Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Απρ 2014

Νέα παραβίαση χωρικών υδάτων από τουρκική φρεγάτα μετά πτήσεως ελικοπτέρου είχαμε το μεσημέρι. Η Τουρκία συνεχίζει τις προκλήσεις στο Αιγαίο με ένταση που προβληματίζει σοβαρά και προκαλεί σκέψεις για το τι έρχεται.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ:

Η τουρκική φρεγάτα “BARBAROS”, προερχόμενη από το λιμάνι του Ακσάζ, εισήλθε στις 15:25, με Βόρεια πορεία, σε Ελληνικά Χωρικά Ύδατα μεταξύ της Ν. Αμοργού και Ν. Κίναρος και εξήλθε από αυτά στις 16:00

Το οργανικό Ε/Π της φρεγάτας κατά την διάρκεια του πλού της εντός των ΕΧΥ εκτέλεσε πτήση συνεργασίας με το πλοίο, προσεγγίζοντας τις ακτές της Ν. Κίναρος.

Πλοία και μέσα του Πολεμικού Ναυτικού παρακολούθησαν και παρακολουθούν το τουρκικό σκάφος, καθόλη τη διάρκεια του πλου του ενώ αεροσκάφη της ΠΑ αναχαίτισαν και αναγνώρισαν το Ε/Π σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική. 

Πηγή OnAlert



Ο πρεσβευτής της Γερμανίας στη Ρωσία εκλήθη στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών με αφορμή τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος παρομοίασε τις ρωσικές ενέργειες στην Κριμαία με κινήσεις στις οποίες είχε προβεί η ναζιστική Γερμανία, ανέφερε σήμερα το υπουργείο. 

«Θεωρούμε τέτοιες ψευδοϊστορικές αναφορές από έναν Γερμανό υπουργό προκλητικές» υπογραμμίζεται σε μια ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.


Η αντίδραση αυτή, σε υψηλούς τόνους, δείχνει πόσο τεταμένες έχουν γίνει πλέον οι σχέσεις εξαιτίας της κρίσης στην Κριμαία μεταξύ της Ρωσίας και Γερμανίας, της πιο ισχυρής οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διατηρεί τις στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα.

Αν και η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ τήρησε αποστάσεις από τις δηλώσεις αυτές του Σόιμπλε, ασκεί πιέσεις να δοθεί μια σθεναρή απάντηση της Ευρώπης στην προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία τον περασμένο μήνα.

Η Ρωσία εξέφρασε τη δυσφορία της στον πρεσβευτή της Γερμανίας Ρίντιγκερ φον Φριτς ο οποίος, σύμφωνα με το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, προσήλθε για να υποβάλει τα διαπιστευτήριά του στο υπουργείο στη Μόσχα. 

Ο Σόιμπλε είχε δηλώσει ότι η προσάρτηση της Ρωσίας στην ουκρανική περιοχή της Κριμαίας του θύμισε την επιχειρηματολογία που χρησιμοποίησε ο Αδόλφος Χίτλερ το 1938 για να προσαρτήσει τη Σουδητία, μια περιοχή των γερμανόφωνων της τότε Τσεχοσλοβακίας. 

Ο εκπρόσωπος του υπουργού Οικονομικών είχε αρνηθεί ότι ο Σόιμπλε παρομοίασε τη Ρωσία με το Γ΄ Ράιχ του Χίτλερ, υποστηρίζοντας πως ο υπουργός προσπαθούσε να κάνει σαφές πως οι ενέργειες της Μόσχας στην Ουκρανία παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.

Πηγή REUTERS, ANA-MPA



Ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαδιμίρ Πούτιν, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, αγνοεί τώρα τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ στέλνοντας όπλα στη Συρία προς ενίσχυση του Μπασάρ αλ Άσσαντ έναντι των επαναστατών επισημαίνουν εμπειρογνώμονες αμυντικών θεμάτων, σύμφωνα με ανταπόκριση των Henry Meyer (Μόσχα), Stepan Kravchenko (Μόσχα) και Donna Abu Nasr (Ντουμπάι) στο BLOOMBERG με τίτλο «Putin Defies Obama in Syria as Arms Fuel Assad Resurgence».

Σύμφωνα με το Jane’s Defense Weekly και το Stratfor, ο στρατός του Άσσαντ, στην προσπάθειά του να δώσει ένα τέλος στον τριετή εμφύλιο πόλεμο, άρχισε να χρησιμοποιεί για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο τους ρωσικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς Smerch και Uragan, ενώ ενέτεινε την χρήση των μαχητικών αεροπλάνων MiG-29.

Όπως επισημαίνει ο Alexei Malashenko, αναλυτής θεμάτων Μέσης Ανατολής στο Carnegie Center της Μόσχας «η Ρωσία κάνει τα πάντα τώρα για να διασφαλίσει μια πειστική νίκη στον Άσσαντ», προσθέτοντας ότι «εάν η Ρωσία αποδείξει ότι μπορεί να ακολουθήσει τη δική της εξωτερική πολιτική, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Αμερικής, τότε ο Πούτιν θα έχει επιτύχει ένα τεράστιο κατόρθωμα».


  • Από τους Κεμαλιστές ως το «ήπιο» Ισλάμ
  • Πως σχεδίαζαν προβοκάτσια για στρατιωτική επίθεση στη Συρία
Του Μάνου Ηλιάδη

Πολλαπλό προβληματισμό προκαλούν οι υποκλαπείσες συνομιλίες τούρκων αξιωματούχων που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, του υφυπουργού του, Φεριντούν Σινιρλίγολου, του αρχηγού της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν και του υπαρχηγού του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Γιασάρ Γκιουλέρ, σχετικά με τα σχέδιά τους να δημιουργήσουν οι ίδιοι μία αφορμή προκειμένου να δικαιολογήσουν στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, κατόπιν μάλιστα σχετικής εντολής του Ερντογάν προςτούτο.

Σε ένα πρώτο επίπεδο, οι υποκλαπείσες συνομιλίες αποκαλύπτουν ένα πρόσωπο της Τουρκίας, που επιβεβαιώνει ακόμη και τους πλέον άσπονδους επικριτές της τουρκικής πολιτικής και του αμετάβλητου της επικρατούσης νοοτροπίας της ηγεσίας της. Όπως προελέχθη, οι συνομιλίες των προαναφερθέντων αφορούσαν σε μία συζήτηση γύρω από θέμα της προκλήσεως μίας αφορμής για επέμβαση στη Συρία κατά τον ίδιο τρόπο που εφάρμοσε ο Χίτλερ στην Πολωνία.
Η αφορμή αυτή θα ήταν μία υποτιθέμενη επίθεση εναντίον του τουρκικού εδάφους ή, εναλλακτικώς, εναντίον ενός μικρού τμήματος, εκτάσεως 10 εκταρίων, εντός του συριακού εδάφους, στο οποίο βρίσκεται ο τάφος του Σάχη Σουλεϊμάν, τον οποίο φυλάσσει μικρό τιμητικό απόσπασμα τούρκων στρατιωτών.

Από τις μεγάλης εκτάσεως συνομιλίες –υπάρχουν παντού στο διαδίκτυο- απομονώνουμε μερικά αποσπάσματα τα οποία μιλούν από μόνα τους και δείχνουν όλο τον κυνισμό με τον οποίο σχεδιάζεται μία επίθεση εναντίον μίας γειτονικής χώρας, μέσω μίας προβοκάτσιας και χωρίς να υπάρχει κανένας δισταγμός, όπως λένε οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στην σύσκεψη.

Αχμέτ Νταβούτογλου (υπουργός Εξωτερικών): Ο πρωθυπουργός είπε ότι στην παρούσα συγκυρία αυτή η επίθεση εναντίον του Τάφου του Σάχη Σουλεϊμάν πρέπει να ιδωθεί ως μία ευκαιρία για εμάς.
Χακάν Φιντάν (αρχηγός της ΜΙΤ): Μπορώ να στείλω τέσσερα άτομα από τη Συρία (σ.σ.: προφανώς ελεγχόμενα από τη ΜΙΤ) , εάν είναι αυτό που χρειάζεται. Τούτο θα αποτελέσει την αιτία πολέμου. Η εντολή θα είναι να πραγματοποιήσουν μία επίθεση με ρουκέτες εναντίον της Τουρκίας. Μπορούμε επίσης να προετοιμάσουμε μία επίθεση εναντίον του Τάφου του Σάχη Σουλεϊμάν, εάν τούτο χρειασθεί.
Στρατηγός Γιασάρ Γκιουλέρ (υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου): Αυτό θα είναι μία ανοιχτή αιτία πολέμου. Εννοώ αυτό που θα προκαλέσουμε θα είναι μία ανοιχτή αιτία πολέμου
Ο Φιντάν πρέπει να λάβει επειγόντως υποστήριξη και χρειάζεται να τον βοηθήσουμε να εφοδιάσει τους αντάρτες με όπλα και πυρομαχικά. Πρέπει να μιλήσουμε με τον υπουργό. Τον υπουργό μας των Εσωτερικών, τον υπουργό μας της Άμυνας. Χρειάζεται να μιλήσουμε γι αυτό και να καταλήξουμε σε μία απόφαση.
Νταβούτογλου: Πως βάλαμε τις Ειδικές μας Δυνάμεις να δράσουν στο Βόρειο Ιράκ; Θα έπρεπε να είχαμε κάνει το ίδιο και εκεί (Συρία). Θα έπρεπε να έχουμε εκπαιδεύσει αυτούς τους ανθρώπους. Θα έπρεπε να έχουμε στείλει δικούς μας ανθρώπους εκεί για τον σκοπό αυτό.
Φεριντούν Σινιρλίογλου (ΥΦΥΠΕΞ): Στο είπα και τότε, για όνομα του Θεού, στρατηγέ. Ξέρεις πως καταφέραμε να στείλουμε μέσα τα άρματα μάχης, ήσουν εκεί.
Γκιουλέρ: Τι εννοείτε;
Σινιρλίογλου: Πώς νομίζετε ότι καταφέραμε να συγκεντρώσουμε άρματα μάχης στο Ιράκ; Πώς καταφέραμε να βάλουμε μέσα τις Ειδικές μας Δυνάμεις, το τάγμα; Είχα ανάμειξη σε αυτά. Ας γίνω πιο σαφής, δεν υπήρχε απόφαση της κυβερνήσεως γι αυτό. Το καταφέραμε με μία απλή διαταγή.
Νταβούτογλου (απαντώντας στον Γκιουλέρ): Φυσικά, πάντα λέω στον πρωθυπουργό, εν απουσία σας, το ίδιο πράγμα στην ακαδημαϊκή γλώσσα: Δεν μπορείς να μείνεις σε αυτά τα εδάφη χωρίς ισχυρή (στρατιωτική) δύναμη. Χωρίς πραγματική ισχύ, δεν μπορεί να υπάρξει η πολιτική της ήπιας ισχύος (σ.σ.: ιδού γιατί προβαίνουν σε τέτοιους εξοπλισμούς οι Τούρκοι).
Γκιουλέρ: Για αποφυγή συγχύσεως, χρειαζόμαστε όπλα και πυρομαχικά το 2011, το ίδιο το 2012 και το 2013 και επίσης σήμερα.
Φιντάν: Στείλαμε εκεί περίπου 2.000 φορτηγά γεμάτα με υλικά…
Νταβούτογλου: Θα το σκεφτώ αυτό ως μία επιλογή… Σχεδιάζουμε να μπούμε με άρματα μάχης. Θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι θα είμαστε σε κατάσταση πολέμου μετά από αυτό.
Γκιουλέρ: Είναι πράξη πολέμου. Αυτό που πάμε να κάνουμε είναι μία ανοιχτή πράξη πολέμου.
Φιντάν: Η άποψή μου είναι ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Εννοώ ότι αυτό το πράγμα εκεί (ο Τάφος του Σάχη Σουλεϊμάν) δεν έχει στρατηγική σημασία για εμάς, αλλά είναι θέμα γοήτρου για μας. Εννοώ ότι, αν είναι να πάμε σε πόλεμο, ας το σχεδιάσουμε κι ας το κάνουμε…
Στρατηγέ, κοίτα, εάν χρειαζόμαστε μία δικαιολογία, μπορώ να στείλω τέσσερις ανθρώπους στην άλλη πλευρά, να ρίξουν οκτώ ρουκέτες σε έναν άδειο χώρο στο έδαφός μας και δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορούμε να παράγουμε την αφορμή. Χρειαζόμαστε απλώς τη σχετική βούληση. Επιδεικνύουμε τη θέλησή μας για πόλεμο και μετά κάνουμε πάντα το ίδιο λάθος. Σκεπτόμαστε πάρα πολύ(!)
Σινιρλίογλου: Δεν υπάρχει διστακτικότητα.
Σινιρλίογλου: Δεν έχουμε δισταγμό… Οι δυνάμεις μας είναι έτοιμες και περιμένουν εδώ και έναν χρόνο εκεί. Δεν είναι ένα μέτρο που λάβαμε χθες.
Φιντάν: Γιατί περιμένουμε για τον Τάφο του Σάχη Σουλεϊμάν; Δεν το καταλαβαίνω. Μπορούμε να επιτεθούμε εκεί (σσ: στον Τάφο), εάν χρειάζεται. Μπορούμε να τους κάνουμε να επιτεθούν εκεί (σ.σ.: εννοεί τα στελέχη ή τα άτομα που ελέγχει η ΜΙΤ).
Σινιρλίογλου: Φυσικά και μπορούμε να τα κάνουμε αυτά. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα(!)
Φιντάν: Εάν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε αυτά, ας ορίσουμε τον χρόνο και την τοποθεσία και ας το κάνουμε(!) Αυτό που λέω είναι ότι, εάν είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε αυτό, θα έπρεπε να είχαμε λάβει τη σχετική απόφαση από τώρα. Λόγω απειλών και των ωφελημάτων. Εννοώ, αδυναμίες ως χώρα και στρατηγικές αποφάσεις…

Ίδια τακτική
Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία του δήθεν ήπιου Ισλάμ δεν διαφέρει σε τίποτε από την Τουρκία που προκάλεσε την επίθεση εναντίον της υποτιθέμενης οικίας του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη στα μέσα της δεκαετίας του ’50, η οποία έδωσε την αφορμή για την καταστροφή της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, ανάλογες προβοκατόρικες ενέργειες του Ντενκτάς στην Κύπρο την ίδια δεκαετία, το στημένο περιστατικό στα Ίμια ή τις σχετικές ενέργειες, για να μην πούμε και δοκιμές, στη Θράκη.

Οι ελληνικές υπηρεσίες και κυρίως οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν ήδη στην κατοχή τους αδιάψευστα στοιχεία περί οργανώσεως εγκάθετων στη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, με τα τουρκικά σχέδια επιχειρήσεων να αναφέρονται καθαρά στη «χρήση των υποδομών που έχουν δημιουργήσει στην περιοχή» για την υποστήριξη των τουρκικών δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων σε περίπτωση πολέμου εναντίον της Ελλάδας. Το εάν οι ίδιοι θα είναι αυτοί που θα σκηνοθετήσουν και τη σχετική αιτία πολέμου ή θερμού επεισοδίου, είναι θέμα που θα αποφασίσουν οι Τούρκοι.

Σε ένα άλλο επίπεδο, η δημοσιοποίηση των υποκλαπεισών συνομιλιών θέτει το θέμα του χρόνου στον οποίο εδόθησαν στη δημοσιότητα και του ποιος προέβη σε αυτές. Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι προφανής, ο επηρεασμός του αποτελέσματος των εκλογών μέσω των αποκαλύψεων της πολιτικής της Τουρκίας του Ερντογάν, όπως επίσης και οι προγενέστερες αποκαλύψεις, πάλι από υποκλοπές, για τις συνομιλίες του αρχηγού της ΜΙΤ με το ΡΚΚ στο Όσλο, τη διαφθορά των τεσσάρων υπουργών του, όπως και του ίδιου και της οικογένειάς του κ.α. Τότε η διαρροή στα ΜΜΕ των υποκλοπών αυτών είχε αποδοθεί στον Φετουλάχ Γκιουλέν και στα ερείσματά του στην τουρκική αστυνομία. Στην περίπτωση των υποκλοπών για τη Συρία, η απάντηση δεν είναι σαφής και προφανώς ούτε η ίδια. Και τούτο, διότι, όπως έγινε γνωστό, η υποκλοπή των συνομιλιών αυτών έγινε σε χώρο στον οποίο υπήρχε παρεμβολέας (jammer) εν λειτουργία, στοιχείο που εκφεύγει των δυνατοτήτων του Γκιουλέν μέσω των στελεχών που ελέγχει στην αστυνομία.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου έκανε λόγο για λεπτομερή έρευνα και εξέταση με έμφαση στην τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε, χαρακτηρίζοντας την υποκλοπή ως παραβίαση των μυστικών του κράτους, την οποία παρομοίωσε ως μη διαφέρουσα από μία κανονική στρατιωτική επίθεση. Κι επειδή, «στρατιωτικές επιθέσεις» δεν μπορούν να γίνουν από τον Γκιουλέν και τους οπαδούς του παρά μόνο από ένα κράτος, οι υποψίες φαίνεται να συγκλίνουν προς την κατεύθυνση ξένης δυνάμεως.
Το ποια μπορεί να είναι αυτή, δύναται να συναχθεί από μία έρευνα των δυνατοτήτων διαφόρων κρατών στον συγκεκριμένο τομέα και τα κίνητρά τους για να προβούν σε μία τέτοια ενέργεια…

Πηγή περιοδ. «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Συνδέονται οι υποκλοπές στον Ερντογάν και η παρακολούθηση Καραμανλή το 2005;

Γράφει ο Νίκος χειλαδάκης

Το καλοκαίρι του 2012 είχε γίνει γνωστό πως τα τηλέφωνα του Έλληνα πρωθυπουργού, Κ. Καραμανλή, παρακολουθούνταν κατά την περίοδο του 2005 – 2006 από αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες. Τότε δημοσιεύματα του Τύπου «έδειχναν» την αμερικανική πρεσβεία ως αυτουργό των παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού και άλλων αξιωματούχων της τότε κυβέρνησης (αλλά και των Ελληνικών μυστικών υπηρεσιών). Οι ανακρίσεις όμως είχαν «κολλήσει», αφού ακόμα και αν ασκούνταν διώξεις δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, καθώς οι εργαζόμενοι των πρεσβειών καλύπτονται από διπλωματική ασυλία.

Καραμανλής 2005 – Ερντογάν 2014;
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι παρακολουθήσεις αυτές σχετίστηκαν και με σχεδιαζόμενη απόπειρα δολοφονίας του Έλληνα πρωθυπουργού. Και όλα αυτά ξεκινούσαν με βασική αφορμή την προσέγγιση που είχε επιχειρήσει εκείνη την περίοδο με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαδίμηρο Πούτιν, κάτι που δεν του συγχώρεσαν ποτέ οι Αμερικανοί «σύμμαχοι». Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον το ότι αυτή η ιστορία επαναλήφθηκε λίγα χρόνια αργότερα με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, με αρκετές βέβαια διαφορές, αλλά με το βασικό πλαίσιο να μοιάζει καταπληκτικά με την ελληνική περίπτωση.

Στις 2 Μαρτίου 2014, σε μία αποκαλυπτική συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Vatan, με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο «οι ΗΠΑ από το Gulbasi παρακολουθούν τον κόσμο!», ο πρόεδρος του Ιδρύματος Τούρκων Μηχανικών και Προγραμματιστών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Yilmaz Sunmez, αποκάλυπτε πως το μεγαλύτερο κέντρο παρακολούθησης των αμερικανών, σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται στο προάστιο Gulbasi της Άγκυρας, με ειδικό Κέντρο Εκπαίδευσης Πρακτόρων της CIA, η εισαγωγή στο οποίο γίνεται μετά από πολύ δύσκολες εξετάσεις.
Όπως αποκαλυπτόταν στην συνέντευξη, οι αμερικανοί έχουν τέσσερα μεγάλα κέντρα παρακολουθήσεων σε όλο τον κόσμο: στην Αγγλία, στη Νότιο Κορέα, στη Γερμανία και στο Gulbasi στην Τουρκία. Το κέντρο αυτό κατασκευάστηκε σε συνεργασία μ ε την τουρκική πολεμική βιομηχανία Aselsan, που ειδικεύεται σε ηλεκτρονικές εφαρμογές.

Το θέμα συζητήθηκε εκτενώς στη συνέντευξη, διότι σχετίστηκε με τις παρακολουθήσεις των κρυπτογραφικών τηλεφώνων του τούρκου πρωθυπουργού, που αποκάλυψαν στις 17 Δεκεμβρίου 2013 ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα υποκλοπών του Ερντογάν, καθώς και χιλιάδων άλλων επωνύμων της δημόσιας ζωής.
Ο τούρκος πρωθυπουργός κατήγγειλε συνωμοσία ανατροπής του, κατευθυνόμενη από το εξωτερικό, κάτι που δεν έκανε ο Έλληνας συνάδελφός του. Σε αντίθετη περίπτωση ίσως να μην φτάναμε σήμερα σε αυτό το σημείο της μνημονιακής κατοχής της Ελλάδας. Στην ουσία όμως, συνωμοσία αυτή κατευθύνονταν από το εσωτερικό της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν είχε εξοργιστεί γιατί διαπίστωνε πως λειτουργούσε ένας μηχανισμός παρακολουθήσεων ανεξέλεγκτος από την τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ. Και, μάλιστα, όπως υπαινίχθηκε, ο μηχανισμός αυτός, κατευθυνόμενος από τις ΗΠΑ, λειτουργούσε αποσταθεροποιητικά, συνδεόμενος πιθανότατα με το τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Η δημοσιοποίηση των απορρήτων τηλεφωνικών συνομιλιών του Ερντογάν μ ε τον γιό του, Μπιλάλ και παράλληλα των τηλεφωνικών υποκλοπών σε δεκάδες άλλα δημόσια πρόσωπα, έγινε με τελευταίας τεχνολογίας όργανα υποκλοπών, για να μπορούν στη συνέχεια να εκβιάζουν τον πολιτικό κόσμο της Τουρκίας. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι οι μηχανισμοί αυτοί, όπως και τα κρυπτογραφικά τηλέφωνα του Ερντογάν και του περιβάλλοντός του, είναι παραγωγής των δύο μεγάλων τουρκικών πολεμικών βιομηχανιών, της Aselsan και της Tubitak.

Τρεις μυστηριώδεις αυτοκτονίες
Ωστόσο, σύμφωνα με τη συνέντευξη, οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις δημοσίων προσώπων πρέπει να λάμβαναν χώρα εδώ και χρόνια. Πριν από λίγα χρόνια (2006 2007), η Τουρκία είχε συγκλονιστεί από αλλεπάλληλες «αυτοκτονίες» κορυφαίων στελεχών της Aselsan. Πολλοί σήμερα συσχετίζουν τις αυτοκτονίες εκείνες με την άκρως απόρρητη λειτουργία του Κέντρου του Gulbasi, εφόσον οι αυτόχειρες είχαν γίνει κοινωνοί κάποιων απόρρητων υποκλαπέντων στοιχείων, έπρεπε να… «αυτοκτονήσουν».

Η ιστορία αυτών των αυτοκτονιών αποδεικνύεται να έχει μεγάλο βάθος. Οι περιπτώσεις αυτές φέρνουν στο νου την αυτοκτονία του 39χρονου Έλληνα, Κώστα Τσαλικίδη, σχεδιαστή δικτύου και διευθυντή τεχνολογίας της εταιρείας Vodafone, στις 9 Μαρτίου του 2005 (είχε βρεθεί απαγχονισμένος στο διαμέρισμά του, στον Κολωνό). Η αυτοκτονία του σχετίστηκε με την επιχείρηση παρακολούθησης του τηλεφώνου του τότε πρωθυπουργού Καραμανλή και οι πληροφορίες που διέρρευσαν τον ενέπλεκαν άμεσα. Η υπόθεση αυτή έκλεισε αφήνοντας πολλά αναπάντητα ερωτήματα…

Στις 4 Φεβρουαρίου 2013, η τουρκική εφημερίδα Zaman αποκάλυπτε ότι, στις 25 Ιανουαρίου 2013, δηλαδή περίπου πέντε μήνες πριν από τα γεγονότα του Γκεζί Παρκ, σκοτώθηκε στην Άγκυρα με έναν πολύ περίεργο και ύποπτο (όπως χαρακτηρίστηκε και από τον Τύπο) «δυστύχημα», ο 42χρονος ηλεκτρονικός μηχανικός, Hakan Oksuz. Το δημοσίευμα της Zaman είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Βαθειά υποψία για τον θάνατο του μηχανικού της Αselsan».

Ο Oksuz υπηρετούσε στις εγκαταστάσεις της Aselsan για 15 χρόνια και είχε αναλάβει σημαντικά προγράμματα, ενώ ήταν απόφοιτος της Σχολής Ηλεκτρονικών και Μηχανολογίας, ODTU. Ήταν παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών. Σύμφωνα με δηλώσεις του οικογενειακού του περιβάλλοντος, τον τελευταίο καιρό ο Oksuz υποψιαζόταν ότι κάποιοι τον παρακολουθούν, ενώ συχνά έλεγε στη γυναίκα του ότι κάποιοι θέλουν να τον εξοντώσουν και ότι βρισκόταν υπό καθεστώς ψυχολογικής καταπίεσης. Όπως ανέφεραν οι πληροφορίες, τα τελευταία έγγραφα που είχε υπογράψει στην Aselsan εξαφανίστηκαν αμέσως μετά το δυστύχημα, ενώ εξαφανίστηκε και η κάρτα παρουσία του στην εταιρεία.

Το θέμα είχε πάρει διαστάσεις τον τουρκικό Τύπο και ορισμένες εφημερίδες, όπως η Zaman, το συνέδεσαν με τις περίεργες αυτοκτονίες συναδέλφων του Oksuz πριν από μερικά χρόνια, γεγονός που έδινε ιδιαίτερες διαστάσεις στον θάνατο του τούρκου μηχανολόγου, ενώ έθετε και υπό σοβαρή αμφισβήτηση το αν ήταν πράγματι δυστύχημα.
Πληροφορίες ανέφεραν ότι και την περίοδο 2006 – 2007, όταν είχαν σημειωθεί άλλες τρεις περίεργες «αυτοκτονίες» συναδέλφων του και ο ίδιος ο Oksuz παραλίγο να θέσει τέρμα στη ζωή του, ωστόσο, σώθηκε την τελευταία στιγμή. Όπως έγινε γνωστό, η οικογένεια του Oksuz θα προσέφευγε στη Δικαιοσύνη, για διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του, χωρίς όμως να γίνει τίποτα γνωστό στη συνέχεια.

Η αυτοκτονία του Oksuz ήταν η τέταρτη κατά σειρά που αφορούσε την Aselsan. Στις 27 Ιανουαρίου 2007, γινόταν γνωστό από δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet ότι βρέθηκε νεκρός στην περιοχή Gulbasi, έξω από την Άγκυρα, ο 26χρονος ηλεκτρονικός μηχανικός Evrim Yanceken, που δούλευε επίσης στην Aselsan. Ο Yanceken είχε πηδήξει από το παράθυρο του σπιτιού του, στον έβδομο όροφο, σε ένα συγκρότημα σύγχρονων κατοικιών, ενώ, όπως έγραφε η τουρκική εφημερίδα, εδώ και δύο χρόνια δούλευε σε ένα ειδικό πρόγραμμα της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, για το οποίο όμως δεν έγινε τίποτα γνωστό.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των γειτόνων του Yanceken, τον τελευταίο καιρό ο μηχανικός έδειχνε να έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Μάλιστα, ο αυτόχειρας είχε αφήσει και ένα σημείωμα όπου περιέγραφε ότι έχει καταρρεύσει ψυχολογικά και ότι δεν ρίχνει την ευθύνη σε κανέναν για την αυτοκτονία που επρόκειτο να επιχειρήσει, ενώ ζητούσε από την οικογένειά του κατανόηση. Το γεγονός αυτό ήταν το τρίτο κατά σειρά επεισόδιο αυτοκτονίας υπαλλήλων της μεγαλύτερης τουρκικής βιομηχανίας, μέσα σε χρονικό διάστημα λιγότερο από έξι μήνες.

Συγκεκριμένα, στις 7 Αυγούστου 2006, ένα πρωί κοντά στο αεροδρόμιο της Άγκυρας, βρίσκεται νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του ο Huseyin Basbulen, επί τρία χρόνια μηχανικός της Aselsan. Οι αστυνομικοί της τουρκικής ασφάλειας που έσπευσαν στο σημείο συνέταξαν έναν φάκελο όπου, αφού χαρακτήρισαν τον θάνατο «αυτοκτονία», έσπευσαν να τον κλείσουν και να τον τοποθετήσουν στο αρχείο, χωρίς να δώσουν τη δυνατότητα για περαιτέρω έρευνες.
Τρεις μήνες μετά, και συγκεκριμένα στις 17 Ιανουαρίου 2007, ο επίσης μηχανικός της Aselsan, Ali Unsem Unal, βρίσκεται νεκρός. Ο Unal εργαζόταν στο ίδιο τμήμα που δούλευε ο Basbulen. Σύμφωνα πάντα με τις ανακοινώσεις της τουρκικής ασφάλειας, ο Unal αυτοπυροβολήθηκε, χωρίς να γίνουν γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για τα αίτια της αυτοκτονίας του.

Το κακό, δηλαδή, είχε τριτώσει, χωρίς πάντα να υπάρχει κάποιος αυτόπτης μάρτυρας για να δώσει κάποια στοιχεία στη δημοσιότητα και με την τουρκική ασφάλεια να κλείνει εσπευσμένα τους φακέλους των υποτιθέμενων αυτοκτονιών.

Το τίμημα της «υψηλής» γνώσης
Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος της Hurriyet Φατίχ Τσεκινζέ, που ασχολήθηκε τότε με το θέμα, έγραφε στις 3 Φεβρουαρίου 2007, ότι όλες αυτές οι «αυτοκτονίες» είναι ανεξήγητες και, το κυριότερο, σε καμία από αυτές δεν υπήρξε κάποια σοβαρή μαρτυρία, ώστε να βγει ένα ασφαλές πόρισμα. Στη συνέχεια, όμως, πρόσθετε στο ενδιαφέρον άρθρο του με τίτλο «Οι μυστηριώδεις αυτοκτονίες της Aselsan», ότι η εν λόγω τουρκική πολεμική βιομηχανία, που έχει τις εγκαταστάσεις της έξω από την Άγκυρα, είναι η πιο μυστική στρατιωτική πολεμική βιομηχανία και το αντικείμενό της είναι οι σύγχρονες ηλεκτρονικές τεχνολογίες παρακολούθησης.

Και οι τρεις αυτόχειρες εργάζονταν σε τμήματα των ηλεκτρονικών εφαρμογών και σίγουρα ήταν γνώστες κάποιων απόρρητων μυστικών της Aselsan. Ίσως αυτό το στοιχείο, σύμφωνα με τον τούρκο δημοσιογράφο, να τους δημιούργησε ένα ανεπανάληπτο στρες και μία έντονη ψυχολογική πίεση που τους οδήγησε στην αυτοχειρία. Βέβαια, το συμπέρασμα του Τσεκινζέ ήταν λογικό, αλλά σίγουρα για έναν αντικειμενικό παρατηρητή φαίνεται μάλλον αφελές. Και το κυριότερο: δεν εξηγούσε γιατί οι φάκελοι των αυτοκτονιών έκλεισαν εσπευσμένα από την τουρκική ασφάλεια.

Άλλο ένα κοινό στοιχείο και των τριών αυτοχείρων ήταν ότι δούλευαν τότε σε ένα μυστικό τμήμα της Aselsan. Από τον Δεκέμβριο του 2013, η Τουρκία συγκλονίστηκε από το μεγάλο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών. Χωρίς να υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις για πολλούς στην Τουρκία, οι αυτοκτονίες αυτές συνδέονται άμεσα με το ζήτημα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και υποκλοπών τα τελευταία χρόνια. Τα υψηλόβαθμα στελέχη της Aselsan είχαν κατά πάσα πιθανότητα στα χέρια τους κάποια απόρρητα στοιχεία, γι αυτό ήταν «επικίνδυνοι» και έπρεπε να «εξαφανιστούν»…

Ο μυστικός «πόλεμος» μεταξύ των Υπηρεσιών
Η πραγματοποίηση τηλεφωνικών υποκλοπών και παρακολουθήσεων τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι είχε γίνει αντιληπτή και από την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας. Το γεγονός αυτό θορύβησε το στενό περιβάλλον του Ερντογάν, με αποτέλεσμα να επιχειρήσει να αποκτήσει άμεση πρόσβαση στο Κέντρο Παρακολουθήσεων μέσω της ΜΙΤ, η οποία ελεγχόταν απόλυτα από τον τούρκο πρωθυπουργό. Έτσι άρχισε ένας έντονα παρασκηνιακός πόλεμος και μεταξύ των Μυστικών Υπηρεσιών.

Στις 19 Αυγούστου του 2011 γινόταν για πρώτη φορά γνωστό από την εφημερίδα Sabah ότι η ΜΙΤ και ειδικότερα το Τμήμα Εκπαίδευσης της Μυστικής Υπηρεσίας με ονομασία MITEAM, είχε αποφασίσει τη δημιουργία Κέντρου Πληροφοριών Ακαδημαϊκού Επιπέδου, με την ονομασία ISAMER (οι προκαταρκτικές συζητήσεις για το θέμα αυτό είχαν αρχίσει από το 2010, όταν η νέα ηγεσία της ΜΙΤ, του Hakan Fidan, είχε αποφασίσει τη μεγάλη αναβάθμιση της Υπηρεσίας). Το Κέντρο αυτό θα συγκέντρωνε, θα μελετούσε και θα ανέλυε όλες τις πληροφορίες που συλλέγονται από τη ΜΙΤ και, στη συνέχεια, θα συνέτασσε ειδικές αναφορές για την πολιτική εξουσία και το διπλωματικό σώμα.

Στο νέο δημιουργημένο τμήμα θα υπήρχε δυνατότητα πρόσβασης και, το κυριότερο, κατάλληλου συνδυασμού όλων των πληροφοριών που διατίθενται σε ακαδημαϊκό και επιστημονικό επίπεδο, ενώ θα έδινε έμφαση στη συνεργασία και ανταλλαγή απόψεων και με ξένες ομοειδείς υπηρεσίες. Στο Κέντρο αυτό θα παρέχονταν, εκτός των άλλων, και επιμόρφωση βάσει ειδικών τμημάτων διάρκειας δύο ή τριών ετών σε στελέχη της ΜΙΤ. Όπως διαφαινόταν, είχε αρχίσει ένας μυστικός αγώνας ελέγχου των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών.

Για το ίδιο θέμα, στις 6 Ιανουαρίου 2012 έγινε γνωστό μέσω της ιστοσελίδας HH (Hakin Habercisi) ότι, πάλι με πρωτοβουλία του Hakan Fidan, στην περιοχή Gulbasi της Άγκυρας, συγκεκριμένα στο 38ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Άγκυρας – Ικονίου και σε έκταση 600.000 τετραγωνικών μέτρων, θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο «χωριό» της ΜΙΤ, όπου θα στεγαστεί και η νέα Ακαδημία Πληροφοριών, ISAMER, ακριβώς στο μέρος όπου βρίσκεται το μεγάλο κέντρο παρακολούθησης διεθνούς επιπέδου.

Στο ίδιο θέμα επανήλθε η ίδια τουρκική εφημερίδα, στις 20 Φεβρουαρίου 2012, ανακοινώνοντας και την επίσημη νομοθετική ρύθμιση για την ίδρυση και δημιουργία του κέντρου. Σημειωτέον ότι το κέντρο, όπως είχε ανακοινωθεί, θα στελεχώνονταν από επίλεκτους ακαδημαϊκού επιπέδου, ενώ οι γλώσσες που ζητούνται είναι δέκα, μεταξύ των οποίων Αγγλικά, Αραβικά, Αρμενικά, Γεωργιανά, Εβραϊκά, Κινέζικα, Ελληνικά και Ρώσικα.

Εντωμεταξύ, ενώ πλησίαζε η μεγάλη κρίση στην Τουρκία, ο Ερντογάν υποψιασμένος, προχώρησε σε μία άλλη σημαντική κίνηση, στα πλαίσια του παρασκηνιακού πολέμου παρακολουθήσεων που όσο περνούσε ο καιρός εντεινόταν. Στις 15 Ιανουαρίου 2013, και λίγους μήνες πριν από τον Ιούνιο του ίδιου έτους που ξέσπασαν τα επεισόδια του Γκεζί Παρκ της Κωνσταντινούπολης (η πρώτη δημόσια μαζική εκδήλωση αμφισβήτησης του Ερντογάν) γινόταν γνωστή από την εφημερίδα Haberturk η δημιουργία με πρωθυπουργική απόφαση ενός νέου «Κεντρικού Στρατηγείου Μυστικών Υπηρεσιών». Το κεντρικό αυτό αρχηγείο θα έχει υπό την εποπτεία του τον γενικό συντονισμό όλων των Μυστικών Υπηρεσιών που μέχρι τότε βρίσκονταν σε ένα άτυπο εσωτερικό πόλεμο, υπό την αιγίδα της μεγαλύτερης μυστικής υπηρεσίας, της ΜΙΤ, η οποία ελεγχόταν απόλυτα από τον Ερντογάν και το «δεξί» του χέρι, Hakan Feidan. Το Κέντρο αυτό θα ονομάζεται Συντονιστικό Κέντρο Πληροφοριών και Επιχειρήσεων.

ΜΙΜ
Το Κέντρο αυτό, σε πρώτη φάση, θα στελεχωνόταν από επίλεκτα στελέχη των Μυστικών Υπηρεσιών, τα οποία θα έχουν και την ανάλογη πείρα στην καταπολέμηση της «τρομοκρατίας». Ο σκοπός θα ήταν η, σε πρώτη φάση, ανταλλαγή πληροφοριών και η ανάλυση γεγονότων και της επίδρασής τους στις γενικότερες εξελίξεις. Το Κέντρο θα διευθύνονταν από τον ίδιο τον αρχηγό της ΜΙΤ. Η επιδίωξη της δημιουργίας του νέου αυτού Κέντρου ήταν να μην μένει τίποτα εν κρυπτώ από το Κέντρο.

Το ερώτημα, βέβαια, που προέκυπτε είναι κατά πόσον αυτό το νέο Σχήμα θα μπορούσε να ελέγξει αποτελεσματικά και το Κέντρο Παρακολούθησης του Gulbasi, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς δεν κατάφερε να αποτρέψει ή να «πιάσει» τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών. Ήταν χαρακτηριστική η αναφορά ότι το Κέντρο θα ελέγχει σαν «μεγάλο μάτι» όλες τις δραστηριότητες των Μυστικών Υπηρεσιών, δηλαδή της Γενικής Ασφάλειας, του Γενικού Επιτελείου, της Στρατοχωροφυλακής, του Υπουργείου Εξωτερικών και όχι μόνο. Όλες αυτές οι Μυστικές Υπηρεσίες θα συντονίζονταν από το Κέντρο και θα συνέβαλλαν ουσιαστικά στην αποτελεσματική λειτουργία του.

Σε πρώτη φάση, το Κέντρο θα αποτελείται από 6 διαφορετικούς τομείς και θα επανδρωθεί από 20 στελέχη, ειδικευμένα στον τομέα της συγκέντρωσης και αξιοποίησης πληροφοριών. Θα βρίσκεται συνεχώς εν γρηγόρσει και θα λειτουργεί αδιαλείπτως όλο το 24ωρο, αξιοποιώντας όλο τον πλούτο των ηλεκτρονικών πληροφοριών που θα συρρέουν στο Κέντρο. Η επίσημη αφορμή για τη δημιουργία αυτού του Κέντρου (πέραν του εσωτερικού παρασκηνιακού πολέμου), όπως αναφέρθηκε, ήταν η μεγάλη διασπορά των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και η προσπάθεια συγκέντρωσής τους.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τότε αναφορά του τούρκου δημοσιογράφου Αμπντουραχμάν Σιμτσέκ της Sabah, η πολυδιάσπαση αυτή προκαλούσε πολλά προβλήματα συντονισμού, κυρίως στο ζήτημα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, των εσωτερικών και εξωτερικών απειλών. Με τη δημιουργία του Κέντρου, το Τμήμα Πληροφοριών Εξωτερικού, το Τμήμα Πληροφοριών Εσωτερικού, αλλά και όλα τα αρχεία της Γενικής Διεύθυνσης Ασφάλειας και της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής, υπάγονται πλέον στην προσωπική δικαιοδοσία του Hakan Fidan, ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα ελέγχου και πρόσβασης.

Η δημοσιοποίησης της ανάγκης δημιουργίας του Κέντρου έγινε για πρώτη φορά ευρέως γνωστή στις 11 Μαΐου 2012, από ένα σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας Sabah. Η κίνηση αυτή, όπως τονίστηκε, θεωρήθηκε ως η σημαντικότερη μεταρρύθμιση στον τομέα των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας και ο νέος φορέας ενδεικτικά χαρακτηρίστηκε ως «Κεντρική Δεξαμενή Πληροφοριών».

Πέραν όμως της συγκέντρωσης πληροφοριών, ο συντονιστικός αυτός φορέας θα επεδίωκε τη μεγαλύτερη προοπτική επιτυχίας στη διεξαγωγή επιχειρήσεων κατά των τρομοκρατικών ομάδων και κυρίως του κουρδικού ΡΚΚ. Σημειωνόταν τότε ότι στο ζήτημα της αντιμετώπισης του ΡΚΚ είχαν σημειωθεί τραγικά λάθη. Τα γεγονότα του Uludere, όπου στις 28 Δεκεμβρίου του 2011 είχαν βρει τον θάνατο 34 Κούρδοι χωρικοί από βόμβες δύο τουρκικών F-16 και τα οποία θεωρήθηκαν σαν μία τραγική αποτυχία της ΜΙΤ να τα προλάβει, ήταν το βασικότερο επιχείρημα για την αναγκαιότητα δημιουργίας συντονιστικού Κέντρο προς αποφυγή τέτοιων τραγικών σφαλμάτων, που είχαν ως αποτέλεσμα την πρόκληση μεγάλης εσωτερικής έντασης.

Ειδικά, όπως αναφέρθηκε, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ της ΜΙΤ και της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου (ουσιαστικά υπήρχε ένας άτυπος αλλά άγριος πόλεμος μεταξύ τους) είχε ως αποτέλεσμα οι Κούρδοι πολίτες να θεωρηθούν ότι είναι μαχητές του ΡΚΚ και να χτυπηθούν από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. Για τα γεγονότα αυτά απαγγέλθηκαν τότε κατηγορίες κατά της ΜΙΤ.
Οι κηδείες των θυμάτων έγιναν αφορμή να συγκεντρωθούν περίπου 10.000 Κούρδοι, διαδηλώνοντας κατά των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας. Το επεισόδιο αυτό εξόργισε, όπως ανέφεραν οι πληροφορίες, τον τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος έδωσε εντολή στον αρχηγό της ΜΙΤ για τη δημιουργία αυτού του συντονιστικού οργάνου που θεωρήθηκε ότι θα είναι το «μεγάλο μάτι» της ΜΙΤ.

Στις 22 Δεκεμβρίου του 2012, λίγο πριν τον Ιούνιο του 2013 με τα γνωστά γεγονότα του Γκεζί Παρκ που απείλησαν να ρίξουν την κυβέρνηση Ερντογάν, όπως τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 την κυβέρνηση Καραμανλή στην Αθήνα, έγινε γνωστό ότι το «ΜΙΜ» θα στελεχωνόταν από τέσσερις διευθυντές της Γενικής Ασφάλειας και από άλλους δύο υποδιευθυντές, ενώ στα στελέχη του θα συμπεριλαμβάνονταν δύο στρατιωτικοί της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου.

Για το ίδιο θέμα, στις 23 Δεκεμβρίου 2012, μέσω της εφημερίδας Aksam γινόταν γνωστό ότι, με τη δημιουργία του νέου αυτού Κέντρου τελείωνε για πάντα(;) ένας ακήρυχτος πόλεμος είκοσι περίπου ετών, μεταξύ των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας.

Πραξικόπημα μέσω υπολογιστών;
Εδώ υπάρχει ένα ενδιαφέρον θέμα της σύνδεσης όλων αυτών των εξελίξεων με τις δύο πολεμικές βιομηχανίες, δηλαδή την Aselsan και την Tubitak, που θεωρήθηκαν «πηγή» του σκανδάλου των υποκλοπών των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του τούρκου πρωθυπουργού.
Στις 21 Φεβρουαρίου του 2013, μαθαίνουμε από την εφημερίδα Zaman ότι, για τις τεχνολογικές της ανάγκες και την τελειοποίηση των συστημάτων παρακολούθησης, η ΜΙΤ θα συνεργαζόταν στενά με την Aselsan και την Tubitak, οι οποίες ειδικεύονται στον τεχνολογικό τομέα και ήταν εκείνες που προμήθευσαν τα κρυπτογραφικά τηλέφωνα στον Ερντογάν και στο περιβάλλον του. Όπως αναφερόταν, ο ίδιος ο αρχηγός της ΜΙΤ είχε επισκεφθεί την Γενική Γραμματεία της Τουρκικής Πολεμικής Βιομηχανίας και είχε συνάντηση με τον γενικό γραμματέα.

Στη συνάντηση αυτή υπογράφτηκε συμφωνία 10ετούς συνεργασίας μεταξύ της ΜΙΤ και της Γραμματείας Πολεμικής Βιομηχανίας για τη δημιουργία εργαστηρίου Μυστικών Υπηρεσιών, που θα έχει ως αποστολή την αντιμετώπιση των αυξανόμενων αναγκών της ΜΙΤ. Για τη δημιουργία αυτού του πρωτότυπου εργαστηρίου, είχε ήδη εγκριθεί ένα κονδύλι 220 εκατ. δολαρίων. Οι προσυνεννοήσεις για την τελική συμφωνία είχαν αρχίσει από τα μέσα Δεκεμβρίου του 2012. Όπως έγινε γνωστό, το εργαστήριο αυτό θα έχει τα δυνατότητα χρήσης ηλεκτρονικών, ηλεκτρομαγνητικών, οπτικών και ακουστικών συστημάτων, αποκωδικοποιητών κρυπτογραφημάτων, συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου και αισθητήρων τελευταίας τεχνολογίας. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι όλα αυτά τα συστήματα χρησιμοποιήθηκαν για τηλεφωνικές υποκλοπές και τη διαρροή τους, πλήττοντας καίρια την κυβέρνηση Ερντογάν.

Όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε στην Τουρκία ένα γιγάντιο σύστημα παρακολούθησης κυβερνητικών στελεχών με τη χρήση συστημάτων τελευταίας τεχνολογίας. Το μεγάλο ερώτημα, όσον αφορά την Τουρκία, είναι τι ρόλο έπαιξε το Gulbasi στην υπόθεση αυτή, η οποία οδήγησε στη σοβαρή αποσταθεροποίηση της χώρας. Εκείνο, όμως, που θα πρέπει να απασχολήσει περισσότερο εμάς, στην Ελλάδα, είναι το πόσο ευθύνεται το Κέντρο του Gulbasi για παρακολουθήσεις τηλεφώνων πρωθυπουργών εκτός Τουρκίας, όπως στην υπόθεση παρακολούθησης του Κ. Καραμανλή.
Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέντευξη της Vatan, το Gulbasi συντονίζει στην ουσία ένα παγκόσμιο δίκτυο παρακολουθήσεων που επιχειρεί τα τελευταία χρόνια την αποσταθεροποίηση πολλών καθεστώτων, προς όφελος των αμερικανικών και γενικότερα δυτικών συμφερόντων (βλ. Συρία, Ουκρανία κ.λ.π.).

Πηγή Hellenic Nexus, Απρίλιος 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης ευελπιστεί ότι μια εσωτερική ανακαταμέτρηση των ψήφων των δημοτικών εκλογών της Κυριακής στην οποία προχώρησε θα βοηθήσει στην ανατροπή της νίκης του κυβερνώντος κόμματος στην πρωτεύουσα Άγκυρα, την ώρα που η τελική ετυμηγορία των αρμόδιων εκλογικών αρχών αναμένεται να εκδοθεί έπειτα από εβδομάδες.

Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κυριάρχησε ευρέως στον εκλογικό χάρτη της Τουρκίας στις δημοτικές εκλογές της Κυριακής, καταφέρνοντας να διατηρήσει τον έλεγχο των κύριων πόλεων, μεταξύ των οποίων και η Κωνσταντινούπολη.

Μια ανατροπή του αποτελέσματος στην Άγκυρα θα γινόταν δεκτή με ικανοποίηση από την αντιπολίτευση, η οποία δεν κατάφερε να μειώσει την υποστήριξη προς τον Ερντογάν σε πανεθνικό επίπεδο, σε μια ψηφοφορία που μετατράπηκε σε δημοψήφισμα για την κυβέρνησή του, η οποία αγωνίζεται να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες για διαφθορά που διατυπώνονται εναντίον της. Ο Ερντογάν απορρίπτει τις κατηγορίες αυτές λέγοντας ότι έχουν πολιτικά κίνητρα.

Προς το παρόν δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα αποτελέσματα, αλλά ανεπίσημες καταμετρήσεις που μεταδόθηκαν από τα τουρκικά ειδησεογραφικά δίκτυα φέρουν το ποσοστό που συγκεντρώνει το AKP του Ερντογάν σε πανεθνικό επίπεδο σε 45%, σε σύγκριση με ένα 28% που φέρεται ότι συγκεντρώνει το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP).

Ο υποψήφιος του AKP στην Άγκυρα και απερχόμενος δήμαρχος της τουρκικής πρωτεύουσας Μελίχ Γκιοκτσέκ εξασφάλισε 44,6% των ψήφων, κερδίζοντας με πολύ μικρή διαφορά τον υποψήφιο του CHP Μανσούρ Γιαβάς, ο οποίος έλαβε 43,8%, σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα του εκλογικού συμβουλίου.

Από την Δευτέρα, εκατοντάδες εθελοντές, κυρίως φοιτητές, συγκρίνουν και καταμετρούν εκ νέου τις ψήφους του CHP μετά τις κατηγορίες για παρατυπίες που κυκλοφόρησαν ευρέως στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης.

“Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο υποψήφιός μας κέρδισε τις εκλογές”, δήλωσε πηγή της εκστρατείας για τις δημοτικές εκλογές του CHP.

“Προσπαθούν να μας την πάρουν (τη νίκη) με παρατυπίες που φτιάχνονται μπροστά από οθόνες υπολογιστών”, πρόσθεσε.

Τα αποτελέσματα από την εσωτερική αυτή ανακαταμέτρηση αναμένεται να εκδοθούν αργότερα σήμερα, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει όλες τις προσφυγές προτού ανακοινώσει ένα τελικό αποτέλεσμα και η διαδικασία αυτή μπορεί να πάρει εβδομάδες.

Οι δρόμοι γύρω από το κτίριο του Ανωτάτου Εκλογικού Συμβουλίου στην Άγκυρα είχαν σήμερα αποκλειστεί από την αστυνομία, μετά την διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων με αίτημα μια νέα καταμέτρηση νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, η οποία διαλύθηκε με την χρήση αντλιών νερού υπό πίεση.

Πηγή REUTERS, ANA-MPA

H Αραβική Άνοιξη αποτελεί παρελθόν και η ενίσχυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την υποστήριξη της Τουρκίας πυροδότησε ένα ψυχρό πόλεμο με την Σαουδική Αραβία

Του Τόμας Τζέφερσον

Εδώ και χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ψυχρός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ο οποίος εξελίσσεται σε δυο μέτωπα. Το ένα μέτωπο είναι ο πόλεμος μεταξύ των Σούνι και Σηϊτών μουσουλμάνων ο οποίος έγινε και γίνεται, στο Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο, και τον Περσικό Κόλπο, και το άλλο είναι το μέτωπο της σύγκρουσης που εμπλέκει τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία για τον έλεγχο του Ισλάμ των Σούνι.

Η κυριαρχία στο στρατόπεδο των Σούνι απαιτεί έλεγχο της θρησκευτικής ερμηνείας κυρίως σε σχέση με τα πολιτικά συστήματα. Σε αυτό το πλαίσιο το μοντέλο της ισλαμικής δημοκρατίας που εφαρμόζεται στην Τουρκία, αντιμετωπίζεται ως πρόκληση στην πολιτική πραγματικότητα της θρησκευτικής θεωρίας της Σαουδικής Αραβίας.

Το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία πιστεύει ότι το Ισλάμ και η δημοκρατία δεν αποτελούν κάτι ξεχωριστό, και επιδιώκει να προωθήσει τη συμβατικότητα μεταξύ τους, σε ισλαμικά κινήματα στην Αραβική Μέση Ανατολή. Η ισλαμική ρητορική της Σαουδικής Αραβίας θεωρεί τη δημοκρατία ως επέμβαση στις βασικές αρχές της θρησκείας.

Το Ιράν διαφέρει στο ότι, ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της κατάστασης στο Ιράκ, έχει τώρα τον πλήρη έλεγχο της πολιτικής σφαίρας των Σηϊτών. Αυτό είναι ένα κατόρθωμα που κανένας από τους αντιπάλους του, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει καταφέρει, ούτε η Τουρκία, ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε κανένα ισλαμικό κίνημα ήταν σε θέση να καταφέρει να κυριαρχήσει πλήρως τη σουνιτική σκηνή. Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορές μεταξύ των προοπτικών αυτών των φορέων και τις αποκλίνουσες εκτιμήσεις τους σχετικά με τους κινδύνους, φαίνεται δύσκολο να επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των σουνιτικών δυνάμεων. Έτσι, το πιο πιθανό σενάριο φαίνεται να είναι η σύγκρουση έτσι ώστε να επιλυθεί το ζήτημα της κυριαρχίας στο χώρο της σουνιτικής σφαίρας επιρροής, με την Αίγυπτο και τη Συρία, να αποτελούν τα κύρια πεδία της σύγκρουσης.

Η ανακήρυξη από τη Σαουδική Αραβία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως τρομοκρατικής οργάνωσης θεωρείται μια εκδήλωση αυτού του ενδο-σουνιτικού ψυχρού πολέμου, η οποία, όπως φαίνεται, δεν θα είναι βραχύβια. Κάθε μέρος στη σύρραξη θα προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά των σουνιτών μουσουλμάνων, και την προσάρτηση τους στις δικές του πολιτικές ατζέντες και θρησκευτικές αρχές.

Οι πρόσφατοι αντιτρομοκρατικοί νόμοι της Σαουδικής Αραβίας αποτελούν εν μέρει μια προσπάθεια ενίσχυσης του ελέγχου της τοπικής κοινότητας των Σουνιτών και μείωσης του περιθωρίου ελιγμών των φορέων από άλλες χώρες. Στην κατεύθυνση αυτή, το Ριάντ μπορεί επίσης να πιέσει τις περιφερειακές αραβικές μουσουλμανικές οργανώσεις και οργανισμούς να υιοθετήσουν παρόμοια νομοθεσία στην προσπάθειά του να κυριαρχήσει στην σουνιτική σκηνή και να απωθήσει εξωγενείς ανταγωνιστές, κυρίως τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο είναι ένα ευαίσθητο θέμα για τη Σαουδική Αραβία, διότι μια ήττα των πολιτικών και θρησκευτικών σχεδίων της από το δημοκρατικό Ισλάμ ή τζιχάντ μοντέλα Ισλάμ σημαίνει υπονόμευση της βάσης του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας μεταξύ των μουσουλμάνων. Ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας ως Θεματοφύλακα των δύο Αγίων Τζαμιών καθιστά αναγκαιότητα η θρησκευτική ρητορική της να βγει νικητής στην μάχη των ιδεών στον μουσουλμανικό κόσμο.

Στο πλαίσιο του ψυχρού πολέμου στο εσωτερικό μέτωπο των Σούνι, η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της βασίζουν την ατζέντα τους στην ιδέα της αποκατάστασης της σταθερότητας και της ανάπτυξης και τις υποσχέσεις για άφθονη χρηματοδότηση που θα γίνει δυνατή από τα πλούτη του πετρελαίου. Εν τω μεταξύ, η ημερήσια διάταξη της Τουρκίας και των συμμάχων της, στηρίζεται στο συνδυασμό της δημοκρατίας με την ανάπτυξη, ενώ η φιλοσοφία των τζιχαντιστών απορρίπτει την παγκόσμια τάξη εντελώς.

Η κυβέρνηση του κόμματος του Ερντογάν στην Τουρκία θεωρείται ο κύριος χορηγός και υποστηρικτής των πολιτικών ισλαμικών κινημάτων στην περιοχή. Το Ριάντ δυσφορεί με αυτό το γεγονός, καθώς βλέπει τα ισλαμικά κινήματα ως απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα. Παρά το γεγονός ότι το Κατάρ στηρίζει την Τουρκία στην υποστήριξη της προς τα ισλαμικά κινήματα, οι ενέργειες του Κατάρ δεν ενοχλούν τους Σαουδάραβες όσο αυτές της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα, η πολιτική στάση του Κατάρ έναντι της δημοκρατίας δεν είναι διαφορετική από εκείνη της Σαουδικής Αραβίας. Η δημοκρατία, η οθωμανική κληρονομιά και μια ισχυρή οικονομική και πολιτική θέση συμβάλλουν ώστε να καταστεί η Τουρκία, και όχι το Κατάρ, ο κύριος ανταγωνιστής της Σαουδικής Αραβίας στο σουνιτικό πολιτικό κόσμο.

Η σημερινή σύγκρουση του Ριάντ με την Άγκυρα θυμίζει το παρελθόντων σχέσεων μεταξύ του βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η σύγκρουση σήμερα, ωστόσο, δεν είναι μεταξύ του Wahhabism και του Σουφισμού, αλλά μεταξύ ισλαμικού Wahhabism και ισλαμικής δημοκρατίας. Η σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων αγγίζει όλες τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης, αλλά είναι ιδιαίτερα εμφανής στην Αίγυπτο και τη Συρία.

Πολιτικά ισλαμικά κινήματα στον αραβικό κόσμο, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι πλέον σύμμαχοι της Τουρκίας, ενώ στο παρελθόν βρίσκονταν κοντά στη Σαουδική Αραβία. Για δεκαετίες, η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν ένα εργαλείο εκμετάλλευσης από τη Σαουδική εξωτερική πολιτική στον ψυχρό πόλεμο με τον παν-αραβικό εθνικισμό και τις κινήσεις Νασερικού χαρακτήρα. Η στάση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας απέναντι στην εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ, όμως, ανέδειξε τη δυσπιστία μεταξύ των δύο μερών. Η δυσπιστία αυτή αυξήθηκε όταν η συνδεδεμένη με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα κίνηση Sahwa (Αφύπνιση) προχώρησε σε έντονη κριτική εναντίον της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.

Με δεδομένο ότι η Αραβική Άνοιξη αποτελεί παρελθόν, και την ενίσχυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την υποστήριξη της Τουρκίας, ότι απέμεινε από την εμπιστοσύνη μεταξύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της Σαουδικής Αραβίας εξαφανίστηκε, πυροδοτώντας ένα ψυχρό πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει σύντομα, αλλά με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν να έχει το πάνω χέρι αυτή τη στιγμή. Βέβαια μένει να δει κανείς πόσο θα επηρεάσει αυτή την κρίσιμη σύγκρουση η εσωτερική αναταραχή και τα πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν και το κόμμα του στο εσωτερικό της Τουρκίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Δια χειρός Αλιθέρση

Η φάκα! Μια πολύ αποτελεσματική παγίδα, για να φυλακίζει τα ποντίκια. Σήμερα, δεν χρησιμοποιείται, γιατί υπάρχουν αποτελεσματικότεροι τρόποι για την εξόντωσή τους. Όσα ποντίκια πιάνονται στη φάκα δεν έχουν καμιά ελπίδα σωτηρίας!

Η φράση «πιάστηκε σαν τον ποντικό στη φάκα» έμεινε παροιμιώδης. Όποιος πιάνεται στη φάκα ή δεν έχει προσέξει τον κίνδυνο που ελλοχεύει ή τον γνωρίζει αλλά το διακινδυνεύει, πιστεύοντας ότι θα πετύχει το στόχο του.
Στόχος για τον ποντικό είναι να φάει το τυρί που υπάρχει σαν δόλωμα.

Αλλά και στις εκλογές συναντάμε ανάλογες καταστάσεις.
Εκεί, στόχος για τον ψηφοφόρο, ο οποίος κατά κανόνα έχει πλήρη γνώση του κινδύνου, είναι να βολευτεί. Ψηφίζει έτσι, πιστεύοντας ότι αυτός δεν θα πιαστεί στη φάκα. Όμως, δυστυχώς, η σκληρή πραγματικότητα άλλα ομολογεί!

Η ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει η φάκα της πολιτικής είναι ότι δεν την πληρώνουν μόνο τα… «πονηρά ποντίκια», που μπήκαν μέσα για να φάνε το τυρί, αλλά και οι άλλοι που πρόσεξαν την καλοστημένη παγίδα.

Καθημερινά στην πολιτική μας έχουν «στημένη» και μια φάκα. Και βέβαια, όχι το «δις» αλλά το… «πολλάκις εξαμαρτείν» μας οδήγησε εδώ, που σήμερα βρισκόμαστε!

ΥΓ. Η φάκα της φωτογραφίας μας είναι αληθινή. Όσο για το ποντικάκι που βρίσκεται μέσα, μην ανησυχείτε, δεν κινδύνευσε καθόλου, γιατί «πιάστηκε» για τις ανάγκες της φωτογράφισης και μόνο!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Η μεγάλη νίκη του Ταγίπ Ερντογάν στις εκλογές της περασμένης Κυριακής αλλάζει εντελώς το σκηνικό στην Τουρκία. Ο ισλαμιστής πρωθυπουργός πιστεύει ότι ο λαός έδωσε την απάντησή του σε όσους τον αμφισβητούν εντός και εκτός του κόμματός του και το γεγονός ότι επέλεξε να εκφωνήσει τη νικητήρια ομιλία του περιστοιχισμένος από τη σύζυγό του και τα παιδιά τους προμηνύει ότι η διακυβέρνηση της χώρας θα είναι… οικογενειακή υπόθεση.
Έχοντας ακριβώς δίπλα του τον γιό του Μπιλάλ, ο οποίος μέσα σε μία νύχτα έγινε πολυεκατομμυριούχος, ο κ. Ερντογάν φαίνεται να του έχει παραδώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής.

Επειδή οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και μιλούν από μόνοι τους, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο θρίαμβος των ισλαμιστών είναι προσωπική υπόθεση του κ. Ερντογάν. Κυριολεκτικά επισκέφθηκε όλες τις περιοχές της χώρας, πάλεψε με νύχια και με δόντια γι αυτή τη νίκη, συγκρούστηκε με τους Αμερικανούς και με τον ιμάμη Γκιουλέν, ο οποίος ίσως να είναι περισσότερο χαμένος και από την τουρκική αντιπολίτευση, η οποία βρέθηκε πάλι «κολλημένη» στα ίδια ποσοστά. Για να είμαστε δίκαιοι, και σεβόμενοι τα γεγονότα και την αλήθεια, ποιος άλλος ηγέτης -σε οποιαδήποτε χώρα- θα ήταν βουτηγμένος στα σκάνδαλα και τις λαμογιές και θα είχε κλείσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που λατρεύουν οι νέοι, θα είχε εκδιώξει δικαστικούς, εισαγγελείς και στρατιωτικές και δεν θα έχανε, με συντριπτική ήττα μάλιστα, στις εκλογές; Κανένας. Μόνο ο Ταγίπ Ερντογάν θα έβγαινε θριαμβευτής μετά από μία προεκλογική εκστρατεία που την χαρακτήρισαν τα σκάνδαλα, η διαφθορά και η λασπολογία εναντίον των αντιπάλων του.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν θα χαριστεί σε όσους τον πολέμησαν. Εάν δεν εγκαταλείψουν μόνοι τους τη χώρα –ήδη τους προειδοποίησε- θα τους φυλακίσει. Η νίκη τον «μέθυσε». Θα είναι αμείλικτος σε όλα τα επίπεδα και θα επιβάλει στη χώρα, γρήγορα και αποφασιστικά, τη δικτατορία του Ισλάμ, την οποία ως πρωθυπουργός της Τουρκίας ονειρεύτηκε και σχεδίασε μέσα από τις φυλακές, όπου τον είχαν κλείσει οι στρατηγοί πριν από δεκαοκτώ χρόνια.
Ο Ερντογάν απέδειξε ότι θυμάται, δεν συγχωρεί και δεν αλλάζει τις θέσεις του για να είναι αρεστός στους ξένους. Τον ενδιαφέρει ο απλός ισλαμιστής ψηφοφόρος και αυτόν σκέφτεται όταν κυβερνά, αυτός καθοδηγεί τα βήματά του, υπό την έννοια ότι είναι ο «πελάτης» του, πάνω στον οποίο θα «πατήσει» για να επιβάλει την ισλαμική του ατζέντα.

Ο Ερντογάν θα είναι σκληρός και στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό. Θα συνεχίσει την αντιπαράθεσή του με το Ισραήλ –ήδη αναφέρθηκε στην Παλαιστίνη στην πρώτη του ομιλία μετά την επιβεβαίωση της νίκης. Ακόμα, θα ξεκινήσει «ιερό πόλεμο» εναντίον των στρατηγών της Αιγύπτου, θα ενδυναμώσει τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ιράν, το οποίο ασκεί έλεγχο μέσω των μυστικών υπηρεσιών, και, κατά τη γνώμη μου, δεν θα κάνει πίσω ούτε πόντο στο Κυπριακό και στο Αιγαίο, ενώ θα θεωρήσει κήρυξη πολέμου τις οποιεσδήποτε κινήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας.
Ο νέος Ερντογάν θα είναι πιο σκληρός, πιο αποφασιστικός και οι κινήσεις τους με τους κατά φαντασίαν εχθρούς του, εντός και εκτός της χώρας, θα διακρίνονται από μίσος και δίψα για εκδίκηση. Δεν έκρυψε τα σχέδιά του ούτε και το γεγονός –όπως το εννοεί ο τούρκος πρωθυπουργός- ότι η ψήφος του λαού αθώωσε τον ίδιο, την οικογένειά του και τους συνεργάτες του.

Βέβαια, δεν πρόκειται να τερματιστούν οι πολιτικές συγκρούσεις και οι αντίπαλοί του θα συνεχίσουν να τον αμφισβητούν και να απαιτούν να αφεθεί απερίσπαστη η Δικαιοσύνη να εξετάσει τις καταγγελίες για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά.
Θα επιμείνει ο κ. Ερντογάν ότι η λαϊκή ψήφος αθώωσε το διεφθαρμένο «σύστημά» του ή θα αφήσει απερίσπαστους τους δικαστές και τους εισαγγελείς;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δείξει και που οδηγεί την Τουρκία ο ισλαμιστής πρωθυπουργός…

Πηγή περιοδ. «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός 
 
Τις τελευταίες ώρες δικαιολογημένα όλοι ασχολούνται με τον κ. Μπαλτάκο και τα όσα συζήτησε με τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής κ. Κασιδιάρη.  Πρόκειται στην πραγματικότητα για ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ από την μεταπολίτευση και μετά.  Το ένα σοβαρό θέμα είναι το περιεχόμενο της συζήτησης.  Το άλλο σοβαρό θέμα είναι η θλιβερή εικόνα του κυρίου Σαμαρά.  

Είναι απίστευτο το πώς ξαφνικά φύγαμε από το «με εντολή Σαμαρά» που μας έλεγαν όλοι για να μας δώσουν να καταλάβουμε ποιος είναι ο boss, ποιος «…. και δέρνει» (δυστυχώς για εμάς, αυτή η έκφραση τους ταιριάζει) σε αυτή τη χώρα, για να καταλήξουν οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα στο «δεν είδε, δεν άκουσε, δεν ξέρει τίποτα»!!! Η κατάντια… Ο στιβαρός αυτός άνθρωπος, λέμε τώρα, που παλεύει για την χώρα του με τους Ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, είναι σήμερα μια «αθώα περιστερά».  Οι δε συνεργάτες του αλλά και οι υπουργοί του προσπαθούν να τον καλύψουν σαν παιδάκι του δημοτικού σχολείου.  Όχι κυρία, δεν έσπασε αυτός το βάζο!!! 

Ο κύριος Σαμαράς δείχνει να έχει χάσει τελείως την επαφή με το περιβάλλον… Καλύπτεται συνεχώς πίσω από τους άλλους όταν συμβαίνει κάτι στραβό… Οι ηγέτες όμως δεν συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο.  Οι έντιμοι πολιτικοί δεν συμπεριφέρονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο.  Αλλά ούτε και οι άνδρες δεν συμπεριφέρονται έτσι… Όμως εμείς, επειδή έχουμε κατανόηση, τον συμπονάμε και τον καταλαβαίνουμε… Δεν μπορεί ο κύριος Σαμαράς να εγκαταλείψει έτσι το σύστημα που τον στηρίζει.  Γιατί κανονικά θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί από χθες.  Αλλά τόσοι και τόσοι ολιγάρχες στηρίζονται επάνω του.  Να τους αφήσει έτσι, στα κρύα του λουτρού; Να τους βάλει σε ταλαιπωρίες;  Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… 

Πάντως η όλη υπόθεση έχει και την πλάκα της… Αν ακούει κανείς το πώς υπερασπίζονται τα ΜΜΕ των ολιγαρχών τον κύριο Σαμαρά είναι να γελά κανείς.  Κοντεύουν να αρρωστήσουν από την αγωνία… Τώρα που τους χαρίζει πρόστιμα, δισεκατομμύρια, έργα, τους κάνει διευκολύνσεις παντός είδους, άντε να βγει κάποιος καινούργιος, άντε να τον «στρώσουν»…  Άσε το πόσο χρόνος θα χρειαστεί…  Άσε και το άλλο.  Και αν βγει κανένα «στραβόξυλο» για πρωθυπουργός; Να πάθουν καμιά τέτοια ζημιά;  Ο ελληνικός λαός δεν θέλει να σκέπτεται μια τέτοια περίπτωση… Ανατριχιάζει.  Πάνω που πληρώνει κανονικά όσα δισεκατομμύρια ευρώ έκλεψαν οι άλλοι από το δημόσιο κορβανά, όσα έφαγαν ή έχασαν οι τραπεζίτες με δική τους ευθύνη, να βρεθεί κανείς ξαφνικά να χρεώσει τον λογαριασμό στους υπευθύνους;  Ο λαός δεν θέλει τέτοια πράγματα.  Προτιμά να πεινά, να είναι άστεγος, να μην έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.  Με λίγα λόγια «με εντολή Σαμαρά» βοηθά τους πλουσίους να μην του μοιάσουν, να μην γίνουν φτωχοί… 

Τώρα όσον αφορά το περιεχόμενο της συζήτησης Μπαλτάκου-Κασιδιάρη εμείς θα δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία.  Θα αρχίσουμε με την δήλωση συμπάθειας του Αδώνιδος προς τον υιό Μπαλτάκο.  «Ως πατέρας συγκινήθηκα από την πράξη του υιού Μπαλτάκου... ήθελε να προασπιστεί τον πατέρα του... καταδικάζω τη βία, αλλά τις πράξεις των ανθρώπων τις κρίνουμε πάντα ανθρώπινα, ήταν μια ανθρώπινη στιγμή», είπε ο ολετήρας της δημόσιας υγείας. Την ίδια συγκίνηση ένιωθαν και οι Χρυσαυγίτες όταν έδερναν αλλοδαπούς οι σύντροφοι τους.  Τώρα αλήθεια γιατί οι δικαστικές αρχές ασκούν διώξεις εναντίον των υπευθύνων των ξυλοδαρμών δεν μπορούμε να το καταλάβουμε!!! Όλοι καταδικάζουν την βία ακόμη και οι Χρυσαυγίτες!!!  Τα τάγματα εφόδου της ΧΑ δεν μπορεί να πει κάποιος ότι υπερασπιζόντουσαν την Ελλάδα, που είναι και ανώτερη από την ιδιότητα του πατέρα;  Και τα τάγματα εφόδου σε «ανθρώπινες στιγμές» έκαναν ότι έκαναν θα ισχυριστεί κάποιος άλλος… Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που βασάνισαν και έδειραν τον εξ Αλβανίας δολοφόνο του συναδέλφου τους δεν υπερασπιζόντουσαν τα παιδιά, την οικογένεια του αδικοχαμένου;  Δεν ήταν «ανθρώπινη στιγμή» και αυτή; 

Ο δε κύριος Γεωργιάδης φανταζόμαστε με την ίδια ευκολία, αλλάζοντας σειρά θα δικαιολογεί και τον κύριο Μπαλτάκο που παρανόμως διόρισε πριν από κάποιο διάστημα τον γιό του στο Λιμενικό Σώμα.  Τότε ήταν ο πατέρας που ήθελε να προασπιστεί τον γιό του. Λες και οι άλλοι δεν έχουν πατεράδες, μανάδες, παιδιά… Οι άλλοι είναι μουλάρια για τον κύριο Γεωργιάδη και για αυτό τους απολύουν τώρα από το δημόσιο…  Προσλήφθηκες παρανόμως, έχεις πλαστά πτυχία, δεν είσαι γιος ή κόρη δικού μας;  Απολύεσαι…  Άραγε η δικαιοσύνη όλες τις πράξεις βίας θα τις κρίνει ανθρώπινα, ως ανθρώπινες στιγμές όπως μας λέει ο κ. Γεωργιάδης ή με βάση την νομοθεσία;  
Κλείνουμε υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες μας και το πόσοι δικαστικοί καταστράφηκαν από το παραδικαστικό του πατέρα Γιοσάκη…  Και εκείνοι την Εκκλησία, την Ορθόδοξη πίστη νόμιζαν ότι εξυπηρετούσαν… Έτσι τους είχαν πείσει!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου