Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Απρ 2012

Με αφορμή τις συζητήσεις που έχουν γίνει τελευταία αναφορικά με το αν έχουν δικαίωμα ή όχι οι προσκείμενοι στην Άκρα Δεξιά να διατυπώνουν ελεύθερα τις πολιτικές τους απόψεις, παρατίθενται εδώ μερικές σκέψεις αναφορικά με την πρακτική της εις βάρος τους πολιτικής βίας, σε συσχετισμό με την ομαλή λειτουργία της (ήδη κουτσουρεμένης) Δημοκρατίας μας.

Η πολιτική βία, γνωστή κυρίως από τους φασίστες και τους εθνικοσοσιαλιστές της εποχής του Μεσοπολέμου, συνέχισε να ταλανίζει την Ευρώπη και κατά τους μεταπολεμικούς χρόνους, με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα την Ιταλία της δεκαετίας του ‘70. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης έχουν...

γίνει και γίνονται συγκρούσεις ανάμεσα σε αναρχικούς και αντιεξουσιαστές από τη μία και ακροδεξιούς από την άλλη, όπως και συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών και κομμουνιστών. Πολιτική βία έχει ασκηθεί και σε βάρος εκπροσώπων των δύο μεγάλο κομμάτων, ωστόσο αυτή έχει έναν μαζικότερο χαρακτήρα και είναι απείρως ηπιότερη συγκριτικά με εκείνη των δυνάμεων καταστολής. Βίαιες συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει επίσης τελευταία ανάμεσα σε Έλληνες ιθαγενείς, κατοίκους των μεγάλων κυρίως αστικών κέντρων, και σε αλλοδαπούς μετανάστες, φαινόμενο που επιτείνει η φτώχεια, απόρροια της πολιτικής και οικονομικής κρίσης.

Το έλλειμμα ασφάλειας, αξιοκρατίας και εθνικής αξιοπρέπειας, η ανεργία, η φτώχεια και η περιφρόνηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τη διείσδυση σε υποβαθμισμένες κυρίως περιοχές ομάδων που κινούνται στο δεξί άκρο του πολιτικού φάσματος, στα όρια της νομιμότητας, τις οποίες όμως αποδέχονται ολοένα και περισσότερα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, που νιώθουν προδομένα και εγκαταλελειμμένα τόσο από τα κόμματα του δικομματισμού όσο και από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Εκτός όμως από τις πράξεις βίας κατά ξένων μεταναστών και κατά μελών αντιπάλων πολιτικών χώρων, οι ομάδες αυτές προβαίνουν και σε «κοινωνικό ακτιβισμό» (π.χ. συσσίτια απόρων, συνοδεία ηλικιωμένων σε δρόμους με υψηλή εγκληματικότητα κτλ), κάτι που έχει εκτινάξει τη δημοτικότητά τους σε ορισμένες περιοχές στα ύψη.

Η Αριστερά από την άλλη και ο ευρύτερος «προοδευτικός χώρος» βλέπουν μέρα με την ημέρα να χάνουν την επιρροή τους στις υποβαθμισμένες αυτές περιοχές και το «αυγό του φιδιού» να εκκολάπτεται. Αντί όμως να λάβουν ουσιαστικά μέτρα ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων, μην αφήνοντάς τα βορά στις ιδέες της Ακροδεξιάς, κάποιοι είτε κατηγορούν τους κατοίκους των υποβαθμισμένων από την φτώχεια και την ανεξέλεγκτη μετανάστευση περιοχών ως «ρατσιστές» είτε προσπαθούν να φιμώσουν με τη βία τους εκπροσώπους της Χρυσής Αυγής, επιχειρώντας να τους εμποδίσουν από την πρόσβαση στα ΜΜΕ. Αυτές όμως οι πρακτικές δεν φαίνεται να έχουν αποτέλεσμα.

Χωρίς καμία διάθεση αντιδικίας με κανέναν και αναγνωρίζοντας τις καλές προθέσεις όλων όσων επιχειρούν να διαφυλάξουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα από εν δυνάμει απειλές, θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει ενστάσεις για το αν η πρακτική της πολιτικής βίας εναντίον της Ακροδεξιάς είναι συμβατή με το δημοκρατικό αισθητήριο του λαού μας και με το αν μπορεί να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

1) Γιατί η κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης αποτελεί εξ ορισμού αντιδημοκρατική ενέργεια.

2) Γιατί με τον διωγμό κάποιου μόνο και μόνο για τις ιδέες του καταλύεται ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, που διέπει και άλλες πτυχές της καθημερινότητάς μας (π.χ. φυλή, θρησκεία, σεξουαλικός προσανατολισμός κτλ).

3) Γιατί η παρεμπόδιση του λαού από να έχει πρόσβαση (και) στη διαφορετική άποψη και να ενημερώνεται απ’ όλα τα μέρη του πολιτικού φάσματος αναφορικά με την ιδεολογία ενός εκάστου κόμματος, του στερεί το δικαίωμα και τη δυνατότητα απόκτησης μίας πληρέστερης εικόνας αναφορικά με τα πολιτικά πράγματα του τόπου.

4) Γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο υποδηλώνεται διάθεση κηδεμόνευσης του λαού και υποτίμησης της ικανότητάς του να αξιολογεί και της ωριμότητάς του για να αποφασίζει σε πολιτικό επίπεδο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του και τις ανάγκες του.

5) Γιατί δεν υπάρχουν κοινά αποδεκτές διαδικασίες και αντικειμενικά κριτήρια, που να καθορίζουν το ποιος είναι «φασίστας» και «εχθρός της Ελευθερίας» και ποιός όχι, ούτε το ποιοί θα είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση των απειλών κατά της Δημοκρατίας.

6) Γιατί ελλοχεύει ο εν δυνάμει κίνδυνος της διεύρυνσης του όρου «φασίστας» και «εχθρός της Ελευθερίας» κατά το δοκούν (π.χ. απλοί άνθρωποι απ’ όλο το πολιτικό φάσμα που τυχόν εκφράσουν πατριωτικές απόψεις ή πολιτικά ουδέτεροι δημοσιογράφοι που δεν φοβήθηκαν να φιλοξενήσουν στις εκπομπές τους «μη πολιτικά ορθούς» υποψηφίους) και της διαιώνισης του φαινομένου της πολιτικής βίας και της ιδεολογικής τρομοκρατίας απ’ όλες τις πλευρές.

7 ) Γιατί θυματοποιούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο όσοι βρίσκονται στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος, μεταξύ των οποίων και οι οπαδοί του Χίτλερ, αυτοδιαφημιζόμενοι ως «διωχθέντες του καθεστώτος», που κατ΄ αυτούς τελεί «υπό την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς».

8) Γιατί όλοι όσοι υπέστησαν προληπτικά πολιτική βία ως «αυγά του φιδιού», μελλοντικά, όταν πιθανότατα θα έχουν ισχυροποιηθεί, θα επιχειρήσουν να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν ηθικά τη δική τους φασιστική βία εναντίον των αντιπάλων τους, επικαλούμενοι τη μέχρι τώρα εις βάρος τους αντιδημοκρατική πρακτική (αυτό θα το έκαναν ούτως ή άλλως, απλά έτσι τους δίνουν επιπλέον «πατήματα»).

9) Γιατί δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» πολιτική βία, «καλός» και «κακός» τραμπουκισμός, «καλή» και «κακή» αντιδιαδήλωση. Το ρόπαλο, σιδερολοστός και οι μαρμαρογωνίες τόσο του αναρχικού «πολιτικού ακτιβιστή» όσο και του χρυσαυγίτη «πολιτικού ακτιβιστή» προξενούν τα ίδια ακριβώς τραύματα σε ανθρώπους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας.

10) Γιατί δεν απασχολούν το λαό οι ιδεολογικές αντιπαλότητες, οι διενέξεις ή οι βεντέτες μεταξύ συμμοριών ή ομάδων που κινούνται στα άκρα του πολιτικού φάσματος. Αρκετά έχει πληρώσει ο λαός μας τη δράση αυτού του διπόλου τόσο σε κατεστραμμένες περιουσίες όσο και ανθρώπινες ψυχές (βλέπε π.χ. Μαρφίν), με το να παίζουν κάποιοι «πινγκ - πονγκ» πολιτικής βίας στην πλάτη του.

11) Γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο ο λαός αποπροσανατολίζεται από τα πραγματικά του προβλήματα (π.χ. Μνημόνιο, φτώχεια, αυτοκτονίες, έλλειμμα δημοκρατίας, καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, επέλαση των πολυεθνικών, περιβαλλοντική υποβάθμιση κτλ) και αναλώνεται στο έλασσον, αφήνοντας το μείζον.

12) Γιατί εδώ, κάτω από τον καταγάλανο ουρανό του Αιγαίου, γεννήθηκε η Δημοκρατία: «Τις αγορεύειν βούλεται;”, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες στην Εκκλησία του Δήμου. Η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία. Ο αυταρχισμός, απ’ οπουδήποτε και αν προέρχεται, δεν έχει θέση στην ελληνική κοινωνία.

Ακυβερνησία!
Μόνιμη προεκλογική φοβέρα.
Από το 1974 (και όχι μόνο) την "πέφτει" σταθερά στα κεφάλια μας... τη λογική μας και στην... ψήφο μας.

Συνοδεύεται απαραίτητα με:
α) πλαστά και εκβιαστικά διλήμματα, που προσαρμόζονται στην εκάστοτε συγκυρία,
β) ανάλογους/κατάλληλους εκλογικούς νόμους, που αλλοιώνουν τη Βούληση του Λαού, ενισχύοντας ή αποκλείοντας κόμματα (ο ισχύων πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με 50 - μόνο- έδρες!!),
γ) θεωρίες και επιχειρήματα περί "χαμένης" ψήφου και ισχυρών/αυτοδύναμων κυβερνήσεων,
δ) κορώνες περί "πατρίδος" και "ύψιστων εθνικών στόχων", σε συνδυασμό με... ποταμούς κροκοδείλιων δακρύων.

Τριάντα επτά χρόνια η "ακυβερνησία" αποδεικνύεται μιά πολύ καλή και αποτελεσματική φοβέρα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων την αποδέχεται, ενδίδει και συμμορφώνεται, παρέχοντας ταυτόχρονα πλήρες/καθολικό συγχωροχάρτι σε ΟΛΕΣ τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τις Πολιτικές τους και αναβάλλοντας για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση την επιλογή μιάς πραγματικά Δημοκρατικής και Προοδευτικής ψήφου.

Που οδηγηθήκαμε σήμερα;

"Στο χείλος του γκρεμού" κατά τους Σαμαρά και Βενιζέλο, τα κόμματα των οποίων κυβερνούν ανελλιπώς.

Πόσο αποτελεσματική ήταν η "μη ακυβερνησία";

Ποιές Πολιτικές ασκήθηκαν;
Τις πταίει;

Τι ακριβώς απειλείται σήμερα από μιά "ακυβερνησία";

Θα μας "αποβάλλουν" οι... Αγορές;
Θα "καταρρεύσει" το χρηματιστήριο;
Θα κλείσουν τις στρόφιγγες οι... τραπεζίτες;
Θα... καταστραφούν τα ασφαλιστικά ταμεία;
Θα αυξηθεί η... ύφεση και η Ανεργία;

Η "ακυβερνησία" μας στέρησε σχολεία και νοσοκομεία, που έκλεισαν ή "συγχωνεύτηκαν";;

Η "ακυβερνησία" περικόπτει μισθούς/συντάξεις;
Αυξάνει τους φόρους;
Κλείνει μαγαζιά;
Η "ακυβερνησία" κατεδαφίζει το κοινωνικό Κράτος;
Αυτή... απολύει;
Είναι η "ακυβερνησία" που όπλισε το χέρι βουλευτών να ψηφίσουν μιά τρομακτική "δανειακή" σύμβαση μέσα σε 12 ώρες;

΄Η, μήπως, φταίει αυτή που απονεμήθηκε "αριστείον" στη Siemens και τα δύο κόμματα, για τις λαμογιές, μίζες, προδοσίες μισού αιώνα;

ΟΧΙ.

Υπεύθυνες είναι οι αυτοδύναμες και συμμαχικές κυβερνήσεις με τις Πολιτικές τους.

Υπεύθυνοι ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς με τις δικές μας... εκλογικές και πολιτικές επιλογές.

Με πρόσχημα την φοροδιαφυγή και το σαφάρι των αποδείξεων, που έχει πλέον ατονήσει, η τρέχουν να προλάβουν την έκδοση μιας ηλεκτρονικής κάρτας, στην οποία θα «περνούν» όλες οι συναλλαγές μας! Οι ηλεκτρονικές κάρτες, έχουν προσωρινά μπεί στην άκρη, ίσως για να μας τις σερβίρουν μετά τις εκλογές.

Και σαν να μην έφταναν αυτές ανακοίνωσαν προ ημερών ηλεκτρονικές διασταυρώσεις στοιχείων, που ξεκινά τους επόμενους μήνες το υπουργείο Οικονομικών, σε όλους ανεξαιρέτως τους φορολογούμενους με στόχο, όπως υποστηρίζει, την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Σε μια Δημοκρατία ο κάθε Πολίτης είναι αθώος μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου. Με αυτό τον τρόπο του ηλεκτρονικού ελέγχου, θεωρούμαστε όλοι οι Ελληνες εκ των προτέρων εγκληματίες και γι αυτό θέλουν να κάνουν σαρωτικές διασταυρώσεις στοιχείων, όπου στο στόχαστρο μπαίνουν ακόμα και οι τραπεζικές καταθέσεις, οι καταναλώσεις ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, αλλά και οι συναλλαγές με πιστωτικές κάρτες!!!

Οχι με την υποψία της Φοροδιαφυγής, αλλά φασιστικά για να ελέγξουν την προσωπική μας ζωή!

Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε να γίνει, όπως και το ίδιο με τις ηλεκτρονικές κάρτες!

Δηλαδή όλες οι συναλλαγές μας θα περνούν από τους διακομιστές (server) μιας ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ!

Ο,τι αγοράζουμε καθημερινά να ελέγχεται και να επεξεργάζεται από όποιον έχει πρόσβαση, πολιτική ή οικονομική, στο δίκτυο. Μέχρι τώρα αυτό γινόταν εν μέρει με τις πιστωτικές ή με τις αγορές μας από το διαδίκτυο, αλλά είχαμε την επιλογή της “έκθεσης” μας στο σύστημα. Σήμερα μάλιστα οι πιστωτικές τείνουν να εκλείψουν.
Χωρίς την δική μας έγκριση!

Θα είμαστε γυμνοί, μπροστά σε μια φυλακή 10 εκ. ανθρώπων! Αφού μπήκαν πρώτα τα κάγκελα με τις κάμερες , τώρα θέλουν να κλείσουν και την πόρτα χτίζοντας μια νέα ,ηλεκτρονική πλέον, Μακρόνησο.

Οσο για την διαφημιστική προώθησ η της κάρτας, η εξαπάτηση θα στηριχθεί στο επιχείρημα της ΔΗΘΕΝ ευκολίας συναλλαγής κι ελέγχου αυτών για να πατάξουν την φοροδιαφυγή!

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ Τ ΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ!
1. Γιατί δεν συνδέουν, εστω, την ταμειακή online ωστε σε περίπτωση ελέγχου να μπορεί να γίνει άμεσως έλεγχος, χωρίς όμως να καταπατούνται τα προσωπικά δεδομένα του αγοραστή

2. Το δήθεν Οφελος κατά της φοροδιαφυγής. Και τι όφελος θα έχει αυτό το μέτρο, κατά της φοροδιαφυγής, στο όνομα της οποίας κι επιβαλλέται;

Μηδαμινή, ίσως στην αρχή να μουδιάσει (κι άλλο;!) η αγορά αλλά ως εκεί.

Γιατί τα μεγάλα ποσά κι οι μεγαλοκαρχαρίες, θα καταφέρουν πάλι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε να τα βγάλουν από την χώρα, είτε να τα κυκλοφορούν κάτω από το τραπέζι (Siemens, Goldman Sachs, ΠΑΕ κτλ).

Αυτοί που θα φυλακιστούν, θα είμαστε πάλι (!) όλοι εμείς οι μικρομεσαίοι κι οι εργαζόμενοι. Από τον μισθό που δεν μπορούμε να αποκρύψουμε, θα ξέρουν πόσα μπορούμε να ξοδέψουμε.

3. Ευκολία συναλλαγών; Από τις διαφημίσεις της Τηλεόρασης μέχρι την προώθηση και του πιο απλού προϊοντος, το Α και το Ω είναι η εξαπάτηση.

ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΑΠΛΗ ΚΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΤΡΗΤΑ;!!!

ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΤΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΑΠΛΗ ΚΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΤΡΗΤΑ;!!!

Ρωτήστε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ χρησημοποιεί κάρτα, ακόμη και τον ίδιο σας τον εαυτό, στο τέλος της ημέρας; ΠΟΣΑ ΞΟΔΕΨΕ;

Αν ο μισθός μας εξανεμίζεται λίγες μέρες μετά την πληρωμή τώρα, σκεφτείτε πόσοι θα παγιδευτούν στην “ευκολία” της κάρτας!

4. Το πλαστικό χρήμα θα αφαιρέσει κι άλλο μετρητό από την ήδη στεγνή αγορά, ενώ θα περιορίζει την ευελιξία των μικρομεσαίων που χρειάζονται ευελιξία στην διαχείρηση των μετρητών και πως θα τα ξοδέψουν, ενώ με την κάρτα θα αποθηκεύονται πρώτα στην Τράπεζα.

Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός
ΕΜΠΟΡΟΣ
Υποψήφιος Β’Πειραιώς
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Γράφει ο δρ. Μαρκεζίνης Βασίλειος

Παρότι ο προεκλογικός αγώνας πλησιάζει στο τέλος του, αποδεικνύεται δύσκολο να πει κανείς κάτι πραγματικά καινούργιο ή ενθαρρυντικό, καθώς οι (συνήθως ομιλητικότατοι) Έλληνες δείχνουν να είναι βαθιά βυθισμένοι, και όχι αδικαιολόγητα, στη θλίψη. Ο λόγος γι’ αυτό, όμως, σχετίζεται ενδεχομένως και με τα άτομα που διεκδικούν την πολιτική εξουσία.

Πράγματι, μερικοί από τους πολιτικούς μας δυσκολεύονται να αποκρύψουν το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν το πρόσφατο, ένοχο παρελθόν. Μερικοί άλλοι (στα παρασκήνια) προέρχονται μεν από ένα πιο μακρινό παρελθόν, αλλά επιμένουν να τρέφουν την αβάσιμη ελπίδα ότι θα αναστηθούν… Κάποιοι άλλοι, πάλι, είτε παλιοί πολιτικοί είτε πρωτοεμφανιζόμενοι, αναζητούν τη σωτηρία μέσω της αναζωπύρωσης του φανατισμού και της εμφύλιας διαμάχης. Γεγονός όμως είναι ότι, όσο ευφυείς και αν είναι κατά τα άλλα αυτοί οι υποψήφιοι, τα προφίλ τους κανέναν δεν συναρπάζουν και κανέναν δεν εμπνέουν.

Η διαπίστωση είναι αποθαρρυντική, αλλά απολύτως αληθής. Και τούτο, διότι όλα τα κόμματα – από τη Δεξιά έως την Αριστερά – αδυνατούν να απαλλαγούν από τις αγκυλώσεις τους. Συν τοις άλλοις, μεγάλο μέρος της ρητορικής τους, όπως και πολλά από τα δημοσιογραφικά σχόλια που τη συνοδεύουν, επικεντρώνονται απλώς στο ποιοι θα μοιραστούν τις υπουργικές θέσεις με ποιους. Ελάχιστα λέγονται για το αν τα συγκεκριμένα άτομα αξίζουν αυτές τις θέσεις! Ακόμη λιγότερη πίστη δίδεται στην ικανότητα των πολιτικών να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους. Είτε όμως το θέλουμε είτε όχι, αυτή είναι η αμφιβολία που επικρατεί σήμερα στο εκλογικό σώμα.

Ο κόσμος διψά για αλλαγή• ζητά νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν. Εντούτοις, σε γενικές γραμμές, οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται ακόμη αντιμέτωποι με παλιά πρόσωπα, πολλά από τα οποία, και από τις δύο μεγάλες πλευρές, είχαν κάποτε την ευκαιρία να δράσουν αλλά απέτυχαν παταγωδώς (εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης οργάνωσης και των αλληλοσυγκρουόμενων φιλοδοξιών τους). Επιπλέον, υπάρχουν και διάφοροι ημιδεδηλωμένοι δελφίνοι οι οποίοι, ενώ οι ηγέτες τους δίνουν τη μάχη της ζωής τους, προσπαθούν, μέσω σκόπιμης σιωπής ή μελετημένης αμφισημίας, να υπονομεύσουν τόσο αυτούς όσο και την ενότητα του κόμματός τους. Ο θάνατος πλησιάζει, αλλά εκείνοι επιμένουν να αλληλοδιαπληκτίζονται!

Είμαι άραγε ο μόνος που υποστηρίζει ότι τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά εάν ο πολιτικός διάλογος είχε προσανατολιστεί, ως όφειλε, στο μέλλον; εάν είχε παύσει να περιστρέφεται γύρω από τα κάθε λογής παρωχημένα συνθήματα, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς;

Κεντρικός στόχος όλων μας πρέπει να είναι η κοινωνική συνοχή, η δε κομματική ενότητα πρέπει να αποτελεί γεγονός, και όχι ψεύτικη εικόνα.

Δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσουμε όλες αυτές τις ανεπάρκειες κάνοντας απλώς έκκληση για σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας δύο ή τριών κομμάτων, διότι οι πολίτες γνωρίζουν ότι η εν λόγω τακτική συγκαλύπτει απλώς την καιροσκοπική επιθυμία ορισμένων να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες.

Το μόνο πράγμα που θα κέρδιζε και τη στήριξη όλου του έθνους και τη μάχη της επιβίωσης – εντυπωσιάζοντας συγχρόνως τους ξένους φίλους και εχθρούς μας – είναι η αποκατάσταση του ξεφτισμένου κοινωνικού ιστού της χώρας μας.

Η προσπάθεια αυτή πρέπει να βασιστεί στην κατεπείγουσα ανάγκη ανακούφισης των φτωχών, των απόβλητων, των εγκαταλελειμμένων πολιτών. Παράλληλα, όμως, πρέπει να συνδυαστεί με την καταπολέμηση του φθόνου εναντίον των πιο επιτυχημένων.

Μόνον η παροχή κινήτρων θα επανέφερε τους επενδυτές στη χώρα μας, και όχι οι ανεδαφικές εκκλήσεις… «να κάνουν το καθήκον τους». Ωστόσο, αν χρειάζονται κάτι οι γνήσιοι επιχειρηματίες δεν είναι απλώς η παροχή φορολογικών κινήτρων, αλλά ένα σταθερό φορολογικό καθεστώς που θα τους επιτρέπει να προγραμματίζουν τις κινήσεις τους και θα τους επιβραβεύει για κάθε ρίσκο που παίρνουν και για κάθε καλή ιδέα που υλοποιούν.

Τέτοιους επιχειρηματίες χρειάζεται η χώρα μας, και όχι εκείνους που κερδοσκοπούν χάρις στις βολικές σχέσεις τους με έναν ή περισσότερους υπουργούς. Το πρώτο είδος καπιταλισμού χρειαζόμαστε. Το δεύτερο, ωστόσο, είναι αυτό που μας ταλαιπωρεί εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία και το οποίο οφείλουμε επιτέλους να εξορκίσουμε!

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι η ανάκαμψη της χώρας μας, εφόσον είναι εφικτή, μπορεί να έλθει μόνον εάν καταβάλουμε μιαν ασυνήθιστα μεγάλη διανοητική και ψυχική προσπάθεια. Και πρέπει η προσπάθεια αυτή να εστιαστεί στη σύναψη δεσμών με νέους φίλους στο εξωτερικό -τουτέστιν: στη διαμόρφωση μιας νέας, πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής προκειμένου να διευκολύνουμε τη διαπραγματευτική μας στάση στην Ευρώπη.

Σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, οφείλουμε επίσης να επινοήσουμε νέους και ευφυείς τρόπους μετατροπής της αρνητικής συγκυρίας σε πραγματική ευκαιρία. Παραδείγματος χάριν, η εντεινόμενη μαζική έξοδος από την Αθήνα, απόρροια της οικονομικής κρίσης, μπορεί να γίνει κατά τρόπο «σχεδιασμένο», ώστε να προωθηθεί η «εσωτερική μετανάστευση» προς περιοχές της χώρας οι οποίες, για πολιτικούς λόγους, χρειάζονται νέο ελληνικό αίμα.

Μόνο με νέες, πρωτότυπες αντιλήψεις μπορούμε να απαλλαγούμε από τη νωθρή εκείνη νοοτροπία που αρκείται στην αναπαραγωγή φθαρμένων κοινοτοπιών του είδους «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Το δημιουργικό αυτό πνεύμα, όμως, μπορεί να διαμορφωθεί μόνον εάν οι πολίτες μας παραμείνουν σε κατάσταση διανοητικής εγρήγορσης απέναντι στους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Επιπλέον, και λόγω του παρελθόντος τους, αμφιβάλλω αν ο λαός έχει πειστεί ότι οι επίδοξοι σωτήρες πράγματι στοχεύουν πρώτα στο συμφέρον της πατρίδας και μετά στις ατομικές τους φιλοδοξίες.

Ας δούμε λοιπόν μερικές ακόμη ιδέες, τις οποίες, θεωρώ, αξίζει να σκεφτούμε λίγο πιο προσεκτικά.

Πρώτον: προσφέρεται άραγε η στιγμή για να υποσχόμαστε αλλεπάλληλες συνταγματικές αναθεωρήσεις ή μήπως θα έπρεπε να θέσουμε τον χρόνο και τα προβλήματά μας σε λογική προτεραιότητα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ακραίας κρίσης;

Δεύτερον: πόσο ρεαλιστικό είναι να αφήνουμε τους πολίτες να ελπίζουν ότι οι πρόσφατες παραχωρήσεις μας μπορούν να επανορθωθούν εάν απλώς στείλουμε στις Βρυξέλλες μια νέα ομάδα διαπραγματευτών χωρίς να της έχουμε πρώτα εξασφαλίσει νέα στήριξη (από το εξωτερικό), η οποία και θα έλθει να ενισχύσει τα επιχειρήματά τους; Επιπλέον, αυτό που θα κάνει ισχυρότερους τους διαπραγματευτές μας δεν είναι τόσο το ότι θα έχουν τη στήριξη 155 ή 160 βουλευτών, όσο μάλλον το γεγονός ότι οι ξένοι φίλοι μας θα γνωρίζουν πως οι διαπραγματευτές μας έχουν τη στήριξη όλων των Ελλήνων πολιτών, και όχι απλώς των ψηφοφόρων τους. Αναδεικνύεται έτσι, και πάλι, η έμφαση που πάντοτε δίνω στην κοινωνική συμφιλίωση.

Τρίτον: πόσο δίκιο έχουμε να θεωρούμε ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι μας είναι ισχυροί, όταν, σήμερα, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται συθέμελα; Για να το θέσω και διαφορετικά: έχει έλθει η στιγμή να σταθούμε απέναντί τους ως συνετοί φίλοι και να προσπαθήσουμε να τους πείσουμε ότι θα εκπληρώσουμε μεν τις υποχρεώσεις μας, αλλά όχι όλες μαζί, μονομιάς και με τον βάναυσο τρόπο που έχουν επιβάλει μέχρι τώρα στους υπουργούς μας οι οποίοι, ο ένας μετά τον άλλον, παραδέχονται σήμερα ότι δεν είχαν καν διαβάσει τα έγγραφα που κλήθηκαν να υπογράψουν;

Τέταρτον: δεν πρέπει άραγε να κάνουμε τους Ευρωπαίους να καταλάβουν, με ευγενικό πλην όμως σταθερό τρόπο, ότι η τήρηση συμφωνημένων κανόνων δεν είναι δυνατόν να πάρει το προβάδισμα έναντι του κινδύνου να βυθιστεί η χώρα μας σε εμφύλια σύρραξη; Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη την εύθραυστη σημερινή κατάσταση και το κύμα των αλλαγών κυβερνήσεων στην Ευρώπη, διαθέτουμε ένα ακόμη διαπραγματευτικό ατού, εφόσον βεβαίως καταφέρουμε να ξανακερδίσουμε τη χαμένη αυτοπεποίθησή μας και τη χρησιμοποιήσουμε δεόντως.

Πέμπτον: πόσο ουσιαστικά προσπαθούμε να επιλύσουμε το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης κατά τρόπο αναγκαίο για τους πολίτες μας αλλά και ανθρώπινο για τους ίδιους τους μετανάστες, όταν, μέχρι στιγμής, οι κυβερνήσεις μας έχουν κάνει μόνο επικοινωνιακές προσπάθειες, χωρίς να επιτύχουν ουσιαστική συμπαράσταση από την Ευρώπη αλλά ούτε και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο να απομακρυνθούμε από ευρωπαϊκές συμφωνίες που εμποδίζουν τον επαναπατρισμό; Εν ολίγοις, πρέπει να έχουμε το θάρρος να επιτεθούμε πολλαπλώς και ευφυώς στο πρόβλημα, το οποίο δικαίως καταθορυβεί τον λαό μας, και όχι απλώς σε αυτούς που προσπαθούν να το εκμεταλλευθούν προς ίδιον όφελος.

Έκτον: δεν έχει άραγε έλθει η στιγμή να εξορθολογίσουμε το εκπαιδευτικό σύστημά μας, ώστε να παράγει αποφοίτους που μπορούν να βρουν δουλειά, και όχι να πολλαπλασιάζει το προλεταριάτο των ημιμορφωμένων ανέργων; Μήπως, ενδεχομένως, θα έπρεπε να μειωθούν τα (διάσπαρτα σε όλη τη χώρα) ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης και ο αριθμός των τμημάτων που, καθώς φαίνεται, δεν έχουν καν φοιτητές;

Έβδομον: πότε επιτέλους θα κινηθούμε προς την κατεύθυνση της εξακρίβωσης και της προστασίας του ορυκτού μας πλούτου σε γη και θάλασσα, εγκαταλείποντας τις γενικόλογες φλυαρίες και διαμορφώνοντας ένα σύστημα που να μπορεί να εφαρμοστεί διότι θα στηρίζεται στα εμπορικά συμφέροντα πολλών χωρών και δεν θα επηρεάζεται από τις περιοριστικές επιθυμίες μίας και μόνης ξένης δύναμης και – όπως πολλοί ισχυρίζονται- μιας ομάδας ελληνικών (!) συμφερόντων που αντιτίθεται στην ανάπτυξη αυτού του πλούτου; Στην τελευταία αυτή πρόταση, θεωρώ, συνοψίζεται ό,τι ακριβώς χρειάζεται, αυτήν τη στιγμή, η χώρα μας.
Όλα αυτά τα ζητήματα θα έπρεπε να έχουν συζητηθεί, και όχι απλώς μισοαναφερθεί, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Κανείς όμως δεν θέλησε να τα συζητήσει. Έχει όμως παρέλθει πλέον η δυνατότητα για έναν σοβαρό διάλογο.

Αυτό που απομένει τώρα είναι να αρχίσουμε σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε από τις 7 Μαΐου και μετά, προκειμένου να μην αφήσουμε τα γεγονότα να αποκτήσουν τη δική τους επικίνδυνη δυναμική!

Πόσοι όμως έχουν θελήσει να εγκύψουν σε όλα αυτά τα ζητήματα, αντί να κάθονται και να ονειρεύονται την κατάληψη υπουργικών θέσεων ή να σχεδιάζουν την εκθρόνιση των ηγετών τους; Κοντολογίς, πόσοι από τους πολιτικούς μας έχουν ήδη έτοιμο ένα «Σχέδιο Β», αν υποθέσουμε, ασφαλώς, ότι είχαν ποτέ καταστρώσει ένα «Σχέδιο Α»;

Πολλοί πιστεύουμε ότι τα ΜΜΕ δεν είναι άμοιρα ευθυνών για τη σημερινή μας κατάντια. Το δηλώσαμε, άλλωστε, ανοικτά και δεν γίναμε διόλου δημοφιλείς όταν εξωτερικεύσαμε αυτή την κοινώς παραδεκτή άποψη. Ας έχουμε όμως σήμερα το θάρρος να αποκαταστήσουμε την ισορροπία και να πούμε ότι, ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, τα ΜΜΕ, και μόνον αυτά, θα μπορούσαν να αρχίσουν την αντίστροφη μέτρηση εφόσον θέσουν προσωρινά κατά μέρος τις προσωπικές φιλίες, αλλάξουν τη ζοφερή εικόνα που παρουσιάζουν οι ίδιοι τους οι κορυφαίοι συντάκτες και επιτρέψουν, στις 7 Μαΐου, να εισέλθει στο σκοτάδι μια αχτίδα φωτός: με τη μορφή, ίσως, ενός νέου τρόπου σκέψης.
Tης Ζέζας Ζήκου

Η ολέθρια ελληνική κρίση παρείχε την ιστορική ευκαιρία στο Βερολίνο και στην Ουάσιγκτον να «κεντήσουν» επιμελώς την πανούργα «θεωρία του ντόμινο». Η κρίση του αμερικανικού και ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, που μεταλλάχθηκε σε θύελλα χρεών προκαλώντας συνθήκες χρεοκοπίας των ασθενών οικονομιών της Ευρωζώνης, κατέστησε σαφές πως οι κίνδυνοι είναι τόσο μεγάλοι που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την τέλεια παγκόσμια συστημική καταιγίδα. Και αφού το πρώτο ελληνικό ντόμινο έπεσε, οι επικεφαλής των μεγαλύτερων επενδυτικών κεφαλαίων του κόσμου και οι παγκοσμίου φήμης οικονομολόγοι «μόλυναν» με το «σύνδρομο του ντόμινο» τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και την Ιρλανδία. Η «μόλυνση» επεκτάθηκε στην Ισπανία, η οποία καλείται να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις «ιστορικών διαστάσεων».

H διαβόητη «θεωρία του ντόμινο» έγινε διάσημη στις HΠA, όταν ο απερχόμενος στις 19 Iανουαρίου του 1961 πρόεδρος Nτουάιτ Nτ. Aϊζενχάουερ συμβούλεψε τον Kένεντι πως η πτώση του Λάος –και άρα του Bιετνάμ– στους κομμουνιστές θα επέφερε την πτώση ολόκληρης της νοτιοανατολικής Aσίας και θα αποτελούσε σοβαρή απειλή για την ασφάλεια τη Δύσης. Hταν ο ίδιος που εφήρμοσε τη θεωρία ιδιαίτερα στην Iνδονησία και τη νοτιοανατολική Aσία. H συμβουλή προς τον Kένεντι το 1961 βασιζόταν στο ίδιο αξίωμα.

H «θεωρία του ντόμινο» βασάνισε τις HΠA καθ’ όλο τον πόλεμο του Bιετνάμ και πέρα από αυτόν. Aποτελούσε μία από τις δόλιες ιδέες στο ρεπερτόριο της εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για μια μηχανιστική θεωρία, επειδή προϋποθέτει την απαραίτητη διαδοχή από μια αρχική αφετηρία ώς ένα προκαθορισμένο τέλος. Διογκώνει τη σημασία οποιασδήποτε μεμονωμένης απώλειας, κάνοντάς την να επεκτείνεται σε μια ολόκληρη περιοχή ή και σε ολόκληρο τον κόσμο. Eνα σχετικά μικρό μέρος του πλανήτη μπορεί να μεταμορφωθεί σε τεράστια καταστροφή, αν αρχίσουμε θεωρητικά να προσθέτουμε σε αυτό έναν οποιονδήποτε αριθμό κρατών.

Tο μέλλον όμως δεν είναι ποτέ προκαθορισμένο. H απώλεια του Bιετνάμ δεν έφερε την κατάληψη της νοτιοανατολικής Aσίας από τους κομμουνιστές. Eνα χαμένο ντόμινο μπορεί να ρίξει κάτω άλλα ντόμινο, μπορεί όμως και να σημάνει συναγερμό, που θα σώσει άλλα ντόμινο. Αλλά, με την απλοϊκότητα και τη μοιρολατρία της, η «θεωρία του ντόμινο» καθιστά άχρηστες τις περαιτέρω σκέψεις...

Τώρα η σύγχρονη εκδοχή της «θεωρίας του ντόμινο» έχει εμπλουτισθεί με την άποψη, που θέλει την κρίση της ευρωπαϊκού Νότου να έχει επιπτώσεις στον γαλλογερμανικό πυρήνα. Υποστηρίζεται ότι οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία πολιτικοποίησαν τη διασύνδεση μεταξύ των περιφερειακών ντόμινο, και του ευρωπαϊκού σκληρού πυρήνα. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, η μία μετά την άλλη, χρεοκόπησαν. Ποια έπεται, λοιπόν; Οι περισσότεροι δείχνουν την Ισπανία. Κάποιοι την Ιταλία. Ομως, οι Γάλλοι κοιτάζουν με αγωνία τη χώρα τους καθώς το χρέος της επιδεινώνεται διαρκώς, είναι ευάλωτη σε τραπεζικά και δημοσιονομικά προβλήματα και χάνει σε ανταγωνιστικότητα έναντι της Γερμανίας!

Πάντως, όταν τελειώσει η δική μας βαθιά οικονομική, πολιτική, κοινωνική και εθνική κρίση, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια μεταλλαγμένη κοινωνία, η οποία σε τίποτα δεν θα μοιάζει με αυτή που ξέραμε πριν από την κρίση. Εν μια νυκτί, μια Ελλάδα που κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει τι ακριβώς «ήταν» καλείται να μεταμορφωθεί σε «κάτι» του οποίου τη βιωσιμότητα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί. Η χώρα μας πρέπει να γίνει σαν τις «άλλες», όχι τις ευρωπαϊκές, αλλά κάτι σαν Βουλγαρία με βασικό μισθό μόλις 123 ευρώ!

Και τι σημαίνουν όλα αυτά για την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία; Εχει τελειώσει η Ελλάδα του ’74, η Ελλάδα που κατάπιε και χώνεψε με lifestyle και καλοπέραση τους «Αττίλες» και άφησε να την καβαλήσουν οι πολύχρωμοι μητραλοίες της «Δημοκρατίας» … Υπάρχει πλέον ένα ανοιχτό ραντεβού με την Ιστορία. Αν δεν εμφανιστεί κανείς στο συγκεκριμένο ραντεβού, τότε η πολιτική τάξη θα επιβεβαιώσει τις υποψίες πως είναι η χειρότερη που γνώρισε ο τόπος εδώ και πολλές δεκαετίες και θα βάλει μεγαλοπρεπώς τη σφραγίδα της στην αναπότρεπτη βύθιση της χώρας στην ανυποληψία και την υπανάπτυξη (με ή χωρίς ευρώ). Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν καλά σε όλα τα κόμματα.

Πράγματι, η κρίση χρέους δεν είναι μόνο ευρωπαϊκή σε ό, τι αφορά την έκτασή της και το βάθος της, αλλά και διεθνοποιημένη σε ό, τι αφορά τις πολιτικές ευχέρειες της αντιμετώπισής της. Η αύξουσα ενσωμάτωση και αλληλεξάρτηση των επιμέρους εθνικών οικονομιών στη νομισματική ένωση, η θεσμοποίηση δεσμευτικών υπερεθνικών κανόνων και κανονισμών όχι μόνο σε ευρωπαϊκή αλλά και σε υπερεθνική κλίμακα, η συνακόλουθη βαθμιαία αποψίλωση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας και η πλήρης σχεδόν επικράτηση της μονοδιάστατης μονεταριστικής οικονομικής ορθοδοξίας έχουν συρρικνώσει δραματικά την πολιτική ευχέρεια των κρατών να επιλέξουν εθνικές στρατηγικές εξόδου από την κρίση.

Στο πλαίσιο αυτό, ο πολιτικός λόγος ηχεί κούφιος και ανεπαρκής. Ακόμα κι αν τα επιβαλλόμενα από τα Μνημόνια μέτρα αποκαλούνται «αναγκαία» –και κατά πάσα πιθανότητα είναι «αναγκαία» – η αδήριτη αυτή ανάγκη συναρτάται με την αντικειμενική πολιτική αδυναμία να χαραχθούν άλλες εναλλακτικές πορείες εξόδου από την κρίση, στη βάση αδέσμευτων και πρωτογενών εθνικών επιλογών.

Του Σταύρου Λυγερού

Μία εβδομάδα πριν από τις κάλπες, η ελπίδα των δύο κομμάτων εξουσίας για συσπείρωση της τελευταίας στιγμής δεν επιβεβαιώνεται. Εάν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώσουν αθροιστικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο σχηματισμός συμμαχικής κυβέρνησης θα καταστεί μονόδρομος. Η τρόικα θα ασκήσει ασφυκτικές πιέσεις στους ηγέτες γαλάζιων και πράσινων για να συμφωνήσουν. Το σενάριο αυτό, όμως, δεν είναι χωρίς εμπόδια.

Ο Σαμαράς διεκδικεί ρητορικά την αυτοδυναμία και απειλεί εμμέσως με νέες εκλογές για να την κατακτήσει. Το χαρτί αυτό, ωστόσο, μπορεί να το παίξει εάν αποσπάσει 35%-36%. Οχι όταν το ποσοστό του απέχει πολύ από τον στόχο κι όταν, μάλιστα, η εκλογική επιρροή του έχει καθοδική τάση. Ο πραγματικός στόχος του είναι να γίνει πρωθυπουργός.

Δεδομένου ότι το κριτήριο κυβερνητικών συμπράξεων είναι η στάση έναντι του Μνημονίου, ο δυνάμει μόνος εταίρος είναι το ΠΑΣΟΚ. Η απαίτηση Σαμαρά, όμως, να γίνει πρωθυπουργός προσκρούει σε αντιστάσεις. Οι πολίτες που θα ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ είναι δύο κατηγοριών: Πρώτον, όσοι υποστηρίζουν συνειδητά το Μνημόνιο (είναι η μειονότητα). Δεύτερον, όσοι είναι ταυτισμένοι με το ΠΑΣΟΚ ανεξαρτήτως της πολιτικής που εφαρμόζει (είναι η πλειονότητα).

Η δεύτερη κατηγορία, που λειτουργεί με όρους φυλής, είναι παραδοσιακά και βαθύτατα αντιδεξιά. Γι’ αυτό και θεωρεί αμάρτημα το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίξει για πρωθυπουργό τον Σαμαρά. Αρκετοί πράσινοι βουλευτές υπενθυμίζουν ότι τον Ιούνιο 2011 ο Σαμαράς είχε θέσει ως όρο για να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας τον αποκλεισμό του Παπανδρέου. Κατ’ αυτούς, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ νομιμοποιείται να θέσει αντίστοιχο όρο.

Πολλά, πάντως, θα εξαρτηθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα. Εάν η Ν.Δ. υπερβεί το 30% (όχι πολύ πιθανό) ή εάν η διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ είναι αρκετά μεγαλύτερη από πέντε μονάδες, η διαπραγματευτική θέση του αρχηγού της θα είναι ισχυρή. Ο κ. Βενιζέλος θα πιεσθεί ασφυκτικά για να συμπράξει. Η τρόικα θέλει «φιλομνημονιακή» κυβέρνηση και γι’ αυτό –σύμφωνα με πληροφορίες– μετά τις διαβεβαιώσεις που έχει λάβει, έχει αποδεχθεί το ενδεχόμενο πρωθυπουργοποίησης του Σαμαρά.

Τα πράγματα θα δυσκολέψουν για τον αρχηγό της Ν.Δ. εάν η εκλογική επίδοση είναι χαμηλή και η διαφορά από το ΠΑΣΟΚ μικρή. Τότε, θα είναι αυτός που θα δεχθεί ασφυκτικές πιέσεις για να αποδεχθεί ως πρωθυπουργό τρίτο πρόσωπο. Και μάλιστα, η πίεση δεν θα προέλθει μόνο από το ΠΑΣΟΚ, την τρόικα και εγχώριους υποστηρικτές του Μνημονίου. Θα προέλθει και από τη (νεο)φιλελεύθερη πτέρυγα της Ν.Δ., πιθανώς και από καραμανλικούς.

Ο Σαμαράς το φοβάται και γι’ αυτό προσπάθησε να συγκροτήσει τα ψηφοδέλτια κατά τρόπο που να αναδείξουν μία ελεγχόμενη απ’ αυτόν Κοινοβουλευτική Ομάδα. Στην πολιτική, όμως, αυτοί οι υπολογισμοί είναι αβέβαιοι. Αυτό που μετράει είναι η δυναμική που θα αναπτυχθεί την κρίσιμη ώρα. Ειδικά όταν η αναμενόμενη εκλογική επιτυχία των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Καμμένου μετατρέπει τη Ν.Δ. σε μεσαίο κόμμα και εκ των πραγμάτων αποδυναμώνει τη θέση του αρχηγού της.

Το αστείο αυτής της προεκλογικής εκστρατείας είναι ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρονται λες και βρισκόμαστε στην προ κρίσης εποχή, όταν λειτουργούσαν σαν μονομάχοι για το τρόπαιο της εξουσίας. Οι πρώην άσπονδοι αντίπαλοι, όμως, είναι οι σημερινοί και κατά πάσα πιθανότητα και αυριανοί εταίροι, αφού έχουν ψηφίσει το Μνημόνιο, το οποίο λειτουργεί ως κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Για να ανασχέσουν τη μετατόπιση των ψηφοφόρων προς αντιμνημονιακά κόμματα και συχνά προς αντισυστημικές επιλογές, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. χρησιμοποιούν τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα «Μνημόνιο ή χάος», «ψηφίστε μας ή ακυβερνησία» κ.λπ. Κρύβουν, βεβαίως, ότι το ζητούμενο είναι μια αποτελεσματική κυβέρνηση που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και όχι μια κυβέρνηση που θα την οδηγήσει στην κατάρρευση.

Στην πραγματικότητα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. επιχειρούν να χειραγωγήσουν το εκλογικό σώμα, καλλιεργώντας τον φόβο. Η τακτική αυτή, ωστόσο, δεν οδηγεί μακριά. Ισχυριζόμενοι αυθαιρέτως, μάλιστα, ότι η αντιμνημονιακή ψήφος ισοδυναμεί με ψήφο υπέρ της δραχμής, ροκανίζουν την ιδεολογική ηγεμονία του ευρωπαϊσμού, γεγονός που αργά ή γρήγορα θα πολλαπλασιάζει τους Ελληνες που θα ταυτίζουν την εξαθλίωσή τους με την ύπαρξη του ευρώ.

Το ίδιο αντίστροφο αποτέλεσμα θα έχει και η πρακτική των μνημονιακών δυνάμεων να στιγματίζουν κάθε αντίθετη άποψη σαν «λαϊκισμό». Καλλιεργούν τη βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη ότι υπάρχει «υπεύθυνη» και «ανεύθυνη» ψήφος και ως εκ τούτου σε κρίσιμες στιγμές τον λόγο δεν πρέπει να έχει το εκλογικό σώμα, αλλά οι «επαΐοντες», που βεβαίως τυγχάνει να είναι σταυροφόροι του Μνημονίου και εκλεκτοί της τρόικας. Η τακτική τους, όμως, είναι τυχοδιωκτική. Εξωθεί τα θύματα της ασκούμενης πολιτικής να αντιδράσουν σ’ αυτή την ιδεολογική τρομοκρατία, στρεφόμενα προς αυτό που οι μνημονιακοί αποκαλούν λαϊκίστικες επαγγελίες.
Η Αριθμολαγνεία του Δικομματικού «Συστήματος»!

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Στους εθνικής εμβέλειας ράδιο-τηλεοπτικούς σταθμούς και μαζί στις πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδες βλέπουμε εδώ και μήνες κάρτες και ακούμε αποτελέσματα που προκύπτουν από σχετικές δημοσκοπήσεις και αφορούν στις προτιμήσεις των Ελλήνων για Κόμματα, εκτιμήσεις για τον «καταλληλότερο» Πρωθυπουργό και πρόθεση ψήφου στις Εθνικές Εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 που μπορεί να αναδείξουμε μέχρι και 10Κομματική Βουλή!

Ταυτόχρονα λέγεται ότι μέχρι στιγμής ΔΕΝ έχει αποσαφηνισθεί Πόσοι έχουμε σε αυτές τις Εθνικές Εκλογές το δικαίωμα να ψηφίσουμε και πώς θα μετρήσουν στην τελική καταμέτρηση των ψήφων μας η Αποχή, τα Άκυρα και τα Λευκά ψηφοδέλτια…

Αισθάνθηκα σήμερα την ανάγκη να σας υπενθυμίσω τους αριθμούς που καταγράψαμε στις τελευταίες 4 Εθνικές Αναμετρήσεις που κατέληγαν (τα τελευταία 38 χρόνια) στην επικράτηση του ενός από τα 2 Κόμματα εξουσίας στη Δημοκρατία που πετά στα σκουπίδια ψήφους κάτω του 3%, της ενισχυμένης αναλογικής, και του Bonus των 40 εδρών (τώρα 50) προς χάριν του …Δικομματισμού!

Στις Εθνικές εκλογές του 2000 το ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη πήρε 3,007,596 ψήφους και 158 έδρες, η Νέα Δημοκρατία του κ Καραμανλή 2,935,196 ψήφους και 125 έδρες (με τον Νόμου του κ Κούβελα)

Ο κ Σημίτης εξελέγη Πρωθυπουργός των…Ολυμπιακών Έργων.

Στις Εθνικές εκλογές του 2004 η Νέα Δημοκρατία πήρε 3,359,058 ψήφους και 165 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 3,002,531 ψήφους και 117 έδρες (με το Νόμο του κ Κούβελα)

Ο κ Καραμανλής εξελέγη Πρωθυπουργός Επανίδρυσης του…Κράτους.

Στις Εθνικές εκλογές του 2007 η Νέα Δημοκρατία πήρε 2,994,979 ψήφους και 152 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 2,727,279 ψήφους και 102 έδρες (με το Νόμο του κ Σκανδαλίδη)

Ο κ Καραμανλής εξελέγη Πρωθυπουργός ενώ οι πυρκαγιές της Πελοποννήσου «κατέκαιγαν» ακόμη και την ιστορική…Ολυμπία!

Στις Εθνικές εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ πήρε 3,012,373 ψήφους και 160 έδρες, η Νέα Δημοκρατία 2,295,967 ψήφους και 91 έδρες (με το Νόμο του κ Σκανδαλίδη).

Ο κ Παπανδρέου (του «λεφτά υπάρχουν») εξελέγη Πρωθυπουργός της…τρόικα, των μνημονίων, περικοπής εισοδημάτων και...ανεργίας!

Στις εκλογές του 2012, την ερχόμενη Κυριακή θα ισχύσει ο Νόμος του κ Παυλόπουλου και το Bonus των 50 εδρών…

Παραθέτω στοιχεία Εθνικών εκλογών επειδή, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ, έτσι δίνεται σε όλους εμάς τους «χαχόλους ψηφοφόρους» η ευκαιρία να ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ τα Κόμματα για αμετροέπειες, υπερβολές και παραλείψεις!

Τρομάρα μας!...

Βλέποντας τους αριθμούς εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι τελικά εμείς οι Έλληνες ΔΕΝ ψηφίζουμε Κόμματα και Βουλευτές αλλά ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΟΥΜΕ το Κόμμα μας και με την ευγενή «χορηγία» των ΟΦΑ-τζήδων, (όπου φυσάει ο άνεμος, ψηφοφόρων) κρατάμε ζωντανό το ΣΥΣΤΗΜΑ του ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ που μας…Κυβερνάει!…

Βλέπουμε τα 5 Κόμματα της παρούσης Βουλής, και τα 2 νεότευκτα Κόμματα που γεννήθηκαν από «φυγόκεντρες» πιέσεις σχετιζόμενες με τα μνημόνια, δηλαδή το «δεξιόστροφο» Κόμμα του κ Καμμένου και το «αριστερόστροφο» Κόμμα του κ Κουβέλη ποιούς και ποιες «έχρισαν» ως τους «εκλεκτούς» και διαβάζουμε ότι η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ γίνεται σε επίπεδο «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών»…

Ξεκινώντας τον Μάιο του 2010, τα περασμένα δύο χρόνια ΠΑΣΟΚ και τρόικα οδήγησαν και θα συνεχίσουν να οδηγούν εκατομμύρια Έλληνες και Ελληνίδες στην απόγνωση της στέρησης εισοδημάτων και της βάρβαρης ανεργίας!

Εδώ και μερικούς μήνες η Συγκυβέρνηση πράσινων-Μπλε με το πολύ ευρηματικό πρόσχημα της «…Σωτηρίας» μας συνεχίζει ανελέητα την πρωτόγνωρη και απίστευτη λαίλαπα αφαίρεσης εισοδημάτων, επιβολής φόρων, στασιμοπληθωρισμού και ανεργίας με βάση τα συμφωνηθέντα στα…ΜΝΗΜΟΝΙΑ!

Η 6η Μαΐου θα δείξει εάν οι αριθμοί που προανέφερα και μαζί τους η τάση μας να Καταψηφίζουμε και όχι να Ψηφίζουμε θα πάψουν να λειτουργούν και θα απαλλαγούμε από το «Σύστημα» του Δικομματισμού που τώρα μετονομάσθηκε σε «Συγκυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας».

Εάν οι αριθμοί ψήφων που εμείς θα ρίξουμε στις κάλπες επιτρέψουν στον πρωτόγνωρο για ΟΛΗ την Ευρώπη πολιτικό σχήμα που προέκυψε από τον απίστευτο για τους δημιουργούς των δύο ιστορικών Κομμάτων«γάμο εξουσίας» ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να συνεχίσει να μας Κυβερνά θα επιβεβαιώσει ότι εθελοτυφλούμε και είμαστε άξιοι της όποιας μοίρας προκύψει στις 7 Μαίου!

Οψόμεθα…
Εδώ και μερικές ημέρες είμαστε θεατές της προεκλογικής υπερπροσπάθειας Χρυσοχοίδη να παρουσιάσει πως το ΠΑΣΟΚ ξαφνικά έγινε ευαίσθητο και νοιάζεται τα πρόβληματα του κόσμου.

Γι αυτό τον λόγο άρπαξε τα λυόμενα που είναι για τους σεισμόπληκτους να τα χρησιμοποιήσει παράνομα για να κερδίσει μερικούς ψήφους.

Κι εγώ ρωτάω αφού είναι τόσο εύκολο και μπορούν μέσα σε λίγες ημέρες να στήσουν κάτι τέτοιο γιατί δεν το έκαναν και για τους άστεγους; γιατί για τους άστεγους της Αθήνας δεν έκανε κανείς τίποτα με εξαίρεση εκείνον τον ανύπαρκτο Καμίνη που αφαίρεσε μέχρι και τα παγκάκια για να μην μπορούν να ξαποστάσουν έστω εκεί.

Τα λυόμενα σύμφωνα με τα βίντεο που διαρρέει η μεριά Χρυσοχοΐδη έχουν όλες τις προδιαγραφές, γιατί δεν το κάνατε αυτό και για τους άστεγους, μήπως γιατί δεν σας φέρνουν ψήφους;


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ξαφνικά, από τη Δευτέρα το πρωί, η κατάσταση στην Ευρώπη άρχισε να αλλάζει σε επίπεδο κλίματος με απίστευτα διασκεδαστικό τρόπο. Ήταν αρκετή η επικράτηση του Φρανσουά Ολάντ στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών και η βεβαιότητα πλέον ότι αυτός θα εκλεγεί πρόεδρος στις 6 Μαΐου. Με απερίγραπτο καιροσκοπισμό που ομολογουμένως τους γελοιοποιεί, ένας ένας άρχισαν διάφοροι Ευρωπαίοι ηγέτες, πολιτικοί ή κορυφαίοι παράγοντες θεσμών της ΕΕ να… εγκαταλείπουν τη γραμμή του Βερολίνου που μέχρι τότε υποστήριζαν με πάθος και να προσκολλώνται στη γραμμή Ολάντ! Ξέχασαν εν ριπή οφθαλμού όλα όσα έλεγαν περί δήθεν «μονόδρομου» της λιτότητας και λάτρεψαν τη νέα θεότητα, την ανάπτυξη που επαγγέλλεται ο Ολάντ!

Εμβρόντητοι οι Γερμανοί είδαν τους μέχρι τώρα πιστούς συμμάχους τους να τους εγκαταλείπουν πανικόβλητοι, καθώς κατέρρευσε και η πιστή στη λιτότητα κυβέρνηση της Ολλανδίας ακριβώς εξαιτίας της λιτότητας, την οποία αρνήθηκε να στηρίξει περαιτέρω η Ακροδεξιά, στους βουλευτές της οποίας στηριζόταν η δεξιά κυβέρνηση. «Η λιτότητα ρίχνει τις κυβερνήσεις» ήταν το μήνυμα.

«Καταρρέει η Ευρώπη;» είχε πρωτοσέλιδο τίτλο η γερμανική ημερήσια οικονομική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ», η οποία διαπίστωνε: «Αυτή την εποχή μπορεί κανείς να διεξαγάγει μεγαλειώδεις προεκλογικές εκστρατείες διεγείροντας τα συναισθήματα εναντίον της Ευρώπης και της Γερμανίας. Οι υποστηρικτές της αυστηρής λιτότητας στο Βερολίνο φοβούνται ότι μπορεί να μείνουν χωρίς συμμάχους δεδομένης της ενίσχυσης των αντιπάλων του ευρώ». Προειδοποιούσε μάλιστα τους ηγέτες ότι αν απειλούν τους Ευρωπαίους πολίτες πως οι αγορές «θα τιμωρήσουν τη χώρα τους» αν δεν ακολουθεί πολιτική λιτότητας, «αυτό απλώς κάνει τον κόσμο πιο ανυπότακτο και διατεθειμένο να εξεγερθεί»!

Επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου που επέβαλαν οι Γερμανοί στην ΕΕ έχει υποσχεθεί ο Ολάντ. «Το σύμφωνο δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης» δήλωσε την Πέμπτη αποφασιστικά η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ στον όμιλο μέσων ενημέρωσης «Βεστντόιτσε Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ (WAZ)» για να σταματήσει τις διαρροές. Πέμπτη βράδυ ήρθε η απάντηση του Ολάντ με δηλώσεις του στο ραδιοφωνικό δίκτυο Φρανς-2: «Δεν θα αποφασίζει η Γερμανία για ολόκληρη την Ευρώπη!» διακήρυξε.

Δεν φέρνει σοσιαλισμό στην ΕΕ ο Ολάντ. Κύρια αποστολή του είναι να επαναπροσδιορίσει τις γαλλογερμανικές σχέσεις, οι οποίες έχουν καταστεί αρνητικά ετεροβαρείς για το Παρίσι στα δέκα χρόνια που κυκλοφορεί το ευρώ. Ο Ολάντ θα νικήσει στις εκλογές και επειδή έχει τη στήριξη του μεγαλύτερου μέρους του γαλλικού κατεστημένου, όχι μόνο επειδή τον θέλουν τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Θα τον φέρει στην εξουσία ένα άτυπο μέτωπο σοσιαλιστών, κεντρώων, ακροδεξιών και αριστερών υπό την πολιτική ηγεμονία της γαλλικής αστικής τάξης που θέλει να βελτιώσει τη θέση της απέναντι στην αντίστοιχη γερμανική ώστε να είναι υποδεέστερη φυσικά, αλλά ανεκτή.

Θα κάνει «κωλοτούμπα» ο Ολάντ ως πρόεδρος και θα επαναπροσεγγίσει το Βερολίνο, αν και όταν οι Γερμανοί αποφασίσουν να δώσουν κάτι στο Παρίσι για να διασώσουν τον γαλλογερμανικό άξονα, χωρίς τον οποίον θα καταρρεύσει ταχύτατα όχι μόνο η Ευρωζώνη, αλλά ίσως και η ΕΕ. Οσο διαρκεί όμως αυτή η ενδεχομένως δύσκολη διαπραγμάτευση, η γαλλογερμανική αντιπαράθεση θα συγκλονίζει την ΕΕ και θα ανοίγει δυνατότητες για όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου να διεκδικήσουν τουλάχιστον χαλάρωση της εξοντωτικής λιτότητας και κάποια αναπτυξιακή πολιτική. Επειτα τα ρήγματα θα κλείσουν σε επίπεδο σύγκρουσης των ελίτ των χωρών-μελών της Ευρωζώνης.

Οι Ελληνες πολιτικοί πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση των πραγματικών αιτίων των προστριβών ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία. Να σπεύσουν για να πάρουν ό,τι προλάβουν όσο οι αντιθέσεις δεν έχουν διευθετηθεί – αν προλάβουν δηλαδή να πάρουν οτιδήποτε με την πολιτική δειλία που τους χαρακτηρίζει. Δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες όμως ότι δήθεν συγκρούονται «δύο κόσμοι», δύο αντίθετες απόψεις για την οικοδόμηση της ΕΕ.

Η Γαλλία θέλει συμμάχους στην αρχική φάση προκειμένου να κερδίσει όσα μπορεί περισσότερα για τον εαυτό της. Οι Ιταλοί το κατάλαβαν αμέσως και έτρεξαν πρώτοι, με επικεφαλής τον… Μάριο Μόντι, τον τεχνοκράτη πρωθυπουργό που τόσο εκθείαζαν οι Γερμανοί! Τρέχουν τώρα και οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι. Οποιος προλάβει…

Σε μια μάχη χωρίς ουσία επιδίδονται οι Ευρωπαίοι, τοποθετώντας απέναντι την ανάπτυξη στην πολιτική λιτότητας, δίχως να καταλαβαίνουν ότι μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους είναι η ανάπτυξη μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας κι όχι μέσω των κρατικών δαπανών, εκτιμά η Wall Street Journal.

Ανάπτυξη ή λιτότητα; Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο η Ευρώπη-ή τουλάχιστον αυτό υποσρηρίζει η κευνσιανή θεωρία. Σύμφωνα με αυτή την άποψη η ανάπτυξη αποτελεί κυρίως μια λειτουργία κυβερνητικών δαπανών.

Ξοδέψτε περισσότερα και θα επιτύχετε την πολυπόθητη ανάπτυξη, ακόμα κι αν μια χώρα αυξήσει τους φόρους ώστε να καλύψει τις δαπάνες. Αλλά μείνετε μακριά από τις περικοπές που προτείνουν οι Γερμανοί.

Πρόκειται για ένα ανόητο ντιμπέιτ το οποίο παραγνωρίζει τις πραγματικές πηγές της οικονομικής ευμάρειας και βοηθά στο να εξηγηθεί το χάος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, σημειώνει σε άρθρο της η Wall Street Journal.

Πίσω στη δεκαετία του ’80, ο κόσμος διδάχθηκε, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, ότι ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, ήταν οι μεταρρυθμίσεις που ενθάρρυναν τις ιδιωτικές επενδύσεις και το ρίσκο, την εργασιακή κινητικότητα και ευελιξία, τέλος στους ελέγχους των τιμών. Στη διάρκεια της κρίσης η Ευρώπη δοκίμασε τα πάντα, εκτός από τα παραπάνω.

Τα δίκια της Γερμανίας

Αν ο Ρέιγκαν και η Θάτσερ θεωρούνται πολύ ξεπερασμένοι για τους Ευρωπαίους, τι γίνεται με τη Γερμανία;

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ΄90 και τα πρώτα χρόνια της περασμένης δεκαετίας, η Ευρώπη ήταν ένας γίγαντας με πήλινα πόδια, με τους δείκτες ανάπτυξης να χωλαίνουν και τον δείκτη ανεργίας να έχει χτυπήσει το 11,3% το 2005.

Τότε ο σοσιαλδημοκράτης Καγκελάριος Σρέντερ, εξέπληξε τον κόσμο, προωθώντας μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που άνοιξαν το δρόμο για τη σχετική ευημερία που επικρατεί σήμερα στη Γερμανία.

Οι αλλαγές έπληξαν προνόμια και πρόσφεραν μεγαλύτερη ευελιξία στους εργοδότες σχετικά με τις αμοιβές και το εργασιακό ωράριο.

Η κυβέρνηση Σρέντερ και αργότερα ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό την Άγκελα Μέρκελ, προχώρησαν σε μια σειρά αλλαγών στη φορολογία, καθιστώντας τη Γερμανία πιο ανταγωνιστική, προσέλκυσε επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας και άνοιξε το δρόμο για μείωση της ανεργίας στο 5,7%.

Η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ έκανε στον κόσμο μια επιπλέον χάρη το 2009, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, απορρίπτοντας τις εκκλήσεις του ΔΝΤ, όταν οι Ομπάμα, Μπράουν και Γκάιτνερ, θέλησαν να πάρουν μέρος στο παγκόσμιο πάρτι της σπατάλης.

Το 2010 ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφανγκ Σόιμπλε, δήλωσε πως οι ΗΠΑ έχουν ήδη τυπώσει αμέτρητα χρηματικά ποσά, με τα αποτελέσματα να είναι πενιχρά. Η Ευρώπη πρέπει να αισθάνεται τυχερή που η μεγαλύτερή της οικονομία παραμένει ισχυρή και αξιόπιστη.

Λάθος η αύξηση των κρατικών δαπανών

Ωστόσο τώρα, η κ., Μέρκελ κατακρίνεται γιατί απέφυγε τα λάθη που οδήγησαν άλλες χώρες στην κρίση χρέους, ενώ είχε το θάρρος να ενθαρρύνει και τα υόλοιπα μέλη της ευρωζώνης να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας. Οι υπέρμαχοι της κευνσιανής θεωρίας δεν θα συγχωρήσουν ποτέ την Καγκελάριο για το ότι είχε δίκιο.

Σύμφωνα με την WSJ, η Ευρώπη δεν μπορεί να αντέξει ένα νέο γύρο δαπανών. Όπως δείχνουν τα στοιχεία, τα επίπεδα χρέους έχουν ανέβει δραματικά στις ανεπτυγμένες χώρες από το ξεκίνημα της κρίσης το 2008, ενώ η ύφεση είναι παρούσα και δείχνει την κεϋνσιανή έκρηξη δαπανών.

Πλέον οι αποδόσεις των ομολόγων ενισχύονται στην περιφερειακές οικονομίες της ευρωζώνης, οι ευρωπαϊκοί χρηματιστηριακοί δείκτες βρίσκονται υπό πίεση, ενώ πολλές χώρες έχουν βυθιστεί στην ύφεση.

Η ανάπτυξη είναι όντως ο μόνος τρόπος για να βγει η ευρωζώνη από την κρίση, καταλήγει η WSJ. Ωστόσο αυτή η ανάπτυξη πρέπει να είναι ιδιωτική, με οδηγό τις μεταρρυθμίσεις στη φορολογία, την αγορά εργασίας, το συνταξιοδοτικό κ.α.

Μέχρι στιγμής οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι έχουν στείλει...σπίτι τους πολλές κυβερνήσεις από τότε που ξέσπασε η κρίση και ετοιμάζεται να στείλει κι άλλες. Ωστόσο, αυτό που χρειάζεται πραγματικά, είναι οι Ευρωπαίοι να αποβάλουν την πεποίθηση ότι οι κρατικές δαπάνες μπορεί να οδηγήσουν στην ευημερία.


Παρακολουθούμε όλοι τις τελευταίες ημέρες τις απελπισμένες προσπάθειες που καταβάλλουν οι ευέλπιδες σωτήρες μας να μας πείσουν πως έχουν τον τρόπο, την δύναμη και την θέληση να βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα που οι ίδιοι την οδήγησαν.

Αναρωτιέμαι αφού το μπορούν γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό;

Αφού το μπορούν γιατί μας οδήγησαν εδώ;

Ποιός τους εμπόδισε να κάνουν πράξη μέχρι σήμερα αυτά που υπόσχονται ότι θα κάνουν αύριο;

Μα για πόσο ακόμα πιστεύουν ότι μπορούν να μας παραμυθιάζουν και να κατεβάζουμε αμάσητο οτιδήποτε μας σερβίρουν;

Βλέπουμε τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά με περίσσιο θράσος να ζητούν την ψήφο του Έλληνα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν τα μαγαζάκια τους, λέγοντας για ακόμα μια φορά ψέματα και κατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

Δεν είστε αξιόπιστοι πλέον «κύριοι», δεν μπορεί να σας εμπιστευθεί κανείς.

Μαζί κυβερνάτε, μαζί αποφασίζετε, μαζί μας δώσατε την χαριστική βολή, μαζί ξεπουλήσατε άνευ όρων την χώρα μας.

Είστε το ίδιο συνυπεύθυνοι και οι κοκορομαχίες σας για το θεαθήναι δεν πείθουν κανέναν.

Δεν ακούτε, δεν νιώθετε, δεν σκέφτεστε, δεν ενδιαφέρεστε, δεν σέβεστε τον Έλληνα, αντίθετα τον αγνοείτε, τον κοροϊδεύετε, τον ενοχοποιείτε, τον στοχοποείτε, τον εξαπατάτε, τον καταστρέψατε και τον ξεπουλήσατε.

Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Και το τέλος το δικό σας έφτασε στις 6 Μαΐου.

Γιατί ξυπνήσαμε…

Γιατί μπορούμε πλέον να δούμε καθαρά τα ψεύτικα λόγια σας…

Γιατί θέλουμε να ζήσουμε στη χώρα που γεννηθήκαμε ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια…

Γιατί έχουμε ακόμα δικαίωμα στο όνειρο…

Γιατί είμαστε Έλληνες και θέλουμε να είμαστε υπερήφανοι γι αυτό …

Γιατί θέλουμε τα παιδιά μας αύριο να έχουν πατρίδα…

Γιατί θέλουμε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας…

Γιατί πρέπει επιτέλους η Ελλάδα να καθαρίσει απ’ όλους αυτούς που μολύνουν την ατμόσφαιρα της… !!!

Το οφείλουμε στους προγόνους μας, στον εαυτό μας αλλά κυρίως στις επόμενες γενιές.


Από την Άννα Σκαρλάτου, φωτομοντάζ "Γρέκι"


Γράφει ο Περσεύς Δίγαμμα

Σε λίγες ημέρες ο ελληνικός λαός καλείται με την ψήφο του να εκλέξει μια κυβέρνηση, που θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Στις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών ακούμε ότι η Ελλάδα είναι μια ευλογημένη χώρα, με πλούσιο υπέδαφος, με πετρέλαια, με, με, με… αλλά που δυστυχώς είναι υπερχρεωμένη.

Η απορία, που αυθόρμητα έρχεται στο νου μας είναι: «Καλά κύριοι, αφού η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, μια ευλογημένη χώρα, γιατί τόσα χρόνια δεν αξιοποιούσατε σωστά τον φυσικό και ορυκτό της πλούτο, αλλά δανειζόσασταν για να σπαταλάτε αλόγιστα σε φιέστες, το δημόσιο χρήμα;» . Και αφού είμαστε αυτάρκεις σε πρώτες ύλες (ακούμε για ουράνιο, τιτάνιο, όσμιο, πετρέλαια, φυσικό αέριο κλπ κλπ) γιατί περιέκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις και δεν αξιοποίησαν τόσα χρόνια αυτές τις πλουτοπαραγωγικές πηγές;

Δυστυχώς όλα τα τρελά έξοδα, όσων είχαν καβαλήσει το καλάμι την τελευταία τριακονταετία, τα πληρώνουμε σήμερα εμείς. Πληρώνουμε τα λουλούδια και τις ανθοδέσμες τους, τις συλλογές από γραβάτες τους, τις ασημένιες μπομπονιέρες τους, τις σουίτες στα ακριβότερα ξενοδοχεία, την αλόγιστη σπατάλη.

Που είναι εκείνος ο κομψευόμενος λιμοκοντόρος υπουργός, στον οποίο στεκόντουσαν σούζα οι στρατηγοί, οι ναύαρχοι και οι πτέραρχοι και που για μια εσωτερική μετακίνησή του στις ΗΠΑ, ναύλωσε Lear jet με 156.000 δολάρια ενώ οι ομόλογοί του, των άλλων κρατών, ταξίδεψαν για τον ίδιο σκοπό με τις συνήθεις αεροπορικές πτήσεις;

Ή ο άλλος, που παρίστανε το μοντέλο και νοίκιαζε τις πανάκριβες λιμουζίνες για την παρέα του στο Λονδίνο;... Μα φυσικά είναι στα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους! Μα μήπως και όλοι οι αποτυχημένοι υπουργοί οικονομικών, που έκαναν πειράματα με την ελληνική οικονομία, δεν είναι στα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους;

Δυστυχώς η τελευταία τριακονταετής διακυβέρνηση της χώρας απέδειξε δυο πράγματα:

Πρώτον ότι πάντοτε οι «ημέτεροι» ξεφεύγουν από το να πληρώσουν. Κατά το πρόσφατο μεγάλο «κούρεμα» του PSI καταλάβαμε ότι οι επαΐοντες κατάφεραν νομότυπα τα κρατικά ομόλογα να αλλάξουν χέρια μέσα σε μια νύχτα, δηλαδή από τα χέρια των «ημετέρων» να περάσουν στην κατοχή των Νοσοκομείων, ΤΕΙ, πανεπιστημίων, ασφαλιστικών ταμείων, ΝΠΔΔ κλπ και έτσι την ημέρα του «κουρέματος» οι «δικοί μας» άνθρωποι να μην υποστούν απώλειες στα χρήματά τους. Είναι περίπου η ίδια περίπτωση με το χρηματιστήριο, τότε που οι «κατέχοντες» και τα κυβερνητικά τους φερέφωνα, υποστηριζόμενα από τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, έβγαιναν από τηλεοράσεως και παρακινούσαν τον κοσμάκη να αγοράσει μετοχές και αυτοί, από την άλλη, πουλούσαν και εγκατέλειπαν το βυθιζόμενο πλοίο του χρηματιστηρίου. Θυμάστε τον τότε πρωθυπουργό, τον τότε υπουργό και έναν γνωστό τραπεζίτη που έλεγαν ότι «το χρηματιστήριο της Αθήνας αντανακλά την ελληνική οικονομία, που είναι εύρωστη και υγιής» και ότι «θα έχει συνεχή ανοδική πορεία μέχρι τις 10.000 μονάδες»;

Δεύτερον ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία αλλά βάσει σχεδίου.

Αν το 2009, πριν την υποταγή μας στην τρόικα, είχαμε εγκαταλείψει το ευρώ, θα είχαμε υποστεί μικρότερες απώλειες διότι: το 2009 με έναν μισθό 2.000 ευρώ έπαιρνες 681.500 δρχ. Αν βγαίναμε τότε από το ευρώ και η ισοτιμία άλλαζε σε 1 ευρώ=600 δρχ (αυθαίρετη δική μου ισοτιμία) τότε ο κατέχων 681.500 δρχ θα μπορούσε να αγοράσει περί τα 1135 ευρώ. Δηλαδή όσα έφθασε, με τις περικοπές των μνημονίων, ο μισθός του και σήμερα (Και δεν έχουμε ακόμη τελειώσει, αφού μέχρι και το 2014 οι μισθοί και οι συντάξεις θα κατέβουν πολύ περισσότερο). Δηλαδή ένα μηνιαίο εισόδημα του 2009, από μισθούς ή συντάξεις, ύψους 2000-2150 € σήμερα έχει φθάσει στα 1135-1200 €. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν είχαμε βγει από το ευρώ το 2009 με αλλαγή ισοτιμίας 1 ευρώ=600 δρχ. Όμως τα πράγματα για τα ομόλογα θα ήταν σαφώς καλύτερα αφού για κάποιον, που είχε στην κατοχή του ένα ομόλογο των 100.000 ευρώ, ήτοι 34.075.000 δρχ , αν τα άλλαζε την επομένη σε ευρώ με 1€=600 δρχ σήμερα θα είχε 56.792 € και όχι 40.000 € που έχει τώρα με το περιβόητο «κούρεμα». Επίσης τα έτη 2010, 11 και 12 η Ελλάδα θα βούλιαζε από τουρισμό αφού με μια ισοτιμία 1€=600 δρχ και ο κάθε πικραμένος θα ερχόταν στην Ελλάδα για διακοπές. Και σίγουρα θα είχαμε καταφέρει να δανειστούμε με χαμηλότερα επιτόκια.

Αναζητώντας και εγώ να βρω μια άκρη για το τι πρέπει να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές, είδα τελικά ότι οι ίδιοι επαναλαμβανόμενοι άνθρωποι, συνυπεύθυνοι, ο κάθε ένας από τη θέση που κατείχε και στο μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, διεκδικούν και πάλι την ψήφο μας. «Τα βρήκε» ο Γκόρτσος με τον Μαντά και θέλουν σώνει και καλά να μας σώσουν!

Μόνο που τώρα εμφανίζονται όχι ως μαινόμενοι ταύροι, ούτε ως βρυχώμενοι λέοντες ούτε βυσσοδομούν κατά των αντιπάλων τους. Τώρα παρουσιάζονται μειλίχιοι και ρομαντικοί, μέσα στα πανάκριβα κοστούμια τους, «ευπατρίδες» που έχουν στενοχωρηθεί με τα λάθη του παρελθόντος, οραματιστές που θέλουν να ξεκινήσουν από την αρχή μια νέα πορεία για να μας ΣΩΣΟΥΝ!!!

Βέβαια ουδείς μπήκε μέχρι τώρα στον κόπο να μας εξηγήσει τι σημαίνει ο όρος «ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ» που προβλέπονται για τα έτη 2012, 2013 και 2014 και περιέχονται στον Πίνακα 1:

«Ελλάδα-Δημοσιονομικά μέτρα που περιλαμβάνει το πρόγραμμα», της Δανειακής Σύμβασης του Μαΐου 2010. Άλλωστε ούτε ο Μαυρογιαλούρος θα το έκανε!

Ανίκανοι πολιτικοί, με ψέματα μας έφεραν στην οδυνηρή αυτή κατάσταση, με την απειλή της χρεοκοπίας να κρέμεται ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, ενώ οι ίδιοι και τα τζάκια τους αισθάνονται ασφαλείς.

Εντολοδόχοι πολιτικοί με τεχνάσματα δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για να υποδουλωθεί η χώρα οικονομικά, σε ξένους τοκογλύφους τραπεζίτες και διεθνή συμφέροντα. Μάλιστα μας επέβαλαν έναν πρωθυπουργό, που κανείς πολιτικός δεν μας είπε ότι ήταν μέλος της Trilateral Commission(*), της οποίας ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος είναι ο David Rockefeller και ισόβιος επίτροπος ο Henry Kissinger!!

Καιροσκόποι πολιτικοί με απατηλές υποσχέσεις ζητούν τώρα την ψήφο μας για να μας σώσουν για πολλοστή φορά.

Πρέπει οι Έλληνες να ψηφίσουμε για να στείλουμε τους υπευθύνους στα πολιτικά τάρταρα. Να μην ξανασηκώσουν κεφάλι.

Καλύτερα πεινασμένοι και πιασμένοι από το χέρι όλοι οι Έλληνες, παρά υπόδουλοι και ξεφτιλισμένοι. Αφού έχουμε κατοχή ας ζήσουμε φτωχικά, όπως οι παππούδες και οι πατεράδες μας στην Κατοχή. Ας ζήσουμε όμως υπερήφανοι.

Στις επερχόμενες εκλογές: ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!!

(*) Trilateral Commission: Διεθνής οργάνωση προσωπικοτήτων, μπροστά στην οποία η Λέσχη Bildemberg μοιάζει παιδική χαρά.

Αντίσταση στην επίθεση που σχεδιάζουν πάνω στην ατομική και οικογενειακή μας ιδιοκτησία

Της Έλενας Κουντουρά
Βουλευτής Α’ Αθηνών – Ανεξάρτητοι Έλληνες


Ένας από τους κύριους λόγους, αν όχι ο κυριότερος, που θα κληθεί ο Ελληνικός Λαός να καταψηφίσει στις 6 Μαϊου τους συγκυβερνώντες εντολοδόχους της Τρόϊκας, είναι η απροκάλυπτη επίθεση που εξαπολύεται κατά της ατομικής και οικογενειακής ιδιοκτησίας, ειδικά σε σπίτια, οικόπεδα και χωράφια.

Πέρα από τους φόρους και τα έκτακτα χαράτσια που έχουν ήδη επιβληθεί, με πιο επαχθές εκείνο που συνδέθηκε με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τώρα προγραμματίζεται να επιβληθεί φόρος ιδιοκατοίκησης. Με άλλα λόγια, θα πληρώνεις φόρο επειδή μένεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι που με κόπο απέκτησες, έχτισες, ή που σου κληροδότησαν οι γονείς σου. Με βάση ποια λογική; Εκείνη που λέει ότι αφού δεν πληρώνεις νοίκι, αυτόματα απαλλάσσεσαι από ένα σημαντικό έξοδο διαβίωσης. Προφανώς, αυτός ο φόρος, όπως εξάλλου και το χαράτσι μέσω ΔΕΗ, αφορά και τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που χρωστούν το σπίτι στο οποίο μένουν στις τράπεζες καθώς το απέκτησαν με δάνειο. Ως παρένθεση να αναφέρουμε ότι η εκτός σχεδίου γη έχει ήδη χάσει την πιο πολλή της αξία για τον μικροϊδιοκτήτη αφού το επιτρεπτό όριο για οικοδόμηση αυξάνεται συνεχώς.

Ποιο είναι το μυστικό πίσω από αυτή την επίθεση στο βιος του πολίτη; Στο κεραμίδι κάτω από το οποίο βρίσκει στέγη και ασφάλεια κάθε ελληνική οικογένεια;
Κατ’ αρχήν ισχύει το προφανές σύμφωνα με τους κυνικούς αναλυτές Τρόϊκας και συγκυβέρνησης: ο πιο εύκολος στόχος να χτυπήσεις φορολογικά μετά τους μισθούς και τις συντάξεις, είναι η ακίνητη περιουσία.

Πέρα όμως από αυτό, είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι το υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα έχει μπει για τα καλά στο μάτι των νεοφιλελεύθερων στην Κομισιόν και στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με άλλα λόγια, αγνοώντας την κουλτούρα που κληροδοτούν εδώ στην Πατρίδα μας οι γονείς στα παιδιά τους και τα παιδιά στα εγγόνια, δηλαδή να δουλεύουμε όλοι σκληρά για ν’ αφήσουμε ένα σπίτι στην επόμενη γενιά, οι τροϊκανοί και οι εδώ συγκυβερνώντες νεοφιλελεύθεροι θεωρούν ότι το 73% ιδιοκατοίκησης αποτελεί στρέβλωση. Πως απαντούν λοιπόν; Καθιστώντας την ακίνητη ιδιοκτησία ασύμφορη, με ένα σωρό φορολογικά βάρη πάνω της –τακτικά και έκτακτα. Και μάλιστα, σε μία εποχή που μισθοί και συντάξεις αποψιλώνονται και η ανεργία πάει να πιάσει την αναλογία ένας στους τρεις Έλληνες.

Που θέλουν να μας οδηγήσουν; Που αλλού, από το να επικρατήσει πανικός πώλησης ιδιόκτητων ακινήτων σε τιμές σχεδόν εξευτελιστικές. Και εκεί, σίγουρα έχουν στήσει καρτέρι και καραδοκούν τα κοράκια της ντόπιας και διεθνούς αγοράς ακινήτων.

ΕΧΟΥΝ ΔΕΣΜΕΥΤΕΙ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΒΙΟΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ


Επισπεύδεται μαζί με το πακέτο αντικοινωνικών μέτρωντον Ιούνιο και η άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας για αδύναμες οικονομικά οικογένειες και νοικοκυριά που έχουν ληξιπρόσθεσμα χρέη. Ας φανταστούμε ακόμη τι έχει να γίνει και με όλους εκείνους τους συμπατριώτες μας που έχουν περιέλθει σε φάση προσωρινής ή μόνιμης αδυναμίας εξυπηρέτησης των δόσεων των δανείων τους.

Το Κίνημα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων σε πρώτη φάση προτείνει κούρεμα στα δάνεια. Είναι ότι πιο δίκαιο και λογικό σε καιρούς κρίσης και με δεδομένο ότι οι τράπεζες για μία ακόμη φορά λαμβάνουν χείρα βοηθείας στο ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης. Επίσης, προτείνουμε πάγωμα στις αντικειμενικές αξίες μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Πρέπει να υπάρχει ενιαίος φόρος μεταβίβασης ακινήτων 10% και κατάργηση όλων των εκτάκτων εισφορών, καθώς και φορολογική εξαίρεση κάθε πρώτης κατοικίας εμβαδού έως 100 τ.μ. και αξίας έως 150.000 ευρώ.

Εμείς οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεσμευόμαστε και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να αρπάξει την κατοικία της ελληνικής οικογένειας και να βρεθεί άξαφνα και άδικα στο δρόμο. Γιατί εμείς δεν υπογράψαμε το Μνημόνιο, δεν το αναγνωρίζουμε και δεν μας δεσμεύει.

Έχει κολλήσει ο δικομματισμός
Την τρίτη θέση χτυπάει ο ΣΥΡΙΖΑ


Όλα δείχνουν πως αυτές οι εκλογές δεν θα έχουν καμιά σχέση με όλες τις προηγούμενες στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία της χώρας. Όλα παραπέμπουν στο ότι οι εκλογές της επόμενης Κυριακής θα αποτελέσουν ένα σοβαρό πλήγμα για τον δικομματισμό, ανεξάρτητα αν λόγω του εκλογικού συστήματος συγκεντρώσει αθροιστικά μια αριθμητική κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αφού εκλογικά θα κυμανθεί κάτω από το 50%, που αποτελεί το όριο της πολιτικής νομιμοποίησης.

Πρόκειται για τις πιο «περίεργες» μεταπολιτευτικές εκλογές. Αυτό το σκηνικό κινούμενης άμμου, εκτός της επαπειλούμενης κατάρρευσης του δικομματισμού, κρύβει πολλά απρόοπτα, περιέχει πολλά στοιχεία εκπλήξεων, που είναι αδύνατον αυτήν τη στιγμή, μια εβδομάδα πριν από τις κρισιμότατες εκλογές, να προβλεφθεί το πώς θα εκδηλωθούν.

Είναι τόσο εκτός προβλέψεων η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, ένα εκρηκτικό μείγμα οργής, ανασφάλειας, φτώχειας, απόρριψης του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, ώστε θα παίζονται πολλά, πάρα πολλά, ως την ύστατη κυριολεκτικά στιγμή.

Μάλιστα, έγκυροι αναλυτές επισημαίνουν πως, ακόμα κι αν πραγματοποιηθεί exit poll (αυτή τη στιγμή είναι στον αέρα η πραγματοποίησή του), είναι πολύ πιθανό να βγάλει άλλο αποτέλεσμα το πρωί κι άλλο το βράδυ!

Όταν το 2009 οι ποιοτικές μετρήσεις έδειξαν ότι περίπου το 10% του εκλογικού σώματος αποφάσισε για την τελική του επιλογή το απόγευμα της Κυριακής των εκλογών, μπορεί εύκολα κάποιος να υπολογίσει τι υπάρχει περίπτωση να συμβεί φέτος, που οι εκλογές πραγματοποιούνται μέσα σε ένα πρωτόγνωρο πολιτικό σκηνικό.

Μετεκλογικά σενάρια

Αυτή η πρωτοφανής ρευστότητα, βέβαια, λειτουργεί ως καταλύτης και για τις μετεκλογικές εξελίξεις.

Είναι σαφές ότι στον βαθμό που η αυτοδυναμία θεωρείται μάλλον απίθανη, οι δανειστές, η «τρόικα» επιθυμούν μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, που θα διασφαλίζει την τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί με το δεύτερο Μνημόνιο.

Ίσως με τη συμμετοχή ενδεχομένως κι άλλων κομμάτων, όπως του Κουβέλη και της Ντόρας και του Μάνου, εφόσον βέβαια μπουν στην επόμενη Βουλή.

Και αυτό είναι πολύ πιθανό, λόγω του εκλογικού συστήματος, που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με πενήντα επιπλέον βουλευτές.

Είναι όμως εφικτό μια τέτοια κυβέρνηση να επιβιώσει για πολύ, όταν δεν θα έχει την απαιτούμενη πολιτική νομιμοποίηση;

Από το επιτελείο του Αντ. Σαμαρά, στον βαθμό που όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα είναι πρώτο κόμμα, είναι γνωστή η θέση πως σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ, τότε θα πάει σε νέες εκλογές.

Η θέση αυτή λειτουργεί υπέρ της συσπείρωσης της ΝΔ, αλλά και της προσέλκυσης ψηφοφόρων από άλλους χώρους, που δεν θέλουν να υπάρξει αναβρασμός.

Αυτό κάνει και ο Β. Βενιζέλος για να αυξηθεί η δραματικά χαμηλή συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ, επισείει τον κίνδυνο της ακυβερνησίας και ζητά τα κόμματα που θα συγκυβερνήσουν να έχουν αθροιστικά τουλάχιστον το 50% των ψήφων.

Επίσης, έχει προκύψει και η γνωστή αντιπαράθεση γύρω από το όνομα του πρωθυπουργού της επόμενης κυβέρνησης, με τους δύο αρχηγούς να επιδίδονται σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι εντυπώσεων.

Πάντως, τελευταίες αποκλειστικές πληροφορίες του «Π» αναφέρουν ότι:

• Είναι πλέον πολλά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και υπουργοί, που δηλώνουν παρασκηνιακά ότι σε κυβέρνηση συνεργασίας θα αποδεχτούν για πρωθυπουργό τον Αντ. Σαμαρά.

Φυσικά, για τα μετεκλογικά σενάρια θα παίξουν ρόλο και άλλοι σημαντικοί παράγοντες, όπως:

– Η απόσταση του πρώτου κόμματος από την αυτοδυναμία. Διότι είναι άλλο το πρώτο κόμμα να έχει 32-33% (σε μια τέτοια περίπτωση είναι πιθανό να οδηγηθούμε ξανά σε εκλογές) και άλλο να είναι κάτω από 30%, οπότε μάλλον δεν θα τολμήσει να προκαλέσει νέες εκλογές.

– Η διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων. Διαφορετικά θα τρέξουν οι μετεκλογικές εξελίξεις αν η διαφορά είναι 3-4 μονάδες και εντελώς διαφορετικά αν είναι πάνω από 5 μονάδες.

Πάντως, στην αντιπαράθεση γύρω από τις κυβερνητικές συνεργασίες που μπορεί να προκύψουν μετά τις εκλογές μπήκε τις τελευταίες μέρες κι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας, αναφερόμενος σε πιθανά σενάρια μιας κυβέρνησης της Αριστεράς με τη στήριξη και άλλων αντιμνημονιακών δυνάμεων (π.χ. των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Π. Καμμένου).

Και μπορεί να απορρίφθηκε η πρότασή του απ' όλους τους εν δυνάμει αποδέκτες, μπορεί να έγινε προσπάθεια να προβοκαριστεί από συγκεκριμένα ΜΜΕ, ωστόσο έγκριτοι αναλυτές και επικοινωνιολόγοι εκτιμούν ότι ήταν μια έξυπνη πρωτοβουλία, που θέλει να φέρει στο προσκήνιο μια Αριστερά θέσης και όχι άρνησης.

Οι τελευταίες –έγκυρες...– προβλέψεις

Σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές που επεξεργάζονται τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης πάνω στα κυριότερα θέματα που απασχολούν την κοινωνία αλλά και επιτελείς κομμάτων, οι εκτιμήσεις, που βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με δημοσκοπήσεις, είναι οι εξής:

– Η ΝΔ φαίνεται να έχει μια μικρή ανάκαμψη της συσπείρωσής της, η οποία, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, οφείλεται και στην παρέμβαση Καραμανλή.

– Το ΠΑΣΟΚ παραμένει «κολλημένο» σε πολύ χαμηλά επίπεδα συσπείρωσης και δεν «ξεκολλάει», παρά τις προσπάθειες του Βενιζέλου, ενώ σύμφωνα με κάποιες άλλες εκτιμήσεις έχει υποστεί και μια μικρή μείωση των ποσοστών του.

– Είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ ταλαιπωρείται από μια πρωτοφανή ανοργανωσιά, που σε συνδυασμό με τα τραγικά κυβερνητικά του πεπραγμένα το αφήνουν καθηλωμένο, παρά τη μείωση τις τελευταίες μέρες των ποσοστών της ΔΗΜΑΡ. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν υπάρχει πρόγραμμα για τα κορυφαία στελέχη του Κινήματος σε ποιες πόλεις θα μιλήσουν, με αποτέλεσμα ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει!

– Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει μια αυξητική τάση και βρίσκεται σταθερά στην τρίτη θέση. Εκτιμάται ότι ο Αλ. Τσίπρας έχει κερδίσει πόντους και από την άρνησή του να βγει στο Mega!

– Το ΚΚΕ εμφανίζεται στάσιμο.

– Ανεξάρτητοι Έλληνες και ΔΗΜΑΡ εμφανίζουν πτωτικές τάσεις.

– Η Χρυσή Αυγή μπαίνει στη νέα Βουλή, όπως και οι Οικολόγοι-Πράσινοι, ενώ οριακά κινούνται ΛΑΟΣ (με πιθανότερο πάντως να μπει) και ΔΗΣΥ (με πιθανότερο να μην μπει). Όπως και η Δράση του Μάνου.


Δίνουν και παίρνουν οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στα κρυφά για λογαριασμό των κομμάτων και των μέσων ενημέρωσης. Οι φήμες είναι πολλές, άλλες αληθινές, άλλες ψεύτικες, πολλές εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Σε ένα όμως θέμα συμφωνούν όλοι οι δημοσκόποι: Ότι η κατάσταση είναι και θα παραμείνει ρευστή μέχρι να κλείσουν οι κάλπες της ερχόμενη Κυριακή. Και ίσως για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση και έπειτα να είναι οι κάλπες πράγματι… γκαστρωμένες, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Φλωράκης.

Οι πρώτες αυτές εκλογές (γιατί μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλες) ενδείκνυνται για να εκφράσει ο κόσμος την οργή του για το πολιτικό σύστημα που τον κυβέρνηση τόσα χρόνια. Χωρίς μισθό, σύνταξη, δουλειά, χωρίς ασφάλεια, παιδεία και υγεία τι περιμένουν άραγε τα υπάρχοντα αστικά κόμματα; Να τους ψηφίσουν με κλειστά τα μάτια; Ασφαλώς κι όχι, ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια, πολιτικούς που τόσα χρόνια βλέπει και ξαναβλέπει και πολιτικές που τον έχουν οδηγήσει στην καταστροφή.

Κι αυτά τα λέμε διότι δεν αποκλείεται να επιβεβαιωθούν τα σενάρια που κάνουν λόγο για 9 και 10 κόμματα στη Βουλή, μεταξύ αυτών και η Χρυσή Αυγή, γεγονός που θα αποτελέσει όνειδος για τη Δημοκρατία αλλά και τη μεγάλη ήττα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Έχει μείνει μία εβδομάδα από τις κάλπες και κάποιοι νομίζουν ότι βρέχει ενώ τους φτύνουν από παντού. Κι αυτό το λέμε για όλους τους πολιτικούς χώρους. Ορισμένοι εμφανίζονται αγχωμένοι για την εκλογή τους και ξεχνούν την πατρίδα. Τώρα λοιπόν που η καταιγίδα πλησιάζει που ο Μιχαλολιάκος και ο Καμμένος ετοιμάζονται να κάνουν πάρτι στο Κοινοβούλιο και ο Τσίπρας το παίζει τιμητής των πάντων, υπάρχουν ακόμη υπουργοί και βουλευτές που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Βλέπουμε για παράδειγμα στη Νέα Δημοκρατία να τραβάει όλο το κουπί ο Σαμαράς, να καταγγέλλει τη Χρυσή Αυγή, να δίνει αγωνιώδη μάχη προκειμένου να μη γίνει στην Ελλάδα της κακομοίρας, αλλά κάποιοι μεγαλόσχημοι να απέχουν από τον πόλεμο.

Ο Τσίπρας, η Αλέκα και ο Κουβέλης που είναι τώρα που οι νεοναζί και οι Καμμένοι απειλούν να τα κάνουν όλα μπάχαλο; Η επαναστατικότητά τους εξαντλείται μόνο στο πόσο ποσοστό θα λάβουν και με ποιον θα συνεργαστούν;

Να μην μιλήσουμε για το ΠΑΣΟΚ όπου όλα τα μεγαλοστελέχη για το μόνο που νοιάζονται είναι να …χάσει ο Βενιζέλος και τον περιμένουν στην γωνία.

Αντί, λοιπόν, όλοι τους να κοιτάνε την προσωπική και κομματική «επιτυχία» ας δουν σε τι κίνδυνο μπαίνει η Ελλάδα. Ας καταλάβουν επίσης όλοι τους γιατί ο κόσμος είναι οργισμένος, γιατί ετοιμάζεται να τους καταδικάσει, άλλους λιγότερο κι άλλους περισσότερο.

Έχει μείνει μια εβδομάδα που το υπάρχον πολιτικό προσωπικό πρέπει να πείσει τον ελληνικό λαό ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στη χώρα. Εντάξει, από το τελειωμένο ΠΑΣΟΚ δεν περιμένουμε και πολλά. Σίγουρα περιμένουμε περισσότερα από τη Νέα Δημοκρατία ενώ από την Αριστερά περιμένουμε περισσότερη υπευθυνότητα. Με καταγγελτικό λόγο και χωρίς σχέδιο το μόνο που θα καταφέρουν είναι να έχουν εξ δεξιών τους το Μιχαλολιάκο να τους χαιρετά ναζιστικά. Αυτό θέλουν;

Κυριακή κοντή γιορτή, λοιπόν. Αν κάποιοι δε θέλουν η τιμωρία να είναι πολύ σκληρή, ας αλλάξουν τακτική. Όλοι μαζί μπορούν να αποτρέψουν τους κινδύνους για τη Δημοκρατία.

Αριστερός Ψάλτης


Tου Νίκου Χειλαδάκη
Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου


Είναι γνωστό το ρητό ότι ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Στην δική μας την περίπτωση είχαμε επί δεκαετίες ηγέτες που μας κορόιδευαν με τον χειρότερο τρόπο, έκλεβαν με άνεση και λεηλατούσαν το κράτος, υπέγραφαν προδοτικές συμφωνίες και έβαζαν σε υποθήκη το μέλλον μας, καλλιεργούσαν μια πολιτική λάϊιφ στάιλ και ανεδείκνυαν βουλευτές, ηθοποιούς ηλιθίων σήριαλ σε στυλ «τόλμη και γοητεία», σεξολόγους, θεατρίνους, πρωταγωνιστές τηλεμαχιών σε στυλ τηλεοπτικών σόου και κοινούς απατεώνες. Άρτος και θεάματα για ένα ξεπουλημένο λαό.

Όλα αυτά όμως έφτασαν στο αποκορύφωμα από το 2009 και μετά όταν ήρθε ο περίφημος αυτός, ο ΓΑΠ, με κύρια αποστολή να παραδώσει την χώρα μετά βαΐων και κλάδων στην λεηλασία της Νέας Τάξης ενώ εμείς τον χειροκροτούσαμε στεφανωμένο να παρελαύνει από τις πλατείες και τα χωριά μας.

Και τώρα ήρθε η ώρα της μεγάλης κρίσης. Και ενώ η κοινωνία έχει καταρρεύσει, η οικονομία έχει καταστραφεί, η ελληνική οικογένεια έχει διαλυθεί, η χώρα έχει προδοθεί και η εθνική μας υπόσταση ακόμα και αυτή έχει υποθηκευτεί άμεσα, εμείς είμαστε έτοιμοι ξανά να επιβραβεύσουμε τους προδότες μας και όλους αυτούς τους κυρίους που μας παρέδωσαν στον εθνικό μας όλεθρο. Ξέρετε πως τρίβουν τα χέρια τους στην άλλη πλευρά του Αιγαίου βλέποντας τα χάλια που μας έφτασαν οι προαγωγοί της εθνικής αυτοκτονίας μας;

Ακόμα και μόνο η προοπτική ότι αυτοί οι ίδιοι που έσπειραν την μεγαλύτερη εθνική συμφορά είναι πιθανό να ξαναπιάσουν την πλειοψηφία και να είναι ξανά στην αρχή και από πάνω μας, με γεμίζει τρόμο, όχι για τόσο για τις πολιτικές συνέπειες αυτής της προοπτικής, αλλά για το εθνικό κατάντημα ενός άλλοτε παραδειγματικού λαού για το φιλότιμο και την φιλοπονία του.

Υπάρχει και το επιχείρημα. Δηλαδή τι θέλετε να μην έχουμε ισχυρή κυβέρνηση, να είμαστε ακυβέρνητοι; Αλήθεια το 2007 δεν βγάλαμε ισχυρή κυβέρνηση; To 2009 δεν εκλέξαμε ισχυρή κυβέρνηση; Ήταν η πιο ισχυρή κυβέρνηση της μεταπολίτευσης και προκάλεσε την μεγαλύτερη εθνική καταστροφή στην νεότερη ιστορία μας. Η πιο ισχυρή ελληνική κυβέρνηση έφερε την ξένη κατοχή στην Ελλάδα. Να μας λείπουν πια οι ισχυρές κυβερνήσεις. Όχι άλλη εθνική καταστροφή. Φτάνει πια.

Άραγε είμαστε λαός ηλίθιων; Άραγε είναι η πικρή αλήθεια αυτό που μου είπε πριν από λίγες μέρες κάποιος φίλος, ότι αν ο Εφιάλτης έβαζε σήμερα υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια της Σπαρτής, θα έβγαινε πανηγυρικά βουλευτής;

Γράφει ο Μενέλαος Γκίβαλος

Ελάχιστες φορές στην πολιτική ιστορία μιας χώρας μια εκλογική αναμέτρηση υπερβαίνει τα όρια της κομματικής αντιπαράθεσης, ξεπερνά τα διλήμματα της συγκυρίας, είτε αυτά είναι πραγματικά είτε είναι κατασκευασμένα, και αναδεικνύει τους πολίτες, την κοινωνία σε πραγματικούς πρωταγωνιστές και καθοριστικούς παράγοντες για όσα πρόκειται να συμβούν.

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου η ψήφος των πολιτών δεν θα πρέπει να είναι κομματική, αλλά καθαρά ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Η κατάρρευση των δύο φορέων του δικομματισμού, η αδυναμία τους να χειραγωγήσουν τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, παρά την ολοκληρωτικού τύπου προπαγάνδα και τρομοκράτηση την οποία ασκούν, αποκαλύπτουν ότι οι πολίτες χειραφετούνται, αποδεσμεύονται από τις παραδοσιακές κομματικές δουλείες και καθορίζουν πλέον την ψήφο τους με καθαρώς ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.

Ασφαλώς, σ' ένα καταρρέον και πολυδιασπώμενο πολιτικό σύστημα, που διαπερνάται από την κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ των μνημονιακών οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, η ψήφος των πολιτών αφορά δευτερευόντως κομματικά σχήματα και αναφέρεται κατά κύριο λόγο στην αναζήτηση διεξόδου από την καταστροφική πορεία στην οποία μας οδήγησαν.

Τις ώρες, τις λίγες αυτές ημέρες πριν από την κάλπη, ο κάθε πολίτης, ο κάθε εργαζόμενος θα πρέπει ψύχραιμα να αποτιμήσει τα δύο χρόνια που πέρασαν. Να αναστοχαστεί και να κατανοήσει ότι Η ΧΩΡΑ ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΝΤ και στους διεθνείς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς, ενώ οι υπαρκτές και βιώσιμες εναλλακτικές διέξοδοι ακυρώθηκαν και υπονομεύτηκαν συνειδητά και μεθοδευμένα από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τα οικονομικά συμφέροντα που το στήριζαν και το στηρίζουν και σήμερα. Να διαπιστώσει ότι η Ελλάδα και ο λαός της αποτέλεσαν ένα είδος μετα-μοντέρνου «πειραματόζωου» στο εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, με «επόπτες» το 4ο Ράιχ και την τραπεζική δικτατορία.

Για το εθνικό και κοινωνικό αυτό έγκλημα υπάρχουν ένοχοι, και αυτοί οι ένοχοι θα πρέπει να καταδικαστούν πολιτικά στις εκλογές, ώστε να υπάρξει κοινωνική και πολιτική «κάθαρση» και τιμωρία εκείνων που όχι μόνο παραμένουν αμετανόητοι, αλλά με περισσή θρασύτητα, ιταμότητα και αμετροέπεια, όπως η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εξακολουθούν να απειλούν και να εκβιάζουν τους πολίτες, ενώ έχουν ήδη προετοιμάσει την επόμενη συγκυβέρνησή τους με τη Νέα Δημοκρατία, προβάλλοντας απλώς επιμέρους «επιφυλάξεις» για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού.

Ο Α. Σαμαράς απέδειξε πλήρως και εμπράκτως ότι η προηγηθείσα «αντι-μνημονιακή» του ρητορεία αποτελούσε απλώς έναν συνήθη τακτικισμό. Με την πρώτη «πίεση» που υπέστη παραιτήθηκε αμέσως από τις «θέσεις» του, υιοθέτησε τη μνημονιακή στρατηγική και ενσωματώθηκε πλήρως στην ηγεμονία των μνημονιακών συμφερόντων, αποτελώντας σήμερα την κύρια ελπίδα τους, τον βασικό «αχθοφόρο» των μνημονιακών επιλογών και των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων, που καταλύουν την εθνική κυριαρχία. Σήμερα στην προεκλογική του εκστρατεία έχει υιοθετήσει πλήρως τα τρομοκρατικά-εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών μας και του 4ου Ράιχ, έχοντας πλήρως απαξιώσει και αποδυναμώσει την παράταξη την οποία εκπροσωπεί.

Με τις επιλογές του αυτές και με τα όσα θα επακολουθήσουν σε μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ, σίγουρα θα καταλάβει μαζί με τον Γ. Παπανδρέου πρωτεύουσα θέση στο «πάνθεον» των πρωθυπουργών που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ασφαλώς δεν υπάρχει μια διαμορφωμένη εναλλακτική στρατηγική. Η πολυδιάσπαση, οι αντιθέσεις και οι «δουλείες» που δεσμεύουν ακόμα τα κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν προσφέρει αυτήν τη δυνατότητα.

Αυτήν την εναλλακτική λύση, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ μπορεί και πρέπει να τη διαμορφώσει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του. Μια κοινωνικο-πολιτική πλειοψηφία που θα προκύψει από τις κάλπες και θα κυμανθεί σε ποσοστά της τάξεως του 60% θα εξαναγκάσει τις πολιτικές και κοινοβουλευτικές δυνάμεις που θα προκύψουν από τις εκλογές να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα διεξόδου, το οποίο θα αποδεσμεύσει τη χώρα και την κοινωνία από τα Μνημόνια και θα ακυρώσει τις εθνικά επονείδιστες δανειακές συμβάσεις. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί και τη μόνη οδό σωτηρίας, που απαιτεί όμως ατομική και συλλογική συνείδηση και δράση, που στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση, στην αυτονομία και στην αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν ούτε έτοιμες λύσεις ούτε κομματικοί σωτήρες. Ότι με την άρνησή μας να υποταγούμε στη δικτατορία των τραπεζών και του νεοφιλελευθερισμού μπορούμε να αποτελέσουμε ένα αντι-παράδειγμα και όχι ένα πειραματόζωο. Την ίδια μοίρα με μας ακολουθούν και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, γι' αυτό και η δική μας στάση, μαζί με τις ευρύτερες αλλαγές που συντελούνται σε άλλες χώρες (Γαλλία) μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία για γενικότερες αλλαγές.

Να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνάμεις μας, στις αρχές μας. Να απορρίψουμε τα ψεύτικα διλήμματα, να επιστρέψουμε στους εκβιαστές μας τους εκβιασμούς. Να τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες μας.

Εάν όλα αυτά συμβούν την 6η Μαΐου, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε από μια νέα, ελπιδοφόρα αφετηρία.
Η οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα λόγω της μακροχρόνιας έλλειψης δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά κυρίως λόγω των λανθασμένων επιλογών των ασυντόνιστων ενεργειών της τελευταίας θητείας του ΠΑΣΟΚ και των προσταγών της τρόικας έχουν διαμορφώσει ένα πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα τοπίο.
Η κατάσταση αυτή, δημιουργεί ιδιαίτερες απαιτήσεις για τον τομέα Εθνικής Άμυνας και τις Ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες καλούνται να παρέξουν το αγαθό της ασφάλειας υπό λίαν αρνητικές συνθήκες.

Πέραν της οικονομικής κατάστασης και των εξωτερικών απειλών, οι ΕΔ της χώρας πρέπει να λειτουργήσουν σε ένα κλίμα μεθοδευμένης απαξίωσης που έχει δημιουργηθεί από επανειλημμένες επιθέσεις (φραστικές ή όχι) στελεχών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Κύριος λοιπόν στόχος μας, είναι να αποκαταστήσουμε το πληγωμένο κύρος και να μεγιστοποιήσουμε την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων δυνάμεων της χώρας, ώστε να βελτιωθεί το αίσθημα ασφάλειας του Ελληνικού λαού και οι υπόλοιπες παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να καταφέρουν αναπόσπαστες να οδηγήσουν τη χώρα σε ταχύτερη έξοδο από την κρίση.

Οι “Ανεξάρτητοι Έλληνες” λαμβάνοντας υπόψη τις γενικότερες συνθήκες ασφάλειας που διαμορφώνονται στην περιοχή, τις δυνατότητες που μας δίνει η ενσωμάτωση και εκμετάλλευση των νέων τεχνολογιών, αλλά και τους περιορισμούς από την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση, το πρόγραμμά μας εστιάζει στα εξής:

Κατά προτεραιότητα, αναπλήρωση των μισθολογικών απωλειών στελεχών και προσωπικού Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας καθώς και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και συντάξεων αποστράτων.

Αναδιοργάνωση της δομής του στρατεύματος (κάθετη και οριζόντια) σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Επίλυση μέσω θεσμικών παρεμβάσεων, χρονιζόντων προβλημάτων του προσωπικού των ΕΔ, σε θέματα διαβίωσης, μεταθέσεων, εξέλιξης, ιεραρχίας, ασφάλειας και υγείας.

Επένδυση στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις του Μέλλοντος, με ορθολογιστικό επαναπροσδιορισμό των απαιτήσεων-δυνατοτήτων και εξοπλισμό αυτών σε συνάρτηση με τις τρέχουσες και μελλοντικές προκλήσεις, ανασχεδίαση της παρεχομένης εκπαίδευσης, και συνεχή επιμόρφωση των στελεχών.

Θεσμοθέτηση νέων διαδικασιών για προμήθειες και εξοπλισμούς, για τη διασφάλιση πλήρους διαφάνειας, την ταχεία ικανοποίηση των αναγκών και την εξοικονόμηση πόρων.

Αναδιοργάνωση παραγωγικών Μονάδων – Εργοστασίων για μείωση του κόστους λειτουργίας με παράλληλη αύξηση της παραγωγικότητας και έξοδο στις διεθνείς αγορές για διάθεση των προϊόντων.

Ανάπτυξη –αναδιοργάνωση υπαρχόντων ερευνητικών κέντρων και ανάπτυξη συνεργασίας με αντίστοιχα ερευνητικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδος, για καλύτερη ενσωμάτωση και εκμετάλλευση της τεχνολογίας με παράλληλη εξοικονόμηση πόρων.

Ανάπτυξη φιλικών προς το περιβάλλον τεχνολογιών και εφαρμογών για τη λειτουργία του στρατεύματος.
Καθημερινοί είναι πλέον οι εκλογικοί εκβιασμοί τόσο από εγχώριους παράγοντες (πολιτικούς, «ενημερωτι­κούς», οικονομικούς) όσο και από ξέ­νους για το ενδεχόμενο πλήρους κα­τάρρευσης της χώρας αν την επομένη των εκλογών δεν υπάρχει «σταθερή» (δηλαδή των δύο παραδοσιακών κομ­μάτων εξουσίας) κυβέρνηση. Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί περιλαμβά­νονται στο μενού των πιέσεων ώστε ο ελληνικός λαός να αποκηρύξει τα... «άκρα» και να μείνει στο μαντρί των κατ’ εξοχήν υπεύθυνων για την κρίση και την κατάρρευση της Ελλάδας.

Χθεσινό παράδειγμα (ένα από τα πολλά) είναι και η «απειλή» Λοβέρδου ότι, αν δεν είμαστε καλά παιδιά και μας τιμωρήσουν οι Ευρωπαίοι, θα κλεί­σουν οριστικά καμιά τριανταριά νοσο­κομεία το 2013.

Αλλά και οι συχνότατες παρεμβάσεις στην ελληνική εκλογική διαδικασία εκ μέρους ισχυρών παραγόντων της ευρωζώνης (π.χ. Ρεν), της Γερμανίας και του ΔΝΤ (Λαγκάρντ!), οι οποίες αναμέ­νεται να ενταθούν τις τελευταίες δέκα μέρες πριν από τις εκλογές, δίνουν το στίγμα του «ενδιαφέροντος» δανει­στών και επιτηρητών για το εκλογικό αποτέλεσμα.

  • Τι σημασία έχει που η κρίση στην ευρωζώνη βρίσκεται πάλι στο «κόκ­κινο»;
  • Τι σημασία έχει που η ένταση της κρίσης υποχρεώνει όλες τις ευρωπαϊ­κές χώρες να κάνουν στροφή προς τις εθνικές πολιτικές βάζοντας σε δεύτε­ρη μοίρα τη γερμανικής έμπνευσης ευρω-«συνεννόηση» και την επιβλη­θείσα από τη Γερμανία παράλογη και καταστροφική λιτότητα;
  • Τι σημασία έχει που η μοίρα της Ελ­λάδας και το μέλλον της στο ευρώ δεν σχετίζονται πλέον τόσο με τα (τιναγ­μένα στον αέρα) δημοσιονομικά της και τις διαβόητες «μεταρρυθμίσεις» όσο με την πορεία της ευρωζώνης στο σύνολό της;

Και οι «δικοί μας» και οι ξένοι, τον χα­βά τους. Μόνο που, από όσα βλέπουμε να εκτυλίσσονται στη χώρα μας, ένα εί­ναι βέβαιο: ο κόσμος δεν τους πιστεύει πια. Ήδη γνωρίζει πως το «ναι σε όλα» των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών φέρνει ακόμη πιο κοντά ην καταστροφή και της κοινωνίας και της χώρας...

Φωτιά στον πυρήνα του ευρώ

Ο συναγερμός που έχει χτυπήσει στην Ευρώπη και η πολιτική κρίση που αρχίζει να διαφαίνεται στις λεγόμενες σκληροπυρηνικές χώρες της ζώνης του ευρώ έχουν άμεσο αντίκτυπο στη χώ­ρα μας. Οι πολιτικοί αρχηγοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται το τσουνάμι των εξελίξεων που μας περιμένει και θεωρούν – λανθασμένα – ότι, εάν υπάρξει συγκυβέρνηση της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ, εάν λαμβάνονται συνεχώς μέ­τρα και συνεχίσουμε να λέμε «ναι σε όλα» στην τρόικα, «θα τη βγάζουμε κα­θαρή».

Μόνο που η παραίτηση της κυβέρ­νησης της Ολλανδίας δείχνει άλλα: ότι από εδώ και πέρα δεν θα υπάρχει μια ενιαία φωνή ούτε μέσα στο μπλοκ των αυστηρών χωρών, οι οποίες, έστω και με διάφορα τερτίπια, υποχωρούσαν στην παραχώρηση βοήθειας προς τον Νότο και ιδιαίτερα προς την Ελλάδα, για το καλό της ενότητας της ευρωζώνης. Τώρα η φωτιά βρίσκεται στον πυρή­να του ευρώ και υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αγορές, μέσω των διαβόητων οί­κων αξιολόγησης, στοχεύουν να αποδομήσουν τα «τρία Α». Μετά τη Γαλλία, η Ολλανδία είναι η επόμενη και παρα­μένουν μόνο η Γερμανία, η Φινλανδία, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία με άριστη πιστοληπτική ικανότητα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σημά­νει συναγερμός και υπάρχουν φόβοι ότι η κρίση χρέους αναζωπυρώνεται πριν καν καταλαγιάσει και χτυπάει όλα τα μέτωπα. Οι δανειακές ανάγκες της Ισπανίας δεν είναι πλέον το μόνο ζη­τούμενο και ο πανικός είναι τόσο έκ­δηλος, ώστε οι τεχνοκράτες των Βρυ­ξελλών έχουν ανασύρει από τα συρτά­ρια τους την πρόταση έκδοσης ευρωομολόγου.

Εποχή... προμνημονίου!

Την ίδια στιγμή όμως στην Αθήνα οι μόνιμοι ελεγκτές της τρόικας, που συνεχίζουν να κάνουν φύλλο και φτε­ρό το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, στέλνουν ραβασάκια στους προϊστα­μένους τους ότι η κατάσταση στα δη­μοσιονομικά της χώρας τείνει να ξε­φύγει και να επιστρέψει σε επίπεδα προμνημονίου! Η υψηλότερη ύφεση, την οποία έχει επιβεβαιώσει και ο διοι­κητής της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι μόνο η αρχή.

Βρισκόμαστε στον πέμπτομήνα του 2012 και ήδη οι προβλέψεις έχουν αναθεωρηθεί προς τα πάνω μία φορά, με την ύφεση να φθάνει το 5% από 3,2% που ήταν η αρχική εκτίμηση των Βρυξελλών. Ο αριθμός αυτός αναμέ­νεται να αναθεωρηθεί προς τα πάνω τον Σεπτέμβριο, όταν οι τροϊκανοί θα αντιληφθούν (άλλη μια φορά καθυ­στερημένα) τις επιπτώσεις των μέτρων που μας περιμένουν τον Ιούνιο.

Αυτό σημαίνει ότι τινάζεται στον αέ­ρα το δεύτερο δάνειο πριν καν αρχίσει να εκταμιεύεται. Πολλοί τείνουν να ξεχάσουν ότι η Ελλάδα ακόμα λαμβά­νει τις δόσεις του πρώτου δανείου και ότι τον Μάρτιο τα χρήματα που ελή­φθησαν αφορούσαν μόνο το σκέλος στήριξης των τραπεζών. Τείνουν να ξεχάσουν επίσης ότι τα 130 δισ. ευρώ υπάρχουν ακόμα μόνο ως πολιτι­κή απόφαση, που μπορεί να έχει υπο­γραφεί από την Ε.Ε., αλλά ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει οι όροι της εκταμί­ευσης των δόσεων.

Εδώ ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυ­νος για τη χώρα μας. Η κρίση χρέους, η οποία τώρα μετατρέπεται σε πολιτική, δείχνει ότι η ευρωζώνη δεν θα αποφασίζει και σίγουρα δεν θαμιλάει με μια φωνή. Πλέον τα κριτήρια για τις αποφάσεις δεν θα είναι εάν λάβαμε τα μέτρα και εάν πετύχαμε τους δημοσιο­νομικούς στόχους (που δεν τους πετυ­χαίνουμε), αλλά και τι γίνεται στα κοι­νοβούλια και τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών.

Πρώτα το «σπίτι» του

Για να το πούμε με πιο απλά λόγια, ο καθένας θα σκέφτεται το σπίτι του και οι εθνικές πολιτικές θα έχουν τον πρώ­το και τον τελευταίο λόγο. Οι πιο απαι­σιόδοξοι θεωρούν ότι, εάν η Ολλανδία χάσει την πιστοληπτική ικανότητα των «τριών Α», θα μπούμε στην αρχή του τέλους του ευρώ. Οι δείκτες που δημο­σιοποίησε η Eurostat δείχνουν αυξημένα χρέη σε όλες τις χώρες, παρά τα πα­κέτα λιτότητας, γεγονός που θα φέρει τις κυβερνήσεις αντιμέτωπες με τους λαούς τους, οι οποίοι, βλέποντας το πάθημα της Ελλάδας, θα αντιδράσουν σε οποιαδήποτε νέα πακέτα.

Την αρχή έκανε ο Γάλλος υποψήφιος Φρανσουά Ολάντ με τις δηλώσεις του κατά των τεχνοκρατών των Βρυξελλών και ακολούθησε το ακροδεξιό ολλαν­δικό κόμμα, που έριξε την κυβέρνη­ση συνασπισμού του Μαρκ Ρούτε. Να υπενθυμίσουμε ότι οι Ολλανδοί αύξη­σαν το έλλειμμά τους μόλις στο 4,3% και όλο το «κακό» έγινε για πακέτο λι­τότητας της τάξεως του 1,3% του ΑΕΠ, όταν στην Ελλάδα και την Ισπανία μιλά­με για «προσαρμογές» σε πολλαπλά­σια ποσοστά επί του ΑΕΠ.

Η εικόνα δείχνει ότι δυναμώνουν τα αντιευρωπαϊκά μέτωπα, κινήματα και κόμματα, τη στιγμή που το μέτωπο του χρέους παραμένει ανοικτό, όπως και αυτό της παγκόσμιας αμφισβήτησης για το αν υπάρχουν στην Ε.Ε. πολιτικοί ηγέτες ικανοί να λάβουν ορθές αποφά­σεις και να διαχειριστούν την κρίση.

Μάλιστα στην Ουάσιγκτον, την περα­σμένη εβδομάδα, οι Ευρωπαίοι υπουρ­γοί Οικονομικών «τα άκουσαν» για τα καλά από τους εκπροσώπους των ανα­πτυσσόμενων χωρών, με τις ΗΠΑ να χα­μογελούν με ικανοποίηση για την τάση που δημιουργείται να δοθούν αυξημέ­νες εξουσίες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και εποπτεία εντός της Ε.Ε.

Στον κόσμο τους

Σε όλα αυτά η Ελλάδα δείχνει να κω­φεύει. Η παρουσία στα συμβούλια και τα κέντρα των αποφάσεων είναι ανύ­παρκτη. Ακόμη και ο πρωθυπουργός

Λουκάς Παπαδήμος είναι απών. Προ­φανώς τηρεί σιγή ιχθύος και κρατά χα­μηλό προφίλ περιμένοντας να δει το αποτέλεσμα της κάλπης. Ελπίζει σε μια περίοπτη θέση μετεκλογικά και, για να μην δυσαρεστήσει τα δύο μεγάλα κόμ­ματα, μένει στο περιθώριο, αφανής. Εις βάρος της χώρας όμως.

Ο κίνδυνος μιας απόφασης «ξαφ­νικού θανάτου» (suddent death) δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ιδιαίτερα με­τά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της ΤτΕ. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, οι αριθ­μοί που παρουσίασε ο Γ. Προβόπουλος μάλλον δείχνουν ότι το περιθώριο για ανάκαμψη της Ελλάδας χάθηκε. Σε αυ­τό το συμπέρασμα, αργά ή γρήγορα, θα φτάσουν – αν δεν έχουν ήδη φτά­σει – όχι μόνο οι δανειστές, αλλά και οι αγορές:

  • Η ύφεση δεν πρόκειται να επιτρέ­ψει πρωτογενή πλεονάσματα το 2013 – όρος στον οποίο βασίστηκε η δεύ­τερη δανειακή σύμβαση. Επιπλέον η ύφεση είναι ανασταλτικός παράγοντας για τη μείωση του ελλείμματος και του χρέους, επίσης βασικός όρος του δεύ­τερου δανείου.
  • Η μείωση του ελλείμματος το 2011 στο 9,1% έγινε ύστερα από διάφορες λογιστικές αλχημείες και νέο φούσκω­μα του ελλείμματος του 2009 και του 2010. Διαφορετικά θα είχε κλείσει κο­ντά στο 10%.Το γεγονός πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας, όμως η πα­ταγώδης αποτυχία της δημοσιονομικής προσαρμογής παραμένει και θα φανεί εκ νέου όταν θα υπάρξει νέα αναπρο­σαρμογή των μεγεθών τον Σεπτέμβριο από την Eurostat. Κοινώς, ύστερα από όλες τις περικοπές, προκοπή δεν βλέ­πουμε ούτε στους αριθμούς.
  • Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τείνει να οδηγηθεί σε φιάσκο, ενώ οι συνέπειες από το «κούρεμα»δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως. Επιπλέον το τραπεζικό σύστημα της χώρας μας δεν φαίνεται να μπορεί να ανακάμψει άμεσα. Συνεπώς νοσεί και η επιχείρηση... ανάπτυξης, για την οποία όλοι μιλούν, αλλά κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πώς θα γίνει πράξη.

Όλα αυτά θα φέρουν μια παράταση της δημοσιονομικής προσαρμογής μέ­χρι το 2015 ή και το 2016, την οποία έχει ήδη αποφασίσει η τρόικα. Η παρά­ταση όμως δεν σημαίνει ότι γλιτώνου­με τα μέτρα, τα οποία θα λάβουμε μέ­χρι... κεραίας. Μήπως όμως πρόκειται για μια προσωρινή απόφαση μέχρι να δουν τι θα κάνουν με τη χώρα μας; Μέ­νει να το δούμε...

Πηγή