Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Ιουν 2016


Τα χαρακτηριστικά παραδείγματα της Βενεζουέλας, της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Βρετανίας αρκούν για να πειστεί κανείς. Μόλις μια χώρα δεν παράγει πλέον βασικά αγαθά και υπηρεσίες, αλλά αντιθέτως εξαρτάται από τα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά παιχνίδια και τα εμπορεύματα για να πληρώσει για βιομηχανικά προϊόντα και τρόφιμα που παράγονται αλλού, γίνεται ευάλωτη στην κατάρρευση, ακριβώς επειδή τα οικονομικά παιχνίδια και οι αγορές εμπορευμάτων διευκόλυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό την υπαγωγή της στην ισοπεδωτική διαδικασία της αποβιομηχάνισης.

Γράφει ο Charles Hugh Smith για το ιστολόγιο Of Two Minds 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η κατάσταση την οποία βιώνουμε  -- η πυραμίδα του πλούτου και της ισχύος, στην κορυφή της οποίας δεσπόζουν οι ελάχιστοι -- έχει αποτύχει και δεν επιδέχεται οποιουδήποτε είδους μεταρρύθμιση. Η αποτυχία αυτή δεν έχει τις ρίζες της σε επιφανειακά ζητήματα, όπως η πολιτική ή οι κυβερνητικές ρυθμίσεις. Η αποτυχία είναι διαρθρωτική.

Το status quo έχει σαπίσει από τα θεμέλια, και το να του περνάμε απλώς άλλο ένα χέρι μπογιά (μεταρρυθμίσεις) σε άλλο χρώμα δεν πρόκειται να σώσει την κοινωνία μας, το κοινό μας σπίτι, από την κατάρρευση.

Φυσικά, εκείνοι που επωφελούνται από την σημερινή καθεστηκυία τάξη αρνούνται να παραδεχθούν ότι έχει αποτύχει, αφού η αποτυχία αυτή δεν τους έχει αγγίξει προσωπικά μέχρι στιγμής. Έτσι, είτε προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν ότι όλα τα μη βιώσιμα συστήματα τελικά καταρρέουν, είτε ελπίζουν ότι την κατάρρευση αυτή θα μπορέσουν να την μεταθέσουν χρονικά.

Η καθεστηκυία τάξη μας δεν αδυνατεί απλώς να επιλύσει τα βασικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Έχει γίνει το ίδιο το πρόβλημα.

Όλοι γνωρίζουμε πλέον τι βιώνει η Βενεζουέλα σήμερα: υπερπληθωρισμό, άδεια καταστήματα, ένα καθεστώς σε άρνηση.  Όπως επισημαίνει στον τίτλο άρθρου του το ιστολόγιο Zero Hedge (“Η τροχιά του υπερπληθωρισμού της Βενεζουέλας μοιάζει τρομακτικά οικεία”).   

Ο πρώτος πίνακας δείχνει το ιστορικό του πληθωρισμού στη Βενεζουέλα (μέση τιμή καταναλωτικών αγαθών) από το 1980 έως το 2015, με τη θητεία κάθε προέδρου σε διαφορετικό χρώμα. Τα τελευταία δύο χρόνια της θητείας του Ούγκο Τσάβες, όταν είχε χτυπηθεί από καρκίνο, είναι καθοριστικά. 

Οι επαφές μου στη Βενεζουέλα μου λένε, ότι σήμερα, αρκεί μια ανάρτηση που αφορά στην ισοτιμία μπολιβάρ και δολαρίου ΗΠΑ στη μαύρη αγορά για να σε συλλάβουν. Αυτό σημαίνει ότι πράγματι, το παρόν καθεστώς της Βενεζουέλας έχει μεταμορφωθεί σε εντελώς οργουελικό, όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα “1984”: ό, τι γίνεται αφορμή να αποκαλυφθεί η αλήθεια είναι παράνομο.

Η Βενεζουέλα καταρρέει, όχι λόγω του υπερπληθωρισμού, αλλά ως αποτέλεσμα των πολιτικών που οδήγησαν στον υπερπληθωρισμό: πολιτικές που δημιουργούν στρεβλά κίνητρα, αντικίνητρα για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και κίνητρα για την εξάρτηση από κρατικές επιδοτήσεις.

Όμως, ένα από τα πρόσωπα με τα οποία διατηρώ αλληλογραφία επισήμανε μια βασική αιτία, που σπάνια συζητείται: η Βενεζουέλα έχει ουσιαστικά αποβιομηχανοποιηθεί. Τα κεφάλαια που θα έπρεπε να είχαν επενδυθεί στο ηλεκτρικό δίκτυο και τη βιομηχανία πετρελαίου έχουν “εκτραπεί” σε άλλα έργα, πιο προσφιλή και προσοδοφόρα για τις τσέπες των έμπιστων του καθεστώτος.

Δεν υπάρχουν τρόφιμα στην αγορά, επειδή οι τιμές, έτσι όπως ορίστηκαν από την κυβέρνηση, δεν δίνουν κανένα κίνητρο για την παραγωγή οποιουδήποτε αγαθού. Οι αγρότες μεταφέρουν τα προϊόντα τους σε γειτονικές χώρες, εφ’ όσον μπορούν, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν πραγματικά να εξοικονομήσουν κάποιο κέρδος για την παραγωγή τροφίμων.

Στον δεύτερο πίνακα, που απεικονίζει την συρρίκνωση παραγωγής στην Ελλάδα από το 2009 και μετά, ας δούμε την πορεία του ΑΕΠ (πράσινο) και του μεταποιητικού δείκτη PMI (γαλάζιο):


Αλλά η αποβιομηχάνιση δεν είναι μόνο αποτέλεσμα διεστραμμένων πολιτικών. Η αποβιομηχάνιση συντελείται όταν στους πολίτες μιας χώρας δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στα εργαλεία και τα κεφάλαια που απαιτούνται για την παραγωγή αγαθών, και όταν οι κρατικές επιδοτήσεις υποσκάπτουν τη βούληση να ρισκάρει κανείς και να λαμβάνει τις πρωτοβουλίες εκείνες που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του παράγειν, με την πραγματική σημασία της λέξης.

Η αποβιομηχάνιση είναι επίσης το αποτέλεσμα των πολιτικών που αφορούν στη νομισματική ισοτιμία και την εμπορική δραστηριότητα. Όταν γίνεται φθηνότερη η εισαγωγή αγαθών και υπηρεσιών από άλλες χώρες, ο εκάστοτε λαός χάνει σταδιακά τη βούληση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών.

Ο τρίτος αποκαλυπτικός συγκριτικός πίνακας δείχνει τη βιομηχανική παραγωγή σε Ισπανία (κόκκινο), Ελλάδα (πράσινο) και Πορτογαλία (γαλάζιο), από 2005 έως 2015:



Κάτι παράξενο συμβαίνει όταν μία χώρα χάνει την ικανότητά της να παράγει πραγματικά αγαθά στον πραγματικό κόσμο: όταν οι νομισματικές αλλά και αναπτυξιακές πολιτικές που αφορούν στο εμπόριο και ευνοούν την εισαγωγή των πάντων ανατιναχτούν μια ωραία ημέρα, δεν υπάρχει πια κανείς στη χώρα που να παράγει τα βασικά αγαθά, να καλλιεργεί και να παράγει γεωργικά και άλλα προϊόντα ή να είναι σε θέση να συντηρεί τις ζωτικής σημασίας υποδομές, ειδικά εάν η νεολαία έχει εγκαταλείψει τον τόπο για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή αλλού.

Η αποβιομηχάνιση είναι μια σταδιακή διαδικασία. Η απώλεια των βασικών βιομηχανιών είναι σταδιακή. Η απώλεια των αλυσίδων εφοδιασμού είναι σταδιακή. Η απώλεια των τοπικών προμηθευτών και των χρηματιστών είναι σταδιακή. Η απώλεια εξειδικευμένων εργαζομένων είναι σταδιακή. Η μείωση του ντόπιου κεφαλαίου είναι σταδιακή. Και η απώλεια της βούλησης που απαιτείται για να βγει κανείς στην αγορά και να διακινδυνεύσει όσο χρειάζεται για να παράγει πραγματικά αγαθά στον πραγματικό κόσμο είναι επίσης σταδιακή.


Ο τέταρτος πίνακας είναι ένα διάγραμμα της βιομηχανικής παραγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εδώ η καθοριστική τετραετία για την αποβιομηχάνιση ήταν αυτή της πρωθυπουργικής θητείας του Gordon Brown (2007-2010)
Παρατηρεί κανείς, ότι πολλές χώρες ακολουθούν την ίδια περίπου πορεία: Αφού διαθέτουν ένα ισχυρό νόμισμα και εφαρμόζουν περιοριστικές πολιτικές, δεν έχει πλέον νόημα να παράγουν αγαθά, τρόφιμα, μεταφορές, κλπ. Η χρηματιστικοποίηση και οι αλόγιστες σπατάλες από κυβερνήσεις που δανείζονται δισεκατομμύρια, όπως εκείνη του Brown, δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μια χώρα που κάποτε ήταν κέντρο παραγωγών και κατασκευαστών μπορεί τελικά να γίνει χώρα πολιτών που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εισπράττουν:

Μόλις μια χώρα δεν παράγει πλέον βασικά αγαθά και υπηρεσίες, αλλά αντιθέτως εξαρτάται από τα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά παιχνίδια και τα εμπορεύματα για να πληρώσει για βιομηχανικά προϊόντα και τρόφιμα που παράγονται αλλού, γίνεται ευάλωτη στην κατάρρευση, ακριβώς επειδή τα οικονομικά παιχνίδια και οι αγορές εμπορευμάτων διευκόλυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό την υπαγωγή της στην ισοπεδωτική διαδικασία της αποβιομηχάνισης.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσο περίεργο και αν φαίνεται σε όσους βλέπουν στη Ρωσία έναν «μπαμπούλα» που θα φοβίζει την Άγκυρα, μπερδεύοντας το τακτικό επίπεδο των διμερών σχέσεων διαχρονικά με το στρατηγικό που ορίζει τον γεωστρατηγικό ανταγωνισμό των δυο χωρών, Ρωσία και Τουρκία, Πούτιν και Ερντογάν, έκαναν αυτό που προέβλεπαν όλοι όσοι κατανοούν λίγο καλύτερα τον κόσμο των διεθνών σχέσεων, ασχέτως των ιδεοληψιών που ευμερούν στην Ελλάδα: Ακολούθησαν αυτό που επιτάσσει το στρατηγικό συμφέρον της χώρας τους…

Παρά τα περί του αντιθέτου διακινούμενα από γνωστούς κύκλους στην Ελλάδα που θεωρούν ότι οποιοσδήποτε άλλος θα λύσει τα προβλήματα της χώρας, το τηλεφώνημα των δυο ηγετών διήρκεσε 40 λεπτά και το κλίμα περιγράφεται ως τουλάχιστον καλό, με τη συνομιλία να είναι «πολύ εποικοδομητική και πολύ θετική».

Όλα γίνονται ευκολότερα όταν η συνομιλία έχει τους κατάλληλους τόνους, οπότε διευκολύνθηκε ο Τούρκος πρόεδρος να εκφράσει την προσωπική του απολογία και αυτή της τουρκικής κυβέρνησης για την κατάρριψη του Su-24 παραδεχόμενος επί της ουσίας ότι δεν έπρεπε ποτέ να έχει συμβεί.

Όπως φάνηκε από χθες, η πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης διευκόλυνε την κατάσταση, αφού λόγια συμπάθειας προς τον τουρκικό λαό και συλλυπητήρια διατυπώθηκαν από τον Πούτιν, δίνοντας πάλι μετά από πολύ καιρό την αίσθηση ότι υπήρξε κοινός τόπος. Η τρομοκρατία είναι γνωστή και δοκιμασμένη συνταγή στις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις που κάνει θαύματα, τουλάχιστον μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001…

Το ζητούμενο πλέον για την Ελλάδα είναι η θέση της και το μέλλον της στον νέο περιφερειακό καταμερισμό ισχύος και επιδίωξης εξεύρεσης ισορροπίας ανάμεσα στα συμφέροντα κάθε πλευράς. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν είναι παρούσα στις εξελίξεις διπλωματικά, όπως η Κύπρος, το Ισραήλ,, η Τουρκία και η Ρωσία.

Με αυτή την εκ πρώτης όψεως απαξιωτική αναφορά εννοούμε την ύπαρξη ενός στρατηγικού σχεδίου που επιδιώκεται με συνέπεια, ώστε αν δεν μπορεί να κατοχυρώσει τα εθνικά συμφέροντα να περιορίσει όσο είναι δυνατό τη ζημιά που νομοτελειακά θα προσπαθήσει ο αντίπαλος να σου επιφέρει.

Την ίδια στιγμή, η «μαλθακή» διπλωματική παρουσία, χωρίς πρωτοβουλίες και συναίσθηση της κατάστασης, σε καθιστά ελκυστικό στόχο για την απόσπαση ανταλλαγμάτων ακόμα και σε «φίλους» (τα εισαγωγικά έχουν την έννοια της μη αποδοχής του όρου αυτού στο λεξικό των διεθνών σχέσεων).

Ο πολιτικός κόσμος της χώρας δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης που διαμορφώνεται, ή ακόμα και να το αντιλαμβάνεται δεν φαίνεται διατεθειμένος να συνεννοηθεί στη βάση του ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από καμία δύναμη εξυπηρέτηση των συμφερόντων μας, αν δεν επιχειρήσουμε να προωθήσουμε ένα «αφήγημα» δικό μας που αφορά στο μέλλον της περιοχής, με τέτοιον τρόπο δομημένο ώστε να προσπορίζει χειροπιαστά οφέλη από αυτούς που επιθυμούμε να εξασφαλίσουμε στήριξη…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ὅταν συναγροικιέμαι μὲ παλαιοὺς φίλους Ἀριστεροὺς, μὲ τοὺς ὁποίους σὲ χαλεποὺς καιροὺς δίναμε μάχη νὰ κρατήσουμε τὴν ἑλληνικὴ παιδεία στὸ ὑψηλὸ βάθρο τῆς ἱστορικῆς της ἀποστολῆς, ὅλοι μοῦ ἐκφράζουν τὴν ὀδύνη τους γιὰ τὸν κίνδυνο ἑνὸς πλήρους σχεδὸν ἀφελ­ληνισμοῦ τῶν σχολείων μας. Μοῦ ἐπισημαίνουν τὰ ὅσα ἄτοπα ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ «ἕρκος τῶν ὀδόντων» τοῦ νῦν ὑπουργοῦ τῆς παιδείας καὶ κάποιων συνεργατῶν του. Ποὺ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐχθροὶ ὄχι ἁπλῶς τῆς ἑλληνικότητας ἀλλὰ καὶ τῆς στοιχειώδους σοβαρότητας. Πρὸ καιροῦ ὁ καθηγούμενος τοῦ πολυαμαρτωλοῦ τούτου ὑπουργείου ἐχαρακτήρισε ὡς κάτι «παρά φύσιν» τὴν τρίωρη διδασκαλία Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὸ Γυμνάσιο. Εἶναι τόσα τὰ παρὰ φύσιν ποὺ γίνονται στὴ χώρα μας, ποὺ ἀδυνατεῖ κανεὶς νὰ τὰ μετρήσει. Τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἐνόχλησαν τὸν κ. ὑπουργὸ; Ἀκόμη δὲν ἔχει κατανοήσει ὅτι τὰ Ἀρχαῖα εἶναι ρίζα, ἐνῶ τὰ νεώτερα Ἑλληνικὰ εἶναι βλαστοὶ, ποὺ ἀλλάζουν κατὰ ἐποχὴ; Ἁπλῶς, τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὰ σχολεῖα μας δὲν διδάσκονται σωστά.

Ἀκόμη ἡ φράση «παρά φύσιν» εἶναι βάναυσα ἀτυχὴς, προκειμένου μάλιστα γιὰ ὑπουργὸ παιδείας. Γιὰ πρώτη φορὰ ἀπαντᾶ στὴν τραγωδία «Φαῖδρα» (στ. 395) τοῦ Εὐριπίδη πρὸς ὑποδήλωση ἀνώμαλων σεξουαλικῶν πράξεων καὶ ροπῶν. Γενικὰ ὁ ὅρος χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀσέλγειας. Εἶναι ἀσέλγεια, λοιπὸν, ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἤ μήπως ἡ μὴ διδασκαλία τους; Ἡ κυβέρνηση τῆς «γιὰ πρώτη φορὰ Ἀριστερᾶς» προτίθεται νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἀφελληνιστικὸ ἔργο ποὺ ξεκίνησε τὸ 1976 ὁ Γ. Ράλλης; Ἄς τὸ σκεφθοῦν οἱ σοφοὶ ἐγκέφαλοὶ της. Ἀλλὰ ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει ἄποψη καὶ περὶ θεολογικῶν ζητημάτων. Δὲν τοῦ ἀρέσει ὁ ὅρος Ἑλληνορθοδοξία καὶ προκρίνει τὸν ὅρο Χριστιανισμός. Ἡ Ἑλληνορθοδοξία, τὴν ὁποία στήριξε καὶ ὁ Γ. Γεμιστὸς, κατὰ τὴν ἄποψή του συνιστᾶ... αἵρεση! Ὅταν μοῦ τὸ εἶπαν, περιορίστηκα νὰ πῶ: «Ὅταν κάποιος σιωπᾶ, μπορεῖ νὰ φαίνεται ἀνόητος. Ὅταν μιλᾶ τὸ ἀποδεικνύει». Καὶ ὁ νῦν ὑπουργὸς τῆς πολυβασανισμένης παιδείας μας τὸ ἔχει ἀποδείξει συχνὰ. Δύο φράσεις μονάχα γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ: Ἡ Ἑλληνορθοδοξία δὲν συνιστᾶ αἵρεση, συνιστᾶ ἱστορικὸ οἰκοδόμημα αἰώνων. Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ὅρος γενικὸς. Ἀλλὰ ἡ γενικότητα δὲν ἀκυρώνει τὴν ἱστορικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἰδιαιτερότητα. Στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο (4,9) μπορεῖ νὰ διαβάσει: «Οὐ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις». Φοβᾶμαι, ὅμως, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει μείνει στὸ «Κόκκινο βιβλίο» τοῦ Μάο καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ σκέπτεται ὅπως ἡ χήρα τοῦ Μάο καὶ ἡ «Συμμορία τῶν Τεσσάρων».

Καὶ αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὴν ἄλλη μεγαλοφυῆ ἔμπνευσή του. Οἱ γονεῖς νὰ μὴ λένε στὰ παιδιὰ τους «πριγκίπισσά μου», «ἄγγελέ μου» γιατὶ τοὺς δημιουργοῦν ἀπὸ πολὺ νωρὶς πολιτικὰ καὶ θρησκευτικὰ στερεότυπα! Ἀλλὰ δὲν μᾶς λέγει ὁ παιδαγωγικότατος ὑπουργὸς πῶς νὰ τὸ λένε. Αὐτὰ εἶχαν ἀπασχολήσει τοὺς μπολσεβίκους –σχετικὰ μὲ τὰ παραμύθια– κατὰ τὴν πρώτη δεκαετία τῆς διακυβερνήσεώς τους. Ἔγκαιρα ὅμως διαπίστωσαν ὅτι εἶναι μάταιος σκοπός. Μεταπολεμικὰ –δὲν ἐνθυμοῦμαι μὲ ποιὰ ἀφορμὴ– εἶχε τεθεῖ ἀνάλογο ζήτημα καὶ στοὺς κόλπους τῆς ΕΔΑ. Νὰ μὴν χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «βασιλοπούλα». Ἀλλ’ ὁ τότε ὁ σοφὸς πρόεδρός της, ὁ Γιάννης Πασαλίδης (τὸν θυμᾶται κανεὶς;) εἶπε σκωπτικά: «Ἄς κάνουμε σωστὴ προεδρικὴ δημοκρατία, γιὰ νὰ λέμε... προεδροποῦλα»! Ὁ ὑπουργὸς, ὅμως, δημιουργεῖ ζήτημα καὶ σὲ μᾶς τοὺς Μανιάτες. Ἀνεξἀρτητα ἀπὸ πολιτικὴ τοποθέτηση, ἡ χαιρετιστική μας προσφώνηση εἶναι «κορῶνα», «κορῶνι», «κορωνάκι». Θὰ τὰ κόψουμε κι αὐτὰ γιὰ νὰ συμμορφωθοῦμε πρὸς τὶς κοσμοπολιτικὲς ἀντιλήψεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ; Ἤ θὰ κολλήσουμε κι ἐμεῖς στὴ λέξη μὲ τὰ τρία ἄλφα ποὺ ἔκανε ὅλους τοὺς νέους συνονόματους;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ιωάννης Θ. Μάζης
Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας
του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών


Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εις το Ηνωμένο Βασίλειο έτυχε πολλών ερμηνειών από εγκύρους αναλυτές:
  1. Η άνοδος της ακροδεξιάς και του «έκπαλαι γνωστού βρετανικού νεοναζισμού» είναι το αίτιον, είπαν ορισμένοι.
  2. Η ξενοφοβία και ο βρετανικός εθνικισμός ευθύνονται, εθεώρησαν άλλοι.
  3. Τα σύνδρομα του αντιγερμανισμού των ηλικιωμένων ευθύνονται, εξετίμησαν κάποιοι άλλοι.
Εξετάζοντας το έγκυρον των επιχειρημάτων θα είμεθα αναγκασμένοι να δεχθούμε ότι:
  1. Η υποτιθέμενη άνοδος της ακροδεξιάς και του νεοναζιστικού φαινομένου θα πρέπει υποχρεωτικώς να έλαβε χώρα εντός του εκλογικού σώματος του Εργατικού αλλά και του Συντηρητικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου (!), συνεπώς η γνωστή και λαμπρή -όπως και εκ των αρχαιοτέρων και σημαντικοτέρων λίκνων του ευρωπαϊκού κοινοβουλευτισμού- Δημοκρατία, εσάπισε! Διότι εάν κυριάρχησαν τέτοιες ιδεολογικές τάσεις εντός των δύο αυτών κομματικών θεσμών, οι οποίες μάλιστα εκάλυψαν το 52% του βρετανικού λαού, τότε ας ετοιμαστούμε για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
  2. Σε μια κοινωνία, γνωστή ως το πλέον ευδιάκριτο πολυπολιτισμικό αποτέλεσμα μιας πρώην αυτοκρατορίας, «όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», όπου τα σώματα ασφαλείας, οι Ενοπλες Δυνάμεις, η Σκότλαντ Γιαρντ και οι Ειδικές της Υπηρεσίες Αντικατασκοπίας και Εσωτερικής Ασφαλείας, οι ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι, οι παρουσιαστές και οι δημοσιογράφοι των βρετανικών ΜΜΕ κ.λπ. προέρχονται από όλες τις χώρες της βρετανικής κοινοπολιτείας, δεν νομίζω ότι μπορεί να υποστηριχθεί αξιόπιστα ο «ιός της ξενοφοβίας και του βρετανικού εθνικισμού»!
  3. Την 5η Ιουνίου 1975 διεξήχθη αντίστοιχο δημοψήφισμα εις το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο έδωσε ένα υπέροχο αποτέλεσμα υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΟΚ (67,2% υπέρ, έναντι 32,8% κατά). Τότε απείχαμε 30 έτη από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι «αντιγερμανικές μνήμες» ήσαν νωπές, τραυματίες ακρωτηριασμένοι κυκλοφορούσαν ακόμη με παράσημα ή χωρίς στους δρόμους των βρετανικών πόλεων. Τότε, γιατί δεν ελειτούργησαν αυτές, οι πρόσφατες «αντιγερμανικές μνήμες»;
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι για να επιτύχει την εισδοχή της η Βρετανία στην τότε ΕΟΚ υπέβαλε αίτηση την 9η Αυγούστου 1961, της οποίας η έγκριση προσέκρουσε σε δύο σθεναρά βέτο του στρατηγού Ντε Γκωλ: το πρώτο τη 14η Ιανουαρίου του 1963 και το δεύτερο την 27η Νοεμβρίου του 1967.
Ο γηραιός ηγέτης θεωρούσε ότι «η φύσις, η δομή και η πραγματικότητα της Μεγάλης Βρετανίας είναι διαφορετικές από εκείνες των ηπειρωτικών χωρών της Ευρώπης» και αντιλαμβάνετο τη μελλοντική απορρόφηση της τότε ΕΟΚ από τη ΝΑΤΟϊκή χοάνη και την ηγεμονία των ΗΠΑ.
Γιατί τότε δεν εξεδηλώθησαν αυτά τα «αντιγερμανικά χαρακτηριστικά», αλλά τουναντίον η υπερήφανη Γηραιά Αλβιών... άλλαξε μέχρι και το όνομά της, αυτοταπεινουμένη, για να μην «ενοχλεί» τη Γαλλική Δημοκρατία, η οποία είχε επαρχία εις τον Βορράν με το όνομα «Βρετάνη»;

Οι απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα είναι απλές:
Τότε, η εισδοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ εγένετο με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ, όπως ακριβώς εφοβείτο ο γηραιός Γάλλος ηγέτης, για να «κρατήσουν τη Ρωσία έξω, την Αμερική μέσα και τη Γερμανία κάτω», κατά τη δήλωση του πρώτου γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ (1952-1957), Sir Hastings Lionel Ismay. Σκοπός ο οποίος είχε επιτευχθεί με τοποτηρητή το Ηνωμένο Βασίλειο και «παιδαγωγό δημοκρατικότητος» τη Γαλλία.

Τώρα, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Οι ΗΠΑ παρατηρούν ότι η Γερμανία «αυτονομείται» και προωθεί τις ηγεμονικές της βλέψεις στην Ευρώπη, συνθλίβοντας τους λαούς του Νότου, συνεργάζεται στη μεταφορά φυσικού αερίου με τη Ρωσική Ομοσπονδία και η Ουάσιγκτον, η οποία αναμένει συγκεκριμένες διευκολύνσεις σε διεθνές επίπεδο από τη Γερμανία και δεν έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα «να κρατά τη Γερμανία κάτω», ενισχύοντάς την -σε οικονομική δυσπραγία ευρισκόμενη- «παιδαγωγό της» (Γαλλία), δυσφορεί!
Δεν δύναται συνεπώς να συνεχίζει να προσφέρει το κύρος της μεγαλυτέρας, και μιας εκ των δύο πυρηνικών δυνάμεων της Ευρώπης, στο νεο-ηγεμονικώς συμπεριφερόμενο Βερολίνο. Δεν έκαμε, λοιπόν, τίποτε για να παρέμβει οικονομικώ τω τρόπω, ώστε να ανατρέψει στις εξελίξεις. Αλλά ούτε και ηδύνατο.

Η Γερμανία των κ.κ. Σόιμπλε και Μέρκελ (με αυτή τη σειρά) οφείλει να λάβει το μήνυμα και να αντιληφθεί ότι με δημοσιογραφικώς προωθούμενες πομφολυγολογίες περί «ακροδεξιάς», «ισλαμοφοβίας», «ξενοφοβίας», «γερμανοφοβίας» κ.λπ. δεν δύναται να καλύψει την ατυχήσασα ηγεμονική της πολιτική που καταστρέφει την Ε.Ε. και εμπνέει απέχθεια στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Οι ευθύνες του Βερολίνου είναι τεράστιες, ας το κατανοήσει.
Θα είναι η τρίτη φορά που θα οδηγήσει την Ευρώπη σε διάλυση, με τεράστιες επιπτώσεις για τη διεθνή Ειρήνη και την Ασφάλεια.
Οι λαοί δεν αντιδρούσαν έτσι μέχρι το 2008. Ας αναρωτηθούν στο Βερολίνο, ειλικρινώς όμως, με το χέρι στην καρδιά (και όχι... υψωμένο), «γιατί» αίφνης οι ευρωπαϊκοί λαοί «απώλεσαν τον νουν».

Δημοσιεύτηκε στην Realnews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ΕΕ θα καταρρεύσει πριν τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις με τη Βρετανία, όπως η ΚΟΜΕΚΟΝ στο παρελθόν

Έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις, σχετικά με τις αιτίες που οδήγησαν τους Βρετανούς να οδηγηθούν στην έξοδο από την ΕΕ – εάν φυσικά αυτό επιδιώκουν και όχι να αποκομίσουν διαπραγματευτικά οφέλη, όπως οι Ιρλανδοί στο παρελθόν (ανάλυση). Οι αναφορές όμως στη γεωπολιτική πλευρά του θέματος δεν είναι αρκετές, οπότε θεωρήσαμε εύλογη την παρουσία της παρακάτω (πηγή: T. Meyssan), η οποία είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες:

(α) Ποια είναι τα συμφέροντα πίσω από το BREXIT;

Αντίθετα με τις συνθηματολογίες, δεν είναι το UKIP αυτό που προκάλεσε το δημοψήφισμα που μόλις κέρδισε. Η απόφαση αυτή επιβλήθηκε στον D. Cameron από μέλη του Συντηρητικού Κόμματος. Για τους τελευταίους, η πολιτική του Λονδίνου πρέπει να είναι μια ρεαλιστική προσαρμογή στο μεταβαλλόμενο κόσμο. Αυτό το «έθνος παντοπωλών», όπως το χαρακτήριζε ο Ναπολέων παρατήρησε ότι, οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ούτε η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, ούτε η πρώτη στρατιωτική δύναμη. Δεν έχουν επομένως πια λόγο να είναι προνομιακοί εταίροι τους.

Ως εκ τούτου, ακριβώς όπως η M. Thatcher δεν δίστασε να καταστρέψει την βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου, για να μετατρέψει τη χώρα της σε ένα παγκόσμιο οικονομικό κέντρο, έτσι και οι σημερινοί συντηρητικοί δεν δίστασαν να ανοίξουν το δρόμο για την ανεξαρτησία της Σκωτίας και της Βόρειας Ιρλανδίας – ρισκάροντας την απώλεια του πετρελαίου της Βόρειας Θάλασσας, για να κάνουν το City το πρώτο χρηματοπιστωτικό offshore κέντρο του κινεζικού νομίσματος.

Η εκστρατεία για το BREXIT υποστηρίχτηκε ευρέως από την αγγλική ελίτ και από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ – από τις δύο αυτές «ομάδες» που κινητοποίησαν τον λαϊκό Τύπο, για να επιτευχθεί η επιστροφή στην ανεξαρτησία. Αντίθετα δε με όσα εξηγεί ο ευρωπαϊκός Τύπος, η αποχώρηση των Βρετανών από την ΕΕ δεν θα γίνει με αργό ρυθμό – επειδή η ΕΕ θα καταρρεύσει γρηγορότερα από τον χρόνο που απαιτείται για τις γραφειοκρατικές διαπραγματεύσεις, όσον αφορά την έξοδο τους.

Για παράδειγμα, τα κράτη της σοβιετικής ΚΟΜΕΚΟΝ δεν είχαν χρόνο για να διαπραγματευτούν την έξοδο τους – επειδή η ΚΟΜΕΚΟΝ σταμάτησε να λειτουργεί μόλις αναπτύχθηκαν οι φυγόκεντρες δυνάμεις. Τα κράτη μέλη της ΕΕ που παραμένουν προσκολλημένα στην ένωση, επιμένοντας να διασώσουν ότι έχει απομείνει, θα αποτύχουν να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση – κινδυνεύοντας να αντιμετωπίσουν τις ίδιες επώδυνες «συσπάσεις» που γνώρισε τα πρώτα χρόνια η νέα Ρωσία: την ιλιγγιώδη πτώση του επίπεδου ζωής και του προσδόκιμου ζωής.

Το BREXIT δεν είναι παρά μια απάντηση, στην καθοδική πορεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Δυστυχώς ούτε το Πεντάγωνο, το οποίο προετοιμάζει τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, δεν κατάλαβε ότι, δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλει στους συμμάχους του την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών τους (με εξαίρεση την υποτελή Γερμανία), για να υποστηρίξουν τις στρατιωτικές περιπέτειες του. Η κυριαρχία της Ουάσιγκτον στον πλανήτη τελείωσε. Αλλάζουμε εποχή.

(β) Τι πρόκειται να αλλάξει;

Η πτώση του σοβιετικού μπλοκ ήταν καταρχήν ο θάνατος μιας κοσμοθεωρίας. Οι Σοβιετικοί και οι σύμμαχοί τους ήθελαν να χτίσουν μια συνεκτική κοινωνία, όπου όλοι θα συμμετείχαν όσο το δυνατόν περισσότερο, από κοινού. Κατέληξαν σε μια γιγαντιαία γραφειοκρατία, με «νεκρωτικούς ηγέτες».

Το BREXIT τώρα σηματοδοτεί το τέλος της ιδεολογικής κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών – της δήθεν δημοκρατίας των «τεσσάρων ελευθεριών». Εάν η Άγγλοι πρόκειται να γυρίσουν πίσω στις παραδόσεις τους, οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι θα βρεθούν ξανά αντιμέτωποι με τα ερωτήματα των γαλλικών και των ρωσικών επαναστάσεων, σχετικά με τη νομιμότητα της εξουσίας – οπότε θα ανατρέψουν τους Θεσμούς τους, με κίνδυνο αναβίωσης της γαλλογερμανικής σύγκρουσης.

Το BREXIT σηματοδοτεί επίσης το τέλος της αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής κυριαρχίας – επειδή το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

(γ) Πρώτες συνέπειες εντός της ΕΕ

Είναι πιθανό το ότι οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Δανοί και άλλοι λαοί θα προσπαθήσουν να «αποκολληθούν» από την ΕΕ. Για να τα καταφέρουν, θα πρέπει να συγκρουστούν με την άρχουσα τάξη τους. Αν και η διάρκεια αυτής της μάχης δεν μπορεί να υπολογισθεί, η κατάληξη της είναι αναμφίβολη: η διάλυση της ΕΕ και τις Ευρωζώνης.

(δ) Πρώτες συνέπειες για το Ηνωμένο Βασίλειο

Ο πρωθυπουργός D. Cameron επικαλέστηκε τις καλοκαιρινές διακοπές, για να παραιτηθεί έως τον Οκτώβριο. Ο καταρχήν διάδοχός του, ο B. Johnson, μπορεί να προετοιμάσει την αλλαγή για να την εφαρμόσει αμέσως μετά την εγκατάσταση του στη Downing Street. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα περιμένει την οριστική έξοδο του από την ΕΕ για να εφαρμόσει τη δική του πολιτική – ξεκινώντας με το διαχωρισμό του από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και της Συρίας.

Σε αντίθεση τώρα με ότι γράφει ο ευρωπαϊκός Τύπος, το City του Λονδίνου δεν επηρεάζεται άμεσα από το BREXIT. Λαμβάνοντας υπόψη το ειδικό καθεστώς του, ως ανεξάρτητο κράτος υπό την εξουσία του Στέμματος, δεν ήταν ποτέ μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βέβαια, δεν θα μπορεί πλέον να στεγάσει τις έδρες ορισμένων εταιρειών που θα μεταναστεύσουν στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά, αντίθετα, θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει την κυριαρχία του Λονδίνου για την ανάπτυξη της αγοράς του κινεζικού νομίσματος. Ήδη από τον Απρίλιο απέκτησε τα απαραίτητα προνομιακά δικαιώματα – με την υπογραφή συμφωνίας με την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας. Περεταίρω, αναμένεται ότι θα αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό τις δραστηριότητές του, ως φορολογικός παράδεισος για τους Ευρωπαίους.

Αν και το BREXIT θα αποδιοργανώσει προσωρινά τη βρετανική οικονομία εν αναμονή των νέων κανόνων, είναι πιθανό ότι το Ηνωμένο Βασίλειο (ή τουλάχιστον η Αγγλία) θα αναδιοργανωθεί γρήγορα, προς όφελος του. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν οι σχεδιαστές αυτού του σεισμού θα έχουν τη σοφία να μοιράσουν τα οφέλη με τον λαό τους. Το BREXIT θα είναι μεν η επιστροφή στην εθνική κυριαρχία, αλλά δεν εγγυάται τη λαϊκή κυριαρχία.

Ολοκληρώνοντας, το διεθνές τοπίο μπορεί να εξελιχθεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα ακολουθήσουν. Ακόμη και αν αυτό αποδειχθεί οδυνηρό για ορισμένους λαούς, είναι πάντοτε καλύτερο να αντιμετωπίζει κανείς την πραγματικότητα, όπως οι Βρετανοί, παρά να επιμένει σε ένα ουτοπικό όνειρο, έως ότου καταστραφεί εντελώς.

Αυτή είναι η γεωπολιτική πλευρά του θέματος σύμφωνα με την οποία, καλύτερα να προσέχουμε την ισοτιμία του ευρώ παρά αυτήν της στερλίνας – ενώ οι αγορές μάλλον βιάζονται να πανηγυρίσουν.

Analyst Team
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν έχει αποφευχθεί ούτε η διάσωση των τραπεζών από τους καταθέτες, ούτε η χρεοκοπία, ούτε η δραχμή 

«Η Ελλάδα είναι μία οικογένεια στην οποία οι νέοι άνθρωποι, τα ικανά, έντιμα, σωστά εκπαιδευμένα και εργατικά παιδιά της δεν μπορούν να επιβιώσουν – εμποδίζονται να εξελιχθούν, εκμηδενίζονται, απογοητεύονται και τελικά την εγκαταλείπουν για να μεταναστεύσουν οπουδήποτε αλλού, νοσταλγώντας όμως πάντοτε την πατρίδα τους.
Στη θλιβερή αυτή οικογένεια, η μεγαλύτερη δύναμη βρίσκεται στα χέρια ανεύθυνων θείων και κατάκοιτων θειων. Πρόκειται για μία οικογένεια που ελέγχεται από τα λάθος μέλη της» (παράφραση από το βιβλίο του Orwell, «Το λιοντάρι και ο μονόκερως»).
Η υπαγωγή της Μαρινόπουλος σε προσωρινό καθεστώς χρεοκοπίας, ο φόβος των 13.000 εργαζομένων της για την επόμενη ημέρα και η απελπισία των προμηθευτών της, είναι ένα μόνο παράδειγμα για το τι θα επακολουθήσει – ενώ η επιμονή των δανειστών για την άμεση εφαρμογή των μέτρων, τα οποία μοιάζουν με ένα ακόμη πιο δηλητηριώδες κώνειο για την ελληνική οικονομία, λόγω των φόβων του BREXIT, σκοτεινιάζει ακόμη περισσότερο τον ορίζοντα.

Πόσο μάλλον όταν η ύστατη πηγή εσόδων της Ελλάδας, ο τουρισμός, υποχωρεί για πρώτη χρονιά, παρά τα προβλήματα των γειτονικών κρατών – ενώ το τελευταίο που θα έπρεπε να αποζητάμε είναι η κατάργηση των ελέγχων κεφαλαίων, αφού κάτι τέτοιο θα έδινε τη χαριστική βολή στις τράπεζες.

Η συνεχής μείωση βέβαια των καταθέσεων τους, κυρίως λόγω του περιορισμού των αποταμιεύσεων των Ελλήνων, εξαιτίας της πτώσης των εισοδημάτων τους, της ανεργίας και των αυξανομένων φόρων, αποτελεί από μόνη της έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τις τράπεζες – ενώ όποιος θεωρεί ότι, η Ελλάδα υπό αυτές τις συνθήκες έχει αποφύγει το κούρεμα των καταθέσεων για τη διάσωση τους, τη χρεοκοπία και τη δραχμή, είναι αθεράπευτα αισιόδοξος.

Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση της συνεχίζει τη αηδιαστική τακτική της «ατζέντας» με την έννοια ότι, αντί να ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας, συζητάει την αλλαγή του εκλογικού νόμου, τις συνέπειες της εξόδου της Βρετανίας κοκ., απλά και μόνο για να θολώνει τα νερά – για να αποπροσανατολίζει δηλαδή τους Έλληνες από τη μαύρη καθημερινότητα τους, έτσι ώστε να μην διακινδυνεύει την παραμονή της στην εξουσία.

Όσον αφορά τους ίδιους τους Έλληνες, συνεχίζουν να σιωπούν όπως τα πρόβατα – έχοντας τρομοκρατηθεί από αυτά που διαισθάνονται ότι θα συμβούν τους επόμενους μήνες, με αφετηρία ίσως το Σεπτέμβρη. Παραμένουν ήσυχοι επειδή νοιώθουν πως δεν έχουν καμία επιλογή, αφού σχεδόν όλες οι πολιτικές παρατάξεις τάσσονται ανεύθυνα υπέρ των μνημονίων – κάτι που θεωρούμε μη λογικό, αφού όταν αντικρίζει κανείς το θάνατο, οτιδήποτε άλλο είναι σαφώς καλύτερο.

Στα πλαίσια αυτά, το να αναλώνεται κανείς σε κείμενα που αφορούν την Ελλάδα έχει πολύ μικρό νόημα, αφού ο χρόνος της δημιουργικής αντίδρασης έχει παρέλθει ανεκμετάλλευτος και η πλειοψηφία πρακτικά αδιαφορεί – οπότε το μόνο που απομένει είναι να ερευνηθεί πόσο κακό θα είναι το κακό που αναμφίβολα θα συμβεί.

Analyst Team
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από την Κατερίνα Στυλιανέα

Την ώρα που ο βρετανικός Τύπος βρίθει προσωπικών ιστοριών μετανοημένων Βρετανών, που δηλώνουν ότι δεν έπρεπε να είχαν ψηφίσει Brexit, οι πολιτικοί αναλυτές αναζητούν τα σενάρια για ενδεχόμενη παρασκηνιακή ή ανοιχτή, μεθοδευμένη ή θεσμική, νομική ή πρακτική ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Και εάν η Ε.Ε., οι εκπρόσωποι των θεσμών και κάποιοι εταίροι ειδικότερα δεν πίεζαν με τόση αποφασιστικότητα για ταχεία ολοκλήρωση της εξόδου με συνοπτικές διαδικασίες, θα μπορούσαν να ωριμάσουν οι συνθήκες για να καρποφορήσουν κάποια από τα σενάρια αυτά, ώστε να αποτραπεί η βρετανική έξοδος.

Ισως η πιο απλή λύση θα ήταν το κυρίαρχο βρετανικό Κοινοβούλιο, στο οποίο πλειοψηφούν οι δυνάμεις που υποστήριξαν την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε., να απορρίψει το συμβουλευτικού χαρακτήρα δημοψήφισμα καταψηφίζοντας το αίτημα για έξοδο από την Ε.Ε. που θα πρέπει να φέρει ο πρωθυπουργός (ο επόμενος, καθώς ο Κάμερον θα έχει παραιτηθεί) προς ψήφιση στη Βουλή.

Η λαϊκή οργή

Κατά το Politico, το σενάριο έχει πιθανότητες 15% να συμβεί, καθώς θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο για Βρετανούς πολιτικούς να αγνοήσουν τη λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράστηκε στο δημοψήφισμα. Ο φόβος της λαϊκής οργής για την κατάλυση της δημοκρατικής τάξης υπερισχύει των υπολογισμών. Μόνο η ηγέτιδα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών δεσμεύτηκε να το αγνοήσει στο Westminster...

Ο πρώην ηγέτης τους Νικ Κλεγκ ζήτησε χθες πρόωρες εκλογές, προσδοκώντας ίσως στην εκλογή μιας κυβέρνησης κάποιου ευρωπαϊστή πρωθυπουργού, που θα βγει με σύνθημα να μην προχωρήσει στην έξοδο.

Το σενάριο αυτό συγκεντρώνει πιθανότητες 10%. Μια άλλη κοινοβουλευτική φόρμουλα που ήδη διατύπωσε ανοιχτά η πρωθυπουργός της Σκοτίας Νίκολα Στέρτζιον θα ήταν η απόρριψη της νομοθεσίας εξόδου από το Κοινοβούλιο της Σκοτίας. Καθώς όμως οι Σκοτσέζοι δεν διαθέτουν βέτο στο Λονδίνο, για να επιβάλουν την επιλογή τους στη χώρα τους θα έπρεπε πρώτα να ανεξαρτητοποιηθούν, ίσως με νέο δημοψήφισμα ή, όπως εξετάζεται ήδη, με διατήρηση ισχύος των συμφωνιών της ενιαίας αγοράς στο έδαφός τους. Πιθανότητες: 14%.

Επαναλαμβάνοντας την τιμωρητική στάση που είχαν πάρει και έναντι της Ελλάδας, οι θεσμοί και οι εταίροι έσπευσαν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο νέων διαπραγματεύσεων με το Λονδίνο για ειδική σχέση, απορρίπτοντας πρακτικά τον εκβιασμό που ο επικεφαλής της καμπάνιας του Brexit Μπόρις Τζόνσον είχε υπαινιχθεί: «Να ψηφίσουμε να φύγουμε για να πάρουμε αυτό που θέλουμε από τις Βρυξέλλες». Κάθε σχετική συζήτηση για αλλαγή των κανόνων της Ε.Ε. χάριν ενός Bremain είναι κλειστή...

Υποβάθμιση δύο μονάδων

Το αξιόχρεο της Βρετανίας κατά δύο βαθμίδες, από «ΑΑΑ», σε «ΑΑ», έσπευσε να υποβαθμίσει χθες ο Standard & Poor's, λόγω Brexit, με τον οίκο αξιολόγησης να προειδοποιεί μάλιστα πως μπορεί να μειωθεί περαιτέρω.

«Η αρνητική προοπτική αντικατοπτρίζει τον κίνδυνο για τις οικονομικές προοπτικές (...) και τον ρόλο της στερλίνας ως αποθεματικού νομίσματος, καθώς και τους κινδύνους για τη συνταγματική και την οικονομική ακεραιότητα του Ηνωμένου Βασιλείου, εάν υπάρξει άλλο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκoτίας» ανέφερε χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή του ο S&P.

«Να κινηθούν οι διαδικασίες για το... διαζύγιο» λέει ο Σαπέν

Παρά το γεγονός ότι από τις δηλώσεις Μέρκελ... άλλα προκύπτουν, η Γαλλία υπογραμμίζει πως βρίσκεται σε κοινή γραμμή με τη Γερμανία, ζητώντας άμεση κίνηση διαδικασιών από τη Βρετανία για να αρχίσει το «διαζύγιο» με την Ε.Ε. Κοινός στόχος; Τουλάχιστον να περιοριστεί όσο γίνεται η περίοδος αβεβαιότητας για την Ενωση.

Τη σχετική τοποθέτηση έκανε χθες ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν (φωτό), λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν υπάρχουν διαφορές απόψεων» μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου για το πως πρέπει να προχωρήσει η έξοδος της Βρετανίας. «Η Γαλλία, όπως και η Γερμανία, λέει ότι η Βρετανία ψήφισε υπέρ του Brexit. Η απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί γρήγορα. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σε μια αβέβαιη και αόριστη κατάσταση» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Σαπέν μιλώντας στο France 2. «Πρέπει να φύγει γρήγορα η Βρετανία; Ναι, η Γαλλία, όπως και η Γερμανία, πιστεύει ότι η Βρετανία ψήφισε Brexit και το Brexit πρέπει να αρχίσει να εκτελείται τώρα» είπε ακόμη ο Γάλλος υπουργός.

Το άμεσο, ταχύτατο «διαζύγιο» ήταν εξαρχής θέση και της Κομισιόν, όπως την είχε εκφράσει ο πρόεδρός της Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, με τον Γερμανό επίτροπο Γκούντερ Ετινγκερ να επαναλαμβάνει αυτή τη θέση και τη Δευτέρα. O Ετινγκερ μιλώντας για το θέμα στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk δήλωσε πως η Βρετανία πρέπει να δράσει γρήγορα για να εφαρμόσει την απόφαση αποχώρησης, ώστε να περιορίσει το κλίμα αβεβαιότητας.

Λοράν Βοκιέζ: «Εφτασε η ώρα του σκληρού πυρήνα των κρατών-μελών»

Τη συρρίκνωση της Ενωμένης Ευρώπης στον σκληρό πυρήνα των χωρών εκείνων που μοιράζονταν από την αρχή το ίδιο όραμα αναφορικά με την ενοποίηση εισηγείται ο Λοράν Βοκιέζ, αντιπρόεδρος του συντηρητικού κόμματος Les Republicains του Νικολά Σαρκοζί, σε συνέντευξή του στη γαλλική «Liberation».

Θεωρεί το Brexit, το οποίο χαρακτηρίζει «κλοτσιά στην απάθεια», μια ευκαιρία επαναθεμελίωσης της Ε.Ε., προσθέτοντας ότι δεν τραβάει όπως είναι, καθώς είναι στο κρεβάτι του θανάτου.

«Πάμε στον τοίχο, πρέπει να γυρίσουμε σε μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων» αναφέρει, συμπληρώνοντας: «Τόσα χρόνια υποκρινόμαστε. Η Ευρώπη έχει δυσαρεστήσει τους πολίτες της. Αλλά η πολιτική τάξη, κατώτερη των περιστάσεων, δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει αυτό».

Το ίδιο και στη Γαλλία

Ο Βοκιέζ εκτιμά ότι, αν γινόταν ανάλογο δημοψήφισμα στη Γαλλία, η απόρριψη της Ευρώπης θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Ερωτώμενος εάν οι «19» της ευρωζώνης πρέπει να μείνουν έξω από τον σκληρό πυρήνα, απαντά: «Λίγες χώρες είναι έτοιμες να πουν “θα εναρμονίσουμε κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια”. Μόνο ο σκληρός πυρήνας μπορεί να πάρει τέτοιες αποφάσεις, αλλιώς μιλάμε για ζούγκλα».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν υπάρχει αυτή η επιβαλλόμενη πολιτική από τους εταίρους ακόμα και ανθρώπους με υπερφυσικές ικανότητες στην κυβέρνηση δεν θα αλλάξει η πορεία προς το γκρεμό.

Απλά αυτή η πορεία θα είναι πιο αργή και θα κερδίζει χρόνο μπας και αλλάξει κάτι από το εξωτερικό (διακυβέρνηση Σαμαρά) ή θα είναι γρηγορότερη και πιο καταστροφική (Τσίπρας που τελικά τα κατάφερε και υπέγραψε το χειρότερο μνημόνιο).

Χρεοκοπημένο κράτος εντός νομισματικής ένωσης εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους εταίρους και το ποιόν των πολιτικών που του επιβάλλουν.
Τελείως διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν χρεοκοπεί κάποιο κράτος με εθνικό νόμισμα γιατί η υποτίμηση του νομίσματος πάντα επιφέρει μεγάλη ανακούφιση τονώνοντας το εμπορικό ισοζύγιο ενώ και μόνο η δυνατότητα άσκησης της κρατάει τα επιτόκια δανεισμού σε χαμηλά επίπεδα.

Στην Ελλάδα η εφαρμοζόμενη λιτότητα έχει ρίξει πάνω από το 27% το ΑΕΠ. Μιλάμε δηλαδή για μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές, μεγαλύτερη ακόμη και από την καταστροφή που υπέστη η Σερβία όταν έγινε στόχος των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ. Παρ' όλα αυτά συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση η εφαρμογή υφεσιακών πολιτικών, ενώ καταγράφονται διάφορα παράδοξα, όπως να κλείνουν επιχειρήσεις και να μειώνεται η ανεργία!!!

Το πότε θα έρθει το τέλος μας κανείς δεν μπορεί να το πει με ακρίβεια αλλά όλοι είναι σίγουροι ότι θα έρθει.

Όσο και οικονομία να κάνει το κράτος όσο και να πιάσει την φοροδιαφυγή, από την Ελλάδα ζητούνται πρωτογενή πλεονάσματα τέτοιας τάξης που καμιά αναπτυγμένη ή αναπτυσσόμενη χώρα δεν μπόρεσε να τα πιάσει ακόμα και σε περιόδους ανάπτυξης.

Οπότε όλες οι υγιείς μεταρρυθμιστικές μας προσπάθειες θα πέφτουν στο γκρεμό και οι όποιες εισπράξεις του δημοσίου τομέα αντί να κατευθύνονται προς την ανάταξη της Κρίσης θα χρησιμοποιούνται για να αποπληρώνεται ένα δάνειο που δεν μπορεί να αποπληρωθεί στην ολοκληρία του..

Κάποιοι μπορούν να πουν ότι η λύση θα είναι η μείωση του δημοσίου τομέα.
Δεν διαφωνώ με όσους οραματίζονται ένα μικρότερο σε μέγεθος και αποδοτικότερο δημόσιο.
Όμως τώρα μέσα στην ύφεση αν απολυθούν φερ' ειπείν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί σε πρώτο χρόνο το κράτος να κερδίσει κάτι αλλά σε δεύτερο χρόνο θα χάσει πολλαπλάσια από την πτώση της ενεργούς ζήτησης.
Ότι έγινε δηλαδή από τις πρώτες μνημονιακές μέρες όπου όλες οι μειώσεις μισθων και συντάξεων δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.

Η έξοδος από το κοινό νόμισμα δεν είναι εφικτή γιατί είμαστε ελλειμματική χώρα οπότε η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα λόγω της προσδοκώμενης υποτίμησης του θα εξαερώσει την οικονομία με το που ανακοινωθεί η φυγή μας.

Οπότε τι κάνουμε;
Προσευχόμαστε και περιμένουμε τους φίλους Γάλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα πρωτοστατώντας στην κίνηση για κατάργηση της λιτότητας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

BlueNile


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ευρώπη δεν μπορεί να λειτουργήσει εάν οι εθνικές κυβερνήσεις συνεχίσουν να δίνουν προτεραιότητα στα εθνικά τους συμφέροντα, είναι ο λάθος δρόμος, είπε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε συνέντευξή του στο δημόσιο γερμανικό ραδιόφωνο (Deutschlandfunk, DLF). Ο Μάρτιν Σούλτς επέκρινε επίσης τους Ευρωπαίους υπερθενικιστές, όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ, οι οποίοι πολιτεύονται με ρατσιστικά συνθήματα.

Για το βρετανικό δημοψήφισμα είπε: «Δεν είμαι οργισμένος. Είμαι λυπημένος. Θα επιθυμούσα ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Περισσότερο με συγκινεί το γεγονός ότι η νεώτερη γενιά ψήφισε με ποσοστό πάνω από 75% υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην Ε.Ε., αλλά βλέπουν ότι η χώρα τους θέλει να αποχωρήσει». Εν τούτοις, «το αποτέλεσμα πρέπει να γίνει σεβαστό, είναι το αποτέλεσμα της λαϊκής βούλησης. Είναι σαφέστατο ότι η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της εξόδου. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι βρίσκω υπέροχο το γεγονός ότι η νέα γενιά βλέπει το μέλλον της στην Ε.Ε. και δεν θα εκπλαγείτε βέβαια αν σας πω ότι η καρδιά μου χτυπά γι αυτήν και όχι για τον Νάιτζελ Φάραντζ ή τον Μπόρις Τζόνσον».

Ο πρόεδρος του Ε.Κ διευκρίνισε όμως ότι «αν στην πολιτική θυμώνεις με κάποιον άλλον ο οποίος υποστηρίζει μιαν άλλη άποψη δε σημαίνει ότι καταδικάζεις ολόκληρο το λαό του. Ο υπερθνικιστής Νάιτζελ Φάραντζ, ένας εκ των εκπροσώπων της Βρετανίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, χρησιμοποιεί ρατσιστικά συνθήματα και έχει ανάλογες απόψεις, οι οποίες υποδαυλίζουν το μίσος κατά πολιτών της Ε.Ε στη Μ. Βρετανία όπως λ.χ. των Πολωνών, ε, τότε θα αντιταχθώ».

Για το μέλλον της Ευρώπης ο Mάρτιν Σούλτς δήλωσε στη συνέντευξή του: «Χρειαζόμαστε μια πιο στενή συνεργασία, μια πιο ομοιογενή πολιτική εντός της Ε.Ε. και όχι αυτό που γίνεται τώρα, δηλαδή να διχαζόμαστε. Η Ευρώπη των εθνικών κρατών, των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες λένε ότι τα συμφέροντα της χώρας μου είναι πιο σημαντικά και όχι το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον, είναι ακριβώς η άποψη η οποία πλειοψήφισε στην Μ. Βρετανία. Αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, της υπερίσχυσης του εθνικού έναντι της κοινής ιδέας, τότε θα αποτύχουμε. Είναι ο λάθος δρόμος. Να επαναλάβω όμως για μια ακόμα φορά ότι δεν εννοώ ότι εμείς τα κάνουμε όλα σωστά. Το αντίθετο! Ανήκω σε αυτούς οι οποίοι ζητούν εδώ και χρόνια να γίνουν εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να γίνει αυτοκριτική και στα όργανα της Κοινότητας για όσα πράττουν λάθος».

Ο Μάρτιν Σούλτς υπεραμύνθηκε της εκλογής του Ζαν – Κλοντ Γιουνέρ ως προέδρου της Κομισιόν: «Kατάφερε να μην αποσταθεροποιηθεί το ευρώ και έκανε πολύ καλή δουλειά, ιδίως σε ό,τι αφορά στην κοινωνική διάσταση της Ευρώπης, την σταθεροποίηση της χρηματοπιστωτικής αγοράς, την αντιμετώπιση των συνεπειών της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Γι αυτό και είμαι βέβαιος ότι δεν ήταν λάθος η εκλογή του».

Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Μετά την ψυχρολουσία του Brexit πολιτικοί αναλυτές, «έγκριτοι» δημοσιογράφοι και οργανικοί διανοούμενοι ανά την Ευρώπη διατυμπανίζουν ότι σ’ ένα χρόνο από τώρα αν δεν επέλθει «η συντέλεια του κόσμου» για τη «γερασμένη, υπνοβατούσα και διχασμένη» Ευρώπη, σίγουρα θα έχουμε «μια μεγάλη καταστροφή»: Την ανάδυση μιας «σκοτεινής» Γηραιάς Ηπείρου με επιθετικούς εθνικισμούς, καλπάζοντα ρατσισμό, οικονομική ύφεση και κοινωνικές αναταραχές!  Για τους υπεράνω πάσης υποψίας ιππότες της πολιτικής ορθότητας το αναπάντεχο Brexit ισοδυναμεί με «δημοκρατικό πραξικόπημα» (Spiegel) «εθνολαϊκιστών», «ακροδεξιών» και «ξενόφοβων» ηγετίσκων-«καραγκιόζηδων», που απλά «επενδύουν» στα ένστικτα φτωχοποιημένων λαϊκών μαζών και «υποδαυλίζουν» την ανασφάλεια μικροαστικών στρωμάτων. Σημειωτέον, ότι όλα αυτά λέγονται χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για τον υπερσυγκεντρωτισμό των Βρυξελλών, το έλλειμμα δημοκρατίας και τ’ ανεξέλεγκτα λόμπυ, την κατ’ εξακολούθηση παραβίαση κοινοτικού δικαίου και τον φόβο από τα δημοψηφίσματα. Ούτε βεβαίως για την αλαζονεία του ευρωπαϊκού κατεστημένου και την υποταγή του στις ΗΠΑ ή για τις απαράδεκτες κοινωνικές επιπτώσεις από τ’ «αγαθά» του αυτοματοποιημένου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και του ανατέλλοντος νεοφεουδαρχισμού που προωθούν.

Μέσα σ’ ένα καθεστώς πανικού, υπεραπλουστεύσεων, εθελοτυφλίας και δαιμονολογίας, οι «πεφωτισμένοι» ευρωπαϊστές ποντάρουν χωρίς αναστολές στην επιτηδευμένη κινδυνολογία, προβάλλοντας ένα «εφιαλτικό σενάριο»: Μετά το διαζύγιο Ε.Ε. και Μεγάλης Βρετανίας η Σκωτία επαναφέρει πιο δυναμικά το αίτημα απόσχισής της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ολλανδία, ο ακροδεξιός Γκεερτ Βίλντερς ηγείται, από το Μάρτιο του 2017, μιας κυβέρνησης συνασπισμού, προκηρύσσει δημοψήφισμα για το Nexit,  αναγορεύοντας παράλληλα τον ισλαμισμό σε πρωτεύοντα κίνδυνο για όλη την Ευρώπη. Η Μαρί Λεπέν που βρίσκεται από το Μάιο του 2017 στον προεδρικό θώκο της Γαλλίας, θέτει ως πρώτη προτεραιότητα για τη Γαλλία τη νομισματική της κυριαρχία και το Frexit. Στην Ισπανία, η κυβερνητική κρίση που ξέσπασε, μετά το αδιέξοδο των εκλογών του Δεκεμβρίου του 2015, συνεχίζεται και μετά τις επαναληπτικές εκλογές, με τη χώρα να βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια συνταγματική κρίση και τους Καταλανούς να ετοιμάζονται με το νέο έτος ν’ ανακηρύξουν την αυτονομία τους. Στη διχασμένη Αυστρία, το ακροδεξιό κόμμα προηγείται κατά πολύ των άλλων κομμάτων στις δημοσκοπήσεις και ο αρχηγός του Χάιντς Στράχε ζήτα επιμόνως πρόωρες εκλογές, που όμως απορρίπτει ο αμφισβητούμενος για τη νομιμότητα της εκλογής του Πράσινος Πρόεδρος Βαν ντερ Βέλεν. Σε Ουγγαρία και Πολωνία οι συντηρητικές  κυβερνήσεις, παρότι αντιμέτωπες με τη εχθρική γραφειοκρατία των Βρυξελλών, παραμένουν ισχυρές, ακολουθώντας το δικό τους δρόμο στο μεταναστευτικό. Η παταγώδης αποτυχία των μεταρρυθμίσεων του τρίτου μνημονίου, αναγκάζει την κυβέρνηση Τσίπρα σε παραίτηση, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία, η επιχειρησιακή καγκελάριος Μέρκελ, το κόμμα της οποίας, αν και νικητής των εκλογών, κυμάνθηκε μόλις στο 30%, αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση μόνο με τους Πράσινους, καθώς οι σοσιαλδημοκράτες, μετά τη νέα παταγώδη εκλογική τους αποτυχία και την άνοδο του ακροδεξιού AfD στο 15%, προτιμούν πλέον τα έδρανα της αντιπολίτευσης, αφήνοντας άλλους να διαχειριστούν την οικονομική κρίση που έφτασε πλέον και στη Γερμανία.

Αρκεί όμως μια αυξανόμενη λαϊκή θύελλα δυσπιστίας και καχυποψίας κατά του ευρωπαϊκού κατεστημένου και των υπερσυγκεντρωτικών, υπό γερμανικό έλεγχο, ευρωπαϊκών θεσμών για να δικαιολογήσουν το εφιαλτικό «σήμα κινδύνου» για την Ευρώπη; Για τον Μπερντ Ούρλιχ, αναπληρωτή πολιτικό αρχισυντάκτη της Zeit, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και άμεσος και τα δεδομένα απολύτως σαφή: Τα τελευταία χρόνια και κυρίως με την έναρξη της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη, έχει προκύψει μια νέα «Διεθνής», από τις ΗΠΑ έως τη Ρωσία, που λειτουργεί σαν ένα «ανοιχτό και ικανό για μάθηση διεθνές πολιτικό σχέδιο αυταρχικών προδιαγραφών» με «τρία αποφασιστικά στοιχεία μοντερνισμού: Αποχαιρετισμός από τον αντισημιτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και το νεοφιλελευθερισμό».  Σε πολλά σημεία του πλανήτη και ιδιαιτέρα στην Ευρώπη υπάρχει ένα «κοινό πρόγραμμα που σχεδόν παντού λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά: κοινωνικός εθνικισμός, δημοψηφισματικός αυταρχισμός, αντιμουσουλμανικός ρατσισμός, περιφρόνηση και αποδόμηση των δημοκρατικών διαδικασιών και προτύπων του κράτους δικαίου, πολιτισμικός αγώνας κατά κάθε μορφής  φιλελευθερισμού, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, λεκτική βία και έναν αξιοπρεπή μιλιταρισμό, και τέλος, επίσης σημαντικό, έναν εργαλειακά χρησιμοποιούμενο Χριστιανισμό».  Οι αιτίες για όλα αυτά είναι «απλοϊκές, λιγότερο κοινωνικές και περισσότερο πολιτικές». Πρόκειται μάλιστα για μια «ασύμμετρη σύγκρουση» με τους «εθνικιστές» να δραστηριοποιούνται «πιο διεθνιστικά από τους διεθνιστές» (die Zeit, 22-5-2016).

Εν τούτοις, δεν χωρά αμφιβολία ότι αυτό που οι ευρωπαϊκές ελίτ θεωρούν κίνδυνο από ένα είδος «Trash-φασισμό», για πλατιές λαϊκές μάζες μοιάζει μ’ ένα «θαυμάσιο όνειρο», που αντανακλάται στις δημοσκοπήσεις και σε εκλογικά αποτελέσματα. Όχι στο πλαίσιο ξεπερασμένων ιδεολογικών αγκυλώσεων και νοσταλγίας για το παρελθόν, αλλά ως θέμα αυτοσυντήρησης και αντίστασης των κατεστραμμένων και αποκλεισμένων από την παγκοσμιοποίηση λαϊκών στρωμάτων και ενάντια στο κατεστημένο. Ενός κατεστημένου που έχοντας ως αιχμή του δόρατος μια παραπαίουσα δημοκρατία, τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας και των ΜΜΕ και τον διχαστικό «ψυχρό ανθρωπισμό», που εμφορείται από κοινωνικές παραδοξότητες, όπως ο πολυπολιτισμικός χυλός και οι δικαιωματικές πομφόλυγες, στην ουσία προσπαθεί να διατηρήσει ή και ν’ αυξήσει τα προνόμιά του.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι η Γηραιά Ήπειρος, ηθικά απογυμνωμένη και πολιτικά συρρικνωμένη, αδυνατεί ν’ αντιμετωπίσει τους αυξανόμενους κινδύνους για την ευημερία όλων των πολιτών της και τον πολιτισμό της. Ο «ειδικός ρόλος» της Γερμανίας, που μετά το ανατρεπτικό Brexit θα επαναφέρει πλέον πιο δυναμικά στο προσκήνιο την Ευρώπη των ομόκεντρων κύκλων και τον μεσευρωπαϊκό σκληρό πυρήνα, παραμένει κυρίαρχος, παρά το βρετανικό χτύπημα. Όντως, μια Νέα Εποχή χαράζει για την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς πυξίδα, χωρίς χαρισματικούς ηγέτες, χωρίς κάποιο όραμα αισιοδοξίας και σ’ ένα γεωπολιτικό περιβάλλον σχεδόν ανεξέλεγκτο.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Bελούδινο διαζύγιο ή απειλές και εκβιασμοί 
εν μέσω ευρωσκεπτικισμού και διαιρέσεων;

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Παρά τον τεράστιας έκτασης επικοινωνιακό βομβαρδισμό που δέχθηκαν, οι Βρετανοί το τόλμησαν. Το 52% αγνόησε τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του πρωθυπουργού Κάμερον, αλλά και των Εργατικών του Κόρμπιν. Αγνόησε τις απειλές του ευρωιερατείου, τις συστάσεις του προέδρου Ομπάμα, τις δυσοίωνες προειδοποιήσεις των κάθε είδους εμπειρογνωμόνων και μεγαλοπαραγόντων των Αγορών για τις καταστροφές που θα πέσουν στο κεφάλι των Βρετανών εάν υπερψηφίσουν την έξοδο από την ΕΕ.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία εκλογική επανάσταση των πιεζόμενων μικρομεσαίων στρωμάτων της Βρετανίας εναντίον των κάθε είδους παγκοσμιοποιημένων αρχουσών ελίτ. Πιθανότατα το Brexit να υπερτερούσε και στη Σκωτία και στη Βόρειο Ιρλανδία, εάν δεν υπήρχαν εκεί οι εθνικές ιδιαιτερότητες και οι αποσχιστικές τάσεις, που ώθησαν την πλειονότητα να ψηφίσει υπέρ της παραμονής.

Και για τους Σκωτσέζους και για τους Βορειοϊρλανδούς η έξοδος από την ΕΕ αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία για να διεκδικήσουν την απόσχισή τους από τη Βρετανία. Το επιχείρημά τους είναι ότι έχει καταγραφεί στις κάλπες η επιθυμία τους να παραμείνουν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Είναι ενδεικτικό ότι η τοπική πρωθυπουργός της Σκωτίας έσπευσε να επαναφέρει το ζήτημα της ανεξαρτησίας.

Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και το Σιν Φέιν, το κόμμα που αγωνίζεται για την απόσχιση της Βόρειας Ιρλανδίας από τη Βρετανία και την ένωσή της με την Ιρλανδία. Ακόμα και οι Ισπανοί άδραξαν την ευκαιρία για να ζητήσουν συνδιοίκηση του Γιβραλτάρ. Οι πιέσεις αυτές, ωστόσο, δεν αναμένεται τουλάχιστον προσεχώς να απειλήσουν την ακεραιότητα της Βρετανίας. Το πρόβλημα τόσο για το βρετανικό πολιτικό σύστημα όσο και για την ηγεσία της ΕΕ είναι η διαχείριση του Brexit.

Στο πολιτικό επίπεδο το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το ευρωιερατείο θα επιλέξει το διαζύγιο να πραγματοποιηθεί με βελούδινο τρόπο. Ή αντιθέτως θα υιοθετήσει τιμωρητική τακτική για να στείλει μήνυμα σε επίδοξους μιμητές πως εάν ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο θα ματώσουν. Πριν τις κάλπες είχαν ακουστεί σχετικές απειλές, αλλά μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος επικρατούν χαμηλοί τόνοι.

Είναι λογικό, επειδή η Βρετανία έχει μεγάλο ειδικό βάρος. Δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εύκολων εκβιασμών εκ μέρους του ευρωιερατείου. Το Λονδίνο επιδιώκει συντεταγμένη έξοδο. Εάν το ευρωιερατείο επιλέξει τη ρήξη, δεν θα ματώσει μόνο η Βρετανία. Θα ματώσει και η ΕΕ.

Εκτός αυτού, υπάρχουν και οι ΗΠΑ. Ήθελαν τη Βρετανία εντός της Ένωσης για να ασκούν και μέσω αυτής έμπρακτη επιρροή στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Δεν πρόκειται, όμως, να την αφήσουν απροστάτευτη. Η ειδική σχέση τους παραμένει ζωτικής σημασίας για την Ουάσιγκτον.

Εάν ακολουθηθεί η οδός του βελούδινου διαζυγίου, ο τεράστιος όγκος των θεσμικών και νομικών ζητημάτων θα μπει σε μία σειρά ρύθμισης. Προφανώς, θα πραγματοποιηθούν δύσκολες διαπραγματεύσεις για το νέο πλαίσιο των εμπορικών σχέσεων της Βρετανίας με την ΕΕ και με τρίτες χώρες. Προφανώς, η βρετανική οικονομία θα υποστεί κάποια κάμψη. Δεν αναμένεται, όμως, να υπάρξει ούτε κενό, ούτε δραματικές επιπτώσεις.

Η βρετανική κυβέρνηση και η Τράπεζα της Αγγλίας πριν τις κάλπες τροφοδοτούσαν την κινδυνολογία. Τώρα, όμως, είναι υποχρεωμένες να διαχειρισθούν την κρίση και να αποκαταστήσουν το κλίμα σταθερότητας. Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι Ευρωπαίοι. Η αναταραχή στις Αγορές δεν συμφέρει καμία πλευρά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το πρόβλημα των Βρετανών είναι η διαδοχή του Κάμερον. Όλα δείχνουν, όμως, πως ούτε και σ’ αυτό το επίπεδο θα προκύψουν ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Η ανακοίνωση του πρωθυπουργού ότι θα παραιτηθεί ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για να αναλάβει τα ηνία η ομάδα των Συντηρητικών που πρωτοστάτησε στην εκστρατεία υπέρ του Brexit.

Πολιτικό πρόβλημα έχει το ευρωιερατείο, επειδή το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει επικίνδυνα. Προφανώς, ο παραδοσιακός βρετανικός ευρωσκεπτικισμός ήταν η βάση του κινήματος υπέρ του Brexit. Εκεί θα συναντήσεις τα υπολείμματα του αυτοκρατορικού μεγαλείου και την απέχθεια για την υπαγωγή σε κανόνες της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Όλα αυτά υπήρχαν από την ένταξη στην τότε ΕΟΚ το 1973. Γι’ αυτό τις προηγούμενες δεκαετίες η Βρετανία λειτούργησε κατά κανόνα σαν τροχοπέδη στην πορεία του ενοποιητικού εγχειρήματος. Αντιλαμβανόταν πάντα την ΕΕ σαν ζώνη ελεύθερων συναλλαγών και γι’ αυτό αρνήθηκε να εισέλθει στην Ευρωζώνη, στη ζώνη Σένγκεν κλπ. Ουσιαστικά ήταν με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω.

Ο παραδοσιακός ευρωσκεπτικισμός των Βρετανών, ωστόσο, δεν έφθασε ποτέ να προσλάβει διαστάσεις πλειοψηφικού κινήματος υπέρ της εξόδου. Χρειάσθηκε να μεσολαβήσουν εξελίξεις στο σύνολο σχεδόν της Ευρώπης για να φθάσουμε στο Brexit.

Η οικονομική κρίση του 2008 είναι η καμπή για τη μετάλλαξη της ΕΕ. Έβγαλε στην επιφάνεια διεργασίες και αντιθέσεις που τα προηγούμενα χρόνια επικαλύπτονταν από το κλίμα ευημερίας. Αφενός η εφαρμογή πολιτικών λιτότητας, αφετέρου η επιβολή απροκάλυπτης γερμανικής ηγεμονίας άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Ειδικά για τους Βρετανούς, η μετατροπή του Βερολίνου σε αφεντικό της ΕΕ λειτουργεί σαν κόκκινο πανί.

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, τα μικρομεσαία στρώματα βλέπουν τα εργασιακά δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδό τους να συρρικνώνονται στον βωμό της παγκοσμιοποίησης. Η πολυετής οικονομική στασιμότητα διέψευσε το αρχικό αφήγημα ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι παράγοντας ευημερίας για όλους τους συμμετέχοντες.

Αποδείχθηκε ότι ο μεγάλος κερδισμένος από την επιβολή του ευρώ είναι η Γερμανία και ο μεγάλος χαμένος η ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αποδείχθηκε πως η Ευρωζώνη είναι τοξική. Γι’ αυτό και χώρες-μέλη που ετοιμάζονταν να εισέλθουν, όπως π.χ. η Πολωνία, δεν διαβαίνουν το κατώφλι.

Προκαταλήψεις και αντιθέσεις που υποτίθεται ότι ανήκαν οριστικά στο παρελθόν έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Η κρίση ενεργοποίησε παλαιά ρήγματα, δημιούργησε νέα και συνολικά βάθυνε το χάσμα ανάμεσα στις άρχουσες ελίτ και στις λαϊκές τάξεις. Όσο το ενοποιητικό εγχείρημα γινόταν περισσότερο αντιπαθητικό στους πιεζόμενους μικρομεσαίους, τόσο αυτοί παλινδρομούσαν στο οικείο πλαίσιο του εθνικού κράτους.

Τα μηνύματα ήταν πολλά και ηχηρά τα τελευταία χρόνια. Δεν προέκυψε από το πουθενά η εμφάνιση και εντυπωσιακή άνοδος ενός νέου ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος σ’ όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη, ακόμα και σ’ αυτές που μέχρι πριν μερικά χρόνια εμφάνιζαν τεράστια ποσοστά ευρωπαϊσμού.

Το παραδοσιακό ηγεμονικό δίπολο κεντροδεξιά-κεντροαριστερά χάνει συνεχώς έδαφος. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που λόγω Μνημονίων ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή. Στην Ιταλία το κίνημα του Γκρίλο έχει εδραιωθεί, επειδή έχει σημαία του την έξοδο από το ευρώ. Στη Γαλλία πρώτο κόμμα είναι το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Στην Ισπανία οι Ποδέμος είναι προ των πυλών της εξουσίας. Στην Αυστρία ο ακροδεξιός υποψήφιος έχασε την Προεδρία της Δημοκρατίας για λίγες ψήφους. Στην Πολωνία και στην Ουγγαρία έχουν εκλεγεί κυβερνήσεις που αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του ευρωιερατείου. Ακόμα και στην ίδια την ωφελημένη Γερμανία υπάρχει αντι-ευρώ κόμμα που έχει υπερβεί δημοσκοπικά το 15%.

Σ’ αυτό το πολιτικό κλίμα ήρθαν να προστεθούν αφενός η διόγκωση του προσφυγικού-μεταναστευτικού κύματος, αφετέρου οι επιθέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας. Η ανασφάλεια τροφοδοτεί τα ευρωσκεπτικιστικά και ξενοφοβικά κινήματα, γεγονός που υπονομεύει περαιτέρω το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η Λεπέν έσπευσε να ζητήσει την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος για παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ και στη Γαλλία. Κατά πόδας και ο ηγέτης της ολλανδικής ακροδεξιάς Βίλντερς. Δεν αποκλείεται καθόλου να εκδηλωθούν αντίστοιχες τάσεις και σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Πώς αντιδρούσε σ’ όλα αυτά το ευρωιερατείο, η ολιγαρχία του χρήματος και τα συστημικά Μίντια; Μέχρι το Brexit, με έκδηλη αλαζονεία και πολιτική τύφλωση δεν έκανε τίποτα για να αναχαιτίσει το ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα. Η μόνη αντίδρασή του ήταν να αναγορεύσει τον «εθνολαϊκισμό» στο απόλυτο κακό. Με αυτή την προπαγανδιστική ρομφαία επιχείρησε να καταστείλει ιδεολογικά την πολιτική εκδήλωση των κοινωνικών αντιδράσεων.

Μέσα σ’ αυτό το ευρωπαϊκό τοπίο κατέστη δυνατή η υπερψήφιση του Brexit. Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, σύσσωμο το ευρωιερατείο προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαβεβαιώσει ότι δεν πρόκειται για την αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ο Ολάντ ζήτησε επανεκκίνηση του ευρωπαϊκού οράματος, αλλά είναι πολλοί πλέον που θεωρούν ότι έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη. Όσο κι αν δεν το ομολογούν το Brexit θα λειτουργήσει σαν ντόμινο. Θα επιταχύνει τις φυγόκεντρες τάσεις και ως εκ τούτου την αποδιάρθρωση της ΕΕ.

Σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, το ενδεχόμενο μίας εντυπωσιακής κίνησης εκ μέρους της Μέρκελ και του Ολάντ με σκοπό τη φυγή προς τα εμπρός δεν είναι πιθανή. Ο λόγος είναι ότι στα ζωτικά διαφωνούν. Επιπροσθέτως και οι δύο έχουν εκλογές το 2017 και δεν επιθυμούν να ανοίξουν μέτωπα.

Πιθανή είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών στην εξωτερική πολιτική και άμυνα. Κυρίως με δρομολόγηση δημιουργίας προπλάσματος ευρωπαϊκού στρατού. Πρόκειται για πρωτοβουλία που είχε προσκρούσει στην αντίθεση της Βρετανίας. Όλα δείχνουν ότι θα επικρατήσει μία περίοδος ακινησίας. Είναι πολλοί πλέον αυτοί που διαφωνούν με τις σχεδόν εκβιαστικές προτροπές για περαιτέρω συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών, οι οποίες είναι η άλλη όψη της “ρυθμιστικής βουλιμίας” των κοινοτικών μανδαρίνων.

Ένα δεύτερο ζήτημα που ανέδειξε το Brexit είναι η δήλωση Γιούνκερ ότι δεν εμπιστεύεται τα δημοψηφίσματα, επειδή οι ψηφοφόροι παρασύρονται! Πώς να εμπιστευτεί άσχετους πολίτες που όταν πάνε στις κάλπες χαλάνε τα σχέδια των “σοφών” εξουσιαστών; Πρόκειται για κραυγαλέο πολιτικό πατερναλισμό.

Η θέση περί ανεύθυνων πολιτών που αγνοούν τα προς κρίση ζητήματα και παρασύρονται από λαϊκιστές αναπαράγεται και διαχέεται ολοένα και περισσότερο από τις άρχουσες ελίτ. Στην πραγματικότητα ξανασερβίρεται μία παρωχημένη ολιγαρχική-αριστοκρατική θέση, η οποία ακυρώνει την πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Την πολιτική “εργολαβία” του Brexit έφεραν σε πέρας οι δυνάμεις του παραδοσιακού βρετανικού ευρωσκεπτικισμού. Οι Εργατικοί του Κόρμπιν υποστήριξαν τη θέση της ευρωπαϊκής Αριστεράς ότι ναι μεν η ΕΕ έχει πολλά προβλήματα, αλλά πρέπει να αλλάξει από τα μέσα. Η θέση αυτή τελικά τους έφερε δίπλα-δίπλα με τις άρχουσες ελίτ και σε αντίθεση με ψηφοφόρους τους.

Επειδή το δόγμα της αλλαγής εκ των έσω έχει μέχρι τώρα αποδειχθεί παρηγορητικός λόγος χωρίς πολιτικό αντίκρισμα, τα πληττόμενα μικρομεσαία στρώματα κατά κανόνα γυρίζουν την πλάτη στην Αριστερά. Εκτός αυτού και επειδή έχει την τάση να υποτιμάει τις κοινωνικές παρενέργειες και τα προβλήματα δημόσιας ασφάλειας που προκαλεί το μεταναστευτικό κύμα.

Εξαιρέσεις είναι η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Εκεί, λόγω και της ιστορίας, το αντισυστημικό ρεύμα τροφοδότησε κυρίως την Αριστερά. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, όμως, φαίνεται ότι χάνει το τρένο. Το αντισυστημικό ρεύμα τροφοδοτεί τα ευρωσκεπτικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα.

Παρόλα αυτά, το Brexit αναμένεται να ωθήσει του Ισπανούς ψηφοφόρους που σήμερα πάνε στις κάλπες προς την κατεύθυνση της αλλαγής. Κι αυτό, επειδή η ψήφος των Βρετανών ενισχύει όχι μόνο τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, αλλά συνολικά τις αντισυστημικές δυνάμεις.

Ένας από τους λόγους που το ευρωιερατείο απέφυγε βιαστικές κινήσεις είναι ότι ήθελε να μην επιβαρύνει το κλίμα για το κόμμα Ραχόι στην Ισπανία. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, οι κινήσεις θα γίνουν από τη Δευτέρα και πάντα κατά τρόπο που να λαμβάνονται υπόψη και τα δύο μέτωπα.

Η επίδραση του Brexit αναμένεται να είναι μεγαλύτερη στις ΗΠΑ και μάλιστα υπέρ της υποψηφιότητας του Τράμπ. Όχι μόνο επειδή ο ιδιότυπος Ρεπουμπλικανός υποψήφιος πρόεδρος υποστήριξε εξαρχής την έξοδο της Βρετανίας. Το γεγονός ότι παρά τον προπαγανδιστικό βομβαρδισμό οι Βρετανοί αψήφησαν τις απειλές έχει τη δύναμη του παραδείγματος. Ωθεί όσους Αμερικανούς θέλουν να ψηφίσουν τον Τραμπ για να στείλουν μήνυμα στο κατεστημένο, να ξεπεράσουν τον φόβο που καλλιεργούν τα συστημικά Μίντια ότι αυτή η ψήφος είναι επικίνδυνη.

Μετά τη νίκη του Brexit είναι σαφές πως το ευρωιερατείο έχει ζωτική ανάγκη να δείξει πως η υπόλοιπη ΕΕ είναι αρραγής. Με άλλα λόγια, δεν έχει την πολυτέλεια να αναζωπυρώσει την ελληνική κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψει απαιτεί από την Ελλάδα την εφαρμογή του Μνημονίου. Σημαίνει, όμως, ότι αντικειμενικά διευρύνονται τα περιθώρια διαπραγμάτευσης της Αθήνας. Είναι ενδεικτικό ότι ο Τσίπρας έσπευσε να εκφράσει την πρόθεση να επαναδιαπραγματευθεί και το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων και την περικοπή των εργασιακών δικαιωμάτων.

Πολλά θα κριθούν από το αποτέλεσμα των ισπανικών εκλογών. Εάν εκεί σχηματισθεί αριστερόστροφη κυβέρνηση, θα διευρυνθούν τα περιθώρια κινήσεων του Ρέντσι. Το Βερολίνο εκ των πραγμάτων θα βρεθεί σε διλήμματα όσον αφορά όχι μόνο τον τρόπο αντιμετώπισης των νοτιοευρωπαίων, αλλά και συνολικά του τρόπου που η Γερμανία θα δει εφεξής την Ευρωζώνη.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Επειδή η δραματοποίηση ποτέ δεν ήταν προνόμιό μας το θέμα των σχέσεων Βρετανίας – ΕΕ θα εξεταστεί υπό το πρίσμα πιο ψύχραιμων προσεγγίσεων και πάγιων στρατηγικών κριτηρίων.

Κυρίως υπό το πρίσμα δύο από καιρό αποκρυσταλλωμένων πορισμάτων:

Πρώτον, έχουμε δύο χρόνια και βάλε διαπραγματεύσεις κατά την διάρκεια των οποίων οι διπλωματικά αριστοτέχνες Βρετανοί θα δείξουν εάν συνεχίζουν την μεταπολεμική παράδοση.

Πιο συγκεκριμένα, όταν τελείωσε η αποικιακή εποχή φρόντισαν να διατηρήσουν πανίσχυρους θεσμούς στρατηγικού σχεδιασμού και στρατηγικών αποφάσεων των οποίων οι πολιτικοί, όσον αφορά τους χειρισμούς και τις διαπραγματεύσεις, είναι εντολοδόχοι.

Δεύτερον, οι Βρετανοί, έχοντας ήδη αναλύσει τις κινούμενες μεταψυχροπολεμικές σεισμικές πλάκες, αρνούμενοι να συμμετάσχουν στην ΟΝΕ και εκκινώντας μια διαδικασία διαπραγματεύσεων πριν τρία χρόνια με τον λόγο Κάμερον, σίγουρα κάτι πιο μακροπρόθεσμο έχουν στο μυαλό.

Η χάραξη στρατηγικής από δυνάμεις όπως η Βρετανία προεκτείνεται στο βάθος πολλών δεκαετιών και κύριο κριτήριο είναι οι συσχετισμοί ισχύος, η κατανομή και οι ανακατανομές δυνάμεων πλανητικά, οι σχέσεις Ανατολής και Δύσης στην Ευρώπη με επίκεντρο τον ρόλο της Γερμανίας και ασφαλώς με βλέμμα προς τις ΗΠΑ με τις οποίες διατηρούν μια ειδική σχέση η οποία για αμφότερα τα κράτη δύσκολα αλλάζει.

Σίγουρα, οι Βρετανοί αναλύουν και σχεδιάζουν τον ρόλο και την θέση της Βρετανίας στο αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα. Ως προς τούτο, να μου επιτραπεί η φράση, «για τους Βρετανούς τα περί πολιτικής ένωσης είναι στην καλύτερη περίπτωση οριακής σημασία και στην χειρότερη ιδεαλιστικές ασυναρτησίες».

Περιεκτικά και σύντομα οι New York Times έγραψε για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Βρετανία αμέσως μετά την ανακοίνωσή τους, ότι είναι «μια ιστορική απόφαση που χωρίς αμφιβολία θα αναδιαμορφώσει την θέση του Βρετανικού έθνους, θα ταρακουνήσει την Ήπειρο και θα ρίξει στα βράχια το πολιτικό κατεστημένο σε όλη την Δύση».

Ο Nigel Farage, ηγετική μορφή του κινήματος Brexit δήλωσε μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ότι το Brexit «είναι μια ψήφος για τους αληθινούς ανθρώπους, τους ανθρώπους της καθημερινότητας, τους αξιοπρεπείς ανθρώπους.

»Παλέψαμε κατά των πολυεθνικών, κατά των μεγάλων εμπορικών τραπεζών, κατά της υψηλής πολιτικής, κατά των ψευδών, κατά της διαφθοράς και της εξαπάτησης. Και το κάναμε χωρίς πόλεμο, χωρίς να ρίξουμε ούτε μια σφαίρα, το κάναμε με σκληρή δουλειά».

Αμφότερες οι τοποθετήσεις είναι περιγραφικά σημαντικές και υποδηλώνουν τόσο το γεγονός πως η Βρετανική πορεία εντάσσεται σε μια τροχιά κινούμενων στρατηγικών πλακών όσο και το γεγονός που μόνο τυφλοί ή δεσποτικοί δεν βλέπουν ότι η δημοκρατία στον χώρο που καλύπτει η ΕΕ εκμηδενίστηκε. Κάτι επίσης χειρότερο, ότι η εξουσία περιέπεσε σε παντελώς ανεξέλεγκτους δρώντες.

Εδώ λοιπόν, διόλου εν θερμώ, καθότι έχουμε ήδη γράψει πολλά για το ζήτημα αυτό τα τελευταία χρόνια κτίζοντας πάνω στην αρχική ομιλία του Cameron θα επιχειρήσουμε μια αποτίμηση του αποτελέσματος μονιμότερου χαρακτήρα για α) την σημασία του αποτελέσματος για την ΕΕ, β) το διαπραγματευτικό σκέλος και γ) τις στρατηγικές επιλογές του ΗΒ και όχι μόνο.

Κατά πρώτον, αρχίζουμε εξηγώντας τι σημαίνει κανείς να έχει το προνόμιο να είναι κανείς «ευρωσκεπτικιστής» (μιας και αρχές του 1990 κάποιοι εκτόξευσαν ένα τέτοιο χαρακτηρισμό εκ του γεγονότος ότι δημοσιεύαμε αναλύσεις κόντρα στην επίπεδη συμβατική σοφία).

Αρχές του 1990, ακριβώς, όταν επέστρεψα στην Ελλάδα ως πανεπιστημιακός αφού είχα ήδη γράψει εκτενώς στην αγγλική βιβλιογραφία για την ευρωπαϊκή πολιτική με έμφαση τα στρατηγικά ζητήματα της Ευρώπης, με ανυποψίαστη άνεση και θεωρώντας ότι έλεγα το πιο φυσιολογικό πράγμα, αλλά και με αθωότητα για το τι ευαίσθητες χορδές αυτό θα μπορούσε να θίξει σε μια Ελλάδα γεμάτη εγγενή εξαρτησιακά σύνδρομα και εσχατολογικά δόγματα, έλεγα και έγραφα ότι το να είσαι «ευρωσκεπτικιστιστής» είναι όχι μόνο σωστό αλλά και αναγκαία προϋπόθεση πολιτικού και στρατηγικού ορθολογισμού.

Ο όρος «ευρωσκεπτικιστής» υπό αυτό το πρίσμα, εξάλλου, δεν είναι αξιολογική θέση αλλά περιγραφή και συμπέρασμα όσον αφορά την εξέλιξη της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδιαίτερα μετά το ανορθολογικό άλμα στο κενό του 1992.

Το ζήτημα είναι ζωτικό, ουσιαστικό και πολύ σημαντικό: Στην διεθνή και ευρωπαϊκή πολιτική ο αναλυτής είναι ο ιατρός που κάνει διάγνωση των παθολογιών.

Αν αυτή η διάγνωση είναι λάθος οι συνέπειες είναι πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο θανατηφόρε από ότι στην συμβατική ιατρική.

Ο τσαρλατάνος της διεθνούς πολιτικής γράψαμε κάποτε ενοχλώντας πολλούς, είναι πολύ επικίνδυνος για ένα κράτος, για τους πολίτες του και για την διεθνή σταθερότητα.

Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνω παρενθετικά ότι αυτοί οι παραλογισμοί αποτελούν κύρια αιτία της συμφοράς των νεοελλήνων των τελευταίων ετών καθότι κυριάρχησαν οι ανορθολογικές εσχατολογίες και συκοφαντήθηκαν αναλύσεις οι οποίες έκρουαν προειδοποιητικά τον κώδικα του κινδύνου για το κολοσσιαίο πολιτικοοικονομικό σφάλμα άσκοπης, απροετοίμαστης και προγραμματικά θανατηφόρας ένταξης στην ΟΝΕ.

Η ΕΕ, ιδιαίτερα μετά το 1992 όταν κάνοντας ένα τεράστιο άλμα στο κενό αποφασίστηκε η ΟΝΕ, κατά κάποιο τρόπο αφήνοντας έτσι πίσω τον συναινετικό τρόπο λήψης των αποφάσεων που επέβαλε ο Πρόεδρος ντε Γκολ το 1966, υπερτέρησε ο εσχατολογικός ιδεαλισμός.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, αλλάζοντας μάλιστα το όνομα από ΕΟΚ σε ΕΕ, έγινε η τερατώδης υπόθεση εργασίας πως μια τεχνόσφαιρα ειδικών στα νομισματικά θα μπορούσε να επιβάλει πάνω σε ένα εθνοκρατικά βαθύτατα διαφοροποιημένο πεδίο μακροοικονομικές αποφάσεις.

Αποφάσεις δηλαδή που διαμορφώνουν τις κοινωνικές ισορροπίες, που για να είναι νομιμοποιημένες θα πρέπει να νομιμοποιούνται από ένα ανέφικτο πανευρωπαϊκό σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης το οποίο για να μπορεί να υπάρξει απαιτείται ευρωπαϊκή κοινωνία, ευρωπαϊκή ταυτότητα, και πολλά άλλα που εμπίπτουν στα πεδία της υψηλής πολιτικής και της εθνικής συγκρότησης.

Το να πιστέψει κάποιος κάτι τέτοιο είναι είτε επικίνδυνος τεχνοκράτης ο οποίος θα πρέπει να στερείται πολιτικών εξουσιών είτε επικίνδυνος εσχατολόγος που παίζει με τις ζωές των ανθρώπων.

Τέτοιοι επικίνδυνοι εσχατολόγοι και τεχνοκράτες, εν τούτοις, υπήρχαν ήδη πολλοί και ο αριθμός τους αυξήθηκε αλματωδώς μετά το 1992.
Το Γερμανικό ζήτημα γράψαμε το 1992 δεν έκλεισε αλλά άνοιξε.
Πολλοί ασχολούνται με τα ευρωπαϊκά αλλά ελάχιστοι ξέρουν ότι το 1990-92 η ΟΝΕ ήταν ένας εκβιασμός και επιβολή των Γάλλων επί των Γερμανών με την προσδοκία ότι όπως έλεγαν «θα δέσουν την Γερμανία με νομισματικά δεσμά».

Η απάντηση ήταν ότι αυτό σημαίνει ότι «δένεις ένα γίγαντα με κλωστές».
Η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης χρειαζόταν το σοκ του Βρετανικού δημοψηφίσματος.
Δεν χρειάζονται περίτεχνες ή σπουδαιοφανείς αναλύσεις για να το πασιφανές και πασίδηλο.

Οι περισσότερες εάν όχι όλες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βρίσκονται υπό καταστολή και την εξουσία έχουν τα μέλη μιας θηριώδους τεχνόσφαιρας και ηγεμονικών υπαλλήλων, κερδοσκόπων, τοκογλύφων και δυνητικά εγκληματικών –καθότι κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι– διεθνικών δρώντων.

Η εκατοέμμεση «δημοκρατία» που συχνά κόντρα στο ρέμα στηλιτεύουμε ως υποκρισία και δεσποτεία εκμηδενίστηκε και αυτή πλήρως.

Τεχνόσφαιρα, τεχνοκράτες και ηγέτες ηγεμονικών δυνάμεων με μνημόνια και όχι μόνο κατέστησαν τους «αντιπροσώπους» γελοίους κοσμητικούς καρεκλοκένταυρους εντολοδόχους εξόντωσης των πολιτών.
Ακόμη πιο γελοίο και δημοκρατικά τραγικό, είναι ότι εκλέγονται και κατά συνέπεια ότι κάνουν είναι «νόμιμο και ηθικό».
Εκτελεστικά όργανα τέτοιων θηριωδών καταστάσεων ποτέ δεν έπαψαν στην ιστορία παρακμασμένων ή κατακτημένων πολιτικών συστημάτων.
Είναι οι δειλοί, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, οι αδίστακτοι εκτελεστές κάθε είδους και οι θρασύδειλοι υποκριτές καρεκλοκένταυροι κάθε είδους κατεξουσιασμού.

Στις Βρυξέλλες και αλλού βλέπεις και κάποια «κοινοβούλια» και κάποιους προέδρους Συμβουλίων, ευρωκοινοβουλίων κτλ.
Αρκεί να πω ότι προκαλεί την αισθητική και όχι μόνο η θέα τέτοιων διορισμένων (από ποιους;) ιδιωτών οι οποίοι φτάνουν μέχρι το σημείο να χαμογελούν ειρωνικά όταν τους κάνουν κριτικές ερωτήσεις. Ξέρουν, οι αφιλότιμοι, ότι όλα αυτά είναι άνευ σημασίας.
Τις αποφάσεις; Μα υπάρχουν μύρια επίπεδα τεχνοκρατών, επιτροπών, τραπεζικών και πολλών άλλων μηδενικής δημοκρατικής λογοδοσίας.

Η πάγια και κλασική θέση ότι «δημοκρατία έχουμε όσο περισσότερο ο εντολέας πολίτης είναι εντολέας της εντολοδόχου εξουσίας» αντιστράφηκε για καλά.
Όχι μόνο αυτό.
Δημιουργήθηκε επίσης ένας μεγάλος θίασος παρασιτικών διανοουμένων (κατείχα έδρα Jean Monnet για την ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση που απέφυγα να ανανεώσω), υπαλλήλων τεχνοκρατών που αγαπούν τα άνευ ουσίας και άνευ σκοπού ταξίδια και βεβαίως μια στρατιά προπαγανδιστών στα λεγόμενα μέσα «επικοινωνίας».

Για να σταματήσουμε εδώ καθότι η περιγραφή του αυτονόητου και του πασίδηλου περιττεύει, υπογραμμίζεται το γεγονός πως 3-4 χρόνια μετά την υιοθέτηση της ΟΝΕ ενώ όλοι έλεγαν ότι απέτυχε (τώρα γιατί εμείς ενταχθήκαμε έγινε αναφορά πιο πάνω) τίποτα δεν έγινε για να λάβει χώρα κάποια μεταρρύθμιση.

Γενικότερα ισχύουν τα εξής:

Μια μεγάλη διεθνής διάσκεψη ή τουλάχιστον Ευρωπαϊκή έπρεπε να γίνει αμέσως μετά το 1990 για να τεθούν επί τάπητος τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα.

Αυτό ιστορικά ήταν κανόνας όταν λάμβαναν χώρα μεγάλες διεθνείς εξελίξεις και η κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης σήμαινε την μεγαλύτερη ανακατανομή ισχύος της ιστορίας.

Αυτόματοι πιλότοι, διεθνείς ρυθμιστές, μάγοι με ραβδιά ή Θεός της ιστορίας δεν υπάρχουν.

Υπάρχουν κράτη και άνθρωποι που πολεμούν, συνεργάζονται, συμμαχούν, εναλλάσσουν συμμαχίες και συνομιλούν και διαπραγματεύονται, ιδιαίτερα όταν τα πράγματα φτάσουν στα όριά τους.

Το 1990 τα πράγματα έφτασαν στα όριά τους, οι Αμερικανοί στο πλαίσιο της «νέας τάξης» (Μπους) άρχισαν ένα αγώνα δρόμου να γεμίσουν τα κενά ισχύος «μέχρι εκεί που έφταναν τα όπλα τους» (φράση αμερικανίδας υφυπουργού εξωτερικών) και οι Γάλλοι «έδεσαν την Γερμανία με τους νομισματικούς δεσμούς της ΟΝΕ».

Η ΟΝΕ όμως ήταν και συνεχίζει να είναι ένα πολιτικοοικονομικό και στρατηγικό τέρας.

Εκτός του ότι τέθηκε πάνω από ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό πεδίο ένας νομισματικός μηχανισμός στερούμενος κοινωνικοπολιτικών ελέγχων –εξ ου όπως γράφαμε η διανεμητική ισχύς των νομισματικών αποφάσεων στερούταν θέσπισης– η ΟΝΕ έθρεψε το μεγαλύτερο αίτιο πολέμου στην ιστορία, δηλαδή την άνιση ανάπτυξη.

Μάλιστα, όχι σε ένα οποιοδήποτε πεδίο αλλά στο κέντρο της Ευρώπης όπου η Γερμανία επί αιώνες ελεγχόταν με μύριους τρόπους πριν τον Βίσμαρκ και μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους.

Σταματούμε εδώ λοιπόν προς το παρόν και λέμε ότι τα πιο πάνω πασιφανή και πασίδηλα υπογραμμίζουν την απόλυτη ανάγκη μεγάλων αποφάσεων για την νέα τάξης πραγμάτων στην Ευρώπη (εννοούμε αυτή που αφετηρία έχει το 1990 και οι αποφάσεις καθυστέρησαν επικίνδυνα ένα τέταρτο του αιώνα αφήνοντας την άνιση ανάπτυξη να υπονομεύει την σταθερότητα στην Ευρώπη).

Από αυτή την άποψη το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος είναι μια μεγάλη ευκαιρία.

Τέλος, μια λέξη για την Ελλάδα. Δεν θεωρούμε την πιο πάνω ανάλυση εξεζητημένη.

Πασίδηλα και πασιφανή πράγματα λέμε τα οποία τα αλάνθαστα αξιώματα του Θουκυδίδειου Παραδείγματος περιγράφουν με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι τόσο ως προς την Ευρώπη όσο και ως προς την ευρύτερη διεθνή πολιτική, η ανάλυση στην Ελλάδα έπασχε και πάσχει.

Αυτή είναι και μια από τις ισχυρές ερμηνείες των αιτίων των παθολογιών χωρίς την θεραπεία των οποίων μύρια κακά έπονται.

* Ο Παναγιώτης Ήφαιστος είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μέσα στο πολιτικό προσωπικό της χώρας μας υπάρχουν ακόμη αξιόλογοι άνθρωποι, έντιμοι, και άξιοι να τους εμπιστευτεί κανείς.
Άνθρωποι που δεν έχουν εθισμό με τις καρέκλες και δεν έχουν βάλει αυτοσκοπό στην ζωή τους τον πλουτισμό μέσω της πολιτικής ή την μέσω πολιτικής ασυλίας απαλλαγής τους από τις παράτυπες-παράνομες δραστηριότηττές τους.
Κανένας όμως, μα κανένας απ' αυτούς, δεν βρίσκεται μέσα στην Βουλή.

Ο σημερινός αρχηγός της προδοτικής κυβέρνησης γνωρίζει πιά πολύ καλά πως δύσκολα θα μπορέσει με οποιαδήποτε επικοινωνιακή καταιγίδα, με οποιαδήποτε υστερία των υπόλογων για την κατάντια του λαού ΜΜΕ, να κρατήσει μακριά απ' την Βουλή κι άλλο αυτούς τους ανθρώπους.
Σπεύδει λοιπόν με την αλλαγή του εκλογικού νόμου να αποδυναμώσει όσο μπορεί αυτές τις τίμιες φωνές, όταν αυτές ξαναμπούν στο κοινοβούλιο.
(Το ότι ο ντεμέκ αριστερούλης πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την απλή αναλογική, για τον λαό και άλλες πίτσες ροζ, φαίνεται από το ότι δεν καταργεί εντελώς το "μπόνους" των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, αλλά το περιορίζει στις 30 έδρες, ίσα-ίσα για να μην μπορεί να υπάρξει ποτέ πιά αυτοδυναμία. Όχι από δημοκρατικό "πιστεύω" προς τις κυβερνήσεις συνεργασίας, αλλά επειδή γνωρίζει πως ποτέ πιά δεν θα βρεθεί στην θέση του πρώτου, ή τέλος πάντων κοντά στην κατάκτηση της αυτοδυναμίας όπως τον Ιανουάριο του 2015)

Κατεβάζοντας το όριο ηλικίας των ψηφοφόρων στα 17 ελπίζει σε μιά εντελώς ανώριμη πολιτικά και εύκολα χειραγωγούμενη μάζα πρόωρα ανακυρηγμένων "πολιτών", μιά μάζα ψηφοφόρων που μέσα στην ως τότε περιδίνηση της ζωής τους μέσα στο δαιδαλώδες τοπίο μιά Παιδείας που μοιάζει περισσότερο με κινούμενη άμμο παρά με προπαρασκευή χρήσιμων και μορφωμένων πολιτών, αδιάβαστοι και αστοιχείωτοι πολιτικά και ιστορικά, χωρίς τις βασικές γνώσεις που θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε ώριμη πολιτική και κριτική  σκέψη απαλλαγμένη από την παρορμητικότητα της ηλικίας, αποτελούν οι ίδιοι το τυράκι στην φάκα της ίδιας τους της ζωής.
Αυτό ελπίζει και αυτό προσδοκά ο νέος "πατερούλης", ντεμέκ αριστερούλης, μα πιό πολύ φασιστούλης πρωθυπουργός.

Κυρίως όμως μειώνοντας στο 2% το όριο για την είσοδο στην Βουλή των κομμάτων, ελπίζει πως θα πετύχει την πολυδιάσπαση των υγιών λαϊκών δυνάμεων και την αποδυνάμωσή τους όταν αυτές θα έχουν μπει στο κοινοβούλιο.
Διότι καλώς ή κακώς (κακώς, κάκιστα ) οι πραγματικά λαϊκές αυτές δυνάμεις έχουν ένα βασικό κουσούρι:
Ενώ συμφωνούν στα μείζονα και τα καθοριστικά, θεωρούν  "δημοκρατικά"  απαραίτητο να συμφωνούν και στα ελάσσονα, που μπορεί πολλές φορές να μην είναι μεν επουσιώδη, μπορούν να πάρουν όμως νερό στο κρασί τους ή να βρεθουν πολλαπλοί τρόποι προσέγγισής τους.
Εμ, δε γίνεται να συμφωνούνε σε όλαΚι εκεί τις περισσότερες φορές χαλάει η μανέστρα της σύγκλισης και του συνασπισμού των δημοκρατικών-λαϊκών δυνάμεων.

Κάνουμε λοιπόν έκκληση στους έντιμους και αξιόπιστους λίγους πολιτικούς που έχουν απομείνει σ' αυτό τον τόπο, να συμπτυχθούν σε ένα ενιαίο μέτωπο, βάζοντας σαν προμετωπίδα και σημαία αυτά που όλους μας ενώνουν.
Όχι σε έναν χαλαρό συνασπισμό, αλλά σε ένα συμπαγές ισχυρό κόμμα, με πολλές συνιστώσες ίσως, αλλά αρραγές στην προσπάθειά μας να απαλλαγούμε από τις κατοχικές δυνάμεις εσωτερικού και εξωτερικού, που για δικά τους οικονομικά οφέλη απομυζούν τόπο και λαό.

Κι αν ίσως η αρχηγία ή η πρωτοκαθεδρία είναι λόγος τριβής, ας μπούν μπροστά άλλοι, τρίτοι, άγνωστοι, νέοι, μέσα απ' τον λαό και την κοινωνία.
Υπάρχουν χιλιάδες εδώ έξω αξιότεροι από τους 300 ξεπουλημένους της Βουλής.

Άντε, γιατί πολύ αφήσαμε τα σκουλήκια, να τραγουδάνε ακόμα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου