Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Αυγ 2011


Στο κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού καλούνται να συμμετάσχουν από την 1η Αυγούστου τα... δικαστικά τμήματα των κατά τόπους ΔΟΥ!

Με εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών ζητείται να προβούν σε άμεση ειδοποίηση των εννιακοσίων χιλιάδων οφειλετών, προκειμένου να σπεύσουν να καταβάλουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους.

Σε διαφορετική περίπτωση οι οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου θα βρεθούν αντιμέτωποι με ποινές φυλάκισης και πρόστιμα άνω των πέντε χιλιάδων ευρώ!

Όσοι πάντως από τους επιλήσμονες φορολογούμενους επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας και θελήσουν να ενταχθούν στη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, θα έχουν τη δυνατότητα να εξοφλήσουν τις οφειλές τους σε 36 δόσεις.

Οι πολίτες , οι οποίοι για κάποιους λόγους καθυστερήσουν να ενταχθούν στη νέα ρύθμιση, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι δόσεις θα περιοριστούν σημαντικά.

Στελέχη του υπουργείου Οικονομικών εκτιμούν ότι το μέτρο αυτό θα αποδώσει θετικά αποτελέσματα, γιατί ως προϋπόθεση τίθεται η καταβολή μιας δόσης και όχι το σύνολο των οφειλών, όπως προέβλεπε η προηγούμενη σχετική ρύθμιση.

  • Προπαγάνδα και μηχανισμοί της. Οι δέκα στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών από το σύστημα εξουσίας της κυρίαρχης τάξης
1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να… ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.
«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα». (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση – λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί.

Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 και 2000 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός):

Ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον.

Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν.

Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος.

Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί;

«Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού».

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του.

«Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί».

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.

Έτσι, τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ.

Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.


Συναισθανθείτε την κυβέρνηση: δίνει μάχη να ξεπουλήσει μέρος της πατρίδας για το καλό της υπόλοιπης!

Είστε δημόσιος υπάλληλος και γυρίσατε από διήμερη απόδραση ή ολιγοήμερες διακοπές;

Δεν κάνατε τίποτε από τα δυο, αλλά είστε παρ’ όλα αυτά δημόσιος υπάλληλος;

Διαβάστε προσεκτικά.

Συμπάσχουμε μαζί σας. Σας σκεφτόμαστε αυτές τις δύσκολες ώρες, φροντίζουμε για σας. Οι καιροί ου μενετοί. Πρέπει να είσαστε προσεκτικοί στις κινήσεις σας.

Θυμηθείτε μόνον τα λόγια του πρώην υπουργού σας, του αξιοαγάπητου κ. Ραγκούση, ο οποίος σας έδειχνε τον δρόμο προς την ελευθερία, αλλά εσείς δεν τον ακούγατε.

Τι κι αν ήταν υπεράνω όχι μόνο του νόμου, αλλά και του Συντάγματος, όταν σας απειλούσε με απόλυση. Τι κι αν εσείς του λέγατε καλημέρα, κι αυτός σας έλεγε «απόλυση, απόλυση».

Μήπως τώρα τα λόγια του ηχούν σαν βάλσαμο στα αυτιά σας; Μπορεί το κράτος σας να σας πήρε το εισόδημα, προσέξτε όμως αύριο μην σας πάρει και το γραφείο.

Σκεφτείτε μόνο τις απολύσεις που δρομολογεί ο σύντροφος Βαγγέλης Βενιζέλος στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τις συγχωνεύσεις και τις καταργήσεις δημόσιων φορέων.

Ο άνθρωπος ζει ένα προσωπικό δράμα, για το οποίο κανείς δεν ενδιαφέρεται. Κανείς δημόσιος υπάλληλος, ούτε ένας, δεν βρέθηκε, να του πει: «Εντάξει Βαγγέλη, θέλεις να απολυθούμε για το καλό της πατρίδας, σου προσφέρουμε τις παραιτήσεις μας»! Ούτε ένας.

Δεν διαβάσατε μου φαίνεται Το Βήμα για το δράμα που ζει ο Βαγγέλης.
«Όπως εξομολογείται σε συνομιλητές του, αισθάνεται σαν να εκτελεί διαρκώς μια άσκηση απόλυτης ισορροπίας, όπου κάθε λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία»!


Εντάξει, δεν λέω.. Δεν ήταν και το καλύτερο παράδειγμα που θα μπορούσε να επιστρατεύσει ο Βαγγέλης, αλλά η αλήθεια δεν αλλάζει. Για ορισμένους δεν είναι εύκολο πράγμα η ισορροπία ακόμη και στο έδαφος.

Πολλώ δε μάλλον τώρα που ο σύντροφος Βαγγέλης είναι αναγκασμένος για την πατρίδα να ανέβει στο τεντωμένο σχοινί, ενώ γνωρίζει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα ακόμη και με δίχτυ ασφαλείας.

Ο άνθρωπος καθημερινά δίνει μάχες να σώσει την πατρίδα και να επιβάλει τις ιδιωτικοποιήσεις, και εσείς κοιτάτε την πάρτη σας. Ούτε καν ρωτήσατε σε ποια φάση βρίσκεται η μάχη που δίνει ο Βαγγέλης. Είναι στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος; Τίποτα. Παντελής αδιαφορία.

Ο ίδιος όμως σας ενημέρωσε. Δεν ευθύνεται αυτός που εκτός από Το Βήμα δεν διαβάσατε και τον βρετανικό Guardian. Για διαβάστε τι είπε.
«Βρισκόμαστε στη μέση μιας μάχης. Μιας μάχης για την εφαρμογή ενός προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης... μιας μάχης για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, μιας μάχης για την επιβολή των ιδιωτικοποιήσεων»!


Όλα τα είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών.

Δεν είναι ο μόνος υπουργός που σας προειδοποίησε. Το ίδιο έκανε και ο φιλολαϊκός πολιτικός της Αρκαδίας, υπουργός Διοικητικής Μεταρρυθμιστής κ. Δημήτρης Ρέππας.

Εδώ και τουλάχιστον μια εβδομάδα σας ζήτησε να απαντήσετε εγγράφως σε ποιο από τα ωράρια εργασίας θέλετε να ενταχθείτε.

Δεν αναφέρομαι, όπως καταλαβαίνετε, στις εβδομαδιαίες ώρες που οφείλετε να βρίσκεστε στη δουλειά σας. Αυτές ως γνωστόν (εν αντιθέσει με το μισθό σας), αυξήθηκαν από 37,5 σε 40, με απόφαση του μεταρρυθμιστή υπουργού μας.

Για το ωράριο εργασίας σας μιλάμε. Ζαλισμένοι, όπως είστε, απ’ όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή σας, δεν σας έχει μείνει μυαλό να θυμηθείτε την αυριανή σας υποχρέωση.

Μην σκάτε όμως. Από δω και πέρα γι’ αυτά τα θέματα θα φροντίζουμε εμείς.

Αύριο λοιπόν είναι η τελευταία ημέρα, η τελευταία διορία αν δεν καταλάβατε, που πρέπει να απαντήσετε στους προϊσταμένους σας σε ποιο ωράριο θα ενταχθείτε.

Οι επιλογές που έχετε, δεν είναι λίγες. Είναι πέντε.

Εμείς σας σκεφτόμαστε, φροντίζουμε για σας και σας ενημερώνουμε. Οι ώρες προσέλευσης και αποχώρησης σας που όρισε η νέα διοικητική μεταρρύθμιση είναι οι εξής:

1. Ώρα προσέλευσης: 07.00-Ώρα αποχώρησης: 15.00

2. Ώρα προσέλευσης: 07.30-Ώρα αποχώρησης: 15.30

3. Ώρα προσέλευσης: 08.00-Ώρα αποχώρησης: 16.00

4. Ώρα προσέλευσης: 08.30-Ώρα αποχώρησης: 16.30

5. Ώρα προσέλευσης: 09.00-Ώρα αποχώρησης: 17.00

Κοιτάξτε λοιπόν προσεκτικά και αποφασίστε σήμερα το βράδυ σε ποιο ωράριο θα ενταχθείτε. Αύριο πρέπει να είσαστε έτοιμοι να απαντήσετε στον προϊστάμενο σας.


Έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη με σειρά αναρτήσεων ότι αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή στο βωμό της εξόφλησης του δημοσίου χρέους, θα επιχειρηθεί να θυσιαστούν και οι ατομικές μας περιουσίες και ειδικότερα η ακίνητη περιουσία μας, γιατί τα χρήματά μας και τα εισοδήματά μας ήδη θυσιάζονται και αυτό θα συνεχιστεί με ακόμα πιο σκληρό τρόπο. Το θέμα του κινδύνου για την ακίνητη περιουσία δεν έχει γίνει όμως αντιληπτό από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτι που δεν αφορά την δική τους περιουσία, αλλά μόνο τη δημόσια περιουσία.

Όμως ήδη χθες πληροφορηθήκαμε εμβρόντητοι τη δήλωση που έκανε ο προέδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Halle, Ούλριχ Μπλουμ στην εφημερίδα Passauer Neue Presse με τον άκρως ενδεικτικό τίτλο «τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα».

Συγκεκριμένα ο κ. Μπλουμ, ο οποίος προφανώς εκφράζει τις μύχιες επιθυμίες των Γερμανών και της κ. Μέρκελ, δήλωσε ότι: «Μπορούμε να αφήσουμε τα κράτη να κηρύσσουν χρεοκοπία, το ένα μετά το άλλο ή ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο: Το δημόσιο χρέος να χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων, ή να ασφαλιστεί με την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της χώρας. Αυτή θα ήταν μία επιλογή για την Ελλάδα, την Ιταλία ή ακόμα και για τις ΗΠΑ».

Δηλαδή ο κ. Μπλουμ προτείνει προς την ελληνική κυβέρνηση, να εξασφαλίσει τους τοκογλύφους με αναγκαστική (δεν νοείται διαφορετικά) υποθήκευση των ακινήτων όλων των Ελλήνων!!!

Δεν μένει τώρα πια, παρά να δούμε κάποια στιγμή τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να επικαλούνται τίποτα διλήμματα του στυλ «υποθήκευση ή πτώχευση» και άλλα τέτοια φαιδρά που ακούστηκαν στο παρελθόν και αναλαμβάνοντας δήθεν το σχετικό πολιτικό κόστος, να ψηφίσουν κανένα έκτρωμα στη Βουλή, όπως έκαναν με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Δεν θέλουμε φυσικά να πιστέψουμε ότι θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε οι βουλευτές, ως Έλληνες και οι ίδιοι, να γνωρίζουν ότι την ακίνητη περιουσία του Έλληνα δεν την πειράζεις ποτέ. Καλύτερα να τον σκοτώσεις.

Σε ότι αφορά εκείνους που μας εξομοιώνουν με ψοφίμι στο οποίο ορμούν τα όρνεα, έχουμε να απαντήσουμε ότι τα όρνεα αντιμετωπίζονται με όπλα.



Ένα καυτό φθινόπωρο, αναμένεται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, περιοχή άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος.

Η ειδησεογραφία του τελευταίου 24ωρου είναι ενδεικτική. Τέλος Σεπτεμβρίου ένα υπερσύγχρονο πλωτό γεωτρύπανο θα αρχίσει γεωτρήσεις για φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Στόχος (ενδεχομένως και την 1η Οκτωβρίου - Ημέρα της Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας) να ξεκινήσει την πρώτη ερευνητική γεώτρηση, ώστε να επαληθευτούν οι επιστημονικές και σεισμολογικές αλλεπάλληλες ενδείξεις ότι εκεί υπάρχει ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου και ενδεχομένως και πετρελαίου. 


Υπολογίζεται ότι έχει αποθέματα 300 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου (οκτώ τρισ. κυβικά πόδια). 

Η αξία του κυμαίνεται μεταξύ 50 και 80 δισ. δολάρια.

Η Τουρκία έχει ήδη κάνει γνωστές τις απειλητικές της διαθέσεις:”Μην τολμήσετε, θα κάνουμε ότι είναι απαραίτητο για να σας εμποδίσουμε”, ανακοίνωσε το τουρκικό ΥΠΕΞ,προκαλώντας την αντίδραση Λευκωσίας και Αθήνας.
 Η κατάσταση που επικρατεί στη Τουρκία, δεν είναι ιδανική και την κάνει τουλάχιστον απρόβλεπτη στις αντιδράσεις της σε τέτοια "δύσκολα" θέματα.

Το Ισραήλ διαθέτει, ήδη, στολίσκο μαχητικών που περιφρουρούν τις περιοχές, όπου διεξάγονται έρευνες και γεωτρήσεις, με κάποια από τα πολεμικά σκάφη να βρίσκονται πολύ κοντά στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ, καλύπτοντας τις διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στο κοίτασμα "Λεβιάθαν". 

Η παρουσία πολεμικών σκαφών του Ισραήλ γίνεται ιδιαίτερα αισθητή σε πλοία που πλησιάζουν στις περιοχές, όπου βρίσκονται οι πλωτές πλατφόρμες, ενώ με διαδοχικές ειδοποιήσεις έχουν αποκλείσει τη διέλευση σκαφών σε περίμετρο μέχρι και πέντε ναυτικών μιλίων από τα σημεία των γεωτρήσεων. Επίσης, γίνεται ενδελεχής έλεγχος σε σκάφη που πλησιάζουν τις πλωτές πλατφόρμες, με σκοπό την εξυπηρέτησή τους, είτε για λόγους εφοδιασμού είτε για μεταφορά προσωπικού.

Το κλίμα στη περιοχή αρχίζει να γίνεται “πολεμικό” και είναι βέβαιο ότι όσο πλησιάζει ο χρόνος έναρξης των ερευνών η περιοχή θα μυρίζει “μπαρούτι”. Το ερώτημα είναι αν εδώ στην Αθήνα υπάρχει σχέδιο για να μπορέσει να διασφαλίσει τα συμφέροντα της χώρας,τα οποία είναι πολύ μεγάλα. Κι αυτό αφορά και στο ΥΕΘΑ που είναι υπεύθυνο για την ετοιμότητα των ΕΔ,την άρτια λειτουργία τους αλλά και την λεγόμενη στρατιωτική διπλωματία.


Το ΚΚΕ για τα Ελληνοτουρκικά: "Να έχουμε το νου μας"

"Ανεξάρτητα από το τί θα πει ή δεν θα πει η κυβέρνηση, ο λαός πρέπει να έχει το νου του", τονίζει το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του σχετικά με τα όσα ισχυρίζεται ο Ντενίζ Μπουλούκμπασι, πρώην εμπειρογνώμονας του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών σε βιβλίο του, σύμφωνα με τα οποία, η Ελλάδα είχε συμφωνήσει στη μη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου. 



Το ΚΚΕ τονίζει ότι "οι κίνδυνοι για κυριαρχικά δικαιώματα είναι τεράστιοι", καθώς "η NATOποίηση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου βρίσκεται διαρκώς στο τραπέζι, όπως το ΚΚΕ έχει εδώ και καιρό καταγγείλει, γιατί αυτό επιδιώκουν ισχυρά τμήματα της ελληνικής και τουρκικής πλουτοκρατίας".



  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Λίγες μόνο μέρες μετά την υποτιθέμενη οικονομική διάσωση της χώρας μας από τους ευρωπαίους εταίρους -απόφαση 21ης Ιουλίου 2011 - στην Ελλάδα ξέσπασε πόλεμος.

Πόλεμος ανακοινώσεων.

Μεταξύ των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων.

Ποιός είχε την ιδέα του ευρω-ομόλογου.

Τα λουκέτα στα καταστήματα, τα εργοστάσια, παντού, δεν συγκινούσαν.

Η ανεργία που κάλπαζε, δεν συγκινούσε.

Το γεγονός ό,τι ο πρωταθλητής Ολυμπιακός ακόμα δεν είχε μοντάρει εντεκάδα, δεν συγκινούσε.

Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από τους ομίλους του τσάμπιονς - λιγκ πέρασε στα ψιλά.

Ο γενικευμένος καταποντισμός κι αυτός έρχονταν δεύτερος.

Τα πρωτεία, η πρώτη είδηση, ο σκυλοκαυγάς ήταν για το ποιός πρώτος διατύπωσε την ιδέα του ευρωομόλογου.

Σαν άνθρωποι και σαν Έλληνες, προ πάντων, ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση του θέματος.

Για το ευρωομόλογο είχαν αποφανθεί, αν δεν με απατά η μνήμη μου:

- Η Μαρία η Πενταγιώτισσα.

- Η θειά η Αμιρσούδα. Η θειά η Αμιρσούδα, τρία βρακιά φορεί. Μέχρι να βγάλει το ένα, τα δυό τα κατουρεί. Λαϊκόν άσμα.

- Ο Μήτσος από το Διακοφτό.

- Ο Κάτμαν - Νίκος Κατέλης -της Ανίτας Πάνια.

- Ο χούλιγκαν που πέταξε τη φωτοβολίδα στην πλάτη του τερματοφύλακα τον Μάϊο στην Τούμπα.

- Ο Μήτσουλας απο τα μυστικά της Εδέμ.

- Η Αγλαΐα του Καραγκιόζη.

- Η Κάρμεν η τσιγγάνα, πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαυΐας.

- Ο Μάϊμος. Αγαπημένος ήρωας του ηθοποιού Νίκου Καλογερόπουλου.

- Η Μαλάμω.

- Η Γκόλφω.

- Ο Αράπης.

Και όχι μόνο.

Πάντα παραμονές εκλογών όλοι οι μπαλκονάτοι (οι εκφωνούντες λόγο από τα μπαλκόνια ), κάτι είχαν να πούνε για τα ευρω-ομόλογα.

Κι άντε την ιδέα λόγια να λέμε, σε δουλειά να βρισκόμαστε την καταλαβαίνω.

Την πατρότητα της ιδέας υποτίμησης της νοημοσύνης του Έλληνα ποιός την είχε;

Ο Κάτμαν; Η Γκόλφω; Η Μαλάμω; Η Αγλαΐα;

«ΟΙ ΧΑΣΟΜΕΡΗΔΕΣ» απεφάνθη η Πυθία από τους Δελφούς, υπενθυμίζοντάς μας ό,τι είναι οιονεί παρούσα.

Χασομέρηδες; Ποιοί χασομέρηδες. Έχει στην Ελλάδα χασομέρηδες;

Άλλο πάλι και τούτο. Μας μπέρδεψε η Πυθία με άλλους λαούς.

Τελικά, άλλο το «Καλήν ομολογίαν παρά του Θεού έσχομεν», κι άλλο το «Καλήν ευρωομολογίαν παρά τοις ευρωπαίοις αναμένωμεν».



Με τη γνωστή ρητορική του, που ξεπερνάει πλέον τα όρια του "μηδενικού λόγου", ο Βενιζέλος προσπαθώντας να δικαιολογήσει την ακατανόητη απόφασή του για αύξηση του ΦΠΑ είπε:
«Αναγκαίο προσωρινά, άλλα ούτε δίκαιο ούτε λογικό το μέτρο για αύξηση του ΦΠΑ στο 23% στην εστίαση».

Μάλιστα. Προσωρινά αναγκαίο μήπως θα ήταν να αποχωρήσει ολόκληρο το τσίρκο του Γιώργου Παπανδρέου; Μήπως θα προσέφεραν περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες στην χώρα αν αποβιβάζονταν από την εξουσία; Προσωρινά, βεβαίως! Μέχρι να ορθοποδήσει η χώρα. Μετά, θα δούμε... Αν αρνηθεί ο κύριος Βενιζέλος, τότε θα σημαίνει πως το προσωρινά που εκστόμισε, μόνο "προσωρινό" δεν ήταν. Και δεν αναφέρομαι στην λαϊκή ρήση που λέει: "ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού"... Έτσι δεν είναι κύριε Βενιζέλο; Αποχωρήστε προσωρινά, λόγω αναγκαιότητας (ή και ανικανότητας) και... στη συνέχεια βλέπουμε τι θα κάνουμε με όλους εσάς... Φυσικά η αποχώρησή σας θα είναι προσωρινή, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχείτε...

Μήπως όμως πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε όλοι εμείς για την συνέπειά σας απέναντι στην λογική; Πώς είναι δυνατόν να μας λέτε πως η αύξηση του ΦΠΑ δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε λογική και συνεχίζουμε να σας ανεχόμαστε; Ομολογείτε, δηλαδή, πως νομοθετείτε και κυβερνάτε με γνώμονα την αδικία και τον παραλογισμό; Αν το ομολογείτε (που το ομολογήσατε ήδη αλλά τα παπαγαλάκια σας δεν "πήραν σήμα" να κάνουν ή να πούνε οτιδήποτε περί αυτού) πως είστε κυβέρνηση που συμπεριφέρεται παράλογα, τότε αγαπητέ κύριε Βενιζέλο, μπορείτε να αποχωρήσετε... Κανείς δεν σας κρατάει. Κανείς πολίτης εννοώ, γιατί αν έχετε συμφωνήσει με άλλους να παραμείνετε στην εξουσία για να συνεχίσετε τη νομοθέτηση αδικιών και να επιβάλλετε τον παραλογισμό ως κανόνα, τότε... αλλάζουν τα πράγματα. Τότε θα πρέπει να σας πούμε πως δεν είναι δύσκολο στους πολίτες να ασπαστούν τον παραλογισμό σας..., μόνο που εσείς δεν θα το θέλατε ποτέ αυτό... Φυσικά, εννοείτε τι εννοώ...

Μπορείτε, κύριε αντι-πρωθυπουργεύοντα να κατανοήσετε τι ακριβώς υπαινίσεσθε; Μπορείτε να καταλάβετε -έστω και για μία στιγμή, τι προτείνετε προς τους πολίτες; Μας λέτε πως ως υπουργοί λειτουργείτε με βάση την αδικία και τον παραλογισμό; Ε, τότε μην διαμαρτυρηθείτε για όσα έρχονται το φθινόπωρο... Μην τολμήσετε καν να δικαιολογηθείτε... αφού πρώτος εσείς αρχίσατε να πετάτε τις... πέτρες του παραλογισμού... Πρώτος εσείς κύριε Βενιζέλο...



Όποιος Έλληνας πολίτης νομίζει πως αυτή τη στιγμή υπάρχει στην Ελλάδα κυβέρνηση, πλανάται πλάνη οικτρά. Οι σημερινοί κυβερνώντες απλά διεκπεραιώνουν τις εντολές που τους στέλνει η τρόικα. Εσωτερικά προσπαθούν να διαχειριστούν επικοινωνιακά την απόλυτη ανεπάρκειά τους. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Αυτός, άλλωστε είναι και ο λόγος που έχουν υπερ-αρκετό χρόνο για να αναλώνονται σε δηλώσεις που προσβάλουν την λογική ακόμη και του χρυσόψαρου!!! Έτσι, όταν οι πολιτικοί ταγοί της κυβέρνησης δεν κάνουν τις γελοίες τους δηλώσεις αρκούνται στο να ταξιδεύουν (όχι μόνο λόγω θέρους) και να "ξεχνούν" τις ενοχές τους σε διάφορα νησάκια της Ελλάδας.

Πρώτος στον χορό (για δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι) των μη ενοχικών διακοπών είναι -φυσικά- ο ίδιος ο πρωθυπουργεύων, ο οποίος από το επίσημό του πρόγραμμα φαίνεται να μην αφήνει παραλία για παραλία και νησί για νησί προκειμένου να προπονηθεί για την ημέρα της μεγάλης (ελπίζει μη άτακτης) φυγής. Εν μέσω παγκόσμιας (και όχι μόνο ευρωπαϊκής) κρίσης τον ακολουθεί ολόκληρο το κυβερνητικό επιτελείο, που "πνίγει" τον πόνο του με αστακομακαρονάδες και βουτιές σε ιδιωτικές παραλίες (που επιμένουν να παραμένουν Ελληνικές). Δεν πρέπει όμως να τους αποπαίρνουμε, αφού όλοι τους είναι σε στάση αναμονής (όχι ακόμη για τα ελικόπτερα...) για να μεταφέρουν τις επόμενες αποφάσεις - εντολές της τρόικας προς το πόπολο (βλ. Ελληνικό λαό).

Πάντως, το κράξιμο πέφτει σύννεφο προς τους κυβερνώντες, αφού δεν είναι ικανοί ούτε να κρυφτούν από τα μάτια του κόσμου. Έτσι, μέχρι και το "Βήμα" άρχισε να "κράζει" τον σκεπτόμενο υποπρωθυπουργεύοντα:

«Αναχώρησε και πάλι για διακοπές ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου. Μετά το πρώτο χαλαρωτικό τριήμερο της Σερίφου, και αφού πέρασε για μερικές ημέρες από την Αθήνα, χθες έβαλε εκ νέου το μπανιερό του στη βαλίτσα του και ποιος τον είδε! Πού παραθερίζει; Κάτι ακούστηκε για Σκιάθο… Εγώ όμως έμαθα ότι ξαναπήγε στη Σέριφο, όπου μακριά από τα αδιάκριτα μάτια (και τις αντιδράσεις) του κόσμου βρήκε εφέτος το ιδανικό ησυχαστήριο.

Θα επιστρέψει όμως στην πρωτεύουσα για την αυριανή κηδεία του Αναστάσιου Πεπονή και αμέσως μετά θα ξαναφύγει για την τρίτη δόση των διακοπών του, πάλι στη Σέριφο. Με δόσεις εφέτος η σωτηρία της πατρίδας (περιμένουμε την επόμενη, από την Τρόικα, το Σεπτέμβριο) με δόσεις και ξεκούραση του πρωθυπουργού… Πάντως, όπως και αν έχει, τα μπανάκια του δεν τα χάνει!»

Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι πως όταν το φθινόπωρο οι πολίτες βγούνε στους δρόμους, ό,τι θα γίνει δεν θα έχει δόσεις...


Αυτό ζήτησε ο Σαρκοζί κατά την διάρκεια της σημερινής έκτακτης σύσκεψης που είχε το πρωί με το οικονομικό του επιτελείο…

Ζήτησε διακομματική συμφωνία για συνταγματική μεταρρύθμιση ως προς τον έλεγχο του δημοσίου ελλείμματος, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος, στην λιτή του ανακοίνωση, δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να πετύχει τους στόχους μείωσης του ελλείμματος, “όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις στην οικονομική κατάσταση” της χώρας.

Παράλληλα, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Francois Baroin δήλωσε πως η κυβέρνηση θα εξετάσει νέα μέτρα για την μείωση του ελλείμματος.

Διευκρίνισε ότι ο ίδιος και η υπουργός Προϋπολογισμού Valerie Pecresse έλαβαν εντολή από τον πρόεδρο Sarkozy να παρουσιάσουν νέα μέτρα για την βελτίωση της δημοσιονομικής θέσης της Γαλλίας, τα οποία θα αποφασιστούν στο πλαίσιο του υπουργικού συμβουλίου στις 24 Αυγούστου και στην συνέχεια θα παρυσιαστούν στο κοινοβούλιο της χώρας.

Στον αντίποδα, της πρωτοβουλίας που πήρε ο Νικολά Σαρκοζί, βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, αφού προ μηνός -περίπου- συναποφάσισε με τη ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. να μην γίνει έλεγχος του Ελληνικού χρέους...! Γιατί άραγε; Φοβούνται κάτι οι πολιτικοί; Φοβάται κάτι η κυβέρνηση; Δεν θα ήταν λογικό να ερευνήσουν πόσα, που, από πότε και γιατί χρωστάει το Ελληνικό κράτος στις... "αγορές"; Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον κύριο Σαρκοζί και συλληπητήρια σε εμάς (τους Έλληνες πολίτες)...


Η αίσθηση ότι «το Καστρί δεν παραδίδει τα όπλα» είναι διάχυτη το τελευταίο διάστημα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Τα μηνύματα που εκπέμπονται από την ιστορική έδρα της οικογένειας Παπανδρέου, δείχνουν ότι ο Οίκος που ανέδειξε τρεις πρωθυπουργούς στη μεταπολεμική Ελλάδα, είναι αποφασισμένος να εξαντλήσει τα περιθώρια για την πολιτική ανάκαμψη του σημερινού ηγήτορά του. Ακόμη κι αν χρειαστούν… ανθρωποθυσίες.

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν κάνουν λόγο για «μεγάλη πρωτοβουλία» την οποία θα ανακοινώσει ο Γιώργος Παπανδρέου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και θα σχετίζεται με τη μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ σε ένα «άλλο Κίνημα». Πιο κοντά στη σημερινή πολιτική και κοινωνική συγκυρία, που θα του επιτρέψει να απαγκιστρωθεί από μονόδρομους και αδιέξοδα.

Τη σκιαγράφηση του «νέου ΠΑΣΟΚ» φαίνεται να έχει αναλάβει ο Νίκος Παπανδρέου. Ο αδελφός του σημερινού Πρωθυπουργού, και «σημείο αναφοράς» για τον παπανδρεϊσμό, καθώς είναι εκείνος που βρέθηκε πίσω από κάθε μεγάλη απόφαση και πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 2000, τότε που το ΠΑΣΟΚ μπήκε σε δρομολόγιο διαδοχής, ώστε να επιστρέψει από τα χέρια του Κώστα Σημίτη στην «παπανδρεϊκή» αγκαλιά.

Ο Νίκος Παπανδρέου λοιπόν γράφει την πολιτική διακήρυξη που θα αντικαταστήσει κατά ένα μεγάλο μέρος το ιδρυτικό κείμενο της «3ης του Σεπτέμβρη», και θα αποτελέσει το θεμέλιο λίθο για το «ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός», όπως θα έλεγε και ο Κώστας Λαλιώτης.



ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ

Στην δύσκολη προσπάθεια του λαού για να χτίσουμε τη ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, πρωτοπόροι θα είναι οι ΝΕΟΙ. Οι πιο αγνοί, οι πιο αληθινοί μαχητές της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Η νεολαία στη χώρα μας ζει σε δραματικές συνθήκες. Βρίσκεται συνεχώς στο περιθώριο. Οι δαπάνες για την παιδεία μειώνονται δραματικά. Οι νέοι με πτυχίο και με μεταπτυχιακούς τίτλους είναι άνεργοι και χρεωμένοι στις τράπεζες. Με ανύπαρκτες προοπτικές, χωρίς όραμα, χωρίς ελπίδα.

Οι νέοι στριμωγμένοι στη γωνία είναι από αυτούς που δεν καταπίνουν τα ψέματα της κυβέρνησης. Είναι οι πολίτες που σκέπτονται λίγο παραπάνω. Που διαφωνούν ανοιχτά. Αντιστέκονται, αγωνιούν για το σήμερα και το αύριο το δικό τους και της πατρίδας. Βρίσκονται σε μια διαρκή μάχη, με τις κυβερνήσεις να τους κρατούν στο περιθώριο και να ενοχοποιούν πάντα τους αγώνες τους.

Η ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ θα δώσει στους νέους ελπίδα και όραμα. Γιατί οι νέοι πρώτοι γνωρίζουν ότι η οικονομική κρίση είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είναι οι πρώτοι που έχουν ξεπεράσει τα παλιά κόμματα και δείχνουν το δρόμο και στους άλλους πολίτες να τα ξεπεράσουν και αυτοί. Οι νέοι της ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ δίνουν το μήνυμα της αλλαγής.

Αλλάξτε τους, παραγράψτε τους, διαγράψτε τους ΤΩΡΑ.

Με πρωτοπόρα τη νεολαία, όλοι μαζί ενωμένοι γιατί μόνον έτσι μπορούμε να απαντήσουμε στα σχέδια της παγκοσμιοποίησης, των τραπεζιτών και της νέας τάξης πραγμάτων των διεθνών τοκογλύφων. Διαφορετικά είμαστε χαμένοι.

Στον αγώνα αυτό ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ.
Οι νέοι πρέπει να πάρουν τη θέση που τους πρέπει στο κοινωνικό, στο πολιτικό και στο οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας. Η ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ θέλει τους νέους πρωταγωνιστές και όχι κομπάρσους.
  • Οι νέοι θα έχουν λόγο και θα συμμετέχουν σε όλα τα κέντρα αποφάσεων.
  • Πραγματική δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες.
  • Κανείς νέος άνεργος.
  • Ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με άμεση κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων.
  • Συμπαραστάτης και αρωγός η πολιτεία με κάθε τρόπο στους νέους που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια.
  • Η δημιουργία υπουργείου δημογραφικής πολιτικής και οικογένειας σε πρώτη προτεραιότητα.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Βασικές Αρχές
Η εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της παρέχεται δωρεάν. Η αρμονική συνεργασία δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης μπορεί να πετύχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Για την ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ τα προγράμματα για την παιδεία έχουν βασικό στόχο την αναβάθμιση του επιπέδου εκπαίδευσης και την παροχή σε όλους τους νέους και όλους τους πολίτες ίσων ευκαιριών ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής και την οικονομική τους κατάσταση.

Στόχος όλων των προγραμμάτων για την παιδεία είναι η συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Η προσπάθεια αυτή θα συνεχίζεται αδιάλειπτα. Δεν νοείται για μας στα πλαίσια της εθνικής στρατηγικής για την ανάπτυξη η απουσία του ρόλου της εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας.

Οι βασικοί στόχοι της πολιτικής για την παιδεία και την επιστήμη καθορίζονται ως εξής:
  • Διατήρηση υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης.
  • Συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης και της έρευνας.
  • Εναρμόνιση εκπαίδευσης και εργασίας.
  • Σεβασμός στους εκπαιδευτικούς και αναβάθμιση του ρόλου τους με συνεχή ενημέρωση στις νέες τεχνολογίες και σε μεταπτυχιακά μαθήματα της ειδικότητάς τους.
  • Κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και πλήρης εξάλειψη της ανάγκης φροντιστηριακής προετοιμασίας.
  • Αξιολόγηση σε όλους και κοινωνική λογοδοσία.
  • Εκπαίδευση για όλη τη ζωή δωρεάν σε όσους πολίτες το επιθυμούν. Ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση για όλους.
  • Συνεχή βελτίωση των επαγγελματικών ικανοτήτων με εκπαίδευση στις νέες τεχνολογίες.
  • Στενή συνεργασία των επιχειρήσεων της βιομηχανίας, του εμπορίου και της παραγωγικής βάσης της χώρας με την εκπαίδευση σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο.
  • Σύνδεση των εκπαιδευτικών μονάδων με την τοπική αυτοδιοίκηση και παραχώρηση εκπαιδευτικών αρμοδιοτήτων σε αυτή.
Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή βελτίωση. Οι όποιες αλλαγές να έχουν συνέχεια. Το σχολείο να εκσυγχρονίζεται συνεχώς. Να παρακολουθεί τις κοινωνικές αλλαγές και να λαμβάνονται πολλές αποφάσεις σε επίπεδο σχολείου. Η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης θα γίνεται από την τοπική αυτοδιοίκηση και θα συμβαδίζει πάντοτε με την ποιότητά της.

Το επάγγελμα των εκπαιδευτικών απολαμβάνει υψηλού κοινωνικού κύρους και οι μισθοί τους κινούνται σε πλαίσια που θα τους καθιστούν ανεξάρτητους από άλλες δραστηριότητες. Η κρατική επιχορήγηση για την παιδεία πρέπει να φθάσει το 15% του ΑΕΠ. Ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών να είναι ανεξάρτητος από τα κόμματα. Οι κομματικές παρατάξεις δεν έχουν θέση σε καμιά βαθμίδα της εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν όλοι σε ένα συνδικαλιστικό όργανο, από τους νηπιαγωγούς μέχρι του πανεπιστημιακούς, το οποίο συμμετέχει θεσμικά στην σύνταξη και διαμόρφωση των προγραμμάτων. Οι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται συνεχώς σε διάφορα προγράμματα κρατώντας ότι καλύτερο από το παρελθόν, εργαζόμενοι όμως στο παρόν των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, προετοιμάζοντας τους νέους για το μέλλον. Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης είναι υπάλληλοι της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στα πλαίσια της εθνικής αναπτυξιακής πολιτικής ενδυναμώνεται ο ρόλος της εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας, ώστε να προωθηθεί η πνευματική ανάπτυξη των πολιτών, να ενθαρρυνθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι επιχειρήσεις, να διευρυνθεί η βιομηχανική βάση και να αναπτυχθούν οι επαγγελματικές ικανότητες, με απώτερο στόχο τη μείωση της ανεργίας.

Σύμφωνα με τις προτάσεις μας, η σχολική αναδιοργάνωση θα πρέπει να ξεκινήσει με την μεταστροφή της εκπαιδευτικής φιλοσοφίας. Η εκπαίδευση να έχει ως βάση τις ανάγκες του μαθητή και της κοινωνίας. Όχι ο μαθητής να προσαρμόζεται σε ένα δεδομένο πρόγραμμα σπουδών για όλους, αλλά το πρόγραμμα να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κάθε μαθητή ξεχωριστά, της κοινωνίας, της αγοράς εργασίας και της οικονομίας.

Ταυτόχρονα, απαραίτητο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας θα είναι ο εφοδιασμός των νέων στις νέες δεξιότητες, η στόχευση να μελετούν χρησιμοποιώντας πολλές και διαφορετικές πηγές γνώσης, η καλή γνώση δύο ξένων γλωσσών, η μύηση στις τέχνες και παράλληλα οι αθλητικές δραστηριότητες.

Στόχος η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, η ανάπτυξη της προσωπικότητας του μαθητή, η άριστη γνώση και χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, η μύηση στις τέχνες και την οικολογία και η ανάπτυξη πνεύματος αλληλεγγύης και συνεργασίας, καθώς και η εξάσκηση λήψης αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Οι μαθητές θα πρέπει με την καθοδήγηση του εκπαιδευτικού να μάθουν να αναζητούν τα μονοπάτια της γνώσης, να κρίνουν, να απορροφούν, να διανοούνται, να σκέπτονται, να εφαρμόζουν, να συνθέτουν και να οραματίζονται.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ο συντονιστής της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να συνεργάζεται συνεχώς με τους μαθητές, τους γονείς και τα μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Προσχολική Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά.
Όλα τα παιδιά ηλικίας μέχρι 6 ετών θα δικαιούνται ειδικής παιδικής μέριμνας με μορφές τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο στα οποία θα παρέχεται πέραν του εκπαιδευτικού έργου σίτιση και ψυχαγωγία.

Στα παιδιά έως 4 ετών θα παρέχεται προσχολική αγωγή σε δημοτικούς παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Η εγγραφή στους δημοτικούς σταθμούς θα γίνεται με βάση το τόπο κατοικίας και θα είναι δωρεάν.

Τα παιδιά 4 - 6 ετών φοιτούν δωρεάν στα νηπιαγωγεία με βάση το τόπο κατοικίας τους. Η φοίτηση είναι υποχρεωτική και ο αριθμός των μαθητών ανά νηπιαγωγό ορίζεται έως 25 νήπια.

Ολοήμερο Σχολείο σε όλη την Ελλάδα.

Προώθηση του ηλεκτρονικού βιβλίου και δωρεάν φορητός υπολογιστής και πρόσβαση στο διαδίκτυο για κάθε μαθητή.

Εννεαετής υποχρεωτική δημόσια εκπαίδευση δωρεάν.

Στην υποχρεωτική εκπαίδευση στόχος είναι να προωθηθεί η ανάπτυξη της προσωπικότητας του μαθητή, να υποστηριχθεί στην απόκτηση των γνώσεων και ικανοτήτων που απαιτούνται για την περαιτέρω εκπαίδευση ή απασχόληση, καλλιεργώντας την διαθεματικότητα και την κριτική σκέψη.
Αυτοδύναμο λύκειο με εθνικό απολυτήριο το οποίο θα δίδεται μετά από πανελλαδικές εξετάσεις (Test).

Γενικό Λύκειο. Το περιεχόμενο σπουδών του γενικού λυκείου θα περιλαμβάνει και τεχνικά – πρακτικά μαθήματα. Ο απολυτήριος τίτλος θα παρέχεται μετά από επιτυχείς εθνικές εξετάσεις με μορφή test, στα οποία θα περιλαμβάνονται υποχρεωτικά οι ξένες γλώσσες, τα μαθηματικά, οι φυσικές επιστήμες, τα φιλολογικά και ανθρωπιστικά μαθήματα. Η εκπαιδευτική διαδικασία που προτείνεται, θα καταργήσει στην πράξη τα φροντιστήρια και θα δώσει τις δυνατότητες σε όλους να έχουν πρόσβαση στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που αποτελείται από τα πανεπιστήμια και τα πολυτεχνεία.

Τεχνικό Λύκειο. Το Τεχνικό Λύκειο παρέχει επαγγελματική εκπαίδευση με σκοπό να εφοδιάσει τους μαθητές με δεξιότητες και γνώσεις για την επαγγελματική τους ειδίκευση.

Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Τα πανεπιστήμια θα δίνουν έμφαση στην επιστημονική έρευνα και την θεωρητική γνώση, ενώ τα πολυτεχνεία θα είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα με επαγγελματικό προσανατολισμό. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα είναι δημόσια και θα παρέχεται δωρεάν. Θα μπορεί να δραστηριοποιηθεί στον τομέα αυτό και η τοπική αυτοδιοίκηση σε συνεργασία με ιδιώτες που θα αποβαίνει πάντοτε σε όφελος της αναβάθμισης του επιπέδου σπουδών. Η εξειδίκευση θα αποτελεί το κλειδί της επιτυχίας.

Το υπουργείο παιδείας θα είναι υπεύθυνο ως εποπτεύουσα αρχή για την ανάπτυξη και εξέλιξη του συστήματος της εκπαίδευσης.

Ο κύκλος σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση γίνεται σε τρία στάδια.

Ο πρώτος κύκλος διαρκεί τρία έτη και οδηγεί σε τίτλο Bachelor.

Ο δεύτερος κύκλος διαρκεί δύο χρόνια και οδηγεί σε τίτλο Master.

Για την απόκτηση των τίτλων των ανωτέρων κύκλων θα απαιτείται εργασιακή εμπειρία στο γνωστικό αντικείμενο, καθώς και διπλωματική εργασία στην οποία θα συνυπάρχει η εμπειρική διερεύνηση και η θεωρητική κατάρτιση.

Ο τρίτος κύκλος, χωρίζεται σε δύο περιόδους των δύο ετών η καθεμιά. Στην πρώτη περίοδο θα αποκτάται τίτλος Dottore και στη δεύτερη περίοδο ο τίτλος του Διδακτορικού.
Για την άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων θα απαιτείται συγκεκριμένο επίπεδο σπουδών, π.χ. για την άσκηση των επαγγελμάτων Γιατρού, Δικηγόρου, Μηχανικού οι σπουδές θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον τον πρώτο τίτλο του τρίτου κύκλου (Dottore).

Αξιολόγηση
Η αξιολόγηση θα αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος. Οι μαθητές, οι καθηγητές, τα σχολεία όλων των βαθμίδων θα υφίστανται συνεχή αξιολόγηση με στόχο τη βελτίωση της προσφερόμενης εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση, εσωτερική και εξωτερική θα διενεργείται από ανεξάρτητη αρχή και επιπλέον οι εκπαιδευτικοί θα συμμετέχουν σε διαδικασίες αυτοαξιολόγησης. Τα ανωτέρω θα γίνονται για να διαπιστώνονται ενδεχόμενες αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών προκειμένου να γίνονται οι απαραίτητες διορθωτικές ρυθμίσεις. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης θα αξιολογούνται συνολικά από ένα ανεξάρτητο συμβούλιο αξιολόγησης και επιμόρφωσης.

Η Δια Βίου Εκπαίδευση και Κατάρτιση
Επισημαίνουμε ότι για μας η δια βίου εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του προτεινόμενου εκπαιδευτικού συστήματος. Οι ενήλικες έχουν πρόσβαση σε όλα τα επίπεδα σπουδών από την βασική έως την ανωτάτη. Για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής μερικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, θα εξειδικευθούν κυρίως στην εκπαίδευση και κατάρτιση ενηλίκων. Οι ενήλικες μπορούν να λαμβάνουν μέρος σε όλες τις εθνικές και λοιπές εξετάσεις. Τα ιδρύματα που θα προσφέρουν αποκλειστικά εκπαίδευση και κατάρτιση ενηλίκων θα είναι δημόσια, θα χρηματοδοτούνται από το κράτος και θα παρέχουν τα πάντα δωρεάν.

Βιβλιοθήκες
Βασικός πυλώνας των προτάσεών μας και της υλοποίησής τους θα αποτελούν οι δημόσιες βιβλιοθήκες, που εκτός της μελέτης και του δανεισμού βιβλίων, θα μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση στην νέα τεχνολογία και να παρακολουθεί ομιλίες και βιντεοταινίες εκπαιδευτικού περιεχομένου. Οι βιβλιοθήκες θα είναι υπό την εποπτεία της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα λειτουργούν 16 ώρες την ημέρα και θα έχουν πρόσβαση εκτός από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς και όλοι οι πολίτες.

Τελειώνοντας πρέπει να τονίσουμε το πόσο σημαντικό είναι να εφαρμόσουμε στην πράξη την σύνδεση της εκπαίδευσης με την κοινωνία της ανάπτυξης. Η εκπαίδευση, η κοινωνία και η οικονομία μπορούν και οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη.

Η παιδεία για μας, αποτελεί επένδυση για το παρόν και το μέλλον της χώρας.


Επενδύουμε στους ανθρώπους, δημιουργούμε την κοινωνία της γνώσης. Διασφαλίζουμε στην πράξη τη Δημόσια δωρεάν παιδεία, με ελεύθερη πρόσβαση των νέων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Το όνειρο και η απαίτηση πολλών γενεών γίνεται πράξη.


Στην ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ οι ΝΕΟΙ θα έχουν τον πρώτο λόγο και τον πρώτο ρόλο.


ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ - ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Πρόεδρος της Ιδρυτικής Επιτροπής της ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
facebook | twitter | email

Όπως αναφέρει σήμερα ο ιταλικός Τύπος, η εισαγγελία της πόλης Τράνι, στην περιφέρεια Απουλία της νότιας Ιταλίας, διεξάγει έρευνες σε βάρος τριών κορυφαίων αναλυτών του οίκου αξιολόγησης Standard & Poor's, ενός του οίκου Moody's και των νομικών αντιπροσώπων των δυο εταιριών, στην Ιταλία.

Το περασμένο Σάββατο, η οικονομική αστυνομία (Guardia di Finanza) πραγματοποίησε εφόδους προς εντοπισμό και κατάσχεση εγγράφων των υπεύθυνων των οίκων αξιολόγησης στη Ρώμη. Όπως αναφέρουν ιταλικά ΜΜΕ, οι τρεις εν λόγω αναλυτές της Standard & Poor's ονομάζονται Μόριτζ Κρέιμερ, Αϊλίν Τζανγκ και Φρανκ Τζιλ, ενώ τα στοιχεία του υψηλόβαθμου ιθύνοντα της Moody's, δεν έχουν διαρρεύσει ακόμη.

Ο ειδικός αναλυτής του οίκου Μoody's κατηγορείται για «χειραγώγηση της αγοράς», διότι, «στις 15 Μαΐου, ενώ οι συναλλαγές στις χρηματαγορές βρίσκονταν εν εξελίξει, κατά τις 11:15 το πρωί, διέδωσε, ψευδή, εν μέρει, στοιχεία, σχετικά με την αντοχή του ιταλικού τραπεζικού και οικονομικού συστήματος».

Σύμφωνα με τον ιταλό εισαγγελέα Μικέλε Ρουτζιέρο, «εκφράσθηκαν κρίσεις που πρέπει να θεωρηθούν αβάσιμες, ψευδείς, ή, σε κάθε περίπτωση, παρακινδυνευμένες, σύμφωνα με τα όσα υποστήριξαν άλλοι οίκοι αξιολόγησης αλλά και αρμόδιες αρχές της Ιταλίας».

Οι τρεις αναλυτές της Standard & Poor's κατηγορούνται για «χειραγώγηση της αγοράς» και για «κατάχρηση μη ευρέως γνωστών στοιχείων», σε τρεις εκθέσεις που δημοσιοποιήθηκαν τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.



  • Στα ύψη η κόντρα των δυο οίκων: Λευκός εναντίον αξιολόγησης. Βέβαια, κάποιοι ίσως θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν τους εν λόγω οίκους και ως οίκους ανοχής, αλλά σίγουρα κανένας δεν θα μπορούσε ποτέ να τους αναφέρει ως οίκους ενοχής, αφού καμία απολύτως ενοχή δεν νιώθουν -οι κατοικούντες και οι περί αυτών εκτρεφόμενοι- για όλα όσα έχουν κάνει και συνεχίζουν να πράττουν σε βάρος των λαών ολόκληρου του πλανήτη. Και όπως ήταν αναπόφευκτο, κάποια στιγμή αυτοί οι "ισχυροί" θα βρισκόντουσαν αντιμέτωποι. Η στιγμή αυτή ήρθε και η μεταξύ τους "μάχη" είναι σκληρή και κυρίως, υπόγεια και αδυσώπητη. Και όπως συμβαίνει σε κάθε μάχη των "ισχυρών", ο λογαριασμός και τα εν γένει θύματα είναι οι ανίσχυροι...

Έρευνες στις ΗΠΑ για ύποπτες (;) διαρροές από την Standard and Poor’s!

Αναστάτωση προκάλεσε η απόφαση της S&P να υποβαθμίσει την περασμένη Παρασκευή τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, η κόντρα που έχει ξεσπάσει μεταξύ των δύο οίκων (Λευκού και αξιολόγησης) έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχουν υποψίες για διαρροή της πληροφορίας για υποβάθμιση, πριν την επίσημη ανακοίνωση!

Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η εκτίναξη του όγκου συναλλαγών και οι μαζικές ρευστοποιήσεις μετοχών που καταγράφηκαν κατά τη συνεδρίαση της Παρασκευής, πριν από την επίσημη ανακοίνωση της S&P, κινούν υποψίες.

Το πρακτορείο Marketwatch αναφέρει πως από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC) ζητείται να εφαρμόσει έναν νόμο που τέθηκε σε ισχύ το 2006, βάσει του οποίου έχει τη δυνατότητα ανάκλησης της άδειας ενός οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης σε περίπτωση διαρροής κινήσεων υποβάθμισης ή αναβάθμισης πριν από την επίσημη ανακοίνωση της απόφασης.

Η SEC, παράλληλα, εξετάζει πρόταση 517 σελίδων για την επιβολή νέων κανόνων στους οίκους αξιολόγησης, βάσει των οποίων θα αναγκάζονται να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο, περιπτώσεις εντοπισμού “σημαντικού λάθους” στις εκθέσεις.

Η S&P, από την πλευρά της, εκφράζει ανησυχίες για την εφαρμογή αυτών των κανόνων.


Το πρώτο ήμισυ του 2011 παρακολουθήσαμε την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης – αν όχι και μια ξεκάθαρη συστολή – στις προηγμένες οικονομίες. Οι αισιόδοξοι έτειναν να την θεωρούν ήπια και προσωρινή. Όμως η πλάνη τους διαψεύστηκε. Ακόμα και πριν τον πανικό που ξέσπασε την περασμένη βδομάδα, οι ΗΠΑ και οι άλλες προηγμένες οικονομίες κατευθύνονταν ολοταχώς προς μια δεύτερη σοβαρή κάμψη.

Τα πρόσφατα οικονομικά στοιχεία της Αμερικής ήταν φριχτά: ελάχιστες οι νέες θέσεις απασχόλησης, αναιμική ανάπτυξη, στασιμότητα της κατανάλωσης και της βιομηχανικής παραγωγής. Η αγορά ακινήτων παρέμενε υπό πίεση. Το καταναλωτικό, το επιχειρηματικό και το επενδυτικό αίσθημα κινούνταν πτωτικά και τώρα θα πέσουν κι άλλο.


Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η περιφέρεια της Ευρωζώνης έχει περάσει σε ύφεση ή, στην καλύτερη περίπτωση, εμφανίζει ελάχιστη ανάπτυξη. Ο κίνδυνος ότι η Ιταλία και η Ισπανία, ή ενδεχομένως και οι δύο, θα χάσουν την πρόσβαση στις αγορές ομολόγων έγινε πλέον άκρως υψηλός. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, αυτές οι χώρες είναι πολύ μεγάλες για να σωθούν.


Στη Βρετανία τα μέτρα λιτότητας αρχίζουν να δείχνουν τα περιοριστικά αποτελέσματα τους και η χώρα περνά σε στασιμότητα ενώ η Ιαπωνία – που βρίσκεται σε διαρθρωτική στασιμότητα – θα εμφανίσει ανάπτυξη για ορισμένα τρίμηνα – αφού βέβαια κατέγραψε ύφεση διπλού πάτου μετά το σεισμό – μόνο και μόνο για να επανέλθει στη στασιμότητα από τη στιγμή που θα εξαντληθεί η επίδραση των δημοσιονομικών μέτρων τόνωσης της οικονομίας της. Ακόμη χειρότερα, οι βασικοί δείκτες της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής εμφανίζουν μεγάλη επιβράδυνση και στις αναδυόμενες οικονομίες, για παράδειγμα την Κίνα, την Ινδία και τη Βραζιλία και στις χώρες με εξαγωγικό προσανατολισμό ή πλούτο σε φυσικούς πόρους όπως η Γερμανία και η Αυστραλία αντίστοιχα.


Μέχρι πέρυσι οι σχεδιαστές πολιτικής ανά τον κόσμο έβγαζαν κάθε φορά κι ένα νέο κουνέλι από το καπέλο τους προκειμένου να προκαλέσουν αύξηση των τιμών των περιουσιακών στοιχείων και να τονώσουν την οικονομική ανάκαμψη. Πολιτική μηδενικών επιτοκίων, ‘ποσοτική χαλάρωση’ 1 και 2, πιστωτική χαλάρωση, δημοσιονομικά μέτρα τόνωσης της οικονομίας, παροχή ρευστότητας ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων, διάσωση των τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – τα πάντα εν τέλει δοκιμάστηκαν. Αλλά τώρα κανένα κουνέλι δεν έχει απομείνει για να το εμφανίσουν με τρόπο μαγικό.


Η λανθασμένη απόφαση του οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης Standard & Poor’s να υποβαθμίσει την Αμερική σε μια συγκυρία τόσο σοβαρής αναταραχής στις αγορές και εξασθένησης της παγκόσμιας οικονομίας θα αυξήσει τις πιθανότητες για μια παγκόσμια ύφεση διπλού πάτου και θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερα δημόσια ελλείμματα. Παραδόξως, πάντως, τα αμερικανικά ομόλογα κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνουν το λιγότερο κακό από τα ασφαλή περιουσιακά στοιχεία του κόσμου: η αποφυγή του ρίσκου, το κραχ στις αγορές μετοχών και η διαφαινόμενη ύφεση μπορεί να στείλουν τις αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων ακόμη χαμηλότερα.


Η δημοσιονομική πολιτική που ασκείται σήμερα στην Ευρωζώνη και στη Βρετανία έχει περιοριστικές επιπτώσεις. Ακόμα και στην Αμερική το θέμα αφορά μόνο την έκταση του βάρους καθώς οι πολιτειακές και τοπικές αρχές, τώρα όμως και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μειώνουν τις δαπάνες, περιορίζουν τις μεταβιβαστικές πληρωμές και πολύ σύντομα θα αυξήσουν τους φόρους. Άλλος ένας γύρος διάσωσης των τραπεζών θα ήταν πολιτικά απαράδεκτος. Αλλά ακόμη κι αν δεν ήταν, τα περισσότερα κράτη, ιδίως στην Ευρώπη, έχουν περιέλθει υπό τέτοια πίεση που είναι ο κίνδυνος του εθνικού χρέους ο οποίος οδηγεί τώρα σε τραπεζική κρίση – αφού οι τράπεζες είναι φορτωμένες με προβληματικά κρατικά ομόλογα.


Οι ελπίδες για στήριξη των οικονομιών από έναν νέο γύρο γενικευμένης πιστωτικής χαλάρωσης θα πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες, εξαιτίας του πληθωρισμού που σε ολόκληρη τη Δύση βρίσκεται πλέον πάνω από τα επίπεδα στόχος. Η αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα θα αρχίσει κατά πάσα πιθανότητα ένα νέο γύρο ποσοτικής χαλάρωσης αλλά θα έχει πολύ μικρές διαστάσεις και θα έχει έρθει πολύ αργά. Το περσινό πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης 2 της FED ήταν της τάξης των 600 δις ευρώ και σε συνδυασμό με φορολογικές περικοπές και μεταβιβάσεις ύψους 1 τρις δολαρίων οδήγησε σε ισχυρή ανάπτυξη της τάξης του 3% για ένα τρίμηνο. Η ποσοτική χαλάρωση 3 θα είναι πολύ μικρότερων διαστάσεων και θα αποδώσει πολύ λιγότερο.


Βοήθεια δεν θα προέλθει ούτε από τις εξαγωγές. Όλα τα προηγμένα κράτη χρειάζονται ένα ασθενέστερο νόμισμα αλλά δεν μπορούν να το έχουν όλα μαζί – αν κάποιος είναι ασθενέστερος, αναπόφευκτα κάποιος άλλος πρέπει να είναι ισχυρότερος. Πρόκειται για ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος που κινδυνεύει να μας οδηγήσει στην επανεμφάνιση των νομισματικών πολέμων. Τις πρώτες αψιμαχίες τις έχουμε κιόλας δει, καθώς η Ιαπωνία και η Ελβετία προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη συναλλαγματική τους ισοτιμία. Και άλλα κράτη θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους σύντομα.


Μπορούμε επομένως να αποφύγουμε μια δεύτερη σοβαρή κάμψη της παγκόσμιας οικονομίας, ένα νέο ‘πάτο’; Πιθανότατα είναι αδύνατο. Το καλύτερο στοίχημα για τις χώρες που δεν έχουν χάσει την πρόσβαση στις αγορές – δηλαδή τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ιαπωνία και τη Γερμανία – είναι η εισαγωγή νέων βραχυπρόθεσμων δημοσιονομικών μέτρων τόνωσης της οικονομίας, ενώ παράλληλα θα παραμένουν δεσμευμένες στη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική λιτότητα. Η υποβάθμιση της Αμερικής θα ενδυναμώσει τις πιέσεις για δημοσιονομική σύσφιξη αλλά ιδίως η Αμερική θα πρέπει να παραμείνει προσανατολισμένη σε μεσοπρόθεσμες περικοπές και να αποφύγει την άμεση συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών που θα επιδεινώσει την ανάπτυξη και τα ελλείμματα.


Οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες του δυτικού κόσμου πρέπει να προχωρήσουν τώρα σε έναν ακόμη γύρο πιστωτικής χαλάρωσης ακόμη κι αν οι επιπτώσεις του προβλέπονται περιορισμένες. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν πρέπει απλά να σταματήσει να αυξάνει τα επιτόκια. Αντιθέτως, θα πρέπει να τα επαναφέρει κοντά στο μηδέν και να προχωρήσει σε μεγάλα προγράμματα αγοράς κρατικών ομολόγων προκειμένου η Ισπανία και Ιταλία να μη χάσουν σε καμία περίπτωση την πρόσβαση στις αγορές – καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μια πραγματικά μείζονα κρίση και θα απαιτούσε τον διπλασιασμό ή και τον τριπλασιασμό των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, διακανονισμούς για το χρέος και, ενδεχομένως, τη διάρρηξη της Ευρωζώνης.


Τέλος, από τη στιγμή που αυτή η κρίση είναι τόσο κρίση φερεγγυότητας όσο και κρίση ρευστότητας, πρέπει επιτέλους να αρχίσουν οι διαδικασίες ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης χρέους. Αυτό σημαίνει μια καθολική μείωση του χρέους των στεγαστικών δανείων για το ήμισυ των αμερικανικών νοικοκυριών που σήμερα είναι υπό πτώχευση και συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στη διάσωση των προβληματικών τραπεζών. Στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία πρέπει να δοθεί η υποχρεωτική επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής του χρέους τους με χαμηλά επιτόκια, απαλλαγμένα από πρίμιουμ κινδύνου, και το ίδιο να γίνει με την Ιταλία και την Ισπανία, αν χάσουν την πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Όχι, δεν μπορούμε να αποτρέψουμε την επόμενη κάμψη της παγκόσμιας οικονομίας. Αλλά η πολιτική μπορεί να σταματήσει μια δεύτερη μεγάλη ύφεση. Αρκεί να λάβει ευέλικτα και στοχευμένα μέτρα.





Πριν από λίγο καιρό εξηγούσαμε πώς κάποιοι Γερμαναράδες – εκεί που δεν ήθελαν να ακούσουν λέξη για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους – το γύρισαν στον... καρσιλαμά ζητώντας να πληρώσουν οι ιδιώτες σοβαρό μέρος του κόστους μιας ελληνικής αναδιάρθρωσης. Ήταν η εποχή που οι τράπεζές τους είχαν μόλις ξεφορτωθεί πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους – και ιρλανδικού, πορτογαλικού κ.λπ.

Οι διακεκριμένοι για τον... αλτρουισμό τους Γερμανοί, λοιπόν, συνεχίζουν σταθερά την ίδια φάμπρικα προκαλώντας αυτές τις μέρες σάλο στην Ιταλία, η οποία έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο των αγορών.

Όπως λοιπόν διαβάζουμε στο Euro2day, το πρακτορείο Bloomberg ισχυρίζεται ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν, πέντε ημέρες πριν από τη συμφωνία των πιστωτών να στηρίξουν το σχέδιο του Institute for International Finance (του οποίου προεδρεύει ο ίδιος ο Άκερμαν) για αποδοχή ζημιών από τα ανοίγματα στο ελληνικό χρέος, «η γερμανική τράπεζα ανακοίνωσε ότι είχε μειώσει τους κινδύνους που σχετίζονται με την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία κατά 70% στο α’ έξάμηνο. Στην Ιταλία η τράπεζα μείωσε το άνοιγμα στα 996 εκατ. ευρώ από 8,01 δισ. ευρώ».

Όπως αποφαίνεται ευλόγως το πρακτορείο, «με εκείνη την απόφαση η Deutsche Bank γλίτωσε πολλές ζημίες από τα ιταλικά ομόλογα, τα οποία έκτοτε βούλιαξαν», όπως ήταν αναμενόμενο ύστερα από τέτοιο θηριώδες ξεπούλημα. Να σημειωθεί δε ότι η Γερμανία είχε δεσμευθεί, στο πλαίσιο της «βοήθειας» που είχε δοθεί στην Ελλάδα με το πακέτο των 110 δισ. ευρώ, ότι θα διατηρούσε τα ελληνικά ομόλογα που βρίσκονταν σε γερμανικά χέρια. Δέσμευση η οποία απλώς έγινε καπνός...

Η υπόθεση αυτή, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε τη διαταγή διεξαγωγής έρευνας από την ιταλική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, καθώς και επικρίσεις ότι οι κινήσεις της γερμανικής τράπεζας βοήθησαν να υπονομευθεί η εμπιστοσύνη στην Ιταλία και τα ομόλογά της, τα οποία βρίσκονται στο έλεος της διεθνούς θύελλας.

Αυτό είναι ένα μόνο από τα άπειρα χειροπιαστά δείγματα του πώς εννοούν οι ισχυροί της ευρωζώνης τη... «σωτηρία» των αδύναμων και των υπό χρεοκοπία χωρών του ευρώ.

«Δώστε μας τις περιουσίες σας»!

Ένα δεύτερο δείγμα της γερμανικής αλληλεγγύης είχαμε θαυμάσει κατά καιρούς μέσα από μια σειρά φοβερά και τρομερά δημοσιεύματα ΜΜΕ της χώρας αυτής, με έμφαση σε αυτά που ζητούσαν την πώληση της Ακρόπολης (η οποία μάλιστα είχε τιμολογηθεί από γερμανική εφημερίδα σε 100 δισ. ευρώ!), αλλά και ελληνικών νησιών.

Ε, τώρα φαίνεται ότι πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Προχθές, σε ένα δημοσίευμα του Βήματος, το οποίο μετέφερε τις απόψεις του Γερμανού οικονομολόγου Ούλριχ Μπλουμ – προέδρου του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Halle (IWH) – στην εφημερίδα Passauer Neue Presse με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα», ομολογώ ότι θαύμασα ακόμη μια φορά (αν και... δεν εξεπλάγην!) τον πλούτο των ιδεών που κυκλοφορούν για την αντιμετώπιση – ή, ορθότερα, τη διασφάλιση από τους κινδύνους – του ελληνικού χρέους.

Τι λέει λοιπόν αυτό το καλό παλικάρι; Ότι: «Μπορούμε να αφήσουμε τα κράτη να κηρύσσουν χρεοκοπία το ένα μετά το άλλο ή ακολουθούμε τον δύσκολο δρόμο: Το δημόσιο χρέος να χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων ή να ασφαλιστεί με την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της χώρας. Αυτή θα ήταν μία επιλογή για την Ελλάδα, την Ιταλία ή ακόμη και για τις ΗΠΑ».

Και ακολουθεί η επεξήγηση, την οποία αντιγράφω από το ανωτέρω δημοσίευμα:

«Σε πρακτικό επίπεδο η δεύτερη λύση σημαίνει αναγκαστική υποθήκευση της περιουσίας ιδιωτών, όπως π.χ. της ακίνητης περιουσίας αυτών. Με τον τρόπο αυτόν θα ασφαλιζόταν το δημόσιο χρέος τόσο καλά, ώστε δεν θα υπήρχε λόγος για κερδοσκοπία.

Τα κράτη θα μπορούσαν να συνεχίσουν να στηρίζουν τις επενδύσεις χωρίς να πέσουν στην παγίδα του χρέους. Αντιθέτως, δίνεται η δυνατότητα μείωσης του χρέους. Σε μία τέτοια περίπτωση τα επιτόκια θα μειώνονταν και το κράτος θα ήταν σε θέση να ασκεί πολιτική ενίσχυσης της οικονομίας.

Πρόκειται, υποστηρίζει, για πιο εύκολη διαδικασία σε σχέση με τις αποκρατικοποιήσεις, όπως συμβαίνει σε Ελλάδα και Ιταλία. Υπέρ αυτής της λύσης συνηγορεί και η ανάγκη μίας δίκαιης κατανομής των βαρών. “Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν μπορεί να πείσει τους Γερμανούς φορολογούμενους να σηκώνουν τα βάρη των χρεών προς όφελος των ευπόρων στις υπερχρεωμένες χώρες. Δεν υπάρχει καμία ηθική νομιμοποίηση γι’ αυτό” λέει».

Αντιθέτως, υπάρχει, κατά τον Μπλουμ, πλήρης ηθική νομιμοποίηση στην αναγκαστική υποθήκευση της ατομικής περιουσίας των κατοίκων μιας χώρας για τη διασφάλιση των όποιων κρατικών δανείων. Παρεμπιπτόντως: Πόσο απέχει η επιχειρηματολογία του οικονομολόγου Μπλουμ από αυτή των εν Ελλάδι κυβερνητικών, οικονομολόγων και δημοσιογράφων που υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες ζούσαν πέρα από τις δυνατότητές τους και το κράτος δανειζόταν και δανείζεται για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, συνεπώς ορθώς τρόικα και κυβέρνηση μάς αλλάζουν τον αδόξαστο;

Η «πρόταση» του Μπλουμ μοιάζει ως λογική συνέπεια όλης της ανωτέρω επιχειρηματολογίας.

Για να μείνουμε όμως στην ουσία, τύπος αυτός φαίνεται να λέει, κατ’ αρχήν, κάτι εντελώς εξωφρενικό. Σύμφωνοι. Η λογική του είναι ακραία. Μπροστά της ωχριά ακόμη και αυτή της μαφίας. Όμως, ήδη πολλά μαφιόζικα στοιχεία εμπεριέχονται και στην πρωτοφανή δανειακή σύμβαση που έχει υπογράψει η Ελλάδα στο πλαίσιο του πακέτου των 110 δισ. ευρώ. Και αναμένεται να υπογράψει ακόμη περισσότερα στο πλαίσιο της επόμενης, που όλοι παραδέχονται ότι θα είναι κατά πολύ χειρότερη.

Συνεπώς οι αθλιότητες του Γερμανού οικονομολόγου αποτελούν, πέρα απ’ όλα τα άλλα, και μια υπόμνηση: Όσο περισσότερο υποχωρείς τόσο περισσότερα σου ζητούν. Αυτή άλλωστε είναι μια βασική αρχή με πλήρη εφαρμογή σε όλους τους τομείς της ζωής μας, από τη διπλωματία και την οικονομία μέχρι... τον έρωτα.

Και μην ξεχνάμε ότι η απανθρωπιά είναι βασικό στοιχείο των δημοσιονομικών προσαρμογών, ιδιαίτερα τώρα, σε μια παγκόσμια κρίση με διαστάσεις που παραμένουν απρόβλεπτες. Ας ξέρουμε λοιπόν τούτο: Ό,τι σήμερα μοιάζει παράλογο, αύριο ίσως κριθεί «απαραίτητο». Ήδη έχουμε πάρα πολλές αποδείξεις επ’ αυτού...


  • Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

Φωτογραφία (Λευτέρης Πιταράκης): Διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. Ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ένα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;

Κάισα Έκις Έκμαν

Πηγή




Χορήγηση άδειας άνευ αποδοχών έως πέντε χρόνια ή μειωμένο ωράριο για ανάλογο χρονικό διάστημα προβλέπουν νέες ρυθμίσεις του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης για τους υπαλλήλους Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ.

Επίσης, παρέχεται για πρώτη φορά η δυνατότητα στο τακτικό προσωπικό που απασχολείται στο Δημόσιο, σε ΝΠΔΔ και στους ΟΤΑ α' και β' βαθμού να ζητήσει με αίτησή του τη μείωση των ωρών εργασίας του μέχρι και 50%, με ανάλογη μείωση των αποδοχών του, για χρονική διάρκεια μέχρι πέντε έτη.

Κάνοντας χρήση αυτής της ρύθμισης οι υπάλληλοι έχουν τη δυνατότητα με την αίτησή τους να επιλέγουν σύμφωνα με την επιθυμία τους τη μείωση είτε της ημερήσιας απασχόλησης είτε των εργάσιμων ημερών.

Κατ' εφαρμογήν του νόμου για το Μεσοπρόθεσμο, επιτρέπεται στους υπαλλήλους η χορήγηση άδειας χωρίς αποδοχές συνολικής διάρκειας έως πέντε ετών για σοβαρούς ιδιωτικούς λόγους αντί των δύο ετών που ίσχυε έως την 1η Ιουλίου 2011. Η χορήγηση της άδειας γίνεται με αίτηση του υπαλλήλου και ύστερα από γνώμη του υπηρεσιακού συμβουλίου. Για το λόγο αυτό στην αίτηση του υπαλλήλου πρέπει να αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η άδεια άνευ αποδοχών προκειμένου να εκτιμηθούν από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο και αυτό στη συνέχεια να γνωμοδοτήσει.

Στο κείμενο της εγκυκλίου, που υπέγραψε ο υφυπουργός Ντίνος Ρόβλιας, σημειώνεται: « Με τις διατάξεις της παρ. 6 του άρθρου 37 του Ν. 3986/2011 ορίζεται ότι οι υπάλληλοι που κάνουν χρήση των διευκολύνσεων που αναφέρονται στις παρ. 1 και 2 της παρούσας εγκυκλίου εμπίπτουν στους περιορισμούς της άσκησης ιδιωτικού έργου με αμοιβή καθώς και στη συμμετοχή σε εταιρείες. Οι περιορισμοί αυτοί προβλέπονται αντίστοιχα στα άρθρα 31 και 32 του Ν. 3528/2007, σύμφωνα με τα οποία, για τις εν λόγω απασχολήσεις, απαιτείται χορήγηση άδειας από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο.

Παράλληλα, εξακολουθεί να υφίσταται το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του δημοσίου υπαλλήλου με τη δικηγορική ιδιότητα που προβλέπεται στο άρθρο 34 του ίδιου νόμου».

Σε κάθε περίπτωση, όπως προβλέπεται από το νόμο, ως χρόνος πραγματικής και συντάξιμης δημόσιας υπηρεσίας για κάθε νόμιμη συνέπεια υπολογίζεται μόνο ο χρόνος πραγματικής απασχόλησης. Αρα ο χρόνος της άδειας χωρίς αποδοχές δεν είναι συντάξιμος.




Την ώρα που η Ουάσιγκτον παλεύει με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας, και την αναστάτωση των αγορών της, η κρίση του ευρώ επέστρεψε δριμύτερη. Λίγες μόνο εβδομάδες μετά το τελευταίο σχέδιο που συμφωνήθηκε για να αποφευχθεί η ελληνική χρεοκοπία, οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές επιτέθηκαν στην Ισπανία και στην Ιταλία, απαιτώντας απ αυτές να πληρώσουν ακόμη περισσότερα για να δανειστούν, και οδηγώντας τις προς οικονομική διάσωση.

Η ΕΚΤ άφησε προχθές να εννοηθεί, πως θα επενδύσει στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων, σε μια προσπάθεια να στηρίξει τις δυο αυτές χώρες που αποτελούν την 4η και την 5η από τις ισχυρότερες οικονομίες της Ένωσης. Η υπόσχεση αυτή της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τη δέσμευση των κρατών της G-7 να πάρουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη, έφεραν μια προσωρινή ανακούφιση.

Ο πραγματικός όμως κίνδυνος για την Ευρώπη προέρχεται από τον αδύναμο τραπεζικό της τομέα. Όπως λέει ο Eric Chaney, επικεφαλής οικονομολόγος του γαλλικού ασφαλιστικού ομίλου AXA Group, υπάρχει η πιθανότητα μιας αρνητικής σύνδεσης μεταξύ των εθνικών χρεών και του τραπεζικού συστήματος. Και αν η κρίση του ευρώ γονατίσει τις τράπεζες της ΕΕ, τότε μπορεί να συμπαρασυρθεί και το αμερικανικό οικονομικό σύστημα.

Τα τελευταία δυο χρόνια, οι διασώσεις της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, και της Πορτογαλίας είχαν ως κίνητρο την αποφυγή των τραπεζικών προβλημάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι γερμανικές τράπεζες κρατάνε $522 δισ. ελληνικού, ιρλανδικού, πορτογαλικού, ισπανικού, και ιταλικού χρέους, ενώ οι γαλλικές $672 δισ. Πολλές τράπεζες της ΕΕ είναι εκτεθειμένες σοβαρά. Στην Commerzebank, αυτά τα «χαρτιά» αντιστοιχούν στο 452% των αποθεματικών της κεφαλαίων. Στη BNP Paribas, αντιστοιχούν στο 358%.

Αν σημειωθούν πολλαπλές εθνικές χρεοκοπίες, οι αδυναμίες του τραπεζικού συστήματος θα βγουν στην επιφάνεια. Όπως ανέφερε το ΔΝΤ, οι γαλλικές τράπεζες έχουν λιγότερα κεφάλαια από ότι οι υπόλοιπες της Ευρώπης. Από τη πλευρά τους, και πάντα σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι γερμανικές τράπεζες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες, έχουν χαμηλή κερδοφορία και μεγάλο μερίδιο από μη αποδοτικά δάνεια.

Σύμφωνα με την Carmen Reinhart του πανεπιστημίου του Maryland, και πρώην στελέχους του ΔΝΤ, οι ευρωπαϊκές τράπεζες μάλλον θα χρειαστούν ενίσχυση από τις κυβερνήσεις τους στην επανακεφαλαιοποίησή τους. Και κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου φτηνό. Όπως εκτιμά η Standard & Poor`s, οι ευρωπαϊκές τράπεζες χρειάζονται $350 δισ. σε επιπρόσθετα κεφάλαια.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έκαναν το πρώτο βήμα, αποφασίζοντας να διαθέσουν χρήματα του μηχανισμού EFSF για να ενισχυθούν οι τράπεζες. Όμως αυτό το ταμείο, που συστάθηκε για να βοηθά κράτη, δεν διαθέτει τόσα χρήματα.

Με δεδομένες τις στενές σχέσεις της Wall Street με το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, μια κρίση στο δεύτερο θα εξαπλώνονταν και στις ΗΠΑ. Οι αμερικανικές τράπεζες έχουν ανοίγματα ύψους $678 δισ. στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Παράλληλα, έχουν ανοίγματα αξίας πολλών εκατομμυρίων μέσα από παράγωγα, εγγυήσεις δανείων, και πιστωτικές δεσμεύσεις. Σε μια τραπεζική κρίση, δεν είναι απαραίτητο πως θα τεθούν σε κίνδυνο όλα αυτά ποσά. Θα δεσμευτούν όμως τα αμερικανικά τραπεζικά κεφάλαια για αρκετό διάστημα, μέχρι να εξομαλυνθεί η κατάσταση.

Η τραπεζική αλληλοεπίδραση είναι αμφίδρομη. Οι γαλλικές τράπεζες έχουν $122 δισ. σε αμερικανικά τραπεζικά ιδρύματα, και οι γερμανικές $119 δισ. Αν οι τράπεζες της γηραιάς ηπείρου συναντήσουν προβλήματα, θα φέρουν πίσω αρκετά από αυτά τα κεφάλαια. Κάποια στοιχεία μας δείχνουν πως κάτι τέτοιο ήδη συμβαίνει. Αν τα αμερικανικά κεφάλαια δεσμευτούν στην Ευρώπη, ή αν τα ευρωπαϊκά επιστρέψουν στις πατρίδες τους, αυτό θα σημαίνει πολύ λιγότερα χρήματα διαθέσιμα στους Αμερικανούς δανειζόμενους, σε μια εποχή που η αμερικανική οικονομία προσπαθεί να πάρει μπροστά.

Το ΔΝΤ και ο πρόεδρος Ομπάμα προσπαθούν σιωπηλά να πείσουν τους Ευρωπαίους να ενισχύσουν με κεφάλαια τις τράπεζές τους, και να κλείσουν αυτές που είναι αδύναμες για να επιβιώσουν. Η τελευταία απόφαση της ΕΕ να αποδεσμεύσει κεφάλαια για το σκοπό αυτό, αποτελεί ένα σωστό βήμα. Όμως χρειάζονται περισσότερα χρήματα. Και κάτι τέτοιο απαιτεί την έγκριση 27 διαφορετικών κοινοβουλίων σε ολόκληρη την ΕΕ. Ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Μέχρι σήμερα, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν ήταν ειλικρινείς απέναντι στους λαούς τους όσον αφορά στο μέγεθος του τραπεζικού προβλήματος. Για αυτό λοιπόν, συμφέρει πολύ στην Αμερική, να αρχίσουν οι Ευρωπαίοι να μιλάνε ειλικρινά με τους ψηφοφόρους τους, και πιο σκληρά με τους τραπεζίτες τους.

S.A. - The Fiscal Times