Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Αυγ 2014

Εκείνος που έσωσε την ζωή του Khaled Meshaal προτρέπει τον ηγέτη της Χαμάς να δώσει τέλος στον πόλεμο στην Γάζα

Μετάφραση - Απόδοση "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Δεκαεπτά χρόνια πριν, ο ηγέτης της Χαμάς Χάλεντ Μεσάαλ πέθαινε, από δηλητήριο που υπήρχε στις φλέβες του, το οποίο του «κατέστρεφε» τα ζωτικά όργανα του ένα προς ένα. Την τελευταία στιγμή, μια σκοτεινή φιγούρα εμφανίστηκε, παραδίδοντας του ένα μυστικό αντίδοτο που τον έφερε πίσω στην ζωή.

Τώρα, καθώς ο πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς στην Γάζα εξακολουθεί να μαίνεται, εμφανίζεται η ίδια εικόνα, ο πρώην πράκτορας της Μοσάντ, Mishka Ben David, να απευθύνει έκκληση στον Μεσάαλ να «σιωπήσει η ακραία πλευρά» της Χαμάς, και να αποδεχθεί μια συμβιβαστική λύση για τον τερματισμό του πολέμου με το Ισραήλ.

Τα παράθυρα από το σαλόνι του σπιτιού του Ben David, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ, δείχνουν μια πανοραμική θέα, εμφανίζοντας όλη την διαδρομή προς το νότο του Ισραήλ και πιο πέρα ακόμη, όπου μαίνονται αμείωτες οι μάχες.

«Μπορείτε να δείτε τη Γάζα από εδώ», λέει ο πρώην ισραηλινός κατάσκοπος, δείχνοντας ένα μικρό θάμπωμα στο παράθυρο, στην απόσταση πέρα της πόλης Ασκελόν. «Μπορώ να ακούσω τους βομβαρδισμούς τη νύχτα».

Πριν από μερικές εβδομάδες, κατέφθασε από την Γάζα ένα άμεσο μήνυμα, με τη μορφή ενός πυραύλου που εξερράγη μόλις 50 μέτρα από το τραπέζι της τραπεζαρίας του Ben David.
«Ήταν μια τεράστια έκρηξη», είπε ο ίδιος. «Έσπασαν τα τζάμια από όλα τα σπίτια εδώ γύρω, και υπήρχαν θραύσματα παντού», δήλωσε ο ίδιος.

Αν και ο Ben David ήταν με την κόρη του και τα τρία εγγόνια του στο σπίτι, από ευτύχημα δεν τραυματίστηκε κανείς. Αλλά αυτή η παρολίγον « γνωριμία» του με τον θάνατο ή τον βαρύ τραυματισμό του, τον ώθησε να απευθύνει έκκληση προς το Μεσάαλ, με την μορφή επιστολής που δημοσιεύθηκε σε μια εφημερίδα, υπενθυμίζοντάς του την αποτυχημένη επιχείρηση της Μοσάντ στον απόηχο των οποίων είχε εκείνος εμπλακεί.

«Εγώ, ωστόσο, είναι ώρα να αντιμετωπίσω την ορθολογική πλευρά του Khaled Meshaal», είπε ο David. «Και σκέφτηκα ότι είμαι το άτομο που δύναται να το πράξει, επειδή ακριβώς είμαι αυτός που έβαλε ένα χεράκι στην επιβίωση του», είπε ο Ben David.

Ο Μεσάαλ έχει γίνει εδώ και καιρό ο πιο ισχυρός ηγέτης της Χαμάς στο εξωτερικό, «το ξόανο» του οποίου αποθάρρυνε την ηγεσία της οργάνωσης στη Γάζα να εξετάσει κάθε είδους συμβιβασμό με το Ισραήλ.

Τον Σεπτέμβριο του 1997, μια ομάδα της Μοσάντ βρισκόταν σε θέση ενέδρας στο γραφείο του Μεσάαλ στο Αμάν, την πρωτεύουσα της Ιορδανίας.
Ο Μεσάαλ βγήκε από το αυτοκίνητό του κανονικά, περπάτησε στο συνηθισμένο πεζοδρόμιο από το οποίο εισήλθε στο γραφείο του», είπε ο Ben David. Μέσα στο γραφείο, «οι δύο πράκτορες [ήταν έτοιμοι ] και τον περίμεναν, να τον ψεκάσουν με μια ουσία που υποτίθεται ότι θα του προκαλούσε τον θάνατό του».
Αλλά εκείνη την δεδομένη στιγμή ο Μεσάαλ ακούσει την νεαρή κόρη του που τον καλούσε. Έτσι ο Μασαλ γύρισε και αντί να τον ψεκάσουν με (το δηλητήριο) στον λαιμό του, αυτό «πήγε στο αυτί του».

Βλέποντας ο Μεσάαλ τους δύο πράκτορες της Μοσάντ, κάλεσε για βοήθεια, και πολύ γρήγορα, οι πράκτορες της Μοσάντ βρέθηκαν σε δεινή θέση και στην συνέχεια συνελήφθησαν.

Αλλά το δηλητήριο είχε ήδη άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο τον οργανισμό του Μεσάαλ, σιγά-σιγά προκαλώντας μερική παράλυση στα άκρα. Ο ηγέτης της Χαμάς μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Ιορδανίας και γαντζώθηκε πάνω από ένα μηχάνημα υποστήριξης της ζωής, αλλά, παρά τις καλύτερες ιατρικές υπηρεσίες που ήταν διαθέσιμες, οι γιατροί του έδιναν μόνο λίγες ημέρες για να ζήσει.
Σε αυτό το σημείο, ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας εξαπέλυσε την οργή του κατά του Ισραήλ, μια χώρα με την οποία πριν δύο χρόνια είχε υπογράψει ειρηνευτική συμφωνία. Με την υποστήριξη του Μπιλ Κλίντον, τότε προέδρου των ΗΠΑ, ο βασιλιάς της Ιορδανίας εξέδωσε τελεσίγραφο: Το Ισραήλ πρέπει να παράσχει το αντίδοτο στο δηλητήριο για τον Μεσάαλ, ή οι πράκτορες της Μοσάντ θα προσαχθούν σε δίκη και πιθανή εκτέλεση.
Αναμένοντας σε ένα κοντινό ξενοδοχείο, ο Ben David κλήθηκε να παραδώσει το αντίδοτο.

Ενώ οι πύραυλοι της Χαμάς τον περασμένο μήνα «αστόχησαν» να χτυπήσουν την κόρη του Ben David και τα παιδιά της, ή ίδια η κόρη του ηγέτη της Χαμάς, ήταν μικρό κοριτσάκι, όταν ο Ben David έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάσωση της ζωής του πατέρα της όλα αυτά τα χρόνια.

Σήμερα, ο Ben David λέει ότι ο Μεσάαλ αντιπροσωπεύει «την πιο ακραία πλευρά της Χαμάς», η οποία θα οδηγήσει τόσο τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους σε όλο και πιο καταστροφικές συγκρούσεις.

Ο τελευταίος πόλεμος πάνω από τη Γάζα συνεχίζεται μετά την αποτυχία των συνομιλιών για την κατάπαυση του πυρός. Οι εχθροπραξίες διήρκεσαν 47 ημέρες και στοίχισαν την ζωή σε περισσότερους από 2.100 Παλαιστινίους και 66 Ισραηλινούς.
Στη Γάζα, είναι χιλιάδες οι τραυματίες, οι άστεγοι και οι εκτοπισμένοι, με ολοένα και λιγότερα τα ασφαλή μέρη για καταφύγιο, στην πολιορκημένη στενή λωρίδα γης. Τα νοσοκομεία ξεχειλίζουν από κόσμο, ενώ στους δρόμους, οι πολίτες συνεχίζουν να κυκλοφορούν μαζί με νεκρούς και πτώματα σε αποσύνθεση από τα συντρίμμια.

Στο Ισραήλ, ο πόλεμος ανάγκασε τουλάχιστον τα δύο τρίτα του πληθυσμού να αναζητήσουν καταφύγιο σε καταφύγια, ενώ εκείνοι που βρίσκονταν σε κοινότητες κοντά στα σύνορα με τη Γάζα, έφυγαν άρον -άρον για το εσωτερικό του Ισραήλ φοβούμενοι τις σκαμμένες σήραγγες της Χαμάς. Από την άλλη πλευρά η Χαμάς απέτυχε τελείως στην προσπάθεια απαγωγής «εν ζωή ισραηλινών στρατιωτών», μια πράξη που συχνά καταφεύγει η Χαμάς, με σκοπό να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό ατού, στις διαπραγματεύσεις που έχουν αποτύχει μέχρι τώρα.

Ωστόσο, ο Μεσάαλ, ο οποίος έχει επισκεφθεί τη Γάζα μόνο μία φορά, διεξάγει τον πόλεμο από τα πολυτελή δωμάτια του ξενοδοχείου που είναι εξόριστος στην Ντόχα,του Κατάρ.

Από εκεί ο ίδιος επιμένει ότι η Χαμάς δεν πρέπει να υποχωρήσει στον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ, παραγγέλνει ρουκέτες που θα εκτοξευθούν από την Γάζα, ακόμα και εάν οι δύο πλευρές την ίδια στιγμή ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις στο Κάιρο.

Η Χαμάς θέλει να υπερασπιστεί τον λαό της, όχι για να «χρησιμοποιήσει το αίμα του» προς διαπραγμάτευση στο Κάιρο ή αλλού. Αυτά είναι ανόητα προσχήματα που χρησιμοποιούνται από τους Ισραηλινούς, αναφέρει ο Μεσάαλ.

«Στην ιστορία του πολέμου μεταξύ των κρατών και των εθνών, οι διαπραγματεύσεις λαμβάνουν χώρα κανονικά κατά τη διάρκεια του πολέμου και όχι απαραίτητα μετά τον πόλεμο», είπε ο Μεσάαλ,στον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Τζαζίρα, σε συνέντευξή του μόλις δύο ημέρες πριν από τις τελευταίες συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός στο Κάιρο, οι οποίες κατέρρευσαν μετά την εκτόξευση ρουκετών από τη Γάζα.

«Το Βιετνάμ ήταν σε διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς στο Παρίσι, ενώ την ίδια στιγμή μαίνονταν οι μάχες επί του εδάφους στο Βιετνάμ. Με άλλα λόγια, η διαπραγμάτευση κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι κάτι πολύ φυσιολογικό», κατέληξε ο ηγέτης της Χαμάς.

Ο Ben David είπε ότι μια τέτοια στρατηγική θα ήταν "προβληματική για την οργάνωσή του", προσθέτοντας: "Στο εγγύς μέλλον, νομίζω ότι και άλλες δυνάμεις της Χαμάς θα ενώσουν τις δυνάμεις τους, και θα βάλουν εμπρός για μια άλλη επίσημη θέση, η οποία θα είναι πιο ήπια από αυτήν τώρα, διότι βλέπουν τον πόνο και τις συνέπειες".

Ο Μεσάαλ θα πρέπει τουλάχιστον να επιτρέψει την δράση πιο «ρεαλιστικών δυνάμεων» μέσα στην ίδια της Χαμάς και την Γάζα για να αντιμετωπίσουν και να συμφιλιωθούν με το Ισραήλ, όπως είχε γίνει και με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

«Έχουν αλλάξει. Έχουν γίνει ρεαλιστές», είπε. "Πιστεύω ότι χωρίς αλλαγή στις θρησκευτικές και εθνικές σας πεποιθήσεις, μπορείτε τουλάχιστον να δεχθείτε αυτό που γίνεται τώρα με μία πιθανότητα να το αλλάξετε αν όχι τώρα, τουλάχιστον στην επόμενη γενιά. Εάν δεν μπορείτε να αλλάξετε και μείνετε «κολλημένοι» στις θέσεις σας, το μόνο που θα βλέπουμε είναι περισσότεροι νεκροί Παλαιστίνιοι. Μπορείτε πραγματικά να δημιουργήσετε μόνο μια μεγάλη καταστροφή στην Γάζα".
Ωστόσο, ο Ben David παραδέχτηκε ότι οι πράξεις του Ισραήλ στη Γάζα αποτέλεσαν καταστροφή για το κύρος της χώρας.

«Το Ισραήλ είναι σαν μια αρκούδα που αγωνίζεται με μια αγριόγατα», είπε ο ό ίδιος. «Ο καθένας ξέρει ότι η αρκούδα θα νικήσει την αγριόγατα, αλλά η ίδια θα εξακολουθεί να υποφέρει από τις πολλές γρατσουνιές της αγριόγατας».

Τις τελευταίες ημέρες, το Ισραήλ έχει ξεκινήσει αεροπορικές επιθέσεις με σκοπό να σκοτώσει τους ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα.
Την Τρίτη, πέντε βόμβες ενός τόνου ισοπέδωσαν το κτίριο όπου υποτίθεται ότι βρίσκονταν ο Mohammad Deif, ηγέτης της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, σκοτώνοντας όμως την γυναίκα του και το νήπιο γιο του, μαζί με τρεις άλλους.
Αν και η τύχη του κ. Deif παραμένει ασαφής, την επόμενη μέρα, το Ισραήλ δολοφόνησε τρεις από τους κορυφαίους διοικητές της Χαμάς στη Γάζα.

Ερωτηθείς εάν προετοιμάζεται και άλλη παγίδα από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ με σκοπό να σκοτωθεί ο Μεσάαλ, ακόμη και στην προφανή ασφάλεια της Ντόχα, ο Ben David ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα.
«Αν ο πρωθυπουργός (του Ισραήλ) αποφασίσει να τον σκοτώσει, αυτό θα συμβεί», είπε. «Για την Μοσάντ, δεν νομίζω ότι υπάρχει αδύνατη αποστολή», κατέληξε ο ίδιος.

Σημείωση ιστολογίου: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 24 Αυγούστου, πριν αποφασισθεί από Ισραήλ και Χαμάς η ειρήνευση στη Γάζα

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Στα χέρια Ισλαμιστών το αεροδρόμιο της Τρίπολης
Αδυνατεί η κυβέρνηση να ελέγξει την κατάσταση

Στη Λιβύη διεξάγονται οι ισχυρότερες ένοπλες συγκρούσεις από την πτώση του Μ. Καντάφι. Το νέο κοινοβούλιο δεν έχει πλέον επιρροή, ενώ το αεροδρόμιο στην Τρίπολη ελέγχεται από παραστρατιωτική ομάδα, μεταδίδει η Deutsche Welle.

Εδώ και εβδομάδες μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ διάφορων παραστρατιωτικών ομάδων για τον έλεγχο του διεθνούς αεροδρομίου στην πρωτεύουσα Τρίπολη. Πριν από λίγες μέρες ο σημαντικότερος αερολιμένας της χώρας πέρασε στον έλεγχο της παραστρατιωτικής οργάνωσης Φαντρ Λίμπια διαλύοντας τις όποιες ελπίδες για ηρεμία στη Λιβύη. Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να ελέγξει την κατάσταση, μιας και οι παραστρατιωτικές ομάδες είναι πολύ πιο ισχυρές από τον αποδυναμωμένο στρατό της χώρας.

Ο Βόλγκανγκ Λάχερ, από τα Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου εξηγεί:«Το διεθνές αεροδρόμιο στην πρωτεύουσα μιας χώρας είναι κατ΄ αρχήν σύμβολο κρατικής υπόστασης. Γι αυτό και η καταστροφή ή η κατάληψή του είναι τόσο σημαντική, διότι δείχνει ότι κανείς δεν ελέγχει το κράτος. Για αυτό οι αντιμαχόμενες πλευρές καταστρέφουν την υποδομή έτσι ώστε ο αντίπαλος να μην μπορεί να την αξιοποιήσει».

Τρία χρόνια μετά την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι το χάος στη χώρα μεγαλώνει διαρκώς. Το 2011 οι παραστρατιωτικές ομάδες ενώθηκαν για να πολεμήσουν τον λίβυο ηγέτη. Μετά την πτώση του καθεστώτος ωστόσο ξεκίνησαν να συγκρούονται μεταξύ τους. «Πρόκειται για τοπικές, ένοπλες ομάδες, μέσα από τις οποίες προέκυψαν τα τελευταία χρόνια διάφορες συμμαχίες», λέει ο γερμανός ειδικός. «Έτσι για παράδειγμα στην συμμαχία Φαντρ Λίμπια, ανήκουν ομάδες από την Μισράτα και άλλα προπύργια της επανάστασης του 2011 αλλά και ισλαμιστικές δυνάμεις».

Κυβέρνηση χωρίς στίγμα

Η εξουσία των διάφορων οργανώσεων είναι τόσο μεγάλη που η κυβέρνηση της χώρας έχει απωλέσει πια το δικό της στίγμα. Τον Ιούνιο εξελέγη ένα νέο κοινοβούλιο, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζουν όλες οι παραστρατιωτικές ομάδες. Οι ισλαμιστές, για παράδειγμα, που είχαν ένα καταστροφικό εκλογικό αποτέλεσμα αμφισβήτησαν στη συνέχεια τη νομιμότητα της κυβέρνησης. Πολλοί παρατηρητές ερμηνεύουν την προσφυγή στη βία εκ μέρους των ισλαμιστικών δυνάμεων ως μια προσπάθεια ανατροπής του εκλογικού αποτελέσματος.

«Η Βουλή χαρακτήρισε τρομοκράτες τους ισλαμιστές και έγινε έτσι μια από τις αντιμαχόμενες πλευρές», εκτιμά ο Βόλγκανγκ Λάχερ. «Σημαντικές πολιτικές δυνάμεις μποϊκοτάρουν το κοινοβούλιο, το οποίο δεν μπορεί να διεκδικήσει πλέον ηγετικό ρόλο στις εξελίξεις. Παράλληλα υπάρχει κίνδυνος σχηματισμού άλλης κυβέρνησης και άλλου κοινοβουλίου οδηγώντας έτσι σε αποτυχία την διαδικασία πολιτικής μετάβασης».

Οι όμορες στη Λιβύη χώρες ανησυχούν για τη μεταφορά του χάους και στο έδαφός τους. Έτσι ο αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Σαμέζ Σούκρι ζήτησε σε συνάντηση με τους ομολόγους τους από τη Λιβύη και άλλες πέντε χώρες, την συμβολή τους στην ενίσχυση του λιβυκού κράτος και στις προσπάθειες αφοπλισμού των παραστρατιωτικών οργανώσεων.

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις 24 Αυγούστου, η εκκλησία της Ελλάδος τιμά την μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) υπήρξε μεγάλη μορφή της Εκκλησίας και του Γένους των Ελλήνων, σε πολύ δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς για την πατρίδα μας, όπου στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα όλα «τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», όπου ο Ελληνισμός έμενε ανυπεράσπιστος, δυστυχισμένος, αγράμματος και ρακένδυτος.
Οι Τούρκοι δυνάστες, αυτόν τον Ελληνισμό τον απομυζούσαν, τον εξόντωναν και τον ανάγκαζαν να ξενιτευτεί, για να ξεφτίσουν στη μνήμη του τα ήθη, τα έθιμα, την Εθνική ταυτότητα, την Ορθόδοξη πίστη.
Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, λοιπόν, χρειαζόταν η ηγετική φυσιογνωμία του Κοσμά. Ο Κοσμάς είχε ισχνό και μικροκαμωμένο κορμί, που μέσα του, όμως, φώλιαζε ψυχή η οποία ξεχείλιζε από πίστη προς το Θεό και αγάπη προς τη σκλαβωμένη πατρίδα.
Έτσι, με αυτά τα «όπλα», άρχισε το δύσκολο αγώνα του περιοδεύοντας όλη την Ελλάδα σε μια προσπάθεια αναγέννησης της ελπίδας της λευτεριάς από τον Τούρκικο ζυγό και της αναθέρμανσης της πίστεως των Ελλήνων στον Ένα και Μοναδικό Τριαδικό Θεό.
Αυτός ο Μέγας διδάσκαλος του Γένους των Ελλήνων κράτησε άσβεστη τη σπίθα της ελευθερίας στις ψυχές των Ελλήνων και τους φούντωσε τη μεγάλη πυρκαγιά του ξεσηκωμού του Γένους με τους πύρινους λόγους του.

Ο πατροκοσμάς, ακρογωνιαίο λίθο της αποτίναξης του Τούρκικου ζυγού, θεωρούσε την αμορφωσιά του λαού μας. Γι΄ αυτό, από το 1760 άρχισε ο τιτάνιος αγώνας του για τη σωτηρία του Έθνους, περιδιαβαίνοντας όλη την Ελλάδα και δίνοντας στους Έλληνες το φάρμακο της ίασής τους, δηλαδή την παιδεία. Από όπου περνούσε, ίδρυε σχολεία και όριζε διδασκάλους που θα δίδασκαν τα Ελληνόπουλα. Μεγάλο χρόνο από τον αγώνα του, αφιέρωσε στη βορειοδυτική Ελλάδα και προπάντων στη Βόρειο Ήπειρο. Είναι ένας από τους πολλούς λόγους που κυριολεκτικά σήμερα, λατρεύεται στην Ήπειρό μας.

Όμως, ο αγώνας του και η τεράστια αποδοχή των λόγων του από τους σκλαβωμένους Έλληνες δημιούργησε πολλούς εχθρούς που τον μισούσαν και ήθελαν το θάνατό του, με μεγαλύτερους εχθρούς του τους Εβραίους. Χαρακτηριστική η επιστολή που έστειλε προς τον αδελφό του Χρύσανθο, στις 2 Μαρτίου 1779 όπου αναφέρει: «Δέκα χιλιάδες χριστιανοί με αγαπώσι και ένας με μισεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες Εβραίοι θέλουν τον θάνατόν μου και ένας όχι». Έτσι στις 24 Αυγούστου 1779 ημέρα Σάββατο συλλαμβάνεται και εκτελείται δια απαγχονισμού.

Ο σπόρος όμως των λόγων του όλα αυτά τα χρόνια φώλιασε στις καρδιές των Ελλήνων και μετά από λίγα χρόνια η φλόγα του απελευθερωτικού αγώνα λαμπάδιασε και άστραψε το φως της ελευθερίας.

Η Εκκλησία έχει προσφέρει πολλά μέχρι σήμερα στους Εθνικούς αγώνες της πατρίδος μας και συνδέθηκε πολύ με τους αγώνες του λαού μας δίνοντας πολλές φορές την ίδια τη ζωή κληρικών της για την ελευθερία της Ελλάδος. Κληρικοί που θυσίασαν τη ζωή τους για την πίστη τους στο Θεό και το χρέος τους στην πατρίδα. Απτά παραδείγματα, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε΄, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαίας, ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), ο Αθανάσιος Διάκος, ο καλόγηρος Σαμουήλ, οι Μητροπολίτες Σμύρνης Άγιος Χρυσόστομος, Κυδωνίων Γρηγόριος, Μοσχονησίων Αμβρόσιος και πολλοί άλλοι.

Σήμερα η πατρίδα μας βρίσκεται εκ νέου υπό νέας μορφής κατοχή. Της κατοχής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και των διεθνών κερδοσκοπικών αγορών. Σε αυτή την κατοχή, συνέπραξαν, δυστυχώς, οι κυβερνήσεις των Γιώργου Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήμου και Αντώνη Σαμαρά. Αυτές, οι ανίκανες και επικίνδυνες Κυβερνήσεις, συνειδητά παρέδωσαν τη χώρα στις δαγκάνες των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων και εξαθλίωσαν με τις αποφάσεις τους το λαό μας, ο οποίος πένεται και δυστυχεί. Ένα λαό, ο οποίος βλέπει τα παιδιά του να μεταναστεύουν, τους νέους ανθρώπους να μην έχουν τη δυνατότητα δημιουργίας οικογένειας, λόγω των δυσβάσταχτων φορομπηχτικών μέτρων και της δραστικής περικοπής των μισθών και των συντάξεων. Βλέπει αυτές τις Κυβερνήσεις να είναι διώκτες της παιδείας με τις συνεχείς και αλλοπρόσαλλες αποφάσεις τους, οι οποίες βιάζουν και καταρρακώνουν τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις μας, τα ήθη μας, τα έθιμά μας, τη θρησκεία μας. Βλέπει αυτές τις Κυβερνήσεις, εν ονόματι της δουλικότητας που τους διακρίνει, να απεμπολούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και παραιτούνται οποιασδήποτε ασυλίας πηγάζει από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.

Σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές για το Έθνος και την πατρίδα μας, ο λαός μας θα περίμενε από την Ιερά Σύνοδο της εκκλησίας της Ελλάδος να ορθώσει το ανάστημά της και να ξεσηκώσει τους Έλληνες από του βήματος των εκκλησιών κατά αυτής της καθεστηκυίας τάξεως των μικρόψυχων και μικρόμυαλων πολιτικών ταγών που καθημερινά ξεπουλούν την πατρίδα και τον λαό της. Να εκμεταλλευτεί την άνευ προσκλήσεως αθρόα προσέλευση του κόσμου στις εκκλησίες και να τους ξεσηκώσει γιατί η πατρίδα κινδυνεύει. Και αυτό γιατί δεν πρέπει η αγανάκτηση του λαού από την εξαθλίωση να μετατραπεί σε οργή και να ακολουθήσει η απελπισία. Διότι την απελπισία ακολουθούν ακραίες καταστάσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε αλληλοσπαραγμό του λαού μας.

Οι Ιεράρχες μας, όμως, δυστυχώς, κηρύττουν τις διδαχές του Πατροκοσμά του Αιτωλού αλλά επί της ουσίας προφανώς δεν πιστεύουν απολύτως τίποτε και εφησυχάζουν μέσα στην ευδαιμονία της κοσμικότητάς τους και των προνομίων τους.

Παρόλα αυτά, όλοι αυτοί πρέπει να γνωρίζουν πως ο Πατροκοσμάς περιόδευε όλη την Ελλάδα, ρακένδυτος, με μόνο περιουσιακό στοιχείο το ράσο του, το σκαμνάκι του όπου ανέβαινε για να τον βλέπουν και τον Σταυρό του Κυρίου που έστηνε όπου δίδασκε τον λόγο του Θεού και αναζωπύρωνε την ελπίδα της Ελευθερίας της πατρίδος.

Ας αναλογισθούν οι Ιεράρχες μας λοιπόν, τις δύσκολες ώρες που περνά ο λαός μας και ας λάβουν λίγη από τη φλόγα του Πατροκοσμά και ας ξεσηκώσουν τον λαό μας κατά των σχεδίων της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξεως πραγμάτων με την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυβέρνησης-δικτατορίας που θα οδηγήσει τον πλανήτη στο απόλυτο σκοτάδι. Ας αφουγκρασθούν και ας συνταχθούν με το πατριωτικό φρόνημα των φωτεινών εξαιρέσεων της εκκλησίας μας όπως είναι οι Ιεράρχες, Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέας, Πειραιώς κ. Σεραφείμ και κάποιοι λίγοι ακόμη. Ας ηχήσει μέσα στην ψυχή τους το πατριωτικό εγερτήριο: «Ω παιδιά μου, ορφανά μου, σκορπισμένα εδώ και εκεί διωγμένα υβρισμένα απ΄τα Έθνη πανοκεί! Ξυπνήστε τέκνα κι ήλθεν η ώρα. Ξυπνήστε όλα τρέξατε τώρα κι ήλθεν ο Δείπνος ο Μυστικός!».

Όλος δε, ο Ελληνικός λαός θα πρέπει στις 24 Αυγούστου να τιμήσει δεόντως τον Μεγάλο Διδάσκαλο, Ισαπόστολο, Εθναπόστολο και Ιερομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Όπως, ακριβώς τον τιμούν στην ακριτική Κόνιτσα από τις ημέρες που ζούσε ένας άλλος μεγάλος Ιεράρχης της εκκλησίας της Ελλάδος, αγωνιστής του βορειοηπειρωτικού απελευθερωτικού αγώνα και προκάτοχος του σημερινού Μητροπολίτου Ανδρέα, ο μακαριστός Σεβαστιανός.

Στην Κόνιτσα, στις 23 και 24 Αυγούστου, κάθε χρόνο, τιμάται δεόντως η μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, πολιούχου της ακριτικής και ηρωικής πόλεως της Ηπείρου. Το βράδυ της 23ης Αυγούστου, παραμονή της εορτής, στον ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά, τελείται Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός, όπου χοροστατεί ένας Μητροπολίτης από τους προσκεκλημένους Μητροπολίτες. Οι υπόλοιποι συλλειτουργούν μαζί με τον Σεβασμιότατο Δεσπότη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέα. Μετά την τέλεση της θείας λειτουργίας πραγματοποιείται λιτάνευση της Εικόνας και του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην πόλη της Κόνιτσας, την οποία ακολουθεί ευλαβικά πλήθος πιστών. Με το πέρας, ο οικοδεσπότης Μητροπολίτης κ. Ανδρέας, πάντα εκφωνεί πύρινο λόγο προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα και αναφέρεται κυρίως στα Εθνικά θέματα. Επί παραδείγματι, πρόπερσι είχε πει χαρακτηριστικά: «…πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να μου κλείσουν το στόμα, αλλά μόνον ο θάνατος θα μου κλείσει το στόμα και δεν θα μιλώ για τα Εθνικά θέματα…».

Την επομένη το πρωί, 24η Αυγούστου, τελείται Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην μνήμη του Αγίου. Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας άπαντες μεταβαίνουν στην Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, δεκαεπτά χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη της Κόνιτσας και εγγύς της συνοριακής γραμμής με την Βόρειο Ήπειρο, όπου τελείται τρισάγιο στον τάφο του Μακαριστού Μητροπολίτου Κονίτσης Σεβαστιανού.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σεβασμιότατε και Άγιοι Πατέρες της Δ.Ι.Σ. μετά λύπης μου διάβασα την απόφαση σας για το αντιρατσιστικό και κατάλαβα ένα πράγμα: "τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθρον θέλουσι πέσει".

Θα σας θυμίσω το τι σημαίνει Επίσκοπος αν και είμαι σίγουρος ότι κάπου στο βάθος του μυαλού σας υπάρχει η καλά κρυμμένη έννοια και άπλα την έχετε ξεχάσει ηθελημένα ή όχι το γνωρίζετε εσείς.

Σύμφωνα με τον αείμνηστο Επίσκοπο π. Αυγουστίνο Καντιώτη:
«…Στήν ἐγκυκλοπαίδεια διαβάζουμε γιά τήν λέξη ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ : Ὁ ὄρος «ἐπίσκοπος» ἐμφανίζεται ἤδη ἀπό τά ἔργα τοῦ Ὁμήρου καί σημαίνει: «ἐπιβλέπων, φρουρός, ἐπιθεωρητής», καί μέ αὐτές τίς σημασίες χρησιμοποιεῖται σέ διάφορα σημεῖα στή μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα. Ὁ ἀναληφθείς Ἰησοῦς Χριστός ἀποκαλεῖται «ἐπίσκοπος» τῆς ἐκκλησίας, καθώς αὐτός στή συνείδηση τῶν χριστιανῶν θεωρεῖται ὡς ὁ ἐπιβλέπων, φρουρός καί ἐπιθεωρητής τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας.
Ποῖο λοιπόν εἶναι τό ἄριστον καί ἁρμονικόν σημεῖον τῆς κοινωνίας; ποῖο ὄργανο δύναται νά τό ὑποδείξει; ἤ ποιός μπορεῖ διά τοῦ λειτουργικοῦ του ἔργου νά τό ἐπιμεληθεῖ καί να τό ρυθμίσει; Ὑπάρχει κάποιο παράδειγμα ὅπου θά τό ἔχουμε ὡς μέτρο καί σταθμό; Ἀπάντηση: Ναί! ὑπάρχει βίος καί ἡ πολιτεία Τοῦ Χριστοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπου ὑπῆρξε ὁ πρῶτος τοῦ ἐπί σκοποῦ ἔργου ὅπου κατέβηκε στή γῆ ὅπως μᾶς διδάξει, καί ρυθμίσει παραδειγματικά τίς βασικές κοινωνικές καταστάσεις στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων στό ἄριστο σημεῖο της. Ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε πῶς νά ἐργαζόμεθα=δημιουργοῦμε, ὅταν λειτουργοῦσε διά μέσου του τό ἐπάγγελμα του, ἐκεῖνο τοῦ ξυλουργοῦ.
Ἐκεῖνος μᾶς δίδαξε πῶς νά προσευχόμεθα, νά ὁμιλοῦμε καί νά ἀκοῦμε, καί ἄλλα πολλά ὅπου εἶναι μέσα στήν Ἁγία Γραφή, ὡς ὁ τέλειος διδάσκαλος καί Πατέρας μας. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός δέν ὀνοματίζει τούς Ἐπισκόπους δεσπότες, ἀλλά Ἀγγέλους, καί αὐτό ἔχει βαρύνουσα σημασία γιά τούς σημερινούς ἐπισκόπους, καθώς θά πρέπει νά φέρονται ὡς ἐπίγειοι Ἄγγελοι Τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας, οἱ ἐπίγειοι φύλακες ἄγγελοι τοῦ ἐπί σκοποῦ ἔργου στή στρατευομένη Ἐκκλησία Του, νά διαφυλάξουν τήν κοινωνία ὅπου ἐπιθυμεῖ ΕΚΕΙΝΟΣ νά ἔχει μέσα στόν κόσμο.
Ἀπό ἐκεῖ καί ἔπειτα, ἐφτάσαμε σέ μία ἐποχή ὅπου ἀριθμεῖ 2014 ἔτη ἀπό τήν γέννηση Του, καί ἡ βελόνα τοῦ μέτρου καί τοῦ σταθμοῦ γιά τήν κοινωνία μας ἔχει παρέλθει ἀπό τό μπλέ οὐράνιο χρῶμα του, καί ὅλο καί ἀνεβαίνει πρός τό κόκκινο, ἔχοντας διανύσει σχεδόν ὅλο τό πορτοκαλί του φάσμα. Κινδυνεύουμε δέ νά περάσουμε καί τό κόκκινο, καί τότες στή διασταύρωση τοῦ τέλους τοῦ ἐπίγειου βίου μας καί δρόμου μας νά συμβοῦν τά ἀνεξέλεγκτα φοβερά ἐκεῖνα δυστυχήματα ὅπου συναντοῦμε μέ τά τροχαία δυστυχήματα στόν κόσμο μας, καί ὅπου σημαίνει καί τό τέλος ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου μας…"
Και κατά τον Αγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας
Ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας στα συγγράμματά του ασχολείται εκτεταμένα με το επισκοπικό αξίωμα και με τον εκάστοτε φορέα του, ποιος πρέπει να είναι, ώστε να κατέχει επάξια το αξίωμα του επισκόπου.
Ας δούμε τις απόψεις του όπως παρουσιάζονται στις επιστολές του προς διάφορες Εκκλησίες της εποχής του.
Α΄. Να μη αποκτήσει το επισκοπικό αξίωμα με προσωπικές του ενέργειες, ούτε με ανθρώπινα μέσα και προσπάθειες ούτε έχοντας κίνητρο την κενοδοξία αλλά μέσα από την αγάπη του Θεού. (Προς Φιλαδελφείς § I).
Β΄. Δεν επιβαρύνει κανένα κρυφά ή φανερά, λίγο ή πολύ (Φιλαδελφείς § VI). Ας θυμηθούμε εδώ τα όσα λέγει ο Παύλος σχετικά με το θέμα αυτό (Β΄ Θεσ. 3,8-10). «Ουδέ δωρεάν άρτον εφάγομεν παρά τινος, αλλ’ εν κόπω και μόχθω, νύκτα και ημέραν εργαζόμενοι προς το μη επιβαρήσαί τινα υμών· ουχ ότι ουκ έχομεν εξουσίαν, αλλ’ ίνα εαυτούς τύπον δώμεν υμίν εις το μιμείσθαι ημάς».
Γ΄. Θα πρέπει να είναι τόση η αρετή του, που και «ενώ σιωπά κατορθώνει περισσότερα απ’ αυτούς που μιλούν μάταια. Είναι εναρμονισμένος στις εντολές του Θεού όπως η κιθάρα στις χορδές της» (Προς Φιλαδελφείς § I). Όταν ενώ είναι τόσο ενάρετος δεν κάνει επίδειξη δυνάμεως, τότε ισχύει αυτό που λέγεται στην προς Εφεσίους § VI. «Και όσον βλέπει τις σιγώντα επίσκοπον πλειόνως αυτόν φοβείσθω».
«Είναι καλύτερο να σιωπά κανείς και να είναι, παρά να μιλά και να μην είναι. Καλή η διδασκαλία, αν εκείνος που διδάσκει πράττει. Ένας λοιπόν ο διδάσκαλος· αυτός που είπε και εγένετο. Και όσα σιγώντας έκανε είναι άξια του πατρός. Όποιος κατέχει τον λόγο του Ιησού μπορεί και την ησυχία του ν’ ακούει, ώστε να είναι τέλειος. Ώστε να πράττει όσα λέγει και απ’ όσα παρασιωπά ν’ αναγνωρίζεται» (Ένθ’ ανωτ. § XV).
Ο επίσκοπος σιωπά και από διάκριση· «Μήπως δεν μπορώ να σας γράψω για τα επουράνια, αλλά τρέμω μήπως νήπιοι καθώς είσθε σας βλάψω. Λοιπόν κάνετέ μου τη χάρη να σιωπήσω, μήπως καθώς δεν μπορείτε να εννοήσετε, βάλετε θηλιά στο λαιμό σας» (Προς Tραλλιανούς § V).
Δ΄. Ο επίσκοπος πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του μαθητή. «Δεν σας προστάζω σαν να είμαι κάποιος. Αν και δέθηκα χάριν του ονόματος (του Χριστού) τώρα αρχίζω να μαθητεύω και σας απευθύνω τον λόγον σαν να είμαι κι εγώ στα ίδια θρανία» (Προς Εφεσίους § III).
Αλλά ο άγιος Ιγνάτιος δεν θεωρεί τον εαυτό του ούτε και μαθητή τέλειο. Νοιώθει ελλιπής ακόμη και σ’ αυτό. «Αλλά τάχα κι εγώ, επειδή είμαι δεμένος και μπορώ να νοιώθω τα επουράνια και τους τόπους τους αγγελικούς και τις τάξεις των ασωμάτων δυνάμεων, ορατά και αόρατα, είμαι τάχα γι’ αυτό καλός μαθητής; Πολλά μας λείπουν, για να μη υπολειπόμαστε στα του Θεού» (Προς Τραλλιανούς § V).
Ο επίσκοπος πρέπει να είναι λοιπόν ταπεινός, στοιχών το παράδειγμα του αγίου Ιγνατίου, ο οποίος λέγει· «Θα αξιωθώ να είμαι μαθητής του Χριστού, όταν αξιωθώ ν’ αντιμετωπίσω τα θηρία» (Προς Εφεσίους § I). Δεν λέγει ότι επειδή είναι επίσκοπος είναι άξιος να είναι μαθητής του Χριστού, αλλά όταν αξιωθεί ν’ αντιμετωπίσει τα θηρία τότε θα γίνει. Δηλαδή όταν αντιμετωπίσει το μαρτύριο στην κορύφωσή του. Εδώ συνάγεται και κάτι άλλο· ότι το ανώτερο αξίωμα στην ορθοδοξία, το ανώτερο χάρισμα και το ανώτερο έπαθλο είναι το μαρτύριο. «Τίποτα δεν θα με ωφελήσουν τα πέρατα του κόσμου, ούτε οι βασιλείες του αιώνος τούτου. Είναι καλύτερα για μένα να πεθάνω για τον Χριστό, παρά να βασιλεύω στα πέρατα της γης (Προς Ρωμαίους § VI).
Αλλά η ταπείνωση του αγίου Ιγνατίου δεν έχει τέλος.
«Κι αυτά σας τα γράφω αγαπητοί μου, όχι γιατί ξέρω ότι μερικοί από σας έτσι κάνετε, (δηλαδή ιουδαΐζετε) αλλά σαν μικρότερός σας θέλω να σας προφυλάξω για να μη πέσετε στ’ αγκί-στρια της κενοδοξίας (των αιρετικών ιουδαϊζόντων) (Προς Μαγνησιείς § XI). 
Και αλλού λέγει:
«Δεν με πήρε η υπερηφάνεια, ώστε να είμαι κατάκριτος να σας αραδιάζω υποδείξεις ως απόστολος (Προς Τραλλιανούς § III). Και συμπληρώνει· «Πολλά σκέπτομαι και αισθάνομαι μέσα στο Θεό, αλλά θέτω χαλινάρι στον εαυτό μου, για να μη καταποντισθώ μέσα στην καύχηση. Και τώρα πρέπει περισσότερο να φοβούμαι και να μη προσέχω σ’ εκείνους που με σπρώχνουν στη περηφάνεια. Τα λόγια τους μαστιγώνουν την ψυχή μου. Καίομαι βέβαια από τον πόθο του μαρτυρίου, αλλά δεν ξέρω αν είμαι άξιος. Ο ζήλος είναι καλός για άλλους, αλλά εγώ τον υποπτεύομαι για τον εαυτό μου» (ενθ’ ανωτ. § IV).
Εξαρτά τα πάντα από τις προσευχές των χριστιανών.
«Είθε ν’ αναστηθώ με τις προσευχές σας, που είθε πάντα να τις απολαμβάνω, ώστε στη μερίδα των Εφεσίων χριστιανών να ευρεθώ» (Προς Εφεσίους § XI). 
Εύχεται ο Θεοφόρος Ιγνάτιος,
"αυτός που προκρίνει το μαρτύριο από του να βασιλεύει στα πέρατα της γης να βρεθεί με την μερίδα των Εφεσίων"! 
Αν αυτό δεν είναι ταπείνωση τότε τι είναι;

Και η υπερβολή της ταπεινώσεως του·
«Είμαι σκουπίδι σας και το παράδειγμά σας με εξαγνίζει, της εκκλησίας των Εφεσίων που είναι περιβόητη στους αιώνες» (ενθ’ ανωτ. § VIII).
Ε΄. Ο επίσκοπος πρέπει να είναι σύμφωνος με τη γνώμη του Χριστού. Τη σκέψη, το σχέδιο, το φρόνημα, την εντολή. «Οι επίσκοποι οι κατά τα πέρατα ορισθέντες εν Ιησού γνώμη εισίν» (ενθ’ ανωτ. § ΙΙΙ). Γι’ αυτό οι πιστοί πρέπει να βαδίζουν σύμφωνα με τη γνώμη του επισκόπου. «Όθεν πρέπει υμίν συντρέχειν τη του επισκόπου γνώμη» (ενθ’ ανωτ. § IV). Γιατί προφανώς είναι γνώμη Χριστού.
Όταν ο επίσκοπος έχει αυτά τα χαρακτηριστικά τότε ισχύει το «όπου αν φανή ο επίσκοπος, εκεί το πλήθος έστω, ώσπερ όπου αν η Ιησούς Χριστός, εκεί η καθολική εκκλησία» (Προς Σμυρναίους § VIII). Και «ο τιμών επίσκοπον υπό Θεού τετίμηται· ο λάθρα επισκόπου τι πράσσων τω διαβόλω λατρεύει» (ένθ’ ανωτ. § IX).
Και αλλά πολλά σίγουρα που θα μπορούσα να αναφερθώ.

Και επανέρχομαι, πως μπορεί λοιπόν ένας επίσκοπος και μετά όλοι εσείς Επίσκοποι όντες να παίρνετε απόφαση σε αυτό το τερατούργημα που λέγετε αντιρατσιστικό και να αναφέρεστε άπλα και μόνο στην ανάγκη να γίνουν αναφορές σε γενοκτονίες και πέρα από αυτό τίποτα;

Δεν θα κάνετε αναφορά στους ομοφυλοφίλους στα σχεδία που κρυφίως ετοιμάζονται;
Όπως το να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι να διώκετε όποιος αναφέρεται σε αυτούς, να μπορούν να υιοθετούν παιδιά, ακόμα και η δίωξη του ευαγγελίου του ίδιου του Χριστού μας στην αναφορά προς τους Εβραίους κατά την σταύρωση.
Τι συμβαίνει και δεν τοποθετήστε και σε αυτά;

Δεν μιλάμε εδώ για ανοχές και πράσινα άλογα, εδώ παίζετε ακόμα και η ελευθερία του λόγου.

Αναρωτιέμαι τι φταίει και δεν μιλάτε ενάντια σε αυτό το έκτρωμα που το ονομάζουν και το καταθέτουν και ως νόμο.
Είναι δυνατόν να γίνεται νόμος και τόσος ντόρος η ανωμαλία;
Ο Μέγας Επίσκοπος τι θα έκανε θα το δεχόταν;
Εσείς πως παίρνεται τέτοια πρωτοβουλία, με ποιο δικαίωμα και κάτω από ποιου την εντολή;

Θα έπρεπε να σας ελέγχει η συνείδηση σας αυτήν την στιγμή.
Πως θα αντικρίσετε το πλήρωμα σας;
Εκτός και αν υπάρχουν συνθήκες που αγνοώ και υπάρχουν ανάμεσα σας άτομα τα οποία ενστερνίζονται τον νόμο τούτο και σας κατευθύνουν και εσάς μέσα από τα πάθη σας τα οποία μπορεί να γνωρίζουν, τότε αλλάζει το πράγμα και τίθεται θέμα ακόμα και της θέσης σας.

Φρονώ ότι μάλλον ήρθε η ώρα να πουμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Απαιτώ άμεσα από εσάς να άρετε την απόφαση που βγάλατε διότι με σκανδαλίζει και βασιζόμενος στο παρακάτω ελπίζω να το κάνετε.
῝Ος δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.
7 Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται.
8 εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλὸν ἢ κυλλόν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον.
Εάν δε κανένας δεν αναιρέσει την αποτρόπαια επιστολή της Δ.Ι.Σ. ως κατάπτυστο κείμενο καλό θα είναι να ετοιμάσει και το ψαλίδι για να κόψει τα ψευτόγενα που φέρει.

Μην ξεχνάτε ότι άπλα σας ανέχεται ο Κύριος αλλά καλό θα είναι να γνωρίζετε ότι φωνή λαού οργή Θεού και θα έρθει η ώρα που θα δώσετε λόγο πρωτίστως στον κόσμο που θα σας τον ζητήσει δικαίως, αλλά και αργότερα στον Μέγα Κριτή μας.

Ο ανάξιος ευχέτης προς θεώ
Μιχαήλ Π. Ασημακόπουλος

Προς την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της ιεραρχίας της Ελλάδος.
Κοινοποίηση προς τον Κ. κ. προεδρεύοντα της Δ.Ι.Σ.
Κοινοποίηση προς τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος
Κοινοποίηση προς τα Σεβαστά Μέλη της Δ.Ι.Σ.
Κοινοποίηση προς όλες τις Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Του Μιχάλη Ψύλου

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου αναλαμβάνει σήμερα και επισήμως τα ηνία του κυβερνώντος κόμματος και την πρωθυπουργία στην Τουρκία ενώ ο Ταγίπ Ερντογάν προετοιμάζεται για την αυριανή φιέστα της ορκωμοσίας του και τη μετακόμισή του στο προεδρικό μέγαρο.

Πολλά τα ερωτήματα που συνοδεύουν τον νέο εντολοδόχο πρωθυπουργό της Τουρκίας.
Είναι ένας Ισλαμιστής ή ένας πατριώτης ο οποίος επιδιώκει να απελευθερώσει τη χώρα του από την αμερικανική κηδεμονία;
Είναι νοσταλγός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας; Ποιά πολιτική θα ακολουθήσει;
Η ανάθεση από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Γείτονος, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν στον “χότζα” (δάσκαλο), όπως είναι το παρατσούκλι του Αχμέτ Νταβούτογλου του πρωθυπουργικού θώκου, δεν αποτέλεσε έκπληξη.

Ηταν το πρώτο δείγμα της πολιτικής που θα ακολουθήσει ο Ερντογάν μετά τη θριαμβευτική εκλογή του στην προεδρία. Ο Ερντογάν απομάκρυνε κακήν κακώς τον άσπονδο φίλο του Αμπντουλάχ Γκιούλ γιατί είχε ουσιαστικά περάσει στο στρατόπεδο των Αμερικανών και των κεμαλιστών,και διόρισε δεύτερο στην ιεραρχία της χώρας τον Νταβούτογλου.

Ο Ερντογάν,φιλοδοξώντας να αναδειχθεί σε «Ατατούρκ του 21ου αιώνα» με την κίνηση αυτή βάζει την προσωπική πολιτική σφραγίδα του. Αυξάνει κατακόρυφα την επιρροή της Τουρκίας στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και δίνει τέλος στον ρόλο της ως απλού πιονιού των Αμερικανών και των Ευρωπαίων.
Ο Νταβούτογλου αναμφίβολα ήταν ο αρχιτέκτονας της νέου διπλωματίας που η Αγκυρα θέλει να επιδείξει στη διεθνή σκηνή.
Οι αντίπαλοί του όμως τον κατηγορούν ότι ως υπουργός Εξωτερικών από το 2009 είχε προωθήσει μια “νεο-οθωμανική» εξωτερική πολιτική, κάτι που θα συνεχίσει να κάνει. Το ενδιαφέρον που έχει επιδείξει πάντως για τα εδάφη που κάποτε διοικούνταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει οδηγήσει πολλούς να την κατηγορούν για “ιμπεριαλιστικές βλέψεις“ στην περιοχή. Αμερικανοί αξιωματούχοι τον χαρακτήρισαν μάλιστα με κάποια δόση υπερβολής «τούρκο Κίσιγκερ».
“Μεγάλο Βεζύρη της Νέας Τουρκίας“ τον αποκαλεί ο γνωστός τούρκος αναλυτής Σάμι Κιλίτς σε προχθεσινό άρθρο του στην Ζαμάν. Ο ίδιος πάντως στο βιβλίο του “Στρατηγικό βάθος” δηλώνει οπαδός της πολιτικής “των μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες”...

Ο “Χότζα” και η ενίσχυση της Τουρκίας ως περιφερειακή δύναμη

Καθηγητής διεθνών σχέσεων ,με εντονη δραστηριότητα στο παρασκήνιο.σύμβουλος, από το 2002 του Αμπντουλάχ Γκιούλ και στη συνέχεια του Ερντογάν,ο Αχμέτ Νταβούτογλου αυτοχαρακτηρίζεται «μουσουλμάνος, τούρκος και φιλελεύθερος».
Δεν χάνει ποτέ την προσευχή της Παρασκευής, η σύζυγός του που είναι μαιευτήρας φορά πάντα μαντίλα.
Εμαθε το Κοράνι γεννημένος σε μια θρήσκα οικογένεια στο Ικόνιο, μελέτησε τον Καντ στην Γερμανική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη, πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, έμαθε αγγλικά και αραβικά στο Κάιρο, ενώ διδαξε και στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Μαλαισίας.
Δεν κρύβει στους συνομιλητές του ότι θα ήθελε τη δημιουργία μιας ελίτ μουσουλμάνων που θα μπορούν να ανταγωνιστούν την κεμαλική κοσμική αριστοκρατία.

Εργασιομανής όσο κανείς προκάτοχός του

Οι συνεργάτες του στο υπουργείο Εξωτερικών ήταν μονίμως εξαντλημένοι,ο μικρόσωμος αυτός 55αρης πολιτικός με τα διαπεραστικά μάτια, το μόνιμο ζωγραφισμένο χαμόγελο στα χείλη του, παραμένει ακόμη ένα αίνιγμα για τους περισσότερους δυτικούς διπλωμάτες στην Αγκυρα.
“Φιλοδοξία” είναι η λέξη κλειδί στην στρατηγική Νταβούτογλου.
Όπως λέει ο γάλλος αναλυτής Ζαν Μπατίστ Λε Μουλέκ στόχος του Νταβούτογλου ήταν και είναι “η αναδιάταξη της τουρκικής εξουσίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και τον κόσμο. Οπαδός του δόγματος “των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες”, ο Νταβούτογλου έχει περιοδεύσει τα τελευταία πέντε χρόνια σε όλες τις αραβικές πρωτεύουσες.
Δεν κρύβει τη φιλοδοξία του να πάρει η Τουρκία μια μη μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ όταν αλλάξει η δομή του διεθνούς οργανισμού. «Δεν έχουμε αλλάξει άξονα στην εξωτερική μας πολιτική, αλλά ο άξονά μας έγινε πιο ευέλικτος. Είναι ευρωπαϊκός στην Ευρώπη και Ανατολικός στην Ανατολή” λέει ο νέος πρωθυπουργός της Τουρκίας.

Θα βαθύνει η κόντρα με τους Αμερικανούς

Το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου δεν φαίνεται πάντως να αντιμετωπίζεται με… συμπάθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον τελευταίο χρόνο οι Αμερικανοί δραστηριοποιήθηκαν ανοιχτά για να πετύχουν την ανατροπή του Ερντογάν και να ξαναφέρουν στην εξουσία τους υποτακτικούς τους Κεμαλιστές στρατοκράτες. Η Ουάσιγκτον κάθε άλλο παρά είχε δει τα τελευταία χρόνια με καλό μάτι το στρατηγικό σχέδιο του Ερντογάν για τη δημιουργία ενός περιφερειακού άξονα ανάμεσα στην Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν.
Το στρατηγικό σχέδιο του Ερντογάν, ο οποίος διατηρούσε στενές σχέσεις συνεργασίας και με την Τεχεράνη επί προεδρίας Αχμαντινετζάντ, ήταν να συγκροτηθεί ένας μουσουλμανικός άξονας Αιγύπτου – Τουρκίας – Ιράν, με πληθυσμό σχεδόν 250(!) εκατομμύρια, ο οποίος θα κυριαρχούσε στη Μέση Ανατολή και στον αραβικό κόσμο.
Ενας άξονας με τεράστιες ενεργειακές πηγές στη διάθεσή του. Η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή της Τουρκίας, του Ιράν και της Αιγύπτου θα ενίσχυε την πολιτική, αλλά και οικονομική κυριαρχία του άξονα αυτού.
Αυτονόητο είναι ότι έναν τέτοιον άξονα δεν τον ήθελε ούτε η Ουάσιγκτον, αλλά ούτε και το Ισραήλ. Ο Ερντογάν δεν δίστασε μάλιστα να διαρρήξει τους δεσμούς με το Ισραήλ και να εμφανίζεται συχνα πυκνά υπερασπιστής των δικαίων των Παλαιστινίων της Γάζας.
Η Αίγυπτος ξανάγινε όμως τυφλό όργανο των Αμερικανών και το Ιράν μπήκε σε τροχιά εκ νέου μετατροπής του σε αχθοφόρο της αμερικανικής πολιτικής. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο και την ανατροπή του εκλεγμένου ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι από τη χούντα του στρατηγού και νυν προέδρουτης χώρας, αλ Σίσι, αλλά και την ανάληψη της προεδρίας στο Ιράν από τον φιλο-δυτικό πρόεδρο Χασάν Ροχανί, οι Αμερικανοί έβαλαν στο στόχαστρό τους τον Ερντογάν. Μόνο που εδώ προς το παρόν απέτυχαν, όπως έδειξε η πανηγυρική νίκη του Ερντογάν στις προεδρικές εκλογές.

Το μυστικό της επιτυχίας Ερντογάν

Ο Ερντογάν κατόρθωσε άλλωστε τα τελευταία 10 χρονια να κάνει την Τουρκία 16η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.
Το μέσο βιοτικό επίπεδο τριπλασιάστηκε.
Διευκολύνθηκε η πρόσβαση των φτωχών στην υγειονομική περίθαλψη, αναδιοργανώθηκε το σύστημα μεταφορών.
Η οικονομική πολιτική του Ερντογάν συνέβαλε στη δημιουργία μιας νέας μεσαίας τάξης, η οποία σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, ενίσχυσε τη συμμετοχή της στο ΑΕΠ από το 21% το 2002 στο 41% το 2011.
Ταυτόχρονα αυξήθηκε και ο αριθμός των τούρκων δισεκατομμυριούχων από πέντε σε… 43 (!).
“Δεν υπάρχει κάποιο μυστήριο στην επικράτηση του Ερντογάν” λέει στη Μοντ ο Εντέμ Ελντέμ, καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. “Η εκλογική του επιτυχία οφείλεται στην εκπληκτική οικονομική επιτυχία της τελευταίας δεκαετίας. Για τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της Τουρκίας, το κόμμα του Ερντογάν αποτελεί τον κύριο παράγοντα της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας”.

Όσο για τον ίδιο τον Ερντογάν: Δεν το κρύβει ότι στόχος του είναι να εξαντλήσει και τις δύο προεδρικές πενταετείς θητείες που προβλέπει το νέο Σύνταγμα.
Το κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα ήταν άλλωστε «Έτοιμοι για τον στόχο του 2023», οπότε και συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Πηγή "Ολυμπία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ανασχηματισμός δεν βελτίωσε τη θέση του Γάλλου Προέδρου Ολάντ
«Καρφιά» στη βιογραφία του πρώην υπουργού Οικονομικών, που πλέον έχει βλέψεις για τα Ηλύσια Πεδία!

Το «αντάρτικο κυβέρνησης» διά χειρός Αρνό Μοντεμπούρ, όπως κάθε πράξη αμφισβήτησης, έκλεισε έναν δρόμο και άνοιξε έναν άλλο.
Το τρομερό παιδί των Σοσιαλιστών, γνωστός ως «οπαδός της πρόκλησης», υπέρμαχος του «βιομηχανικού πατριωτισμού» και ορκισμένος εχθρός του Βερολίνου, αφού έριξε την κυβέρνηση, μοιάζει να βρίσκεται καθ' οδόν για το Μέγαρο των Ηλυσίων.
Το τάιμινγκ δεν είχε προβλεφθεί. Η κυκλοφορία όμως της βιογραφίας του πρώην πλέον υπουργού Οικονομίας με τίτλο «Μοντεμπούρ: Εγώ ο πρόεδρος» συνέπεσε με το τέλος της υπουργικής θητείας του και με την αναγκαστική παραίτηση της γαλλικής κυβέρνησης.

Τα λόγια του ήταν ανέκαθεν «καρφιά» για τον «Monsieur Normal» και τη «φυσιολογική προεδρία του». «Ο Ολάντ λέει διαρκώς ψέματα. Από την αρχή. Γι' αυτό η δημοτικότητά του έχει πέσει 20%. (...) Με τον Φρανσουά Ολάντ δεν συζητάμε πια. Οι κουβέντες μαζί του είναι άχρηστες. Συμπαθητικές, αλλά άχρηστες».
Αυτό είναι μόνο ένα, ενδεικτικό, απόσπασμα από τη βιογραφία του, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στη Γαλλία στις 10 Σεπτεμβρίου από τις εκδόσεις Archipel, με την υπογραφή του δημοσιογράφου Βαλεντίν Σπιτζ.
«Ο Ολάντ αγαπούσε ανέκαθεν το τομάρι του. Δεν υπήρξε ποτέ σεβασμός ανάμεσά τους. Ανέκαθεν σιχαινόταν ο ένας τον άλλο» ανέφερε σχετικά σε συνέντευξή του ο συγγραφέας της βιογραφίας.

Ο βασικός εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας των Σοσιαλιστών ξεκίνησε την πολιτική καριέρα του το 1997 ως βουλευτής στην περιφέρεια Σαόν-ε-Λουάρ. Το 2007 ήταν εκπρόσωπος της προεδρικής καμπάνιας της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 2008 αναδείχθηκε πρόεδρος του γενικού συμβουλίου της ίδιας περιφέρειας και εθνικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ το 2012 εξέφρασε τις προεδρικές βλέψεις του συμμετέχοντας στην κούρσα για το χρίσμα των Σοσιαλιστών.
Το 2012 ο Φρανσουά Ολάντ τον καλωσόρισε στη σοσιαλιστική κυβέρνηση, αναθέτοντάς του το χαρτοφυλάκιο της Παραγωγικής Ανάκαμψης. Το «enfant terrible» των Σοσιαλιστών και μαχητής του συναινετικού καπιταλισμού πικράθηκε όμως από τον Γάλλο πρόεδρο, όταν εκείνος ανέθεσε το χαρτοφυλάκιο Εξωτερικού Εμπορίου στο Λοράν Φαμπιούς και όχι σε εκείνον.

Ο κρατιστής

Παραδόξως όμως ο κρατιστής Αρνό Μοντεμπούρ, γνωστός και ως Δον Ζουάν της γαλλικής πολιτικής, είχε και ερωτική πορεία ανάλογη με εκείνη του Φρανσουά Ολάντ... Στο πλευρό του ο Μοντεμπούρ, όπως και ο «Κύριος Φυσιολογικός», είχε μία πολιτικό με την οποία έκανε οικογένεια, μια δημοσιογράφο και μια ηθοποιό. Εκείνο όμως που μοιάζει να του λείπει είναι το κρεβάτι του προεδρικού μεγάρου.
Η διαφορά με τον Ολάντ όμως είναι ότι ο Μοντεμπούρ υπήρξε τολμηρός σε όλα τα πεδία του βίου του. Εχει έρθει σε ρήξη τόσο με το Βερολίνο όσο και με τον επιχειρηματικό κόσμο, ενώ έχει ηγηθεί της μάχης «made in France» και νίκησε· μια νίκη που καταγράφηκε στο βιβλίο του «Made in France, η χρονιά που έζησα 100% γαλλικά». Εχει φωτογραφηθεί, τέλος, για το εξώφυλλο του «Parisien Magazine» κρατώντας στα χέρια ένα μίξερ γαλλικής κατασκευής και αναπαριστώντας ένα γαλλικό ναυτάκι...

Το ίδιο (ακριβώς) πρωτοσέλιδο«Le Figaro» και «Liberation»

«Κρίση Καθεστώτος». Ηταν μία από τις σπάνιες φορές που η γαλλική αριστερή εφημερίδα «Liberation» συμφώνησε με τη συντηρητική «Le Figaro». Αμφότερες οι εφημερίδες βγήκαν με τον ίδιο πρωτοσέλιδο τίτλο, που έθιγε την κρίση του καθεστώτος μετά την παραίτηση της κυβέρνησης. Και οι δύο δείχνουν να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι επίκειται το τέλος της φυσιολογικής προεδρίας και ακολουθεί η -αβάσταχτη πλέον- «μοναξιά» του πολιτικού αρχηγού της Γαλλίας, τη στιγμή που χρησιμοποίησαν τη φιγούρα και το πρόσωπο του Ολάντ αντιστοίχως, μόνο και έρημο, να ατενίζει το άπειρο.

Η «Le Figaro» σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «ο Ολάντ δέχτηκε επίθεση μέσα στο στρατόπεδό του, θύμα μιας αβυσσαλέας μη δημοτικότητας», με αποτέλεσμα να είναι πλέον αντιμέτωπος με μια κρίση άνευ προηγουμένου. Υπογραμμίζει δε ότι η αποχώρηση των τριών υπουργών που διαφωνούν με την οικονομική πολιτική του βάζουν σε κίνδυνο την πλειοψηφία στη Βουλή.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η αντίπαλη «Liberation», η οποία τονίζει χαρακτηριστικά την «αμφισβήτηση της λιτότητας στην καρδιά της κρίσης».

Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


* μετάφραση: χαμπέμους ξεφτίλαμ!
Δηλαδή: βρήκαμε κι άλλον ξεφτιλισμένο!

Πώς λέμε: κ@λοι υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν;
Έτσι κι εδώ.
Λεφτά δεν υπάρχουν!
Ξεφτίλες όμως γέμισε ο τόπος!

Ξεφτίλες και πρόθυμους.
Έτοιμους να προσφέρουν τις καλές τους υπηρεσίες, ή και την ψήφο που λείπει στους εχθρούς της χώρας.

Όπως ο προηγούμενος (ο νυν δηλαδή), ''αντιστασιακός'' στα δεκατρία του(!), δανειστής της ροζ βίλας, και πρόθυμος υπογραφέας κάθε εντολής της τρόϊκας!

Και όπως και ο επόμενος (έτσι θά 'θελε), δήθεν αριστερός με δεξιές τσέπες, πολύ δημοκράτης(!), πολύ σοβαρός (!!), πολύ δημοφιλής(!!!), κι απεριόριστα κωλοτούμπας.

Βέβαια, τούτος ο πρόσφατος Xeftilam, δεν είναι πρόσφατος.
Είναι γνωστός απ' την τριολέ κυβέρνηση των αλλεπάλληλων Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, του ''ναι, σε όλα'' τρίτου μνημονίου, του: ''εγώ κρατάω τα ίσα, για να π@δήξουν με αριστερή νομιμοποίηση οι άλλοι τους εργαζόμενους''!

Τί κι αν ο λαός τού έδειξε την ''αγάπη'' του στην κάλπη, δίνοντάς του 1,3%
Απτόητος!
Αυτός εκεί!  Να γίνει Πρόεδρος, και χ@στηκε για το αν τον θέλει ο κόσμος ή όχι.  
Αρκεί να εξυπηρετήσει την τρόϊκα και τους τοκογλύφους!

Τόσο δημοκράτης! Τέτοιος ''αριστερός''!

Το έχουμε πει, και θα το ξαναπούμε με την ευκαιρία του ''σύντροφου'' Φανούρη:

Η κρίση που βιώνουμε είναι κατά 80% κρίση πολιτική, και κατά 20% οικονομική.

Είναι κρίση του πολιτικού μας συστήματος και των πολιτικών που το επανδρώνουν.

Εάν υπήρχαν πραγματικοί πολιτικοί ''άνδρες'' (με όλες τις πολυποίκιλες σημασίες του όρου), δεν θα είχαμε κρίση.

Ή τουλάχιστον δεν θα είχαμε νεόπτωχους, δεν θα είχαμε ανθρωπιστική κρίση, δεν θα είχαμε 65% ανεργία στους νέους, δεν θα είχαμε αυτοκτονίες από απελπισία.

Όλα αυτά είναι επιτεύγματα του κυρ-Φανούρη και των ομοίων του!

Δοξάστε τους!

Και ανεχτείτε τους, μέχρι τελικής μας πτώσης!...

Τέτοιοι μας αξίζουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον" 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων εθνικοτήτων, στις τάξεις της αυτοαποκαλούμενης «πολιτοφυλακής της λαϊκής δημοκρατίας του Ντόνετσκ», βρίσκονται και Έλληνες, αναφέρει η εφημερίδα «Афинский Курьер».

Σημειώνεται ότι στα ανατολικά της Ουκρανίας ζουν και διαβιούν χιλιάδες έλληνες της διασποράς, ιδιαίτερα στην Μαριούπολη, που αποτελεί την μεγαλύτερη ελληνική πόλη στην Μαύρη Θάλασσα, που διαθέτει μάλιστα και Πανεπιστήμιο με έδρα ελληνικών σπουδών. Οι Έλληνες έχουν υποφέρει πολλά, ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων, καθώς και άλλοι κάτοικοι της περιοχής, πολλοί από τους οποίους ήταν μεταξύ των προσφύγων, προερχόμενοι από το Ροστόφ και το Κουμπάν.

Οι πόντιοι που ζουν στην Ελλάδα, θα πρέπει να αλλάξουν την τύχη της ελληνικής Μαριούπολης, μιας πόλης που είναι παγιδευμένη, κάτω από τους σφοδρότατους βομβαρδισμούς των «τιμωρών του Κιέβου και του Lvov» γράφει η εφημερίδα, σημειώνοντας ότι αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο τους Έλληνες κατοίκους της περιοχής.

Η εφημερίδα σημειώνει ότι η σημερινή «Νέα Ρωσία», αγωνίζεται «για τις παραδοσιακές ανθρώπινες αξίες», για αυτό και στις τάξεις της ένοπλης πολιτοφυλακής της, συμμετέχουν εκπρόσωποι από διάφορες χώρες. Ειδικότερα αναφέρεται ότι, στα δύο επίλεκτα τάγματα των Σέρβων Τσέτνικς, τώρα προστέθηκαν και οι Έλληνες.

«Την Τετάρτη, 22 Αυγούστου, ο έλληνας πολέμαρχος Σ. Φωστηρόπουλος ηγήθηκε της ρωσικής πολιτοφυλακής του Αζόφ, σύμφωνα με εκθέσεις ξένων ανταποκριτών, σύμφωνα με τους οποίους, ο ίδιος αποκαλείται Διοικητής. «Η νίκη εξασφαλίστηκε από έναν Έλληνα πολέμαρχο από την περιοχή Yasinovata,», αναφέρει η εφημερίδα.

Νωρίτερα είχε αναφερθεί ότι στις τάξεις της ρωσικής πολιτοφυλακής, υπηρετεί το «Τάγμα Ανατολή», που απαρτίζεται από εθελοντές από την Ισπανία, την Ιταλία, την Γαλλία, την Ισπανία, τον Καναδά, την Ρωσία και την Πολωνία. Όπως αναφέρεται στη σελίδα του στο Facebook, ο Boroday Alexander, πρώην αξιωματούχος της DNI, η βοήθεια των ξένων εθελοντών είναι ιδιαίτερα απαραίτητη για την αντιμετώπιση του πολέμου, καθώς και στις εργασίες για την αποκατάσταση της υποδομής της περιοχής, καταλήγει το ρωσικό δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων»
Κοσμάς ο Αιτωλός
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Με οδυνηρή έκπληξη διαβάσαμε την «άχρωμη», (το λιγότερο που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε), ανακοίνωση της ιεράς συνόδου για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.
Ειλικρινά το πολιτικό κατεστημένο που κατέστρεψε αυτή την δύσμοιρη χώρα δεν θα έβρισκε καλύτερο «σπόνσορα» από την σημερινή ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδας, στον ανελέητο πόλεμο που έχει εδώ και καιρό εξαπολύσει κατά της Ορθοδοξίας υπακούοντας στις εντολές των αφεντάδων του της Νέας Τάξης,.
Έκπληξη βέβαια για την ανακοίνωση όχι για όλους, γιατί πολλοί δεν περίμεναν κάτι καλύτερο από ένα αρχιεπίσκοπο που έχει ταυτιστεί απόλυτα με την κατοχική κυβέρνηση, που αδιαφορεί σκανδαλωδώς για την καταστροφή της χωράς, την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και την αποορθοδοξοποίηση του ελληνικού λαού που επιχειρείται με κάθε μέσο από τους κυβερνώντες.

Στην «χλιαρή» αυτή ανακοίνωση για το αντιρατσιστικό, η ιερά σύνοδος επαναλαμβάνει τα αυτονόητα και μάλιστα με «ευγενικό» τρόπο μήπως και «ενοχληθούν» οι εθνοκτόνοι και ορθοδοξοκτόνοι κυβερνώντες, για την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας.
Το «δόλωμα» που έχουν βάλει με πονηρό τρόπο αυτοί που συνέταξαν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, έσπευσε να το αρπάξει και να το προβάλλει σαν κύριο θέμα του νομοσχεδίου η ίδια η ιερά σύνοδος.
Έδωσε έμφαση με πολύ πονηρό τρόπο σε αυτό στο σημείο για να μην αναφερθεί καθόλου για όλα τα άλλα που προβλέπονται με αυτό το νομοσχέδιο που αν επαληθευτούν, (ω μη γένοιτο), αύριο θα κλείνουν στην φυλακή όσους πάσχουν από ομοφοβία, δηλαδή όσους… διαβάζουν και κηρύττουν την Αγία Γραφή.

Αλήθεια κύριοι ιεράρχες, όταν ψηφιστεί το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο θα καταργήσετε το κεφάλαιο της Βίβλου που αναφέρεται π.χ. στα… Σόδομα και στα Γόμορρα, γιατί θα είναι παράνομο; 
Θα πάψετε να αναφέρεστε στις δαιμονικές διαστροφές της ανθρώπινης φύσης που έχει καταδικάσει η διδασκαλία που υποτίθεται πως πρέπει να κηρύττετε; 
Θα συναινέσετε να κλείνονται στην φυλακή όσοι αναφέρονται στην υπεράσπιση της ελληνορθόδοξης ταυτότητας μας, όσοι ακόμα χαρακτηρίζουν λαθρομετανάστες τους χιλιάδες μουσουλμάνους που εισβάλουν καθημερινά στην χώρα μας βάσει οργανωμένου σχεδίου καταστροφής του ελληνισμού και της ορθόδοξης παράδοσης μας;

Από πού να αρχίσει και απο που να τελειώσει κανείς.
Η θρησκευτική ιεραρχία, (πλην κάποιων φωτεινών και αξιοθαύμαστων εξαιρέσεων), χέρι χέρι με το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, βαδίζουν πλέον μαζί σφιχταγκαλιασμένοι για την ολοκληρωτική καταστροφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων», είχε πει προφητικά πριν από δυόμισι αιώνες περίπου ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που αυτές τις μέρες γιορτάσαμε την μνήμη του και σήμερα επαληθεύεται με τόσο τραγικό τρόπο τα λόγια του.
Ιεράρχες που επιδίδονται σε ανίερες συνάξεις, σε σκανδαλώδεις συμπροσευχές, συμπράττουν με ένα νεοταξικό καθεστώς κατά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στο μεγάλο έγκλημα με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που δεν έχει παρόμοιο του στην ιστορία αυτού του τόπου.

Αλήθεια τι έχουμε πια να περιμένουμε από όλους αυτούς που με «ένδυμα ποιμένος» έχουν γίνει ένα και το αυτό με την μασονία της Νέας Τάξης που κυβερνά με δικτατορικό τρόπο την χώρα, κουρελιάζοντας το σύνταγμα, καταπατώντας με δικτατορικό τρόπο όλα τα στοιχειώδη δικαιώματα αυτού του λαού, πυρπολώντας τον κοινωνικό ιστό, στέλλοντας την νεολαία σε οδυνηρή εξορία σε άλλες χώρες και κατεδαφίζοντας ότι ιερό και όσιο κράτησε τον ελληνισμό εν ζωή επί τόσους αιώνες!

Το επόμενο βήμα τους θα είναι αύριο να ευλογούν γάμους ομοφυλοφίλων, κατάργηση του μυστηρίου του γάμου, ανοχή στις εκτρώσεις και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί χάριν της «προόδου» και της «εξέλιξης» τους!

«Ἴδετε ὅτι ἐκτετύφλωνται πάντες, οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, πάντες κύνες ἐνεοί, οὐ δυνήσονται ὑλακτεῖν, ἐνυπνιαζόμενοι κοίτην, φιλοῦντες νυστάξαι» (Ἡσ. νστ´ 10).

Aνακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου:

«Συνήλθε σήμερα Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014, στην δεύτερη Συνεδρία Της για τον μήνα Αύγουστο η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Η γενική άποψη του… Μακαριωτάτου Προέδρου και των Συνοδικών Αρχιερέων και η εκτίμηση αυτών περί των επιδιωκομένων σκοπών του Νομοσχεδίου είναι ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για την προστασία της κοινωνικής ειρήνης και όλων ανεξαιρέτως των προσώπων η ομάδων προσώπων, τα οποία προσδιορίζονται με βάση την φυλή, το χρώμα, την θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική καταγωγή, και ευρίσκονται εντός των ορίων της χώρας μας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος έχει δεινοπαθήσει από διωγμούς αλλοθρήσκων, αλλά και από κηρύγματα μίσους προερχόμενα από αντορθόδοξα θρησκευτικα μορφώματα γνωστών αιρετικών προπαγανδών, που προσπαθούν με μύριες παράνομες μεθόδους να αποσπάσουν τους ορθοδόξους Χριστιανούς από την Μητέρα Εκκλησία, η οποία κηρύσσει επί αιώνες, αλλά και τώρα, την αγάπη, την ειρήνη και την συνεργασία μεταξύ των λαών, χωρίς να ενοχλή κανένα.

Η Εκκλησία της Ελλάδος επί χρόνια τώρα βοηθεί και περιθάλπει χιλιάδες νομίμων και παρανόμων μεταναστών, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστεως και φυλετικής καταγωγής, ακόμη και σήμερα εν μέσω της οικονομικής κρίσεως.

Επιπλέον, διδάσκει όχι απλώς την ανοχή απέναντι στον «άλλον», όπως επιδιώκεται με το νομοσχέδιο, αλλά – πολύ περισσότερο – την έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον.

Θα πρέπει επίσης να υπογραμμισθή, προς πάσα κατεύθυνση, ότι η Ιερά Σύνοδος ήδη από τον Μάρτιο του 2011 παρακολουθεί την πορεία διαμορφώσεως του νομοσχεδίου και έχει υποβάλει προς την Πολιτεία αναλυτική επιστολή με προτάσεις βελτιώσεως της αρχικής του μορφής, οι οποίες έχουν συνεκτιμηθή και γίνει δεκτές στο παρόν νομοσχέδιο, προς την κατεύθυνση της εκλογικεύσεώς του, ώστε να μην ποινικοποιηθή η ελευθερία δημόσιας εκφράσεως.

Στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου, θεσπίζεται, μεταξύ άλλων (άρθρο 2), ότι όποιος με πρόθεση, δημόσια αποδοκιμάζει, ευτελίζει η κακόβουλα αρνείται την σοβαρότητα εγκλημάτων, γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου κατά της ανθρωπότητος, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων ναζισμού, και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδος ανθρώπων κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία η μίσος η ενέχει απειλή η εξύβριση, υπόκειται σε ποινική δίωξη.

Στο σημείο αυτό η Ιερά Σύνοδος εκφράζουσα το κοινόν αίσθημα του Ελληνικού Λαού και την απαίτηση των αρχών του δικαίου και του ίσου σεβασμού της ιστορικής μνήμης των θυμάτων γενοκτονιών, προτείνει όπως μετά την αναφορά του φρικτού Ολοκαυτώματος στο νομοσχέδιο, προστεθούν με σχετική ρητή και ειδική μνεία και οι τελεσθείσες γενοκτονίες σε βάρος των Ελλήνων Ποντίων και των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και αναμένει την υλοποίηση της σχετικής πρόσφατης διαβεβαιώσεως του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης προς αυτή την κατεύθυνση.

Το κριτήριο της ως άνω προτάσεως, που την καθιστά έγκυρη και δικαία, είναι ότι το Ελληνικό Κοινοβούλιο νομοθετεί στην Ελλάδα και για όλους τους Έλληνες κατά τρόπο δίκαιο και δημοκρατικό χωρίς διακρίσεις.

Η Εκκλησία προσφέρει την ειρηνική συμβολή της και εύχεται για την βελτίωση και ευόδωση του νομοθετήματος επ ὠφελείᾳ του κοινωνικού συνόλου.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, τέλος, έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου”

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, την προσεχή εβδομάδα στην Ουαλία, σηματοδοτεί, αν και δεν πρόκειται να διατυπωθεί δημόσια, την αναγκαστική «επιστροφή στο μέλλον» του Β’ Ψυχρού Πολέμου.

Η ψυχροπολεμική ορολογία απορρίπτεται κατηγορηματικά, επί μήνες, από την Ουάσιγκτον, με τις επισημάνσεις ότι η Ρωσία δεν είναι πλέον υπερδύναμη, ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν αντιπαράθεση και ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες με τους Ευρωπαίους συμμάχους. Στην πραγματικότητα, όλα τα χαρακτηριστικά της ουκρανικής κρίσης παραπέμπουν σε σκηνικό που, τουλάχιστον, ομοιάζει με τις προ του 1990 παγκόσμιες ισορροπίες.

Συνυπολογίζοντας, μάλιστα, τους αστάθμητους παράγοντες της ισλαμικής εξάπλωσης στη Μέση Ανατολή, τις συνθήκες αναρχίας σε χώρες της βόρειας Αφρικής και την πρωτοφανή πλημμυρίδα μεταναστών στη Μεσόγειο, η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη φεύγει από την εποχή της μακαριότητας. Επιστρέφει στη στοιχειώδη αρχή ότι η οικονομική ανάπτυξη εξασφαλίζεται μόνο σε περιβάλλον εξωτερικής και εσωτερικής ασφάλειας.

Ειδικά για την Ελλάδα, η παρούσα συγκυρία (και ο φόβος επιδείνωσης) είναι πολλαπλά ατυχής:
Πρώτον, κλονίζεται η ενεργειακή ασφάλειά της, καθώς εξαρτάται κατά 55% από τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου και αργεί ακόμα η αξιοποίηση της εναλλακτικής λύσης προμήθειας υγροποιημένου αερίου (LNG).
Δεύτερον, η Ε.Ε. δεν δείχνει καμία διάθεση ανακούφισης της Αθήνας με αλλαγές στο «Δουβλίνο ΙΙ» για την παραμονή παράνομων μεταναστών στην κοινοτική χώρα εισόδου τους.
Τρίτον, καθώς η Δύση κατανοεί ότι δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στην Τουρκία (αν και θα την έχει ανάγκη επί μακρόν), η Ελλάδα μετατρέπεται, πραγματικά, στο απώτατο σύνορο της Ευρώπης με έναν πολύ επικίνδυνο κόσμο.

Σε αυτό το πλαίσιο, το πρώτο ορόσημο είναι η Σύνοδος του ΝΑΤΟ, με τον (απερχόμενο) γενικό γραμματέα Α. Ράσμουνσεν να προτείνει ένα «Σχέδιο Δράσης Ετοιμότητας», ώστε η συμμαχία να μπορεί να δρα πιο γρήγορα και ευέλικτα. Μολονότι, όπως είναι λογικό, τηρείται αυστηρό απόρρητο, έγκυρες ελληνικές και ξένες πηγές αναφέρουν ότι «είναι το ελάχιστο που μπορεί να αποφασιστεί», καθώς οι αναλυτές του ΝΑΤΟ υπογραμμίζουν ότι «η Ρωσία έχει9 δείξει τη δυνατότητα, αλλά και την πρόθεσή της, να αναλάβει σημαντική στρατιωτική δράση. Η Ρωσία μπορεί να αποτελέσει τοπικό ή περιφερειακό στρατιωτικό κίνδυνο σε σύντομο χρονικό διάστημα και σε περιοχή της επιλογής της»!

Οι εκτιμήσεις αυτές (πολύ διαφορετικές από τη Σύνοδο στη Λισαβόνα το Νοέμβριο του 2010, όταν η Ρωσία χαρακτηριόταν, όχι πια αντίπαλος, αλλά «στρατηγικός εταίρος»), προφανέστατα παραπέμπουν σε Ψυχρό Πόλεμο, απαιτώντας ευαίσθητους χειρισμούς από την ελληνική κυβέρνηση.
Από την αρχή της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα συρρίκνωσε τη συμμετοχή της σε διεθνείς αποστολές του ΝΑΤΟ, αλλά τώρα είναι δύσκολο ή και ασύμφορο να αρνηθεί νέους συμμαχικούς σχεδιασμούς, όπως η αύξηση των «Μόνιμων Ναυτικών Δυνάμεων» ή η υποστήριξη της «Δύναμης Αντίδρασης».

Μία ευέλικτη διπλωματική τακτική της Ελλάδας (με εκπλήρωση των συμμαχικών υποχρεώσεων και εξυπηρέτηση των άμεσων εθνικών συμφερόντων, χωρίς έκθεση σε περιττούς κινδύνους), θα βασιζόταν, αφενός, στην αποχή από τις δράσεις με αφορμή την Ουκρανία και, αφετέρου, στη δραστήρια παρουσία μας στον χώρο της Μεσογείου, όπου οι συνθήκες, επίσης, επιβάλλουν την αύξηση δυνάμεων του ΝΑΤΟ.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι εξελίξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από τη Δύση και κυρίως από τους Αμερικανούς, έχουν ρευστοποιήσει την Εγγύς Ανατολή, γεωγραφικό χώρο που ούτως ή άλλως γειτνίαζε με την Ελλάδα, αλλά που γίνεται ακόμη κοντινότερος λόγω του Κυπριακού και των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου.

Θέλει δεν θέλει, η Ελλάδα είναι παρούσα στην περιοχή λόγω γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ενδιαφερόντων αλλά και λόγω παράδοσης.
Η χώρα που βρίσκεται στο μεταίχμιο Δύσης – Ανατολής δεν είναι η Τουρκία, όπως θέλει να παρουσιάζεται, η οποία ανήκει στην Ανατολή, αλλά η Ελλάδα, που ανήκε σε αυτόν τον μεσαίο γεωπολιτικό χώρο, στον οποίο ο Δημήτρης Κιτσίκης εντάσσει και την εδαφική επικράτεια που καταλαμβάνει η σημερινή Τουρκία.

Το θέμα, βεβαίως, δεν είναι απλώς γεωγραφικό, αλλά πρωτίστως πολιτισμικό. Και από αυτής της πλευράς, ο μεσαίος χώρος είναι ο ελλαδικός.
Σε αυτόν τον χώρο εκδηλώθηκαν οι ιστορικές αντιπαραθέσεις μεταξύ Δύσης και Ανατολής από την εισαγωγή των περσικών πολέμων, εδώ κρίνεται η νέα ισορροπία μεταξύ Δύσης και Ανατολής, που ανατράπηκε με τις σχεδιασμένες ανακατατάξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Οι συγκρούσεις αυτές δεν είναι πρωτόγνωρες. Μετά τους περσικούς πολέμους, εμφανίσθηκαν με την άνοδο του Ισλάμ, το οποίο δημιούργησε ολόκληρη αυτοκρατορία επεκτεινόμενο και προς τη Δύση και προς την Ανατολή, και αργότερα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία απείλησε την Ευρώπη με την πολιορκία της Βιέννης στα τέλη του 17ου αιώα.
Η ιστορική αυτή αναφορά γίνεται για να υπενθυμισθεί ότι αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι απλώς επαναλήψεις μιάς πολιτισμικής σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής, που έχει παρελθόν και που όλα δείχνουν πως θα έχει και μέλλον. Πολιτισμικής σύγκρουσης που στη βάση της, βεβαίως, βρίσκονται γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα.

Γι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η αναλυτική εργασία σε δύο βιβλία που έκανε ο νέος τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, σχετικά με τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας και την ανασύσταση της ιδέας του νεοοθωμανισμού και τη φιλοσοφική και θεολογική θεμελίωση αυτής της ανάλυσης.

Από την τουρκική ανατολική σκοπιά, ο κ. Νταβούτογλου, ουσιαστικά, αυτοπροσδιορίζει την έννοια της ισλαμικής Ανατολής σε σχέση με τη Δύση.
Είναι αυτό που παλαιότερα και επί μακρόν, έκανε η δυτική διανόηση, η οποία προσδιόριζε την Δύση σε σχέση κα σε αντιπαράθεση με την Ανατολή. Η προσπάθεια αυτή των δυτικών διανοούμενων χαρακτηρίσθηκε από τον Έντουαρντ Σάιντ «φαντασιακή αντίληψη» και χαρακτηρίστηκε «οριενταλισμός». Ο κ. Νταβούτογλου δεν πρωτοτύπησε στην πολύ ενδιαφέρουσα θεωρητική του προσπάθεια. Επικαιροποίησε το θέμα της αντιπαράθεσης Δύσης – Ανατολής κα ενέταξε σε αυτό τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας και τον ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή. Και ο ρόλος αυτός διέρχεται μέσα από μία νεοοθωμανική αντιληψη.

Το αν η πολιτική που βασίζεται σε αυτήν την ανάλυση πετύχει ή όχι, αποτελεί ένα στοίχημα. Το ζήτημα είναι πως ο κ. Νταβούτογλου με τη θεωρία του και την εξωτερική του πολιτική και ο κ. Ερντογάν με τη χαρισματικότητα, την επιμονή και τη φιλοδοξία του έβγαλαν την Τουρκία από την εσωστρέφειά της και τα προσέδωσαν έναν περιφερειακό ρόλο. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Τουρκία ήταν κατά κάποιον τρόπο νομοτελειακά.

Το Κουρδικό ήταν και παραμένει, μία χαίνουσα εσωτερική πληγή που δεν επιδέχεται ήπιας λύσεως. Οι εξελίξεις στο Ιράκ και τη Συρία ήταν, όπως αποδεικνύεται από παλαιότερες αναλύσεις, κυρίως αμερικανών, και χάρτες που είδαν το φως της δημοσιότητας, προσχεδιασμένες.

Ο αραβικός κόσμος διασπάται σε νέες οντότητες και κανείς δεν γνωρίζει, μέχρι στιγμής, ποιο είναι το πρόκριμα αυτών των διασπάσεων. Ποια ισορροπία επιδιώκεται να διαμορφωθεί.
Στον Ισλαμισμό και την αραβική ιστορία δεν είναι άγνωστα τα χαλιφάτα, όπως διακήρυξε ότι θα δημιουργήσει ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας. Ούτε και βάρβαρες συμπεριφορές όπως αυτές που επιδεικνύουν οι μαχητές της οργάνωσής του (ίσως ανάλογης βαρβαρότητας να είναι και οι δυτικές συμπεριφορές στις πολεμικές αναμετρήσεις).

Η περιοχή που θέλησαν να δημιουργήσουν το κράτος τους κατοικείται κατά κύριο λόγο από σουνίτες, οι οποίοι δεν συμπεριελήφθησαν στην διακυβέρνηση του Ιράκ.
Το Ιράκ και η πρωτεύουσά του Βαγδάτη αποτέλεσαν πάντοτε κέντρο του σιιτισμού, και πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αμπασιδών, αλλά και η σουνιτική παρουσία δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Ο αραβικός εθνικισμός είναι μία ιδιόμορφη έννοια.
Οι Άραβες, τόσο από ιδιοσυγκρασία, όσο και από θεία επιταγή του Προφήτη, συσπειρώνονταν στη βάση της φυλής και της θρησκείας, και όχι της πολιτικής και του εθνικού κράτους.

Τον ρόλο των πολιτικών κομμάτων στον αραβικό κόσμο τον διαδραμάτισε η θρησκεία και οι πολλές διασπάσεις της σε δόγματα, τα οποία είχαν μεν θεία αναφορά, απηχούσαν, όμως και κοινωνικέςε διαφοροποιήσεις και διαστρωματώσεις. Ο σιιτισμός, για παράδειγμα, αποτέλεσε κοινωνική, πρωτίστως, αμφισβήτηση της σουνιτικής αριστοκρατίας στις διάφορες αραβικές περιοχές.
Μία μεγάλη αραβική οικογένεια, οι Ομέϊάδες, ίδρυσε το πρώτο χαλιφάτο με έδρα τη Δαμασκό, την οποία πήραν από τους Βυζαντινούς. Το Χαλιφάτο των Ομεϊάδων.

Η κατάκτηση του Ιράκ και στη συνέχεια του Ιράν από τους Άραβες, οδήγησε σε εξισλαμισμό των Περσών, αλλά και σε έντονη περσική πολιτισμική επιρροή αλλά και κυριαρχία των σιιτών.

Το τρίτο χαλιφάτο ήταν των Φατιμιδών και είχε έδρα το Κάιρο. Οι Φατιμίδες ήταν ισμαηλίτες (σιιτική αίρεση), οι Αμασίδες σιίτες και οι Ομεϊάδες σουνίτες.
Συνεπώς, για να ξεδιαλύνουμε λίγα τα πράγματα, ούτε η σύγκρουση σιιτών και σουνιτών είναι φαινόμενο των ημερών μας, ούτε η σχέση Αράβων και Ιρανών σιιτών. Βεβαίως,. Ούτε η σύγκρουση με τη Δύση.

Είναι γνωστό ότι κατά την εποχή της εξάπλωσής τους, οι άραβες έφτασαν στην Ιβηρική χερσόνησο και άφησαν έντονο το πολιτισμικό τους στίγμα. Προχώρησαν, μάλιστα, και προς το κέντρο της Ευρώπης και έφτασαν μέχρι το Πουατιέ, όπου ηττήθηκαν από τον Κάρολο Μαρτέλο (732 μ.Χ.) σεμία επική μάχη, η οποία, κατά ορισμένους ιστορικούς, έκρινε το μέλλον της ηπείρου.

Συνεπώς, η Ευρώπη δεν είναι ξένος χώρος για τους Άραβες. Ούτε βέβαια κα η Ελλάδα και οι ιδέες της. Οι μεταφράσεις του Αριστοτέλη επηρέασαν την όλη φιλοσοφική και θεολογική αντίληψη του Ισλάμ . Η αποδοχή από το Ισλάμ της ελληνικής κληρονομιάς αποτέλεσε μία διαμάχη ανάμεσα στην επιστημονική ορθολογική τάση της νέας γνώσης και τον ατομιστικό και ενορατικό χαρακτήρα της ισλαμικής θρησκευτικής σκέψης.

Οι Άραβες ένωσαν σε μία και μοναδική κοινωνία δύο παλαιότερους αλληλο-συγκρουόμενους πολιτισμούς –από τη μία πλευρά την προαιώνια και πολύμορφη μεσογειακή παράδοση της Ελλάδας, της Ρώμης, του Ισραήλ και της αρχαίας Εγγής Ανατολής και, από την άλλη, τον πλούσιο πολιτισμό του Ιράν, με τα δικά του πρότυπα ζωής και σκέψης, και τις καρποφόρες επαφές του με τους σπουδαίους πολιτισμούς της μακρινής Ανατολής.

Παρήκμασαν και κατελήφθησαν από ένα φύλο, τους Σελτζούκους, που έφτασαν από την Κεντρική Ασία τον 10ο αιώνα.
Το μεγάλο όμως χτύπημα προήλθε από τους Μογγόλους του Τσέγκινς Χαν, οι οποίοι το 1258 κατήργησαν το Χαλιφάτο των Αμπασιδών.

Η συντριβή αυτού του μεγάλου ιστορικού θεσμού, που έστω και σε παρακμή εξακολουθούσε να είναι το νόμιμο κέντρο του Ισλάμ και η εγγύηση της ενότητάς του, υπήρξε το τέλος μιάς εποχής της ισλαμικής ιστορίας.
Είναι υπερβολή να πιστεύουμε πως θα το ανασυστήσου οι μαχητές του «Ισλαμικού Κράτους», σήμερα, και ο χαλίφης τους.
Όπως, όμως, είναι υποκρισία να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε εξελίξεις που, ενδεχομένως, να τεκταίνονται σε κέντρα διαμόρφωσης της διεθνούς πολιτικής.

Πηγή εφημ. «Μακεδονία της Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Με «μαγνήτη» τα δεκάδες τζαμιά που δημιουργούνται και λειτουργούν ανεξέλεγκτα

Ισλαμιστές μετατρέπουν τα δεκάδες ανεξέλεγκτης λειτουργίας τζαμιά στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα, σε κέντρα κατήχησης και μύησης στη τζιχάντ, αλλοδαπών και τους στέλνουν να ενταχθούν στο ISIS και να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ!

Αυτό φέρεται να περιγράφεται μεταξύ άλλων σε ειδική έκθεση της ΕΥΠ που συντάχθηκε πριν από λίγες ημέρες. Και όμως, κανείς στην κυβέρνηση δεν έδωσε σημασία και δεν ενδιαφέρεται όταν οι εκατοντάδες (σε καθημερινή βάση) λαθρομετανάστες (παράτυποι μετανάστες, η νέα ορολογία που προωθείται) που μπαίνουν στην Ελλάδα, αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα. Αφενός γιατί μέσω αυτών περνούν στην χώρα τζιχαντιστές και ό,τι άλλο βάλει ο νους και αφετέρου γιατί και οι ίδιοι στρατολογούνται, πιθανόν για να βγάλουν την υποχρέωση που πέρασαν στη… Δύση.

Την αποκάλυψη ότι στα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά που υπάρχουν στην Ελλάδα, στρατολογούνται τζιχαντιστές, έκανε η αμερικανική ενημερωτική ιστοσελίδα FoxNews και προφανώς από εκεί πήραν την πληροφορία οι ελληνικές αρμόδιες αρχές.

Πιο αναλυτικά, όπως αναφέρει ο αμερικανός δημοσιογράφος Benjamin Hall, ένας νεαρός Ιρακινός που αποφάσισε να βρει την τύχη του στην Ελλάδα, κατέληξε να πολεμά μαζί με τους αντάρτες της οργάνωσης ISIS στο Ιράκ, μετά από κατήχηση που υπέστη από ισλαμιστές εξτρεμιστές – τζιχαντιστές σε ένα από τα τζαμιά που λειτουργούν στο κέντρο της Αθήνας.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο Shamal Tofiq από το βόρειο Ιράκ, αποφάσισε το 2009 να αναζητήσει μία καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Ήρθε στην Ελλάδα και επισκέφθηκε ένα από τα δεκάδες τζαμιά που λειτουργούν παράνομα στην Αθήνα, όπου εξτρεμιστές ισλαμιστές από την Υεμένη, την Βρετανία και το Πακιστάν, κατάφεραν με τα κηρύγματά τους να τον χειραγωγήσουν και να τον εντάξουν στον δικό τους κύκλο…

Ο νεαρός, από εκεί που του άρεσαν τα πάρτι, η διασκέδαση και οι γυναίκες, μετατράπηκε σταδιακά υπό την καθοδήγηση των τζιχαντιστών στην Αθήνα, σε έναν εξτρεμιστή ισλαμιστή, ο οποίος ουσιαστικά αποκήρυξε τον τρόπο ζωής του, μία αλλαγή που ξάφνιασε τόσο τους γονείς του όσο και τους φίλους του με τους οποίους επικοινωνούσε μέσω του Facebook.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο αμερικανός αρθρογράφος, οι γονείς του 26χρονου Shamal Ahmad Tofiq είδαν ξαφνικά τον γιό τους να μετατρέπεται σε ριζοσπάστη μαχητή του Ισλάμ, συνέπεια των επαφών που είχε στην Αθήνα με τους τζιχαντιστές. Ένας δε από τους στενούς φίλους του νεαρού Ιρακινού, ο Roman Kamal, εξεπλάγη από τις αναρτήσεις του φίλου του στο facebook, σύμφωνα με τις οποίες δήλωνε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει ακόμη και την ίδια του την οικογένεια, διότι ζουν στην αμαρτία!

Έχοντας ολοκληρώσει την κατήχησή του στα τζαμιά της Αθήνας, ο νεαρός ιρακινός τζιχαντιστής εντάχτηκε στην δύναμη της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής οργάνωσης Jahhal al Nusra στη Συρία, όπου και πολέμησε ενάντια στον στρατό του Άσαντ.
Όπως έπραξαν χιλιάδες αντάρτες της Jahhal al Nusra, έτσι και ο Shamal Ahmad Tofiq μεταπήδησε αργότερα στην πιο ισχυρή και πλούσια οικονομικά ισλαμιστική οργάνωση ISIS-ISIL και σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες φέρεται να μάχεται αυτή την περίοδο στο μέτωπο του Ιρακινού Κουρδιστάν από όπου είναι και η καταγωγή του.

Παρά τη συμμετοχή του στις μάχες, ο Shamal Ahmad Tofiq συνεχίζει τις αναρτήσεις στο facebook, μόνο που όπως φαίνεται η μετατροπή του σε έναν αμείλικτο δολοφόνο έχει ολοκληρωθεί, αφού πλέον αναρτά φωτογραφίες από διαμελισμένα πτώματα, ενώ πριν από ένα μήνα έστειλε προειδοποιητικό e-mail σε παλιούς του φίλους προτρέποντάς τους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να ενταχτούν στις τάξεις τις ISIS.

Το ερώτημα είναι: Πόσοι τέτοιοι έχουν εκπαιδευτεί ή εκπαιδεύονται στα τζαμιά της Αθήνας κα της Ελλάδας, που η κυβέρνηση και οι δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θέλουν να νομιμοποιήσουν;
Σημειώνεται πως το ISIS-ISIL διατηρεί άριστες σχέσεις με την Τουρκία και όπως έχει γραφτεί εγκαίρως, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες και φόβοι, η Τουρκία να εκμεταλλευτεί τους τζιχαντιστές σε κάποια χρονική στιγμή, εις βάρος της Ελλάδας…

Πηγή εφημ. «Ακρόπολη»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Την αλληλεγγύη του Κρεμλίνου προς τον ελληνικό λαό ζήτησε, με επιστολή προς τον Πούτιν, ο Μανώλης Γλέζος. Την αλληλεγγύη της Ρωσίας προς την Κύπρο ονειρεύτηκαν πολλοί Κύπριοι τον Μάρτιο του 2013, όταν η ΕΕ, το ΔΝΤ και η … κυπριακή κυβέρνηση Αναστασιάδη (!) επετέθησαν στις κυπριακές τράπεζες κατάσχοντας τα χρήματα των Ρώσων ιδίως καταθετών! Ο Μίκης Θεοδωράκης εξήγησε επανειλημμένως ότι θεωρεί τη Μόσχα απαραίτητο σύμμαχο μιας Ελλάδας που αμφισβητεί τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Ελλάδα και Κύπρος – εφόσον θελήσουν να ξαναγίνουν λίγο ανεξάρτητα κράτη - και η Ρωσία είναι προφανείς δυνητικοί σύμμαχοι, όχι μόνο εξαιτίας «κοινής πίστης» και πατροπαράδοτων δεσμών αλλά και λόγω αντικειμενικής σύμπτωσης συμφερόντων και … κοινών εχθρών! Η Ελλάδα και η Κύπρος απειλήθηκαν στο παρελθόν γεωπολιτικά και απειλούνται σήμερα, και οικονομικά και γεωπολιτικά, από τους υποτιθέμενους εταίρους και συμμάχους τους. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ενορχήστρωσαν την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από κοινού με τις παγκόσμιες «μεγατράπεζες», ενορχήστρωσαν την επίθεση κατά της ελλαδικής και κυπριακής οικονομίας.

Φυσικά, κάθε είδους προσέγγιση, συνεργασία ή συμμαχία ελέγχεται και επαληθεύεται στην πράξη, ούτε μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένος και βέβαιος ο ρόλος που θα θελήσει να παίξει η Μόσχα σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση της Αθήνας και της Λευκωσίας με τους Πιστωτές. Αυτά τα πράγματα όμως δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προετοιμάζονται συστηματικά και μακροπρόθεσμα, κάτι που δεν κάνει καμία πολιτική δύναμη σε Ελλάδα ή Κύπρο.

Πολλοί αυτοσχέδιοι «Κλαούζεβιτς» του ελλαδικού και κυπριακού «Λαμογιστάν», πρόθυμα και προσχηματικά, ισχυρίζονται ότι η Ρωσία δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος – ενώ οι άλλοι είναι, καθώς φαίνεται, αξιόπιστοι εχθροί!

Εντούτοις, οι μεγάλες προσεγγίσεις των τελευταίων δεκαετιών (Κύπρος με τους S300, Ελλάδα με αγωγούς και στρατιωτική συνεργασία) δεν προσέκρουσαν σε κάποια τάση των Ρώσων να μας … «πουλήσουν» - το αντίθετο. Προσέκρουσαν στην ενδημική διαφθορά και ξένη εξάρτηση και «τηλεκαθοδήγηση» των ελληνικών πολιτικών ελίτ. Η απομόνωση από τη Ρωσία και η καταστροφή, κατά το δυνατόν, των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών σχέσεων προηγήθηκε της επιβολής των Μνημονίων και Δανειακών. ‘Εγινε και για να μπορέσουν οι «εταίροι» και «σύμμαχοι» να επιτεθούν με ασφάλεια στην Ελλάδα και την Κύπρο, χωρίς να διακινδυνεύσουν μείζονα στρατηγικά τους συμφέροντα, στην περίπτωση που αντιδρούσαμε προσεγγίζοντας τη Μόσχα.

Βέβαια, η αλληλεγγύη μεταξύ λαών, κρατών και εθνών δεν μπορεί να είναι μονομερής, ούτε οι σχέσεις αναπτύσσονται με τη χαρακτηριστική ελαφρότητα, τον καιροσκοπισμό (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) και τον βραχυπρόθεσμο και επαρχιακό χαρακτήρα που δυστυχώς χαρακτηρίζει όχι μόνο το πολιτικό «κατεστημένο» σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά, συχνά, και όσους φιλοδοξούν να το αντικαταστήσουν.

Δεν ακούσαμε για παράδειγμα ισχυρές φωνές τους περασμένους μήνες να καταδικάζουν τις πρωτοφανείς ωμότητες των ουκρανικών δυνάμεων εναντίον των Ρώσων και «ρωσόφιλων» της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, όπως τον θάνατο ζωντανών ίσως και εκατό διαδηλωτών σε κτίριο της Οδησσού, τη σφαγή στη Μαριούπολη και πολλά άλλα. Καλά καλά δεν καλύφθηκαν καν από τα ελληνικά ΜΜΕ. Αν οι ελλαδικές και κυπριακές πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες είχαν επιδείξει την αλληλεγγύη τους στους σφαζόμενους ρωσικούς πληθυσμούς, με άλλο κύρος θα μπορούσαν σήμερα να απευθυνθούν στη Ρωσία.

Από την ελλαδική και κυπριακή διπλωματία δεν περιμέναμε ασφαλώς να κάνουν τίποτα άλλο από ότι συνηθίζουν, να υπηρετούν πειθήνια τους ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ή η κυπριακή αντιπολίτευση, θα μπορούσαν να υιοθετήσουν σαφέστερες θέσεις στο ουκρανικό και να αναλάβουν πιο ενεργητικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ιδίως θα έπρεπε να εκφράσουν με έντονο τρόπο τον αποτροπιασμό του για τις σφαγές και τα εγκλήματα.

Και τώρα δεν είναι αργά. Η ευρωπαϊκή αριστερά είναι καιρός να αναλάβει, και μπορεί να το κάνει με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία, που να μην περιοριστεί άλλωστε στις τάξεις της, για την άμεση κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, όπου αρχίζει ένα ευρωπαϊκό Βιετνάμ και ένας νέος (ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι, μόνο) Ψυχρός Πόλεμος, για την άμεση κατάργηση όλων των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, για την ενημέρωση μιας ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που βομβαρδίζεται καθημερινά από μια απίστευτη μαύρη προπαγάνδα κατά της Ρωσίας.

Δεν μπορεί η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» να αφήνει το μονοπώλιο της λογικής και του φιλειρηνισμού στην Μαρίν Λεπέν και τον Φάραντζ και μετά να διαμαρτύρεται για την άνοδο σε όλη την ήπειρο της άκρας δεξιάς! Ταυτόχρονα πρέπει να αναληφθεί μια πρωτοβουλία κορυφαίων προσωπικοτήτων εγνωσμένου κύρους από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρώπη για να στηλιτευθούν διεθνώς τα εγκλήματα του καθεστώτος που τοποθέτησαν στο Κίεβο οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, με τη βοήθεια της ΕΕ και των ναζιστικών ομάδων κρούσης.

Ποτέ στην ιστορία τους, Ελλάδα και Κύπρος δεν ήταν διεθνώς τόσο απομονωμένες και εξαρτημένες όσο σήμερα. Αυτό δημιουργεί πρόσθετες «υποχρεώσεις» στις αντιπολιτεύσεις των δύο χωρών. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί σοβαρότητα, μακροχρόνιο σχεδιασμό και ειλικρινή αναγνώριση της τραγικής πραγματικότητας Ελλάδας και Κύπρου, περιλαμβανομένων των δυσκολιών – αλλά και των ευκαιριών(!) – στην εξωτερική πολιτική.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σε «ρινγκ» μετατράπηκε η σημερινή (Τρίτη) συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής προϋπολογισμού, όπου συζητείται η πρόταση της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ για αναθεώρηση του προϋπολογισμού του 2014.

Πιο συγκεκριμένα ο βουλευτής του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Κόμματος Αλβανών (DPA) Ορχάν Ιμπραήμι αρχικά είχε έντονη φραστική αντιπαράθεση με τον βουλευτή του συγκυβερνώντος κόμματος DUI Ταλάτ Τζαφέρι. Λίγα λεπτά αργότερα οι βουλευτές πιάστηκαν στα χέρια και αντάλλαξαν γροθιές.

Σχετικά, με την αναθεώρηση που προτείνει η κυβέρνηση, το ύψος του προϋπολογισμού θα μειωθεί κατά 2%.

Το αντιπολιτευόμενο DPA, διαφωνεί με την αναθεώρηση αυτή του προϋπολογισμού καθώς, όπως υποστηρίζει, θα μειωθούν τα κονδύλια που προορίζονται για τα αλβανικά επιστημονικά και πολιτιστικά ιδρύματα στην ΠΓΔΜ.



Πηγή: www.himara.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης

H κυβερνητική κρίση στη Γαλλία σημαίνει ίσως το τέλος μιας σιωπηρής αποδοχής της γερμανικής ηγεμονίας κατά τον χειρισμό της κρίσης στην Ευρωζώνη. Οι σκληρές επικρίσεις του υπουργού Οικονομίας Αρνό Μοντεμπούρ κατά του Βερολίνου και ειδικά κατά της καγκελαρίου Μέρκελ μπορεί να τον απομακρύνουν από την κυβέρνηση, αλλά δείχνουν ότι η άκριτη υποταγή στις γερμανικές δοξασίες περί θεραπείας της ύφεσης με περιορισμό των ελλειμμάτων οδεύει προς το τέλος της.

Η σφοδρή κριτική του Μοντεμπούρ, όπως δημοσιεύθηκε στη Le Monde, είναι φανερό ότι δεν γίνεται για εσωτερική κατανάλωση· εκφράζει την αγωνία των Γάλλων, που απειλούνται από ύφεση και ανεργία, και την ανάγκη τους να εφαρμόσουν μια πολιτική αφιστάμενη από τη γερμανική ορθοδοξία. «Η πολιτική μείωσης των ελλειμμάτων είναι ένας οικονομικός παραλογισμός καθώς, αφού καταπνίγουν την ανάπτυξη, δεν επιτυγχάνουν τους ίδιους τους στόχους τους, εξαιτίας της μείωσης της δραστηριότητας», επέμενε χθες ο Μοντεμπούρ ενώ ουσιαστικά παραιτούνταν. Το Σάββατο ήταν αναλόγως σαφής: «Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας που επέβαλε σε όλη την Ευρώπη... Οταν λέω Γερμανία, εννοώ τη γερμανική Δεξιά που υποστηρίζει την Αγκελα Μέρκελ... Η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να άγεται και να φέρεται... Εχουμε δύο προβλήματα: την ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική, με τη συσσώρευση σχεδίων λιτότητας σε όλες τις χώρες της Ενωσης, και τη νομισματική πολιτική, η οποία είναι υπερβολικά κλειστή. Τα διδάγματα της δεκαετίας του 1930 θα πρέπει να μας κάνουν να καταλάβουμε ότι η ανεργία είναι αυτή που προκαλεί σκλήρυνση και άνοδο της βίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες».

Αλλά και ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν άσκησε παρόμοια κριτική, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα La Reppublica: «Η Ευρωζώνη κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σ’ έναν φαύλο κύκλο ασθενούς ή αρνητικής ανάπτυξης. Πρέπει οπωσδήποτε να επιβραδύνουμε τον ρυθμό μείωσης των ελλειμμάτων».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ρέντσι, αντιμέτωπος με την ύφεση αλλά και το πρωτοφανές κύμα προσφύγων από το Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή, φαίνεται να συμφωνεί περισσότερο με τον Μοντεμπούρ, παρά με τον διστακτικό πρόεδρο Ολάντ. Καίγεται να επιτύχει μια κάποια ανάκαμψη της χειμαζόμενης οικονομίας του και όχι να κατεβάσει το έλλειμμα κάτω από το όριο-φετίχ του 3%. Ρέντσι και Μοντενμπούρ φαίνεται να συμμερίζονται ασμένως τις πικρές διαπιστώσεις για την Ευρώπη που έκαναν οι νομπελίστες οικονομολόγοι στο καθιερωμένο συνέδριό τους στο Λιντάου, ενώπιον της κυρίας Μέρκελ.

«Οι ιστορικοί θα ρίξουν πίσσα και πούπουλα στους Ευρωπαίους κεντρικούς τραπεζίτες», είπε ωμά ο Πίτερ Ντάιαμοντ του ΜΙΤ, ειδικός στην ανεργία. «Οι νέοι Ευρωπαίοι που αναζητούν εργασία εν μέσω ύφεσης θα επηρεαστούν για δεκαετίες. Πρόκειται για ένα τρομακτικό αποτέλεσμα και είναι εντυπωσιακό πόσο λίγες αντιδράσεις έχουν προκληθεί για πολιτικές που είναι τόσο εκπληκτικά καταστροφικές», πρόσθεσε. Και ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ: «Η Ευρωζώνη απειλείται από μια ύφεση, που μπροστά της θα ωχριούν οι χαμένες δεκαετίες της Ιαπωνίας... Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για το μέλλον της νομισματικής ένωσης, με δεδομένο ότι ακολουθούν οι οικονομικές επιπτώσεις των γεωπολιτικών στρεβλώσεων».

Η καγκελάριος Μέρκελ υπερασπίστηκε την πολιτική της στο Λιντάου, αλλά όπως παρατήρησε ένας Γερμανός σχολιαστής στην Die Welt, «o Στίγκλιτζ έχει τους αριθμούς με το μέρος του». Κυρίως: Εφεξής η καγκελάριος δεν θα έχει απέναντί της αδύναμες κυβερνήσεις μικρών χωρών, αλλά τη Γαλλία, την Ιταλία, και βέβαια τη σκληρή πραγματικότητα της ύφεσης, της ανεργίας, του αποπληθωρισμού, ου μην αλλά και τη γεωπολιτική: το οδυνηρό τίμημα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Στο ευρωπαϊκό Game of Τhrones τώρα κορυφώνεται ο κύκλος «Winter is coming».

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Στην πρωτεύουσα της Τσουβασίας, όργανα επιβολής του νόμου εντόπισαν ομάδα αλλοδαπών που έφθασαν ως τουρίστες, αλλά στην πραγματικότητα είχαν μεταβεί για «θρησκευτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες», δηλ. προσηλυτισμό στο Ισλάμ.

Το ομοσπονδιακό δικαστήριο έκρινε ως ένοχους παραβίασης της παραμονής τους στη χώρα και διέταξε την απέλαση στην πατρίδα τους – Τουρκία, ανέφερε στο πρακτορείο Ρέγκνουμ, αξιωματούχος της υπηρεσίας μετανάστευσης στη Τσουβασία.

Οι Τούρκοι υπήκοοι βρέθηκαν στη Ρωσία κατά παράβαση της διαμονής και εντοπίσθηκαν στις 22 Ιουλίου, από έλεγχο της υπηρεσίας για συμμόρφωση με τους νόμους της μετανάστευσης.

«Είχαν αποδεχθεί ότι είχαν έρθει στη Ρωσία, ώστε να μην απαιτηθεί θεώρηση, ως τουρίστες, βάσει της αμοιβαίας συμφωνίας των δύο χωρών».

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη Δημοκρατία της Τσουβασίας συμμετείχαν σε θρησκευτικές τελετές οργανώσεων θρησκευτικού χαρακτήρα που αποσκοπούσαν σε κέρδος με την εφαρμογή της θρησκευτικής εκπαίδευσης, σημειώνει το ρωσικό δημοσίευμα.

Πηγή echedoros-a.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου