάξη.

Πάμε τώρα στο αρχικό ερώτημα: Απρίλιος ή Οκτώβριος; Ακόμα και αύριο να ξεκινήσουν οι διαδικασίες οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου θα τελειώσουν στα μέσα Μαιου. Άρα έχουμε ένα αρχικό συμπέρασμα: Τέλη Απριλίου δεν θα έχουν τελειώσει οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Ήτοι ήττα του μνημονιακού προγραμματισμού.

Θα μου απαντήσει ο καλοπροαίρετος μνημονιακός... «Ε, δεν έγινε και τίποτε για 15 ημέρες». Σωστά θα απαντήσει η στήλη εάν όντως καθυστερήσει η επανακεφαλαιοποίηση μόνο 15 ημέρες. Μόνο που η στήλη πιστεύει ακράδαντα ότι η επανακεφαλαιοποίηση με τους ήδη γνωστούς δημόσιους όρους που περιέχονται στο 3ο Μνημόνιο θα τελειώσει μετά από μερικούς μήνες και έως τα τέλη Οκτωβρίου.

Επί της ουσίας δεν διακυβεύεται κάτι εξαιρετικά σπουδαίο για τον Ελληνικό λαό είτε η επανακεφαλαιοποίηση τελειώσει τον Απρίλιο-Μαιο, είτε τον Σεπτέμβριο- Οκτώβριο. Το τελικό αποτέλεσμα της επανακεφαλαιοποίησης θα είναι είτε κρατικές διοικήσεις στις κρατικές κατά 100% Ελληνικές Τράπεζες, είτε ιδιωτικές διοικήσεις στις κρατικές κατά 90% Ελληνικές Τράπεζες. Σε απλά Ελληνικά τα χρέη των τραπεζών μεταφέρθηκαν σε ποσοστό από 90% έως 100% στις πλάτες του Ελληνικού λαού.

Δηλαδή ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΡΕΗ! Τώρα αν συνυπολογίσουμε και τις ενισχύσεις ύψους περίπου 230 δις ευρώ που δόθηκαν από το Ελληνικό Κράτος στις τράπεζες από την εποχή που άρχισε η Ελληνική κρίση με την μορφή εγγυήσεων, κρατικών ομολόγων και ρευστού τότε έχουμε ένα τεράστιο χρέος περίπου 300 δις ευρώ που χρωστάνε οι Έλληνες κυρίως στην ΕΚΤ.

Θα συνυπολογισθεί αυτό το χρέος στο ήδη υφιστάμενο δημόσιο χρέος; Το πιθανότερο είναι πως ΟΧΙ. Με κάποιο λογιστικό τρυκ δεν θα το συνυπολογίσουν. Όμως επί της ουσίας να είστε σίγουροι ότι ο Ελληνικός Λαός θα εξοφλήσει και αυτό το χρέος. Τον τρόπο εξόφλησης θα τον δούμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Προς το παρόν ένα μόνο ξέρουμε: Αυτοί πήραν τα κέρδη και εμείς τις ζημιές.


Όλοι πλέον μελετητές και αρθρογράφοι συγκλίνουν στην εξής εκτίμηση: Από την αρχή της εισαγωγής του ευρώ, η Γερμανία είχε ως στόχο την οικονομική κυριαρχία της επί της Ευρώπης μέσω του ευρώ. Εργάστηκε μεθοδικά και σκληρά προς αυτή την κατεύθυνση και κέρδισε την οικονομική υπεροχή μέσω του φαινομένου των συγκοινωνούντων δοχείων αφυδατώνοντας οικονομικά τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως τις χώρες του Νότου.

Κάποια στιγμή όμως μετά την παγκόσμια κρίση του 2008, διαπίστωσε ότι η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει, με τις χώρες της ζώνης του ευρώ τη μια μετά την άλλη, με πρώτη την Ελλάδα, να οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία και το ευρώ να τείνει να διαλυθεί. Τότε και προκειμένου να διασωθεί η κατάσταση, αποφάσισε να επιβάλει δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη και πρώιμη γερμανική κυριαρχία μέσω της τρόϊκας. Γνωρίζει όμως πολύ καλά πως κάτι τέτοιο δεν θα επιτύχει όχι φυσικά εξ αιτίας του γερμανόδουλου ελληνικού πολιτικού συστήματος και του τρομοκρατημένου από το καθεστώς ελληνικού λαού, αλλά από άλλες πιο ελεύθερες ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Έτσι λοιπόν η Γερμανία φτάνει τώρα με ταχύτητα στο σημείο «χωρίς επιστροφή». Είτε θα παραμείνει στο ευρώ και θα αναγκαστεί να αναδιανείμει τα κέρδη της στην ευρωζώνη, χάνοντας οριστικά το όνειρο της κυριαρχίας της στην Ευρώπη, είτε θα αποχωρήσει από το ευρώ η ίδια.

Εκτιμούμε πως θα αποχωρήσει από το ευρώ, αλλά προσπαθεί τουλάχιστον να παρατείνει το χρόνο μέχρι να περάσουν οι γερμανικές εκλογές. Όμως, τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, που βλέπουν τι έρχεται, θα πρέπει να την πιέσουν εδώ και τώρα να αποφασίσει και όχι να της δώσουν το χρόνο να αποχωρήσει ομαλά και συντεταγμένα σε βάρος των δικών τους οικονομιών.

Πέτρος Χασάπης

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου  

Θα ζητήσω, προκαταβολικά, συγνώμη από τους φίλους αναγνώστες για το μακροσκελές σημερινό μου άρθρο εδώ στο αγαπημένο σας blog επικαλούμενος τα τρέχοντα γεγονότα.
Αφορμή μου έδωσε η τελική απόφαση του ελληνικού κοινού και της κριτικής επιτροπής που επέλεξαν, ανάμεσα σε 4 υποψηφιότητες, τον Αγάθωνα Ιακωβίδη και το συγκρότημα Koza Mostra οι οποίοι με το τραγούδι τους «Alcohol is free», θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision που θα γίνει από τις 14 έως τις 18 Μαΐου στο Malmo της Σουηδίας.

Αφορμή ΔΕΝ στάθηκε ο τίτλος που αφορά στο αλκοόλ και θυμίζει εκείνο το γλαφυρό και εύστοχα περιγραφικό κάποιων γνωστών μας καταστάσεων και προσώπων «πες μας τι πίνεις και σε μας δεν δίνεις…»

Αφορμή στάθηκε, χωρίς να αδικώ τα παιδιά του μουσικού συγκροτήματος Koza Mostra, το πρώτο όνομα του κ Ιακωβίδη το οποίο σε μια πτωχευμένη ελληνική οικονομία που ‘βολοδέρνει’ με τραγικά διαπιστωμένη την βαθιά κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση παραπέμπει σε Ηγέτες…

Σε αυτούς που κατέχουν τους κρίσιμους θώκους εξουσίας στην Ελλάδα της τρόικα, θα θυμίσω σήμερα τα λόγια του Αγάθωνα (όχι του κ Ιακωβίδη αλλά του τραγικού ποιητή και φιλοσόφου της Αρχαίας Αθήνας καταγόμενου από τη Μακεδονία) που συνιστούσε στους «Άρχοντες» να θυμούνται 3 πράγματα:
  • «ότι διοικούν ανθρώπους»,
  • «ότι οφείλουν να διοικούν σύμφωνα με τους νόμους» και
  • «ότι δεν θα διοικούν για… πάντα!»
Στα αγγλικά η διαφοροποίηση αφορά σε "Statesmen" και "politicians" αυτούς, δηλαδή, που επιδιώκουν κατάκτηση της Εξουσίας προσχηματικά για το «καλό» μας και ουσιαστικά με το διαχρονικό κίνητρο ότι είναι «γλυκιά η…Εξουσία!..» Τι σημαίνει κοινωνιολογικά, ψυχολογικά, πολιτικά ο όρος "εξουσία" και γιατί έχει τόσους πολλούς…"εραστές;"

Εξουσία σημαίνει ισχύ, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε νέα διαμόρφωση της ζωής, αλλαγή των πεποιθήσεων, υπέρβαση και των συμφερόντων αυτών που εξουσιάζει.

Ο Max Weber, ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως ”…την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο…”

Και ο Robert McIver, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος είχε δηλώσει ότι “οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους.”

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους:
  • με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου,
  • με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και
  • με τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.
Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή “ωμής βίας” συνεπάγεται, έστω και όχι πάντα αλλά κάποια στιγμή, την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα.

Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι ‘σφετεριστές’ της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να “νομιμοποιήσουν” τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα “δικαιώματα-προνόμια” σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση “αντίστασης” τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι “…είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων…”

Στα ψευδεπίγραφα “δημοκρατικά καθεστώτα” αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι “κοινό καθήκον” και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων “της πλατιάς λαϊκής μάζας”.

Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της που αφορούν στην “έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας…”

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και, απαλλαγμένη από κάθε μορφή του “κληρονομικού δικαίου” και κάθε απειλή για χρήση βίας, προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι “…το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού…” Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη”…Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός” έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Jean Jaques Rousseau.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας ,η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησης της εξουσίας από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή “εξουσιάζει” να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα “το κοινό όφελος” ελπίζοντας ότι στην επόμενη “ημέρα κρίσης” (στις επόμενες εκλογές) αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Βέβαια η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε "πολιτικάντηδες" και "πολιτικούς" είναι ότι οι ‘πολιτικάντηδες’ σκέφτονται την επόμενη εκλογική αναμέτρηση ενώ οι ‘πολιτικοί’ την επόμενη γενιά!.

Υπάρχουν παραδείγματα στην ιστορία κάθε Λαού που απαιτούν τη μετουσίωση ενός “δημοκρατικού” ηγέτη σε “αυταρχικό” για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση του Λαού ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις.

Υπάρχουν επίσης παραδείγματα “αυταρχικών” ηγετών που, με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους, πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα κατοχή και άσκηση εξουσίας.

Σε συνέντευξή του προς το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel και σχολιάζοντας τη συζήτηση για το μέλλον της ευρωζώνης, ο κ. Γιούνκερ προειδοποιεί για το ενδεχόμενο επικίνδυνης κλιμάκωσης των συγκρούσεων στη γηραιά ήπειρο.
«Όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλά κοιμούνται», 
λέει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και προσθέτει:
«Για τη γενιά μου το κοινό νόμισμα αποτέλεσε μία πολιτική ειρήνης. Σήμερα, ωστόσο, βλέπω, με μία κάποια θλίψη, ότι στην Ευρώπη πολλοί “χάνουν το δρόμο” με “μικρές” σκέψεις εθνικού συμφέροντος. Ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι από τη γερμανική πολιτική επιτέθηκαν στην Ελλάδα, όταν αυτή εισήλθε στην κρίση, έχει αφήσει στη χώρα βαθιές πληγές. Εξίσου με τρόμαξαν τα πανό των διαδηλωτών στην Αθήνα με την καγκελάριο Μέρκελ να φορά ναζιστική στολή. Ξαφνικά ήλθαν στην επιφάνεια εχθρικά συναισθήματα, που κανείς θα πίστευε ότι είχαν εκλείψει οριστικά. Επιπλέον, και ο ιταλικός προεκλογικός αγώνας ήταν σε μεγάλο βαθμό αντιγερμανικός και ως εκ τούτου αντιευρωπαϊκός».
Στο πλαίσιο αυτό τονίζει ότι «η ενωμένη Ευρώπη αποτελεί τη μοναδική ευκαιρία για την ήπειρο».

Πηγή: Deutsche Welle


Μόνο στην Ελλάδα, όπως φαίνεται, η βιαιότητα της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που συγκλονίζει την Ευρωζώνη και ολόκληρη την ΕΕ δεν έχει οδηγήσει ακόμη σε μια σοβαρή συζήτηση για τις αιτίες αυτής της σοβαρότατης, ίσως υπαρξιακής κρίσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ως εκ τούτου σε μια προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος της Ευρώπης.

Είναι φαιδρό να συζητούν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι τι θα συμβεί αν καταρρεύσει το οικοδόμημα του ευρώ ή αν πρέπει να εγκαταλειφθεί το κοινό νόμισμα και το θέμα αυτό να είναι ταμπού στην Ελλάδα, η οποία βυθίζεται σε απερίγραπτη μιζέρια πρωτίστως εξαιτίας της πολιτικής υπεράσπισης του ευρώ. Πλείστοι όσοι κατωτάτης υποστάθμης Ελληνες πολιτικοί αναμηρυκάζουν φράσεις - κλισέ του τύπου «περισσότερη Ευρώπη» ή «λύση των προβλημάτων μας είναι η σύγκλιση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους». Πολύ βαθύτερη είναι η προσέγγιση του Γερμανού πρώην επιτρόπου στην Κομισιόν της ΕΕ, Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο οποίος προσφάτως διαφώνησε δημοσίως και ριζικά με τον πρόεδρο της Γερμανίας, Γιόαχιμ Γκάουκ. «Η Ευρώπη δεν χρειάζεται τώρα αμφισβητίες, αλλά σημαιοφόρους.

Δεν χρειάζεται ανθρώπους που έχουν αμφιβολίες, αλλά ανθρώπους που να δουλεύουν με πάθος γι' αυτήν» είχε πει ο Γκάουκ, καλώντας για «περισσότερη Ευρώπη». Ο Φερχόιγκεν είχε εντελώς άλλη άποψη: «Η ΕΕ από έναν μεγάλο αριθμό πολιτών δεν εκλαμβάνεται ως χρήσιμος και καλοπροαίρετος εταίρος, αλλά ως ένα άπληστο τέρας απόκτησης αρμοδιοτήτων... Οποιος επιθυμεί ''περισσότερη Ευρώπη'' με εν μέρει επιθετική ρητορική πρέπει να γνωρίζει ότι σε ευρύ τμήμα της κοινής γνώμης αυτή η επιθυμία για ''περισσότερη Ευρώπη'' δεν εκλαμβάνεται ως υπόσχεση, αλλά ως απειλή!».

Στη συζήτηση παρεμβαίνει με ένα εξαιρετικό άρθρο του στη γερμανική σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Ντι Τσάιτ» αρθρογράφος της ονόματι Γιαν Ρος. «Με την κοινωνική κατάρρευση στην Ελλάδα, το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών και τις μαζικές διαμαρτυρίες στην Ισπανία και την Πορτογαλία, οι χώρες της Μεσογείου στέλνουν το μήνυμα ότι με τις προσδοκίες μετασχηματισμού τους εγείρονται υπερβολικές απαιτήσεις από αυτές, ότι δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν την αλλαγή, την οποία πιθανόν ούτε καν θέλουν» επισημαίνει και συνεχίζει: «Οσο πιο καθαρό γίνεται αυτό, τόσο μειώνεται η προθυμία βοήθειας από τη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Σκανδιναβία. Τόσο ισχυρότερη γίνεται η τάση των χωρών αυτών να θεωρούν ότι είναι καλύτερη η δική τους θεώρηση της Ευρώπης και να συμπεριφέρονται αναλόγως. Ετσι προκαλείται η έχθρα των θυμάτων των μεταρρυθμίσεων που αντιπαρατάσσεται στην έχθρα των απρόθυμων να πληρώσουν».

Ο αρθρογράφος της «Ντι Τσάιτ» προχωρεί βαθύτερα: «Στην Ευρώπη έχουμε έρθει πιο κοντά ο ένας στον άλλον, αλλά δεν έχουμε γίνει και όμοιοι. Δίπλα στην προσέγγιση, προς την οποία μας αναγκάζει διά της βίας το ευρώ υπεράνω όλων, εξακολουθούν να υπάρχουν ιστορικά και πολιτιστικά θεμελιωμένες διαφορές... Από διαφορετικούς τρόπους ζωής παράγονται ανταγωνιστικά, αλληλοαποκλειόμενα οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα, μεταξύ των οποίων πρέπει να αποφασίσουμε επειδή η κινούμενη προς ολοκλήρωση Ευρώπη μπορεί να ακολουθήσει μόνο ένα πρότυπο. Ετσι όμως αυτοί που ήταν απλώς διαφορετικοί γίνονται αντίπαλοι και από τους αντιπάλους προκύπτουν νικητές και ηττημένοι» γράφει ο αρθρογράφος, εξηγώντας τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν την εξαπλούμενη με ταχύτατους ρυθμούς εχθρότητα μεταξύ λαών της Ευρώπης. 
Υπό το πρίσμα αυτό έρχεται και στο ζέον πρόβλημα της τρέχουσας ευρωπαϊκής πραγματικότητας - την πιθανότητα διάλυσης της Ευρωζώνης. «Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι το ευρώ θα αποτύχει γιατί δεν είναι έτοιμες είτε οι χώρες που χρωστούν να κάνουν ηρωικές μεταρρυθμίσεις είτε οι χώρες που δανείζουν να κάνουν ηρωικές μεταφορές χρημάτων» τονίζει. «Κανένας δεν μπορεί επιπόλαια ούτε να επιθυμεί την κατάρρευση του κοινού νομίσματος ή τη δραματική οπισθοδρόμηση της συνολικής διαδικασίας ευρωπαϊκής ενοποίησης ούτε να τα θεωρήσει αυτά αδιανόητα» επισημαίνει.

Αντιμετωπίζει όμως καθησυχαστικά, με ηρεμία το τι πρόκειται να γίνει, αν λάβει χώρα τελικά η διάλυση του ευρώ: «Δεν θα βουλιάξει η Ευρώπη εξαιτίας αυτού του γεγονότος και δεν θα βρεθούν οι λαοί της στο κατώφλι νέων πολέμων. Θα διασπαστούν πολύπλευρα και θα παραμείνουν συγγενείς - δηλαδή πραγματικοί Ευρωπαίοι!» υπογραμμίζει.