Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Νοε 2012


  • Έκθεση της UNICEF κάνει λόγο για 439.000 παιδιά νηπιακής, αλλά και σχολικής ηλικίας που υποσιτίζονται. Τα στοιχεία, που φέρνει στη δημοσιότητα το ΑΠΕ-ΜΠΕ, δείχνουν ότι οι αυτοκτονίες ή οι απόπειρες ανήλθαν το διάστημα της κρίσης, δηλαδή, από 1/1/2009 έως 23/08/2012 σε 3.124 πανελλαδικά...
Του Δημήτρη Τσίτου

Σχόλιο στο παραπάνω: Φαντασθείτε κάποιοι απ’ αυτούς που αυτοκτόνησαν ή γονείς που τα παιδιά τους λιμοκτονούν να είχαν προτιμήσει κάποιας μορφής εκδίκηση προς αυτούς που τους έφεραν σ’ αυτήν την κατάσταση!

Η Ελλάδα πίστεψε ότι ήταν μια έξυπνη γάτα και ότι μπορούσε να παίξει με τους πανίσχυρους εταίρους της στην ΕΕ ως να ήταν χαζά ποντίκια («κουτόφραγκοι»).  Και έγιναν πολλά από πολλούς ανόητα και παράλογα κατά συρροή και εξακολούθηση. Αποδείχθηκε όμως ότι οι εταίροι στην ΕΕ και δεν ήταν μπουνταλάδες, και ήταν ικανοί να χειριστούν διελκυστίνδες και κουτοπονηριές αλλά είχαν –και έχουν- τη δύναμη να κάνουν αυτό που θέλουν.

Τώρα παίζουν –κυριολεκτικά- και μάλλον απολαυστικά γι’ αυτούς με το πονηρό ποντίκι, αφού πρώτα το έφτασαν σε κατάσταση απόλυτης εξαθλίωσης. 
Μια μεταφορά εικόνας θα μπορούσε να είναι μια ταυρομαχία.  Όταν τον ταύρο τον έχουν φέρει σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης προκειμένου να επακολουθήσει ο τελετουργικός και απάνθρωπος φόνος.  Μόνο που η Ελλάδα δεν υπήρξε –ποτέ- ταύρος.

Μετά από πολύμηνες συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, υποσχέσεις, απειλές, ελπίδες για σωτηρία, αδιέξοδα και «λύσεις», συμβιβασμούς, φτάσαμε εδώ που φθάσαμε.
Τα 439.000 παιδιά νηπιακής, αλλά και σχολικής ηλικίας που υποσιτίζονται είναι ένα ενδεικτικό του τι συμβαίνει στη χώρα.
Οι αυτοκτονίες και οι απόπειρες οι οποίες ανήλθαν το διάστημα της κρίσης, δηλαδή, από 1/1/2009 έως 23/08/2012 σε 3.124 πανελλαδικά είναι 3.124.

Φυσικά, τα στοιχεία αυτά είναι τα επίσημα.  Μάλλον τα πραγματικά στοιχεία είναι πολύ υψηλότερα.
Το μόρφωμα που κυβερνά τη χώρα εκπροσωπούμενο από έναν αρχηγό σε πραγματικά τραγική και οικτρή θέση –μόνο σε αρχαίες ελληνικές τραγωδίες και σε τραγωδίες του Σαίξπηρ μπορούμε να συναντήσουν τόσο φοβερές καταστάσεις απόγνωσης- έχει μείνει άλαλο και παράλυτο. Οι ελλειμματικοί σε ικανότητες έλληνες πολιτικοί –μιλάμε για όλο το σκηνικό- προσπαθούν να αυτοσχεδιάσουν άτεχνα και κάνουν πατέντες για να σώσουν τη χώρα από το χάος στο οποίο την έφτασαν.

Οι νόμοι της χώρας εμποδίζουν το νόμο, οι ελευθερίες μας καταστρέφουν κάθε ελευθερία, οι δημιουργίες περιουσιών βασίζονται σε οργανωμένη ληστεία -όπως και αυτή η επιβίωση του κράτους-, η γνώση παρέχεται από άπειρους ή κακότεχνους ηλιθίους, η ηθική μας είναι μια θρασύτατη υποκρισία, η δύναμή μας ασκείται από ανθρωπάκια και αυτό που θεωρούμε τιμητικό για μας είναι ψεύτικο σε όλα του τα σημεία.
Το σύστημα ανέχεται την εκκλησία –η οποία θα μπορούσε να ενεργήσει εξαιρετικά δυναμικά-, αλλά οι πλέον μάχιμοι εκπρόσωποί της είτε ασχολούνται, την ώρα που παιδιά πεινούν και άλλοι αυτοκτονούν, με σεξουαλικά θέματα και μυστικές εταιρείες, είτε με διαδικασίες προσωπικού πλουτισμού- μόνο επειδή, και με την προϋπόθεση, ότι κηρύσσουν υποταγή στο κράτος όπως είναι οργανωμένο (δηλωτικό η περιβόητος ευχή «υπέρ πάσης αρχής και εξουσίας»).

Η αντίσταση απέναντι στη φτώχεια είναι αντίσταση απέναντι στο χυδαίο πλούτο κάποιων και θεωρείται από το σύστημα ως αναρχία που πρέπει να τιμωρηθεί.  Έτσι η στάση αυτή πετυχαίνει να κάνει τους δειλούς και τους αδίστακτους να θεωρούν τον εαυτό τους ήρωα.
Σε λίγο καιρό ο πολύς κόσμος θα συνειδητοποιήσει ότι θα πρέπει να αποκτήσει χρήμα επειδή χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει – να επιβιώσει. Το χρήμα είναι το πλέον σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και αυτό επειδή το χρήμα είναι το μέσο που επιτρέπει να κατανεμηθεί σωστά η δυνατότητα της επιβίωσης. Η συνειδητοποίηση αυτή θα επιφέρει τα κακά φρούτα της φτώχειας.
Οι πολιτικοί αν ήθελαν να σώσουν τη δική τους τιμή θα έπρεπε πρώτα να σκεφτούν να σώσουν την τιμή της χώρας. Προφανώς όμως δεν τους ενδιαφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το τι τους ενδιαφέρει είναι γνωστό.

Το σύστημα που επικρατεί, και καλλιεργείται μεθοδικά, είναι ότι υπάρχουν οι πλούσιοι επειδή υπάρχουν οι φτωχοί και το αντίθετο (υπάρχουν φτωχοί επειδή υπάρχουν πλούσιοι).
Τι σημαίνει όμως αυτό που επιδιώκουν οι (ντόπιοι και ξένοι) πολιτικά ηλίθιοι: «άστους να είναι φτωχοί»;
Σημαίνει για τους πολίτες: Να είναι ανίσχυροι, να είναι αμαθείς, να είναι κύτταρα νοσηρών καταστάσεων, να είναι ένα παράδειγμα εξαθλίωσης και ασχήμιας, να έχουν ξεχαρβαλωμένα παιδιά, να ξεπουλιούνται για το τίποτε, να ζούνε σε τρώγλες χωρίς ηλεκτρικό και νερό, να χρωστούν αυτά που δεν θα έπρεπε να χρωστούν, να γίνουν δειλοί και χωρίς ιδανικά – ώστε τελικά να τους αξίζουν ακόμη λιγότερα από αυτά που έχουν. Δηλαδή να μην τους ανήκει το δικαίωμα και η διάθεση να ζουν.  Να λοιπόν οι 3.124 αυτοκτονίες!

Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η φτώχεια.
Η ασφάλεια -το μεγαλύτερο αγαθό του πολιτισμού- δεν μπορεί να υπάρχει εκεί όπου ο χειρότερος κίνδυνος, ο κίνδυνος της φτώχειας, επικρέμαται στο κεφάλι των πολλών και όταν η προστασία, που υποτίθεται ότι προσφέρεται, προσφέρεται μόνον σε οτιδήποτε εγκλωβίζει τους φτωχούς ή κάνει τη φτώχεια ακόμη μεγαλύτερη και για ακόμη περισσότερους. 
Η διακαώς αναμενόμενη μετάγγιση ζωής μάλλον θα γίνει. Όχι επειδή θέλουν οι εταίροι να την κάνουν, αλλά επειδή είναι αναγκασμένοι να την κάνουν. Την Ελλάδα και τους Έλληνες τους μισούν.  Και μας μισούν επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε.  Στην ουσία μισούν τη νοοτροπία που μας διακατέχει στο σύνολό μας και ιδίως αυτούς που κυβερνούν τη χώρα – η αντιπολίτευση δεν εξαιρείται.
Εκείνο που μπορεί να αποτελέσει μια αφετηρία για ένα διαφορετικό αύριο είναι μια «μετατόπιση της εδραιωμένης, εδώ και πολλά χρόνια, νοοτροπίας του συνόλου». Αν αυτό θα γίνει, πότε; πώς; από ποιόν; είναι ένα καυτό ερώτημα. 

Μέχρι τότε η ζωή στη χώρα θα είναι μια κόλαση που όλο και θα γίνεται χειρότερη.
Το ότι θα πάρουμε τη δόση δεν είναι τίποτε άλλο από το βούλωμα μιας τρύπας προσωρινά.



Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου


Για την απώλεια του Χρόνη Μίσσιου, μόνο ένα μαοϊκό τσιτάτο (άλλης εποχής): 

«Υπάρχουν δύο είδη θανάτου. Ο ένας είναι ελαφρύς σαν το φτερό. Ο άλλος είναι βαρύς σαν το βουνό Ταϊσάν» («για αυτούς που μένουνε και υπομένουνε»…).

Οι Γερμανοί ζητούν την επαναχορήγηση ιθαγένειας σε 50.000 απελαθέντες μουσουλμάνους της Θράκης! Ίσως για να απασχοληθούν ως φθηνό εργατικό δυναμικό στην Ειδική Οικονομική Ζώνη που προωθούν στην περιοχή…

Πίσω από τα απαράδεκτα ούτως ή άλλως οικονομικά επιχειρήματα, όμως, κρύβονται γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Σε συμφωνία με την Άγκυρα η γερμανική «ιδέα». Προφανώς… (Η είδηση ανάμεσα σε πολλά ενδιαφέροντα από τα «Επίκαιρα» 22/11.)

Μαρκ Όστβαλντ: «Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις πέρα από την ολοκληρωτική χρεοκοπία»!

Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν «ζηλεύω» τη δόξα του Βαρουφάκη, του Λαπαβίτσα, του Καζάκη, όλων των γνωριζόντων. Εκείνο που ΚΑΤΑΝΟΩ είναι ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ (κατά πώς λένε και οι Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς). Πως δανειζόμαστε για να επιστρέφουμε τόκους και χρεολύσια. Μήπως έχουν κάποιο δίκιο όσοι μιλούν για ανάγκη «πτώχευσης», για διαγραφή του χρέους και άλλα (ριζοσπαστικά) συναφή; Παραθέτω εδώ τι λέει ο γνωστός οικονομικός αναλυτής Μαρκ Όστβαλντ (της Monument Securities) μετά την αναβολή της απόφασης για την εκταμίευση της δόσης προς την Ελλάδα την περασμένη Τρίτη:

«Για άλλη μια φορά μένει κανείς άναυδος από την ανικανότητα όλων των εμπλεκόμενων μερών να αντιμετωπίσουν ορισμένους παράγοντες-κλειδιά:

α) Τα προβλήματα της Ελλάδας δεν σχετίζονται κατά κανέναν τρόπο με το κόστος εξυπηρέτησης/βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Κατ’ αυτήν την έννοια, όποια μέτρα κι αν ληφθούν προς αυτήν την κατεύθυνση είναι μάταια.

β) Τα προβλήματα της Ελλάδας έχουν να κάνουν με το υπέρογκο χρέος της, το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γίνει βιώσιμο αν δεν επέλθει ένα τεράστιο «κούρεμα», που θα περιλαμβάνει και το σύνολο των ελληνικών ομολόγων του επίσημου τομέα. Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις πέρα από την ολοκληρωτική χρεοκοπία.
Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε σήμερα ούτε την 26η Νοεμβρίου ούτε καμία άλλη ημερομηνία. Όσο μεγαλύτερο διάστημα τα εμπλεκόμενα μέρη δεν θα καταφέρνουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η πιθανότητα μιας εντελώς ασύντακτης χρεοκοπίας» (από την «Guardian»).

Χωρίς να συντασσόμαστε με την άποψη, καλό είναι να έχουμε τα αυτιά μας ανοικτά…

Πηγή: Το Παρόν
Οι Ρώσοι θέλουν το λιμάνι του Βόλου


Η Ελλάδα είναι ένας γεωπολιτικός θησαυρός, γιατί είναι θαλάσσιο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής και επομένως μπορεί να αποτελεί ένα επικερδέστατο εμπορικό σταθμό για τις μεγάλες οικονομίες της γης, την Κίνα και τη Ρωσία. Οι Κινέζοι πήγαν στο μεγαλύτερο λιμάνι του Πειραιά με συμβάσεις και εργασιακές σχέσεις μάλλον προσβλητικές. Οι φίλοι και ομόθρησκοι Ρώσοι θέλουν τώρα στο λιμάνι του Βόλου, ενώ εξετάζουν και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

Πως γίνεται λοιπόν η Ελλάδα να έχει τέτοια ζήτηση από τις ισχυρές οικονομικές χώρες της γης ( πρόσθεσε και τις ΗΠΑ και Γερμανία που θέλουν την ΑΟΖ αλλά και να ρυθμίζουν τα κυβερνητικά) και να είναι στα όρια της πτώχευσης και της κατάρρευσης;
Γιαυτό φταίνε οι πολιτικοί μας που δεν έχουν το σθένος και τη διπλωματία να κλείσουν συμφωνίες σε όφελος του λαού, αλλά ενδεχομένως να τις κλείνουν μόνο για προσωπικό όφελος. Συμπέρασμα: Η Ελλάδα είναι πλούσια και την ξεπουλάνε!

Το ρωσικό ενδιαφέρον για το λιμάνι του Βόλου αποκάλυψε ο πρόεδρος του Ελληνορωσικού Επιμελητηρίου, Χρήστος Δήμας, στο περιθώριο εκδήλωσης για την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας με το Επιμελητήριο Μαγνησίας. Ο κ. Δήμας μίλησε για ρωσικό ενδιαφέρον που αφορά ελληνικά λιμάνια με σημαντική θέση στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το λιμάνι του Βόλου είναι ένα μεικτό λιμάνι με εμπορικές και τουριστικές δραστηριότητες. Το κύριο στρατηγικό πρόβλημά του είναι η αύξηση της διακίνησης των φορτίων και η ενίσχυση της θέσης του στο λιμενικό ανταγωνισμό, με τη συνεργασία του ιδιωτικού τομέα.
Προς αυτή την κατεύθυνση απαιτείται η χρηματοδότηση της μελέτης ολοκλήρωσης της 3ης προβλήτας και άλλων έργων. Στο κομμάτι της κρουαζιέρας χρειάζεται, μετά την οριστική έγκριση του master plan του λιμένα, η υλοποίηση υποδομών υποδοχής κρουαζιερόπλοιων στην κεντρική προβλήτα, με την αξιοποίηση έτσι και του τερματικού σταθμού. Όσον αφορά στα οικονομικά μεγέθη του Οργανισμού Λιμένος Βόλου, το 2011 τα συνολικά έσοδά του ανήλθαν σε 5.426.669 ευρώ, οι δαπάνες σε 4.854.308 ευρώ και οι επενδύσεις σε 545.496 ευρώ.
Της Μαρίας Μόσχου 
 Μία νέα «πύλη» εισόδου και εξόδου εμπορευμάτων από την χώρα μας, μετά τον Πειραιά, που θα διεκδικήσει κομμάτι της πίτας των εμπορευματικών μεταφορών από την Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει σύντομα η ελληνική κυβέρνηση. Πρόκειται για τη σιδηροδρομική σύνδεση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης με την υπάρχουσα γραμμή ώστε να συνδεθεί με τη Βουλγαρία (Βάρνα), ουσιαστικά παρακάμπτοντας τη θαλάσσια μεταφορά μέσω Βοσπόρου.
Ηδη, από την ΕΡΓΟΣΕ συντάσσεται η σχετική μελέτη για να ξεκινήσει η υλοποίηση του έργου, ώστε η απευθείας σύνδεση με Βάρνα να λειτουργήσει σαν εναλλακτικό πέρασμα των προϊόντων από το Βόσπορο, μειώνοντας τις περίπου 2,5 ημέρες που χρειάζεται σήμερα η μεταφορά σε περίπου 6 ώρες. Σύμφωνα με σχετική απάντηση στη Βουλή του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης και Υποδομών Στ. Καλογιάννη, ο διαγωνισμός για την κατασκευή του έργου σύνδεσης του Λιμένος Αλεξανδρούπολης με το σιδηροδρομικό δίκτυο του ΟΣΕ αναμένεται να διενεργηθεί τον Φεβρουάριο του 2013. Το έργο θα είναι έτοιμο σ' έναν χρόνο από τη δημοπράτησή του. 
Η σιδηροδρομική σύνδεση του λιμένα Αλεξανδρούπολης με το διεθνές δίκτυο θα καταστήσει το λιμάνι υψίστης στρατηγικής σημασίας με το σιδηροδρομικό άξονα Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, μέσω του οποίου θα παρακάμπτονται τα στενά του Βοσπόρου, για διάφορα φορτία και κυρίως κοντέινερ. Η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τα δύο λιμάνια υπάρχει εδώ και δεκαετίας και μάλιστα το βουλγαρικό της τμήμα αναβαθμίζεται με κοινοτικά κονδύλια, αλλά για 300 μέτρα η σύνδεση του δικτύου του ΟΣΕ με το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης δεν έχει ολοκληρωθεί.
Συμφωνία
Οι δύο λιμενικοί οργανισμοί του Μπουργκάς και της Αλεξανδρούπολης έχουν επί της ουσίας συμφωνήσει για την υλοποίηση της σύνδεσης και έχουν καταθέσει μάλιστα σχετική πρόταση για την ηλεκτροκίνηση της γραμμής «Sea2Sea», που εγκρίθηκε από την Κομισιόν.
Η κατασκευή του έργου θα ενταχθεί για χρηματοδότηση στο ΠΕΠ Μακεδονίας - Θράκης, καθώς αντιμετωπίζεται από το υπουργείο με κάθε σοβαρότητα, ώστε να υπάρξει το μέγιστο όφελος για το λιμάνι, για τον ΟΣΕ αλλά και για την οικονομία. Σήμερα, η σύνδεση του Αιγαίου με τη Μαύρη Θάλασσα πραγματοποιείται μέσω των στενών του Βοσπόρου.
Η θαλάσσια σύνδεση, όμως, λόγω της μοναδικότητας αλλά και της γεωγραφίας της θέσης συνοδεύεται από σειρά προβλημάτων. Μεταξύ αυτών, τα σημαντικότερα είναι το υψηλό κόστος (είτε με τη μορφή τελών διέλευσης είτε με τη μορφή αυξημένου χρόνου διέλευσης) και ο αυξημένος κίνδυνος ατυχημάτων (θέματα ασφάλειας και περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε περίπτωση κάποιου ατυχήματος), ως αποτελέσματα της υψηλής συμφόρησής της.
Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι ο διάδρομος Sea2Sea θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εναλλακτική διαδρομή της διάσχισης των στενών του Βοσπόρου για συγκεκριμένους τύπους φορτίων. Αξιοσημείωτο είναι ότι σήμερα για τη διέλευση ενός φορτίου από το Βόσπορο, που ξεκινά από Πειραιά για Τσεχία, απαιτούνται περίπου 120 χιλ. ευρώ, ενώ η ανάλογη μετακίνηση με το τρένο θα κοστίζει για ένα κοντέινερ 60.000 ευρώ!
Σύνδεση
Την ισχυροποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης αλλά και της Θεσσαλονίκης, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εναλλακτικά από αυτά του Πειραιά, θα επιφέρει η σιδηροδρομική σύνδεση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης. Στο πλαίσιο αυτό, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο ελκυστική σε οποιοδήποτε αγοραστή, μια και το πρώτο τρίμηνο του 2013 ο φάκελος για την ιδιωτικοποίησης της εταιρείας θα παραπεμφθεί στο ΤΑΙΠΕΔ. Πάντως, δεν είναι τυχαίο ότι, μεταξύ άλλων, ενδιαφέρον για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ έχουν ήδη δείξει οι Ρώσοι, οι οποίοι χρησιμοποιούν επί το πλείστον τον Βόσπορο για τη διακίνηση των πλοίων τους.

Κλιμάκιο εκπροσώπων των ρωσικών σιδηροδρόμων επιθεωρεί από την Τετάρτη ιδίοις όμμασι την κατάσταση των τρένων και του σιδηροδρομικού δικτύου, σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», γεγονός που αποτελεί ένα πρώτο δείγμα γραφής για το ενδιαφέρον της Μόσχας για τις σιδηροδρομικές μεταφορές στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι ρώσοι αξιωματούχοι προσγειώθηκαν την Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη και ταξίδεψαν στην Αθήνα με το τρένο, παρέα με τον μηχανοδηγό, προκειμένου να έχουν την πλήρη εικόνα της κατάστασης του δικτύου.

Στη συνέχεια, έφτασαν στην πρωτεύουσα, όπου επισκέπτονται τις τεχνικές βάσεις του ΟΣΕ και έχουν συναντήσεις με έλληνες αξιωματούχους.

Σημειωτέον ότι και προ μηνός υπήρξε συνάντηση των Ρώσων στην Αθήνα με το υπουργείο Υποδομών για τον σιδηρόδρομο (την αποκάλυψε «Το Βήμα της Κυριακής» στις 21 Οκτωβρίου 2012).

Οπως μεταδίδουν πηγές με γνώση της υπόθεσης, η Μόσχα ενδιαφέρεται για λιμάνι με σιδηροδρομική σύνδεση, καθώς οι ρωσικοί σιδηρόδρομοι έχουν παρουσία και παράδοση στην ανατολική Ευρώπη και τυχόν σύνδεση τους με το Αιγαίο, θα «κούμπωνε» το σύστημα μεταφορών τους, που ενώνει τον Ειρηνικό, την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο με την Ευρώπη.

Ετσι, με την εξαίρεση του Πειραιά, όπου ήδη δραστηριοποιείται η COSCO, πηγές της αγοράς βλέπουν τη Θεσσαλονίκη και τον Βόλο ως πιθανά σημεία ρωσικού ενδιαφέροντος, καθώς και την Αλεξανδρούπολη (λείπουν 400 μέτρα γραμμής για να «κουμπώσει» το λιμάνι με το δίκτυο του ΟΣΕ), που, επίσης, αποτελεί επίνειο διευρωπαϊκού διαδρόμου. Ενδιαφέρον παρουσιάζεται και για την Καβάλα, η οποία προορίζεται να συνδεθεί με το δίκτυο του ΟΣΕ, με τις σχετικές μελέτες να ωριμάζουν.
Πληθαίνουν οι δηλώσεις πολιτικών παραγόντων του κυβερνητικού συνασπισμού με τις οποίες προετοιμάζεται η γερμανική κοινή γνώμη ότι η βοήθεια προς την Ελλάδα όχι μόνον θα συνεχιστεί, αλλά θα κοστίσει χρήματα.
Σειρά έχουν τα ως τώρα “ατίθασα παιδιά” του συνασπισμού, οι βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές (CSU) και οι Φιλελεύθεροι (FDP). Μετά από χθεσινοβραδινή του συνάντηση με τον πρώην υπουργό Eξωτερικών Χανς Ντίτριχ Γκενσερ ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων και υπουργός Oικονομίας Φίλιπ Ρέσλερ ουσιαστικά αποδέχτηκε αυτά που ζητούσε ο Γκένσερ εδώ και καιρό από την ηγεσία του κόμματος του: την παροχή βοήθειας στα κράτη μέλη της ευρωζώνης που έχουν ανάγκες, την παραμονή της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ και την στήριξη των προσπαθειών της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, όπως και την τήρηση των συμφωνηθέντων (Bild).
Λύσεις που «δεν θα πνίξουν αυτό που ξεκίνησε στην Ελλάδα»
Η επικεφαλής της ομάδας των Χριστιανοκοινωνιστών στη γερμανική βουλή, Γκέρντα ΧάσελφελντΗ επικεφαλής της ομάδας των Χριστιανοκοινωνιστών στη γερμανική βουλή, Γκέρντα Χάσελφελντ
Σε ανάλογο πνεύμα κινούνται και οι δηλώσεις της προέδρου της ομάδας των Χριστιανοκοινωνιστών στη γερμανική βουλή, Γκέρντα Χάσελφελντ, στη εφημερίδα Die Welt. Αφού αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα εφαρμόζει τα συμφωνηθέντα με την Τρόικα η κα Χάσελφεντ, αναφερόμενη στη συνάντηση του Eurogroup την Δευτέρα, τονίζει ότι θα πρέπει να δοθούν λύσεις που “δεν θα πνίξουν αυτό που ξεκίνησε στην Ελλάδα”. Η κα Χάσελφελντ απορρίπτει ένα τρίτο πακέτο βοήθειας για την χώρα και κάνει λόγο για “τροποποιήσεις των ισχυόντων ρυθμίσεων”, δηλαδή, “να δοθεί στην χώρα περισσότερο χρόνος” και να συμφωνηθεί μια “επέκταση της ως τώρα βοήθειας”.
Η Αθήνα δεν πρόκειται να επιστρέψει τα επόμενα 8 χρόνια στις κεφαλαιαγορές
Ο σοσιαλδημοκράτης Πέερ ΣτάινμπρουκΟ σοσιαλδημοκράτης Πέερ Στάινμπρουκ
Η αλλαγή στάσης στον κυβερνητικό συνασπισμό “διευκολύνεται” και από τις δηλώσεις του σοσιαλδημοκράτη Πέερ Στάινμπρoυκ, αντιπάλου της καγκελαρίου στις επόμενες εκλογές. Στην αυριανή Bild, ο υποψήφιος καγκελάριος επιμένει ότι για την διατήρηση της ευρωπαϊκής συνοχής οι Γερμανοί θα πρέπει να κάνουν θυσίες και πιθανολογεί ότι Γερμανία θα χάσει δισεκατομμύρια λόγω των εγγυήσεων που έχει δώσει για να πάρει η Ελλάδα δάνεια. Τέλος, ο κ. Στάινμπρoυκ είναι πεπεισμένος ότι χώρα δεν πρόκειται να επιστρέψει τα επόμενα οκτώ χρόνια στις κεφαλαιαγορές.
Σε πεντακόσια δισεκατομμύρια ευρώ- για την ακρίβεια 510.033.165.000- ανέρχονται οι ανεξόφλητες οφειλές της Γερμανίας από τα κατοχικά δάνεια. Σε αυτό το ύψος υπολογίζει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούκουνας το περιλάλητο ποσό, σύμφωνα με στοιχεία που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή» και υπότιτλο «η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός.

Σε μια ογκώδη μελέτη 556 σελίδων κάνει μια ιστορική επισκόπηση της αφαίμαξης του ελληνικού λαού από τις δυνάμεις κατοχής των Γερμανών Ναζί και των Ιταλών φασιστών, όταν υποχρέωσαν την Ελλάδα να τους δανείσει για να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης των στρατευμάτων κατοχής!
Ο συγγραφέας, ο οποίος έχει μια προσφορά δεκαετιών στην ιστορική έρευνα αυτού του θέματος, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδας- η οποία υποχρεώθηκε να υπογράψει τη συμφωνία της Ρώμης το 1942 - αναφέρει ότι η μεταπολεμική Ιταλία αναγνώρισε την οφειλή της και ύστερα από διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις για το ακριβές ποσό, το αποπλήρωσε. Εν αντιθέσει με την μεταπολεμική Γερμανία, η οποία δεν αναγνώρισε την οφειλή της, με αποτέλεσμα το ελληνικό κράτος να δικαιούται την είσπραξη του δανείου με τους επιπλέον τόκους που τρέχουν μέχρι και σήμερα. Η πραγματική αποτίμηση του γερμανικού χρέους -επισημαίνει ο ερευνητής- έφθασε ως την ημέρα που αποχώρησαν τα γερμανικά στρατεύματα στο συνολικό ύψος των 100 δισ. ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις.

Ο όρος περί άτοκης επιστροφής των δανείων ξεπεράστηκε όταν η δανειακή σύμβαση κατέστη ληξιπρόθεσμη. Αυτό συνέβη με τη Διάσκεψη Ειρήνης του 1946. Από τότε τα δάνεια είναι έντοκα και, άρα, το αρχικό κεφάλαιο των 100 δις , με ένα χαμηλό επιτόκιο 2,5% ανεβαίνει στο μεγάλο αυτό ποσό, που φθάνει και περισσεύει να ξεπληρώσει όλο το ελληνικό χρέος.

Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι πολλοί έλληνες οικονομολόγοι και μελετητές, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αριθμών, δίνουν άλλους αριθμούς , αλλά ουδείς από γερμανικής πλευράς μπορεί να αμφισβητήσει τα χρηματικά ποσά που έφευγαν κατά τα τακτά διαστήματα από τη Τράπεζα Ελλάδας προς τα ταμεία του Γ΄ Ραϊχ, οδηγώντας τον ελληνικό πληθυσμό στο θάνατο λόγω ασιτίας. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται πολυσέλιδος αναλυτικός πίνακας με τις μηνιαίες καταβολές προς τις κυβερνήσεις Χίτλερ και Μουσολίνι, από το 1941 έως το 1944, υπολογιζόμενες σε δραχμές και σε χρυσές λίρες.

Επιπλέον, η νομική διεκδίκηση καθίσταται ισχυρή ,ειδικώς μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, αφού βάσει της σύμβασης που υπογράφτηκε μεταξύ του διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας τον Μάρτιο του 1942 και τον Δεκέμβριο του 1942, η Γερμανία δεσμεύθηκε για τον χρόνο έναρξης επιστροφής των δανείων: την 1 Απριλίου 1943. Αλλά η εξόφληση της δόσης δεν έγινε ποτέ.

Το βιβλίο εξετάζει επίσης θέματα ταμπού, όπως είναι το ζήτημα των οικονομικών δοσίλογων. Επρόκειτο για επιχειρηματίες και τεχνικούς πάσης φύσεως οι οποίοι συνεργάσθηκαν εθελουσίως με τις δυνάμεις κατοχής για έργα υποδομής και οχυρώσεις των Ναζί στην Ελλάδα και οι οποίοι πληρωνόταν αδρά όχι από τους κατακτητές αλλά από το ελληνικό δημόσιο, πλουτίζοντας εις βάρος των πεινασμένων ελλήνων.
Η μεταπολεμική δικαιοσύνη τους επέβαλε όχι μόνο οικονομική ποινή αλλά και εκτοπισμό. Ο συγγραφέας παραθέτει τις πληρωμές σε εταιρίες και πρόσωπα με βάση τις εντολές πληρωμών προς την Εθνική Τράπεζα.

Ο τρόπος που θησαύρισαν από τη μαύρη αγορά επιχειρηματίες και μικροέμποροι αναπτύσσεται με πολλά παραστατικά στοιχεία που σοκάρουν τον αναγνώστη: Η αισχροκέρδεια ορισμένων ελλήνων εμπόρων είχε εξοργίσει ακόμη και αυτούς τους αδίστακτους κατακτητές, οι οποίοι χαρακτήρισαν την μαύρη αγορά «ιδιώνυμο» αδίκημα, στέλνοντας τους μαυραγορίτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ένα άλλο θέμα που φωτίζεται είναι η χρησιμοποίηση ελλήνων εργατών στη Ναζιστική Γερμανία. Περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες έσπευσαν να δουλέψουν στη χώρα του Χίτλερ, ενώ 2.000 Έλληνες ακολούθησαν τα Γερμανικά στρατεύματα όταν αποχωρούσαν τον Οκτώβριο του 1944 από την Ελλάδα, για να βρεθούν στη Βιέννη και να συγκροτήσουν… εξόριστη Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση.

Ένα βιβλίο με πικρές αλήθειες. 

Νέο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού, που αναφέρεται σε μιά  χαλαρή ομοσπονδία, επεξεργάζεται o OHE (εμπνευστής φυσικά οι ΗΠΑ), αλλά το σημαντικότερο βρίσκεται αλλού: Στο ότι το ΝΑΤΟ πατά στο νησί και επίσημα από την την πίσω πόρτα, ως "εγγυητής" της ασφάλειας του νησιού!
Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι μετά τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2013 και αφ'όσον αναδειχθεί νικητής το ΔΗΣΥ και αναλάβει πρόεδρος ο Νίκος Αναστασιάδης εγνωσμένων φιλοαμερικανικών και φιλοβρετανικών κατευθύνσεων, θα υπογραφεί εντός του 2013 ένα σχέδιο διχοτόμησης στην πράξη, το οποίο θα έχει τον μανδύα "χαλαρής ομοσπονδίας", αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού:
Το ΝΑΤΟ θα αναλάβει ρόλο εγγυητή της συμφωνίας και η βρετανική περιοχή του Ακρωτηρίου, όπου βρίσκεται η μεγάλη βρετανική βάση, θα μετατραπεί σε ΝΑΤΟϊκό έδαφος!
Κατ' αυτό τον τρόπο θα ακυρωθεί και η συμφωνία της Ζυρίχης, που προβλέπει την ανεξαρτησία της Κύπρου και ως εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Τουρκία και την Βρετανία και πλέον μοναδική εγγυήτρια δύναμη θα οριστεί το ΝΑΤΟ.
Για να επιλυθεί και το περιουσιακό το οποίο θεωρείται το μεγάλο "αγκάθι" επάνω στο οποίο έχουν αναχαιτιστεί όλες οι προηγούμενες προσπάθειες "επίλυσης" του Κυπριακού, θα υπάρξει ένα μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο θα αποζημιώσει τουw Κύπριους. Μάλιστα όπως αναφέρει το sigmalive στην Κύπρο "Το σχέδιο είχε υποβληθεί και στην κυβέρνηση Χριστόφια, αλλά είχε απορριφθεί αφού προβλέπει ουσιαστικά την μετατροπή της Κύπρου στο πρώτο ΝΑΤΟϊκό κράτος"!
Στο νέο σχέδιο υπάρχει επίσης πρόνοια για τη μεταφορά του φυσικού αερίου και του πετρελαίου της Κύπρου στην Ευρώπη, μέσω Τουρκίας, κάτι που όπως υποστηρίζει η εφημερίδα, επιβεβαιώνεται και από συμμετοχή του Πρέσβη των ΗΠΑ στην Κύπρο John Koenig, σε μυστική διάσκεψη για το φυσικό αέριο, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα.
Μόνο άσχετο και τυχαίο δεν είναι το σχέδιο, τόσο με την απόκτηση του επιχειρησιακού ελέγχου της περιοχής των κοιτασμάτων φυσικου αερίου από το ΝΑΤΟ, όσο και με την γενικότερη κατάσταση στην Μέση Ανατολή.
Το ΝΑΤΟ, το οποίο λόγω της συνθηκης της Ζυρίχης έχει νομικούς περιορισμούς για την ανάπτυξη και εγκατάσταση δυνάμεων του στο νησί (έστω και αν Βρετανία έχει θέσει μόνιμα στην διάθεση των ΗΠΑ την βάση του Ακρωτηρίου) θα επεκταθεί προς Ανατολάς, στην "αυλή" της Μέσης Ανατολής.
Η ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου, έχει συζητηθεί και με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και ο ΥΠΕΞ Δ.Αβραμόπουλος δεν είχε καμία αντίρρηση στο όλο σχέδιο, το οποίο βέβαια θα πιστωθεί στην όποια ελληνική κυβέρνηση συμφωνήσει να καταργήσει την συμφωνία της Ζυρίχης ως "Επίλυση του Κυπριακού". Επίλυση, δια της καταλύσεως της κυπριακής ανεξαρτησίας και de jure διχοτόμησης του ενιαίου κράτους...



Δεν έχουν τέλος οι προκλήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία πλέον υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Την ίδια ώρα που αντιμετωπίζει σαν ζητιάνο την Ελλάδα, την οποία η ίδια η ΕΕ κατέστρεψε (αν θέλετε, θα μιλήσουμε για την Κοινή Αγροτική Πολιτική που επέβαλλε στην Ελλάδα και της διέλυσε την αγροτική παραγωγή, ή θα μιλήσουμε για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στα οποία απαγόρευσε να… φτιάχνουν πλοία και δεκάδες ακόμα παραδείγματα που μας οδήγησαν στη χρεωκοπία με την ανοχή των ανίκανων κυβερνώντων μας) και που εκβιάζει την Κύπρο να μπει σε πρόγραμμα επιτήρησης, παρότι η ίδια την κατέστρεψε (όποιος αμφιβάλλει ότι πριν η Κύπρος μπει στην ΕΕ είχε ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα και μια από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, να μας το πει) πληρώνει αδρά με τα χρήματά μας (ναι, αυτά που πληρώνουμε στους τόκους) κατοχικά στρατεύματα!

Δεν τα θέλουν πίσω τα λεφτά


Η Κομισιόν, σε μια κίνηση δίχως καμία λογική, ενέκρινε κονδύλι ύψους 27,2 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα προστεθεί στα περίπου 320 εκατομμύρια ευρώ, που έχει δώσει στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Το κονδύλι, δίνεται υπό τη μορφή κοινοτικού προγράμματος βοηθείας. Να το κάνουμε σαφέστερο: Η Κομισιόν, χρηματοδοτεί, όχι μόνο άτοκα, αλλά υπό τη μορφή βοήθειας, δηλαδή χαρίζει εκατομμύρια ευρώ, τα οποία δεν θέλει πίσω!
Την ίδια ώρα που αρνείται να βοηθήσει σε μια ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, ζητώντας και νέες περικοπές σε ευαίσθητους τομείς, όπως η Υγεία και η Παιδεία, αδιαφορώντας για τους χιλιάδες που υποφέρουν από ασιτία, χαρίζει εκατομμύρια ευρώ σε ένα κατοχικό καθεστώς. 

 Εκατομμύρια 
Χαρίζει εκατομμύρια στα τουρκικά στρατεύματα, τα οποία έχουν καταλάβει παράνομα τη μισή Κύπρο. Το κατοχικό καθεστώς που είναι γνωστό τοις πάσι ότι κινείται από τους Γκρίζους Λύκους. Τους ανθρώπους που ευθύνονται για την τελευταία διαιρεμένη στα δύο πρωτεύουσα στον πλανήτη. Ένα “κράτος”, το οποίο δεν είναι αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ, αφού αρνείται από το ’74 μέχρι σήμερα να αποκαλύψει τι έκανε χιλιάδες αγνοούμενους- αιχμαλώτους πολέμου. 

Χαρίζουν σπίτια στους Γκρίζους λύκους 
Ένα “κράτος”, το οποίο κατέχει ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ, περιουσίες χιλιάδων Κυπρίων, τα σπίτια τους, τη γη τους, τα οποία χαρίζει σε Γκρίζους Λύκους που συνεχίζουν να εποικίζουν την περιοχή και να αλλοιώνουν την εθνική και πληθυσμιακή ταυτότητα της Κύπρου. Ενός “κράτους” το οποίο αποδεδειγμένα αποτελεί το καταφύγιο όλων των παρανόμων του πλανήτη και στο οποίο γίνεται το μεγαλύτερο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στον κόσμο. Ενός “κράτους” που χρηματοδοτείται ανοιχτά από την Τουρκία και απειλεί με πόλεμο την Κύπρο, αν τολμήσει να κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματός της να βγάλει πετρέλαιο από τα νερά της. 
Η Κομισιόν, χρηματοδοτεί με εκατομμύρια ευρώ που έχουν πληρώσει με αίμα Έλληνες, τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα της Κύπρου. Χρηματοδοτεί αδρά και χωρίς αντάλλαγμα (;) τους πολεμιστές κατά της ελευθερίας, ενώ τιμωρεί με τοκογλυφικό δανεισμό και Τρόικες, όσους επιμένουν να παλεύουν για την ελευθερία. Τέτοια Ευρώπη, να τη χαίρεστε…

Α! Και κάτι άλλο: Η κυρία Δαμανάκη με τα περισσότερα από 30.000 ευρώ το μήνα, τι κάνει στην ΕΕ; 


Είναι γνωστό ότι η κ. Λαγκάρντ δεν έστειλε την περίφημη λίστα της μόνο σε μας. Αφού κάθισε και ξεκαθάρισε έναν-έναν τους δεκάδες χιλιάδες λογαριασμούς του Φαλτσιάνι, και αφού κράτησε ό,τι ήταν να κρατήσει για την πατρίδα της, απέστειλε τους υπόλοιπους σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και πιθανώς αλλού, τακτοποιημένους σε ισάριθμες καλογραμμένες λίστες. Αυτά γύρω στον Μάιο του 2010.

Το τι απέγινε η δική μας λίστα, είναι πλέον γνωστό, έστω και με καθυστέρηση δυο χρόνων. Το τι θα γίνει περαιτέρω, είναι επίσης γνωστό, δηλαδή τίποτε. Απ’ ότι φάνηκε το ζόρι όλο ήταν να πληροφορηθούμε το περιεχόμενο για να ‘χουμε κάτι το ενδιαφέρον να συζητάμε στις ανιαρές συνάξεις του Σαββατόβραδου, και όχι να απαιτήσουμε τα περαιτέρω.

Στην Ισπανία, η λίστα ανοίχτηκε στην ώρα της. Βρέθηκε να περιλαμβάνει 569 ονόματα, ανάμεσά τους τα μεγαλύτερα ονόματα των επιχειρήσεων και της πολιτικής, με πιο γνωστούς (για μάς τους μη Ισπανούς), τον σημαίνοντα και με μεγάλη πολιτική επιρροή, Emilio Botin, πρόεδρο της Santander Bank, και τον Χοσέ Μαρία Αθνάρ, πρώην Πρωθυπουργό.

Οι φορολογικές αρχές, πράγματι έπιασαν δουλειά και έβγαλαν στη φόρα λογαριασμούς 2 δις ευρώ που ανήκαν στον κ. Botin, στον αδελφό του και στα 11 παιδιά τους. Ποσό, το οποίο δεν είχε ποτέ του δηλωθεί, παραμένοντας θαμμένο για χρόνια στα υπόγεια κάποιας ελβετικής HSBC. Με το θέμα ασχολήθηκαν εκτενώς σε σειρά άρθρων τους οι Times της Νέας Υόρκης, αλλά ουδόλως, οι μεγάλες ισπανικές εφημερίδες, ούτε καν σε μια στήλη, ούτε καν στα ψιλά. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε το λόγο. Τα χρήματα που σκόρπαγε και σκορπάει η Santander σε διαφήμιση σε εφημερίδες και περιοδικά είναι αρκετά για να βουλώνουν στόματα, ειδικά σε καιρούς όπου τα media βρίσκονται σε μια τόσο δυσάρεστη θέση. Πρακτική, που θα ήταν ανόητο να πιστεύαμε ότι σταματάει στα σύνορα της Ισπανίας.

Η υπόθεση Botin έφτασε στα δικαστήρια, αλλά ουδέποτε εκδικάστηκε, και καμιά κατηγορία δεν απαγγέλθηκε. Έκλεισε στο μάνι-μάνι με εξωδικαστικό συμβιβασμό 200 εκ. ευρώ, με την προσωπική παρέμβαση μάλιστα της ίδιας της αναπληρώτριας Πρωθυπουργού της κυβέρνησης Θαπατέρο, κυρίας María Teresa Fernández de la Vega ώστε να σταματήσει οποιαδήποτε άλλη έρευνα.

Η περίπτωση Botin δεν είναι μοναδική. Με τον ίδιο τρόπο είχε απαλλαγεί δικαστικώς και ο πρόεδρος της Telefonica, με τη δικαιολογία ότι είχε παρέλθει αρκετός χρόνος ανάμεσα στην τέλεση του αδικήματος της φοροδιαφυγής και την εκδίκασή του.

Κι εδώ ερχόμαστε πάλι στο θέμα της φοροδιαφυγής των «μεγάλων» και των καθ’ έξιν ανέγγιχτων. Προκαλεί θαυμασμό ο ζήλος με τον οποίο τα εγχώρια μιντιακά συγκροτήματα επιστρατεύουν στοιχεία, με τη βοήθεια πάντα και της πρόθυμης επιστημονικής κοινότητας, (βλ. πρόσφατη έκθεση ομάδας ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου), για να συγκαλύψουν την φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και φοροαπαλλαγή του μεγάλου κεφαλαίου, των πολυεθνικών και των εφοπλιστών, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους μονάχα στη φοροδιαφυγή των «μικρών», ελευθέρων επαγγελματιών και μικρο-επιχειρηματιών. Όχι ότι δεν είναι σημαντική, αλλά δεν είναι η μοναδική, και εφ’ όσον δεν διερευνάται το μέγεθος της «μεγάλης» φοροδιαφυγής έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η «μικρή» μπορεί να μην είναι και η πλέον σημαντική.

Όλως παραδόξως, αυτό πιστεύουν οι Times της Νέας Υόρκης και το Reuters για τη σχεδόν έως απολύτως μηδενική φορολόγηση πολυεθνικών όπως Amazon, Starbucks, Facebook, Google, Ε-bay, κ.α.. Το ίδιο πιστεύουν και οι φορολογικές αρχές της Ισπανίας για τις ανάλογες ισπανικές. Σύμφωνα με τις τελευταίες, το 74% της φοροδιαφυγής αποδίδεται στις τράπεζες και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 44 περίπου δις, τη στιγμή που το έλλειμμα της Ισπανίας δεν απέχει και πολύ από το νούμερο αυτό, στα 66 δις. Ενώ τα ποσά είναι λίγο πολύ γνωστά καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να τους αγγίξει. Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον των Ισπανών εφοριακών επικεντρώνεται στη φοροδιαφυγή των ελευθέρων επαγγελματιών, η οποία όμως αντιπροσωπεύει μόνο το 8% της συνολικής εκτιμώμενης φοροκλοπής.

Σε μια δε σπάνια στιγμή ειλικρίνειας, ο πρώην πρωθυπουργός Αθνάρ παραδέχτηκε ότι «οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους στην Ισπανία». Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η ανοχή προς την φοροδιαφυγή των πλουσίων δικαιολογείται με τα ίδια επιχειρήματα τα οποία διακινούνται και από τα εγχώρια media: ότι δηλαδή οι συνέπειες της φοροδιαφυγής των «μεγάλων» είναι αμελητέες για το λόγο ότι είναι λίγοι. Πράγμα που θα ήταν σωστό αν δεν υπήρχε υπερβολική συγκέντρωση πλούτου, κι αν δεν υπήρχαν εκατοντάδες τρύπες, φτιαγμένες θαρρείς για να διευκολύνονται.

Ο κ. Ραχόι, θέλοντας ίσως να κατευνάσει τα πνεύματα των ξεσηκωμένων Ισπανών, τον Μάιο του 2011 θέσπισε κίνητρα, όπως φορολόγηση κατά 10% των «μαύρων» offshore καταθέσεων, εκτιμώμενες στα 25 δις ευρώ, στοχεύοντας έτσι, στον επαναπατρισμό τους. Παρά τη συγκεκριμένη κίνηση «καλής θέλησης», αυτοί που παρουσιάστηκαν ήταν μόνο 115, κι ενώ η κυβέρνηση ήλπιζε να εισπράξει γύρω στα 2.5 δις, τελικά στα ταμεία μπήκε ούτε το 1% των προσδοκώμενων.

«Τι άλλο να κάνω;», φέρεται να είπε ο Ραχόι. Προσπάθησα, δεν είναι ότι δεν προσπάθησα. Αλλά, άμα δεν θέλουν; Σωστά! 


-->

Ένα πολύ ενδιαφέρον πινακάκι με τα χρέη των ελληνικών ΜΜΕ δημοσίευσε η Αυγή της Κυριακής που παρουσιάζει ένα μέρος της αλήθειας για την οικονομική κατάντια των εισηγμένων εταιρειών ΜΜΕ.

Αυτό που έχει πραγματικό ενδιαφέρον δεν είναι όμως οι ζημιές ή τα συνολικά χρέη. Αξία έχει να μάθουμε αν υπήρξαν τράπεζες που δάνεισαν εκ νέου τις εταιρείες αυτές μέσα στο 2011 και το στο 2012.

Υπήρξαν ή όχι τράπεζες που δάνεισαν τουλάχιστον έναν εκδοτικό όμιλο που στον ισολογισμό του εμφάνισε αρνητικά ίδια κεφάλαια και κολοσσιαίες ζημιές; 
Με ποια κριτήρια; 
Με ποια οικονομική λογική;

Γιατί δανείζονται αυτοί οι οποίοι δημιουργούν αποκλειστικά και μόνο χρέη και την ίδια στιγμή "εκτελείται" το σύνολο σχεδόν των Ελληνικών νοικοκυριών;
Μήπως η απάντηση βρίσκεται στη λέξη διαπλοκή; Ή μήπως πρέπει να ψάξουμε την απάντηση στην φράση "διαπλοκή και διαφθορά των ΜΜΕ με τις κυβερνήσεις";

Σε κάθε περίπτωση, κι επειδή οι δανειοδοτούμενοι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ συνεχίζουν να συνεργάζονται αγαστά και με την σημερινή κυβέρνηση, θα πρέπει να υποθέσουμε πως η διαπλοκή και η διαφθορά συνεχίζουν να βασιλεύουν στην αποικία του χρέους που λέγεται Ελλάδα και προσθέτουν νέα χρέη σε εκείνους που όχι μόνο δεν έφαγαν, αλλά -αντίθετα- κοπίασαν να εξασφαλίσουν την καθημερινότητά τους, όταν κάποιοι άλλοι συναλλάσονταν, κέρδιζαν και συνεχίζουν να κερδίζουν αμύθητα ποσά, βάζοντας υποθήκη τους κατοίκους της χώρας αλλά και την ίδια την χώρα.

Τελικά, μήπως το πρόβλημά μας ως χώρα ξεκινά από τα ΜΜΕ και τελειώνει στα ΜΜΕ;
Μήπως έχουμε μπροστά μας ένα "φαινόμενο" που απειλεί την ύπαρξή μας κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε τους ενόχους και όχι τους συνενόχους ή τους εγκεφάλους του Ελληνικού δράματος;


-->
Μποφίνγκερ: "Να εξεταστεί σοβαρά η έξοδος της Γερμανίας από το ευρώ"

Η έξοδος της Γερμανίας από το ευρώ πρέπει να εξεταστεί σοβαρά, εκτιμά ο Π. Μποφίνγκερ, γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της Καγκελαρίου Α. Μέρκελ.

Σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα WirtschaftsWoche επισημαίνει ότι, το τέλος του ευρώ και η επιστροφή σε εθνικά νομίσματα είναι μια επιλογή που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Χωρίς μια θεμελιώδη αλλαγή στρατηγικής τα επόμενα χρόνια, το ευρώ δεν θα μπορέσει να επιβιώσει πολιτικά ή οικονομικά, προειδοποίησε.

Σύμφωνα με τον γερμανό οικονομολόγο, αν επιμένει αυτή η άβολη κατάσταση, τότε υπάρχουν δύο πιθανότητες. Οι πολιτικοί πρέπει να ανακαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο το αποτέλεσμα της νομισματικής ένωσης θα συνδέεται με την πολιτική ένωση. Αν δε γίνει αυτό, θα πρέπει να βρουν το κουράγιο να εξετάσουν το ενδεχόμενο επιστροφής στα εθνικά νομίσματα.

Ο Βofinger τόνισε ότι, η Ευρωζώνη σήμερα βρίσκεται στο μέσον ενός μεγάλου τούνελ...
Οι πολιτικοί πρέπει να ανακαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο το αποτέλεσμα της νομισματικής ένωσης θα συνδέεται με την πολιτική ένωση.

Γράφει ο Αριστείδης Γιαννόπουλος*

Ο στρατιωτικός πρέπει λοιπόν να είναι δίπλα ή απέναντι στον εργαζόμενο λαό. ; Αντικειμενικά δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο ερώτημα, γιατί το αυτονόητο είναι απλά αυτονόητο και δεν χρειάζεται καμιά διευκρίνιση ούτε ανάλυση. Και το αυτονόητο λέει απλά ότι ο στρατιωτικός προέρχεται από το λαό και σ’ αυτόν ανήκει. Βέβαια ευθέως δεν τίθεται ποτέ αυτό το ερώτημα αλλά διατυπώνονται έμμεσες απαντήσεις του τύπου ότι ο στρατιωτικός είναι κάτι ξεχωριστό από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και επομένως δεν ανήκει σ’ αυτούς.


Δεν τίθεται θέμα, αν οι στρατιωτικοί προσφέρουν αρκετά εργαζόμενοι υπό αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες, χωρίς υπερωρίες κλπ. Αντί όμως να αναδεικνύεται η ιδιαιτερότητα της εργασίας του στρατιωτικού, υπερτονίζεται η ιδιότητα του ως κάτι «υπεράνω» για να θεωρηθεί λογικό το συμπέρασμα ότι ο στρατιωτικός δεν μπορεί να είναι με το λαό και αποτελεί ιδιαίτερη τάξη. Αλλά ποιο επάγγελμα δεν έχει τις ιδιαιτερότητές του ;


Σε αυτό το άρθρο λειτουργώντας πλεονασματικά θα προσπαθήσουμε να αποκαλύψουμε το αυτονόητο. Η θέση κάποιου σε ένα κοινωνικό σύνολο καθορίζεται από αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες. Στους αντικειμενικούς παράγοντες υπάγεται κυρίως ο τρόπος αμοιβής της παρεχόμενης εργασίας. Με το κριτήριο αυτό οι αμειβόμενοι με μηνιαίο μισθό αποτελούν μια κατηγορία εργαζομένων τους μισθωτούς Άλλη, μικρότερη αριθμητικά κατηγορία είναι εκείνη που οι εργαζόμενοι αμείβονται πουλώντας τα προϊόντα που οι ίδιοι παράγουν ή τις υπηρεσίες τους. Εδώ υπάγονται οι ποικίλες υποκατηγορίες όπως αγρότες, έμποροι, μικροεπιχειρηματίες, εργάτες κ.τ.λ.


Άλλος παράγοντας που προσδιορίζει τη θέση στο κοινωνικό ιστό είναι καταγωγή π.χ. γόνοι πλούσιων οικογενειών, κληρονόμοι μεγάλων ιδιοκτησιών, μεγαλοεπιχειρηματίες .


Οι υποκειμενικοί παράγοντες που καθορίζουν τη θέση στη κοινωνία είναι συνειδησιακοί, με άλλα λόγια με το πώς κάποιος αισθάνεται και πως συμπεριφέρεται . Για παράδειγμα ένας απλός μισθωτός μπορεί να αισθάνεται πολύ πιο σπουδαίος από αυτό που καθορίζεται από την αντικειμενική του θέση στην ιεραρχία της εργασίας του στην κοινωνία γενικότερα, και να μιμείται συμπεριφορές ή και να αντιγράφει πιστεύω και ιδεολογίες που ανήκουν σε αυτό που ονομάζει ο λαός «υψηλή κοινωνία». Το μόνο που δεν μπορεί να κάνει ο μισθωτός είναι να ζει και να ξοδεύει περισσότερα από όσα αμείβεται. Αυτή η διάσταση ανάμεσα στην αντικειμενική θέση και την υποκειμενική με διάφορους τρόπους καλλιεργείται όπως θα δούμε παρακάτω όχι μόνο στις ένοπλες δυνάμεις αλλά και γενικότερα.


Επιστρέφοντας στο ερώτημα θα λέγαμε ότι ο στρατιωτικός είναι ένας εργαζόμενος σε ειδικές συνθήκες και αμείβεται όπως οι πλειοψηφία των εργαζομένων δηλαδή παίρνει ένα μισθό που ιδιαίτερα σήμερα δεν φτάνει να καλύψει τις ανάγκες τις δικές του και της οικογένειάς του. Κανένας στρατιωτικός, ακόμα και οι ανώτατοι αξιωματικοί, δεν είναι αυτό που έχει χαρακτηριστεί σαν golden boys. Η πλειοψηφία τους δεν έχει « σπουδαία καταγωγή» δεν είναι γόνος αριστοκρατικών οικογενειών δεν είναι κληρονόμος μεγάλων περιουσιών. Η συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτικών προέρχονται από οικογένειες αγροτών, εργατών, υπαλλήλων δηλαδή οικογένειες που σχετικά δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Ακόμα ο στρατιωτικός δεν είναι σαν το στέλεχος μεγάλης επιχείρησης, που ζει και εργάζεται μακριά από τους άλλους εργαζόμενους. Ο Αξιωματικός και Υπαξιωματικός βρίσκεται στη πρώτη γραμμή στα πεδία των ασκήσεων η και των μαχών μαζί με τους φαντάρους. Το ίδιο πεθαίνει για την πατρίδα όπως και ο φαντάρος, δεν υπάρχει καμιά διαφορά.


Μετά από τα παραπάνω προκύπτει και η αυτονόητη απάντηση ότι ο στρατιωτικός προέρχεται από το λαό ζει και συμπεριφέρεται σαν ένας απλός πολίτης χωρίς προνόμια οικονομικά και άλλες διακρίσεις. Και σαν αποστρατευτεί στήνεται στις ουρές για να εξεταστεί από κάποιο γιατρό όπως κάθε άλλος συνταξιούχος.


Όμως το αυτονόητο το γενικότερο οικονομικό σύστημα δεν το αντέχει. Γι’ αυτό με άμεσους και έμμεσους τρόπους χωρίζει τους εργαζόμενους ανάλογα με το επάγγελμά τους, χωρίς βέβαια να υπάρχουν οικονομικές διαφορές. Έτσι κάποια επαγγέλματα θεωρούνται ευγενή και άλλα ανάξια λόγου στη καλύτερη περίπτωση. Κάποιοι εργαζόμενοι χαρακτηρίζονται απαξιωτικά για το είδος της εργασίας τους και αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή για τους νέους.. Αντίθετα κάποια άλλα τοποθετούνται ψηλά στη συλλογική συνείδηση.


Με τον τρόπο αυτό κρύβεται επιμελώς η μόνη αλήθεια ότι δηλαδή και οι μεν και οι δε, «ευγενείς και απαξιωμένοι» έχουν τα ίδια προβλήματα και τους ενώνει η ίδια ανέχεια και η ίδια αδικία . Αποτέλεσμα το γνωστό διαίρει και βασίλευε. Υπερτονίζονται κάποιες επουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στους εργαζόμενους ώστε να επικεντρώνεται εκεί η αντιπαράθεση και να ξεχνιέται ο κοινή οικονομική και κοινωνική μοίρα.


Στις ένοπλες δυνάμεις τα φαινόμενα αυτά επηρεασμού των συνειδήσεων των στρατιωτικών προσλαμβάνουν ιδιαίτερους χαρακτήρες. Στις παραγωγικές στρατιωτικές σχολές η όλη διαπαιδαγώγηση στοχεύει στην εξύψωση του ρόλου των στρατιωτικών Μεγαλοποιείται η ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος με συνέπεια να δημιουργούνται πεποιθήσεις ανωτερότητας σε σχέση με τους άλλους εργαζόμενους. Με έμμεσους αλλά και με άμεσους τρόπους, σιωπηρούς και φανερούς γίνεται προσπάθεια οι στρατιωτικοί να αποσπαστούν από την κοινωνική οικονομική τους θέση και να τοποθετηθούν σε ανώτερη προνομιούχο θέση. Και εφ’ όσον επιτευχτεί αυτός ο στόχος θα έρθει σαν αναγκαστική συνέπεια τα αισθήματα απαξίωσης άλλων εργαζομένων. Το σύστημα αυτό διαπαιδαγώγησης μπορεί να φτάσει στο σημείο ακόμα και κάποιες λέξεις να δημιουργούν αισθήματα αποστροφής και να είναι απαγορευμένες για το καθημερινό λεξιλόγιο των στρατιωτικών.


Τέτοιες λέξεις μπορεί να είναι συνδικαλισμός , αγωνιστικές διεκδικήσεις, απεργία, εργατικές κινητοποιήσεις, καταλήψεις, συλλογικές διαδικασίες, δημοκρατικά δικαιώματα. Με πιο απλά λόγια η όλη προσπάθεια στοχεύει να απομονώσει τους στρατιωτικούς από την υπόλοιπη κοινωνία, αν γινόταν να τους έκλεινε σε μια γυάλα όπου όλα θα είναι ωραία, να τους φορτίζει με αρνητικά συναισθήματα για κάθε εργατική διεκδίκηση και αντίδραση.


Ίσως κάποιος ανυποψίαστος να ρωτήσει γιατί όλα αυτά. Μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία μας άλλα και σε κάποιες σύγχρονες τακτικές δίνουν την απάντηση. Και η απάντηση λέει ότι το σύστημα είχε αναθέσει στις ένοπλες δυνάμεις πριν 45 χρόνια ρόλο ανατροπέα του δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά και πρόσφατα, εν μέσω δημοκρατίας, ανατέθηκαν σε στρατιωτικές δυνάμεις ρόλος αστυνομίας (για να προστατέψει άκουσον-άκουσον τους επισήμους από τις εκδηλώσεις του λαού), όπως πρόσφατα έγινε στον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Επομένως οι στρατιωτικοί προετοιμάζονται για ένα τέτοιο ρόλο απέναντι σε όλα τα παραπάνω: αγωνιστικές διεκδικήσεις, απεργίες, εργατικές κινητοποιήσεις, καταλήψεις, συλλογικές διαδικασίες, δημοκρατικά δικαιώματα. Και βέβαια εξαιτίας του συγκεκριμένου ρόλου που επιφυλάσσεται στις ένοπλες δυνάμεις, δεν είναι αποδεκτός για το σύστημα ο συνδικαλισμός για τους στρατιωτικούς.


Όμως παρ’ όλες τις προσπάθειες η συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτικών αντιστέκεται, δεν παίρνουν τα μυαλά αέρα και δεν ξεχνά την καταγωγή. Παραμένει πιστός στον όρκο του και μαζί μ όλο το λαό πασχίζει για την πρόοδο της πατρίδας. Και η πρόοδος της πατρίδας, πέρα από τη διατήρηση της αποτρεπτικής ισχύος, εμπεριέχει και την οικονομική ευρωστία της χώρας, όπως και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου όλου του λαού.


Στις σημερινές συνθήκες που ο Ελληνικός λαός δοκιμάζεται από ανέχεια, εν μέσω θα λέγαμε τεράστιων δυνατοτήτων για ευημερία, ο στρατιωτικός στέκεται δίπλα στο λαό παρά τα εμπόδια που του βάζουν στην έκφραση αυτής της θέσης. Κατεβαίνει στους δρόμους μαζί με τους άλλους εργαζόμενους και ζητά αξιοπρέπεια για τη χώρα αλλά τη περιφρούρηση της περηφάνιας του λαού η οποία αξιοπρέπεια και περηφάνια πλήττονται βάναυσα. Και αυτό το καθήκον θα εξακολουθήσει να πράττεται παρά τα εμπόδια και επιχειρήσεις τρομοκράτησης τους.



*Από την Κίνηση για την Εθνική Άμυνα

-->

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Σαφώς και είναι πρώτο θέμα σε όλα τα Ευρωπαϊκά αλλά και τα υπόλοιπα Διεθνή ΜΜΕ από χτες το βράδυ η «αδυναμία» έγκρισης του 7ετούς διάρκειας προϋπολογισμού ύψους 1,25 τρισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 χωρών μελών και η αναβολή της περαιτέρω συζήτησης για τις αρχές του 2013!…

Προέκυψαν σημαντικές διαφωνίες για τον συγκεκριμένο προϋπολογισμό αλλά και νέοι «άξονες» συνεργασίας που εγείρουν θέματα προβληματισμού για οικονομικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς αναλυτές.

Ο κλασικός άξονας «Γερμανίας - Γαλλίας» και οι θερμοί εναγκαλισμοί της κ Μέρκελ με τον κ. Ολλάντ «ακυρώθηκαν» ενώ υπήρξε ξαφνικά ένας κοινός «άξονας», χωρίς, όμως, θερμούς εναγκαλισμούς, μεταξύ της Γερμανίδας Καγκελαρίου κ Μέρκελ και του Βρετανού Πρωθυπουργού κ Κάμερον…

Ο Γάλλος πρόεδρος κ. Ολλάντ συμπαρατάχθηκε με τον Ιταλό ομόλογό του για τον απλούστατο λόγο ότι οι δύο χώρες έχουν «θετική» συνεισφορά στον κορβανά της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά ταυτόχρονα απολαμβάνουν και λεόντειες μερίδες από τις παροχές της ΕΕ για τις αγροτικές επιδοτήσεις που αναλογούν στο 40% περίπου του Κοινοτικού προϋπολογισμού.

Η κ Μέρκελ και ο κ. Κάμερον υποστηρίχθηκαν και από Σκανδιναβικές και χώρες γεγονός που επανέφερε στον προσκήνιο του προβληματισμού δύο διαιωνιζόμενα και καυτά θέματα, δηλαδή, την πιθανότητα μιας «Brexit» δηλαδή «Εξόδου της Βρετανίας» από την Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 χωρών και τη δημιουργία μιας Ε.Ε. «δύο ταχυτήτων».

Ο κ Κάμερον έχει να αντιμετωπίσει τους δικούς του «Ευρωσκεπτικιστές» (με αυτούς συμπαρατάσσεται απόλυτα ο γνωστός βρετανός Ευρω-Βουλευτής του Κόμματος UKIP κ Nigel Farage) που εμμένουν στην άποψή τους για αποχώρηση της Βρετανίας, η οποία δεν συμμετέχει στην Ευρωζώνη, και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τέτοια πράξη βέβαια θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ανεπιθύμητη κατάσταση απομόνωσης της Βρετανίας η οποία έχει σημαντικές δοσοληψίες με χώρες της Ε.Ε.

Η αναβολή λήψης απόφασης στη 48ωρη συνάντηση κορυφής των 27 Ευρωπαίων ηγετών θεωρήθηκε από έγκυρους αναλυτές ως η «καλύτερη λύση» για την αποφυγή συγκρούσεων με απρόβλεπτες εξελίξεις και ίσως και δραματικές συνέπειες.

Παραμένει «ανοιχτή πληγή» η αναζήτηση λύσης για το ελληνικό χρέος, ενώ συνεχίζεται η κρίση στις Οικονομίες της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, διογκώνεται η Ισπανική πολιτική και κοινωνική κρίση με υπόβαθρο την κλυδωνιζόμενη Οικονομία και τις τάσεις απόσχισης της Καταλονίας (και όχι μόνο) και διατηρείται η αστάθεια της Ιταλικής Οικονομίας.

Τα προβλήματα του Ευρωπαϊκού Νότου σε συνδυασμό με προβλήματα μιας διαφαινόμενης ύφεσης στις χώρες της Κεντρικής και βόρειας Ευρώπης μέσα στο προβληματικό Διεθνές Οικονομικό στερέωμα και τις «ανοιχτές πληγές» της Μέσης Ανατολής εγκυμονούν κινδύνους που απαιτούν σύνεση, ψυχραιμία και ηγετικές ικανότητες από τους Αρχηγούς των μεγάλων εταίρων-Κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ίσως θα έπρεπε να επιστρέψει και πάλι η συζήτηση στην ανάγκη της πραγματικής οικονομικής πολιτικής και πολιτισμικής ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ και όχι στην επιδερμική αλλαγή του τίτλου της «Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας» σε «Ευρωπαϊκή Ένωση».

Σαφώς και δεν συζητώ «κατάλυση» της Εθνικής ταυτότητας, ιστορίας και πολιτισμού των χωρών-μελών της Ε.Ε. αλλά σίγουρα μια «ολοκλήρωση» σε στυλ «μωσαϊκού» όπου η εικόνα της Ε.Ε. είναι ολοκληρωμένη αλλά κάθε χώρα μέλος σαν κάθε κουκίδα του μωσαϊκού διατηρεί την ιστορική της αυτοτέλεια δομολειτουργικά στην καθημερινότητά της.

Μέχρι στιγμής δεν κατορθώσαμε (και οι ηγέτες μας δεν επεδίωξαν) να γίνουμε πραγματικά Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και το κρίσιμο πλέον ερώτημα είναι εάν υπάρχουν οι ΗΓΕΤΕΣ, εάν συνυπάρχουν οι σημαντικές και απαιτούμενες προϋποθέσεις και εάν τελικά επιτρέψουν οι απίστευτα ραγδαία εξελισσόμενες γεωπολιτικές εξελίξεις να γίνει κάτι τέτοιο.

Τα πράγματα στην Ευρώπη των 27 και την Ευρωζώνη των 17 είναι πολύ δύσκολα και κάποιοι δεν αποφεύγουν να τα χαρακτηρίσουν και δραματικά!…
Μέσα στις δυσκολίες σύγκλισης και σύμπτωσης απόψεων, τις ποικίλλες αντιπαλότητες, τα παιχνίδια των πρωταγωνιστών - ηγετών, τις μουσικές καρέκλες και τους εναλλασσόμενους εναγκαλισμούς και «άξονες» συμμαχιών εδραιωμένων, όπως πάντα, σε σκοπιμότητες υπήρξε και μία «κωμική νότα».

Αναφέρομαι, εάν το πληροφορηθήκατε από τα ελληνικά ΜΜΕ ή το είδατε στα blogs στη διαδήλωση των εργαζομένων στις διάφορες υπηρεσίες των Ευρωπαϊκών κοινοτήτων οι οποίοι ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ (παρά τις δραματικές οικονομικές συνθήκες για εκατομμύρια άλλων εργαζομένων και ανέργων) στη μείωση των μισθών και των επιδομάτων τους…

Όσοι έχουμε επισκεφθεί τα Γραφεία της Ε.Ε στις Βρυξέλλες θέλω να πιστεύω ότι ΔΕΝ θα με παρεξηγήσουν εάν μιλήσω για «χλιδή και χλιδάτους μανδαρίνους»…

Τους είδα στους δρόμους των Βρυξελλών και θυμήθηκα τον φίλο και συμπατριώτη μου Χάρρυ Κλυνν…

«Ελάτε αδέλφια
να βγούμε στους δρόμους
Με ρόλεξ στα χέρια
με γούνες στους ώμους…»


-->

Δεν ξέρω για σένα...
Εγώ την έβγαλα όπως κάθε μέρα... Ζάχαρη...

Ασφαλισμένος μέσα...Διπλομανταλωμένος.
Μακριά από σκληρές αλήθειες...
Μακριά από κακά όνειρα...

Εν πρώτοις έριξα τις μάσες μου, τις χάψες μου, τα ξύδια.
Δεν μπορείς να κοιμηθείς νηστικός.
Οχι σαν κάποιους που ψάχνουν τον ύπνο με αδειανό στομάχι!!
Πεινασμένοι... Διψασμένοι...

Ζεστούλα κάτσε καλά. Άνεση. Με το φανελάκι, που λένε.
Όχι σαν κάποιους που διπλοτυλίγονται με κουρέλια!!

Έστρωσα στον αγαπημένο μου κοκκινομπάσταρδο καναπέ.
Σεντονάκι, παπλωματάκι. Πούπουλα, σου λέω.
Όχι σαν κάποιους που στρώνουν χαρτόνια και εφημερίδες!!
Σε Δρόμους, πεζοδρόμια και... στάβλους!!


Είδα και TV.
Νέες επιδρομές... λένε.
Σε μισθούς, συντάξεις, συμβάσεις, λένε…
Η Ανεργία χτυπάει ταβάνι... λένε.
Τα Συσσίτια, οι Αστεγοι, οι Φτωχοί αυξάνονται... λένε.
Κι εμένα τι με νοιάζει; Άστους να…. Λένε. Εγώ; Στα παπάρια μου!!
Ας τη βγάζω εγώ... μαλαματένια. Αρχοντικά.
Και οι άλλοι... να πάνε να...

Πολύ με... ζηλεύω!!
Τόσο που κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ... με χειροκροτώ!!
Εύγε παλληκάρι μου!!
Ζήσε ΕΣΥ και άσε τους ΑΛΛΟΥΣ να πεθαίνουν...

(Καλημέρα σας... Καληνύχτα σας)





-->