Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Ιουν 2013

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Γιώργου Τράγκα και το ανάρτησε ο ίδιος στη σελίδα του στο facebook. Διαβάστε:

«Πάμε σε πρόωρες εκλογές; Θα έχουμε προεκλογική περίοδο διαλύοντας την τουριστική περίοδο και κάποιες ελπίδες ότι θα πέσουν φέτος περισσότερα ευρώ στα ταμεία των τουριστικών επιχειρήσεων;

Θα βρεθεί μία μεταβατική περίοδος για την υπόθεση της ΕΡΤ? Ή μόλις τελειώσει η συνάντηση των τριών αρχηγών –τη Δευτέρα- Ο Σαμαράς θα πάει στον πρόεδρο να υποβάλλει την παραίτηση του, πετώντας το μπαλάκι της ευθύνης σους δύο άλλους και στον Σύριζα, που αγκυλωμένος δημοσκοπικά και φοβισμένος γι’ αυτά που έρχονται δεν τολμάει να καταθέσει- μέχρι στιγμής- ούτε πρόταση μομφής!

Ο Σαμαράς έχει ένα μεγάλο πAρόβλημα που ενδεχομένως τον οδηγεί πιο κοντά στην έξοδο του Μαξίμου: Οι Αμερικανοί δεν τον θέλουν πλέον στο τιμόνι της τριμερούς κυβέρνησης και το δείχνουν με τη σιωπή τους και με την επιδεικτική άρνηση τους να τον δεχθούν στο Λευκό Οίκο. Οι Αμερικανοί δεν συγχωρούν στο Σαμαρά ότι συνάντησε περισσότερες από μία φορές τον Αλεξέι Μίλερ της Γκάζπρομ (δεξί χέρι του Πούτιν), παρά τις προειδοποιήσεις του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα και όχι μόνον. Δεν συγχωρούν στο Σαμαρά, ότι παρέκαμψε τις οδηγίες τους και ότι συζήτησε κατ’ ιδίαν με τον απεσταλμένο του Κρεμλίνου, χωρίς καν την παρουσία διερμηνέως… Η «εξαφάνιση» του Σίμου Κεδίκογλου , έως την ώρα που βγήκε να ανακοινώσει το κλείσιμο της ΕΡΤ, ήταν ενδεικτική. Η αμερικανική πρεσβεία τον θεωρεί «άνθρωπο του Κρεμλίνου», με γραφείο ακριβώς από κάτω από το γραφείο του πρωθυπουργού της Ελλάδος.

Ο Σαμαράς, έχει ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα. Ξέρει, διαισθάνεται, βλέπει, ότι μετά τις γερμανικές εκλογές το «success story», συνοδεύεται από haircut, Μνημόνιο 3, πιθανότατο κούρεμα ακόμη και στις καταθέσεις των τραπεζών, σχέδιο Κόφι Ανάν 2, αναγνώριση των Σκοπίων ως ‘’Βόρεια’’ ή ‘’Άνω Δημοκρατία της Μακεδονίας’’ και ένα θρίλερ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που θα έχουν θερμοκρασία ανάλογη της πορείας των σχέσεων Ερντογάν-Ουάσιγκτον.

«Μυρίζει» ότι υπάρχουν διεργασίες εξόδου του Σαμαρά από το πολιτικό σκηνικό με αντικατάσταση του έως τον Οκτώβριο. Αναζητείται ένας νέος «Παπαδήμος» με τις ευλογίες του ίδιου και των δύο συνεταίρων που δεν επιθυμούν να πάνε στις κάλπες, αλλά θέλουν και μία «νίκη» μέσα στην τριμερή κυβέρνηση που να δικαιώνει την ύπαρξη τους και να αναχαιτίζει την φθορά τους. Αυτό μπορεί να συμβεί εάν η ΕΡΤ επαναλειτουργήσει υπό την παρούσα μορφή της. Δύσκολο. Η τρόικα θέλει 2.500 υπαλλήλους στο δρόμο, μέχρι το τέλος Ιουνίου. Άλλωστε η δόση δεν έχει δοθεί ακόμη- απ’ ότι μαθαίνω- για «τεχνικούς λόγους». Δεν αποκλείεται ο Αβραμόπουλος, που θεωρείται «κολλητός» των Αμερικανών, και προ ημερών είχε πάει (στη θέση του Σαμαρά), στο εβραϊκό λόμπι τν ΗΠΑ, να είναι ο επόμενος εγκάθετος «Παπαδήμος».

Κανείς δεν θέλει εκλογές, αλλά μπορεί και να προκύψουν! Ο Αβραμόπουλος, θεωρείται μία πολιτική μετάλλαξη που προσαρμόζεται παντού και μέχρι τώρα λέει τα καλύτερα λόγια για όλους τους ξένους…. που εδρεύουν στο εδώ πεδίον βολής! Τα πάει πολύ καλά με τον Τσίπρα και την απαράμιλλη γερμανική λογική του και επειδή έχουμε περάσει σε μέρες πολιτικών συμπράξεων και συγκυβερνήσεων, μερικοί φίλοι «πολιτικών χολυγουντιανών σεναρίων» δεν αποκλείουν να συμβεί εδώ, ότι συμβαίνει στην Γερμανία. Γιατί π.χ. το CDU μπορεί να κάνει κυβέρνηση με το SPD και δεν μπορεί να κάνει στην Ελλάδα η Νέα Δημοκρατία με τον Σύριζα που τα ποσοστά τους εξασφαλίζουν αταλάντευτη πορεία εν μέσω Μνημονίου και κατοχής. Μην πείτε «Μα τι είναι αυτά που λες»; Αυτό που βλέπω είναι ότι η προστάτιδα δύναμη προωθεί Τζίμη και φυσικά Αλέξη…»
Πηγή:  olympia.gr
Έξαλλος ο Αβραμόπουλος με τον Τράγκα

Δεν έκρυψε την οργή του ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της ΝΔ, μόλις διάβασε το προβοκατόρικο σχόλιο του γνωστού Τράγκα, ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ, εμφάνιζε τον Δ. Αβραμόπουλο έτοιμο να «ανατρέψει» τον πρωθυπουργό. 
Ο υπουργός Εξωτερικών και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού αντέδρασε αστραπιαία, και μιλώντας με τους συνεργάτες του, τόνισε τα εξής: 
«Αυτά που γράφονται είναι έξω από τις αρχές, το ήθος και την ιστορία μου. Μακριά από μένα όλα αυτά τα σενάρια αποσταθεροποίησης. 
Αρχή της πολιτικής μου θα είναι πάντα η εντιμότητα και η ειλικρίνεια. Αυτά ισχύουν και στην σχέση μου με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά». Η αλήθεια πάντως είναι ότι πολλοί μουστερήδες της πολιτικής , μερικοί μέσα κι απ΄ τη ΝΔ, διακινούσαν αυτό το σενάριο που ήθελε τον Δ. Αβραμόπουλο να «αναλαμβάνει» πρωθυπουργός στη θέση του Αντ. Σαμαρά. Ο στόχος, όπως λένε κυβερνητικές πηγές, προφανής: να δείξουν ότι αφενός υπάρχει «θέμα» πρωθυπουργού και αφετέρου ότι έχει ξεσπάσει κρίση κορυφής στη ΝΔ. Ο Δ. Αβραμόπουλος σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του, δήλωσε το εξής: «οι σχέσεις μου με τον πρωθυπουργό ήταν και παραμένουν άριστες. Τα υπόλοιπα είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας».
Μετά την αυταρχική και αντισυνταγματική πράξη κλεισίματος της ΕΡΤ η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου ξεσηκώθηκε εναντίον του Σαμαρά. Ο τελευταίος έκανε μια προσπάθεια να αποφύγει τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει με την συμβιβαστική μεταβατική λύση που πρότεινε στους Βενιζέλο – Κουβέλη για στην ΕΡΤ. 

Η πρόταση αυτή φυσικά απορρίφθηκε αμέσως, καθόσον δεν είναι πολιτικά αφελείς οι κυβερνητικοί συνεταίροι. 
Πρώτη φορά τους δόθηκε η ευκαιρία να θέσουν υπό πολιτική ομηρία τον πρωθυπουργό και δεν πρόκειται να την αφήσουν. Ήδη έχει απομονωθεί ακόμα και από την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Μόνη ελπίδα για μια εύσχημη υποχώρηση του Σαμαρά είναι πλέον η αναμενόμενη αύριο απόφαση του ΣτΕ για αναστολή της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. 
Μπορεί όμως αυτή η απόφαση να διασώσει τον Σαμαρά προς στιγμήν, αλλά θα αποδείξει σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό ότι η ΠΝΠ ήταν αντισυνταγματική και αυθαίρετη.

Σε κάθε περίπτωση ο Σαμαράς τίθεται πλέον αναγκαστικά σε ένα καθεστώς ιδιότυπης πολιτικής κηδεμονίας από τα υπόλοιπα κόμματα συγκυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης και καμία στο εξής πράξη του δεν θα μπορεί να περάσει, χωρίς να συμφωνούν και οι άλλοι.
 Διαφορετικά θα χαρακτηρίζεται αμέσως ως αυταρχική και αντισυνταγματική.

Εμείς θα συμβουλεύαμε τον κ. Σαμαρά να προσφύγει αμέσως στο λαό είτε με εκλογές είτε με δημοψήφισμα για την ΕΡΤ (γιατί άραγε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα δεν μιλάει για δημοψήφισμα;), διαφορετικά η από εδώ και πέρα παραμονή του στην πρωθυπουργία υπό πολιτική ομηρία, κάνει κακό (εκτός από τον ίδιο) στη χώρα και στην παράταξή του.

Της Φαίης Καραβίτη 
 
Αν η Αθήνα βρισκόταν ως τώρα υπό συνεχή παρακολούθηση από το Βερολίνο, από την περασμένη Τρίτη οι συνεργάτες της Άγκελα Μέρκελ που ασχολούνται με την Ελλάδα βρίσκονται σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Η απειλή πρόωρων εκλογών και κοινωνικής αναταραχής έχουν εκνευρίσει τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία,...
παρά τις διαβεβαιώσεις που λαμβάνει από την Αθήνα, ανησυχεί ότι χάνεται σταδιακά ο έλεγχος των κοινωνικών αντιδράσεων και ότι η κατάσταση προσλαμβάνει ήδη ευρύτερα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Η κυρία Μέρκελ δεν δήλωσε ποτέ ότι αγάπησε ξαφνικά τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν ξεχνά άλλωστε ότι επί δύο χρόνια, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απέρριπτε κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης και δεν έδειχνε να συγκινείται ούτε με τις δικές της νουθεσίες μέσω του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Η στήριξη που του παρέχει τον τελευταίο χρόνο είναι αναγκαστική και βεβαίως δεν ήλθε παρά μόνο μετά την πλήρη και έμπρακτη συμμόρφωσή του. Οι επιφυλάξεις ωστόσο ουδέποτε εξαλείφθηκαν πραγματικά, ενώ συνεργάτες της καγκελαρίου μιλούν συχνά για ανάγκη η οποία εξελίχθηκε σε... φιλοτιμία.
Η εκλογική αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου εντείνει βεβαίως τις ευαισθησίες από την πλευρά του Βερολίνου, που δεν κρύβει ότι μέχρι τότε θέλει απόλυτη ησυχία σε όλα τα μέτωπα. Προκειμένου μάλιστα να διασφαλίσει αυτή την ησυχία, έχει κινητοποιήσει και τον μηχανισμό του ώστε τόσο οι Γερμανοί πολιτικοί όσο και ο Τύπος να διαπιστώνουν κάθε τόσο βήματα προόδου που σημειώνονται στην Αθήνα, αναγορεύοντας σε «επιτυχία» την πολιτική λιτότητας που επεβλήθη στον ευρωπαϊκό Νότο.

Ο αιφνιδιασμός με το κλείσιμο της ΕΡΤ ξύπνησε στη Γερμανία αντανακλαστικά που... λαγοκοιμούνταν. Ακόμη και αν τελικά η τρικομματική κυβέρνηση επιβιώσει, οι Γερμανοί θεωρούν ότι άνοιξε βίαια ένα διαφορετικό κεφάλαιο στην ελληνική κοινωνία, η οποία, παρά τα σκληρά μέτρα, επεδείκνυε ως τώρα αξιοθαύμαστη αν(τ)οχή. Πιστεύουν μάλιστα ότι, όσο και αν η απόλυση 2.600 δημοσίων υπαλλήλων ικανοποιεί κάποια εντολή της τρόικας, μπορεί τελικά να στοιχήσει πολύ ακριβότερα, αν αποτελέσει το έναυσμα για κοινωνική αντίδραση, προκαλώντας επικίνδυνους συνειρμούς στους Έλληνες. Επισημαίνουν δε ότι δεν υπήρχε στην ουσία λόγος για όσα έγιναν και δεν δέχονται ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εξυγιανθεί η δημόσια τηλεόραση. Στέλεχος της καγκελαρίας μίλησε σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους στο Real.gr, κάνοντας λόγο για κίνηση «υψηλού πολιτικού ρίσκου, αν όχι τυχοδιωκτισμού» και τονίζοντας ότι η κυρία Μέρκελ «στηρίζει 100% τον Έλληνα ομόλογό της, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να συγχωρήσει οποιονδήποτε αντιπερισπασμό». Ο ίδιος αξιωματούχος πρόσθεσε μάλιστα με βεβαιότητα - και νόημα - ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη λάβει το μήνυμα του Βερολίνου για «άμεση» και «αναίμακτη» λύση. Εξίσου αντίθετη με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα είναι πάντως και η γερμανική αντιπολίτευση.

Επισήμως, η γερμανική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν επιθυμεί να αναμιχθεί στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας και ότι δεν βλέπει γιατί θα πρέπει το Βερολίνο να έχει άποψη για το πώς θα επιλέξει η Αθήνα να εξυγιάνει μια δημόσια επιχείρηση. Η αντίδραση ωστόσο πολλών γερμανικών μέσων, που δεν έδειξαν να ερμηνεύουν όλα την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης ως τολμηρή μεταρρυθμιστική τομή, δεν βοηθά στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης κατά ευνοϊκό τρόπο. Και αν η οικονομική «Handelsblatt» χαιρέτισε την «πολιτική τόλμη» του Αντώνη Σαμαρά που «θα σώσει εκατομμύρια ευρώ και θα συμβάλει αποφασιστικά στην ενίσχυση της δημοκρατίας στην Ελλάδα», την ίδια ώρα η Sueddeutsche Zeitung γράφει ότι «αυτές οι γρήγορες κινήσεις με λοστό δεν είναι δείγμα μιας καλά μελετημένης πολιτικής», ενώ υποστηρίζει ότι «οι δημοσιογράφοι στο δημόσιο γίνονται θύματα διότι ο Α. Σαμαράς, όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, δεν τόλμησε να κάνει απολύσεις στον διογκωμένο δημόσιο τομέα». Το ίδιο ανησυχητικές θεωρεί η γερμανική κυβέρνηση και τις διαστάσεις που λαμβάνει πανευρωπαϊκά η συμπαράσταση στους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Μεταξύ των επικεφαλής ευρωπαϊκών δημόσιων σταθμών που ζητούν την άμεση επαναλειτουργία της ΕΡΤ βρίσκεται άλλωστε και το αφεντικό της γερμανικής τηλεόρασης.

Στην Γερμανία πάντως, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, δείχνουν να ξαφνιάζονται όταν, λόγω των τελευταίων εξελίξεων, πληροφορούνται ότι στην Ελλάδα η ΕΡΤ διαθέτει πολιτικό προϊστάμενο, ο οποίος είναι μάλιστα και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Στην Γερμανία είναι σχετικά πρόσφατο το σκάνδαλο με τον εκπρόσωπο των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών και τις παρεμβάσεις του μεταξύ άλλων στο κρατικό ZDF, η αποκάλυψη των οποίων τον υποχρέωσε σε παραίτηση. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει, σύμφωνα με άρθρο του Spiegel, ότι και στην Γερμανία δεν συνηθίζεται οι πολιτικοί να «διορίζουν» ευνοούμενούς τους στα δημόσια ΜΜΕ. 

Πηγή:  real.gr
Tελικά η ομελέτα θέλει μαγκιά. Κι εγώ που νόμιζα πως ήταν η εύκολη λύση και του πλέον ατάλαντου μάγειρα έκανα λάθος. Όχι φίλε μου. Η ομελέτα θέλει αποφασιστικότητα, θέλει θάρρος, θέλει πυγμή, θέλει δύναμη και τσαμπουκά. Η πετυχημένη ομελέτα αγαπητέ πελάτη, εξαρτάται από το στιβαρό χέρι που θα σπάσει τα αυγά χωρίς να αναλογιστεί το κόστος της συνταγής.
Το αυγό πρέπει να χτυπηθεί δίχως κανέναν οίκτο
. Το αυγό πρέπει να τσακιστεί. Τα τσόφλια πρέπει να θρυμματισθούν ανελέητα και να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα τσόφλια του σπασμένου αυγού δεν έχουν καμία αξία. Είναι περιττά και επιβλαβή. Ακόμη και αν αυτά τα τσόφλια αναπνέουν. Ακόμη κι αν αυτά τα τσόφλια έχουν οικογένειες και παιδιά.

Στη συνταγή της καλής ομελέτας τα τσόφλια δεν χωράνε. Το μόνο απαραίτητο για την γεύση της ομελέτας είναι η κατάλληλη δόση «αλατοπίπερου» που πρέπει να προστεθεί από τον «μάστερ σεφ».

Για ακόμη πιο ελκυστική γεύση προτιμούνται τα «χρυσά» αυγά. Και καλή σας όρεξη.

Του Πέτρου Κατσάκου
Απο left, μοντάζ antistachef
Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Αποφασίστηκε η αποστολή αμερικανικών όπλων στους αντάρτες ενώ ένα άρθρο του Ράλφ Πέτερς αποκαλύπτει ποιοι είναι οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ για την αναδιάταξη ολόκληρης της περιοχής!

Στην τακτική των «ματωμένων συνόρων» φαίνεται να διολισθαίνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Μπάρακ Ομπάμα, όσον αφορά στη Μέση Ανατολή. Η παροχή εξοπλισμών στους (υποτιθέμενα Σύρους) αντάρτες εκτιμάται ότι θα προκαλέσει νέα κλιμάκωση στην περιοχή, η οποία σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην Τουρκία πιθανώς να αλλάξει το ψηφιδωτό του χάρτη από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το Πακιστάν!

Όταν η κυβέρνηση Ομπάμα εξέφρασε την πρόθεσή της να παράσχει άμεση στρατιωτική βοήθεια προς τις δυνάμεις που προκαλούν αποσταθεροποίηση στη Συρία προκειμένου να ρίξουν το καθεστώς του προέδρου κ. Μπασάρ Αλ Άσαντ πολλοί δημοσιογράφοι αναζήτησαν τις «ιερές μορφές» της αμερικανικής διπλωματίας για να εκφράσουν τις εκτιμήσεις τους.

Ως τώρα ο κ. Χένρυ Κίσσινγκερ δεν έχει εκφράσει επισήμως τις απόψεις του περί των όσων συμβαίνουν. Από την άλλη, ο κ. Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ δεν δείχνει ικανοποιημένος από την εξέλιξη αυτή. Είναι αρνητικός με οποιασδήποτε μορφής εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία από τη στιγμή που υπάρχουν αφ’ ενός οι ανοικτές πληγές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ενώ αφ’ ετέρου κανείς δεν εγγυάται πως ό,τι προκύψει στη Συρία δεν θα προκαλέσει πολεμικές εμπλοκές στον Λίβανο, την Ιορδανία, την Τουρκία.

Η απόφαση για την αμερικανική εμπλοκή είναι ειλημμένη. Όπως εξηγούν διπλωματικοί παράγοντες ήταν η κατάλληλη συγκυρία για κάτι τέτοιο εφ’ όσον και η κυβέρνηση Ερντογάν στην Άγκυρα δεν διαθέτει την ισχύ που είχε έστω και δύο εβδομάδες πριν. Ο σύμβουλος Υποθέσεων Ασφαλείας του Αμερικανού Προέδρου, ο κ. Μπεν Ρόουτς, δήλωσε ότι η απόφαση για την ενίσχυση των ανταρτών ελήφθη κατόπιν βασίμων ενδείξεων, σύμφωνα με τις οποίες ο στρατός της Συρίας υποτίθεται πως χρησιμοποίησε χημικά όπλα έναντι των ανταρτών.

Η δικαιολόγηση της εμπλοκής
Αίσθηση προκαλεί πάντως και η υπενθύμιση που κάνουν οι σχολιαστές της “Deutsche Welle”. Πριν από ένα χρόνο ο κ. Μπαράκ Ομπάμα είχε διαμηνύσει ότι η χρήση χημικών όπλων στη Συρία θα αποτελούσε την αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη γραμμή», η υπέρβαση της οποίας θα επέφερε «σοβαρές συνέπειες στη συριακή κυβέρνηση». Ο ειδικός στις ΗΠΑ από το Αυστριακό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (OIIP) κ. Χάιντς Γκέρτνερ δήλωσε σχετικά: «Ο αμερικανός Πρόεδρος περιέγραψε τη χρήση χημικών όπλων ως κόκκινη γραμμή πριν από πολλούς μήνες, και μόλις τώρα δηλώνει έτοιμος να κάνει κάτι».

Το προσκήνιο της διεθνούς διπλωματίας αποτελεί, όπως σοφά έχει πει ο κ. Μπρεζίνσκυ, τη «μεγάλη σκακιέρα» τα πιόνια έχουν παραταχθεί και το παίγνιο έχει μετατραπεί σε αγώνα απόλυτης επικράτησης. Ύστερα από αιματηρό αγώνα, ο στρατός της Συρίας φαίνεται πως επικρατεί έναντι των αποκαλούμενων «ανταρτών» ο οποίος αποτελείται από μπουλούκια φονταμενταλιστών και τυχοδιωκτών μισθοφόρων που διατάχθηκαν από κάποιους να ρίξουν το καθεστώς Άσαντ.

Το πλεονέκτημα του Άσαντ
Η κυβέρνηση της Συρίας ωστόσο έχει ανακτήσει τόσο το ψυχολογικό, όσο και το ηθικό πλεονέκτημα έναντι των «ατάκτων». Η βιαιότητα με την οποία εκφράζουν το μίσος τους εναντίον αλαουϊτών, χριστιανών και μετριοπαθών μουσουλμάνων δεν έχει προηγούμενο. Όπως παρατήρησε το περιοδικό “Time”, οι επιχειρήσεις στη Συρία μοιάζουν με πόλεμο αίματος και αλόγιστης βίας που μεταδίδεται σε συνέχειες από το YouTube. Η ρωσική πλευρά επανειλημμένως έκανε λόγο για Τσετσένους «ισλαμοφασίστες» που μάχονται στη Συρία και συνέδεσε τη δράση τους με την τρομοκρατική ενέργεια κατά τον μαραθώνιο της Βοστώνης.

Οι εκτελέσεις, οι βιασμοί, οι εν ψυχρώ δολοφονίες και οι απαγωγές συνιστούν μια εικόνα χάους την οποία επιχειρούν να επιδεινώσουν κέντρα που σχεδιάζουν την πλήρη αναδιάταξη του χάρτη στη Μέση Ανατολή. Χαρακτηριστική είναι η ερμηνεία που έδωσε η διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Ρώμης κ. Νάταλι Τότσι. «Το διακύβευμα τώρα έγκειται στην ουσιαστική αποδυνάμωση των δυνάμεων Άσαντ, οι οποίες τελευταία έχουν ανακτήσει πλεονέκτημα χάρη στη συστηματική βοήθεια της Χεζμπολάχ», εκτίμησε στο γερμανικό ραδιόφωνο.

Το Βερολίνο παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις αλλά και τις προσεκτικές ενέργειες της Ρωσίας επί του Συριακού. Λίγο πριν από την επικράτηση των δυνάμεων Άσαντ στην πόλη Κουσέιρ, η ομοσπονδιακή μυστική υπηρεσία της Γερμανίας BND απέστειλε έκθεση προς την καγκελαρία στην οποία μιλούσε περί ισχυροποιήσεων των δυνάμεων Άσαντ και για σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των ατάκτων.

Ποιος είναι ο σχεδιασμός για τη Μέση Ανατολή
Διπλωματικοί αναλυτές αποκαλύπτουν δύο στοιχεία:

α) Τα περιθώρια αντίδρασης για την κυβέρνηση Ομπάμα άρχισαν να στενεύουν, ενόψει μάλιστα του δεύτερου γύρου διαπραγματεύσεων για το Συριακό, που αναμένεται στα τέλη Ιουλίου. Μία επικράτηση του Άσαντ ως τότε, έστω και παροδική, ενδέχεται να ανατρέψει τη μέχρι τώρα πορεία των διαπραγματεύσεων.

β) Οι εξελίξεις στην Τουρκία και η δεδομένη αδιαλλαξία του κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προωθηθεί η τακτική των «ματωμένων συνόρων» που θα επηρεάσει καίρια και τη γειτονική χώρα. Αυτό συμβαίνει παρά τις αντιρρήσεις του κ. Ομπάμα σχετικώς με το πλήγμα που θα δεχθεί το κύρος του Τούρκου πρωθυπουργού. Ωστόσο, θα εξανεμιστεί μια και καλή ο μεγαλοϊδεατισμός του υπουργού Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου περί της «οθωμανικής κληρονομίας».

Η θεωρία των «ματωμένων συνόρων» αποτελεί μελέτη και σχεδιασμό του κ. Ράλφ Πέτερς, την οποία δημοσιοποίησε στην αμερικανική «Επιθεώρηση Ενόπλων Δυνάμεων» (AFJ, Armed Forces Journal) πριν από μια επταετία, τον Ιούνιο του 2006. Χωρίς να κάνουμε ιδιαίτερη ανάλυση προς το παρόν στους αντικειμενικούς σκοπούς αυτού του σχεδίου είναι σκόπιμο να τονίσουμε ότι ο κ. Πέτερς επιχειρεί να σχεδιάσει το χάρτη της νέας Μέσης Ανατολής όχι έτσι όπως κάποτε εξυπηρέτησε την πολιτική του Ουΐστον Τσώρτσιλ αλλά όσους θέλουν να κυριαρχήσουν στα νέα γεωπολιτικά και ενεργειακά δεδομένα της περιοχής.

Κουρδικό κράτος και καντονοποίηση Συρίας
Σύμφωνα με τον κ. Πέτερς, οποιαδήποτε αλλαγή στη Μέση Ανατολή θα βοηθήσει στην προοπτική δημιουργίας ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους υπό τη στέγη του οποίου θα στεγαστούν 27 εκατομμύρια Κούρδοι από τις νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας και άλλοι 37 εκατομμύρια που ζουν στο βόρειο Ιράκ και ευρύτερα. Αυτό το κράτος θα έχει τρεις μεγάλες πόλεις το Κιρκούκ, το Ντιγιάρμπακιρ και την Ταυρίδα εντός της επικράτειάς του. Όπως υποστηρίζουν οι Αμερικανοί, ένα τέτοιο κράτος θα αποτελεί το προκεχωρημένο ανάχωμα της Δύσης μετά τη Βουλγαρία και την Ιαπωνία!

Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει διάσπαση στο Ιράκ, το οποίο θα χωριστεί στο «Σουνιτικό Ιράκ» και σε μία «Σιϊτική Αραβική Πολιτεία» που θα καταλαμβάνει και περιοχές της Σαουδικής Αραβίας γύρω και κάτω από το Κουβέιτ. Αυτή η ενέργεια αναμένεται, σύμφωνα με τον κ. Πέτερς, να συρρικνώσει τη Συρία.

Ήδη στελέχη του Στέητ Ντηπάρτμεντ μελετούν σενάρια «καντονοποίησης» της Συρίας εφ’ όσον ηττηθεί ο πρόεδρος Άσαντ και θα συρθεί (εκείνος ή οι διάδοχοι του) σε διαπραγματεύσεις αναδιανομής γαιών. Τα «καντόνια» θα είναι τρία και θα αποτελούνται από i) αλαουΐτες και χριστιανούς, ii) σουνίτες μουσουλμάνους και iii) σιΐτες μουσουλμάνους. Όπως ισχυρίζεται ο κ. Πέτερς στα «ματωμένα σύνορα», «η Συρία θα απολέσει το επίνειό της προς Μεσόγειο επειδή θα συσταθεί ο Μέγας Λίβανος, που θα θεωρηθεί αναγέννηση της Φοινίκης».

Το «σούπερ» μουσουλμανικό Βατικανό
Από μια τέτοια εξέλιξη ωφελημένες θα είναι η Ιορδανία και η Υεμένη, αφού προβλέπεται να αυξήσουν την εδαφική κυριαρχία τους ενώ θα υλοποιηθεί και ένα αίτημα των Σαουδαράβων, θα συγκροτηθεί το «μουσουλμανικό Βατικανό» (“Muslim super - Vatican” αναφέρει) που θα περιλαμβάνει τις ιερές πόλεις της Μεδίνας και της Μέκκας.

Αλλαγές θα σχεδιάζονται και πιο ανατολικά όπου το Ιράν αναμένεται να χάσει εδάφη υπέρ του «Μεγάλου Αζερμπαϊτζάν» αν και θα ελέγξει τις δυτικές επαρχίες του Αφγανιστάν στη Χεράτ. Ο μεγάλος χαμένος από τις εξελίξεις στην περιοχή θα είναι το Πακιστάν, το οποίο μάλλον θα χάσει τις δυτικές επαρχίες του και θα αποκοπεί ολόκληρο το νότιο τμήμα του (μαζί με τις νοτιοδυτικές επαρχίες του Ιράν) προκειμένου να εγκαθιδρυθεί το ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν με πρωτεύουσα την Γκάνταρ.

Αυτό είναι το βασικό σχέδιο, τις προεκτάσεις του οποίου δεν μπορούμε ακόμα να γνωρίζουμε.

Το σίγουρο είναι πως η αλλαγή της στρατηγικής του προέδρου Ομπάμα οδηγεί στην τακτική των «ματωμένων συνόρων» με αυτούς τους αντικειμενικούς σκοπούς σε ένα ιδανικό περιβάλλον, όπου οι ΗΠΑ θα έχουν την υποστήριξη της Βρεταννίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να υπολογίσει ποιες θα είναι οι αντιδράσεις της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας σ’ αυτό το στάδιο ενώ κανείς δεν εκφράζει άποψη για τη στάση της Γερμανίας, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Κρατήστε επίσης το παιχνίδι με τις θρησκείες και τα δόγματα. Οι δαίμονες της μισαλλοδοξίας μπορούν να προκαλέσουν εκρηκτικό μείγμα αντιδράσεων σε Τουρκία, Βαλκάνια αλλά και στην καρδιά της Ε.Ε.

Πηγή
Οι αρχές δεν επιτρέπουν στους διαδηλωτές να εισχωρήσουν στην πλατεία Ταξίμ

Αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποκλείσει την πλατεία Ταξίμ και χρησιμοποιούν δακρυγόνα και κανόνια νερού, ώστε να μην πλησιάσουν οι διαδηλωτές.

Ο κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης, Χουσεΐν Αβνί Μουτλού, δήλωσε πως η είσοδος στην Ταξίμ απαγορεύεται προς το παρόν για το κοινό. Οι διαδηλωτές αναγκάστηκαν να κινηθούν σε γύρω δρόμους.

Ωστόσο, τη νύχτα οι διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα και αύξησαν τη χρήση δακρυγόνων στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης ως απάντηση στην ρίψη δακρυγόνων και νερού από την αστυνομία για να φύγουν οι διαμαρτυρόμενοι από το πάρκο Γκεζί.


Σύμφωνα με όσα ανέβαιναν στο Twitter, ασθενοφόρα παρέλαβαν τραυματίες, ενώ μεταξύ των παρόντων στην πλατεία ήταν ηλικιωμένοι και παιδιά. Η επέμβαση της αστυνομίας έγινε δύο ώρες μετά το τελεσίγραφο του Ερντογάν προς τους διαδηλωτές να εκκενώσουν την πλατεία.

Σήμερα, Κυριακή, θα έχουν συγκέντρωση κατά των διαμαρτυριών οι οπαδοί του κόμματός του. Ο Ερντογάν είναι πλέον αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη πρόκληση της δεκαετούς θητείας του. Για περισσότερο από δύο εβδομάδες οι διαδηλώτες δείχνουν να αδιαφορούν για τις προειδοποιήσεις Ερντογάν.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν τραβάει το σχοινί χωρίς να φοβάται το αίμα. Έβγαλε τον στρατό στους δρόμους για να χτυπήσει και εαν παραστεί ανάγκη να πυροβολήσει τους διαδηλωτές της πλατείας Ταξίμ. Κανείς δεν έχει καταλάβει ποια ήταν η ανάγκη αυτή καθώς οι διαδηλωτές του πάρκου Γκεζί είναι απλοί πολίτες, άοπλοι με μοναδικό όπλο τα πανώ και τις ντουντούκες.

8 φορτηγά της στρατοχωροφυλακής εμφανίστηκαν στην περιοχή Μετζιντιγιέκιογ, σε απόσταση αναπνοής από την πλατεία Ταξίμ, κοντά στην περιοχή Κουρτουλούς(κάποτε σφύζουσα ελληνική κοινότητα)και τώρα μέρος που σου προκαλεί κατάθλιψη βλέποντας μερικούς εκατοντάδες ηλικωμένους Έλληνες.

100 άνδρες του στρατού περίμεναν με τα όπλα στα χέρια κάποια εντολή για να επέμβουν. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε η συνδρομή τους στις επιχειρήσεις της αστυνομίας. Μόνο η παρουσία τους όμως έδειξε τις προθέσεις της κυβέρνησης και τον σκληρό τρόπο αντιμετώπισης των διαδηλωτών που εδώ και 19 ημέρες πραγματοποιούσαν ειρηνική διαδήλωση.


Γράφει ο Ακρίτας

Η ολοκλήρωση ωφελεί πρωτίστως τα μεγάλα και οικονομικά ισχυρά κράτη και θα οδηγήσει τελικά σε μια Ευρώπη υπό γερμανική ηγεμονία. 
Αυτό το ανέφερε ο Andrew Heywood πριν... 10 χρόνια σχεδόν, προφητικά μάλλον όταν μιλούσε για τα κατά της ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ.

***

Προσωπικά, ήμουν και είμαι υπέρ μίας μορφής ομοσπονδίας κρατών σε επίπεδο συνομοσπονδίας(confederation) ή ενώσεως(union) κατά την οποία τα κράτη που συμμετέχουν διατηρούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους. 
Είμαι φυσικά εναντίον με αυτό που γίνεται σήμερα και προσπαθεί να επιβληθεί μέσω του νεοφιλελεύθερου γκλομπαλισμού και του Γερμανικού νεομερκαντιλισμού. 
Το τι πιστεύω σε ότι αφορά το διεθνές στερέωμα και την σχέση μεταξύ των εθνών και των κρατών, είναι αυτό όπως έχει αναλυθεί διεξοδικά από τον Ρωλς στο «Δίκαιο των Λαών». 
Με Γερμανικές αρχές δικαίου δεν γίνεται να υπάρξει Ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ.

***

Εάν η λέξη ομοσπονδιοποίηση σημαίνει εναρμόνιση και συντονισμός της οικονομικής πολιτικής είμαι απολύτως σύμφωνος. 
Η εγκαθίδρυση όμως ενός υπουργού Οικονομικών και αύριο μιας κυβέρνησης, της ευρωζώνης είναι κάτι τελείως διαφορετικό η οποία δεν θα λαμβάνει υπόψη τις εθνικές ανάγκες ενός κράτος και ενός λαού. 
Είδαμε πως οι Ευρωπαίοι μας συμπεριφέρθηκαν όχι μόνο με τα Μνημόνια αλλά και με το Δουβλίνο 2 και την λαθρομετανάστευση. 
Οι λαοί είναι κυρίαρχοι, όπως υπενθυμίζει κάθε τόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο στη Γερμανία.
Με το χαρτί της κατάσχεσης ανά χείρας βρίσκονται πολλοί ιδιοκτήτες ακινήτων σε παραθεριστικές περιοχές. Τα δάνεια που πήραν τα προηγούμενα χρόνια για να κτίσουν εξοχικά ή συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων έχουν «κοκκινίσει» προ πολλού και, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει προστασία για τη δεύτερη κατοικία από τους πλειστηριασμούς, οι τράπεζες ετοιμάζονται για κατασχέσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στην Κρήτη εκατοντάδες ιδιοκτήτες αναζητούν αγοραστές για να πουλήσουν όσο όσο, προτού η τράπεζα προχωρήσει σε κατάσχεση της περιουσίας τους.

Χαρακτηριστική, επίσης, η περίπτωση ιδιώτη που ξεκίνησε να κτίζει συγκρότημα κατοικιών έξω από το Ναύπλιο. Τέσσερα διαμερίσματα συνολικά 264 τ.μ. και 115 τ.μ. υπόγεια. Η μέχρι στιγμής κατασκευή του έχει κοστίσει, μαζί με την αγορά του οικοπέδου, 353 χιλ. ευρώ και πωλείται αυτή τη στιγμή 250.000 ευρώ και με το κλειδί στο χέρι αντί 500.000 ευρώ.
Επίσης, εργολάβος που πουλά συγκρότημα τεσσάρων μεζονετών 1.000 τ.μ. στη Μύκονο από 6 εκατ., που ήταν η αρχική τιμή, κάτω από 3 εκατ.
Στην Κέρκυρα, συγκρότημα 16 επιπλωμένων διαμερισμάτων με πισίνα πωλείται 750.000 ευρώ.
Στην Τήνο, 3 ανεξάρτητες κατοικίες (2 ημιτελείς και 1 πλήρως επιπλωμένη) σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων πωλούνται 670 χιλ. ευρώ.
Στην Κέρκυρα, τριώροφο κτίριο 6 διαμερισμάτων 600 τ.μ. πωλείται 780 χιλ. ευρώ.
Στη Σαντορίνη σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων πωλείται συγκρότημα 3 αυτοτελών κτιρίων, εκ των οποίων κάθε ένα αποτελείται από 4 διαμερίσματα. 2 ισόγεια 66 τ.μ. και 47 τ.μ. και 2 διαμερίσματα 1ου ορόφου 46 τ.μ. έκαστο. Συνολικά 12 διαμερίσματα με τιμή 810 χιλ. ευρώ.


Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, οσοδήποτε συναρπαστικά ή και ιλιγγιώδη, αλλάζουν τις συνθήκες του βίου, τρόπους, συνήθειες, πρακτικές του βίου. Δεν αλλάζουν τη φύση του ανθρώπου. H φύση μένει πάντα φθαρτή και θνητή, πάντα ίδιες οι ενστικτώδεις ενορμήσεις που αντιπαλεύουν τη φθαρτότητα και τη θνητότητα – ορμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Πάντα ανοιχτή και η δυνατότητα αντίστασης στη νομοτέλεια των ενστίκτων (όχι ίδια σε όλους, αλλά σε όλους δοσμένη): Δυνατότητα σχετικής ελευθερίας από τις φυσικές αναγκαιότητες, ενεργητικής ετερότητας από τη φυσική ομοείδεια – ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου η ελευθερία, «το κυρίως ανθρώπινον» γνώρισμα.

Oι κάποτε Eλληνες γέννησαν την «πόλιν», την «πολιτικήν τέχνην», γιατί είχαν κοινή και κοινωνούμενη την ανάγκη για προτεραιότητα της ελευθερίας: H ελευθερία πραγματώνεται στη σχέση όχι στη χρήση, η χρήση υπηρετεί το ένστικτο, την υποταγή στην ανάγκη, στη νομοτέλεια της φύσης. Tο άθλημα της σχέσης παράγει την «πόλιν», την ελευθερία από την αναγκαιότητα, τον «πολιτισμό».

Στους αντίποδες ο σημερινός πρωτογονισμός: να εκλαμβάνεται η ελευθερία ως ατομικό «δικαίωμα», να ταυτίζεται με τη συμβατικά κατασφαλισμένη ευχέρεια απεριόριστων εγωτικών επιλογών. Eνδιαφέρει η θωράκιση του ατόμου (κάθε αδιαφοροποίητης μονάδας της φυσικής ομοείδειας), η ικανοποίηση των ενστικτωδών ενορμήσεων κυριαρχίας και ναρκισσιστικής ηδονής. «Πολιτισμός» με αντεστραμμένους τους όρους του ελληνικού αθλήματος.

Oμως καμιά συλλογικότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κάποιο χαλινό στη ζούγκλα των ενστικτωδών απαιτήσεων του φυσικού ατόμου. Aκόμα και τα οργανωμένα εθνοφυλετικά μορφώματα που προέκυψαν από τον δυτικό βαρβαρικό Mεσαίωνα (the barbarian West), συλλογικότητες συνεπέστατα υποταγμένες στην προτεραιότητα της χρείας (της θρησκευτικής, νομικής, ιδεαλιστικής ή ιστορικο-υλιστικής χρησιμοθηρίας) υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να αναζητήσουν κάποιους «υπερβατικούς» άξονες συνοχής της συλλογικότητας ως χαλινό του αντικοινωνικού ατομοκεντρισμού. Σαν τέτοιοι άξονες λειτούργησαν ο εμπεδωμένος από τη σχολική παιδεία και τη θεσμική οργάνωση ορθολογισμός των συμβάσεων (κυριολεκτικά ειδωλοποιημένος), η καύχηση για το ιστορικό παρελθόν της συλλογικότητας, για τα επιτεύγματα στις Tέχνες, στις επιστήμες, για τον κατά κεφαλήν πλούτο, τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά του οικιστικού περιβάλλοντος, την καλλιέργεια αυτοσυνειδησίας της όποιας συλλογικής ιδιαιτερότητας, κ.ά.π.

Kοινωνίες που βγήκαν από μακραίωνη υποδούλωση σε αλλοεθνή κυριαρχία ή από πολύχρονο αποικιοκρατικό καθεστώς, αφέθηκαν κατά κανόνα στην ψευδαίσθηση ότι αρκεί να αντιγράψουν κάποιο από τα μοντέλα εφαρμογής του δυτικού «παραδείγματος» για να γευθούν αυτόματα τους ηδονικούς καρπούς της απολυτοποιημένης χρησιμοθηρίας. Tο ελλαδικό κράτος είναι μια τέτοια περίπτωση. Oι Bαυαροί που το έστησαν, συνεπικουρούμενοι από τους ξιπασμένους αυτόμολους της κοραϊκής δυτικολαγνείας, προσπάθησαν να προσδώσουν στον πιθηκισμό της Δύσης από τον ελλαδισμό στοιχεία διακοσμητικής ιδιαιτερότητας: Tη νεοκλασική αρχιτεκτονική, το μουσειακό ενδιαφέρον για το αρχαιοελληνικό κυρίως παρελθόν και το λαογραφικό ενδιαφέρον για το μεταβυζαντινό. Oπως και τον πλουτισμό της σημερινής γλώσσας με νεοπαγή σημαίνοντα αρχαιοελληνικής καταγωγής: Λέμε «ταχυδρομείο», όχι «η πόστα», «λεωφορείο», όχι «μπούσι», «υπουργός», όχι «μινίστρος», κ.λπ.

Oσο εξασθενούσε η επίδραση του φιλελληνικού ρομαντισμού και κυριαρχούσε η (επίσης δάνεια και μιμητική) «εθνική» ιδεολογία, τόσο γινόταν αχαλίνωτος ο επαρχιωτικός μεταπρατισμός της ευρωλαγνείας, ο αποχρωματισμός από κάθε πολιτισμική ελληνικότητα. H απρόσωπη ετοιματζίδικη πολυκατοικία, εφιαλτικά πολυώροφη ακόμα και σε στενωπούς ή σοκάκια, η φιγουρατζίδικη ακαλαισθησία της «χρηστικότητας», ομοιομορφοποίησε οικιστικά την Eλλάδα από άκρη σε άκρη – καθορίζει σήμερα ανεπανόρθωτα την τριτοκοσμική ταυτότητα της χώρας. Aδύνατο να ξεχωρίσεις αν βρίσκεσαι στο Pέθυμνο ή στην Kαβάλα, στην Πάτρα ή στον Bόλο, στην Aλεξανδρούπολη ή στην Kαλαμάτα. Tερατώδη ξενοδοχειακά συγκροτήματα, απρόσωπα, πανομοιότυπα με της Σιγκαπούρης ή της Kόστα Mπράβα, έχουν οριστικά καταστρέψει το απαρόμοιαστο κάλλος τόσο των ακτών όσο και του ορεινού τοπίου. O μισός πληθυσμός της χώρας συγκεντρωμένος στην πρωτεύουσα, όπως σε όλες τις υπανάπτυκτες κοινωνίες – η Aθήνα συναγωνίζεται σε ασχήμια, μόλυνση και συνθήκες ανοργανωσιάς του βίου, το Kάιρο, τη Bαγδάτη, το Nέο Δελχί.

O μαζοποιημένος πια, από τη μονοδιάστατη τηλεοπτική «πληροφόρηση» και «ψυχαγωγία», ελληνώνυμος πληθυσμός, ζει και ενεργεί με μοναδικό στόχο και «νόημα» βίου το χρήμα, την καταναλωτική λιγούρα, την κρετινική «διασκέδαση». Mε ακαταμέτρητους τους «λειτουργικά αναλφάβητους», αλλά επιδεικτικά, δίχως την παραμικρή μειονεξία ακκιζόμενους στα «μήντια», στην πολιτική, στον συνδικαλισμό, με το σχολειό εξευτελισμένο από τις «διευκολύνσεις» της ημιμάθειας, των «μιας χρήσεως» γνώσεων, της χυδαίας «φροντιστηριακής» χρησιμοθηρίας – την απόκτηση πτυχίου μόνο για εξασφάλιση μισθού με την ελάχιστη δυνατή απασχόληση. Oι περιγραφές της παρακμής τέλος δεν έχουν, ούτε ο απελπισμός που προκαλούν έχει όρια.

Oλοι όσοι κυβέρνησαν τον τόπο από το 1974 ώς σήμερα, όλοι, δίχως εξαίρεση και ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους λεοντή («οικονομικού φιλελευθερισμού» ή «σοσιαλισμού» ή των φενακισμένων τους αποχρώσεων), ήταν συνεπέστατοι ενσαρκωτές του Iστορικού Yλισμού, στην πιο χονδροειδή, επαρχιώτικη εκδοχή του. Στόχος και αποκλειστικό περιεχόμενο της πολιτικής τους: η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – να ρέει χρήμα, έστω και δανεισμένο, με παροχές για εξαγορά ψηφοφόρων, να ψηφοθηρούν τα φαυλεπίφαυλα κόμματα πουλώντας ψευδαισθήσεις ευζωίας.

H εγκληματική τους, όλων, αφροσύνη, ιδιοτέλεια και απαιδευσία μάς οδήγησε στον σημερινό εφιάλτη καταστροφής της ζωής μας και των ονείρων μας. Tουλάχιστον, με την πείρα τώρα πια του πανικού και της απόγνωσης, οφείλουμε στον εαυτό μας, επιτέλους, ρεαλιστικές επιγνώσεις: «Kαραμανλικός» ή «παπανδρεϊκός», «προοδευτικός» ή «ριζοσπαστικός», ο Iστορικός Yλισμός συγκεφαλαιώνει την αποτυχία μας, το εφιαλτικό μας αδιέξοδο. Eίναι ο μονόδρομος της χρήσης, όχι η προτεραιότητα της σχέσης, ο εταιρισμός των συμφερόντων, όχι το κατόρθωμα κοινωνίας της ζωής. O Iστορικός Yλισμός εξομοίωσε πολιτικά τον Kαραμανλή με τον Aνδρέα, τον Σημίτη με τον Mητσοτάκη, τον Σαμαρά με τον Kουβέλη.

Mε άλλα λόγια: το ζητούμενο δεν είναι να μας «εμπιστευθούν» και πάλι οι μαφίες των δανειστών τοκογλύφων. Eίναι να βρούμε οι Eλληνες τον εαυτό μας: αν κρύβεται ξεχωριστή ποιότητα ζωής στο να είσαι Eλληνας, αν είναι εμπειρικά ψηλαφητός ο ρεαλισμός του Kαβάφη: «ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν».

Nα είναι πολιτική αυτή η ψηλάφηση, μέσα από θεσμούς.

Του Μενέλαου Γκίβαλου 
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η συνταγή του θανάτου, της ιστορικής καταστροφής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και στον λαό της κάτω από τον ψευδεπίγραφο τίτλο της διάσωσης, αποκαλύπτεται τώρα και επισήμως μέσα από την έκθεση του ΔΝΤ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ. Συνεργός, συνυπεύθυνος και συνένοχος σ' αυτό το έγκλημα είναι η ελληνική πολιτική-μνημονιακή τάξη, οι πολιτικές ηγεσίες -με πρώτον υπεύθυνο τον Γ. Παπανδρέου- και τα κόμματα, τα οποία μέσα από ένα καθεστώς τρομοκρατίας επέβαλαν στον ελληνικό λαό ένα «πρόγραμμα» που οδήγησε στην εξαθλίωση της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας και στην καταστροφή της οικονομικής και παραγωγικής βάσης της χώρας.

Το έγκλημα ήταν συνειδητό γιατί όλοι γνώριζαν ότι ο υπερδανεισμός της χώρας θα οδηγούσε de facto σε χρεοκοπία. Τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ επισήμως ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η γενναία μείωση του χρέους πριν υπάρξει οποιαδήποτε εφαρμογή ενός μνημονιακού προγράμματος.

Γιατί δεν «μίλησε» τότε το ΔΝΤ; Γιατί έρχεται τώρα να αναφερθεί επίσημα, όταν ήδη έχει επέλθει η καταστροφή;

Το Μνημόνιο του 2010 και η υπερχρέωση της χώρας αποτέλεσε ένα «δώρο» που έδωσε χρόνο στη Γερμανία και στις τράπεζες να «ξεφορτωθούν» τα ελληνικά ομόλογα εγκαίρως. Την οποιαδήποτε συζήτηση για μια συμφωνημένη απομείωση του χρέους την είχε απαγορεύσει στη χώρα μας ρητά το εγκληματικό πολιτικά, «δίδυμο» των Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου. Όποιος τολμούσε να αναφέρει κατά τη διετία 2010-2011 το πρόβλημα της αδυναμίας αντιμετώπισης του χρέους, καταγγελόταν από την ηγετική ομάδα της τότε κυβέρνησης ως εθνικός δολιοφθορέας…

Όταν όμως έφθασε η ώρα του PSI, που επιβλήθηκε με τους χειρότερους όρους στην Ελλάδα, ένα τεράστιο κόστος κατέβαλαν οι θεσμοί του κοινωνικού κράτους, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια… Αυτή υπήρξε η πρώτη «νόμιμη» αφαίρεση κοινωνικών πόρων, που προηγήθηκε της κατάσχεσης των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες…

Τώρα, με την έκθεσή του το ΔΝΤ δηλώνει ευθέως στη Γερμανία ότι ο χρόνος που της παρεσχέθη τελείωσε… Ότι από εδώ και πέρα το αναγκαίο «κούρεμα» του χρέους της Ελλάδας θα πρέπει να προέλθει αναγκαστικά από τα κράτη της Ευρωζώνης...

Πρόκειται άραγε για μια συνολική αναπροσαρμογή ή μήπως για μια μετάθεση ευθυνών και επίλυση εσωτερικών λογαριασμών μεταξύ του ΔΝΤ αφενός και της Γερμανίας και της ΕΚΤ αφετέρου;

Κατά πρώτον, δύσκολα η Γερμανία, μετά τις επερχόμενες εκλογές, θα δεχθεί μια παρόμοια «λύση». Ήδη ο κ. Β. Σόιμπλε μας έχει προειδοποιήσει σαφώς ότι το νέο «κούρεμα» θα αρκείται στη γενναία μείωση των επιτοκίων δανεισμού και ίσως σε μια ακόμα παράταση του χρονικού ορίου αποπληρωμής…

Αυτό σημαίνει ότι η DE FACTO ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ και ότι Η «ΤΡΟΪΚΑ» ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Κατά δεύτερον, η έκθεση του ΔΝΤ, παρότι αναγνωρίζει κανονικά ότι το μνημονιακό πρόγραμμα ήταν προφανές εξαρχής ότι θα οδηγούσε στην καταστροφή της Ελλάδας, ως «αντίτιμο» της σωτηρίας της Ευρωζώνης, εν τούτοις δεν παρεκκλίνει ούτε κατά κεραία από τις επιλογές και τους στόχους των Μνημονίων… Ο κύκλος του θανάτου συνεχίζεται χωρίς διακοπή.

Επειδή μάλιστα προβλέπεται νομοτελειακά μια νέα αποτυχία στους στόχους, προβλέπονται νέα μέτρα και νέο Μνημόνιο μετά το 2015…

Τώρα τα ψέματα, τα προσχήματα, τα «αισιόδοξα μηνύματα» και οι ψευδαισθήσεις τελείωσαν και μάλιστα με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει πια το δικαίωμα να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει… Δεν μπορεί ο «θύτης» να ομολογεί δημοσίως το έγκλημα που προσχεδιασμένα εκτέλεσε και το «θύμα» να παριστάνει τον αδιάφορο… Να μη διεκδικεί το δίκιο του, να μην απαιτεί να σταματήσει, έστω και την ύστατη ώρα, η πορεία της ολοσχερούς καταστροφής.

Μέχρι τώρα ο Αντ. Σαμαράς παρίστανε το «θύμα» του Γ. Παπανδρέου και των Μνημονίων… Τώρα, αντί να χαριεντίζεται με τη Χρυσή Αυγή, αντί να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του μπροστά στη νέα αδήριτη πραγματικότητα… Εάν δεν έχουν το κουράγιο, αυτός και οι κ. Ευάγγ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης να διεκδικήσουν το δίκιο και την επιβίωση της χώρας και του λαού της, υπάρχει η έντιμη λύση… Να το δηλώσουν δημόσια και να παραιτηθούν, αφού και το τελευταίο «φύλλο συκής» έχει πλέον αφαιρεθεί. Και ας αναλάβει ο ίδιος ο ελληνικός λαός την ευθύνη για το μέλλον του.





Η Πολιτική Δημοσκόπηση ως ένα ακόμα σύμπτωμα (ιδιαίτερης) ελληνικής πολιτικής παθογένειας…

Του Κωνσταντίνου Μπάσιου
υπ. διδάκτορα, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Οι δημοσκοπήσεις, ειδικά των τελευταίων ημερών, ένα μόνο πράγμα επιτυγχάνουν: να επηρεάσουν το εκλογικό σώμα προς την κατεύθυνση που εξυπηρετεί διαφόρους εντολείς των δημοσκοπικών εταιρειών.

Στην Ελλάδα, ως χώρα και ως κοινωνία, είναι διάχυτη μια τάση (με την έννοια της πολιτικής ψυχολογίας) του ανικανοποίητου και του ανεκπλήρωτου. Και αυτό προκύπτει γιατί οι φαντασιακές προβολές της συλλογικότητάς μας εντοπίζονται σε χώρες που διαθέτουν εντελώς διαφορετικές ιστορικές διαδρομές.

Η αναμενόμενη συγκριτική διαδικασία, φαινόμενο ούτε σπάνιο ούτε κακό, που θα είχε νόημα, που – τέλος πάντων – θα εδικαιολογείτο είτε λόγω γεωγραφικής γειτνίασης, είτε λόγω κοινής ή ομόλογης πορείας μέσα στο χρόνο, θα έπρεπε να αναφέρεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιανατολικής Ευρώπης ή της Μεσογείου. Αντίθετα, οι προβολές μας γίνονται σε χώρες εντελώς πέρα από μας. Και μόνο αν είναι να δείξουμε ανωτερότητα και υπεροχή, αναφερόμαστε στους γεωγραφικούς μας γείτονες.

Έτσι, λοιπόν, προκύπτει αναγκαστικά συνεπόμενο ότι «είμαστε πίσω». Πολλοί θεωρητικοί μάλιστα κωδικοποίησαν αυτήν την οπισθοδρόμηση με όρους όπως, «περιφέρεια της Δύσης/του καπιταλισμού», «υπανάπτυξη», «δομικές ιδιαιτερότητες». Αυτοί οι όροι είναι εκπληκτικοί, όχι μόνο γιατί ενδεχομένως περιγράφουν προσφυώς ένα ζήτημα, αλλά γιατί εμπεριέχουν – παρά την πρόθεση να ταξινομήσουν αναλυτικά το θέμα στο οποίο αναφέρονται – και αποκαλύπτουν την ιδεοληπτική αποδοχή αυτής της πολιτικής ψυχολογίας: ότι δεν είμαστε σαν τους άλλους.

Πώς συνέχεται όλη αυτή η «φιλολογία» με τις δημοσκοπήσεις; Μα από το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ας πούμε από το 1955 και ύστερα, εξελίσσεται με αποκλειστικό γνώμονα το ιδεολόγημα της ανάπτυξης. Μια κοινωνία όμως δεν μπορεί να αλλάζει μόνο επειδή της επιβάλλονται κάποια πράγματα εκ των άνω και εκ των έξω. Το μείζον είναι να αλλάζει, γιατί μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι και υφίστανται διεργασίες που σταδιακά, σχετικά ψύχραιμα, «εν τω άμα του χρόνου» θα αξιώσουν ανακατατάξεις, αναθεωρήσεις, βελτιώσεις.

Τι συμβαίνει στη χώρα μας: όταν – επιτέλους – από το καλοκαίρι του 1974 εισήλθαμε στην εποχή της μεταπολίτευσης, άρχισε μια περίοδος πολιτικής ομαλότητας. Οι περισσότεροι πολίτες αξιολόγησαν την κατάσταση θετικά. Οι πολιτικές συνθήκες – σε σχέση με το αγκυλωμένο παρελθόν – είχαν κάποια χαρακτηριστικά που, επιτέλους, έπειθαν ότι τουλάχιστον δεν θα αντιμετωπίζαμε δυσλειτουργίες. Όλα αυτά πιστοποιήθηκαν μόλις το 1981, όταν μια κυρίαρχη αρχή του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος έγινε πράξη: η εναλλαγή κομμάτων (με ιδεολογικές αποκλίσεις) στην εξουσία.

Ωστόσο στο διάστημα 1981-2004, οι πολιτικές συνθήκες εμπλουτίστηκαν και με άλλα δεδομένα. Αυτό και φυσιολογικό μπορεί να θεωρηθεί και θεμιτό. Το θέμα όμως έγκειται στο ότι δεν ήταν αναμενόμενα τα νέα αυτά δεδομένα. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αποκαλυπτικά της όλης παθογένειας του ελληνικού πολιτικού συστήματος: η λειτουργία των κομμάτων, ο ρόλος της Βουλής, η κυριαρχική επιβολή του θεσμού του πρωθυπουργού είναι μερικά από αυτά τα παθογενή συμπτώματα.

Όπως είναι φυσικό, οι πολίτες που είχαν εμπειρίες και βιώματα από την προηγούμενη, πρόσφατη, πολιτική ιστορία και ζωή δεν αντιμετώπιζαν τα παραπάνω λεχθέντα παραδείγματα ως συνθήκες που θα μπορούσαν να κλονίσουν το αίσθημα γαλήνης που ίσως ένιωθαν.

Ωστόσο, σύμφωνα με τη αρχικά διατυπωθείσα διάχυτη τάση του ανικανοποίητου, έπρεπε να μετέλθουμε – ως κοινωνία – και άλλων, νέων μέσων, μεθόδων και προσεγγίσεων που ήταν παντελώς άγνωστα στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Έτσι στην ευρύτερη σφαίρα του πολιτικού συστήματος εντάσσονται και άλλα στοιχεία, όπως τα ΜΜΕ (έντυπα, ραδιόφωνο και τηλεόραση) και το όλο πλέγμα οικονομικών σχέσεων που τα διέπει, η πολιτική επικοινωνία (προεκλογικά προγράμματα, φυλλάδια, έντυπα, αφίσες, πολιτική διαφήμιση) και οι δημοσκοπήσεις.

Όλες αυτές οι δυνατότητες που είναι δανεισμένες από άλλες χώρες της Δύσης, επέπεσαν σαν μια λαίλαπα, επάνω στο δύσμοιρο εκλογικό σώμα. Και αν υποθέσουμε ότι αυτό διέθετε ίσως την κατάλληλη παιδεία, τότε θα μπορούσαμε να είμαστε λιγότερο προβληματισμένοι. Αλλά, δυστυχώς, ούτε τα γνωστικά εφόδια παρέχονται, ούτε η ελληνική κοινωνία εξελίχθηκε τόσο ώστε να αξιώσει, κατά κάποιο τρόπο, την εισαγωγή και υιοθέτηση όλων αυτών των τεχνικών μέσων.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μια έξαρση στην επίκληση των δημοσκοπήσεων. Γεγονός που μας υποχρεώνει σε μια πιο αναλυτική προσέγγιση αυτού του φαινομένου.

Πιο ειδικά, η δημοσκόπηση είναι μια τεχνική που αποσκοπεί στο να καταμετρήσει, στατιστικά, την άποψη που έχει το εκλογικό σώμα για ένα θέμα (και μπορεί, βέβαια, να καταμετρήσει και περισσότερα). Το θέμα αυτό οι εταιρείες δημοσκοπήσεων το επιμερίζουν σε ερωτήσεις, οι οποίες υποβάλλονται σ’ ένα πολύ μικρό αριθμό πολιτών, ο οποίος με τη σειρά του απαρτίζει το λεγόμενο «δείγμα». Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα προβλήματα, που δεν σχετίζονται μόνο με την επιστημολογική φύση της στατιστικής μεθόδου, αλλά και με τους κοινωνικούς εταίρους που συνέχονται με την καταμέτρηση αυτή.

Για παράδειγμα: Ποιος είναι αυτός που καθορίζει ότι αυτό και όχι κάποιο άλλο είναι το θέμα για το οποίο πρέπει να υπάρξει σφυγμομέτρηση; (Προφανώς είναι ο πελάτης, κάποιος που έχει ίδιον συμφέρον από αυτήν την καταμέτρηση).

Πώς διατυπώνονται τα ερωτήματα, σε ποια πράγματα δίνεται έμφαση και με ποια σειρά υποβάλλονται σε αυτούς που παίρνουν μέρος στη σφυγμομέτρηση; (Χαρακτηριστικό είναι το ερώτημα για το ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός, όταν ο ένας είναι ήδη στο αξίωμα αυτό, ενώ ο άλλος/ή οι άλλοι δεν είναι).

Πόσα πρόσωπα απαρτίζουν το δείγμα και με ποια κριτήρια αυτά τα πρόσωπα επιλέγονται; Τα πρόσωπα αυτά κατοικούν σε αστικές, ημιαστικές ή αγροτικές περιοχές; (Η ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, η οικονομική επιφάνεια, η επαγγελματική κατάσταση είναι πολύ λεπτά θέματα για να αγνοηθούν).

Ποιος είναι ο εντολέας, ποια σχέση διέπει τον τελευταίο με την εταιρεία δημοσκοπήσεων, και ποια οικονομικά συμφέροντα σχετίζονται στενά με ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων;

Όλα αυτές οι απορίες έχουν ρητορικό χαρακτήρα. Και αυτό γιατί, είτε δεν μπορούν να απαντηθούν εύκολα, είτε γιατί και μόνο που διατυπώνονται προκύπτει, εύλογα, κάποια κριτική διάθεση στον αναγνώστη. Και ίσως αυτή η κριτική διάθεση να έχει τη μεγαλύτερη αξία και σημασία διότι:

Α. Το εκλογικό σώμα μαθαίνει μόνο για τις δημόσιες δημοσκοπήσεις. Άρα, όχι για τις μυστικές. Επομένως, το επίμαχο στοιχείο είναι: γιατί κάποιος με πληροφορεί για ένα θέμα, όταν εγώ δεν έχω νοιαστεί; Προφανώς γιατί λέγοντάς μου ό,τι εκείνος θέλει, επιδιώκει να διαμορφώσει μια πραγματικότητα όπως, πάλι, εκείνος θέλει.

Β. Όταν μια δημοσκόπηση διενεργείται από μια εταιρεία ή από έναν επιστημονικό φορέα (όπως το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών) και πάντως σε περιόδους χρονικά αδιάφορες και άσχετες με εκλογικές αναμετρήσεις, τότε αυτή ανήκει στο λεγόμενο «καταγραφικό τύπο». Πρόκειται για μια δημοσκόπηση που προσπαθεί να καταγράψει, να αποτυπώσει γνώμες, τάσεις και προτιμήσεις ενός πληθυσμού. Όταν όμως η δημοσκόπηση διενεργείται (φυσικά από εταιρείες) σε περιόδους χρονικά ευκαιριακές (όπως είναι κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής εκστρατείας), τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος να ανήκει στον λεγόμενο «δημιουργικό τύπο».

Τούτων δοθέντων, ακροθιγώς πάντα, προκύπτει ότι οι περισσότερες δημοσκοπήσεις αυτής της περιόδου κινδυνεύουν να χαρακτηρισθούν ως «δημιουργικές». Είναι η περίπτωση όπου μια δημοσκόπηση παραγγέλλεται από μια εφημερίδα ή έναν τηλεοπτικό σταθμό. Πριν δημοσιοποιηθεί το αποτέλεσμα της σφυγμομέτρησης, προαναγγέλλεται η μέρα στη διάρκεια της οποίας θα ανακοινωθεί, ωσάν να πρόκειται για μια τηρηθείσα υπόσχεση. Την κρίσιμη μέρα το αποτέλεσμα είναι πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα ή πρώτη είδηση στα κανάλια.

Τότε όμως «δημιουργείται» ένα γεγονός εκ των ενόντων, το οποίο όμως είναι αυτοπαθές ως προς το αίτιο που το προκάλεσε. Ακολουθούν αναλύσεις, σχολιασμοί, συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις, που με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν το όλο πολιτικό κλίμα. Εκεί πλέον η δημοσκόπηση έχει καλλιεργήσει αναμονές, οι οποίες επιζητούν την επικύρωση αυτής που μόλις έχει δημοσιοποιηθεί. Στο μεταξύ έχουν ήδη σχηματισθεί οι πρώτες βεβαιότητες και έχουν ήδη προκύψει οι πρώτοι κλονισμοί.

Όπως αντιλαμβάνεσθε, ένας φαύλος κύκλος είναι σε εξέλιξη και περιμένει νεότερα στοιχεία και εντυπώσεις για να τροφοδοτηθεί. Είναι πλέον, ήδη, αργά. Με άλλα λόγια, οι δημοσκοπήσεις ειδικά των τελευταίων ημερών ένα μόνο πράγμα επιτυγχάνουν: να επηρεάσουν το εκλογικό σώμα προς την κατεύθυνση που εξυπηρετεί διαφόρους εντολείς των εταιρειών δημοσκοπήσεων.

Από την αποτύπωση της άποψης της κοινής γνώμης καταλήξαμε στον επηρεασμό. Με άλλα λόγια, το εκλογικό σώμα όχι μόνο ενημερώνεται, αλλά κατευθύνεται προς τα κάπου, πολύ πιο συγκεκριμένα. Αλλά γι’ αυτό το θέμα ας αναφερθούμε μετά τις εκλογές.

Στο μεταξύ, ένα πράγμα μόνο μας σώζει: να προκύψει τέτοια πληθώρα δημοσκοπήσεων, από τη μανία ορισμένων να δείξουν πόσο έχουν «πάει μπρος», έτσι ώστε στο τέλος να μειωθεί η πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν τα αποτελέσματα «δημιουργικά».

Σχόλιο Terra Papers:

Έτσι για να ξερουμε ποιος κοροιδεύει ποιόν, όπως επισημαίνει ο επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, Νικόλαος Σταύρου...


«Οι αήθεις ελίτ των μάνατζερ της νέας εποχής, εντός κι εκτός κυβέρνησης, είναι σίγουρες ότι μια φοβισμένη παγκόσμια κοινωνία, μπορεί να οδηγηθεί μέσω σοκ στη συμμόρφωση, μόνο εάν η κριτική σκέψη δεν αναμιχθεί στις προσχεδιασμένες σκευωρίες. Και ελάχιστοι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα σε μια ατμόσφαιρα κρίσης. Τελικώς, όλες οι κρίσεις -είτε πρόκειται για χρηματοπιστωτικές ληστείες υψηλής τεχνολογίας, είτε για τυφώνες, τσουνάμι ή πολέμους- μπορούν να μετατραπούν σε ευκαιρίες, συνήθως για εκείνους που τις προκάλεσαν».


Πηγή: Terra Papers