Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Ιουν 2016

Συνέντευξη του καθηγητή Michael Hudson στο κανάλι Real News Network
Απομαγνητοφώνηση και απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Sharmini Peries: Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μπορεί να έχει επισκιαστεί από την προσφυγική κρίση  στην Ευρώπη, τις τρομοκρατικές επιθέσεις και το επικείμενο δημοψήφισμα για το Brexit, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει εξαφανιστεί. Ο κυβερνών συνασπισμός υπό τον ΣΥΡΙΖΑ ήρθε τις τελευταίες εβδομάδες αντιμέτωπος με συγκρούσεις στους δρόμους και με μια τρήμερη γενική απεργία, που έγινε αφορμή να παραλύσει ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Και όμως, παρά τις διαμαρτυρίες, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα προώθησε την νομοθεσία που απαιτούνταν για τις μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, με την ισχνή υποστήριξη των 153 βουλευτών του κυβερνώντος συνασπισμού. Τα μέτρα αυτά τα έθεσαν ως προαπαιτούμενο οι δανειστές, προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για το χρέος. Απευθυνόμενος στο κοινοβουλευτικό σώμα των 300 εδρών, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δήλωσε, ότι η κυβέρνηση “είναι αποφασισμένη να βοηθήσει την Ελλάδα να ορθοποδίσει, με οποιοδήποτε κόστος”.

Για να συζητήσουμε τις εξελίξεις αυτές, έχω προσκαλέσει σήμερα στην εκπομπή τον  κ. Michael Hudson, διακεκριμένο καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, στο Κάνσας Σίτι. Το τελευταίο του βιβλίο, “Killing the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroyed the Global Economy”, ήδη διαβάζεται και σχολιάζεται αρκετά.

Κύριε Hudson, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιέζει την Ελλάδα να λάβει πολλά και ποικίλα μέτρα που στοχεύουν, υποτίθεται, στην επίλυση του προβλήματος του φορτίου του χρέους της Ελλάδας. Το ταμείο ισχυρίστηκε πως θέλει "να γίνει πιο δημιουργικό όσον αφορά στην διαγραφή του χρέους" και τα μέτρα που προτείνει φαίνεται να είναι αρκετά “προχωρημένα” σε σύγκριση με όσα συζητάνε οι δανειστές. Πείτε μας περισσότερα για την πρόταση του ΔΝΤ και ποια είναι η αντίδραση των υπόλοιπων δανειστών.

Michael Hudson: Το ΔΝΤ έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να μειώσει το χρέος της Ελλάδας, ούτε κατά ένα λεπτό του ευρώ. Θα παραμείνει το χρέος ως έχει. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες κάνουν τους ισολογισμούς τους. Εάν διασπάσουν το χρέος που η Ελλάδα οφείλει στο ΔΝΤ, τότε η Γερμανία, η Γαλλία και άλλες χώρες, των οποίων οι τράπεζες έχουν διασωθεί, θα πρέπει αναγκαστικά να υποστούν απώλειες. Αλλά αυτές αρνούνται να χάσουν έστω και ένα ευρώ! Οπότε, το ΔΝΤ δεν έχει κάνει ουσιαστικά καμία “δημιουργική πρόταση”. Απλά επανέλαβε αυτό που είπε και πριν από ένα χρόνο, χωρίς να αλλάξει ούτε μία λέξη. Είπε:

Ακούστε να δείτε. Δεν πρόκειται να σας χαρίσουμε ούτε δεκάρα από το χρέος σας, αλλά θα σας κάνουμε ένα ταχυδακτυλουργικό. Θα σας χρεώσουμε μόνο 1,5% επιτόκιο, και για τα επόμενα 25 χρόνια δεν θα χρειαστεί να ξεχρεώνετε. Δηλαδή, θα σας θέσουμε νέο τελεσίγραφο για την αποπληρωμή, αλλά δεν θα χρειαστεί να μας πληρώνετε τόκους για τα επόμενα 25 χρόνια και θα σας χρεώνουμε μόνο ένα μικρό μέρος από το επιτόκιο.

Εδώ, όμως, υπάρχει ένα “αλλά”. Θα πρέπει να ακυρώσετε τις συντάξεις σας. Θα τις ξεχάσετε. Θα επιβάλετε σκληρότερη λιτότητα, η κυβέρνησή σας θα ιδιωτικοποιηθεί, οπότε αναγκαστικά θα συρρικνωθεί η οικονομία σας κατά περίπου 1, 2, 3 % ετησίως, έτσι ώστε το επιτόκιο του 1,5 % που θα σας επιβάλουμε να απορροφήσει τελικά όλη την αύξηση εσόδων που θα έχετε. Κάθε λεπτό του ευρώ που εξοικονομάτε από την όποια ανάπτυξή σας τα επόμενα 25 χρόνια θα καταλήγει να πληρώνει τις γερμανικές τράπεζες.

Εμείς γνωρίζουμε από τώρα ότι δεν θα τα καταφέρετε. Γνωρίζουμε ότι όταν ακυρώσετε τις συντάξεις, η οικονομία σας θα συρρικνωθεί. Γνωρίζουμε ότι οι εργαζόμενοί σας ήδη αντιδρούν με απεργίες. Είναι δεδομένο ότι πολύ περισσότεροι θα μεταναστεύσουν. Αλλά υπάρχει μια διέξοδος. Μπορείτε να πουλήσετε τα λιμάνια σας, τη γη σας, τις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας σας, τους σιδηροδρόμους  σας, τα αεροδρόμια σας... Ο,τιδήποτε έχετε, θα το πουλήσετε στους Γερμανούς, και σας εγγυώμαι ότι, το αργότερο μέχρι το τέλος του χρόνου, δεν θα σας έχει απομείνει τίποτε. Και τότε, το μόνο που θέλουμε είναι να φύγετε όλοι οι Έλληνες από τη χώρα ΜΑΣ, αφού ήδη είναι δική μας ιδιοκτησία”.

Αυτά είπε στους Έλληνες το ΔΝΤ. Η πρότασή τους όχι μόνο δεν είναι “δημιουργική”, αλλά είναι κυριολεκτικά κτηνώδης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Έλληνες κατεβαίνουν πάλι σε απεργίες.

Sharmini Peries: Κατανοητό αυτό το τελευταίο, αλλά γιατί οι δανειστές ενεργούν κατά τον συγκεκριμένο τρόπο;

Michael Hudson: Διότι χρησιμοποιούν την χρηματοδότηση ως νέο μέσο διεξαγωγής πολέμου. Ένας κανονικός πόλεμος είναι σε εξέλιξη στην Ευρώπη, αλλά δεν διεξάγεται πια με στρατιωτικά μέσα. Σήμερα, αντί να βομβαρδίζουν, χρησιμοποιούν την χρηματοδότηση ως μέσο, για να πούν: “Μπορούμε να σας αρπάξουμε τη χώρα. Μπορούμε να σας πάρουμε όλες τις δουλειές. Μπορούμε να σας ελέγξουμε, να σας κατακτήσουμε, χωρίς να χρειαστεί να σας σκοτώσουμε. Απλά θα σας αναγκάσουμε να μεταναστεύσετε, με το να καταργήσουμε τις συντάξεις σας και να σας πάρουμε όλα τα χρήματά σας”. Η αρπαγή κάθε μορφής ιδιοκτησίας στην Ελλάδα ισοδυναμεί με εισβολή, σκοπός της οποίας είναι να αρπάξουν τα ελληνικά λιμάνια, τους ελληνικούς σιδηροδρόμους, την ενέργεια, τα κοιτάσματα και ό,τι άλλο θέλουν. Όλα αυτά σαφώς ισοδυναμούν με πόλεμο.

Sharmini Peries: Στον διεθνή Τύπο κυκλοφόρησαν δημοσιεύματα σχετικά με τη συνεδρίαση της Δευτέρας με τους υπουργούς Οικονομικών, και το παρουσιάσαν σαν να ήταν επιτυχία. Είδαμε και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Οικονομικών να βγαίνουν από την συνάντηση και ήταν όλο χαμόγελα. Γιατί;

Michael Hudson: Επειδή έχουν ξεπουλήσει τα πάντα, μήπως; Οι πολιτικοί, μόλις βλέπουν κάμερες, ποζάρουν με πλατιά χαμόγελα. Αυτό είθισται να κάνουν, σύμφωνα με τους τύπους. Χαμογελάνε γενικά, σαν να υπερασπίστηκαν έμπρακτα όλα όσα υποσχέθηκαν στους ψηφοφόρους τους. Ο Ομπάμα, για παράδειγμα, χαμογελάει ανελλιπώς, κάθε φορά που χαρίζει κάτι στην Wall Street. Αλλά το χαμόγελο των πολιτικών, εν προκειμένω του Τσίπρα και του υπουργού του, δεν αντικατοπτρίζει κάτι καλό για τον λαό. Ο ελληνικός λαός προφανώς το γνωρίζει αυτό, όπως προκύπτει και από την πολιτική του αντίδραση.

Sharmini Peries: Συνεπώς, αυτές τις βάναυσες μεταρρυθμίσεις και την υφαρπαγή των συντάξεων καλούνται σήμερα οι Έλληνες να τις "καταπιούν" αδιαμαρτύρητα. Τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη για αυτόν τον λαό;

Michael Hudson: Σημαίνουν το αντίθετο από αυτό που σημαίνει η έννοια “μεταρρύθμιση”. Τα τελευταία 100 χρόνια, η όλη τάση για μεταρρυθμίσεις σημαίνει στην πράξη την εκχώρηση περισσότερης εξουσίας στην κυβέρνηση. Δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην οικονομική ανάπτυξη των λίγων. Όμως, ο όρος “μεταρρύθμιση” πρωτοχρησιμοποιήθηκε ως ορισμός μιας διαδικασίας η οποία καθιστά ένα οικονομικό σύστημα πιο δίκαιο. Αντιθέτως, στον σημερινό κόσμο βρισκόμαστε σε μια οργουελική πραγματικότητα, ένα καθεστώς “doublethink” του Orwell, όπου η “μεταρρύθμιση” είναι το μέσο με το οποίο καταργούνται όλες οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έκανε, για παράδειγμα, η Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καταργούνται οι μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος, οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις, και όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται για μια επαναφορά του συστήματος της φεουδαρχίας, αυτό που μερικοί αποκαλούν νεοφεουδαρχία. Είναι το αντίθετο του κινήματος των μεταρρυθμίσεων. Έτσι, οι εφημερίδες μπορεί να χρησιμοποιούν τη λέξη “μεταρρύθμιση”, αλλά πρόκειται ουσιαστικά για ακριβώς το αντίθετο.

Sharmini Peries: Μάλιστα. Η αριστερά και το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τι λένε για όλα αυτά που ακούσαμε στις ειδήσεις;

Michael Hudson: Τι να πουν; Ο καθένας από αυτούς μέσα του αισθάνεται τι σημαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν, και απ’ όσο γνωρίζουμε, ο Γιάννης Βαρουφάκης, τον οποίο είχατε φιλοξενήσει στην εκπομπή σας, επέλεξε να παραιτηθεί και να σώσει την καριέρα του παρά να παίξει τον ρόλο του νεκροθάφτη, που θα επέβαλε περισσότερη λιτότητα στην Ελλάδα. Τα έχουν και οι ίδιοι χαμένα και γνωρίζουν καλά ότι τα μέτρα αυτά είναι ό,τι το χειρότερο. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι ένας πόλεμος είναι σε εξέλιξη, ενώ αρχικά ήλπιζαν αφελώς ότι θα τους στήριζαν άλλα αριστερά κινήματα στην Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Βλέπουμε να διαδραματίζεται ένα αμείλικτος ταξικός πόλεμος στην Ευρώπη, όπου τη μία οι οφειλέτες επιτίθενται στους δανειστές και την άλλη οι δανειστές στους οφειλέτες, αλλά το μόνο που μπορούν να κάνουν οι οφειλέτες προς το παρόν είναι να εκθέτουν δημοσίως την υποκρισία του ΔΝΤ.

Αλλά μιας και μιλάμε για την Ελλάδα, ας αντιπαραθέσουμε την περίπτωση της Ελλάδας με την στήριξη που προσφέρει το ΔΝΤ στην πραγματικά πτωχευμένη οικονομία των κλεπτοκρατών της Ουκρανίας. Το ΔΝΤ ετοιμάζεται να “διασώσει” την Ουκρανία, λέγοντάς της: “Δεν είσαι υποχρεωμένη να αποπληρώσεις τα χρέη σου προς την Ρωσία και προς οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση δεν βλέπουν με καλό μάτι οι ΗΠΑ. Είσαι όμως υποχρεωμένη να πουλήσεις την γη σου στον George Soros και σε άλλα άτομα, τα οποία οι ΗΠΑ βλέπουν με καλό μάτι".

Εύκολα θα διακρίνετε την τακτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών που εφαρμόζει το ΔΝΤ, αν συγκρίνετε το τι υποχρεώνει την ελληνική κυβέρνηση να κάνει, με το τι κάνει υπέρ της ουκρανικής κυβέρνησης! Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι το ΔΝΤ έχει μετατραπεί σε εργαλείο του “νέου ψυχρού πολέμου”, με αποτέλεσμα να μην απομένει άλλη επιλογή για την βάση του ΣΥΡΙΖΑ και τους υπόλοιπους  Έλληνες, εκτός από το να επισημαίνουν πόσο άδικο είναι αυτό που γίνεται και να προσπαθούν να ενημερώνουν τον κόσμο, πως όλα όσα γίνονται είναι στην πραγματικότητα μια απότομη στροφή προς μια πολιτική δεξιότερη της δεξιάς και πως η αλλεπάλληλη χρηματοδότηση της χώρας τους ισοδυναμεί με πόλεμο.

Sharmini Peries:  Τέλος, κύριε Hudson, τι επιλογές έχει η ελληνική κυβέρνηση; Τι μπορεί να κάνει;

Michael Hudson: Ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται ότι η κυβέρνησή του δεν έχει άλλη επιλογή. Λέει ότι η μόνη επιλογή που έχει είναι να παραδοθεί. Αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η κόντρα αυτή τη στιγμή δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και το ΔΝΤ. Δεν είναι καν ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία ή την Ευρώπη. Η κόντρα που είναι τώρα σε εξέλιξη είναι αποκλειστικά μεταξύ του ΔΝΤ και της Γερμανίας, και αφορά στο εάν ή όχι το ΔΝΤ θα αγνοήσει τους παραδοσιακούς κανόνες του για να δώσει ένα δάνειο που δεν θα μοιάζει με άλλα, κατά παράβαση όλων των αρχών του. Σύμφωνα με τα άρθρα του καταστατικού του, το ΔΝΤ δεν επιτρέπεται να δώσει δάνειο σε μια κυβέρνηση, η οποία είναι αδύνατο να αποπληρώσει αυτό το δάνειο. Το προσωπικό του ΔΝΤ στο σύνολό του έχει διαπιστώσει ομόφωνα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο, διότι οι ίδιοι οι όροι δανεισμού του ΔΝΤ, οι προϋποθέσεις, οδηγούν σε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, γεγονός που καθιστούν το δάνειο αδύνατο να αποπληρωθεί.

Οπότε, τι κάνει το ΔΝΤ στην περίπτωση αυτή; Δηλώνει τα εξής: “Εμείς θα παραβούμε τους κανόνες του καταστατικού μας και θα δώσουμε δάνειο στην Ελλάδα, κυρίως επειδή οι ΗΠΑ μας είπαν να το κάνουμε. Αλλά θα υποχρεωθεί η Ελλάδα να εξακολουθήσει να πληρώνει, για να καταστήσουμε σε όλους σαφές, ότι αν η Ισπανία επιχειρήσει να αντισταθεί και καταβάλει τις συντάξεις που δικαιούνται οι πολίτες της, αν η Γαλλία φροντίσει να αμείβονται όπως πρέπει οι εργαζόμενοί της, αν η Ιταλία πληρώσει τους υπαλλήλους  της, τότε θα κάνουμε σκόνη τις οικονομίες τους, θα συνθλίψουμε τα εργατικά τους συνδικάτα και θα αφανίσουμε την μεσαία τάξη τους, ακριβώς όπως κάνουμε στην Ελλάδα”.

Η Ελλάδα είναι, χωρίς υπερβολή, μια σύγχρονη εκδοχή της Γκερνίκα, της πόλης των Βάσκων που ισοπέδωσαν με βομβαρδισμούς οι Ναζί, με την συναίνεση του Φράνκο, στις 26 Απριλίου του 1937, σαν δοκιμή, πριν ξεκινήσουν να εισβάλλουν σε άλλες χώρες και αρχίσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ήταν το αποτρόπαιο έγκλημα που ενέπνευσε τον Πικάσο την ίδια χρονιά να δημιουργήσει τον διάσημο ομώνυμο πίνακά του.

Σήμερα, έχουμε το ΔΝΤ να προεξοφλεί το μέλλον της Ελλάδας, σε παρόμοια αποστολή με εκείνη των Ναζί, δείχνοντας ταυτόχρονα σε όλους τους άλλους λαούς της Ευρώπης τι πρόκειται να τους συμβεί, αν δεν παραδοθούν.

* Ο κ. Michael Hudson είναι καθηγητής Οικονομικών και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, στο Κάνσας Σίτι (UMKC), καθώς και  συγγραφέας πολλών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και τοSuper Imperialism: The Economic Strategy of American Empire” (εκδ. Pluto Press, 2002). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναιτοKilling the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroy the Global Economy”.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους - Κράτους

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 
Ο τρόπος που ο κόσμος σήμερα ενωμένος, μετά την συμφωνία Ρωσσίας-ΗΠΑ, αντιδρά στην βαρβαρότητα του “Χαλιφάτου” (ISIS) δίνει την ευκαιρία να διαλυθούν και οι πολιτικοί μύθοι γύρω από την λειτουργία και τις επιδιώξεις του ισλαμικού εξτρεμισμού.
Η εμφάνιση του ISIS ως μιας δύναμης που δεν αφήνει καμμία επιλογή στους κατοίκους των περιοχών που ελέγχει – να το αποδεχθούν ή να κηρυχθούν αποστάτες και, συνεπώς, να κινδυνεύουν να εκτελεσθούν, έχει προηγούμενο στην μεσαιωνική Δύση μάλλον παρά στην μουσουλμανική ιστορία.
Ένας μεσαιωνικός Χριστιανός βασιλιάς δήλωνε cuius regio, eius er religio ή σε όποιον ανήκει το βασίλειο ανήκει και η θρησκεία, απαιτώντας από τους υπηκόους του είτε να δεχθούν την θρησκεία του αυθέντη, είτε να φύγουν ή να σκοτωθούν”, όπως γράφει ο Afzal Ashraf (www.aljazeera.com/indepth/opinion/profile/afzal-ashraf.html), ειδικός αναλυτής του βρετανικού ινστιτούτου άμυνας και ασφάλειας (RUSI) σε ένα άρθρο του για το Al Jazeera.
Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός χρησιμοποιήθηκε εξ αρχής ως εργαλείο κατά του φιλοσοβιετικού Παναραβισμού και των αραβικών εθνικών κρατών την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η πολιτική του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (δεκαετίες '70-'80) ευνόησε την αποσταθεροποίηση της Κεντρικής Ασίας, που κόστισε στην ΕΣΣΔ την αυτοκρατορία της,  χρηματοδότησε και γιγάντωσε το ισλαμικό τέρας και σήμερα ο πλανήτης, σχεδόν, ολόκληρος προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παράνοια που γέννησε η πολιτική του.
Τον 19ο αιώνα, η αντίστοιχη αποικιοκρατική πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας χαρακτηρίστηκε μυστικός ιμπεριαλισμός” γιατί οι εμπνευστές της προσπάθησαν να της δώσουν μια θεϊκή διάσταση ενώ επρόκειτο για ωμή πολιτική.
Στο βιβλίο τους «Invisible History», που εκδόθηκε μετά την 11/9, οι Ελίζαμπεθ Γκουλντ και Πωλ Φιτζέραλντ, οι πρώτοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι που μπόρεσαν ως ανταποκριτές του CBS, το 1980, νε εισέλθουν στο Αφγανιστάν πίσω από τις σοβιετικές γραμμές, μιλούν για την «ανείπωτη ιστορία» του Αφγανιστάν και φωτίζουν αυτή την κρίσιμη πλευρά των γεγονότων που ουδέποτε έχει αναφερθεί στα κατεστημένα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά.
«Είναι μια κρίσιμη και ουσιαστική συνεισφορά για να κατανοήσουμε μερικές από τις πιο δραματικές και σημαντικές εξελίξεις της σημερινής ιστορίας», λέει στην κριτική του ο Νόαμ Τσόμσκυ.
Με λίγα λόγια, ο «Μυστικός Ιμπεριαλισμός» της εποχής μας, στις αρχές του 21ου αιώνα, είναι αυτό που μας παρουσιάζεται σαν «πόλεμος της τρομοκρατίας» και «νέα Μέση Ανατολή» με τους συναφείς πολέμους και επαναστάσεις που έχουν ξεσπάσει.
«Η σημερινή εκδοχή του μυστικού ιμπεριαλισμού εφαρμόζεται από έναν σκληρό πυρήνα ιδεοληπτικών διανοουμένων που συνδυάζουν τις δικές τους εσωτερικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις με την χάραξη της πολιτικής της Ουάσιγκτων». (Gould & Fitzerald, http://www.invisiblehistory.com, 2009, “Mystical Imperialism: Afghanistan's Ancient Role”).
Ο Ρόμπερτ Ντρέϋφους (Robert Dreyfuss) είναι ένας Αμερικανός ρεπόρτερ-δημοσιογράφος και συντάκτης του περιοδικού The Nation και συνεργάτης σε πολλές αμερικανικές προοδευτικές εκδόσεις.
Στα τέλη του '70 και στις αρχές του '80, ο Ντρέϋφους έγραφε για θέματα μυστικών υπηρεσιών και διεθνών υποθέσεων. Το βιβλίο του (1981), με θέμα την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, με τίτλο Hostage to Khomeini, παρέχει λεπτομερή εξήγηση για τον λόγο που η διακυβέρνηση Κάρτερ εξαπατήθηκε και υποστήριξε τους επαναστάτες του Χομεϊνί. Στο βιβλίο αναλύεται πώς διάφοροι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου και της CIA, την περίοδο Κάρτερ, πίστεψαν πως ένα ισλαμικό Ιράν μπορούσε να εξάγει την ισλαμική επανάσταση στους σοβιετικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και να προκαλέσει την διάλυση της ΕΣΣΔ. Τελικά, όμως, οι Σιΐτες του Χομεϊνί στράφηκαν ενάντια στις ΗΠΑ μόλις ο Σάχης πήγε στις ΗΠΑ για θεραπεία.
Το επόμενο βιβλίο, The Devil's Game, που κυκλοφόρησε το 2005, είναι μια ιστορικο-πολιτική ανάλυση για το πώς τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία χρησιμοποίησαν τους Ταλιμπάν και τους Σουννίτες ισλαμιστές σαν πανίσχυρο όπλο ενάντια στην Σοβιετική υπερδύναμη και τον Αραβικό εθνικισμό τόσο στον αραβικό όσο και στον μη αραβικό Μουσουλμανικό κόσμο (Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.λπ.). Ο Ντρέϋφους βεβαιώνει ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα συνδέεται ιστορικά με την CIA και τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες. Ο συγγραφέας επίσης παραθέτει στοιχεία που δείχνουν ότι η ισραηλινή Μοσσάντ υποστήριξε την ανάπτυξη της Χαμάς ως εργαλείο ενάντια στο κοσμικό, εθνικοαπελευθερωτικό, κίνημα της Φατάχ και του Αραφάτ (PLO), που αποτελούσε πάντοτε την βασική απειλή για το Ισραήλ, επειδή στις τάξεις του ανήκαν οι πιο μορφωμένοι και κοσμικοί Παλαιστίνιοι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν επί σειρά ετών να κατασκευάσουν έναν φράχτη απέναντι στην ΕΣΣΔ κατά μήκος της νοτιότερης πλευράς της. Το γεγονός ότι οι λαοί μεταξύ Ελλάδας και Κίνας ήταν Μουσουλμάνοι, ενέτεινε την ιδέα ότι το Ισλάμ ίσως ενίσχυε αυτή την «Γραμμή Μαζινό» (Maginot-Line-style strategy) (από την εισαγωγή στο The Devil's Game).
Η ιδέα ενός «ισλαμικού τόξου» δεν ήταν αμυντική. Το βιβλίο δίνει μια εκτεταμένη περιγραφή της υποστήριξης των Δυτικών κυβερνήσεων στους Μουτζαχεντίν και τα τζιχαντιστικά κινήματα, που εκπαιδεύονταν από την CIA και στέλνονταν στο Αφγανιστάν για να νικήσουν τις σοβιετικές δυνάμεις. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο έργο του Μπέρναρντ Λιούϊς (Bernard Lewis) και το μοντέλο του για την «Ισλαμική Βαλκανοποίηση», την αποτροπή κατ' αρχάς της ένωσης των Αράβων και της διάσπασής τους σε μικρά, και ακίνδυνα για το Ισραήλ, κράτη, με την παρεμβατική πολιτική της «αλλαγής καθεστώτων» (regime change).
Ο Μπέρναρντ Λιούϊς, γνωστός Βρετανο-Αμερικανός ιστορικός και πολιτικός αναλυτής, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, μέσα από τις μελέτες του για τον ισλαμικό κόσμο, έβαλε τα θεμέλια του λεγόμενου «Οριενταλισμού».
Η επιρροή του Λιούϊς εκτείνεται πέραν των ακαδημαϊκών, στην κοινή γνώμη και στα πολιτικά επιτελεία, από τα μέσα της δεκαετίας του '60, που εμφανίστηκε ως σχολιαστής σε ζητήματα της σύγχρονης Μέσης Ανατολής. Η ανάλυσή του για το Παλαιστινιακό και την εμφάνιση του μαχητικού Ισλάμ προκάλεσαν σημαντικές διαμάχες.
Ο Παλαιστίνιος θεωρητικός της λογοτεχνίας, Έντουαρντ Σαΐντ (Edward Said, 1935-2003), που ζούσε και εργαζόταν στις ΗΠΑ, έχει χαρακτηρίσει το Οριενταλιστικό πνεύμα του Λιούϊς ως «μια κηδεμονευτική δυτική συμπεριφορά» προς τις ανατολικές μουσουλμανικές κοινωνίες, η οποία είναι ένα όπλο για να δικαιωθεί ο Δυτικός ιμπεριαλισμός (Έντουαρντ Σαΐντ, Οριενταλισμός, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, 1996) και για να δοθεί στην Ανατολή μια κατασκευασμένη ταυτότητα που την καθιστούσε κατώτερη από την Δύση. 
 
Ο Ντρέϋφους χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό ακαδημαϊκών πηγών και στοιχεία από συνεντεύξεις με κορυφαίους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Μέση Ανατολή και αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών για να εξιστορήσει το πώς η Μεγάλη Βρετανία υπέθαλπε το ισλαμιστικό κίνημα του 20ου αιώνα και πώς οι ΗΠΑ, βυθιζόμενες όλο και βαθύτερα στο βρετανικό «Μεγάλο Παιχνίδι», αργότερα έγιναν το στήριγμα του σιωνιστικού «Πόλεμου των Πολιτισμών».
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου –που είναι η μήτρα του σύγχρονου ισλαμικού φονταμενταλισμού- φθάνει μακριά, στα τέλη του 19ου αιώνα, την εποχή που οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στρατολόγησαν τον σιϊτικής καταγωγής Πέρση Τζαμάλ αλ-Αφγκανί (Jamal al Afgani, 1835-1897). Μέλος της Αγγλικής (και Γαλλικής) Μασονικής Στοάς ο Αλ-Αφγκανί, και δηλωμένος αθεϊστής, έδρασε ως πράκτορας της βρετανικής Ιντέλιτζενς Σέρβις υποκινώντας «ισλαμικές εξεγέρσεις όπου βόλευε τα ιμπεριαλιστικά βρετανικά συμφέροντα». Οπαδός του Αλ-Αφγκανί και επίσης Βρετανός πράκτορας ήταν ο Mohamed Abduh (1849-1905), με τον οποίο ίδρυσαν το κίνημα «Salafiyya» (σαλαφιστών) και το πολιτικό κόμμα «Young Egypt» κατά των Αιγυπτίων εθνικιστών. 
 
Αργότερα, ένας άλλος οπαδός του Abduh –που έγινε Μέγας Μουφτής της Αιγύπτου- ο Σύρος Mohhamed Rida (1865-1935) ίδρυσε την ελευθεροτεκτονική οργάνωση «Ινστιτούτο Προπαγάνδας και Καθοδήγησης» που θα δραστηριοποιείτο στην Μέση Ανατολή. Στο Κάϊρο, υπό βρετανική προστασία, ο Rida συγκέντρωνε Ισλαμιστές από κάθε μέρος του Ισλάμ για να εκπαιδευθούν στην πολιτική αγκιτάτσια. Ένας απόφοιτος του Ινστιτούτου, ο γνωστός Αλ-Μπάνα (1906-1949), θα γινόταν ο ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Μ.Α.), της οποίας το πρώτο στρατηγείο χτίστηκε από την βρετανική Suez Canal Company. Το 1942, η Αδελφότητα δημιούργησε το «Secret Apparatus», έναν μυστικό παραστρατιωτικό κλάδο της οργάνωσης, ειδικευμένο σε κατασκοπεία και δολοφονίες.
Από τις ρίζες αυτές ο Ντρέϋφους εντοπίζει την επί Ψυχρού Πολέμου βρετανική χειραγώγηση της Μ.Α. κατά των εθνικών ηγετών της Αιγύπτου (Νάσσερ), του Ιράν (Μοσαντέκ) και άλλων κινημάτων στον αραβικό κόσμο (όπως το μπααθικό στην Συρία και στο Ιράκ) που επιδίωκαν την δημιουργία σύγχρονων, εθνικά κυρίαρχων εθνών-κρατών.
Φθάνοντας τώρα στην δεκαετία του '70, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι έχει ήδη γίνει Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου (1977), το στέλεχος του βρετανικού «Arab Bureau», ο Μπέρναρντ Λιούϊς είναι μόνιμος στην Ουάσιγκτων (με βάση του το πανεπιστήμιο Πρίνστον) και οι ΗΠΑ (στα πλαίσια της συνέχισης του βρετανικού «Μεγάλου Παιχνιδιού») έχουν οργανώσει τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Η σημερινή ιδεολογία του ISIS για αποκατάσταση της εδαφικής ενότητας υπό ένα ενιαίο ισλαμικό κράτος είναι μια ιδέα 40 ετών και έχει τις ρίζες της στις απόψεις του Abdullah Azzam, ενός πρώην μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και δεν έχει σχέση με τις ιστορικές αυτοκρατορίες του Ισλάμ όπου αναγνωρίζονταν όλες οι θρησκείες.
Αν θέλουμε να ξεριζώσουμε πραγματικά τα τέρατα που έχει γεννήσει ο ιμπεριαλισμός και η τρομοκρατία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, το πιο δυνατό όπλο είναι η γνώση της κρυμμένης ιστορίας πίσω από την τερατώδη προπαγάνδα των δυτικών αυτοκρατοριών και υπερδυνάμεων.
Από το Hellenic Nexus τ.106, Απρίλιος 2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι γνωστό πως είχε κάνει τη περιβόητη δήλωση «ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτό τον τόπο;». Εξίσου σημαντικό όμως είναι κατά τη γνώμη μου και το ερώτημα «ποιος κάνει αντιπολίτευση σε αυτό τον τόπο;». Ας το δούμε λίγο από κοντά.

Η δημοσιογραφία έχει καθήκον να ψάχνει και ό,τι βρίσκει να το δημοσιοποιεί. Αυτή είναι η ουσία της ύπαρξής της και ο ρόλος της και μόνο όταν πραγματικά ανταποκρίνεται σε αυτόν, μπορεί να συνεισφέρει θετικά στη λειτουργία της δημοκρατίας. Τα γράφω αυτά διότι το τελευταίο διάστημα συμβαίνει το εξής φαινόμενο: όλα τα θέματα της δημόσιας ατζέντας τα βάζει το ρεπορτάζ. Θέλετε αποσπασματικά; Θέλετε με μια δόση υπερβολής; Θέλετε ακόμη και με μεροληψία μερικές φορές; Η ουσία δεν αλλάζει. Αυτή είναι η δουλειά της δημοσιογραφίας και θα πρέπει να την εγκαλούμε όταν δεν κάνει τη δουλειά της, όχι όταν την κάνει.

Πάρτε για παράδειγμα το θέμα με την τροπολογία για τις offshore πολιτικών προσώπων. Όπως έγινε γνωστό εκ των υστέρων, η κυβέρνηση δεν έκρυψε την τροπολογία. Ο αρμόδιος υπουργός ο κ. Παπαγγελόπουλος δήλωσε πως στην αρμόδια επιτροπή είχε κάνει σαφή και εκτενή αναφορά, όμως δεν κουνήθηκε φύλλο. Αντίθετα, έγινε μείζον ζήτημα που οδήγησε ακόμη και σε επικριτικό πρωτοσέλιδο της Αυγής, όταν το έγραψε το «Πρώτο Θέμα».

Άλλο παράδειγμα. Έφτιαξε μια εγκύκλιο ο Φίλης που μοιάζει με κήρυγμα Μητροπολίτη, γεμάτο με ηθικοπλαστικές νουθεσίες μαζί με την παρότρυνση να μην καλλιεργείται από τους γονείς στα παιδιά η αίσθηση πως είναι «βασιλόπουλα». Δεν θα είχε πάρει χαμπάρι κανένας τίποτα αν και πάλι δεν γινόταν ρεπορτάζ στο «Πρώτο Θέμα».

Έχω αρχίσει, λοιπόν, και αναρωτιέμαι αν η αντιπολίτευση, στο σύνολό της, ξέρει να κάνει τη δική της δουλειά. Που είναι ας πούμε ο τομέας Παιδείας της ΝΔ; Γιατί δεν είναι στελέχη της αντιπολίτευσης στην πρώτη γραμμή ανάδειξης τέτοιων ζητημάτων ώστε τα θέματα να μην περιορίζονται στο επίπεδο της δημοσιογραφικής κριτικής (η οποία εκ των πραγμάτων μόνον επειφανειακή μπορεί να είναι) αλλά να γίνονται αντικείμενα κοινοβουλευτικού ελέγχου, προκειμένου να υποχρεώνονται και οι αρμόδιοι υπουργοί να τοποθετούνται με σοβαρότητα και όχι με αφορισμούς έναντι των εκδοτικών συγκροτημάτων.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά η ΝΔ θα πρέπει να προβληματιστούν με το φαινόμενο. Βραχυπρόθεσμα μπορεί να νιώθουν πως αν κάνει τη δουλειά τους κάθε Κυριακή ο Θέμος βγαίνουν κερδισμένοι, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου έτσι. Όλοι καταλαβαίνουν πως η αντιπολίτευση «τεμπελιάζει» και τα περιμένει όλα έτοιμα στο πιάτο από τη δημοσιογραφική κριτική. Ναι, αλλά αν είναι έτσι, τότε στις εκλογές να πάμε να ψηφίζουμε εφημερίδες, όχι κόμματα!

Η Ελλάδα για να ξανασταθεί στα πόδια της πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξαναγίνει μια χώρα της δουλειάς. Κι αυτό σημαίνει ο καθένας να κάνει σωστά τη δουλειά του και να μην τα περιμένει όλα από τους άλλους. Κι αυτό οφείλει να το δείχνει με τη συμπεριφορά του το πολιτικό προσωπικό, κυρίως δε από τα κόμματα που ορκίζονται στην αξία των μεταρρυθμίσεων. Η πιο μεγάλη μεταρρύθμιση είναι αυτή στη νοοτροπία.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


400 χρόνια τουρκοκρατίας, μὲ πολλοὺς πολέμους… Πάρα πολλούς…
400 χρόνια ποὺ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις ἄλλοτε κοιμόταν κι ἄλλοτε φούσκωνε, μὰ πάντα τελικῶς ἐπνίγετο στὸ αἷμα…
400 χρόνια λοβοτομῆς, ἐξαθλιώσεως, δουλείας, ῥαγιαδοσύνης, σφαγῶν, ἀμνημοσύνης…
200 (σχεδόν) χρόνια «ἐλευθερίας» μὲ πολλοὺς πολέμους. Πάρα πολλούς.
200 (σχεδόν) χρόνια ποὺ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις εὐτελίζεται ὅλο καὶ περισσότερο…
200 (σχεδόν) χρόνια λοβοτομῆς, ἐξαρτήσεων, ἐλέγχου, δουλοπρεπείας, ψεμμάτων καὶ ἀνθελληνικότητος…
Αὐτὰ πέρασαν, λέει.

Τώρα, λέει, ποὺ εἴμαστε ἐλεύθεροι καὶ δημοκρατικοί, γιὰ νὰ παραμείνουμε δημοκρατικοί, κατὰ τὰ τοκογλυφικὰ πρότυπα αὐτῶν ποὺ …ἐνέκριναν τὴν «ἀπελευθέρωσίν μας», ὀφείλουμε, ἄνευ πολέμου, νὰ σκύψουμε τὸ κεφάλι χαμηλότερα καὶ γιὰ ἀκόμη, παρὰ ἕνα, ἑκατὸ χρόνια, νὰ ὑποστοῦμε τὶς τοκογλυφικές τους ἐπιδρομές. Χωρὶς πόλεμο. Χωρὶς πόλεμο!!!

Διότι τὸ  κάθε τσογλάνι θέλει νὰ γλείψῃ λίγη ὑπουργικὴ ἢ πρωθυπουργικὴ καρέκλα, νὰ φουσκώσῃ μερικοὺς λογαριασμοὺς καὶ νὰ βολέψῃ ἔως 15ης γενεᾶς τοὺς ἀπογόνους του.

Ναί, χωρὶς πόλεμο, ἀλλὰ μὲ τὸ δικό μας αἷμα!

Πρᾶγμα ποὺ ἀποδεικνύει πὼς ἡ πραγματικὴ ἐπανάστασις τῶν Ἑλλήνων οὐδέποτε ξεκίνησε, διότι οὐδέποτε ξεφύγαμε ἀπὸ τὸν ζυγὸ τοῦ κατακτητοῦ ποὺ κάποτε ἐλέγετο Ῥωμαῖος, μετὰ Ὀθωμανὸς καὶ τελικῶς τοκογλῦφος καὶ πού, γιὰ νὰ μᾶς …«πείθῃ» περὶ τῆς «ἐλευθέρας μας βουλήσεως» πολὺ προσεκτικὰ διάλεγε μέσα ἀπὸ τὴν φρουρὰ τῶν ἀπογόνων (βενιζελικῶν καὶ αὐτοκρατορικῶν) τοὺς πλέον καταλλήλους γιὰ …προώθησιν.
Μὲ αὐτὰ τὰ ῥετάλια τῆς οἰκογενειοκρατίας, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα πορευόμεθα, σιγὰ σιγὰ διαλύονται οἱ μῦθοι περὶ τῆς ἀπελευθερώσεώς μας ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό, ποὺ ἄλλαξε ὄνομα, ἀλλὰ ὄχι τακτικές.

Σήμερα, ἀναγκαῖον ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε βαθειὰ μέσα μας πὼς γιὰ νὰ πᾶμε ἐμπρὸς πρέπει νὰ …ὀπισθοχωρήσουμε σὲ ἐκεῖνον ἀκριβῶς τὸ σημεῖον ποὺ ξεκίνησαν τὰ λάθη μας, γιὰ νὰ τὰ ἀλλάξουμε. Νὰ διαφοροποιήσουμε τὶς ὀπτικές μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, ἀναγνωρίζοντας, ἐπὶ τέλους, πὼς ἡ πραγματικὴ ἰσχὺς δὲν ἀνήκει σὲ αὐτοὺς ποὺ φέρονται νὰ τὴν κατέχουν ἀλλὰ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπιλέγουν τὸν κατὰ Φύσιν τρόπο διαβιώσεως.

 Κι ἐπεὶ δὴ ὅλη αὐτὴ ἡ θεωρία φαντάζει ὁλίγον …ἄσχετη μὲ τὰ ὅσα περνᾶμε, ἂς ἐπανεξετάσουμε, ὅλοι μας, τὸ ποῦ ἀκριβῶς ἔπαυσε ἡ ἀντίληψίς μας νὰ ἐξελλίσσεται καὶ νὰ ἀναπτύσσεται.

Ἡ ἔκτασίς της καταδεικνύει καὶ  τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας ποὺ …ἀντέχουμε νὰ ἀποκτήσουμε.

Ἐὰν ἀληθεύῃ πὼς σὲ κάθε πρόβλημα ἐμπεριέχεται ἡ λύσις του, τότε ἀνακινώντας τὰ δεδομένα, ποὺ σαφῶς πλέον διαθέτουμε, ἀλλάζουμε τὶς ὀπτικές μας καὶ τελικῶς τὶς θέσεις μας στὴν Μάχη ποὺ ἀκολουθεῖ. 

Πηγή Φιλονόη

Υ.Γ. Δὲν θὰ γίνη …ἐπανάστασις. Ἂς ἡρεμήσουμε. Κάθε ἀνατροπὴ κουδουνισμένου εἶναι προγραμματισμένη πολὺ πρὶν ξεκινήσῃ ἡ ἀνάδειξίς του. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια δὲν θὰ γίνη ἐπανάστασις, μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ὑπέδειξαν. Ἡ ἐπανάστασις ὅμως ἤδη συμβαίνει καὶ λαμβάνει πλέον ἐπικίνδυνες, γιὰ τοὺς κρατοῦντες, διαστάσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι «γενιτσαραγάδες» ή η διαλεκτική της αποστασίας 

Καὶ ἡ γ-αἰτία εἶστε σεῖς, οἱ γὶ-ἄνομοι Πασάδες,
π’ ἀφῆνετ’ ἀχαλίνωτους τσὶ γιαννιτσαραγάδες·[  ]
Το Τραγούδι του Δασκαλογιάννη
Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Ιωάννης Βλάχος, ο θρυλικός Δασκαλογιάννης, που επιχείρησε την πρώτη επανάσταση των Κρητών ενάντια στην τουρκική κατοχή, το 1770, σύμφωνα με το μακρύ άσμα που συνέθεσε, δεκαέξι χρόνια μετά, ο μπαρμπα Μπατζελιός, το «Τραγούδι του Δασκαλογιάννη», σε 1032 στίχους, είχε μια στιχομυθία με τον Τούρκο πασά, αμέσως πριν τον τραγικό θάνατό του με γδάρσιμο. Σύμφωνα με το τραγούδι, όταν ο πασάς τον ρώτησε για ποιο λόγο ξεσηκώθηκαν οι Σφακιανοί, ενώ απολάμβαναν τόσα προνόμια, ο Δασκαλογιάννης του απάντησε πως επαναστάτησαν για την πατρίδα, την πίστη και για την Κρήτη ολόκληρη που στέναζε κάτω από την καταπίεση των γενιτσαραγάδων: «Ἀλήθεια λές, οἱ Σφακιανοὶ δωσίματα δὲ δίδου»,/ αλλά εγώ «’ποφάσισα τὴν Κρήτη νὰ σηκώσω/κι ἀποὺ τ’ ἀνύχια τῶν Τουρκῶ νὰ τῆνε λευτερώσω·/ πρῶτο γιὰ τὴν πατρίδα μου, δεύτερο γιὰ τὴν πίστη,/ τρίτο γιὰ τσ’ ἄλλους χρισθιανοὺς ποὺ κάθουνται στὴν Κρήτη·/γιατί, κι ἂν εἶμαι Σφακιανός, παιδὶ τσὴ Κρήτης εἶμαι/ καὶ νὰ θωρῶ τσὶ Κρητικοὺς στὰ βάσανα πονεῖ με».

Ο βασικός όμως λόγος που ξεσηκώθηκαν οι Κρητικοί ήταν η καταπίεση των «γιανιτσαραγάδων», δηλαδή των εξισλαμισθέντων Κρητικών, των Τουρκοκρητικών, που τους άφηναν αχαλίνωτους οι πασάδες.

Οι γενιτσαραγάδες, οι γενίτσαροι, ήταν οι πλέον λυσσαλέοι αντίπαλοι των όμαιμών τους Κρητικών – και αυτό δεν συνέβαινε μόνο στην Κρήτη, παντού πρωτοστατούσαν στις καταπιέσεις και τις σφαγές των  Ελλήνων. Το ίδιο, κατ’ αναλογία, συνέβη και στην Κατοχή με τους δωσιλόγους, που ξεπερνούσαν και τους Γερμανούς σε αγριότητα. Και οι λόγοι είναι προφανείς. Οι γενίτσαροι/δωσίλογοι έχουν κόψει τους δεσμούς με τους συμπατριώτες τους και πρέπει να επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο στα αφεντικά τους. Στη μετάβαση από την προηγούμενη ταυτότητά τους στη νέα, πρέπει να αποδείξουν πως όντως έχουν αλλάξει στρατόπεδο. Γι’ αυτό και οι κατακτητές πάντα τους προτιμούσαν, ακόμα και για τα πιο υψηλά αξιώματα. Οι εξωμότες θα καταλαμβάνουν συστηματικά τη θέση του βεζίρη – όμως ποτέ εκείνη του Σουλτάνου. Οι αποστάτες είναι πάντα χειρότεροι.

Γι’ αυτό και οι Συριζαίοι νεομνημονιακοί αποστάτες είναι χειρότεροι από τους παλαιομνημονιακούς της Δεξιάς ή του ΠΑΣΟΚ. Για πολλούς λόγους. 

Κατ’ αρχάς, πρέπει να αποδείξουν στ’ αφεντικά τους πως είναι αποτελεσματικοί και μπορούν να κάνουν τη δουλειά καλύτερα από τους «άλλους», χωρίς μάλιστα να υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις, επειδή οι ίδιοι υπήρξαν «αντιμνημονιακοί». Γι’ αυτό και θα υπογράψουν τα πάντα, αυτά που οι άλλοι δεν ήταν διατεθειμένοι ή δεν τολμούσαν να κάνουν. Αυτά που δεν έκανε ο Άδωνις θα τα κάνει ο γενιτσαραγάς Πολάκης, θα υποθηκεύσουν ολόκληρη την περιουσία της χώρας, θα διαλύσουν την οικονομία των νησιών, θα πουλήσουν όλες τις ελληνικές τράπεζες στα ξένα κοράκια, θα δώσουν τα κόκκινα δάνεια στα hedge funds, θα φέρουν το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, θα εγκαινιάσουν την ισλαμοποίηση της χώρας. 

Δεύτερον, από τη στιγμή που πέρασαν τον Ρουβίκωνα, πέρυσι το καλοκαίρι, έχουν αποκτήσει ανοικτά την ψυχολογία του αποστάτη και του εξωνημένου. Ξέρουν πως δεν μπορούν «να επιστρέψουν» στην παλιά τους ταυτότητα και στους παλιούς τους φίλους, ενώ ακόμα αγωνίζονται για να σταθεροποιήσουν την καινούργια. Η άθλια Βαγενά θα επαίρεται «αγωνιστικά», γιατί το κόμμα της μας υποδούλωσε μόνο επί 99 χρόνια –αντέξαμε και τετρακόσια–, ο αθλιότερος Κυρίτσης θα κάνει «ταξικό πόλεμο» κατά των «μένουμε Ευρώπη» όταν αυτός και η παρέα του δεν έμειναν απλώς στην (Δυτική) Ευρώπη αλλά μας υποδούλωσαν στον Σόιμπλε. Ο «διανοούμενος» Σεβαστάκης θα χαρακτηρίζει τις «off shore» εταιρείες «αφήγημα» του νεοφιλελευθερισμού και ο άλλοτε  μακεδονομάχος, υπερασπιστής της ελληνικής γλώσσας και πρώην σύντροφος, Κώστας Ζουράρης, θα συνεχίζει να ψηφίζει ανενδοίαστα μαζί με τη Σία Αναγνωστοπούλου και τον Νίκο Φίλη. 

Τρίτον, διότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι αυτό που ο λαός αποκαλεί «λιγούρηδες» ή «ξεπλένηδες». Έτσι εξηγείται και το πώς και γιατί δεν αντιδρούν ή δεν εξεγείρονται οι Συριζανέλ βουλευτές. Είναι προφανές: μία φορά τους έπεσε το «λαχείο» και δεν είναι διατεθειμένοι να το χάσουν. Πότε άλλοτε ο Τσίπρας θα γίνει πρωθυπουργός, πότε άλλοτε ο Φίλης θα γίνει υπουργός Παιδείας, πότε άλλοτε ο Καμμένος θα κορδακίζεται με στολές παραλλαγής, πότε άλλοτε η Χρυσοβελώνη και η Αυλωνίτου θα μοστράρουν στα κανάλια, πότε άλλοτε…; Μια παρέα τυχάρπαστων, τυχοδιωκτών, ανεπρόκοπων, ρεταλιών, πώς θα μπορούσε να ξαναβρεθεί στην εξουσία; Ήταν μια «ζαριά», και γι’ αυτό δεν είναι διατεθειμένοι να ξεκολλήσουν με τίποτε.

Γι’ αυτό εξάλλου και «βιάστηκαν» να αναρριχηθούν τη χειρότερη στιγμή στην κυβέρνηση, παρά τις παραινέσεις μας να περιμένουν μέχρι το Φθινόπωρο του 2015. Αυτοί μάλλον γνώριζαν καλύτερα από εμάς πως «ή τώρα ή ποτέ», όσο για τη χώρα και τον λαό της, στα παλιά τους τα παπούτσια. Γι’ αυτή την πολυπόθητη εξουσία θα έκαναν και θα κάνουν τα πάντα, κυριολεκτικώς. Οι νεοδημοκράτες και οι Πασόκοι, έχοντας μια στενή και μακρά σχέση με την εξουσία, έχουν εν τέλει μικρότερο άγχος, στην πλειοψηφία τους. Γιατί έχουν την αίσθηση, ακόμα, πως, και αν χάσουν τις εκλογές τώρα, θα τις ξανακερδίσουν, πιθανώς αύριο. Επί πλέον, πολλοί από αυτούς κατάγονται από πολιτικά τζάκια και είναι δεμένοι με ισχυρά τοπικά πολιτικά δίκτυα. Γι’ αυτό και πολύ πιο συχνά αρνούνταν –κάποιοι από αυτούς– να ψηφίσουν ορισμένα νομοσχέδια, ακόμα και για το γάλα, γεγονός που οδήγησε τόσες φορές στην πτώση των μνημονιακών κυβερνήσεων ή στη συρρίκνωση της δύναμής τους, ή, ακόμα-ακόμα, και στην άρνηση να αποδεχτούν κάποιες από τις απαιτήσεις των δανειστών. Ο Σόιμπλε, από το 2011, προσπαθούσε να επιτύχει τη δημιουργία του υπερταμείου που θα εκποιήσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας. Δεν το πέτυχε με τον ΓΑΠ –ακόμα και με αυτόν!–, δεν το πέτυχε με τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, το κατόρθωσε, και χωρίς μεγάλη προσπάθεια, με τον Τσίπρα και τον «μαρξιστή» Τσακαλώτο. Εδώ, οι Συριζαίοι και οι Ανέλ, «μπετόν αρμέ», ψηφίζουν τα πάντα. «Σήμερα έχει, αύριο δεν έχει», γι’ αυτούς. Εξάλλου, όσοι είχαν τσίπα επάνω τους αποχώρησαν το καλοκαίρι από τον θίασο – ο Δαμαβολίτης, ο Λαφαζάνης, η Ζωή– και έμειναν μόνο τα «πουλημένα τομάρια».

Και δεν παίρνουν πια και από «βρίσιμο». Μάλιστα, όσο περισσότερο τους καταριέται ο κόσμος, όσο περισσότερο τους καθυβρίζει και τους στηλιτεύει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γλέζος, η Κωνσταντοπούλου, ο Λαφαζάνης, ο Αλαβάνος –που τους χαρακτήρισε χειρότερους από τον Μεταξά και τον Παπαδόπουλο–, οι οποίοι υπήρξαν και παλιοί τους σύντροφοι, πόσο μάλλον ο διαχρονικός «εχθρός» Καραμπελιάς, τόσο πιο πολύ βυθίζονται στον δρόμο και την ψυχολογία του δωσιλογισμού. Γιατί γνωρίζουν πως πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Πέρασαν «απέναντι» και επομένως θα πουλήσουν όσο πιο ακριβά γίνεται το τομάρι τους. Δηλαδή, θα επιδιώξουν να αγκιστρωθούν στην εξουσία μέχρι το τέλος, και όσο αντέξουν. Γι’ αυτό εξάλλου και δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ο Τσίπρας στις ψηφοφορίες στη Βουλή. Απλώς φροντίζει να τους προσφέρει πάντα ένα φύλλο συκής. Μια μέρα προτού ψηφίσουν τα νέα προαπαιτούμενα στη Βουλή, έπαιξαν την παράσταση του διεφθαρμένου που γίνεται αδιάφθορος· ακόμα και στην πιο κακόγουστη παράσταση, δεν ιδρώνει πια το αυτί τους: «γενιτσαραγάδες».

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με το βλέμμα στην ‘Αγκυρα και στις πιθανές αντιδράσεις της, το γερμανικό ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο αναγνώρισε σήμερα σχεδόν ομόφωνα (με μία ψήφο κατά και μία αποχή) ως γενοκτονία την σφαγή των Αρμενίων το 1915 από τις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και ότι παραδέχεται τον «άδοξο» ρόλο του Γερμανικού Ράιχ, το οποίο, αν και διέθετε επαρκή πληροφόρηση, δεν έκανε ό,τι μπορούσε για να την σταματήσει.

Εισηγητές του ψηφίσματος ήταν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (CDU/CSU/SPD), η σημερινή συνεδρίαση ωστόσο πραγματοποιήθηκε χωρίς την παρουσία της Καγκελαρίου ‘Αγγελα Μέρκελ, η οποία επικαλέστηκε συμμετοχή της σε συνέδριο για την Ψηφιακή Οικονομία, του Αντικαγκελάριου Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος μιλάει σε συνέδριο του κλάδου των κατασκευών και του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στη Λατινική Αμερική.

Είναι προφανές ότι ακόμη και για τους εισηγητές, η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε σε μάλλον δύσκολη συγκυρία, με την Τουρκία να αξιοποιεί τον κομβικό της ρόλο στην προσφυγική κρίση, απειλώντας ακόμη και να «παγώσει» την συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, εάν δεν ικανοποιηθεί το αίτημά της για απελευθέρωση του καθεστώτος της βίας για την Ζώνη Σένγκεν. Σε αυτές τις απειλές ήρθαν να προστεθούν και οι αυστηρές προειδοποιήσεις για επιδείνωση των γερμανοτουρκικών σχέσεων, για διπλωματική κρίση, ακόμη και για απόσυρση του τούρκου πρέσβη από το Βερολίνο. «Γελοίο» χαρακτήρισε το ψήφισμα ο νέος Πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ, ενώ ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν μετέφερε ο ίδιος τηλεφωνικά τις απόψεις και τις απειλές του στην κυρία Μέρκελ.

Τον όρο «γενοκτονία» χρησιμοποίησε πάντως πέρυσι πρώτος ο ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας Γιοάχιμ Γκάουκ, ένα αντίστοιχο ψήφισμα όμως αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή το 2015, προκειμένου να μην διαταραχθούν οι διμερείς σχέσεις.

«Μία ειλικρινής επεξεργασία του παρελθόντος δεν θέτει σε κίνδυνο την σχέση με άλλες χώρες, αλλά εμπλουτίζει την συνεργασία. Η σημερινή κυβέρνηση στην Τουρκία δεν είναι υπεύθυνη για αυτό που συνέβη πριν από 100 χρόνια, αλλά είναι συνυπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει για αυτό σήμερα», δήλωσε ο Πρόεδρος της Βουλής Νόρμπερτ Λάμερτ ανοίγοντας σήμερα την συνεδρίαση και επέκρινε τις ακόμη και δολοφονικές απειλές που υπήρξαν εναντίον κυρίως βουλευτών τουρκικής καταγωγής. «Αυτό είναι απαράδεκτο», τόνισε.

«Το θέμα δεν είναι να κατηγορήσουμε την Τουρκία. Η Γερμανία συνδέεται με πολλά θέματα με την Τουρκία και με το ψήφισμα θέλουμε να στηρίξουμε την συμφιλίωση και την προσέγγιση μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας», δήλωσε ο βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) Φραντς Γιόζεφ Γιουνγκ, ενώ από την πλευρά των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) ο Ρολφ Μούτσενιχ σημείωσε ότι στην συζήτηση με την ‘Αγκυρα απαιτείται ένας διαφορετικός διάλογος και, αναφερόμενος στον κ. Ερντογάν, δήλωσε ότι «δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι έχει την πλειοψηφία». Αλλαγές, πρόσθεσε, είναι εφικτές, αλλά θα πρέπει να προέλθουν κυρίως από την τουρκική κοινωνία.

Ο κ. Μούτσενιχ άσκησε ακόμη κριτική στην Καγκελάριο, λέγοντας ότι θα επιθυμούσε η κυρία Μέρκελ να είχε συναντηθεί στην Τουρκία και με εκπροσώπους του φιλοκουρδικού κόμματος HDP. «Επιτέλους πρέπει να το ονομάσουμε όπως ήταν: μια γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων. Υπάρχει και συνευθύνη της Γερμανίας. Το Γερμανικό Ράιχ ήταν συνεργός», δήλωσε εκ μέρους της Αριστεράς (Die Linke) Γκρέγκορ Γκίζι, ενώ ο συμπρόεδρος των Πρασίνων Τζεμ Έζντεμιρ τόνισε ότι με το ψήφισμα «δεν θέλουμε να επιδείξουμε μια ηθική ανωτερότητα, αλλά το αντίθετο: αυτό το κείμενο αφορά και ένα κομμάτι της γερμανικής ιστορίας».

Ραγδαίες εξελίξεις: Ανακαλεί τον πρέσβη της από το Βερολίνο η Άγκυρα μετά το ψήφισμα

Η Τουρκία ανακαλεί για διαβουλεύσεις τον πρεσβευτή της στη Γερμανία μετά την απόφαση της γερμανικής βουλής που αναγνωρίζει την αρμενική γενοκτονία, ανακοίνωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ.

Σε ομιλία του στην Άγκυρα, ο Γιλντιρίμ δήλωσε πως ένα “ρατσιστικό αρμενικό λόμπι” ευθύνεται για την απόφαση της γερμανικής βουλής, για την οποία υποστήριξε πως ήταν εσφαλμένη

Η Τουρκία επέκρινε την έγκριση από τους Γερμανούς βουλευτές του ψηφίσματος με το οποίο αναγνωρίζεται η αρμενική γενοκτονία κατά το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διαρκούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, εκτιμώντας πως αποτελεί “ιστορικό λάθος” και είναι “άκυρο και κενό περιεχομένου”.

“Η αναγνώριση από τη Γερμανία ορισμένων αστήρικτων και διαστρεβλωμένων ισχυρισμών αποτελεί ιστορικό λάθος”, ανέφερε επέισης ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος Νουμάν Κουρτουλμούς στον λογαριασμό του στο Twitter, προσθέτοντας πως “για την Τουρκία, το ψήφισμα αυτό είναι άκυρο και κενό περιεχομένου”.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απειλούνται με αφανισμό από την Τουρκία

Δυστυχώς, η δυστυχία του να είσαι Έλληνας Πομάκος πρέπει να ομολογήσουμε ότι βαρύνει εξ ολοκλήρου όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, τις κατά τόπους στη Θράκη ελληνικές αρχές που υπάγονται ή όχι σε αυτές τις κυβερνήσεις (αλήθεια, υπάρχουν ελληνικές αρχές στη Θράκη που υπερασπίζονται και προωθούν τα ελληνικά συμφέροντα ενάντια στις τούρκικες προκλήσεις;) και όλα τα ελληνικά κοινοβούλια σε όλες τις κομματικές τους συνθέσεις.
Είναι μια διαπίστωση αντικειμενικά αδιαμφισβήτητη, όποιος και να την διατυπώσει.

Δεν είναι άμοιρος ευθυνών επίσης και ο καθαρά ελληνικός πληθυσμός της Θράκης,  ο οποίος δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται αν οι «άλλοι» Έλληνες, οι Πομάκοι, που θέλουν κι αυτοί να είναι Έλληνες, απειλούνται να χαθούν μέσα στα δίκτυα των Τούρκων επειδή η ελληνική «μητέρα πατρίδα» δεν τους υπολογίζει και δεν κάνει τίποτα για να τους προστατέψει.

Και αυτά τα δίκτυα των Τούρκων ενάντια των Πομάκων μήπως υπάρχουν και Έλληνες Δήμαρχοι που δέχονται να τα υπηρετήσουν;

Δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε πως ανέκαθεν η επίσημη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων αναφορικά με τους Πομάκους υπήρξε άκρως αρνητική και με πολλές, οδυνηρές διακρίσεις εις βάρος τους, χωρίς ποτέ να έχουν εκφραστεί ανοιχτά οι (προσχηματικές) αιτίες που να δικαιολογούν αυτή τη συμπεριφορά όχι μόνο στις σχέσεις με τους ίδιους τους Πομάκους, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ Πομάκων και τουρκόφωνων Ελλήνων.

Έτσι τα πάντα δείχνουν πως η πλάστιγγα της εύνοιας των ελληνικών κυβερνήσεων γέρνει, κιόλας από το 1950, και θα λέγαμε και «παρά φύση» και κόντρα σε κάθε λογική, προς την τουρκική πλευρά, αφήνοντας την πομάκικη (και όμως μη ξεχνάμε, πάντα ελληνική) μονίμως πολιτικά, πολιτισμικά, κοινωνικά έκθετη και σχεδόν σε κατάσταση ανυπαρξίας! Πάντως σίγουρα σε κατάσταση ανυπόφορης ανυποληψίας.

Είναι εμφανής η (αδήλωτη)  βούληση όχι μόνο εγκατάλειψης του πομάκικου λαού, αλλά και όλο και μεγαλύτερης «διευκόλυνσης» της πτώσης του στην πνιγερή, αφομοιωτική αγκαλιά της Τουρκίας – και όλα αυτά εντός της ίδιας της εθνικής ελληνικής επικράτειας, όσο απίστευτο και παράφρον θα μπορούσε αυτό να φανεί – η οποία έτσι εμφανίζεται, τελείως συμφεροντολογικά, να είναι ο «φυσικός προστάτης» των μουσουλμάνων οπουδήποτε κι αν βρίσκονται και κατά μείζονα λόγο στην Ελλάδα, έστω και εάν αυτοί δεν είναι καθόλου τουρκόφωνοι, αλλά καθαρά διαφορετικά εθνικά και γλωσσικά συγκροτήματα.

Εντός αυτής της προοπτικής, ιδιαίτερα σημαντική  για τις συνέπειές της υπήρξε η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης κιόλας το 1954 να αλλάξει την ονομασία των σχολείων από μουσουλμανικά σε τούρκικά(!), με την δικαιολογία, προδήλως παραλογιστική, πως με αυτόν τον τρόπο γίνεται ρητός διαχωρισμός με τα μουσουλμανικά σχολεία στη Βουλγαρία!

Και ένα χρόνο αργότερα, το 1955, αποπερατώνοντας την ελληνική πρόθεση τυποποίησης μια «συνάφειας» (άσχετο κι αν  πλασματικής και παραποιημένης) μεταξύ του πομάκικου και του τούρκικου αλφαβήτου, δυο γλωσσικές οντότητες διαφορετικές όπως η μέρα με τη νύχτα, οργανώθηκε από ελληνικής πλευράς ούτε λίγο ούτε πολύ ένα πρόγραμμα διαλέξεων για Πομάκους δάσκαλους δημοτικού σχολείου με τον σκοπό να υιοθετήσουν, στον πομάκικο αλφάβητο, τους λατινικούς γραφικούς χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται σήμερα στον τούρκικο αλφάβητο.

Η εκ μέρους του ελληνικού κράτους  απόλυτη απαξίωση των Πομάκων και συνάμα η απόλυτη (με ποια δικαιολογία, παρακαλώ;) ιδανίκευση της Τουρκίας ως παράδειγμα προς αποδοχή.

Και επειδή τότε (αλλά και τώρα!) οι Πομάκοι ήταν συνώνυμο των Βουλγάρων και οι Βούλγαροι ήταν κομμουνιστές, άσπονδοι ιδεολογικοί αντίπαλοι, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ενεργήσει διαφορετικά,  έχοντας υπόψη ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το τέλος του εμφυλίου πολέμου (1949) και μετά και έως το 1982, υπήρξαν άκρως πιστές οπαδοί της πλέον αυστηρής συντηρητικής ιδεολογίας της Δεξιάς, ως και δικτατορικής, αγγλοαμερικανικής βεβαίως έμπνευσης και ώθησης, δογματικά αντίθετες στο σοβιετικό μπλοκ στο οποίο άκριτα τοποθετούσαν και την εθνότητα των Πομάκων απλώς γιατί η γλώσσα τους είναι βουλγάρικης καταγωγής!

Αντιθέτως η Τουρκία, σύμμαχος στον νατοϊκό συνασπισμό, παρουσίαζε τα περισσότερα «ατού» ώστε να αναλάβει την «διαχείριση» ιδίως των Πομάκων μουσουλμάνων, βαρίδιο για την Ελλάδα μέσα στην Ελλάδα.

Το 1995, πάλι βάση μια άλλης ελληνοτουρκικής συμφωνίας και επειδή, παρ’ όλες τις ελληνικές πιέσεις, η πομάκικη γλώσσα δεν είχε εκλατινιστεί στον επιθυμητό βαθμό, το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας διέταξε να οργανωθούν πάλι κατάλληλες διαλέξεις στην Δυτική Θράκη με την εντολή, αυτή τη φορά, οι Πομάκοι δάσκαλοι να χρησιμοποιήσουν την ίδια λατινική γραφή που ακολουθεί η τούρκικη γλώσσα!
Η επίσημη αναβάθμιση της τουρκικής γλώσσας  μέσα στην ίδια την Ελλάδα.

Και ένας άλλος έκδηλος δείκτης της εύνοιας που οι ανώτατες (αλλά γενικά όλες!) οι παιδαγωγικές, και όχι μόνο, ελληνικές αρχές συνεχίζουν να επιδεικνύουν προς την τούρκικη γλώσσα στη λατινική μορφή της όπως είχε θεσπίσει ο Μουσταφά Κεμάλ καταφανώς ζημιώνοντας την αυτόχθων  γλώσσα των Πομάκων, και όχι μόνο.

Η σχολική διδασκαλία

Ένας τομέας, στις ελληνο-πομάκικες σχέσεις, όπου η συμπεριφορά των ελληνικών αρχών – υπουργικών, νομαρχιακών, δημοτικών και αστυνομικών – φανερώνει, θα λέγαμε, αξεδιάλυτες και απαράδεκτες προκαταλήψεις απέναντι στους Πομάκους, οι  οποίοι θεωρούνται ακόμη και πάντοτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο και παράλογο, ναι μεν Έλληνες πολίτες για την είσπραξη των φόρων, αλλά ξένοι προς το εθνικό ελληνικό σώμα με βάση αναπόδεικτους (και ουδέποτε τοποθετημένους σε συζήτηση) πολιτικούς και γλωσσικούς προβληματισμούς και εν μέρει θρησκευτικούς, είναι το δίχως άλλο και ο τομέας της σχολικής διδασκαλίας, ένα μεγάλο punctum dolens που αφήνει παντού ουλές.

Προδικαστικά θα πρέπει να τεθούν οι εξής ερωτήσεις οι οποίες επίμονα έχουν προταθεί και έως τώρα «πολύ» κανονικά αγνοήθηκαν από όλους τους αρμόδιους  φορείς στην Ελλάδα:

1) έως πότε οι Πομάκοι μαθητές θα αναγκάζονται να πηγαίνουν σε μειονοτικά τουρκόφωνα δημοτικά και άλλα σχολεία όταν οι ίδιοι δεν έχουν καμία σχέση με την τούρκικη κουλτούρα;

2)  έως πότε το ελληνικό κράτος θα τους υποχρεώνει να μαθαίνουν, όντας Έλληνες πολίτες, διαφορετική γλώσσα (τούρκικη) από εκείνη της πατρίδας τους (Ελλάδας) και από εκείνη της μητρικής τους γλώσσας(πομάκικη);

3)  έως πότε ο Υπουργός Παιδείας θα συνεχίσει να αγνοεί τις αιτήσεις των Ελλήνων Πομάκων ώστε να δημιουργηθούν στις πομάκικες πόλεις δημόσια ελληνικά σχολεία στα οποία να διδάσκονται τα παιδιά των Ελλήνων Πομάκων και να πάψουν να αναγκάζονται να πηγαίνουν στα τελείως άχρηστα δίγλωσσα (και τρίγλωσσα και τετράγλωσσα!) μειονοτικά σχολεία και να καταδικάζονται στην αμάθεια;

Σ’ αυτό το σημείο ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά είναι όσα είπε ο γνωστός Πομάκος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα στη Θεσσαλονίκη στις 21.3.2015 σχετικά  με την παιδεία που προσφέρεται στους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης.

Εκτός από το ότι τα τέσσερα ελληνόφωνα Δημοτικά σχολεία σε ισάριθμα πομακοχώρια που ιδρύθηκαν αλλά μέχρι τώρα δεν λειτούργησαν επειδή «σκόνταψαν πάνω στους τοπικούς φορείς»(αλήθεια: δεν πρέπει κάποιος να ασχοληθεί επιτέλους με αυτούς τους ύποπτους «φορείς» που παίζουν το παιχνίδι του σαμποτάζ;!), πολύ σημαντική είναι επίσης και η διαπίστωσή του ότι «τα τελευταία χρόνια δεκαπλασιάστηκαν οι μουσουλμάνοι που απορρίπτουν τη μειονοτική εκπαίδευση και επιλέγουν τα ελληνόφωνα σχολεία για τη μόρφωση των παιδιών τους».

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η γενική κατάσταση σχετικά με το δημόσιο δημοτικό σχολείο γεννήθηκε και μάλλον συνεχίζει να υπάρχει σαν συνέπεια του Ψυχρού Πολέμου μετά το 1950. Μη ξεχνάμε πως εκείνα τα χρόνια που στα Βαλκάνια αγριοκοιταζόντουσαν οι λαοί μεταξύ τους και ό, τι ήταν σλάβικο ήταν επίσης tout court και κομμουνιστικό, οι Πομάκοι έστω και με φιλελληνικά αισθήματα αλλά με σλάβικη γλώσσα δεν μπορούσαν βέβαια να εξαιρεθούν από τον ανυπέρβλητο κανόνα που κυριαρχούσε στη περιοχή.

Η υποχρέωση της «νατοϊκής συνοχής» είχε ακόμη επιβάλει στην Ελλάδα την υποχρέωση να καλλιεργεί, ως και μονομερώς(!), ένα καλό κλίμα στις σχέσεις της με την Τουρκία, να μη την ενοχλεί για «μηδαμινές πομάκικες υποθέσεις», αν και στη πραγματικότητα αυτή η «πολιτική» δεν δυσαρεστούσε ούτε και την ίδια Ελλάδα για την οποία οι Πομάκοι ήταν παρείσακτοι Σλάβοι μουσουλμάνοι κομμουνιστές, εν δυνάμει εχθροί και ενδεχόμενη longa manus της Βουλγαρίας, μια διάλεκτο της οποίας και μιλούσαν.

Έτσι η ίδια η Ελλάδα, θέλοντας να απομονώσει τους Πομάκους από τους άλλους Έλληνες και να τους κρατάει μακριά, θεώρησε σωστή λύση την «ανάθεση» του «πομάκικου προβλήματος» στην τούρκικη δικαιοδοσία, διότι με αυτό τον τρόπο η Τουρκία μπορούσε και μπόρεσε να δράσει, και ακόμη δρα, ανενόχλητα μέσα στην ίδια της ελληνική χώρα «αποσπώντας» σιγά σιγά από μια ελληνική επιρροή  όλο και περισσότερο φθίνουσα, όλες τις υπάρχουσες στη περιοχή μουσουλμανικές μειονότητες, στα «χαρτιά» όμως  Έλληνες,  φτάνοντας στο ακραίο σημείο να ταυτίσει προς όφελός της ό, τι είναι μουσουλμανικό με τούρκικο.

Άλλωστε σε ετούτη τη κατεύθυνση κινείται το 1954 η απίθανη διαταγή του Έλληνα Προθυπουργού, στρατάρχη Παπάγου, να χρησιμοποιείται σε όλα τα επίπεδα, δημόσια και ιδιωτικά, από τότε και ύστερα και σε κάθε περίπτωση, ο όρος τούρκος στη θέση του όρου μουσουλμάνος και (.) να αντικατασταθούν σε όλες τις περιοχές οι διάφορες ονομασίες, όπως Μουσουλμανική Κοινότητα, Μουσουλμανικό Σχολείο, κλπ. με τις ονομασίες Τούρκικη Κοινότητα, Τούρκικο Σχολείο, κλπ.!
Το άκρον άωτον της ενδοτικότητας!

Στην ουσία, από τότε κιόλας, πριν από 60 χρόνια, η Ελλάδα οικειοθελώς και   εγκληματικά,  κατά τη γνώμη μας, υπέκυψε στις επιδιώξεις της Τουρκίας και παραιτήθηκε από όλα τα δικαιώματα κυριαρχίας πάνω στον αλλόθρησκο πληθυσμό(Πομάκοι, Ρομά) της Δυτικής Θράκης εγκαταλείποντάς τον στην «ευθύνη» της Τουρκίας.

Βέβαια, ήδη μερικά χρόνια πριν, όμως, στις 20.4.1951, με την Μορφωτική Συμφωνία και μολονότι αυτή δεν προέβλεπε η τούρκικη γλώσσα να γίνει η επίσημη γλώσσα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, είχε δεχθεί την επέκταση της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, όχι μόνο, αλλά ακόμη και το  σχετικό διδακτικό πρόγραμμα να προέρχεται από το τούρκικο υπουργείο παιδείας!

Μια περαιτέρω διεύρυνση υπέρ της  τούρκικης πλευράς έγινε στη συνέχεια με το άλλο Μορφωτικό Πρωτόκολλο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στις 21.12.1968 με το οποίο «επιτεύχθηκε» ο πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής παιδείας στη Θράκη, ένας εκτουρκισμός που περιέλαβε ναι μεν το τουρκόφωνο 50% της μειονότητας, αλλά – όσο παράλογο και άδικο κι αν είναι – και το υπόλοιπο 50% εντελώς ξένο και αλλοεθνές, όπως είναι το 35% των Πομάκων και το άλλο 15% των Ρομά.
Όλα αυτά χωρίς ποτέ να ζητηθεί από αυτό το δεύτερο 50%  αν επιθυμούσε ή ένιωθε πως ανήκει στον τούρκικο κόσμο ή όχι.

Έτσι λοιπόν εισήχθηκε η τουρκική γλώσσα υπό την έννοια της μοναδικής μειονοτικής γλώσσας(!), μολονότι αποτελεί την μητέρα γλώσσα ΜΟΝΟ του 50% της μειονότητας και ολουσδιόλου παραγνωρίζοντας την ύπαρξη και τα δικαιώματα των άλλων δυο μειονοτικών γλωσσών, οι οποίες με την τουρκική δεν έχουν απολύτως καμία σχέση και οι οποίες αυθαίρετα και ολοσχερώς συνθλίβονται με τον εμφανή σκοπό την εξόντωσή τους χαρίζοντας το «μονοπώλιο» στην τούρκικη γλωσσική μειονότητα.

Πιστεύω πως στα παγκόσμια χρονικά δεν υπάρχει καμία χώρα που να έχει απεμπολήσει τόση κυριαρχία σε άλλη χώρα, επιπλέον εχθρική. Και να συνεχίζει την ίδια καταστροφική «πολιτική» μετά από 60 χρόνια, δίχως να έχει κατανοήσει το θανάσιμο λάθος της και να προσπαθήσει να το διορθώσει.

Το μειονοτικό σχολείο

Το μεγάλο μειονέκτημα αυτού του σχολείου βρίσκεται στο ότι, εκ μέρους προπαντός της Ελλάδας, έχει οριστεί και εφαρμόζεται, όπως είπαμε παραπάνω, η τούρκικη γλώσσα σαν να είναι  για τους πάντες – τουρκόφωνους, Πομάκους, Ρομά – η μοναδική μειονοτική γλώσσα, η οποία και διδάσκεται μαζί με μια μπαλωμένη ελληνική γλώσσα. Γι΄αυτό ονομάζεται και δίγλωσσο(τρομάρα τους!).

Πρόκειται σαφώς για μια διδακτική μέθοδο και κατεύθυνση τελείως ελλιπής και συν τοις άλλοις επικίνδυνη μιας και δημιουργεί στους τουρκόφωνους τάσεις περιχαράκωσης μέσα σε μια ακατάληκτη απαίτηση εθνικιστικής «απελευθέρωσης», ενώ οι Πομάκοι και οι Ρομά παραπαίουν εντός  ανυπέρβλητων δυσκολιών διδακτικού χαρακτήρα που σε καμία περίπτωση δεν τους επιτρέπουν μια επιτυχή συνέχεια σπουδών σε ανώτερο και ανώτατο επίπεδο.

Το ονομαζόμενο πρόγραμμα «Φραγκουδάκη-Δραγώνα» που παρουσιάστηκε το 1992 αύξησε ακόμη περισσότερο τον παραλογισμό στη γλωσσική διδακτική ύλη ακολουθώντας μια μεθοδολογία απολύτως αντι-επιστημονική και ανθελληνική, με την σιωπηρή συναίνεση του ελληνικού κράτους ώστε ο εκτουρκισμός των «ελληνικών» σχολείων στη Θράκη να είναι πλέον δεδομένος.
Τέτοιου είδους «προγράμματα» δεν μπορεί παρά να  χρεοκοπήσουν στη πράξη.

Όταν όμως γίνει αυτό, τα συντρίμμια που  αφήνουν είναι οδυνηρά και μακροχρόνια. Επομένως η πιο συνετή απόφαση εκ μέρους της Ελλάδας πρέπει να προβλέπει οπωσδήποτε:

1) την άμεση, επείγουσα ίδρυση σε όλη την περιοχή της πομάκικης παρουσίας δημοσίων (ελληνικών) δημοτικών σχολείων στα οποία θα φοιτούν οι Πομάκοι που νιώθουν ότι είναι Έλληνες (και είναι πολλοί!).

2)  την οργάνωση, στα πλαίσια αυτών των σχολείων, της εκμάθησης της μητρικής γλώσσας στους Πομάκους και Ρομά μαθητές.

3)  η εκμάθηση της τούρκικης γλώσσας να γίνεται μόνο στους μουσουλμάνους τουρκόφωνους  και μόνο σαν γλώσσα συμπληρωματική όντας η ελληνική γλώσσα η πρώτη παντού και για τους πάντες στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων και των τουρκόφωνων μουσουλμάνων οι οποίοι δεν παύουν να είναι πάντα Έλληνες πολίτες μη ορθόδοξοι.

4)  σε κανένα σχολικό επίπεδο δεν πρέπει να διδάσκεται η τούρκικη γλώσσα στους Έλληνες Πομάκους με μητρική γλώσσα την πομάκικη που απορρίπτουν την τούρκικη γλώσσα.

5)  την ίδρυση και οργάνωση  σε όλη την πομάκικη περιοχή μιας προσχολικής παιδείας στην ελληνική γλώσσα.

6)  την άμεση λειτουργία των τεσσάρων δημοσίων ελληνικών σχολείων που ήδη  ιδρύθηκαν το 2007 και ακόμη δεν λειτουργούν.

7)  την εξάλειψη της τούρκικης γλώσσας σε επίπεδο δημοτικού σχολείου για τους Έλληνες Πομάκους μη τουρκόφωνους και την ίδρυση διδασκαλίας της πομάκικης γλώσσας (βλ. αριθ. 2 και 3).

8)  τον σεβασμό και την εφαρμογή των προβλέψεων της Σύμβασης της Λοζάνης σχετικά με τον μουσουλμανικό χαρακτήρα και ουδόλως τούρκικο χαρακτήρα της πομάκικης μειονότητας στην Ελλάδα.

9)  την διδασκαλία της πομάκικης γλώσσας με βάση έναν ειδικό ελληνικό αλφάβητο που θα χρησιμοποιηθεί και στις διοικητικές υπηρεσίες όλης της πομάκικης περιοχής (όπως γίνεται με τα ιταλικά-γαλλικά στην Κοιλάδα της Αόστα και τα ιταλικά-γερμανικά στον Άνω Αδίγη, στην Ιταλία, αλλά και με άλλες γλώσσες αλλού στην Ευρώπη).

10)  την κατάργηση με νόμο όλων των νόμων και κανονισμών που εμποδίζουν και υπονομεύουν όλες τις ως άνω προβλέψεις.

Στην ουσία εδώ πρόκειται κατ’ αρχήν για την εφαρμογή της σύστασης της International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination του ΟΗΕ στις 28.8.2009 σύμφωνα με την οποία «Η Επιτροπή σημειώνει ότι η μουσουλμανική κοινότητα της Δυτικής Θράκης συμπεριλαμβάνει τις εθνοτικές ομάδες των Τούρκων, των Πομάκων και των Ρομά και η (ελληνική) κυβέρνηση πρέπει να εξασφαλίσει σε αυτές το δικαίωμα χρήσης των γλωσσών τους», επιβεβαιώνοντας έτσι το άρθρο 41 της ίδιας της Σύμβασης της Λοζάνης.

Βέβαια, εκεί που λέει «Τούρκους» δεν μπορεί παρά να εννοεί «τουρκόφωνους», αναλογικά με ό, τι γίνεται στη Τουρκία, όπου και οι ντόπιοι κάτοικοι ελληνικής καταγωγής (ελληνόφωνοι) είναι μόνο «Τούρκοι υπήκοοι» και καθόλου Έλληνες.

Επ’ αυτού λοιπόν εάν σχετικά με τους τουρκόφωνους μουσουλμάνους nulla quaestio, δοθέντος του ότι η τούρκικη γλώσσα διδάσκεται σίγουρα περισσότερο από όσο θα έπρεπε, το ίδιο δεν συμβαίνει  και με τους μουσουλμάνους πομακόφωνους και ρομά οι γλώσσες των οποίων δεν υπάρχουν σε κανένα σχολείο!

Στην παράγραφο 28, τέλος, της άνω σύστασης, ζητείται από την ελληνική κυβέρνηση να την εφαρμόσει εντός της 18ης Ιουλίου 2013.

Απ’ ό, τι ξέρουμε, τίποτα δεν εφαρμόστηκε. Και οι Έλληνες Πομάκους και Ρομά,  χωρίς καμία ελληνική προστασία, αφήνονται έρμαιοι της τούρκικης δράσης.

Λέει ο διευθυντής της πομάκικης εφημερίδας «Ζαγάλισα», Ιμάμ Αχμέτ (βλ. άρθρο του Γιώργου Λεκάκη στην εφημερίδα Kontranews): «Ο Πομάκος απ’ το Διάσπαρτο μέχρι την Ρούσα δεν βρίσκει κανένα που θ’ ακούσει το πρόβλημά του γιατί δεν έχει πού ν’ απευθυνθεί. Και εάν κάποιος αντιδράσει, τότε οι πληρωμένοι πράκτορες τον κατηγορούν ότι είναι πληρωμένος του ελληνικού κράτους

Και αλλού, πάλι σχετικά με την εγκατάλειψη των Ελλήνων Πομάκων από την Ελλάδα, συνεχίζει: «Σε αντίθεση με τους Έλληνες πολιτικούς, δεν υπάρχει υπουργός ή πολιτικός αρχηγός της τούρκικης κυβέρνησης να μην έχει περάσει απ’ τη Θράκη και τα Πομακοχώρια. Στις γιορτές των Πομάκων οι Τούρκοι πολιτικοί μετατρέπουν τα χωριά, και ιδίως τον Έχινο, σε μικρή Άγκυρα».

Εν πάση περιπτώσει είναι ηλίου φαεινότερο  πως στα μειονοτικά σχολεία, έτσι όπως αυτά είναι δομημένα, «κτίζεται» μια πραγματική τούρκικη ταυτότητα προς όφελος και για λογαριασμό της κυβέρνησης της Άγκυρας.

Και είναι αλήθεια πως σε αυτά τα σχολεία διεξάγονται ουκ ολίγες εκδηλώσεις κεμαλικού ύφους,  εμπνέοντας στους μουσουλμάνους μαθητές αισθήματα θρησκευτικού φανατισμού κατά των χριστιανών.

Μολαταύτα συνεχίζει η αντισυνταγματική λειτουργία των μειονοτικών σχολείων μέσα στα οποία το ίδιο το ελληνο-πομάκικο στοιχείο εγκλωβίζεται,  παραγκωνίζεται ή εκμηδενίζεται.

Εκτός αυτού, τα μειονοτικά σχολεία είναι σαφώς και παράνομα διότι, βάσει των διεθνών συμφωνιών και την ιδρυτική τους νομοθεσία, πρόκειται για σχολεία ιδιωτικού χαρακτήρα η λειτουργία των οποίων θα πρέπει να βαρύνει οικονομικά εκείνους που στέλνουν εκεί τα παιδιά τους. Στην πραγματικότητα όμως όλα τα σχολικά έξοδα φαίνεται να πληρώνονται από το ελληνικό κράτος: επομένως, ενώ χρεώνεται πλήρως ο Έλληνας φορολογούμενος, αυτό γίνεται εντελώς υπέρ της τούρκικης πολιτικής!

Το τούρκικο προξενείο στη Κομοτηνή

Πριν τελειώσουμε την παρούσα πανοραμική παρουσίαση με θέμα που θα μπορούσε να είναι «Οι Πομάκοι σε αναζήτηση μιας οντότητας και ταυτότητας», δηλαδή μιας νόμιμης αναγνώρισης της ελληνο-πομάκικης ιδιότητάς τους, δεν είναι άκαιρη μια σύντομη «επισκόπηση» της παρουσίας του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή οι «επεμβάσεις» του οποίου συχνά και ευχαρίστως πηγαίνουν πολύ πέρα των προβλεπόμενων ορίων που ορίζει ο διεθνής προξενικός κανονισμός(Σύμβαση της Βιέννης για τις προξενικές σχέσεις, 24.4.1963).

Αξίζει λοιπόν τον κόπο να γνωρίσουμε ποια είναι η κατάσταση στα Πομακοχώρια ακολουθώντας τους ιδίους τους Πομάκους που έρχονται σε επαφή με μια πραγματικότητα συχνά πολύ δυσάρεστη.
Πριν από μερικά χρόνια 40 δάσκαλοι μουσουλμάνοι στη Νομαρχία Ροδόπης παρουσίασαν εμπεριστατωμένη καταγγελία με την οποία γνωστοποιούσαν σημαντικές λεπτομέρειες των παράνομων ενεργειών του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή με την ελπίδα να υπάρξει κάποια «διορθωτική» αντίδραση εκ μέρους της ελληνική πολιτείας.
Η καταγγελία έμεινε «νεκρό γράμμα».

Το 2007 η ελληνική Βουλή ψήφισε τον νόμο 3536 με τον οποίο το κράτος αναλάμβανε την μισθοδοσία 240 ιμάμηδων που έπρεπε να διοριστούν στις 3 νόμιμες και επίσημες Μουφτείες στη Θράκη. Η μισθοδοσία βέβαια προϋπόθετε την πρόσληψη βάσει του ελληνικού νόμου.

Μετά από 9 χρόνια ο νόμος παραμένει ανενεργός εξ αιτίας πολλών και λυσσωδών τούρκικων αντιδράσεων έτσι ώστε οι υποψήφιοι Έλληνες μουσουλμάνοι να περιμένουν ακόμη τον  διορισμό τους. Και όχι μόνο, διότι πολλοί εξ αυτών απειλούνται προσωπικά και οικογενειακά από γνωστά στις ελληνικές αρχές(!) τούρκικα κακοποιά στοιχεία προσκείμενα στο τούρκικο προξενείο.

Η μόνη αντίδραση για την απαξίωση ενός νόμου του ελληνικού κράτους υπήρξε η απόφαση αριθ. 50/2012 του Εφετείου Θράκης με την οποία απλώς υποχρεώθηκε το ελληνικό δημόσιο να αποζημιώσει τους υποψήφιους ιμάμηδες για τον μη διορισμό τους, αντί να υποχρεωθούν όλοι οι «αρμόδιοι» να εφαρμόσουν τον νόμο!

Έτσι σήμερα στη Θράκη δεν υπηρετεί κανένας ιμάμης διορισμένος από το ελληνικό υπουργείο, όπως θα έπρεπε. Και το πιο τρελό; Στην ελληνική Θράκη οι ιμάμηδες «εν υπηρεσία» είναι εκείνοι που «διόρισε» το τούρκικο προξενείο, δηλαδή το τούρκικο κράτος!

Στην ελληνική επικράτεια αφέντης είναι ο Τούρκος πρόξενος.
Αυτό βέβαια θα μπορούσε να γίνει μόνο σε ένα ανύπαρκτο κράτος.

Συνάμα, η δράση των τούρκικων προξενικών αρχών αναπτύσσεται όχι μόνο με την παραγνώριση διεθνών και ελληνικών νόμων και με πράξεις προπαγάνδας, αλλά και μέσα από απειλές και προβοκάτσιες ενάντια σε όσους αντιτάσσονται ή και απλά δεν συντάσσονται με το μέρος των τούρκων.

Λέει πάλι σχετικά ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα: «Το τουρκικό προξενείο προσπαθεί με κάθε τρόπο και μέσο να εμφανίσει όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης ως Τούρκους. Έχει ανθρώπους σε κάθε μέρος…η δουλειά των οποίων είναι να κάνουν πλύση εγκεφάλου. Μέσα στα τζαμιά…στα κηρύγματα γίνεται πολλές φορές αναφορά σε Τούρκους μουσουλμάνους στη Θράκη».

Στην πραγματικότητα γίνεται ένας καθεαυτού προσηλυτισμός, κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τις προξενικές δικαιοδοσίες χωρίς καμία αντίδραση από ελληνικής πλευράς.

Και πιο κάτω συνεχίζει: «Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις Πομάκων οι οποίοι, ενώ αισθάνονται Έλληνες Πομάκοι, ποτέ δεν τόλμησαν να το πουν ανοιχτά για να μην έρθουν αντιμέτωποι με το τουρκικό προξενείο και τις πρακτικές του(απειλές, φραστικές και σωματικές επιθέσεις)».

Βέβαια, μετά απ’ αυτά η ερώτηση είναι αυθόρμητη: οι ελληνικές αρχές πού είναι για να σταματήσουν τις τελείως ανεπίτρεπτες συμπεριφορές τουρκικής προέλευσης;

Στην ουσία, το τούρκικο προξενείο στη Κομοτηνή – κράτος εν κράτει! – ασκεί μια παράλληλη και παράνομη εξουσία πλάι στη νόμιμη αλλά φαντοματική εξουσία του ελληνικού κράτους, την οποία υπερβαίνει και αντικαθιστά.

Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία διπλά αναβαθμίζεται: από τη μια, η πομάκικη μειονότητα θεωρείται και ανεμπόδιστα μεταχειρίζεται σαν εθνικά τούρκικη, ενώ απ’ την άλλη τα παιδιά της ίδιας μειονότητας όχι μόνο δεν μαθαίνουν κανονικά την ελληνική γλώσσα, αλλά αποκλείονται και από τη δική τους μητρική γλώσσα και επιπλέον υποχρεώνονται να ακολουθούν την έντονα καταλυτική τούρκικη διδασκαλία.

Ναι, διότι η δράση του τούρκικου προξενείου έφτασε στο σημείο να οργανώσει ένα δικό του δίκτυο μόρφωσης με τη σύσταση προ και νηπιακών σταθμών δίγλωσσων κατά παράβαση της ελληνικής νομοθεσίας!

Είναι αυτονόητο ότι η ελευθερία δράσης του τούρκικου προξενείου δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί και να εδραιωθεί χωρίς την αυθόρμητη και/ή εκβιαστική συνενοχή των ελληνικών πολιτικο-διοικητικών εξουσιών που ανήκουν στα κόμματα κυβέρνησης από το 1950 έως σήμερα, 2016 – μια ελληνο-τούρκικη συνενοχή την οποία πληρώνουν οι Πομάκοι και η οποία, με την συνεχή ανοχή από ελληνικής πλευράς, δίνει στη τούρκικη πλευρά το δικαίωμα και, υλικά, τη δυνατότητα να φέρεται σαν να είναι η μόνη εξουσία στη περιοχή που μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της στην «πομάκικη διαχείριση» εις βάρος της νόμιμης ελληνικής νομικής και νομοθετικής αρμοδιότητας.

Διάφορα «προγράμματα» οικονομικής βοήθειας προερχόμενα από ιδιωτικές πηγές (πάμπλουτοι Τούρκοι) ή και «άγνωστες» πηγές, μάλλον όμως κεκαλυμμένες δημόσιες τούρκικες, τίθενται σε εφαρμογή στη Θράκη, ερήμην της Ελλάδας.

Έτσι, προσφέρονται 500 ευρώ για τη διδασκαλία σε κορανική σχολή σε κάθε παιδί Πομάκου που θα εγκαταλείψει την ελληνική μόρφωση. Προσφέρονται 1.000 ευρώ το χρόνο («ανεπίσημα» από το τούρκικο προξενείο) για κάθε κορίτσι ανήλικο που θα φορέσει την μουσουλμανική μαντίλα.
Προσφέρονται παραβολικές κεραίες για τα προγράμματα της τούρκικης τηλεόρασης. Και για περισσότερη σιγουριά τούρκικης επιρροής, απ’ την Τουρκία μεταδίδονται προγράμματα για τους μουσουλμάνους, όπως το Ρούμελη TV,  με τα οποία προβάλλεται αφειδώς ο «τούρκικος πολιτισμός».
Στο κέντρο της Κομοτηνής λειτουργεί η Ζιραάτ Μπανκ η οποία δανείζει μόνο σε κατοίκους Θράκης με επιτόκιο 3% όταν το επιτόκιο των ελληνικών τραπεζών είναι πάνω από 14%.

Ιδιαίτερη μνεία και προσοχή λοιπόν επιβάλλεται για την Ziraat Bank, ένας πραγματικός οικονομικός Δούρειος Ίππος με καίριες εθνικιστικές και πολιτικές προεκτάσεις. Η υπόνοια ότι το τούρκικο υπουργείο εξωτερικών κινεί τα νήματά της είναι έντονη, όπως και η παρουσία, από μακριά ή κοντά, της μυστικής υπηρεσίας, ΜΙΤ.

Εκτός από τη Θράκη, και – «για τα μάτια» – την Αθήνα, η Ziraat Bank «εργάζεται» και στη Ρόδο, μια άλλη ακόμη «γκρίζα» περιοχή όπου η Άγκυρα θεωρεί πως υπάρχει «τούρκικη» μειονότητα που επομένως διαμορφώνει δικαιώματα «ιδιοκτησίας» για την Τουρκία.

Είναι πάντως φανερό πως η Ζιραάτ Μπανκ, η οποία μόνο με εγγραφή υποθηκών «προσφέρει» χαμηλότοκα δάνεια σε Έλληνες χριστιανούς, σκοπό έχει να «κατακτήσει» όλο και περισσότερες ελληνικές ιδιοκτησίες εάν αληθεύει  ότι στα υποθηκοφυλακεία Ξάνθης και Κομοτηνής εκκρεμούν δεκάδες αιτήσεις κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων (οικοδομές αλλά προπάντων αγροί) Ελλήνων χριστιανών που αδυνατούν να αποπληρώσουν δάνεια που έλαβαν και η Ζιραάτ Μπανκ δεν προβαίνει δε καμία διευκόλυνση αποπληρωμής.

Τελικά, θα πρέπει να ερευνηθεί αρμοδίως κατά πόσο η υποθήκευση ελληνικών περιουσιών σε παραμεθόρια ελληνική περιοχή από μη κοινοτική Τράπεζα συνάδει με την ελληνική νομοθεσία που απαγορεύει αυτού του είδους δεσμέυσεις.

Να μη ξεχνάμε όμως και την Dogus, τούρκικη επιχείρηση η οποία αγοράζει στην Ελλάδα μαρίνες: ήδη αγόρασε εκείνη του Φλοίσβου και, μαζί με άλλες εταιρείες, εκείνη του Αστέρα Βουλιαγμένης – και έπεται συνέχεια στην «κατάκτηση» ελληνικών ακτών.

Και σαν να μην αρκούσαν όλες αυτές οι «επεμβάσεις»(και άλλες ακόμα) των Τούρκων που μόνο «ανώδυνες» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, έρχονται και οι ίδιοι οι Έλληνες με άλλες «επεμβάσεις» που κι’ αυτές μόνο «ανώδυνες» δεν είναι.

Επιστρέφοντας στο αρχικό θέμα, καμιά δυνατότητα δεν έχει ένας Πομάκος να σπουδάσει στη μητρική του γλώσσα, όπως είδαμε παραπάνω: κιόλας απ’ τη πρώτη δημοτικού ο μικρός Πομάκος μαθαίνει ελληνικά (στραβά) και τούρκικα (καλά) στα μειονοτικά σχολεία.

Και εάν τα ελληνικά θα μπορούσαν ενδεχομένως και με όλη τη καλή θέληση να του είναι κάπως χρήσιμα στη συνέχεια στην Ελλάδα, τα τούρκικα πού θα μπορούσε  να τα χρησιμοποιήσει στην Ελλάδα;! Πουθενά! Μόνο στη Τουρκία. Και εκεί πάνω βεβαίως βασίζονται οι Τούρκοι με την επίμονη διδασκαλία της γλώσσας τους στα ελληνικά σχολεία!

Δεν το λέμε απλώς για να κάνουμε κριτική, αλλά όλοι θα θέλαμε να ξέρουμε πώς «βλέπει» αυτή την «ιστορία αγρίων» το ελληνικό κράτος, όταν τα διδακτικά προγράμματα τα οποία υλοποιούνται στα μειονοτικά σχολεία δεν σκοπεύουν οπωσδήποτε να μορφώσουν Έλληνες Πομάκους μαθητές, αλλά καθαρά Τούρκους μαθητές!

Κατά τα άλλα και η πρόσφατη δημοτικο-διοικητική  μεταρρύθμιση βοήθησε τα μέγιστα στην εγκατάσταση στη Θράκη φανατικών πυρήνων τουρκο-μουσουλμάνων εθνικιστών. Το αποτέλεσμα:  η μη λογική «λειτουργική αναδιοργάνωση» στους Δήμους είχε σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη τεσσάρων δήμων στην επαρχία Κομοτηνής εκ των οποίων οι δυο διοικούνται από τούρκους δημάρχους στην υπηρεσία του τούρκικου προξενείου.

Αλλά και τα ίδια εγχώρια κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Σύριζα)  δεν δίστασαν και δεν διστάζουν καθόλου να τοποθετήσουν επικεφαλής των εκλογικών καταλόγων τους τουρκόφωνους υποψήφιους που έχουν την υποστήριξη ή έχουν προταθεί από το τούρκικο προξενείο Κομοτηνής.

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ούτε τις δηλώσεις, στο πρόσφατο παρελθόν. δυο «προξενικών» βουλευτών της ελληνικής Βουλής μετά την εκλογή τους. Ο Τσετίν Μάνταζι (ΠΑΣΟΚ) δεν είχε καμία δυσκολία να πει: «η τούρκικη κοινότητα της Δυτικής Θράκης αποτελεί μέρος του μεγάλου τούρκικου έθνους», ενώ ο Ορχάν Χατζηιμπραήμ (ΝΔ) δεν υπήρξε υποδεέστερος δηλώνοντας πως η είσοδος στην (ελληνική) Βουλή θα είναι για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των «τούρκων της μειονότητας»!

Κατά τα άλλα, στον Νομό Ροδόπης δεν εκλέχθηκε ούτε Χριστιανός βουλευτής!

Και βέβαια γι’ αυτούς τους τούρκους βουλευτές της ελληνικής Βουλής η «τούρκικη κοινότητα» στην οποία αναφέρθηκαν δεν απαρτίζεται μόνο από τους 60-70.000 τουρκόφωνους μουσουλμάνους που με διαφόρους τρόπους τους έμαθαν να ονομάζονται «τούρκοι», αλλά ΚΑΙ από τους άλλους 45-50.000 μουσουλμάνους Πομάκους και 15-18.000 Ρομά μουσουλμάνους, όλοι τους «στα χαρτιά» Έλληνες πολίτες!

Εξάλλου πρόσφατα ο Σύριζα δεν αναγνώρισε την ύπαρξη τούρκικης μειονότητας στη Θράκη; Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;

Και γιατί όχι λοιπόν το κόμμα Ειρήνης και Φιλίας (DEB) να μη προπαγανδίζει και εκπέμπει σε όλους την ύπαρξη όχι μόνο μουσουλμανικής μειονότητας, αλλά τουρκικής;

Τώρα, αν αυτή η δράση του κόμματος βρίσκεται σε αρμονία με την ελληνική νομοθεσία, είναι κάτι που επαφίεται στην ελληνική δικαιοσύνη, που θα ‘πρεπε να το εξακριβώσει και να αποφανθεί.

Εκτός όμως από ό, τι συμβαίνει σε κρατικό και βουλευτικό επίπεδο, ΚΑΙ η συμπεριφορά των υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών και περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων ελέγχεται, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να ελέγχονται οι σχέσεις αυτών των υποψηφίων με το τούρκικο προξενείο.

Σε συνέντευξη στις 4.5.2014 ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα, σίγουρα τέλειος γνώστης του θέματος, λέει ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν θέλουν να «δυσαρεστήσουν» το τούρκικο προξενείο και προσπαθούν «να τα έχουν καλά» μαζί του. Αυτό σημαίνει πως το προξενείο όχι μόνο ελέγχει και «καθοδηγεί» αυτούς τους υποψήφιους, αλλά μέσω αυτών και τους ψηφοφόρους τους.

Μέσα σε αυτόν τον έλεγχο εγγράφονται και οι επισκέψεις «αρκετών υποψηφίων συμβούλων διαφόρων συνδυασμών» στα γραφεία του κόμματος DEB και του ψευτομουφτή προς αναζήτηση στήριξης, όπως τονίζει ο κ. Καραχότζα.

Η πλειονότητα της πομάκικης κοινότητας πάντα θέλησε και ζήτησε να θεωρείται ελληνική μουσουλμανική στο θρήσκευμα, πιστή στους ελληνικούς νόμους και στη πληρωμή της ελληνικής φορολογίας – και σαν ελληνική να της συμπεριφέρονται. Ζήτησε τα παιδιά της να πηγαίνουν σε αληθινά ελληνικά σχολεία, και όχι στα λεγόμενα μειονοτικά, αναμεμιγμένα με τους τουρκόφωνους Έλληνες αλλά συνειδησιακά πεπεισμένους Τούρκους με τους οποίους δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μοιραστεί.

Και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις Πομάκων με πλαστές δηλώσεις διαμονής στις διδακτικές περιφέρειες Ξάνθης και Κομοτηνής μόνο και μόνο για να μπορέσουν τα παιδιά τους να φοιτήσουν στα ελληνικά σχολεία.

Έχοντας υπόψη  αυτή τη σύνθετη και απαράδεκτη κατάσταση και μολονότι βρίσκεται ακόμη σε ισχύ η σύσταση της Διεθνούς Επιτροπής του ΟΗΕ που διαβάσαμε παραπάνω, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν δέχθηκε ποτέ – απ’ ό, τι είναι γνωστό – τα  αιτήματα των Πομάκων, συνεχίζοντας σε μια υποβάθμιση αυτών όχι μόνο ακατανόητη, αλλά και πολιτικά λανθασμένη και επικίνδυνη και κοινωνικά άδικη και αναχρονιστική.

Ειλικρινά,  μια συμπεριφορά τελείως αχαρακτήριστη και αδικαιολόγητη, ενώ φαίνεται πως είναι πια καιρός να πάψουν οι ελληνικές υποχωρήσεις δήθεν για χάρη μιας «ελληνοτούρκικης φιλίας» όταν είναι πλέον υπερ-αποδεδειγμένη η έλλειψη οιασδήποτε θέλησης ή τάσης φιλίας της Τουρκίας προς την Ελλάδα και η έκδηλη πρόθεση της πρώτης να «φάει» την δεύτερη σε όλες τις εκφάνσεις των διμερών, αλλά και πολυμερών σχέσεων.

Όλα αυτά πρέπει να ειπωθούν ευθαρσώς για πολλούς και βασικούς λόγους, ένας εκ των οποίων – και απ’ τον οποίο μύρια κακά εκπορεύονται –  είναι η προδοτική εκχώρηση εξουσίας και κυριαρχίας στη δράση του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή με όλες τις συμπληρωματικές «παρενέργειες» της τόσο στο Νομό Ξάνθης όσο, πολύ περισσότερο και πιο βαριά, στο Νομό Ροδόπης.

Και επίσης η εξίσου προδοτική και διαστρεβλωτική αλληλουχία των λεγόμενων «πολιτισμικών συμφωνιών και πρωτόκολλων» της Ελλάδας με την Τουρκία οι οποίες βάναυσα και απροκάλυπτα παραβιάζουν, εις βάρος των Πομάκων και άλλων μικρότερων μειονοτήτων, το γράμμα και το πνεύμα της Σύμβασης της Λοζάνης, δωρίζοντας στην Τουρκία, ανεπίτρεπτα για μια κυρίαρχη χώρα όπως πρέπει να είναι η Ελλάδα, πλεονεκτήματα, υπεροχές, προβαδίσματα και παράνομα οφέλη παντός είδους!

Βέβαια, είναι πολύ ωραίο να καταγγέλλει  ο υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς: «Η Τουρκία θέλει να καταστήσει  την μειονότητα Θράκης σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής». Είναι όμως παντελώς ανεπαρκές εφόσον δεν συμπληρώνει: «μουσουλμανική μειονότητα»,  ώστε να μη νομίζουν κάποιοι ότι μιλάμε για «τούρκικη μειονότητα».

Πάντως και  αυτό πάλι δεν είναι αρκετό διότι ο κ. Κοτζιάς θα πρέπει όχι μόνο να μιλάει, αλλά και να «πράττει», και οι πράξεις δεν μπορεί παρά να είναι εκείνες, νομοθετικές, διοικητικές και κανονιστικές, που θα καταργήσουν επιτέλους τα ως τώρα κακώς πεπραγμένα τόσων ετών υπέρ της Τουρκίας αποκαθιστώντας στην πληρότητά  της την ελληνική κυριαρχία σε όλη τη Δυτική Θράκη, την Ελληνική Θράκη, όπως ακούστηκε πολύ σωστά να λέγεται!

  • Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής
Αναγκαστικά πολλαπλές υπήρξαν εδώ οι αναφορές στο προσδιοριστικό «ελληνικό» ή «ελληνική», διότι αναγκαστικά σε όλη την θεματολογία περί Πομάκων ο ελληνικός παράγων είναι (και δεν μπορεί να μην είναι) πανταχού παρών, και για τους πιο ευνόητους λόγους.

Πηγή MIgnatiou




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τώρα δηλαδή που μετατρέψατε έναν λαό σε ζήτουλα, εντάξει;
Το φχαριστηθήκατε;
Αυτός ήταν ο στόχος σας
Να εξαθλιώσετε κυρίως αυτούς που δεν έφταιξαν, που δεν μιζαρίστηκαν, που δεν είχαν καμία σχέση με τις ρεμούλες και τις βρωμιές σας και το μόνο λάθος τους (εγκληματικό πράγματι) ήταν πως σας ψήφιζαν ξανά και ξανά, είτε για κυβέρνηση, είτε για αντιπολίτευση;

Έγινε το κέφι σας;
Θεωρείτε πως τώρα που ρίξατε τον λαό στην απελπισία και στην αβεβαιότητα της καθημερινότητας, θα μπορέσετε εσείς ήσυχοι να ξεκοκαλίσετε αυτά που ληστέψατε όλα αυτά τα χρόνια απ' το κράτος και τους πολίτες;
Νομίζετε πως ο φτωχός κι ο πεινασμένος επειδή έχει καταρρακωμένο το ηθικό δεν θα αντιδράσει;
Δεν θέλετε να καταλάβετε ότι τώρα αρχίζει η πιό επικίνδυνη περίοδος για σάς;

Ακόμα και στην φύση ο κυνηγός όταν κυνηγάει ένα εν δυνάμει επικίνδυνο θήραμα, αν δεν μπορέσει να το κατασπαράξει, να το φάει με την μία, πάντα του αφήνει ένα μικρό περιθώριο διαφυγής ώστε αυτό (το θήραμα) να μην γίνει μέσα στην απελπισία του και στην άμυνά του εξαιρετικά επιθετικό κι απρόβλεπτο.

Εσείς προφανώς δεν θέλετε να μας κατασπαράξετε, δεν θέλετε να μας σκοτώσετε.
Μας θέλετε για σκλάβους.
Για εργάτες-δούλους.
Για αιώνια κορόϊδα.
Από την άλλη, δεν μας αφήνετε και περιθώριο διαφυγής. Καμία ελπίδα.
Έχουμε πιά συνειδητοποιήσει πως όσο υπάρχετε εσείς δεν μπορούμε να υπάρχουμε εμείς.

Ευτυχώς για μας που εκτός από απίστευτα καθάρματα, είσαστε και παντελώς ηλίθιοι.
Το ένστικτό σας της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης μετά από τόσα χρόνια αχρηστίας (αφού τόσα χρόνια τα βρίσκατε όλα έτοιμα, ή αν δεν βρίσκατε απλώνατε το χέρι και παίρνατε ό,τι θέλατε εύκολα και απλά), έχει ατροφήσει.
Η κρίση σας και το ένστικτό σας του κυνηγού περιορίζεται στην ρεμούλα, στην ψευτιά, στην ''πλέρια'' (αυτό για τους αριστερούληδες του κ@λου) ανηθικότητα. 

Ευτυχώς που είσαστε ηλίθιοι.
Ευτυχώς που δεν μπορείτε να προβλέψετε τί έρχεται.
Ευτυχώς που είσαστε απασχολημένοι να τρώτε και να έρχεστε σε ''παρά φύσιν'' (αυτό για τον υπερφυσικό υπουργό Παιδείας) επαφές με τους τοκογλύφους απατεώνες. 

"Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται".
Φιλόστρατος.

Κι εσείς μόνον σοφοί δεν είστε!...

Υ.Γ.   Η φωτογραφία είναι απ' την χθεσινή διανομή τροφίμων στο 16ο περίπτερο της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη, όπου έγιναν οι λιποθυμίες και τα επεισόδια. Ένας λαός στα κάγκελα. 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου