Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Ιουλ 2016


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Στον απόηχο του σοκ που προκάλεσε το BREXIT και του πολιτικού κουρνιαχτού που σήκωσε στην Γηραιά Ήπειρο, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ένα σημαντικό γεγονός που έγινε δύο εβδομάδες νωρίτερα.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, από τις 9 έως τις 12 Ιουνίου, συγκεντρώθηκαν μερικοί από τους ισχυρότερους ανθρώπους της παγκόσμιας ελίτ στην ετήσια Σύνοδο της Λέσχης Bilderberg.

Η φετινή συνάντησή τους, που έγινε στο Ξενοδοχείο Taschenbergpalais στην Δρέσδη της Γερμανίας και ασχολήθηκε με τις διεθνείς εξελίξεις, είχε, εκ των πραγμάτων, έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.

Η Δρέσδη θυμίζει την αποφασιστική επικράτηση των Συμμάχων επί των Γερμανών στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1945, λίγο μετά την Γιάλτα, ένας ανελέητος βομβαρδισμός από 1.400 αεροπλάνα της Βρετανίας και των ΗΠΑ μετέτρεψε σε ερείπια την ιστορική πόλη. Η ενέργεια αυτή έγινε, με εντολή του ίδιου του Τσώρτσιλ, για να τσακίσει το ηθικό των Γερμανών, που εξακολουθούσαν να στηρίζουν φανατικά τον Χίτλερ.

Σήμερα, το BREXIT σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους της νέας γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη.
Ο βρετανικός λαός με την ψήφο του πυροβόλησε στην καρδιά με “ασημένια σφαίρα” την γραφειοκρατία του Βερολίνου, που επιχείρησε ένα αυταρχικό come back στις ευρωπαϊκές υποθέσεις χάρη στην ανοχή των Αμερικανών μετά το 1992, επί Κλίντον, και την συμφωνία του Μάαστριχτ.

Το Αγγλοαμερικανικό διευθυντήριο μάλλον έχει ενοχληθεί με την αλαζονεία της Γερμανίας, που χτίζει ανεξέλεγκτη ένα 4ο οικονομικό Ράϊχ και θέλει να φρενάρει την ισχύ της.

Ζούμε ουσιαστικά την αποτυχία του μοντέλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, στα πλαίσια της οικονομικής Παγκοσμιοποίησης, προσπάθησε να δημιουργήσει μια υπερεθνική οντότητα με νομισματικό έλεγχο χωρίς την συναίνεση των ευρωπαϊκών λαών.

Τώρα, η ιστορία, η πολιτική και τα έθνη, που οι εγκέφαλοι της παγκοσμιοποίησης ήθελαν να αποδυναμώσουν, επιστρέφουν δυναμικά στο προσκήνιο, την ίδια ώρα που η αίγλη των αγορών έχει καταρρεύσει.

Το βασικό επιχείρημα των ευρωπαϊστών, γιατί τα άλλα περί “οικονομικής ευημερίας” και “δημοκρατίας” τελείωσαν ήδη, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρνει την ειρήνη, είναι τελείως ανυπόστατο.

Η ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο ήρθε λόγω της συμμαχικής νίκης Αμερικανών, Ρώσων και Άγγλων κατά του Γερμανικού Άξονα και της ηρωϊκής αντίστασης των λαών, όπως του ελληνικού, που δεν ήθελαν να ζουν κάτω από την γερμανική μπότα.

Η Ε.Ε., αντιθέτως, έχει συμμετάσχει σε έναν σωρό πολεμικές επιχειρήσεις τις δύο τελευταίες δεκαετίες, αρχής γενομένης από τα Βαλκάνια, σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπου και τα γερμανικά αεροσκάφη έλαβαν ενεργό μέρος στην προσβολή των Σερβικών δυνάμεων και πόλεων.

Οι ελίτ της Ε.Ε. σήμερα έχουν ξεχάσει τις δημοκρατικές αρχές του μεταπολεμικού καπιταλισμού και τις ιδρυτικές αξίες των εμπνευστών της ΕΟΚ. Με αφορμή την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την βιαστική ενοποίηση της Γερμανίας, ενσωματώθηκαν ένα σωρό Ανατολικές και Βαλτικές χώρες φιλικά διακείμενες προς το Βερολίνο, χωρίς πολλές ευαισθησίες για την δημοκρατική κυριαρχία των μελών της Ευρωένωσης.

Αυτές οι ελίτ, όμως, αρχίζουν να χάνουν σταδιακά το παιχνίδι, όπως αποτυπώνεται στο βρετανικό δημοψήφισμα, στην άνοδο του ευρωσκεπτικισμού παντού και στην στροφή των Ευρωπαίων πολιτών προς πολιτικές επιλογές με έντονο το εθνικό χρώμα και την αντίθεση στις μεταναστευτικές ροές, που αλλοιώνουν τις τοπικές κοινωνίες.

Στα ίδια πλαίσια κινείται και η “απειθαρχία” του αμερικανικού λαού με την μεγάλη υποστήριξή του στον “λαϊκιστή” Τραμπ, τον οποίο απορρίπτει συλλήβδην όλη η αμερικανική ελίτ.

Μάχη μέχρι τα σκαλιά της Καγκελαρίας...

Η αποτυχία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και το ράπισμα του BREXIT εντάσσονται μέσα στην γενικότερη αδυναμία της Παγκοσμιοποίησης να πείσει τους λαούς ότι είναι κάτι το ελκυστικό και ο μονόδρομος προς το μέλλον. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει τόσο με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, όσο και με την ανάδειξη του “πολυ-πολικού” κόσμου που πρεσβεύει η ισχυρή Ρωσία του Πούτιν και οι χώρες των BRICS.

Δεν είναι μόνο οι στρατηγικές ήττες των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και τώρα της Γερμανίας στην Ευρώπη, που δείχνουν την πορεία προς την Αποπαγκοσμιοποίηση, αλλά και οι διαπιστώσεις πολλών στελεχών ανάμεσα στις διεθνείς ελίτ που το ομολογούν.
Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο επικεφαλής του πολυεθνικού κολοσσού General Electric, Jeffrey Immelt, ο οποίος, σε μια εξαιρετική ομιλία του τον Μάϊο, κήρυξε το τέλος της Παγκοσμιοποίησης.

Μιλώντας στην τελετή αποφοίτησης μιας από τις πρώτες οικονομικές σχολές στον κόσμο, του New York University, τους άφησε όλους εμβρόντητους λέγοντας ότι η παγκοσμιοποίηση που γνωρίσαμε, βασισμένη στο ανοιχτό εμπόριο και την παγκόσμια ενοποίηση, τελείωσε.

Ο πανικός των ελίτ μπροστά στην φούσκα της κρίσης χρέους, το πιθανό κραχ των αγορών και την οργισμένη αντίδραση των μαζών απασχόλησε σοβαρά και την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ στην Δρέσδη.

Ένα από τα θέματα της Συνόδου ήταν το “Precariat and middle class” (Πρεκαριάτο και μεσαία τάξη) και για τον λόγο αυτόν ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν ο Βρετανός καθηγητής Guy Standing, ο οποίος καθιέρωσε τον όρο “πρεκαριάτο” σαν το πιο επικίνδυνο κοινωνικό φαινόμενο σήμερα. Πρόκειται για το αυξανόμενο κοινωνικό στρώμα, προϊόν της ραγδαίας κατάρρευσης της μεσαίας τάξης, από το οποίο έχουν αφαιρεθεί πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα σε μια πρωτοφανή έκταση στην σύγχρονη ιστορία. Με λίγα λόγια, κάθε είδους αβέβαιος και επισφαλής τρόπος ζωής στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο του καζινο-καπιταλισμού (από το λατινικό precarious, που σημαίνει αβέβαιος). Αυτά τα πολλά εκατομμμύρια των ανθρώπων σε Ευρώπη και Αμερική απεχθάνονται όλες τις συστημικές ελίτ, κινητοποιούνται ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και τα αντιλαϊκά μέτρα, και αναζητούν εκπροσώπους που αγγίζουν τα όρια του πολιτικού εξτρεμισμού.

Οι ελίτ, όπως έδειξαν οι Μπιλντερμπέργκερς, φοβούνται αυτό το “τέρας”, που οι ίδιοι δημιούργησαν, και αναζητούν απεγνωσμένα λύσεις για να το ελέγξουν.

Δεν φαίνεται όμως να έχει την ίδια λογική συμπεριφορά η γερμανόφρων ελίτ της Ε.Ε., αν και δέχθηκε το ισχυρό χαστούκι από τα λαΪκά στρώματα και το πρεκαριάτο της Βρετανίας.

Η αλαζονική αντίδρασή του στυλ “μαζεύτε τα και φύγετε”, η θρασύτητα με την οποία ουτιδανοί “αξιωματούχοι”, απευθύνονται σε ένα παλιό ευρωπαϊκό έθνος και η προσπάθειά τους να δημιουργήσουν εθνικά προβλήματα αξιοποιώντας τους Σκωτσέζους και τους Ιρλανδούς αυτονομιστές δείχνει ότι είναι ικανοί να ωθήσουν τα πράγματα στα άκρα.

Οι Γερμανοί αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι μπορεί να είναι οικονομικοί γίγαντες αλλά παραμένουν πάντα πολιτικοί νάνοι και επικίνδυνα διαλυτικός παράγοντας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Στον προηγούμενο πόλεμο, τόσο πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους πολλοί πολιτικοί, αδυνατούσαν να καταλάβουν την νοοτροπία τους και δεν φαντάζονταν πώς ήταν δυνατόν μια πολιτισμένη χώρα να φθάσει στην κτηνωδία του Ολοκαυτώματος.

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει και σήμερα. Το Βερολίνο δεν δείχνει να έχει συναίσθηση της τραγωδίας που έχει προκαλέσει η πολιτική του ordoliberalismus και της λιτότητας, ούτε δείχνει διάθεση να παραδοθεί στους ευρωπαϊκούς λαούς που ξεσηκώνονται εναντίον του. Θα ακολουθήσει πιστά το δόγμα του Φύρερ “Μάχη μέχρι τα σκαλιά της Καγκελαρίας”, οδηγώντας για άλλη μια φορά την Γηραιά Ήπειρο στους δρόμους της σύγκρουσης, του διχασμού και της καταστροφής.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Λίγη, την ελάχιστη αξιοπρέπεια να είχε ο Δρίτσας, σήμερα θα έπρεπε να τον έκλαιγαν οι δικοί του επειδή χτες θα είχε κρεμαστεί από ντροπή. Όμως δεν έχει ούτε καν την ιδέα της αξιοπρέπειας μέσα του. Δήλωσε, μάλιστα, ότι δεν του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να παραιτηθεί. Αυτό έλειπε, να του περνούσε. Αφού το μυαλό του το έκτισε μέσα στους τοίχους τους βολέματος, είναι δυνατόν να περάσει έστω και ίχνος αξιοπρέπειας;

Τώρα βέβαια ο Δρίτσας έχει καταντήσει «ο γνωστός Δρίτσας», αλλά κυρίως αποτελεί μια ανθυπολεπτομέρεια του γενικότερου βόθρου που βουλιάζουμε. Σκατά παντού κι απ’ όλους. Σβήνουν οι όποιες εξαιρέσεις. Λερώθηκαν κι αυτές, καθώς απλώς προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη από τους βάρβαρους ελπίζοντας ότι τα φρούτα θα σαπίσουν μόνα τους και οι πολίτες θα ξεσηκωθούν αυτόματα λόγω αντανακλαστικών. Βολεύονται κι αυτοί στη διατήρηση της περιρρέουσας σκατίλας κι αρνούνται να αντιδράσουν. Μόνο κριτική ασκούν για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Καταγραφείς προβλημάτων. Ως εκεί. Σκέφτονται με τη λογική του «θα έρθει η ώρα μας». Βόθρος.

Βγαίνει ο λειψόμυαλος Κούλης κι αναφωνεί: «Χωρίς ξένες επενδύσεις δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο». Εννοεί ότι από τον φαύλο κύκλο θα βγούμε αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε COSCO που νομοθετούν αυτό που γουστάρουν, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ELDORADO GOLD που γαμούν και δέρνουν ανθρώπους, δάση και θάλασσες, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε γερμανικές εταιρείες που δημιουργούν ανεπίσημες θυγατρικές τους, στη συνέχεια τις «εξαγοράζουν», τις καθιστούν ζημιογόνες, τις κλείνουν και τις εντάσσουν στις «ζημίες» των απολογισμών τους κερδίζοντας εκατομμύρια φόρων, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε Siemens που ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να επενδύει στην Ελλάδα.

Βγαίνει ο θλιβερός Alexis και στο γνωστό μαλακιώδες τουί του όπου μπέρδεψε την ανεργία με την απασχόληση, γράφει: «Χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις, η αύξηση της απασχόλησης δεν θα μειωθεί με το ρυθμό που επιθυμούμε. Προϋπόθεση, είναι η αύξηση των εγχώριων επενδύσεων», δείχνοντας την προτίμησή του στις επενδύσεις από εγχώριους επενδυτές, οι οποίοι ως γνωστόν είναι τυπικότατοι σε όλα τους.

Τουτέστιν, να έχουμε κι άλλους Λάτσηδες για ν’ αγοράζουν φιλέτα κοψοχρονιά, να έχουμε κι άλλους Βγενόπουλους κι άλλους Λιακουνάκους κι άλλους Μαρινάκηδες κι άλλους Μελισσανίδηδες κι άλλους Μαρινόπουλους και Σκλαβενίτηδες για να εκβιάζουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, να έχουμε κι άλλους Ιβάν Σαβίδηδες που απειλεί ωμά για τα χρωστούμενα στο Δημόσιο «τα μισά ή τίποτα» και εκβιάζει ότι θα πάρει τις επενδύσεις του από την Ελλάδα όποτε δε δίνει ο διαιτητής πέναλτυ στον ΠΑΟΚ, να έχουμε κι άλλους Ψυχάρηδες, Μπόμπολες και καναλάρχες θαλασσοδανείων, να έχουμε κι άλλους μεγαλοεργολάβους που πληρώνονται με υπερκοστολογήσεις χωρίς να παραδίδουν έργο, να έχουμε κι άλλους τραπεζίτες «μαύρες τρύπες».

Ποια ανεργία θα μειωθεί ρε καραγκιόζηδες και ποια ανάπτυξη θα έρθει; Έχουν μάθει για τους εκβιασμούς Λαυρεντιάδη στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων Καβάλας; Ας διαβάσουν να ξεγκαβωθούν. Δεν ξέρουν μήπως ότι ο Μαρινόπουλος με τους … επενδυτές του εκβιάζουν χρησιμοποιώντας τους εργαζόμενούς τους; Όλοι τα ξέρουμε, εκτός από τον Alexis, τον λειψόμυαλο Κούλη, τον μαλακολεβέντη, τον γυρίνο που τρέφεται από το βάλτο του Μπόμπολα και τα ΜΜΕ τους που κάνουν μούγκα για όλα αυτά. Πίσω από κάθε τέτοια ιστορία, πάντα μια κυβέρνηση που δεν κατάλαβε, ένας πρωθυπουργός που δεν γνώριζε, κάποιοι βουλευτές που ξεχνούν να δηλώσουν off shore και εκατομμύρια στα πόθεν έσχες τους.

Και βγαίνουν όλα αυτά τα άθλια των αθλιοτέρων να μας πουλήσουν για ένεση αισιοδοξίας το γαμήσι που τρώμε. Βγαίνει ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξανθός και δηλώνει το εξής πρωτότυπο: «Το μεγάλο στοίχημα είναι να εμπνεύσουμε τους στεναχωρημένους ανθρώπους ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα και αξιοπιστία». Μαλάκα μου οι τύποι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Ρε Ξανθέ, ο μόνος στεναχωρημένος στο βόθρο μας είσαι εσύ, επειδή δεν σε ξέρει κανείς κι όλοι νομίζουν ότι υπουργός Υγείας είναι ο Πολάκης. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είμαστε στεναχωρημένοι, απεγνωσμένοι είμαστε.

Παντού σκατά. Όποιον και ν’ ακούσεις από αυτούς, όποιον και να δεις, σ’ όποιον και να ελπίσεις, απλώς βουτάς περισσότερο στο βόθρο τους. Σαρκοβόρα βακτήρια κολλημένα επάνω μας, στις στιγμές μας, στις ζωές μας, τις κατατρώνε. Αχόρταγοι παθογόνοι μικροοργανισμοί αμολάνε τις τοξίνες τους στο αύριο και το σκοτώνουν από σηψαιμία. Το μόνο φάρμακό μας είμαστε εμείς. ΕΜΕΙΣ! Απέναντι σε αυτούς. Αν το καταλάβουμε ίσως προλάβουμε να μη γίνουμε ζόμπι.

Πηγή "Καρτέσιος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι άυλες αξίες διαφεντεύουν την ύλη. Οι ιδέες διαμορφώνουν το αστικό τοπίο, την αγορά εργασίας, την οικονομία μιας χώρας. Το πνεύμα καθορίζει πού θα κατευθυνθούν οι πόροι των προσώπων και των λαών. Ποτέ δεν γίνεται το αντίθετο - όσο κι αν επιδιώκουν οι άρχοντες του κόσμου τούτου να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Αν τα πνεύματα που χαράσσουν τη ρότα των χρημάτων είναι υγιή και διαυγή, τότε οι μάζες ευημερούν. Αν νοσούν, η ύλη αρχίζει και... μαραίνεται.

Οι λαοί αγωνίζονται για το ψωμί και τη στέγη τους, αλλά με τις ιδέες πορεύονται. Δεν μπορεί να κατευθύνουν τον ανθρώπινο βίο το φαγητό, το μοντέλο του αυτοκινήτου που οδηγεί κάποιος και οι προηγμένες ηλεκτρονικές συσκευές. Ολα αυτά διευκολύνουν τη ζωή, αλλά δεν μπορούν επ' ουδενί να τη νοηματοδοτήσουν. Οποτε σημειώνεται έλλειψη υλικών αγαθών, δραστική μείωση των πόρων διαβίωσης των πολιτών αλλά διαπιστώνεται προκλητικά άνετος και τρυφηλός βίος της ηγέτιδας τάξης, τότε αυτό αποτελεί μήνυμα αλλαγής ηγεσίας - με οποιονδήποτε τρόπο κρίνει η πλειοψηφία.

Στην Ελλάδα έχει πάρει σάρκα και οστά το χειρότερο σενάριο. Τα πνεύματα της ηγέτιδας τάξης νοσούν βαρύτατα, από συνδυασμό ασθενειών, και η εξουσία τους παρατείνεται διά της ύφεσης, της διασποράς της ανάγκης και της αποκαρδίωσης των πολιτών. Οι νοσηροί εγκέφαλοι που, επί δεκαετίες, διαλύουν το έθνος σιτίζονται από τη φθίση που προκαλεί το πέρασμά τους.

Ο λαός, μαζί με όλα τα άλλα που περνά, καλείται να αντιμετωπίσει και έναν φοβερό αντίπαλο: το αίσθημα της ντροπής που νιώθουν για λογαριασμό όλων - και των χοντρόπετσων της πολιτικής, της οικονομικής και της πνευματικής «ελίτ» της χώρας.

Στην τελευταία από τις «τάσεις της MRB» (μια τακτική σφυγμομέτρηση κοινού) υπάρχει ένα σχετικό εύρημα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: «Οι λέξεις που αντιπροσωπεύουν καλύτερα αυτό που νιώθουν οι Ελληνες για το παρόν και το μέλλον της χώρας είναι "οργή" με 57,3% και "ντροπή" με 53,8%. Ακολουθεί ο "φόβος" με 40,9%».

Ο «φόβος» είναι η λέξη που σχετίζεται άμεσα με τις μαύρες σκέψεις που κάνουν οι πολίτες για το βιοτικό τους επίπεδο, συνυπολογίζοντας πάντοτε και τη διαχρονική αδυναμία των πολιτικών να παρέχουν λύσεις για την ύφεση, την ανεργία και την υπερφορολόγηση.

Ομως η «οργή» και (κυρίως) η «ντροπή» αποδεικνύουν ότι οι Ελληνες θέλουν πάνω απ' όλα και πριν απ' όλα να επιστρέψουν στην κατάσταση που αρμόζει στο έθνος μας: επιθυμούν να ξανανιώσουν υπερήφανοι ως Ελληνες και όχι αθύρματα στα χέρια των πιστωτών.

Οι μικρόψυχοι λογιστές, οι απατεώνες και οι οσφυοκάμπτες βλάπτουν τον υπαρκτικό πυρήνα της πατρίδας μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ιστορία του Brexit, ανεξάρτητα από την κατάληξη που είχε, ήταν αποκαλυπτική καθεαυτήν.

Oι πολίτες της Eυρώπης διασώζουν, κατά τεκμήριο, τους υψηλότερους δείχτες δημοκρατικής ευαισθησίας και συνείδησης. Kαι οι Aγγλοι, γεννήτορες της «Mεγάλης Xάρτας» (Magna Carta), καυχώνται ότι η δημοκρατία ρέει στο αίμα τους επί τόσες γενιές, ώστε δεν έχουν ανάγκη να την καταγράψουν σε «Σύνταγμα». Eυρωπαίοι και Aγγλοι λοιπόν παρακολουθούσαν, για μακρό χρονικό διάστημα, τον Bρετανό πρωθυπουργό Kάμερον να κόπτεται, σε κατάσταση ολικής απώλειας του βρετανικού φλέγματος, επισείοντας σαν καταστροφική απειλή την προειδοποίηση των «Aγορών»: «Tο Brexit θα είναι συμφορά και όλεθρος τόσο για την Aγγλία όσο και για ολόκληρη την Eυρώπη».

Aκόμα και όταν τα γερμανικά βομβαρδιστικά ισοπέδωναν το Λονδίνο, ο Tσώρτσιλ, πρωθυπουργός τότε και αυτός, δεν επέσειε στους Bρετανούς κίνδυνο καταστροφής, συμφοράς, ολέθρου – αντίθετα, με δεδομένο τον εφιάλτη, βεβαίωνε νίκη. Γι’ αυτό και γεννιέται αδυσώπητη η απορία σήμερα: Oι Bρετανοί δεν φοβήθηκαν τον Xίτλερ, και τρέμει τώρα ο πρωθυπουργός τους τις «Aγορές»; Ποιες δυνάμεις είναι αυτές, απρόσωπα εκφερόμενες ως «Aγορές», που μπορούν να τρομοκρατούν και να πανικοβάλλουν τον Bρετανό πρωθυπουργό, προκειμένου να επιβληθεί το δικό τους θέλημα; Yπάρχει άραγε σήμερα κάποιος καινούργιος παρανοϊκός Aδόλφος που κρύβεται πίσω από το άκακο όνομα «Aγορές» και ελέγχει ολοκληρωτικά εθνικές κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς, εθνικές και διεθνείς τράπεζες; Mήπως αυτός εξουσιάζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ολόκληρο τον πλανήτη, κανοναρχεί τον τζόγο στα Xρηματιστήρια, στήνει πολέμους φρίκης για να εξυπηρετήσει την παραγωγή και εμπορία όπλων ή το παιχνίδι με τις τιμές του πετρελαίου; Yπάρχει Aδόλφος σήμερα;

Tο σημαντικότερο για τον ευρωπαίο πολίτη δεν είναι να «αποκαλυφθούν» ονόματα προσώπων, οργανισμών, μηχανισμών, «παραγόντων» που καλύπτονται με την επωνυμία «Aγορές» και δίνουν τροφή στην ευφάνταστη συνωμοσιολογία. H συγκεκριμενοποίηση δεν αρκεί για να αναχαιτίσει τον φόβο που γεννιέται (φυσιολογικότατα), όταν εκλεγμένοι ηγέτες λαών επικαλούνται τις «Aγορές» ως απειλή που οι ίδιοι δεν έχουν τη δύναμη να ελέγχουν. Φράσεις του τύπου: «δεν μπορούμε να πάρουμε αυτό το μέτρο ή αυτή την απόφαση, γιατί θα αντιδράσουν οι Aγορές» ή «πρέπει να διερευνήσουμε τις προθέσεις των Aγορών» κ.ά.α. φανερώνουν τους περιορισμούς που μπορούν να επιβάλλουν στην κάθε νόμιμη εξουσία (δηλαδή στη λαϊκή βούληση) οι «Aγορές», σε συνθήκες υποτίθεται δημοκρατίας.

Oμως και τρόπος να αντιδράσουν δυναμικά οι κοινωνίες στην παντοδυναμία και ολοκληρωτική νοο-τροπία των «Aγορών» δεν υπάρχει, τουλάχιστον όσο η οικονομική προτεραιότητα είναι αυτονόητα απόλυτη στον σύγχρονο βίο. Για να πάρει προτεραιότητα η πολιτική (δημοκρατία) έναντι της οικονομίας («Aγορές»), πρέπει να συμβεί κοσμογονία: να καταρρεύσει το σημερινό πολιτισμικό «παράδειγμα» (ο παγκοσμιοποιημένος καταναλωτικός «τρόπος» του βίου) και να γεννηθεί καινούργιο – κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εκβιάσει, να το προγραμματίσει ή και να το προβλέψει.

Pεαλιστική ελπίδα συνιστά μόνο ο τρόπος και η ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε το ένα σκέλος του «παραδείγματος» της Nεωτερικότητας (ή Διαφωτισμού ή Iστορικού Yλισμού): το σκέλος του μαρξιστικού οικοδομήματος, ο θηριώδης πάνοπλος γίγας της Σοβιετίας. Kατέρρευσε «ένδοθεν», από εσωτερικές αντιφάσεις και αδυναμία ανταπόκρισης σε θεμελιώδεις, παντοδύναμες ανθρώπινες ανάγκες. Kατέρρευσε ταχύτατα, μέσα σε ένα χρόνο, καταπλήσσοντας τη διεθνή κοινότητα. Aπέδειξε ότι κανένας μηχανισμός, σύστημα, ολοκληρωτική αστυνόμευση, πυρηνικών όπλων υπεροπλία, μονόδρομη επί δεκαετίες προπαγάνδα και μεθοδικότατη πλύση εγκεφάλου των μαζών, δεν κατορθώνει τελικά να πνίξει την ανθρώπινη ανάγκη για ελεύθερη πληροφόρηση, έκφραση, δημιουργία, επιχειρηματικότητα, κοινωνία σχέσεων, πρόσβαση στη γνώση και στην έρευνα.

Δυστυχώς, το δεύτερο, μαζί με τον Mαρξισμό, αντιστύλι του νεωτερικού «παραδείγματος», το λεγόμενο «φιλελεύθερο» ή υπέρμαχο των «ατομικών δικαιωμάτων», δεν διδάχτηκε τίποτα από την αυτοκατάρρευση της Σοβιετίας, μόνο παραδόθηκε σε ψευδαισθήσεις θριάμβου. Γι’ αυτό και διέρρηξε κάθε χαλινό: Ποτέ άλλοτε ιδιωτικοί οίκοι (συμφερόντων κερδοσκοπίας) δεν είχαν κατασταθεί, με διεθνή παραδοχή, αξιολογητές της οικονομίας κρατών – να αποφασίζουν ποια κοινωνία είναι αξιόπιστη για δανειοληψία και ποια όχι, ποια θα ζήσει και ποια θα λιμοκτονεί. Ποτέ άλλοτε, μετά το κολληγικό σύστημα (δουλοπαροικίας), δεν είχε συμβεί οι άνθρωποι να δουλεύουν μόνο για να πληρώνουν ισοβίως οφειλές σε τράπεζες, να έχουν εμπιστευθεί την αποταμίευση του μόχθου τους στις τράπεζες και οι τράπεζες να νέμονται την αποταμίευση του πολίτη αντιπαρέχοντάς του βδομαδιάτικο εξευτελιστικό χαρτζιλίκι!

Kυρίως: ποτέ άλλοτε οργανωμένες κοινωνίες δεν είχαν παραδώσει ολοκληρωτικά την πληροφόρηση (και καλλιέργεια) του πολίτη σε «μέσα ενημέρωσης» τέτοιας προκλητικής αγλωσσίας, αμάθειας, διαστροφικής ψευδολογίας, κρετινικής χυδαιότητας, πρωτόγονου αμοραλισμού. Oι πολίτες συνδέουν (λογικά) αυτή την περιφρονητική της κοινωνίας αθλιότητα των MME με τη χρηματοπιστωτική εξάρτησή τους από το καθεστώς απολυταρχίας των «Aγορών» και τον ευτελή λιβανωτό που τα «μέσα» αποτίουν στους απολυτάρχες. Kαι προεκτείνουν (λογικά) οι πολίτες τη διασύνδεση των «Aγορών» με όλους όσους συναινούν ή απλώς ανέχονται το καθεστώς «προτεκτοράτου» (παντοδαπής επιτροπείας) που βιώνει, επτά χρόνια τώρα, η Eλλάδα: Mε το πολιτικό σύστημα, σε όλη την κλίμακα των ιδεολογικών του διαφοροποιήσεων – όπως και με κάθε θεσμό ή λειτούργημα κοινωνικής αναγκαιότητας και προσφοράς: δικαιοσύνη, «διανόηση», συνδικαλισμό, επιμελητήρια, κλήρο.

Tο Brexit είναι μια ρεαλιστική ελπίδα, δίκοπη όπως κάθε γόνιμη πρόκληση. H γερμανική, τουλάχιστον, ολοκληρωτική ηγεμονία των «Aγορών» στην Eυρώπη ράγισε, καινούργιος Aδόλφος δεν μπορεί πια να είναι ο Σόιμπλε. O «ευρωσκεπτικισμός» είναι η πολιτισμική αντίσταση των Eυρωπαίων στην απειλή της «ευρωμαρμελάδας», χρέος ανθρωπιστικό, διάσωση της αξιοπρέπειας (–οπωσδήποτε όχι «ακροδεξιά» και «εθνικιστική» επιλογή). Eίναι η αντίσταση στην απανθρωπία των «Aγορών», στα Διευθυντήρια των Bρυξελλών.

Συγκυρία επικίνδυνη για την Eλλάδα. Tο πολιτικό σύστημα έχει, εφτά χρόνια τώρα, καταρρεύσει, μοναδική πια δυνατότητα ιστορικής επιβίωσης το «κρυφό σχολειό»: η προσωπική ευθύνη και πάλη για «κατά κεφαλήν καλλιέργεια». Mόνος ο καθένας, για την αξιοπρέπειά του και για τα παιδιά του. Γλώσσα, μαθηματικά, Iστορία, όπως άλλοτε στον νάρθηκα της εκκλησιάς. Σήμερα και με λίγο βρετανικό φλέγμα – κοσμοπολίτες πάντα οι Eλληνες.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται η πολιτική ζωή ως να βρισκόμαστε στο 2009, ως να μη συμβαίνει τίποτα αρνητικό ή δυσάρεστο σ’ αυτήν τη χώρα. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να σπαράσσεται από την οικονομική κρίση, οι πολίτες να βρίσκονται στο ύστατο σημείο πριν από το έμφραγμα, και οι ταγοί του πολιτικού κόσμου περί άλλα να τυρβάζουν. Η εταιρεία «Μαρινόπουλος» με 13.000 και πλέον υπαλλήλους και εκτεθειμένους πέρα των 3.000 προμηθευτών καταφεύγει στη Δικαιοσύνη για να διασωθούν βασικά οι μέτοχοί της που την οδήγησαν στην πτώχευση... Αλλες επιχειρήσεις, που κάποτε ανθούσαν, βρίσκονται κοντά στο τέλος. Ο ιδιωτικός τομέας, που σε άλλες εποχές αποτελούσε τα θεμέλια και τις κολώνες της ελληνικής οικονομίας, καταρρέει από μέρα σε μέρα... Ναι, τόσο άσχημα είναι τα πράγματα...

Την ίδια στιγμή, οι κίνδυνοι για την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία είναι υπαρκτοί. Η Τουρκία, που βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και ηττάται στο τουρκικό Κουρδιστάν από τους αντάρτες του PKK, δεν αποκλείεται να επιχειρήσει να εξαγάγει τα προβλήματά της στις γειτονικές χώρες. Στο Ιράκ και στη Συρία δεν τα κατάφερε, απέτυχε. Η «εύκολη» λύση είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Μερικοί θα γελάσουν, αλλά θα είναι οι απροετοίμαστοι στην περίπτωση υλοποίησης των σχεδίων. Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει εμπιστοσύνη, ούτε και μπέσα. Αδίστακτος ήταν, αδίστακτος είναι... Μην ξεχνάτε ότι εξαφάνισε πολιτικά όλους τους πιστούς συνεργάτες του και μεθοδεύει τη σύλληψη και τον εγκλεισμό στη φυλακή του μέντορά του, του ανθρώπου που τον έκανε πρωθυπουργό της Τουρκίας, τον ιμάμη Γκιουλέν.

Ενώπιον αυτών των προβλημάτων τι κάνουν οι πολιτικοί μας; Η γρήγορη απάντηση είναι ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Καταναλώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την αναθεώρηση του Συντάγματος. Δεν λέω, σημαντικά θέματα είναι. Αλλά τι σχέση έχουν με τις προσπάθειες σωτηρίας της οικονομίας και της εξόδου από την κρίση.Βεβαίως δεν έχουν σχέση, αλλά είναι θέματα που η κυβέρνηση πιστεύει ότι θα τη βοηθήσουν να συνεχίσει ένα «παραμύθι», έντονα εκνευριστικό. Ενα παραμύθι που στοχεύει στις μάζες. Αλλά και η αντιπολίτευση δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Εχει και αυτή το δικό της παραμυθάκι για τους δήθεν φίλους και εταίρους Ευρωπαίους που μας... έσωσαν. Θα σας έλεγα τι μας έκαναν, αλλά δεν μου το επιτρέπουν οι κανόνες ευγενείας. Εχουν αυτοί τις λύσεις και ουδείς άλλος. Ναι, τους είδαμε και αυτούς...

Αυτή είναι η κατάσταση. Η χώρα στον αναπνευστήρα, η ιδιωτική πρωτοβουλία κυνηγημένη πληρώνοντας και δικά της λάθη να αδυνατεί να αναλάβει τον δικό της ρόλο, η κυβέρνηση στον κόσμο της και η αντιπολίτευση να διακρίνεται από τον κλασικό τρόπο άσκησης εξουσίας. Τις υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται ποτέ. Με τέτοιο πολιτικό προσωπικό δυστυχώς δεν έχουμε τύχη. Μην τρέφετε αυταπάτες. Μην τους πιστεύετε. Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Η καταστροφή της οικονομίας ξεκίνησε από αυτούς, συνεχίζεται από τους ίδιους, οι οποίοι θα γράψουν και το... τέλος με τρόπο που να πιστεύουν οι πολίτες ότι δεν έφταιγαν αυτοί που κυβερνούσαν αλλά οι... άλλοι. Και με αυτά και εκείνα η Ελλάδα έγινε μια αναξιόπιστη χώρα...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να σύρει σε εξοπλιστικές δαπάνες τη Ρωσία ώστε να προστεθούν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει από τις κυρώσεις

Παρόλο που σε πολλά σημεία του πλανήτη φαίνεται πως ισχύει η Νέα Γιάλτα που αποφασίστηκε από Αμερικανούς και Ρώσους την δεκαετία του ’90 (και για την οποία οι Ρώσοι κατηγορούν τους Αμερικανούς ότι την παραβίασαν, με την προσπάθεια προσεταιρισμού των πρώην σοβιετικών κρατών, γειτονικών της Ρωσίας), εν τούτοις η συγκέντρωση τόσων στρατευμάτων της Συμμαχίας, αλλά και οι συνεχείς προειδοποιήσεις δυτικών αξιωματούχων ότι η Ρωσία απειλεί την παγκόσμια ειρήνη, είναι ζητήματα προβληματισμού.

Κατ’ αρχάς, έχει η Ρωσία την στρατιωτική ισχύ να αντεπεξέλθει σε έναν επιθετικό πόλεμο κατά του ΝΑΤΟ; Να αμυνθεί μπορεί, επειδή το «αποτρεπτικό πλήγμα» που θα καταφέρει σε επιτιθέμενο -ακόμη και αν είναι το ΝΑΤΟ- θα είναι τόσο σοβαρό, ώστε είναι αδιανόητο να επιχειρήσει κάποια χώρα επίθεση εναντίον της. Να επιτεθεί όμως μπορεί, δεδομένου ότι ο αμυντικός προϋπολογισμός της είναι περίπου το 10% του αντίστοιχου μόνον των ΗΠΑ;

Προς τι επομένως οι κινδυνολογικές δηλώσεις και οι συγκεντρώσεις ισχυρών δυνάμεων -εμψύχων και αψύχων- στα σύνορά της και η δημιουργία ψυχροπολεμικού κλίματος; Η ενσωμάτωση της Κριμαίας στην ρωσική επικράτεια, προφανώς και αποτελεί πρόσχημα, επειδή οι δυτικοί που ξεκίνησαν τα γεγονότα στις πλατείες της Ουκρανίας, γνώριζαν τι πρόκειται να συμβεί. Δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως οι μυστικές υπηρεσίες των δυτικών χωρών κατελήφθησαν εξ απήνης.

Με δεδομένο ότι δεν συμφέρει ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ρωσία ένας πόλεμος, που θα μετατραπεί σε παγκόσμιο, δύο μπορεί να είναι τα ενδεχόμενα της δημιουργίας πολεμικής ατμόσφαιρας. Το έλασσον, είναι να προστατευθούν οι γειτονικές χώρες της Ρωσίας από πιθανή επανάληψη όχι μόνον της περίπτωσης της Κριμαίας, αλλά και των προηγηθεισών της Ν. Οσετίας, Αμπχαζίας (πρώην περιοχών της Γεωργίας) και της Υπερδνειστερίας (πρώην περιοχής Μολδαβίας).

Το κύριο όμως, θεωρώ βέβαιο πως είναι άλλο. Το οποίο υπαινίχθη ο Πούτιν και στο οποίο μπορώ να προσθέσω ένα επιχείρημα. Ο πρόεδρος της Ρωσίας κατηγόρησε την Πέμπτη το ΝΑΤΟ, ότι επιδιώκει να σύρει τη Μόσχα σε μια «φρενήρη κούρσα εξοπλισμών».

«Ο αντι-ρωσικός προσανατολισμός του ΝΑΤΟ εντείνεται. Δεν θα αφεθούμε να παρασυρθούμε σε αυτήν τη μιλιταριστική φρενίτιδα τη στιγμή που εκείνοι φαίνεται ότι επιδιώκουν ακριβώς αυτό. Να μας παρασύρουν, δηλαδή, σε μια δαπανηρή κούρσα εξοπλισμών, χωρίς προοπτική (...) προκειμένου να μας εκτρέψουν την προσοχή από τους βασικούς στόχους μας που αφορούν στην οικονομική ανάπτυξη. Δεν θα τα καταφέρουν! Όμως, δεν θα επιδείξουμε αδυναμία. Πάντα θα μπορούμε να προστατευτούμε», διαβεβαίωσε.

Φαίνεται, πως οι ΗΠΑ επαναλαμβάνουν το ιστορικό του «Πολέμου τω Άστρων» του προέδρου Ρέηγκαν, που επιτάχυνε την φθορά και πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (του Γκορμπατσώφ βεβαίως, και άλλων τινών ομοίων του βοηθούντων, που λειτούργησαν ως Πέμπτη Φάλαγγα, και ο πρώτος ανταμείφθηκε διαφημίζοντας αμερικανική πίτσα).

Σε ανύποπτο χρόνο, και σε συζήτηση που είχα με Αμερικανό αξιωματούχο, ρώτησα πώς συνέβη και το πλήρως ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ επέτρεψε την άνοδο στην εξουσία του Ρέηγκαν, ο οποίος ως κυβερνήτης της Καλιφόρνιας ήταν χρηματοδότης και υποστηρικτής της Κου Κλουξ Κλαν, και φιλοναζιστικών και αντισιωνιστικών οργανώσεων;

Μού απάντησε, πως ναι μεν ήταν όλα αυτά, αλλά πάνω από αυτά ήταν φανατικός αντικομμουνιστής, γι’ αυτό και χρήσιμος να υλοποιήσει το σχέδιο κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Όντως, από την πρώτη ημέρα της διακυβέρνησής του, ξεκίνησε ένα πολυέξοδο εξοπλιστικό πρόγραμμα, γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων» στο οποίο υποχρεώθηκε η ΕΣΣΔ να απαντήσει με ανάλογο δικό της. Μόνον που η οικονομία των ΗΠΑ ήταν αρκούντως ισχυρή για αντεπεξέλθει, ενώ η ΕΣΣΔ «έτρωγε τις σάρκες» της για να συναγωνιστεί, με αποτέλεσμα την οικονομική εξασθένησή της, η οποία έδωσε και την αφορμή για εμφάνιση της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, που έβαλαν τα θεμέλια για την κατάρρευση του μέχρι τότε μονολιθικού καθεστώτος και ανέτοιμου για φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις (που εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα).

(Για την ιστορία, στην ερώτησή μου, γιατί αφού πέτυχε τον σκοπό του ο Ρέηγκαν, ξαναψηφίστηκε και δεύτερη τετραετία, η απάντηση είμαι βέβαιος πως θα σας εκπλήξει: Επειδή είχε… αλτσχάιμερ και δεν αποτελούσε πρόβλημα).

Προφανώς λοιπόν, το ΝΑΤΟ προσπαθεί να σύρει σε εξοπλιστικές δαπάνες τη Ρωσία, ώστε προστιθέμενες στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει με το φυσικό αέριο και τις κυρώσεις εναντίον της από την Δύση, να υπάρξει ανάλογο αποτέλεσμα με αυτό του «Πολέμου των Άστρων».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάσου Παπαδόπουλου

Την ώρα που ο κόσμος καίγεται με την άμεση φορολογία να κατατρώει το 57% των εισοδημάτων από μισθούς και συντάξεις και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτό που απομένει, να το ροκανίζει η έμμεση φορολογία που αρχίζει από το 24% του ΦΠΑ και φτάνει στην βενζίνη όπου το 65% είναι φόροι, η κυβέρνηση επέλεξε να ρίξει την μπάλα στην κερκίδα, προτάσσοντας την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Μια αλλαγή που δεν συνιστά αλλαγή, μια και δεν αντιμετωπίζει τα όσα πραγματικά χρειάζεται να γίνουν, προκειμένου αφενός να υπάρξει μια διεύρυνση της εκπροσώπησης και αφετέρου να μπορεί να σχηματισθούν στο μέλλον βιώσιμοι σχηματισμοί, για να μην οδηγηθεί η χώρα στο προσεχές μέλλον σε παρατεταμένη ακυβερνησία.

Βεβαίως η απληστία της εξουσίας οδήγησε στο παρελθόν τα δύο κόμματα της εξουσίας να φτιάξουν ένα εκλογικό νόμο, που εξασφάλιζε στο πρώτο κόμμα ανεξαρτήτως ποσοστών, σαράντα αρχικά έδρες, νόμος ΠΑΣΟΚ, που στη συνέχεια πενήντα, με νόμο της ΝΔ.

Από το απαράδεκτο αυτό καλπονοθευτικό σύστημα, με νομοθετική πρωτοβουλία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα οδηγηθούμε τώρα σε ένα σύστημα πλήρους ακυβερνησίας, μια και καταργείται κάθε μορφής bonus για το πρώτο κόμμα.

Παρατηρούμε ότι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας κινείται μονίμως ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, αγνοώντας τους τόνους του γκρι, που συνθέτουν την λογική και επιτυγχάνουν ευρύτερες συναινέσεις, που εξασφαλίζουν τις ισορροπίες που επιβάλει ένα υψηλού επιπέδου δημοκρατικό καθεστώς.

Όλα αυτά φάνηκε να τα αγνοεί η κυβέρνηση, μια και προχώρησε σε δύο και μόνο αλλαγές που βολεύουν την ίδια, όπως αυτήν της πλήρους κατάργησης του bonus από τη μια, και της ψήφου στα 17 από την άλλη.

Με δεδομένο ότι δεν μοιάζει εύκολη μια δεύτερη θητεία για το παρόν κυβερνητικό σχήμα, καταφεύγουν στην κατάργηση του bonus, προκειμένου να εμποδίσουν κατά τα πρότυπα του νόμου Κουτσόγιωργα το ‘89 την ανάληψη της εξουσίας από το πρώτο κόμμα, που θα προκύψει στις επόμενες εκλογές.

Η δεύτερη κίνηση αφορά την ψήφο στα 17. Με δεδομένο ότι οι νεώτεροι δεν διαχειρίζονται τα οικονομικά και δεν έχουν άμεση επαφή με τις νέες σε βάρος των νοικοκυριών πραγματικότητες, είναι πολύ πιο εύκολο να ψηφίσουν «προοδευτικά» απ ότι ένας μεγαλύτερος, που βιώνει την δυσβάσταχτη φορολογία, που όμοιά της δεν υπάρχει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Σε αυτούς τους νέους ποντάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μειώσει τις μεγάλες απώλειες, που αναμένεται να υποστεί όταν και όποτε γίνουν εκλογές.

Είναι προφανές ότι και οι δύο αυτές ρυθμίσεις γίνονται εκ του πονηρού και δεν έχουν καμία πρόθεση να ρυθμίσουν αδικίες του παρελθόντος. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι στην Ευρώπη, μόνο η Αυστρία έχει καθιερώσει την ψήφο στα 17, ενώ ένας εξορθολογισμός του bonus που μπορούσε να είναι αναλογικός με μικρότερη οροφή, θα έδινε στον πρώτο με κάποιες συμμαχίες την δυνατότητα σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης.

Η κατάργηση του bonus πέρα από τον κίνδυνο της ακυβερνησίας, ανοίγει τον δρόμο δημιουργίας κυβερνήσεων χωρίς την συμμετοχή του πρώτου κόμματος, κατά το πρότυπο της Πορτογαλίας. Με αυτό το κόλπο γκρόσο ο ΣΥΡΙΖΑ ευελπιστεί να κάνει κυβέρνηση στο μέλλον ως δεύτερο και όχι ως πρώτο κόμμα.

Στις χώρες που υπάρχει πολιτικός πολιτισμός, όπως στη Γερμανία, η κυβέρνηση συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων που σχηματίστηκε υπό την Α. Μέρκελ, υπήρξε αποτέλεσμα τριών μηνών διαπραγματεύσεων και ενός προγράμματος, που συμφωνήθηκε ανάμεσα στη δεξιά και τους σοσιαλιστές.

Στη χώρα μας τόσο η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όσο και οι παλαιότερη των ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ, είχαν σε πρώτο πλάνο τα τιμάρια της εξουσίας, που επρόκειτο να καταλάβουν οι συναινούντες στην συγκυβέρνηση, και όχι μια προγραμματική συμφωνία με αντικείμενο την διακυβέρνηση.

Με αυτή την έννοια θα φτάσουμε σε κυβερνήσεις τεσσάρων ή πέντε κομμάτων, που το μόνο που θα τους ενώνει είναι η μοιρασιά των υπουργείων και των γενικών γραμματειών.

Ο Α. Τσίπρας με τον προτεινόμενο νόμο δεν τόλμησε ούτε την Β’ Αθηνών να τεμαχίσει για να ικανοποιήσει έναν εν αναμονή εταίρο του τον Β. Λεβέντη, που έθεσε veto με το σκεπτικό ότι αν υπάρξει αυτή η αλλαγή μπορεί να μην βγει ο ίδιος βουλευτής.

Έτσι έμεινε αλώβητη η Β’ Αθηνών η μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Ευρώπης. Με όλα αυτά τα δεδομένο, πού λόγος για μονοεδρικές που ισχύουν σε Γερμανία και Αγγλία.

Το πολιτικό σύστημα όλων των αποχρώσεων ομοφωνεί, στο μη μου τους κύκλους τάραττε.

Ο εκλογικός νόμος και οι αλλαγές στο σύνταγμα προσφέρουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, προκειμένου να υπάρξει μια σοβαρή αλλαγή στην διακυβέρνηση της χώρας. Όμως στην Ελλάδα οι πολιτικοί που κάνουν λάθη, δεν πάνε στο σπίτι τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Αγγλία, αλλά επιμένουν να διατηρούν τα βιλαέτια τους ή μέρος αυτών. Αλλαγές που θα τους εξωθούσαν στην έξοδο τους από το δημόσιο βίο τις αποστρέφονται όπως ο διάβολος το λιβάνι. Γι αυτό και αλλάζουν ότι τους βολεύει για να κρατηθούν στην εξουσία, ακόμη κι όταν οι πολίτες τους δείξουν την έξοδο από αυτήν…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η επιχείρηση αφελληνισμού του ΤΧΣ δίνει μια πρόγευση του τι θα συμβεί με το Υπερταμείο και την Ανεξάρτητη Γραμματεία Εσόδων

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, όταν η Ελλάδα οργάνωνε Ολυμπιακούς, κατακτούσε το Euro και αποθέωνε την... αστακομακαρονάδα, το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, ακμαίο και υπερτροφικό, κόντευε να κατακτήσει το βαλκανικό... σύμπαν. Το ίδιο και ο δημόσιος, έως τότε, οργανισμός τηλεπικοινωνιών, που είχε πατήσει γερό πόδι στα Σκόπια, στη Σερβία και τη Βουλγαρία.

Αυτόν τον τελευταίο τον «καθάρισαν» νωρίς. Πουλήθηκε «εγκαίρως» στη γερμανικών κρατικών συμφερόντων Deutsche Telekom και στη συνέχεια υποχρεώθηκε να εκποιήσει σε τιμές ευκαιρίας όλες τις βαλκανικές επενδύσεις του.
Σήμερα ο ΟΤΕ έχει καταντήσει ένα εσωστρεφές γερμανικό παραμάγαζο, που κοιτά να αυξήσει κέρδη «στύβοντας λεμονόκουπες» για να κάνει ταμείο η μητρική. Σειρά θα έχει σύντομα και η ΔΕΗ. Το πρόβλημα είναι όμως ότι μπορεί να προηγηθεί το τραπεζικό σύστημα.
Οι ελληνικές τράπεζες, από την ώρα που υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο, βρέθηκαν σε κλοιό στενής επιτήρησης. Σταδιακά η επιτήρηση μετατράπηκε σε ομηρία, που τείνει να πάρει πλέον στοιχεία αιχμαλωσίας διαρκείας με τελικό στόχο την εξόντωση των σημερινών «ελληνόκτητων» διοικήσεων.

Κανείς δεν θα περίμενε ότι η τελευταία πράξη του δράματος θα συντελείτο με μια «αριστερή», έστω κατ' όνομα, κυβέρνηση. Πιο πιθανή φάνταζε μια κρατικοποίηση (που ίσως εν τέλει να αποτελούσε λύση), παρά η παράδοσή τους σε γερμανικά συμφέροντα υπό τη θεσμική κάλυψη των οργάνων της Κομισιόν. Οι τελευταίες εξελίξεις, όμως, στην Τράπεζα Πειραιώς και στον αδύναμο κρίκο του συστήματος, την Τράπεζα Αττικής, μαρτυρούν ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς από τα χέρια της κυβέρνησης.

Στην Αττική διορίστηκε πρόεδρος μία ηλικιωμένη κυρία με γερμανικό επίθετο που έχει θητεύσει σε γερμανική τράπεζα. Στην Τράπεζα Πειραιώς γίνεται προσπάθεια να εκπαραθυρωθεί η σημερινή διοίκηση, που αν μη τι άλλο διαθέτει τεράστια εμπειρία, με μοχλό πίεσης (και δολιοφθοράς) κερδοσκοπικά funds του εξωτερικού που βρίσκονται σε ευθεία διασύνδεση, για να μην πω διαπλοκή, με την Κομισιόν και τον SSM.

Θα μου πείτε, κακό είναι όλο αυτό; Να αλλάξουν χέρια και οι τράπεζες; Η απάντηση δεν είναι καθόλου απλή. Ειδικά αν δεν γνωρίζουμε επακριβώς ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση. Ασφαλώς και οι Ελληνες τραπεζίτες φέρουν ευθύνη για τη δανειακή ασυδοσία των περασμένων ετών. Ασφαλώς και έχουν ανάμειξη σε φαινόμενα ευνοιοκρατίας και προνομιακής μεταχείρισης «επωνύμων». Ομως δεν έχουν ευθύνη για τη δημιουργία της οικονομικής κρίσης. Οι ελληνικές τράπεζες υποχρεώθηκαν να φορτώσουν το χαρτοφυλάκιό τους με τοξικά (όπως απεδείχθη εκ των υστέρων) ελληνικά ομόλογα, τα οποία «κουρεύτηκαν» κιόλας με το PSI του εθνοσωτήρα Παπαδήμου. Στην ουσία καταστράφηκαν λόγω κυβερνητικών χειρισμών και σήμερα καρκινοβατούν διασωληνωμένες με τα λεφτά του Ελληνα φορολογουμένου, ακριβώς επειδή καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να υπογράψει τη ληξιαρχική πράξη θανάτου τους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, φαίνεται ότι αποφάσισε να απαλλαγεί από το πρόβλημα, χαρίζοντας τα κλειδιά των τραπεζών σε ξένους με τον πλήρη αφελληνισμό του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Η μεθόδευση δίνει πρόγευση των όσων θα συμβούν με το Υπερταμείο και την Ανεξάρτητη Γραμματεία Εσόδων.

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες που δεν διαψεύστηκαν από κυβερνητικής πλευράς, κατ' απαίτησιν των δανειστών «πριονίζονται» οι θέσεις του διευθύνοντος συμβούλου, του προέδρου και άλλων μελών του ΤΧΣ, με στόχο τον πλήρη έλεγχο των διοικητικών συμβουλίων των ελληνικών τραπεζών. Στην περίπτωση της Eurobank η μεταβίβαση έχει ήδη γίνει στον κερδοσκοπικό όμιλο της Fairfax. Ακολουθούν οι υπόλοιπες συστημικές, με πρώτη από πλευράς ενδιαφέροντος την Πειραιώς, όπου την περασμένη εβδομάδα αναπέμφθηκε η επιλογή της διοίκησης Σάλλα για διευθύνοντα σύμβουλο, παρότι ο τελευταίος είχε πάρει αρχική έγκριση με ιδιαίτερα εγκωμιαστικά σχόλια από τον εποπτεύοντα SSM!

Δεν γνωρίζω αν η επιχείρηση άλωσης των ελληνικών τραπεζών γίνεται για τα «κόκκινα» δάνεια ή τον ουσιαστικό έλεγχο του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Καθόλου απαρατήρητος δεν πρέπει να περάσει ο γερμανικός τσαμπουκάς για το μέλλον των ιταλικών τραπεζών, που σκόνταψε προσωρινά στην «ένεση» Ντράγκι.

Μόνο που η επιτομή της μόχλευσης, της ασύδοτης κερδοσκοπίας και, εν τέλει, της μεγάλης φούσκας, είναι κατ' ομολογία των Αμερικανών της Fed και του ΔΝΤ η μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, η Deutsche Bank! Οπότε, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς τι είδους... «χρηστές διοικήσεις» θα επιφέρει στις ελληνικές τράπεζες η παράδοσή τους στα χέρια του Βερολίνου...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ρωσοτουρκική επαναπροσέγγιση συμφέρει και τις δύο χώρες, σε οικονομικό κα γεωστρατηγικό επίπεδο, όπως μαρτυρούν οι κινήσεις Πούτιν και Ερντογάν

Μπορεί οι ΗΠΑ να πίεσαν Ερντογάν και Νετανιάχου να αποκατασταθούν πλήρως οι διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών (και αυτό εξαρτάται και από την ψήφο των Ισραηλινών βουλευτών σε λίγες μέρες, όπου δεν είναι και σίγουρη η αποδοχή της ισραηλινοτουρκικής συμφωνίας, με τον Λίμπερμαν και Ορθόδοξους Ισραηλινούς να αντιδρούν), η συγγνώμη όμως του Ερντογάν προς τον Πούτιν, ήταν ασφαλώς δική του πρωτοβουλία.

Και είναι προφανές πως η ρωσοτουρκική επαναπροσέγγιση συμφέρει και τις δύο χώρες, όχι μόνον σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε γεωστρατηγικό. Υπάρχουν κάποιες κινήσεις των προέδρων των δύο χωρών, που μπορούν τώρα να εξηγηθούν υπ’ αυτό το πρίσμα. Και που μάλλον ήσαν απόρροια των μυστικών διαπραγματεύσεων που προηγήθηκαν (αποκλείεται ο Ερντογάν να δήλωσε δημοσίως συγγνώμη, αν προηγουμένως μέσω των υπηρεσιών, δεν είχε εξασφαλιστεί η αποδοχή της από τον Πούτιν, αφού σε περίπτωση άρνησης ο Ερντογάν θα έπρεπε να αλλάξει όχι μόνον χώρα, αλλά και πλανήτη).

Υπήρξε -προ της συγγνώμης- σύναψη στρατιωτικής συμφωνίας της Ρωσίας με το Αζερμπαϊτζάν, που είχε εκπλήξει τους αναλυτές, λόγω του ότι δεν είχε περάσει πολύς καιρός που η Ρωσία επαναβεβαίωσε την στήριξή της στην Αρμενία. Και μόλις προχθές, ήλθε σαν σε ανταπόδοση η σειρά των Τατάρων της Κριμαίας, οι οποίοι δια του επικεφαλής τους καλούν την Τουρκία να επανεξετάσει τη θέση της, σχετικά με την Κριμαία και να την αναγνωρίσει ως τμήμα της ρωσικής επικράτειας. Αυτά μόνο τα δύο γεγονότα σε πρωθύστερο χρόνο θα αποτελούσαν γρίφο.

Η Τουρκία θέλει από την Ρωσία άρση των κυρώσεων, αφενός ως προς τον τουρισμό, όπου ήρε μεν ο Πούτιν την σύσταση προς τους Ρώσους να μη επισκέπτονται την Τουρκία, αλλά ρωσικές πηγές τονίζουν πως πρέπει να νιώθουν ασφαλείς οι Ρώσοι τουρίστες για να οδεύσουν πάλι προς Τουρκία. Αφετέρου θα επαναρχίσουν οι εξαγωγές τουρκικών προϊόντων προς την Ρωσία, θα αρθούν τα εμπόδια που έχουν επιβληθεί στις τουρκικές επιχειρήσεις, ιδίως τις κατασκευαστικές, που δραστηριοποιούνται στην Ρωσία, και θα τεθεί πάλι στο τραπέζι ο αγωγός Turkish Stream.

Οι Ρώσοι, θέλουν κι αυτοί μείωση του αριθμού των χωρών που εφαρμόζουν κυρώσεις εναντίον τους, περιορισμό της δραστηριότητας του τουρκικού στόλου στην Μαύρη Θάλασσα και στα νερά της Ουκρανίας, και πλην του αγωγού φυσικού αερίου (ζωτικής σημασίας έργο για τους Ρώσους) υπάρχει και η συμφωνία κατασκευής πυρηνικού σταθμού στην Τουρκία από ρωσικές εταιρίες.

Εκείνο που είναι αδιευκρίνιστο, είναι τι θα συμβεί με τους Κούρδους της Συρίας, των οποίων ηγέτης πήρε διαβεβαιώσεις πως δεν θα αλλάξει η συμπεριφορά των Ρώσων έναντί τους, αλλά οι διαβεβαιώσεις -όπως και οι συμφωνίες, άλλωστε- είναι όπως έλεγε ο Λένιν «η κρούστα στη πίτα, που για να φας την πίτα, πρώτα κόβεις την κρούστα».

Μένει βέβαια μια λεπτομέρεια, που θα βρεθεί τρόπος να διευθετηθεί, που δεν είναι άλλη από το αίτημα για αποζημίωση από τους Τούρκων και τιμωρία του δράστη. Ο πρωθυπουργός όμως της Τουρκίας, Γιλντιρίμ είχε δηλώσει πως δεν υπάρχει θέμα αποζημίωσης, ενώ ο πρέσβης της Ρωσίας στην Τουρκία, Αντρέι Γκεναντίγιεβιτς Καρλόφ, δήλωσε πως το να πληρώσει η Τουρκία αποζημίωση για το αεροσκάφος που κατέρριψε αποτελεί όρο για την βελτίωση των σχέσεων.

Γενικότερα, τόσο η Τουρκία όσο και η Ρωσία, επιχειρούν μια αναδιάταξη της γεωστρατηγικής πολιτικής τους. Ως προς την Ρωσία, ο διεθνολόγος Κωνσταντίνος Γρίβας, υποστηρίζει πως η επαναπροσέγγιση Ρωσίας - Τουρκίας, δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά θα πρέπει να εξεταστεί μέσα στο πλαίσιο της συνολικότερης ρωσικής γεωστρατηγικής. Συγκεκριμένα, γράφει, η μερική αποκατάσταση των ρωσοτουρκικών σχέσεων ενδέχεται να εντάσσεται σε μια ευρύτερη γεωπολιτική στρατηγική του Κρεμλίνου, η οποία βασίζεται στη διαμόρφωση ενός κλίματος ασάφειας αναφορικά με τις σχέσεις της Ρωσίας με μια σειρά από χώρες στην περιφέρεια της Ευρασίας.

Φαίνεται δηλαδή, ότι η Μόσχα ακολουθεί ένα είδος πολιτικής «διαίρει και βασίλευε» κάνοντας μια σειρά από ανοίγματα σε χώρες στην περιφέρειά της, με τις οποίες μέχρι πρότινος δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις, «αδειάζοντας» ταυτόχρονα κάποιες που είναι παραδοσιακοί φίλοι και σύμμαχοί της. (Πούλησε οπλικά συστήματα στο Πακιστάν, θανάσιμο εχθρό της Ινδίας, η οποία όμως αποτελεί τη μεγαλύτερη αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων και παραδοσιακό σύμμαχο της Μόσχας).

Ίσως αξιοποιεί τις διαφορές μεταξύ των χωρών της ευρασιατικής περιφέρειας προς όφελός της, μιας και κανένας δεν θα θέλει να τα χαλάσει με τη Μόσχα, γιατί τότε αυτή θα στηρίξει τους αντιπάλους του.
Αυτό καλό είναι να το προσέξουν οι ημέτεροι του ΥΠΕΞ, επειδή ίσως η Μόσχα λέγει και σ’ εμάς, πως μια «φιλία» πρέπει να έχει αμοιβαιότητα και ίσα ανταλλάγματα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Αρκετοί εκτιμούν ότι η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με την αναγέννηση ή την διάλυση. Οι θετικές εξελίξεις εξαιτίας της δεσπόζουσας μεθοδολογίας και άλλων γεγονότων (Γερμανικές εκλογές '17) μπορεί είναι αργές. Το ερώτημα είναι: άν μπορεί αυτή η πολιτική διαχείριση να τα "καταφέρει" χωρίς νέα επεισόδια και εκτεταμένες ζημιές; Η αλλαγή συνθηκών είναι δύσκολη διαδικασία. Είναι ομως εφικτή μια νέα συμφωνία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ, παρά την κρίση, πορεύεται (εδώ και 15χρόνια χωρίς) αν και τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί.

Οι επίσημες προβλέψεις ότι η υγεία της οικονομίας αποκαθίσταται, η ανάπτυξη έρχεται, η ανεργία μειώνεται ή η ανταγωνιστικότητα ανακτάται, τα επεισόδια ή τα σοκ απομακρύνονται, διαρκώς διαψεύδονται!

Στην τρέχουσα μορφή παγκοσμιοποίησης η επιζητούμενη ανταγωνιστικότητα στην βάση του χαμηλού κόστους εργασίας και όχι την ποιότητα, την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, γίνεται μαραθώνιος χωρίς "τέλος". Μετά την Κίνα -που ολοκλήρωσε τον κύκλο ανάπτυξης στο χαμηλό μισθό- 16 και πλεον χώρες (Αφρική,Ασία,Λατινική Αμερική) παίρνουν την σκυτάλη στην φθηνή ίνα ή την συναρμολόγηση κινητών. Στην Αιθιοπία πχ το κόστος εργασίας ανα μονάδα είναι το 50% της Κίνας.

Οι διαρθρωτικές και θεσμικές μετταρυθμίσεις προσαρμογής του κόστους εργασίας στην ΕΕ (με βλάβη σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, καταστροφή μεγάλου μέρους των μεσαίων) εξαντλείται και το πέταγμα της νεοφιλελεύθερης πεταλούδας ή οι διακυμάνσεις στα χρηματιστήρια δεν "απασχολούν" ή "φοβίζουν" τους απλούς πολίτες. Στο έδαφος αυτό η ευρωπαϊκή στροφή γίνεται όλο και πιο επιτακτική.

Η Ευρώπη χωρίς νέα αρχιτεκτονική, εμβάθυνση, εξωστρεφή πολιτική, αναπροσανατολισμό παραγωγής και καταμερισμού εργασίας, επεκτατική πολιτική ( μαζί με την κληρονομιά δημόσιων χρεών και ελλειμμάτων) με άμεση αξιοποίηση προτάσεων που τρέχουν όση "ανθεκτικότητα" κι αν επιδείξει το επόμενο διάστημα η ρευστοποίηση του μέλλοντός της είναι δεδομένη.

Το ενδεχόμενο η Ευρωζώνη να κυριευθεί απο το σύνδρομο του σκαντζόχοιρου με άξονα το δημοσιονομικό και την νομισματική φερεγγυότητα είναι ορατό.

Η ευρωπαϊκή ιστορία καταγράφει και τον τριακονταετή πόλεμο στην κεντρική Ευρώπη (1618-1648) με πολύ πόνο και δεινά απο την επικράτηση στενών συμφερόντων, αποδυνάμωση αξιών και υποδαύλιση θρησκευτικών διαφορών.

Η προσπάθεια επιβολής ομοιομορφίας στην αρχή: cuius regio, eius religio (όποιου είναι το κράτος αυτού και η θρησκεία), δηλαδή ο ηγεμόνας είχε το δικαίωμα να ορίζει την θρησκεία στους υπηκόους, ήταν το πλαίσιο.

Στην εξέλιξη των γεγονότων οι ευρωπαίοι άρχισαν να αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τους λόγους των ηγετών και να γίνεται συνείδηση οτι η μετριοπάθεια, η ανεκτικότητα, η ελευθερία είναι στοιχεία ισορροπίας, ειρήνης και προόδου. Έτσι άλλαξε δραστικά μετά ο Χάρτης της Ευρώπης, η σχέση υπηκόων-κυβερνητών, ήρθαν πιο σύγχρονες, δημοκρατικές, συμμετοχικές σχέσεις και ο έλεγχος των πολιτών στην εξουσία.

Στις μέρες μας, απο την μία προωθείται η αναγνώριση στα ρομπότ ταυτότητας ηλεκτρονικού προσώπου και συζητάμε για την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, την τεχνητή νοημοσύνη κά δηλ. το μαζικό πέρασμα στην παραγωγή των νέων επαναστατικών τεχνολογιών και απο την άλλη κλεινόμαστε στις έριδες, τις μάχες κυριαρχίας και επικυριαρχίας και συμπίεση σε απαράδεκτα χαμηλά "βαρομετρικά" της ζωής εκατομμυριών ευρωπαίων!

Από τις τράπεζες, το Ευρώ, τα αριθμητικά και ποσοτικά δεδομένα, το νέο κύκλο: "φταίνε όλα και όλοι, οι πάντες και τα πάντα εναντίον πάντων" η Ευρώπη άν δεν δεί τον άνθρωπο στο κέντρο του οικοδομήματος, όλο και θα φθίνει.

Η δύναμη και η πρωτοπορία της ανακτάται και κερδίζεται στους ανθρώπινες κοινωνίες. Άλλως αντι για ατμομηχανή προόδου στου νέο αιώνα, με νέα παραγωγή και οικονομία, δίκαιη κατανομή και διανομή, φάρος πολιτισμού για τον κόσμο, μάλλον κινδυνεύει να μετατραπεί σε θέσπισμα "πίσω απο τον αιώνα"!

Γιατί η ιστορία μπορει να μην "επαναλαμβάνεται" αλλά αυτό δεν είναι το λιβάνι που διώχνει ή νομοτελειακά αποκρούει νέα, εξίσου μεγάλα ιστορικά λάθη!

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ψευδομουφτής Ξάνθης-Δυτικής Θράκης Αχμέτ Μέτε δήλωσε πως ¨Η Ελλάδα είναι ένα ορθόδοξο κράτος. Μακριά από το Ισλάμ και εχθρός των οθωμανικών μνημείων. Δεν θέλει ένα ενεργό τζαμί-τουρκικό μνημείο στην μέση της Αθήνας, που δεν έχει ανάγκη από ένα τζαμί, αλλά από αρκετά όπως συμβαίνει και στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η Τουρική εφημερίδα Ζαμάν που φιλοξένησε τις δηλώσεις γράφει:

"Στην Αθήνα που είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που δεν έχει τζαμί, οι μουσουλμάνοι υποχρεώνονται να κάνουν μεγάλο μέρος από τις προσευχές τους σε γκαράζ ή υπόγεια διαμερίσματα που έχουν μετατραπεί σε λατρευτικούς χώρους. Το θέμα της κατασκευής τζαμιού στην πρωτεύουσα που ενίοτε επανέρχεται στην επικαιρότητα, επανήλθε και πάλι με την δήλωση του πρωθυπουργού Τσίπρα που δήλωσε πως ¨Προχωράμε ώστε την επόμενη περίοδο να κατασκευαστούνε στην Αθήνα τζαμί και νεκροταφείο¨."

Σε δήλωση του στον ανταποκριτή του ΑΑ, ο Σερίφ είπε πως το θέμα της κατασκευής τζαμιού σέρνεται για πολλά χρόνια. O Σερίφ ανέφερε πως το θέμα του τζαμιού ήταν στην επικαιρότητα και πριν από ένα χρόνο, αλλά τότε καμία εταιρία δεν πήγε να μετάσχει στον διαγωνισμό για την κατασκευή του και πρόσθεσε πως ¨Στο μέρος όπου υπάρχει φανατισμός, μέχρι να το δω δεν πιστεύω¨.

Ο Σερίφ υπενθύμισε πως κάτω από την Ακρόπολη στην Αθήνα υπάρχει το Τζαμί της Κατάκτησης (Φετχιγιέ) το οποίο χρησιμοποιείται ως μουσείο, πως άλλα τζαμιά κρατούνται σε καθεστώς επισκευής και ότι ενώ σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας υπήρχαν οθωμανικά τζαμιά, αυτά με τον καιρό καταστράφηκαν.

Ο Σερίφ είπε πως στην Δυτική Θράκη υπάρχουν περίπου 320 ενεργά τζαμιά, αλλά ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει ούτε καν ένα. Ο Σερίφ δήλωσε πως ο αριθμός των μη Τούρκων μουσουλμάνων στην Αθήνα είναι ιδιαίτερα μεγάλος και πρόσθεσε πως ¨ Η Αθήνα δεν έχει ανάγκη από ένα τζαμί, αλλά από αρκετά όπως συμβαίνει και στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες¨

¨Η Ελλάδα δεν θέλει ένα τζαμί-τουρκικό μνημείο στην μέση της Αθήνας¨

Ο Μέτε, αναφερόμενος στις δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την κατασκευή τζαμιού είπε πως ¨ Η Ελλάδα είναι ένα ορθόδοξο κράτος. Μακριά από το Ισλάμ και εχθρός των οθωμανικών μνημείων. Δεν θέλει ένα ενεργό τζαμί-τουρκικό μνημείο στην μέση της Αθήνας όπου ζούνε αυστηροί Ορθόδοξοι¨.

Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ευρωπαϊκοί δημοκρατικοί θεσμοί σε κίνδυνο  

Οι πρόσφατες βυζαντινής τεχνοτροπίας ραδιουργίες πίσω από κλειστές πόρτες οδηγούν σε δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο...

ΑνάλυσηSouth Front Foreign Policy Diary
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Στο εθνικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου, οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση με ποσοστό 52%, έναντι 48% κατά. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Brexit υποστηρίχθηκε από την λαϊκή πλειοψηφία της Βρετανίας, αλλά και από ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της εγχώριας ελίτ. Ακόμη και η χρήση κάποιων λόμπι από το γραφείο του Κάμερον δεν στάθηκε ικανή ώστε να αποσπάσουν τη νίκη οι υποστηρικτές της παραμονής στην ΕΕ.

Αδιαμφισβήτητα, η έξοδος από την ΕΕ θα επιτρέψει στη Βρετανία να διαχειριστεί το μεταναστευτικό πιο αποτελεσματικά, να εξοικονομήσει δισεκατομμύρια λίρες, αφού θα πάψει να καταβάλλει στις Βρυξέλλες συνδρομές μέλους και θα υποστηρίξει τις δικές της εμπορικές συμφωνίες, ενώ συγχρόνως όλοι σχεδόν οι όροι των εμπορικών συμφωνιών μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και ΕΕ θα εξακολουθήσουν να ισχύουν. Επί πλέον, η χώρα θα απαλλαγεί από τους περιοριστικούς κανονισμούς της ΕΕ , την διογκωμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και την αναγκαστική συνύπαρξη με τις καταρρακωμένες οικονομίες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Κάμερον “την έφερε κανονικά” στην ηπειρωτική Ευρώπη. Άλλωστε, η Βρετανία ήταν εκείνη που στήριξε ενεργά πολλές αποφάσεις που είχαν αρνητικές επιπτώσεις για την τρέχουσα κατάσταση στο μεταναστευτικό στην ΕΕ και για τα οικονομικά ζητήματα των κρατών μελών.

Όσον αφορά στην εμπορική συνεργασία και τις συνθήκες, θα είναι πολύ δύσκολο να προχωρήσει και να εξελιχθεί η ΕΕ, χωρίς την βρετανική βιομηχανία, τεχνολογία και επενδύσεις. Την ίδια στιγμή, η Βρετανία αποκτά την πρώτη της ευκαιρία να μεταβεί ελεύθερα στην αμερικανικής έμπνευσης Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων, χωρίς την υποχρέωση να συμμετέχει σε ενδοευρωπαϊκές συζητήσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποια στρατηγική θα επιλέξουν να εφαρμόσουν οι ΗΠΑ. Αυτό εξαρτάται από το εάν ή όχι οι ΗΠΑ θα κάνουν κάποια προσφορά στην ΕΕ, ως πρωτεύοντα συνεργάτη τους στην Ευρώπη ή εάν θα παράσχουν ίση υποστήριξη στις υποθέσεις της ΕΕ και της Βρετανίας, η οποία στο εξής θα ανταγωνίζεται το Βερολίνο και το Παρίσι. 

Όλα τα εμπλεκόμενα μέρη στην συνεχιζόμενη αντιπαράθεση γνωρίζουν καλά την παρελθούσα συμπεριφορά της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και των ομάδων συμφερόντων της ΕΕ. Τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββατοκύριακου κατέδειξαν με σαφήνεια, ότι τα εμπλεκόμενα αυτά μέρη δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τον αγώνα αμαχητί. Στη χειρότερη περίπτωση, δεν πρόκειται να αφήσουν ατιμώρητη τη Βρετανία για τη συμπεριφορά της.

Από τη στιγμή που έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, μαζί με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και κάποιους άλλους ηγέτες χωρών της ΕΕ, ξεκίνησαν μια σφοδρή αντιβρετανική εκστρατεία ενημέρωσης. Η συντονισμένη διπλωματική πίεση αυξήθηκε δραματικά, προκειμένου να εμποδίσει την επικύρωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος από το βρετανικό κοινοβούλιο.

Η προσπάθειά τους είχε αρχικά τη μορφή προσποίησης άγνοιας και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε εγχείρημα για εκ νέου διαπραγμάτευση για άλλη συμφωνία, της οποίας οι όροι θα έπρεπε να τεθούν σε άλλο δημοψήφισμα. Έτσι, θα επαναλαμβάνονταν η διαδικασία μέχρι οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν τελικά “όπως έπρεπε”. Σε περίπτωση που δεν θα άλλαζε η απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ, την απειλούσαν με πολλά εκφοβιστικά σενάρια, ανάμεσα στα οποία ήταν και η διάλυση του κράτους, η αποχώρηση της Σκωτίας, της Βόρειας Ιρλανδίας, ακόμα και του Λονδίνου, από το Ηνωμένο Βασίλειο (βλέπε χάρτη), και άλλες τραβηγμένες πιθανότητες οι οποίες,τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, μοιάζουν εντελώς παρανοϊκές:


Ωστόσο, στη φάση αυτή, οι εκπρόσωποι της ΕΕ έχουν εγκαταλείψει την εκστρατεία ενημέρωσης και διπλωματικής πίεσης και έχουν περάσει σε άλλα, πιο προχωρημένα μέσα. Στην προσπάθειά τους να ακυρώσουν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, έχουν αρχίσει να απεργάζονται σχέδια που βασίζονται σε τεχνικές, όπως οι “χρωματιστές επαναστάσεις”, οι οποίες δοκιμάστηκαν παλιότερα στην Ανατολική Ευρώπη και τις αραβικές χώρες,

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα φροντίζουν επιμελώς να μεταδίδουν την άποψη ότι “η πλειοψηφία του βρετανικού λαού  δεν κατανόησε πλήρως τη σημασία της ψηφοφορίας και τις πιθανές συνέπειές της”, διασπώντας την κοινωνία, έτσι ώστε να μην εστιάζει την σκέψη της τόσο στα αποτελέσματα, παρουσιάζοντας συγχρόνως τους πολίτες ως ανώριμα άτομα, που παρασύρονται από όποιον τύχει.

Ήδη παρατηρείται μια αναστάτωση και έχουν οργανωθεί (εκπληκτικά γρήγορα) διάφορες πολιτικές διαμαρτυρίες. Ένα σημαντικό μέρος των (έμμισθων;) διαδηλωτών προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη. Πολλοί διαδηλωτές και σχολιαστές εμφανίζονται να κάνουν χρήση σοσιαλιστικών συνθημάτων, παρά το γεγονός ότι προσπαθούν ουσιαστικά να προστατεύσουν τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, η οποία έχει επιβάλει σκληρά μέτρα λιτότητας που παρέλυσαν τους μισθούς των Ευρωπαίων και πήγαν τις συνθήκες εργασίας πάνω από έναν αιώνα πίσω.

Ταυτόχρονα, στον απόηχο της ψηφοφορίας για το Brexit, κάποιοι φροντίζουν να κυκλοφορούν ανησυχητικά δημοσιεύματα για εγκλήματα μίσους και ρατσιστικές ύβρεις. Η κατάσταση δεν αποκλείεται να βγει εκτός ελέγχου, αφού στη Βρετανία έχει αποτύχει η εφαρμογή της κρατικής πολιτικής της πολυπολιτισμικότητας. Ο συσσωρευμένος θυμός, λόγω των έντονων πολιτισμικών διαφορών μεταξύ των γηγενών Βρετανών πολιτών και των νεοαφιχθέντων μεταναστών, μοιάζει με βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Αυτό ακριβώς το φαινόμενο μοιάζει να είναι άλλη μια ευκαιρία για να δαιμονοποιήσει το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο των μέσων ενημέρωσης ακόμη περισσότερο τους υποστηρικτές της εξόδου από την ΕΕ, κατηγορώντας τους για ρατσισμό.  

Εν τω μεταξύ, οι ίδιοι κύκλοι φροντίζουν να κερδίζει έδαφος η εκστρατεία υπέρ ενός δεύτερου δημοψηφίσματος. Η ταχύτητα με την οποία το κοινό συρρέει για να υπογράψει την αίτηση προς το κοινοβούλιο μοιάζει αφύσικα εκπληκτική. Οργανώθηκε αμέσως μετά από την απόφαση της Βρετανίας να ψηφίσει υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ και έχει αποσπάσει περίπου τρία εκατομμύρια ψήφους τις πρώτες 48 ώρες. Παραδόξως, υπάρχει τεράστιο ποσοστό μη έγκυρων ψήφων, όπως επισημαίνει η Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των ψήφων μπορεί να προέρχεται από πολίτες εντός της ΕΕ, και ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανό να μην προσμετρηθούν τελικά.

Ωστόσο, όλα αυτά τα βήματα έχουν ήδη οδηγήσει στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Βρετανοί πολιτικοί, αλλά και ένθερμοι υποστηρικτές της εκστρατείας υπέρ της εξόδου, δηλώνουν τώρα ότι δεν υπάρχει βιασύνη για την έναρξη της διαδικασίας για την έξοδο από την ΕΕ, ενώ ο David Cameron έχει απαλλαγεί από την ευθύνη για την εφαρμογή της απόφασης του δημοψηφίσματος. Επιπλέον, δηλώνουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη να ξεκινήσει η διαδικασία και ότι μπορεί να σταματήσει μέσω μιας κοινοβουλευτικής ψηφοφορίας. Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές για εκείνους που επιδιώκουν να αναιρέσουν την έξοδο και οι επιλογές αυτές συζητούνται κεκλεισμένων των θυρών. Ανάμεσα σε αυτές, για παράδειγμα, είναι ότι η Σκωτία και η Βόρεια Ιρλανδία ίσως να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν βέτο στην έξοδο.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι η πιθανότητα της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ δεν φαίνεται εντελώς εξασφαλισμένη. Ίσως αυτό να συμφέρει περισσότερο την οικονομία της Ενωμένης Ευρώπης. Αλλά δυστυχώς, τα ερωτήματα παραμένουν:
  • Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη δημοκρατία στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην ΕΕ, και στον κόσμο γενικότερα;
  • Τι σημαίνει το γεγονός ότι η βούληση ενός λαού μπορεί να ανατραπεί, για να εξευμενιστεί η πλευρά των ηττημένων σε ένα τόσο σημαντικό δημοψήφισμα;
  • Πού θα οδηγήσουν στο μέλλον όλες αυτές οι “κοινωνικές τεχνολογίες”, η πολιτική χειραγώγηση, οι οικονομικές πολιτικές και τα μέτρα λιτότητας, εάν ήδη βάλλεται τόσο απροκάλυπτα η δημοκρατία και τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου