Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Δεκ 2016


Η Κύπρος στο μεταίχμιο και η Ελλάδα σε κατάσταση πολιορκίας

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μετά από μία μακρά περίοδο σχετικής ύφεσης, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται σε μία περίοδο έντασης και αβεβαιότητας. Το κλίμα αυτό καλλιεργείται συστηματικά τον τελευταίο καιρό από τον Ερντογάν με την προβολή ανοικτά αναθεωρητικών-επεκτατικών διεκδικήσεων. Διεκδικήσεις, οι οποίες είναι ένα επίπεδο πιο πάνω από τον καλυμμένο επεκτατισμό του μετακεμαλικού καθεστώτος, όπως τον βίωσε η Ελλάδα τις περασμένες δεκαετίες.

Δεν είναι μόνο η νεοοθωμανική ιδεολογία του, που ωθεί τον Τούρκο πρόεδρο να αμφισβητεί ευθέως τη συνθήκη της Λωζάννης. Είναι κυρίως η γεωπολιτική ρευστοποίηση που συντελείται στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι κλιμακώνουν τη στρατιωτική εμπλοκή τους, επειδή ακριβώς επιδιώκουν να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου χάρτη της περιοχής.

Κεντρικός παίκτης σ’ αυτή τη στρατιωτική-διπλωματική διελκυστίνδα είναι ο κουρδικός παράγοντας. Οι μεν Κούρδοι του Ιράκ έχουν δημιουργήσει το δικό τους άτυπο κράτος. Οι δε Κούρδοι της Συρίας, στους οποίους κυριαρχεί πολιτικά το τοπικό παρακλάδι του PKK, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο. Η Τουρκία βιώνει αυτές τις εξελίξεις σαν γεωπολιτικό εφιάλτη, λόγω του κουρδικού “καρκίνου” που έχει στους κόλπους της.

Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Ερντογάν θεώρησε ότι στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή μεθοδεύεται όχι μόνο η δική του εξόντωση, αλλά και ο ακρωτηριασμός της Τουρκίας. Τα γεγονότα αυτά τον εξώθησαν να εμπλέξει στρατιωτικά τη χώρα του και στα δύο μέτωπα. Έστειλε στρατό και στο βόρειο Ιράκ και στη βόρειο Συρία.

Στο βόρειο Ιράκ οι Τούρκοι έχουν φτιάξει μία βάση στη μεθοριακή πόλη Μπασίκα, επιδιώκοντας να συμμετάσχουν στην ανακατάληψη της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Όπως είχε δηλώσει ο Ερντογάν, θα είμαστε στη μάχη για να είμαστε και στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Ομολογημένος στόχος του είναι να βάλει το χέρι στην πετρελαιοφόρο επαρχία της Μοσούλης.

Γι’ αυτόν τον λόγο ούτε οι Κούρδοι, ούτε η Βαγδάτη ήθελαν τους Τούρκους στον συνασπισμό των δυνάμεων που πολιορκεί τη Μοσούλη. Έτσι, η Ουάσιγκτον τους απέκλεισε. Αυτό σημαίνει ότι οι νεοοθωμανοί θα μείνουν χωρίς καρέκλα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Και όχι μόνο αυτό. Η άρνηση των Τούρκων να αποσυρθούν από την ιρακινή επικράτεια, οδήγησε τη Βαγδάτη όχι μόνο να νομιμοποιήσει μία ελεγχόμενη από το ΡΚΚ πολιτοφυλακή Κούρδων Γεζίντι, αλλά και να τους εξοπλίσει με κρατικούς πόρους. Το ίδιο κάνουν και οι Αμερικανοί.

Εξίσου προβληματική είναι και η κατάσταση των Τούρκων στη Συρία. Όπως είναι γνωστό, μία τουρκική δύναμη, επικουρούμενη από ισλαμικές πολιτοφυλακές, έχει εισβάλει στη βόρειο Συρία με την ανοχή και των Αμερικανών και των Ρώσων με σκοπό να δημιουργήσει μία συνοριακή ζώνη.

Υποτίθεται ότι η επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” θα στρεφόταν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, κύριος στόχος της επιχείρησης ήταν η στρατιωτική εξουδετέρωση των Κούρδων και η αποτροπή της εδραίωσης μίας κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρειο Συρία. Τουρκικά μαχητικά βομβάρδισαν κουρδικές δυνάμεις που πολεμούν τους τζιχαντιστές.

Θεωρώντας ότι μπορούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα εντός του συριακού εδάφους, οι Τούρκοι προέλασαν με σκοπό να καταλάβουν την στρατηγικής σημασίας πόλη Αλ Μπαμπ, προς την οποία κατευθύνονταν και οι Κούρδοι και ο συριακός στρατός (από το Νότο). Υπερβαίνοντας τα όρια, όμως, οι Τούρκοι προκάλεσαν αντιδράσεις. Η Ουάσιγκτον έσβησε το πράσινο φως που τους είχε ανάψει. Εκτός αυτού, στις 24 Νοεμβρίου, πρώτη επέτειο από την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού από τουρκικό F-16, δύο συριακά αεροσκάφη βομβάρδισαν το στρατηγείο των Τούρκων λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αλ Μπαμπ, αφήνοντας πίσω αρκετούς νεκρούς και τραυματίες.

Ο βομβαρδισμός δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Ρώσων, οι οποίοι ελέγχουν τον εναέριο χώρο της Συρίας. Το γεγονός, μάλιστα, ότι έγινε τη συγκεκριμένη σημαδιακή ημερομηνία είναι και μία έμμεση εκδίκηση από την πλευρά της Μόσχας. Μπορεί ο Πούτιν να φλερτάρει πολιτικά με τον Ερντογάν, αλλά πρόκειται για λυκοφιλία.

Ο Τούρκος πρόεδρος πήρε το μήνυμα. Αυτό προκύπτει από τρία στοιχεία:
  • Πρώτον, από την υποτονική αντίδρασή της Άγκυρας στον βομβαρδισμό.
  • Δεύτερον, από το γεγονός ότι οι Τούρκοι σταμάτησαν την προέλασή τους προς την Αλ Μπαμπ.
  • Τρίτον, από την αναδίπλωση της Άγκυρας, όταν η Μόσχα αντέδρασε δημοσίως στη δήλωση Ερντογάν ότι σκοπός του είναι η ανατροπή του Άσαντ.
Τί θα πράξει η Άγκυρα εάν, όπως όλα δείχνουν, ο συριακός στρατός ανακαταλάβει το Χαλέπι και στη συνέχεια στραφεί προς Βορρά; Η τουρκική δύναμη θα αντισταθεί ή θα εγκαταλείψει το συριακό έδαφος; Για να αντισταθεί θα πρέπει η Τουρκία να εμπλακεί σε πόλεμο με τη Συρία και άρα να έρθει σε σύγκρουση με τη Ρωσία. Εάν πάλι εγκαταλείψει το συριακό έδαφος θα έχει ομολογήσει την ήττα της.

Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει εισέλθει στον μεσανατολικό βάλτο. Επιπροσθέτως, επιβεβαιώνεται το δόγμα πως εάν η Τουρκία δεν έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον την ανοχή των Αμερικανών ή των Ρώσων δεν τολμάει να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τον Ερντογάν να ανοίγει τη βεντάλια των διεκδικήσεών του, αναζωπυρώνοντας το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων.

Μέτρο της ρητορικής του, άλλωστε, είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και όχι η Τουρκική Δημοκρατία. Προφανώς, δεν έχει στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θέτοντας, όμως, τόσο ψηλά τον πήχη, προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση του εν όψει των διαπραγματεύσεων για τις νέες εδαφικές διευθετήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Όπως ο ίδιος είπε προ καιρού στους υπουργούς του, «η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί για να κερδίσει εδάφη.

Εδώ είναι που όλα τα ανωτέρω συνδέονται τόσο με την προβολή αναθεωρητικών-επεκτατικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο όσο και με το Κυπριακό. Ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη από έστω και συμβολικές νίκες. Στην Άγκυρα, μάλιστα, τείνει να επικρατήσει η επικίνδυνη αντίληψη ότι ναι μεν στο Ιράκ και στη Συρία υπάρχουν αμερικανικά και ρωσικά εμπόδια, αλλά δεν ισχύει το ίδιο στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, τείνει να επικρατήσει η αντίληψη ότι στα δύο αυτά μέτωπα με τον Ελληνισμό υπάρχουν περιθώρια για εύκολα γεωπολιτικά κέρδη.

Στο Κυπριακό, οι Τούρκοι προτιμούν μία λύση τύπου Ανάν. Κι αυτό, επειδή θα τους επιτρέψει όχι μόνο να παραμείνουν στρατιωτικά στη Μεγαλόνησο, αλλά και να θέσουν υπό γεωπολιτική ομηρία και το ελληνοκυπριακό κρατίδιο. Εάν, όμως, η Αθήνα αρνηθεί μέχρι τέλους να συμπράξει σε μία συνθήκη εγγυήσεων, δηλαδή στη νομιμοποίηση του στρατού κατοχής, το ενδεχόμενο προσάρτησης των Κατεχομένων δεν είναι απίθανο. Ο πειρασμός του Ερντογάν να επεκτείνει και τυπικά την τουρκική επικράτεια για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 1930 θα είναι μεγάλος, λόγω του ισχυρού πολιτικού συμβολισμού.

Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο το έδαφος είναι στρωμένο. Από το 1973 που διεκδίκησε την υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου, η Άγκυρα οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις. Εμφάνιζε τη νησιώτικη αλυσίδα από τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο να “κάθεται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλεται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Τότε, για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων.

Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί την άσκηση στρατιωτικής πίεσης σαν διπλωματικό όπλο.

Η ιστορία διδάσκει πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού. Η ευθεία αμφισβήτηση της Λωζάννης από τον Ερντογάν ειπώθηκε για να μπει στο τραπέζι.

Η υπόθεση των Ιμίων κατέστη ζωτικής σημασίας, επειδή χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά για την προώθηση της θεωρίας των “γκρίζων ζωνών”. Το τουρκικό διάβημα (29-1-1996) ήγειρε ευρύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Στόχος των Τούρκων δεν ήταν να επεκτείνουν κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα σύνορα, αλλά να μετατρέψουν σε “γκρίζα ζώνη” ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου.

Η Άγκυρα προσπαθεί να εμφανίσει το Αιγαίο σαν ένα πέλαγος, όπου ναι μεν υπάρχουν ελληνικά νησιά σ’ όλη σχεδόν την έκτασή του, αλλά αυτά δεν οριοθετούν τη θαλάσσια συνοριακή γραμμή των δύο χωρών. Το Αιγαίο, όμως, δεν είναι μία θάλασσα που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο παράκτιων χωρών, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι. Η μισή περίπου έκτασή του είναι ελληνικός εθνικός χώρος. Και ο υπόλοιπος είναι διεθνής χώρος, ο οποίος, όμως, συνδέει ελληνικά νησιά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η θάλασσα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία για τις δύο χώρες. Γι’ αυτό και τα –εκτός διεθνούς δικαίου– μέτρα που τις εξισώνουν λειτουργούν προς όφελος της Τουρκίας.

Είναι προφανές ότι, εάν η Τουρκία αποκτούσε την κυριαρχία έστω και μίας μόνο βραχονησίδας δυτικά της αλυσίδας Σαμοθράκη-Λήμνος-Λέσβος-Χίος-Σάμος-Κάλυμνος-Κως- Ρόδος-Καστελλόριζο, όχι μόνο θα ανέτρεπε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, αλλά και θα άλλαζε ριζικά τον χαρακτήρα του Αιγαίου. Η δήλωση της πρωθυπουργού Τσιλέρ εκείνη την εποχή στην εφημερίδα Χουριέτ ήταν σαφέστατη: «Μέχρι τώρα η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».

Ελάχιστες ημέρες μετά την κρίση (3-2-1996) η Τσιλέρ είχε δηλώσει ότι θα φέρει στο διεθνές προσκήνιο το καθεστώς 1.000 περίπου νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν τουρκικό έδαφος! Το 1998, ο τότε Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ (δήλωση στη Χουριέτ) είχε κατεβάσει τον αριθμό, ισχυριζόμενος ότι 132 νησίδες ανήκουν στην Τουρκία! Έτσι έφθασαν στο σημείο να διεκδικούν και τη Γαύδο!

Η Άγκυρα πάτησε στο προηγούμενο των Ιμίων για να αποσταθεροποιήσει την ελληνική κυριαρχία και σε κατοικημένες νησίδες. Στις 29-1-1996, η Άγκυρα είχε ονομαστικά αναφέρει σαν “γκρίζες ζώνες” όχι μόνο τα Ίμια, αλλά και τα κατοικημένα νησιά Ψέριμο και Φούρνους! Από τη δεκαετία του 2000, η Τουρκία συμπεριφέρεται σαν το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι να είναι δικό της έδαφος. Η διεκδίκηση έχει μετεξελιχθεί από θεωρητική σε έμπρακτη. Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τη νησίδα Παναγιά και τις Οινούσσες, κοντά στη Χίο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης και αντιτίθεται στις στρατιωτικές περιπ0έτειες του Ερντογάν στο Ιράκ και στη Συρία, πλειοδοτεί σε εθνικισμό-επεκτατισμό έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτές τις ημέρες ο αρχηγός της Κιλιντσάρογλου δήλωσε ότι 18 τουρκικές νησίδες είναι υπό ελληνική κατοχή(!) και η τουρκική κυβέρνηση αδιαφορεί. Ουσιαστικά την κάλεσε να αναλάβει δράση. Δεν είναι η πρώτη φορά. Πριν καιρό είχε δηλώσει: «Ας κοιτάξει (ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»! Απαντώντας σ’ αυτή την πίεση, ο Τσαβούσογλου έγραψε αυτές τις ημέρες άρθρο στη Μιλλιέτ για να ισχυρισθεί ότι τα Ίμια είναι τουρκικά.

Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα κατοικημένα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί “γκρίζες ζώνες”. Οι νεοοθωμανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές. Στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είχε από νωρίς επέλθει μία όσμωση μεταξύ των δύο βασικών τουρκικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων. Για χρόνια, όμως, ο Ερντογάν εμφανιζόταν πιο ευέλικτος και λιγότερο επιθετικός. Η αιτία ήταν πως προτεραιότητά του ήταν ο εσωτερικός πόλεμος με το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Μία κρίση με την Ελλάδα θα έδινε στους αντιπάλους του χώρο και ευκαιρία να τον ανατρέψουν.

Αυτή η αναστολή σήμερα δεν υφίσταται. Εκτός αυτού, ο Τούρκος πρόεδρος δεν μπορεί να εδραιωθεί ως εθνικός ηγέτης μόνο με καταστολή και εκκαθαρίσεις. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα. Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο κοινός παρονομαστής, καθότι αποτελεί τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παύλος Αλτίνης
Δικηγόρος


Απειλεί ο Ερντογάν, ο Τούρκος που ενώ είναι κούρκος, πιστεύει ότι είναι αετός και συμπεριφέρεται σαν παγώνι, μην μπορώντας να διακρίνει μεταξύ αετού και παγωνιού!!!

Είναι πολύ πιθανόν ότι θα κάνει πόλεμο! Θα τον κάνει για σώσει το τομάρι του και την οικογένειά του. Διότι κινδυνεύουν όλοι τους. Και κινδυνεύουν από τότε που ο μεγαλομανής πίστεψε το παραμύθι ότι ο ίδιος είναι μεγάλος ηγέτης και η χώρα του η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, και άρχισε να προκαλεί τους πάντες. Τον έβαλαν οι Δυτικοί στους G-20 και αυτός άρχισε να ζει όνειρό του.
Δεν κατάλαβε ότι τον αντιμετώπισαν οι Δυτικοί σαν πιόνι. Ότι αν τον προέβαλαν ως μέγα και τρανό τον ίδιο και ως μεγάλη δύναμη την χώρα του, το έκαναν διότι αυτό συνέφερε την προπαγάνδα των Δυτικών. Δεν τους ενδιαφέρει ο οποιοσδήποτε γραφικός κούρκος της οποιασδήποτε Κουρκίας, είτε αυτός είναι Τούρκος και αυτή η Τουρκία είτε όχι! Γι’ αυτούς είναι, κι’ αυτός, αναλώσιμος!

Έριξαν δίπλα στον Ερντογάν τον Νταβούτογλου, τον άνθρωπο του παρασκηνίου και της μηχανορραφίας, που κι’ αυτός έγινε μέγας και τρανός με ξένες πλάτες. Ο «χαμηλών τόνων, κοσμοπολίτης και μη-θρήσκος» Νταβούτογλου, προοριζόταν να εκτοπίσει τον «γραφικό-μουσουλμάνο» Ερντογάν. Ο «γραφικός», ως πονηρός ανατολίτης, «μυρίστηκε» τον «κοσμοπολίτη» και τον έφαγε. Τότε πλέον, δεν έμεινε άλλη διέξοδος στους δυτικούς από το να «φάνε» τον γραφικό. Αλλά θέλουν να τον φάνε χωρίς να ξεσηκωθούν οι ισλαμιστές της Τουρκίας. Διότι αν ξεσηκωθούν, θα καταστραφεί το βλακώδες οικοδόμημα του «μετριοπαθούς ισλάμ του ISIS» (διότι αυτό είναι το "μετριοπαθές ισλάμ" τους, ένα προπαγανδιστικό σύνθημα πίσω από το οποίο κρύβονται οι μισθοφόροι της Δύσης) και προστεθεί άλλος ένας πονοκέφαλος στους υπερόπτες μπούφους της Δύσης.

Έτσι περιμένουν να έλθει η κατάλληλη στιγμή για να τον φάνε. Και θα τον φάνε! Αλλά, όπως πάντα, την λάθος στιγμή! Διότι οι υπερόπτες μπούφοι της Δύσης κάνουν συνέχεια λάθη!

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε την Τουρκία και τους Τούρκους.
Η Τουρκία είναι μια πολύ φτωχή, διαλυμένη και διαιρεμένη χώρα. Το 5% του πληθυσμού είναι πάμπλουτοι και το 95% πάμφτωχοι. Υπάρχει μεγάλη φαγωμάρα μεταξύ θρήσκων και μη-θρήσκων. Μεταξύ των θρήσκων υπάρχει φαγωμάρα μεγάλη. Οι μουσουλμάνοι τρώγονται με τους μη μουσουλμάνους, αλλά και μεταξύ τους. Υπάρχουν 24.000.000 Κούρδοι που δεν θέλουν το τουρκικό κράτος. Στην Τουρκία υπάρχουν πολλές εθνότητες και πολλές θρησκείες, και υπάρχει και αμορφωσιά, και καταπίεση, και μιζέρια, και φόβος, και φθόνος, και φανατισμός …...

Ο τουρκικός στρατός είναι ένα τίποτα. Και πριν διαλυθεί ένεκα του της πρόσφατης απόπειρας του περιέργου πραξικοπήματος, ο τουρκικός στρατός ήταν ανάξιος λόγου. Πριν το πραξικόπημα, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκικών εφημερίδων, πολλοί αξιωματικοί του τουρκικού στρατού έχουν πάει κατηγορούμενοι για βασανιστήρια και βιασμούς στρατιωτών τους. Αν γίνει πόλεμος, αυτοί οι στρατιώτες πρώτα θα σκοτώσουν τους αξιωματικούς τους και μετά θα παραδοθούν, ΔΕΝ θα πολεμήσουν. Και βέβαια, τώρα μετά το περίεργο πραξικόπημα, δεν έχει μείνει τίποτα. Για το μόνο που είναι άξιος ο τουρκικός στρατός είναι να βιαιοπραγεί κατά αμάχων, να σφάζει αμάχους, να βιάζει, να κλέβει. Πάντα αμάχους!

Εμείς οι Έλληνες, ακόμη και με αυτήν την ηγεσία που έχουμε, και πάλι θα υπερισχύσουμε!

Μην φοβάστε τους Τούρκους και την Τουρκία! Θέλουν να φοβηθούμε για να μην πολεμήσουμε. Θέλουν να φοβηθούμε εμείς για να πάψουν να φοβούνται οι στρατιωτικοί τους! Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, όλοι οι Έλληνες δεν είναι αλεξούληδες, κούληδες, αντωνάκηδες, γιωργάκηδες και κωστάκηδες. Ας τολμήσουν να έλθουν λοιπόν οι Τούρκοι, αν είναι τόσο κούρκοι και αφήσουν τον κούρκο που το παίζει αετός και συμπεριφέρεται σαν παγώνι, να τους οδηγήσει στην σφαγή!


Πηγή "Κρουά-Κρουά"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Πολίτες δεν φοβήθηκαν τελικά την εκδίκηση των τοκογλυφικών αγορών, ούτε τη γερμανικές απειλές, προκαλώντας ένα πρώτο ρήγμα στην Ευρωζώνη – ενώ διαμαρτυρήθηκαν ταυτόχρονα για τη διαφθορά και το νεποτισμό της πολιτικής τους ηγεσίας.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Προφανώς η απόρριψη της συνταγματικής αναθεώρησης εκ μέρους των Ιταλών, μέσω της οποίας θα δινόταν πολύ μεγαλύτερη εξουσία στην εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ γινόταν προσπάθεια να επιβληθεί στη χώρα έμμεσα ένα πρώτο μνημόνιο (άρθρο), ήταν ένα σοβαρό δείγμα δημοκρατικής ωριμότητας – αν και οι χρηματαγορές, οι οποίες ήταν υπέρ του ΝΑΙ, μάλλον θα προσπαθήσουν να τιμωρήσουν τη χώρα, αφού όμως μεσολαβήσει κάποιο χρονικό διάστημα.

Το θετικό στοιχείο είναι αναμφισβήτητα η σημαντική πλειοψηφία που συγκέντρωσε το ΟΧΙ, υπερβαίνοντας το 59% (πηγή) – γεγονός που θυμίζει το ελληνικό δημοψήφισμα, με τη διαφορά όμως πως η κυβέρνηση μας τότε το είχε στηρίξει, αντιστρέφοντας το λίγο αργότερα, ενώ η ιταλική είχε τοποθετηθεί εναντίον. Εντυπωσιακή εν προκειμένω είναι η παραίτηση του πρωθυπουργού της Ιταλίας, αμέσως μετά την ανακοίνωση της συντριπτικής ήττας του – αν και δεν πρέπει να είναι κανείς πολύ βιαστικός, όσον αφορά τις τελικές αποφάσεις, κυρίως όμως τα τεχνάσματα των πολιτικών.

Περαιτέρω, εάν δεχθεί κανείς πως η άρνηση των Ιταλών δηλώνει ταυτόχρονα την επιθυμία τους να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη, θεωρώντας την βασικό υπαίτιο για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία τους (ανάλυση), θα συμπεράνει ότι, πρόκειται για ένα σημαντικό ρήγμα στη νομισματική ένωση.

Πολύ περισσότερο αφού η Ιταλία ήταν ιδρυτικό μέλος της ευρωπαϊκής κοινότητας άνθρακα και χάλυβα που ξεκίνησε το 1951, εξελισσόμενη στην ΕΟΚ και στην ΕΕ – ενώ οι Πολίτες της ήταν πάντοτε φιλικοί προς την ενωμένη Ευρώπη έως πρόσφατα σχετικά, όπου αποστασιοποιήθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Εκτός αυτού η χώρα έχει υιοθετήσει τα τελευταία 25 χρόνια μία σειρά μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών πιεζόμενη ασφυκτικά από την Ευρώπη, οι οποίες την έφεραν στη σημερινή της κατάσταση: στα όρια της κατάρρευσης και του χάους δηλαδή, με μία τραπεζική κρίση που πολύ δύσκολα θα αντιμετωπισθεί, καθώς επίσης με μία ελλοχεύουσα κρίση δημοσίου χρέους – η οποία θα μπορούσε να εκβάλλει σε μία καταστροφική ύφεση και σε έναν αποπληθωρισμό που τελικά θα οδηγούσε στη χρεοκοπία της ή σε μία διαδικασία, ανάλογη με αυτήν που βιώνει η Ελλάδα (κυλιόμενη πτώχευση).

Συνεχίζοντας, το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι η μη υιοθέτηση ή/και η καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της, αλλά το ότι οι σημαντικότερες από αυτές ήταν εσφαλμένες ή/και εφαρμόσθηκαν με λάθος τρόπο – γεγονός στο οποίο έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό η συχνά διεφθαρμένη ή/και ανίκανη πολιτική της ηγεσία.

Το σημαντικότερο δε όλων ήταν το ότι, οι βασικές μεταρρυθμίσεις επιβλήθηκαν και εφαρμόσθηκαν σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης – όπως συμβαίνει επίσης στην Ελλάδα, παρά το ότι είναι γνωστό πως σε μία οικονομία που ήδη υποφέρει, οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν καμία αλλαγή.

Επί πλέον οι κυβερνήσεις της δεν είχαν ποτέ προετοιμασθεί σωστά, ενώ δεν είχαν σκεφθεί όλες τις συνέπειες που αναπόφευκτα έχουν οι αλλαγές – όπως στο παράδειγμα της αναγκαστικής εξόδου της χώρας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών το 1992/93, της κυβέρνησης τεχνοκρατών πρόσφατα κοκ.

Περαιτέρω μία τραπεζική κρίση, ειδικά αυτής της έκτασης που βιώνει σήμερα η Ιταλία, έχει πάντοτε σημαντικές νομισματικές και χρηματοοικονομικές αιτίες και πτυχές – ενώ είναι γνωστό πως η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανέναν αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων. Ως εκ τούτου, οι ευθύνες τόσο της κεντρικής τράπεζας της χώρας, όσο και της ΕΚΤ, η οποία λειτουργεί ουσιαστικά πυροσβεστικά και όχι προληπτικά, ως οφείλει, είναι τεράστιες – κάτι που ισχύει προφανώς και για την Ελλάδα, η οποία βαδίζει προς το χάος, μέσα από λάθη αυτού του είδους.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάντως της μορφής που επιβλήθηκαν στην Ιταλία, όπως επίσης στην Ελλάδα, προκαλούν άμεσα στασιμότητα στην οικονομία, εάν όχι βαθιά ύφεση και αποπληθωρισμό – παράλληλα δημιουργούν φτώχεια, περιθωριοποίηση, απώλεια της αξιοπρέπειας, μείωση της παραγωγικότητας και απελπισία στον πληθυσμό, οπότε χάνεται εντελώς η πίστη του για το μέλλον, πόσο μάλλον για το κοινό νόμισμα και την ενωμένη Ευρώπη.

Συνεχίζοντας, η συνταγματική αναθεώρηση παρουσιάστηκε από τον πρωθυπουργό ως ένα τεχνοκρατικό εγχείρημα, για την επιτάχυνση των διαδικασιών ψήφισης των νόμων – οι οποίοι είναι δήθεν απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία της οικονομίας. Εν τούτοις, η μεταρρύθμιση του Κοινοβουλίου ήταν εξαιρετικά προβληματική, αφού το υφιστάμενο σύστημα με τα ισότιμα δύο σώματα της Βουλής και Γερουσίας, θα αντικαθίστατο ουσιαστικά από ένα Κοινοβούλιο των αντιπροσώπων – το οποίο θα έπαιρνε αποφάσεις πλειοψηφικά, οπότε θα ήταν έρμαιο της εκάστοτε κυβέρνησης (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα).

Επομένως θα έπαυε να υπάρχει ο δημοκρατικός έλεγχος του ενός σώματος από το άλλο, οπότε θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό η Δημοκρατία στη χώρα – προς όφελος φυσικά των αγορών, οι οποίες θα μπορούσαν έτσι να εκβιάζουν ευκολότερα την Ιταλία.

Αναλυτικότερα, σε αντίθεση με τη Μ. Βρετανία, το ισχυρότερο κόμμα στις εκλογές θα μπορούσε, ακόμη και λαμβάνοντας μόνο το 20% των ψήφων, να έχει αυτόματα το 54% τουλάχιστον των βουλευτών – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θα χρειαζόταν πλέον κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως συμβαίνει στη χώρα μετά το 1948, ενώ το πρώτο κόμμα θα διέθετε σχεδόν απεριόριστη εξουσία.

Εκτός αυτού τα μέλη της Γερουσίας, ως δεύτερο σώμα αλλά με περιορισμένη ισχύ, δεν θα αποτελούταν πια από εκλεγμένα άτομα, αλλά από διορισμένα – κάτι που στην Ιταλία θεωρείται ως η συνταγή της διαφθοράς και του νεποτισμού των πολιτικών. Λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας, οι περιφέρειες θα έχαναν σε επιρροή, προς όφελος της κεντρικής κυβέρνησης – η οποία τότε θα μπορούσε να κυβερνάει τη χώρα απολυταρχικά.

Συμπερασματικά λοιπόν το ΟΧΙ των Ιταλών δεν είχε μόνο οικονομικές αιτίες αλλά, επίσης, πολιτικές – αφού οι Πολίτες, με κριτήριο τις τραυματικές εμπειρίες τους από φασιστικά καθεστώτα, δεν διανοούνταν να δώσουν τόσο μεγάλη δύναμη σε καμία κυβέρνηση. Εν τούτοις το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα παρουσιαστεί διαφορετικά από τις αγορές – οι οποίες θα το θεωρήσουν αυθαίρετα, όπως συνηθίζουν, ως άρνηση των Ιταλών για τη διενέργεια μεταρρυθμίσεων.

Επομένως είναι πολύ πιθανόν να θελήσουν να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στο ήδη υπερχρεωμένο τραπεζικό σύστημα – πόσο μάλλον όταν το ενδεχόμενο να εκλεγεί το κόμμα των πέντε αστέρων το 2017, το οποίο είναι υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, δεν είναι ότι καλύτερο για τους ξένους επενδυτές.

Βέβαια, η ΕΚΤ θα στηρίξει εν πρώτοις τα ομόλογα, τις τράπεζες και το χρηματιστήριο της Ιταλίας, όπως έχει άλλωστε ήδη δηλώσει. Εν τούτοις υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, σχετικά με το εάν είναι δυνατόν να αποφευχθούν οι τραπεζικές χρεοκοπίες, οι διασώσεις τους με τα χρήματα των ομολογιούχων, μετόχων και αποταμιευτών (Bail-in), καθώς επίσης οι επιθέσεις των καταθετών (bank runs) – κάτι που δεν θα φανεί τις πρώτες ημέρες λόγω της στήριξης της χώρας, αλλά ασφαλώς αργότερα.

Υστερόγραφο: Η κατάσταση της οικονομίας της Ιταλίας, η οποία βαίνει από το κακό στο χειρότερο, φαίνεται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί – στο οποίο απεικονίζεται η εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της, σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο έτος:


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της Ιταλίας

Όπως διαπιστώνεται, το ΑΕΠ της χώρας μειωνόταν σταθερά όλες τις προηγούμενες δεκαετίες – ενώ μετά την υιοθέτηση του ευρώ παραμένει στάσιμο, με μεγάλες πτώσεις κατά τη διάρκεια κρίσεων. Στα πλαίσια αυτά, εάν η ΕΚΤ νομίζει πως θα ξεγελάσει τις αγορές μακροπρόθεσμα, κάνει πολύ μεγάλο λάθος – αφού αυτές επενδύουν με γνώμονα τις δικές της ενέργειες, οι οποίες προβλέπουν πως λόγω της επικράτησης του ΟΧΙ θα είναι βραχυπρόθεσμα εκτεταμένες.

Έτσι αιτιολογείται η σημερινή άνοδος των χρηματιστηρίων, η οποία ήταν αναμενόμενη – επειδή μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία αντιμετωπίσθηκε με την αύξηση της φθηνής ρευστότητας εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα των μεγάλων χωρών θεωρούνται θετικά, όσον αφορά την άνοδο των μετοχών.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Δεκέμβριος είναι ένας μήνας κατά τον οποίο παραδοσιακά σκεφτόμαστε το μέλλον. Αν και στους καιρούς μας πρέπει να σχεδιάζεις το μέλλον μέρα με τη μέρα -τόσο κοντινός δείχνει ο ορίζοντας-, θεωρώ ότι είναι αδύνατον να κάνεις σκέψεις για τον κόσμο και την πατρίδα χωρίς να εξετάζεις τις μακροπρόθεσμες προοπτικές.

Εχω αποκτήσει τη συνήθεια να «βλέπω» την πατρίδα από έξω προς τα μέσα. Αν και «μέσα» υπάρχει μεγάλη κόπωση (η οποία δεν γνωρίζω τι μορφή μπορεί να πάρει έπειτα από επτά χρόνια υπερπροσπάθειας), στην πραγματικότητα το μέλλον μας έρχεται απέξω - δεν είναι ακριβώς στα χέρια μας.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του θα κληθούν να διαχειριστούν μέσα στο 2017 δύο μεγάλες προκλήσεις: η πρώτη είναι η νέα αποσταθεροποίηση του ευρώ και η άνοδος του εθνικισμού στη γηραιά ήπειρο. Η δεύτερη είναι η σαφής επιδίωξη των ΗΠΑ να ασφαλίσουν την περιοχή της Μεσογείου από την κάθοδο του ορμητικού Πούτιν. Τα διλήμματα που θα μας τεθούν θα είναι συγκλονιστικά και, υπό αυτή την έννοια, θεωρώ ότι το 2017 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα.
Αποφάσεις που αναβάλλονταν για χρόνια, επειδή είχαμε τη δύναμη να τις αναβάλλουμε, πιθανώς θα πρέπει να ληφθούν οικουμενικά, στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας. Ξεκινώ από τα εθνικά: οι ΗΠΑ θέλουν να βάλουν την Κύπρο και τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ για να ενοποιήσουν τη συμμαχία, να δημιουργήσουν νέες βάσεις και να έχουν καλύτερες συνθήκες επέμβασης στη Μέση Ανατολή. Ιδανικά, θα ήθελαν να διευθετήσουν και τα ζητήματα του Αιγαίου.

Αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη προσεκτικά, θα καταλάβει γιατί. Η Κύπρος είναι πρωτίστως θέμα σχέσεων ΗΠΑ - Ρωσίας, στον βαθμό που το έδαφός της θα γίνει κόμβος μεταφοράς δυτικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη (δευτερευόντως ελληνοτουρκικό θέμα).
Τα Σκόπια είναι επίσης θέμα σχέσεων ΗΠΑ - Ρωσίας. Είναι ζητούμενο για τους Αμερικανούς να ενταχθούν οι βάσεις που δημιούργησαν στα προτεκτοράτα τους στην αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ κατά του Πούτιν. Το Αιγαίο είναι ο στρατηγικός ενδιάμεσος χώρος μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής, τον οποίο θέλει να ελέγξει η Αμερική για να εγκαθιδρύσει κυριαρχία στην περιοχή.

Για να συμβούν όμως όλα αυτά, ο Τσίπρας θα κληθεί να βάλει την υπογραφή του σε εθνικές εκκρεμότητες δεκαετιών, και μάλιστα τη στιγμή που η χώρα επαιτεί για επενδύσεις. Θα πρέπει να προχωρήσει σε συμβιβασμό με τους Σκοπιανούς για το όνομα και να αποστεί από πάγιες εθνικές θέσεις στην Κύπρο. Πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ του ρεαλισμού, στον οποίο κινείται το κόμμα του, και του ρεύματος πατριωτισμού, που υπόγεια φουσκώνει στην κοινωνία.

Οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται σαν να τον έχουν διαλέξει. Εκείνος, όμως; Και πώς, άραγε, θα επιδράσει στο εκλογικό σώμα αυτού του είδους ο ρεαλισμός; Αδιάφορα, όπως εκτιμούν πολλοί, θεωρώντας ότι ο κουρασμένος Ελληνας έχει πετάξει λευκή πετσέτα, ή μήπως τέτοιες εξελίξεις είναι η σπίθα για την πυρκαγιά;

Τα αυτά ισχύουν για την ευρωζώνη, η οποία αντιμετωπίζει πλέον προβλήματα στον πυρήνα της. Πώς θα πορευθεί η χώρα μας αν μέσα από τις διαδοχικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη γεννηθεί το αίτημα για Ευρώπη με δύο ευρώ;
Η Βρετανία ήδη κάνει τις συμμαχίες της με την Πολωνία, με χώρες της Βαλτικής, ίσως με την Ιταλία, και πιθανόν να απαντήσουμε και εμείς σε αυτά τα διλήμματα.

Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον: το γερασμένο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας. Σε συνθήκες τέτοιας μεγάλης θύελλας ίσως είναι σώφρον να αλλάξει ντε φάκτο το πολίτευμα σε Προεδρική Δημοκρατία. Χωρίς ηγεσία με εξουσία για αποφάσεις δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από τη λάσπη.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τη μη έκδοση των τριών Τούρκων αξιωματικών που έφτασαν στην Ελλάδα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στη γείτονα χώρα τον Ιούλιο του 2016, αποφάσισε το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας.

Μετά από ακροαματική διαδικασία όπου υποβλήθηκαν οι ισχυρισμοί των τριών Τούρκων υπηκόων, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν θα πρέπει να επιστρέψουν στη χώρα τους για να δικαστούν, καθώς "η ζωή τους διατρέχει μεγάλο κίνδυνο εφόσον εκδοθούν".

Αντίστοιχη ήταν η εισήγηση του εισαγγελέα της έδρας, ο οποίος επίσης έκρινε ότι οι τρεις θα πρέπει να παραμείνουν στην Ελλάδα.

Υπενθυμίζεται ότι αύριο Τρίτη, έχει διακόψει - με άλλη σύνθεση- το Συμβούλιο Εφετών για το αίτημα έκδοσης των υπολοίπων Τούρκων αξιωματικών.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη θεωρείται ως έμμεση απάντηση στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα και θεωρούμε πως δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως "σταθερή" με την υπάρχουσα κυβέρνηση στην Ελλάδα. Ενδεχομένως οι επόμενες ημέρες μας επιφυλάσσουν εκπλήξεις προβληματισμούς τόσο για την ποιότητα της Δικαιοσύνης, όσο και για την ποιότητα των όσων επιμένουν να ισχυρίζονται πως κυβερνούν την Ελλάδα, χωρίς φόβο και πάθος, τηρώντας τις "κόκκινες γραμμές" και προτάσσοντας τις ανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά της Δημοκρατίας..., που μέχρι στιγμής δεν έχουν διστάσει να παραδώσουν αμαχητί, εις βάρος του ελληνικού λαού...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στη διασύνδεση της προσφυγικής κρίσης με το φαινόμενο της τρομοκρατίας αναφέρθηκε, σε ομιλία του στο Χειμερινό Σχολείο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ο Διευθυντής του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση, κ. Γιάννης Μαστρογεωργίου.

Ο κ. Μαστρογεωργίου τόνισε, μεταξύ άλλων, την ανάγκη για έλεγχο, αλλά χωρίς να θεωρούνται a priori όλοι οι πρόσφυγες εν δυνάμει τρομοκράτες, καθώς και το γεγονός ότι τα περιβόητα πλέον hot spots έχουν εξελιχθεί σε σημαντική πτυχή της σύνδεσης προσφυγικού και τρομοκρατίας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το μεταναστευτικό φαινόμενο δημιουργεί μία νέα πραγματικότητα, που προφανώς δεν συνδέεται άμεσα με την τρομοκρατία, ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση αποτελεί δυνητικό κίνδυνο για την εμφάνιση της.

Αναλυτικά η ομιλία του κ. Μαστρογεωργίου:

"Η επικαιρότητα, μονοπωλούμενη από την αγωνία για την έκβαση του μείζονος ζητήματος της διαπραγμάτευσης, περιορίζει την οπτική μας κι αδικεί εξελίξεις ευρύτερης γεωπολιτικής σημασίας, όπως αυτό που συζητούμε σήμερα. 

Είναι, επομένως, ιδιαίτερα αξιέπαινη η πρωτοβουλία της συζήτησης, για την οποία θα ήθελα να συγχαρώ τους διοργανωτές της και ιδιαιτέρως τον καθηγητή κ. Σπύρο Λίτσα.

Η μελέτη του ζητήματος του προσφυγικού και της τρομοκρατίας αφορά δύο διακριτά μεταξύ τους πεδία. Μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει πολλές και σε βάθος μελέτες της σύνδεσης των δύο φαινομένων. Υπάρχει σύνδεση, αλλά είναι πιο περίπλοκη από όσο αντιλαμβανόμαστε σε πρώτη ανάλυση.

Οι προσφυγικές ροές προκαλούνται όχι μόνο από την πολιτική βία, τις ένοπλες συγκρούσεις και την κρατική καταπίεση σε ορισμένες χώρες, αλλά και από οικονομικούς και εσχάτως περιβαλλοντικούς παράγοντες. Μία σημαντική παράμετρος ώθησης των προσφυγικών ροών είναι η κρατική καταπίεση που φτάνει στο σημείο του εμφυλίου, πολλές φορές και στην ένοπλη - εμπόλεμη τρομοκρατία. Τρομοκρατία, δηλαδή, που λαμβάνει χώρα σε καταστάσεις πολέμου. Εδώ θα αναφερθούμε προφανώς στο Ισλαμικό Κράτος, την κατάσταση στη Συρία κλπ.

Μία σημαντική πτυχή της σύνδεσης προσφυγικού και τρομοκρατίας είναι τα περιβόητα πλέον hot spots.

Τα κέντρα κράτησης έχει παρατηρηθεί – δεν υπάρχουν στοιχεία επίσημα τουλάχιστον για κάτι τέτοιο στην Ελλάδα - ότι εξελίσσονται σε εκκολαπτήρια ριζοσπαστισμού και στρατολόγησης. Αλλά έχει παρουσιαστεί και το ανάποδο.  Δηλαδή, να είναι τα κέντρα αυτά στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων, όπως έχει γίνει σε Γερμανία και Σουηδία.

Ένα άλλο σημείο που χρήζει προσοχής είναι η εθνική διασπορά που ζει σε πόλεις και χώρες υποδοχής και που ενδεχομένως να αποτελεί κέντρο και πυρήνα εκκόλαψης τρομοκρατικών ενεργειών.

Θυμίζω εδώ ότι τη δεκαετία του 90 το Λονδίνο εξελίχθηκε σε κόμβο τζιχαντιστών κάτι που οδήγησε στο να αποκαλείται «Λονδονιστάν»… τώρα παρόμοιες «ταμπέλες» θα δείτε σε περιοχές του Βελγίου, της Γαλλίας κλπ…

Οι πρόσφυγες μπορούν να γίνουν τρομοκράτες, αλλά και οι τρομοκράτες μπορεί να είναι πρόσφυγες με διάφορους τρόπους:
  • Η ανάποδη προσφυγική ροή. Δηλαδή, η ροή μεμονωμένων Μουσουλμάνων προς το Ισλαμικό Κράτος, που για το ΙΚ, θεωρείται υποχρέωση και έχει προσελκύσει αρκετούς νέους από την Ευρώπη.
  • Σκόρπιοι τζιχαντιστές που επειδή πλέον έχουν περάσει στην παρανομία, δεν μπορούν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους και περιφέρονται από Τζιχάντ σε Τζιχάντ. Αφγανιστάν , Βοσνία, Τσετσενία, Συρία, Λιβύη.
  • Οικονομικοί μετανάστες διά της βίας εκτρέπονται στην τρομοκρατία στο δρόμο προς την προσφυγιά. Μία πρακτική που συνηθίζεται πχ από την Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία.
Ο έλεγχος των προσφυγικών ροών και των προσφύγων, προκειμένου να μειωθεί η πιθανότητα μίας τρομοκρατικής ενέργειας, όπως προτείνεται κατά κόρον, μπορεί να κάψει μαζί με ξερά και τα χλωρά… δηλαδή, να διωχθούν αδίκως νόμιμοι και που πληρούν τις προϋποθέσεις πρόσφυγες και μετανάστες, και οι πραγματικοί τρομοκράτες να περάσουν στο παρασκήνιο και ουσιαστικά να μείνουν στο απυρόβλητο.

Ναι στον έλεγχο αλλά χωρίς να θεωρούνται a priori όλοι οι πρόσφυγες εν δυνάμει τρομοκράτες.
Age of Migration – Age of Terrorism?…
Το πρώτο στοιχειοθετείται. Το δεύτερο είναι υπερβολικό.

Ως προς το πρώτο οι αριθμοί είναι τρομακτικοί. Και γίνονται ακόμα πιο δυσθεώρητα τα νούμερα, αν περιλάβουμε όχι μόνο τους πρόσφυγες από μία χώρα προς μία άλλη, αλλά και την εσωτερική μετακίνηση πληθυσμών εξαιτίας ανάγκης. Τότε θα έχουμε 1 ανά 7 κατοίκους του πλανήτη να είναι πρόσφυγες και μετανάστες με αυτή την πολύ διευρυμένη έννοια.
Αυτό βέβαια που μας αφορά είναι η αναγκαστική προσφυγιά.

Μέσα σε τρία μόνο χρόνια (12-15) ο εκτοπισμός ανθρώπων από τις εστίες τους αυξήθηκε κατά 40% , από τα 42,5 στα 59,5 εκ. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα οι εν δυνάμει εκπατρισθέντες μπορεί να ανέλθουν ακόμα και στο 1,6 δισεκ. Ασύλληπτος αριθμός που προφανώς περιλαμβάνει όλες τις πιθανές αιτίες, όπως εμφύλιος, περιβάλλον κλπ. 

Το 2015 η ΕΕ, υποδέχθηκε 1.9 εκ νέες αφίξεις και αιτήσεις για άσυλο. Οι μισές από τη Συρία και οι υπόλοιπες από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, το Πακιστάν.

Στις αρχές του 2015 το ΙΚ απείλησε ότι θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με μισό εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Λιβύη. Επίσης, απείλησε ότι άλλοι 4000 τζιχαντιστές θα σταλούν από την Τουρκία στην Ευρώπη. Μέχρι το Δεκέμβριο του 2015 περίπου 1 εκ ιρακινοί και σύριοι και από άλλες όμως χώρες, επηρεαζόμενοι από ένοπλες και εμφύλιες συγκρούσεις έφυγαν για την Ευρώπη μέσω Λιβύης και Τουρκίας.

Σε έγγραφο της Γερμανικής Κυβέρνησης που διέρρευσε στον Τύπο , γίνεται λόγος για 3.6 εκ πρόσφυγες και μετανάστες μόνο στη Γερμανία έως το 2020. Με δεδομένη την κρίση στην Μ. Ανατολή και την δημογραφική έκρηξη στην Αφρική έως το 2050 οι αριθμοί αυτοί μάλλον απηχούν την πραγματικότητα.

Και εδώ να υπογραμμίσουμε ότι ο εμφύλιος στη Συρία έχει εκτοπίσει 12 εκ ανθρώπους ενώ από το Ιράκ περίπου 4 εκ έχουν αναζητήσει αλλού τη μοίρα τους.

Box 1: Ten Countries with Large Numbers of Refugees (mid-2015)
Afghanistan 2,632,534
Syria 4,194,554
Somalia 1,105,618
South Sudan 744,102
Sudan 640,919
DR Congo 535,323
Central African Republic 470,568
Myanmar 458,381
Eritrea 383,869
Iraq 377,747
Source: UNHCR. Mid-Year Trends 2015. Geneva

Πώς συνδέεται το Προσφυγικό με την Τρομοκρατία
Ανάλυση του φαινομένου ισλαμικής τρομοκρατίας.

Τα τελευταία χρόνια έχουν συντελέσει μεγάλες αλλαγές, που διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία.
Υπάρχουν λοιπόν 3 μεγάλες αλλαγές
  1. Ο διαφορετικός χαρακτήρας της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Την προηγούμενη δεκαετία έδρασε η Αλ Κάιντα, ένα δίκτυο με χιλιάδες μέλη, διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο, χωρίς γεωγραφική έδρα και με μεμονωμένες επιθέσεις. Σήμερα έχουμε μία σημαντική και ποσοτική μετάλλαξη, είναι η εμφάνιση και δράση του ισλαμικού κράτους, με συντεταγμένο στρατό, υποδομές, δίκτυα και μηχανισμό στρατολόγησης σε όλο τον πλανήτη. Μοιάζει με ένα τρομοκρατικό ψευδοκράτος. Αυτή η εξέλιξη θέτει άλλα ζητήματα και προτεραιότητες για τα συστήματα ασφαλείας και πληροφοριών της Ευρώπης και όχι μόνο. Που σημαίνει επιχειρησιακή καταπολέμηση του φαινομένου με μαζικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, οργάνωση στρατιωτικών δυνάμεων, αεροπορία για την καταστροφή του εχθρικού στρατού και την αποτροπή επέκτασης του σε γειτονικές χώρες, συστήματα πληροφοριών και επιχειρησιακές δράσεις σε ευρωπαϊκό και διατλαντικό επίπεδο. Συνεργασία για την αποτροπή στρατολόγησης ευρωπαίων πολιτών από την Ευρώπη προς το Ισλαμικό Κράτος, καθώς και διεθνή συνεργασία σε πολιτικό, διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο στην ευρύτερη περιοχή ώστε να αποτραπούν ιδιοτελείς εθνικές επιδιώξεις διαφόρων κρατών της  περιοχής.
  1. Δεύτερη νέα πραγματικότητα: Έχουμε τρομοκρατικά χτυπήματα μέσα στην Ευρώπη, που δεν έχουν άμεση σχέση με δίκτυα τρομοκρατίας τύπου Αλ Κάιντα, αλλά γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν μέσα στην Ευρώπη και την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν εξαιρέσει κανείς την επίθεση στην Μαδρίτη στις 11/04/2004, όλες οι επιθέσεις έγιναν από μέλη μουσουλμανικών κοινοτήτων, που ριζοσπαστικοποιήθηκαν  μέσα στο φυσικό ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η ριζοσπαστικοποίηση δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στην τρομοκρατία, αλλά αποτελεί μια νέα πρόκληση για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και το Κράτος Δικαίου. Είναι γεγονός, ωστόσο, πως η ιδέα ότι άτομα που κοινωνικοποιήθηκαν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, έχουν έρθει σε πλήρη ρήξη μ’ αυτές και επιδιώκουν την καταστροφή της, τρομάζει τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.
  1. Τρίτη νέα πραγματικότητα: Η Αραβική Άνοιξη και η ευρωπαϊκή κρίση. Η Αραβική Άνοιξη δεν οδήγησε σε εκδημοκρατισμό και έβγαλε στην επιφάνεια καταπιεσμένες μάζες, με πολλά εξτρεμιστικά στοιχεία (Αίγυπτος, Τυνησία, Ιράκ). Σήμερα, λοιπόν, μεγάλα συστήματα του πληθυσμού βρίσκονται στην επιρροή εξτρεμιστών.
Έχει γίνει πολύς λόγος για τρομοκράτες που παρεισφρέουν σε ομάδες προσφύγων και μεταναστών. Όπως, όμως, είπαμε και στην αρχή, η σύνδεση και η σχέση τρομοκρατίας και προσφυγικού είναι μία σύνθετη υπόθεση. Εν πολλοίς είναι ένα από τα φαινόμενα που ακολουθούν την παγκοσμιοποίηση.Όπως έχουμε μετακίνηση ονείρων για μία καλύτερη ζωή έτσι έχουμε και μετανάστευση εφιαλτών που σκοπεύουν στην τρομοκρατία…

Οι αιτιακές σχέσεις ανάμεσα σε προσφυγικό και τρομοκρατία:
  • Κρατική βία και τρομοκρατία ως πηγή μετανάστευσης
  • Μη κρατικοί δρώντες ως παράγοντες μετανάστευσης
  • Εμφύλιες συγκρούσεις ως πηγές μετανάστευσης
  • Τα κέντρα υποδοχής ως πυρήνες τρομοκρατίας και ως στόχοι τρομοκρατίας – η εθνική διασπορά σε χώρες υποδοχής
  • Οι πρόσφυγες ως τρομοκράτες και οι τρομοκράτες ως πρόσφυγες
Ας δούμε ένα προς ένα τα παραπάνω.

Κρατική βία ως πηγή μετανάστευσης.

Τα κράτη έχουν το μονοπώλιο της βίας, αλλά αυτό το μονοπώλιο καμιά φορά αμφισβητείται. Αυτή η αμφισβήτηση έχει αντιδράσεις εκ μέρους του Κράτους όπως είναι φυσικό και με αυτόν τον τρόπο ξεκινά ένα σπιράλ κρίσης που αν δεν επιλυθεί σύντομα και ώριμα, θα προκαλέσει προβλήματα. Εδώ περιλαμβάνω και τις περιπτώσεις χωρών με δικτατορικά καθεστώτα και αυταρχικές δομές. Θα ήθελα να μην παραγνωρίσουμε αυτόν τον παράγοντα της αυταρχικότητας και της κρατικής βίας ως αιτία πρόκλησης μετανάστευσης, καθώς σύμφωνα με το Institute for economics and peace, το 92% όλων των τρομοκρατικών επιθέσεων από το 1989 έως το 2014, συνέβησαν σε χώρες με έντονη πολιτική βία.

Άρα όπου οι κυβερνήσεις εμπλέκονται σε άσκηση βίας ή τρομοκρατίας, μπορούμε να περιμένουμε προσφυγικές ροές. Και εδώ θα υπογραμμίσω τη μοναδική εξαίρεση σε αυτό, που είναι η Βόρειος Κορέα…απόλυτος αυταρχισμός 0 πρόσφυγες!

Και βεβαίως να μην παραγνωρίσουμε ότι μπορεί η προσφυγική έκρηξη στη Συρία να προκλήθηκε από την άνοδο του ΙΚ, αλλά το καθεστώς Ασαντ δημιούργησε το υπόβαθρο. Ο λόγος που ο παράγοντας αυτός περνά σε δεύτερη μοίρα είναι γιατί συνήθως στις χώρες που ασκείται η κρατική βία και τρομοκρατία, ασκείται το ίδιο και από μη κρατικούς δρώντες.

Οι μη κρατικοί δρώντες ως αιτίες της μετανάστευσης – προσφυγικού

Εδώ προφανώς έχουμε το παράδειγμα του ΙΚ. Η προέλαση του ΙΚ κυρίως από τα μέσα του 2014 και μετά και η κατάληψη της Μοσούλης, οδήγησε για παράδειγμα τον πληθυσμό της πόλης από 2.5 εκ σε 1 εκ. προφανώς όσοι μπόρεσαν ή ήθελαν έφυγαν.

Αν δούμε τις χώρες που επλήγησαν περισσότερο από την τρομοκρατία τα τελευταία χρόνια (Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράκ και Συρία) θα δούμε μία άμεση σχέση ανάμεσα στην τρομοκρατία και τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη, σε 3 από τις 4 αυτές χώρες με την εξαίρεση του Πακιστάν.


Πάμε τώρα στο θέμα που έχει να κάνει με το κατά πόσο τα κέντρα υποδοχής είναι εστίες παραγωγής τρομοκρατών, αλλά και στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων. 

Καταρχάς, κέντρα υποδοχής υπάρχουν σε περισσότερες από 125 χώρες και επίσης να υπογραμμίσω ότι ενώ θεωρούνται προσωρινές δομές, ο μέσος όρος ζωής τους είναι…17 χρόνια!

Πολλοί θεωρούν ότι για όσους έχουν διαφύγει τον κίνδυνο στη χώρα τους, τα κέντρα υποδοχής είναι εστίες ασφάλειας…δεν είναι ακριβώς έτσι. Τα κέντρα υποδοχής, τα οργανωμένα γιατί οι ανοικτές δομές, όπως πχ η Ειδομένη είναι εκτός συζήτησης, εξελίσσονται σε συνώνυμο της εξαθλίωσης, της μιζέριας και κυρίως της έλλειψης προοπτικής. Λειτουργούν εν πολλοίς σαν φυλακές και ακριβώς όπως στις φυλακές, λειτουργούν και ως φυτώρια παρανομίας ακόμα και τρομοκρατίας.

Να τονίσω εδώ ότι περίπου ο μισός πληθυσμός των απανταχού της γης προσφύγων είναι νέοι έως 18 ετών! Οι νέοι είναι πιο πιθανό να ενταχθούν σε κάποια τρομοκρατική ομάδα σύμφωνα με μελέτες με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Μην συγκρίνουμε με τα δικά μας κέντρα υποδοχής που έχουν σημαντικά προβλήματα, αλλά είναι ευάριθμες σχετικά δομές. Στο Λίβανο, στην Τουρκία πχ μιλάμε για κέντρα υποδοχής 30.000 + ατόμων, εκεί μέσα λειτουργούν νόμοι μαφίας, νόμοι παρανομίας κλπ.

Ο ρόλος της διασποράς 
Δεν είναι εύκολο ως πρόσφυγας να αφήσεις πίσω σου το παρελθόν σου. Οι κακές μνήμες και οι εχθρότητες που συνέβησαν στην πατρίδα συνεχίζονται και στη χώρα υποδοχής. Μιλάμε για μεταφερόμενες έχθρες. Κλασικό παράδειγμα οι σχέσεις Ινδών και Πακιστανών. Αναπτύσσονται δίκτυα αναζωπύρωσης των συγκρούσεων που όσο μεγαλώνουν οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί στην Ευρώπη, άλλο τόσο διογκώνονται και εκείνοι.
Η πρώτη γενιά μεταναστών μουσουλμάνων στην Ευρώπη θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως συντηρητικοί και πολιτικά θα λέγαμε απαθείς.
Τα παιδιά τους όμως σε κάποιο βαθμό είχαν δυσκολίες προσαρμογής και ενσωμάτωσης. Και εδώ δεν εννοώ μόνο την ενσωμάτωση στη χώρα υποδοχής, τη χώρα τους πλέον, αλλά αδυναμία ή και άρνηση αποδοχής της παραδοσιακής ταυτότητας της οικογένειας τους! Πολλά παιδιά βρήκαν νέα ταυτότητα στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Και με αφορμή συγκρούσεις σε χώρες όπως η Συρία, το Αφγανιστάν κλπ, οι νέοι αυτοί στράφηκαν στον εξτρεμισμό που έγινε πιο άγριος στην περίπτωση που η χώρα υποδοχής της οικογένειας τους , διατηρεί καλές σχέσεις με το κράτος από το οποίο προήλθαν ή ακόμα περισσότερο από το  οποίο αναγκάστηκαν να φύγουν. Πχ Μ. Βρετανία – Σ. Αραβία.
Η εξάπλωση των μέσων επικοινωνίας βοήθησε τους νέους αυτούς να συνδεθούν με εκείνους που μάχονται αυταρχικά καθεστώτα στη Μ. Ανατολή και αλλού. Και έτσι φθάνουμε στο τραγικό γεγονός νέοι από την Ευρώπη να γίνονται σταυροφόροι της τρομοκρατίας και της βίας πηγαίνοντας να πολεμήσουν με το ΙΚ. Μιλάμε για πάνω από 6000 άτομα που με γνώμονα την πίστη ότι το Ισλάμ δέχεται επίθεση και είναι καθήκον κάθε Μουσουλμάνου να το υπερασπιστεί, έγιναν στρατιώτες της ισλαμικής τρομοκρατίας.
Ξενοφοβικά συμπτώματα στις χώρες υποδοχής ως πράξεις τρομοκρατίας
Θα μου επιτρέψετε εδώ να σημειώσω ότι φαινόμενα ξενοφοβικής δράσης εναντίον προσφύγων και μεταναστών όχι μόνο στα κέντρα υποδοχής, έχουν εμφανιστεί σε πάρα πολλές χώρες. Από την Αυστρία, τη Σουηδία και τη Δανία έως Φινλανδία, τη Λετονία και την Ισπανία. Ακραία στοιχεία επιτίθενται στα κέντρα υποδοχής και στους πρόσφυγες και σύμφωνα με τον ορισμό της τρομοκρατίας αυτές οι επιθέσεις είναι σαφώς τρομοκρατία. Ο σκοπός των επιθέσεων είναι πολιτικός, είναι σαφής και τα θύματα τυχαία. Ο εκφοβισμός όλης της ομάδας των προσφύγων. Αυτός είναι ο σκοπός. Ενώ αρκετές φορές δεν λείπουν τα κρούσματα βίας εναντίον και όσων βοηθούν τους πρόσφυγες. Θυμίζω εδώ ότι ένα από τα σημαντικότερα τέτοια τραγικά επεισόδια βίας ήταν του Breivik το 2011 στη Νορβηγία. Και το λέω αυτό γιατί ο ίδιος στην απολογία του ανέφερε  ότι το έκανε να σώσει τη χώρα του και τη Δύση από την εισβολή των Μουσουλμάνων και για αυτό έπρεπε να εκδικηθεί και όσους Νορβηγούς τους προσκαλούσαν.
Θα ήθελα τώρα να περάσω στον πυρήνα της παρουσίασης που είναι πλέον η απευθείας σχέση Τρομοκρατίας και Προσφυγικού. Έως τώρα είδαμε κάποιες πιθανές και δικαιολογημένες αιτίες των φαινομένων.
Οι πρόσφυγες ως τρομοκράτες και το αντίστροφο
Οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα συχνά πυκνά υπογραμμίζουν ότι δεν πρέπει να συγχέουμε ή να συσχετίζουμε τους πρόσφυγες και τους τρομοκράτες για έναν απλό αλλά ουσιαστικό λόγο. Γιατί οι πρόσφυγες είναι συνήθως τα θύματα της τρομοκρατίας. Έγιναν πρόσφυγες θέλοντας να αποφύγουν τη βία και την τρομοκρατία. Αυτό είναι καταρχάς αλήθεια, αλλά συνήθως τα σύνθετα ζητήματα έχουν πιο σύνθετες απαντήσεις…
Και η αλήθεια είναι ότι μπορεί υπό προϋποθέσεις ένας πρόσφυγας να γίνει τρομοκράτης και το αντίστροφο ή και τα δύο μαζί.
Μετανάστευση οργής
Ανέφερα πιο πριν ότι όταν το ΙΚ το 2014 και ο αρχηγός του Αλ Μπαγδάτι θύμισαν το ταξίδι του Προφήτη από τη Μέκκα στη Μεδίνα και κάλεσαν τους πιστούς να κάνουν το ίδιο προς το Χαλιφάτο. Σας είπα πριν για τους 6000+ ευρωπαίους και σε αυτούς προσθέστε άλλους 25000 ακόμα από συνολικά 100 χώρες που υπάκουσαν την προτροπή αυτή…
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι μία μεγάλη μερίδα όσων έκαναν το ταξίδι σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την Ιντερπόλ είχαν προηγούμενο ποινικό μητρώο, χωρίς όμως να εννοώ εδώ αμιγώς τρομοκρατία.
Foreign Fighters from Twenty European Countries Who Left for Syria and Iraq
France: 1,700
Germany: 820
United Kingdom: 760
Belgium: 470
Bosnia: 330
Netherlands 315
Austria: 300
Sweden: 300
Kosovo: 232
Φυρομ: 146
Spain: 135
Denmark: 125
Albania: 90
Italy: 87
Norway: 80+
Finland: 70
Serbia: 70
Switzerland: 57
Montenegro: 38
Ireland: 30
Total: 6,155
Source: Alex P. Schmid. Foreign (Terrorist) Fighters with IS: A European Perspective. The Hague: ICCT, December 2015, p. 25, http://icct.nl/wp-content/uploads/2015/12/ICCT-Schmid-ForeignTerrorist-Fighters-with-IS-A-European-Perspective-December2015.pdf

Τώρα όσοι επιστρέφουν στην Ευρώπη όχι κατόπιν απογοήτευσης από όσα περίμεναν, αλλά με σκοπό να δράσουν τρομοκρατικά, είναι προφανώς τρομοκράτες πρόσφυγες. Στην Ευρώπη εκτιμάται ότι έχουν επιστρέψει οι 1500 από τους 6000 χρησιμοποιώντας αλλοιωμένα ή κλεμμένα διαβατήρια, κρύβονται μέσα στις προσφυγικές ροές. Δεν σημαίνει ότι όλοι είναι εν δυνάμει τρομοκράτες, αλλά είναι κάτι που πρέπει να σημειώσουμε.
Μία άλλη κατηγορία είναι πλέον οι κατ' επάγγελμα τζιχαντιστές 
Η άνοδος σε παγκόσμια κλίμακα του ακραίου Ισλαμισμού που ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια, έχει οδηγήσει τζιχαντιστές στη μετακίνηση τους από τη μία εστία έντασης στην άλλη. Αφγανιστά, Βοσνία, Τσετσενία, Συρία κλπ. Εδώ έχουμε τους περιπλανώμενους τζιχαντιστές που δεν μπορούν να επιστρέψουν στις χώρες τους γιατί μάλλον θα συλληφθούν και κυρίως γιατί το Τζιχάντ έχει γίνει πλέον τρόπος ζωής. Το Μάρτιο του 2016 ένας απογοητευμένος Τζιχαντιστής διέρρευσε τα ονόματα χιλιάδων τέτοιων τρομοκρατών και έτσι η επιστροφή τους στις χώρες τους είναι πλέον αδύνατη. Αυτοί συνιστούν επίσης πρόσφυγες τρομοκράτες.
Τέλος, η πιο γνωστή θα έλεγα ομάδα είναι τα παιδιά προσφύγων δεύτερης κυρίως ή τρίτης γενιάς που εξελίσσονται σε τρομοκράτες. Παιδιά που δεν δέχονται ή δεν μπορούν να ενσωματωθούν. Παιδιά που βιώνουν δύσκολες συνθήκες, ριζοσπαστικοποιούνται. Οι λόγοι πολλοί. Αυτό που οφείλω εδώ είναι να υπογραμμίσω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών στην Ευρώπη είναι απολύτως νομοταγείς φορολογούμενοι πολίτες και δεν έχουν σχέση με τις ελάχιστές επικίνδυνες εξαιρέσεις. Η Ευρώπη έχει εκατομμύρια Μουσουλμάνους μετανάστες και είναι άδικο, αντιεπιστημονικό και επικίνδυνο να συμψηφίζουμε ή να γενικεύουμε.
Το φαινόμενο της ισλαμοφοβίας και της απουσίας πολιτικών ενσωμάτωσης μπορεί  να δημιουργήσει συνθήκες ριζοσπαστικοποίησης, η οποία ασφαλώς  δεν είναι πρωταρχικό θέμα ασφάλειας, αλλά ένταξης στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε επόμενο στάδιο, στο φανατισμό και τη βία.
Η αρχή που πρέπει να διέπει το δημόσιο διάλογο για το ζήτημα της ενσωμάτωσης κλπ είναι κατά την άποψη μου αυτό που ο Χάμπερμας έχει προσφυώς αναφέρει ως «constitutional patriotism». Πρώτη και αδιαπραγμάτευτη αρχή είναι η τήρηση και ο σεβασμός του Νόμου του Κράτους. Η ταυτότητα του πολίτη πρώτη και μετά οι υπόλοιπες. Όσοι ζητούν άσυλο πρέπει να γνωρίζουν ότι θα πρέπει να σέβονται όλα όσα στοιχειοθετούν τον ευρωπαϊκό χώρο αρχών και αξιών.
Συμπέρασμα
Το μεταναστευτικό φαινόμενο δημιουργεί μία νέα πραγματικότητα, που προφανώς δεν συνδέεται άμεσα με την τρομοκρατία, ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση αποτελεί δυνητικό κίνδυνο για την εμφάνιση της.
Η προσπάθεια άμεσης σύνδεσης τρομοκρατίας και προσφυγικού υπάρχει κίνδυνος να εκθρέψει λάθος συναισθήματα των προσφυγικών κοινοτήτων για τις χώρες υποδοχής. Με άλλα λόγια στην προσπάθεια του το Κράτος να προστατευθεί ενδέχεται να οδηγηθεί σε υπερβολές, παρακάμπτοντας το Κράτος Δικαίου και να οδηγηθούμε σε ριζοσπαστισμό χωρίς κανένα λόγο.
Για το λόγο αυτό, χρειάζεται η διαρκής διαμόρφωση πλαισίου άσκησης μεταναστευτικής πολιτικής, που στηρίζεται στις διαχρονικές αξίες της ίσης μεταχείρισης της προστασίας των δικαιωμάτων και της αποφυγής διακρίσεων. Επίσης, διαρκής προσπάθεια για μία ευρωπαϊκή πολιτική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Δηλαδή, ο σεβασμός του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου για την προστασία  των εχόντων ανάγκη, για χορήγηση ασύλου προσφύγων, η απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά της δεύτερης γενιάς, ο σεβασμός των εργασιακών δικαιωμάτων (μαύρη εργασία) του κάθε νόμιμου μετανάστη, η προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας (άσκηση λατρευτικών καθηκόντων), η φύλαξη και προστασία των συνόρων, η συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς φύλαξης συνόρων, η διαρκής οργάνωση και εκπαίδευση των υπηρεσιών συνοριακής φύλαξης σε ξηρά και θάλασσα, η αντιμετώπιση εγκληματικών δικτύων διακίνησης ανθρώπων σε συνεργασία με τις γειτονικές χώρες. Η παροχή υπηρεσιών υγείας και περίθαλψης σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους.
Και βεβαίως η ΕΕ να πράξει όσα πρέπει και να συντονίσει τις πολιτικές της. Η αδυναμία επιβολής της μετεγκατάστασης προσφύγων επειδή κάποιοι δεν το θέλουν είναι αδιανόητη.
Οι παραπάνω αλλαγές που έχω περιγράψει, αλλαγές στις διαφορετικές όψεις που μπορεί να έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το φαινόμενο του φανατικού Ισλάμ, διαμορφώνουν και ένα πλαίσιο οργάνωσης της σκέψης μας για την αντιμετώπιση των δυνητικών απειλών. Το ΔΙΚΤΥΟ έχει δημοσιεύσει εκτενή μελέτη για το Προσφυγικό, όπου αναπτύσσεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης από την ΕΕ και την Ελλάδα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

Είναι γνωστά βέβαια όσα προηγήθηκαν, αλλά και όσα ακολούθησαν τη διαβόητη πλέον Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι στο Κολυμπάρι της Κρήτης.
Μία Σύνοδο που κάποιοι την ονόμασαν Πανορθόδοξη, αλλά στην πραγματικότητα μόνο περί αυτού δεν επρόκειτο, από τη στιγμή πού τόσο σαφή στοχοπροσήλωση είχε, τόσες αποφάσεις στα πλαίσια της αντορθόδοξης πλάνης του Οικουμενισμού ελήφθησαν εκεί, αλλά και ασφαλώς από τη στιγμή που απείχε από τις εργασίες της (για τους ίδιους θεολογικούς κυρίως λόγους) η Ρωσική, η Βουλγαρική και η Γεωργιανή Εκκλησία, δηλαδή με άλλα λόγια τα 2/3 του ορθόδοξου κόσμου.

Τίποτε όμως δεν πτόησε τους υποκινητές της Συνόδου (δηλαδή τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους περί αυτόν και βασικά όπισθεν αυτού - για να μη μασάμε και τα λόγια μας), ούτε και ο κίνδυνος να προκληθεί ένα νέο Σχίσμα με ανυπολόγιστες συνέπειες (και όχι βέβαια μόνο πνευματικές, αλλά και κοινωνικές, πολιτικές κλπ) μέσα στην Εκκλησία.

Ενδεικτικός άλλωστε και ο άθλιος τρόπος που αντιμετωπίζονται εφεξής όσοι αντέδρασαν στις αποφάσεις της Συνόδου, από αγιορείτες πατέρες που διώκονται με τον πλέον ανοίκειο τρόπο και γίνεται απόπειρα μέχρι και να αποβληθούν από το Όρος έως πλείστους κληρικούς και λαϊκούς, που απειλούνται με αργία ή αφορισμό.

Οι αντιδράσεις όμως συνεχίζονται και θα συνεχίζονται, γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να φιμωθεί και όσοι εκπροσωπούν το αυθεντικό ορθόδοξο φρόνημα δεν θα πάψουν ποτέ να τη φωνάζουν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, παραθέτουμε πιο κάτω μία ακόμη αντίδραση: την ανακοίνωση που εξέδωσε πρόσφατα ο ηγούμενος Χρυσόστομος και η συνοδεία των πατέρων του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς. Λόγος γνήσιος, λόγος αυθεντικός, λόγος αληθείας…

Ἐρωτώμενοι ἀπό ἀδελφούς μας ἐν τῷ κόσμῳ περί τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», θά θέλαμε νά καταθέσουμε τά ἑξῆς: 

Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί, ἀδελφοί μου, ζοῦμε καθημερινά τή λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας στό ἀναλόγιο καί ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἀπό τήν ἀναστροφή μας μέ τά ἱερά κείμενα (Παρακλητική, Μηναῖον κλπ), διδασκόμεθα ἐμπειρικά τήν δογματική ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 


Μέ πόνο ἀντικρίζουμε τά κείμενα τῆς ἐν Κρήτῃ συνόδου ὡς ξένα πρός τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» δέν εἶναι «Συν-οδός», δέν ἐπορεύθη τήν ὁδόν τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ δέν ἐπεκύρωσε τίς προηγούμενες Συνόδους. Δέν εἶναι «ἑπόμενη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι». 

Ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης ἔφερε μιά ἀνατροπή στήν ἱστορία τῆς λειτουργίας τῶν Συνόδων.

Μιά ἀληθινή Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων καί ἐπικυρώνει τίς ἀποφάσεις τους, ὅπως συμβαίνει μέχρι σήμερα μέ τίς τοπικές συνόδους τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἐν Κρήτῃ σύνοδος δέν ἐπεκύρωσε τίς πρό αὐτῆς Συνόδους, δέν κατεδίκασε τίς αἱρέσεις πού αὐτές κατεδίκασαν, ἀλλά ἐνεργώντας ἀντίθετα καί ἀντιπατερικά, ἀγνοώντας τίς ἀποφάσεις τῶν πρό αὐτῆς Συνόδων, ἀνύψωσε τίς αἱρέσεις καί τίς ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία.

Αὐτό τραυμάτισε τήν μοναχική μας συνείδηση. 

Αἰσθανόμεθα τίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου αὐτῆς ὡς ξένο σῶμα πού προσπαθεῖ μέ βία νά εἰσχωρήσει μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 
Θεωροῦμε ὅτι ἡ σύνοδος αὐτή ἐμφορεῖται ἀπό τό πνεῦμα τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (πού ἤδη μετρᾶ πάνω ἀπό 100 χρόνια ζωῆς) καί ὅτι ἀπέστη ἀπό τόν ὀρθό δρόμο πού μᾶς ὑπέδειξαν οἱ Πατέρες μας.

Ἐμεῖς οἱ Μοναχοί ἐμμένουμε «ἐν οἷς ἐδιδάχθημεν καί ἐπιστώθημεν», ἀναμένοντες καί προσκαρτεροῦντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ διά τήν ἔκβασιν τῆς ὅλης ὑποθέσεως.

Μετ᾿ εὐχῶν,
Ὁ Καθηγούμενος
Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος
καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν σταματούν οι εκπλήξεις για τους αρχαιολόγους στα Ιεροσόλυμα

Δέος προκαλούν και στη διεθνή επιστημονική κοινότητα οι αποκαλύψεις των ερευνητών για τον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα, όπου εδώ και μήνες έχουν αρχίσει οι εργασίες αναστήλωσης του Ιερού Κουβουκλίου. Ύστερα από αιώνες, Έλληνες επιστήμονες, με επικεφαλής ομάδα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, άνοιξαν για πρώτη φορά τον Πανάγιο Τάφο και ανακάλυψαν το «νεκρικό κρεβάτι» του Ιησού Χριστού αλλά και μια μαρμάρινη πλάκα που φέρει πάνω της τον χαρακτηριστικό σταυρό των Σταυροφόρων.

Στο εμβληματικότερο μνημείο της Ορθοδοξίας έστρεψε τους «προβολείς» της και η βρετανική «Mirror», η οποία φιλοξένησε δηλώσεις του αρχαιολόγου Φρέντρικ Χίμπερτ, που συμμετέχει στις εργασίες αποκατάστασης του Πανάγιου Τάφου.
«Το πιο εκπληκτικό πράγμα για μένα ήταν όταν αφαιρέθηκε το πρώτο στρώμα (σ.σ.: η μαρμάρινη πλάκα που σκέπαζε τον τάφο του Ιησού) και βρήκαμε ένα δεύτερο κομμάτι από μάρμαρο. Ήταν γκρι και ακριβώς στη μέση ήταν χαραγμένος με προσοχή ένας σταυρός. Δεν είχαμε ιδέα ότι ήταν εκεί» σημειώνει ο αρχαιολόγος.

Ο ίδιος περιγράφει στη «Mirror» τη συγκλονιστική στιγμή, όταν οι επιστήμονες μετακύλισαν την πλάκα του Παναγίου Τάφου στις 26 Οκτωβρίου: «Πρώτοι μπήκαν στον Τάφο οι επικεφαλής του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, της Αρμενικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Τάγματος των Φραγκισκανών. Βγήκαν όλοι με μεγάλα χαμόγελα στα πρόσωπά τους. Στη συνέχεια πέρασαν οι μοναχοί και βγήκαν και εκείνοι χαμογελώντας. Όταν ήρθε η σειρά μας και συνειδητοποίησα τι είχαμε βρει, τα γόνατά μου έτρεμαν».

Σημειώνεται ότι η αφαίρεση της μαρμάρινης πλάκας, που καλύπτει τον τάφο του Ιησού, είχε συνδεθεί με μια σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα, όπως οι ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές που δέχονται ορισμένα από τα ηλεκτρονικά μηχανήματα των ερευνητών, αλλά και το «γλυκό άρωμα» που αναδίδεται από τον Τάφο του Θεανθρώπου.


Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Φρέσκια είδηση: συμφώνησαν OPEC και Ρωσία να μειώσουν την ημερησία παραγωγή πετρελαίου από τον ερχόμενο Ιανουάριο δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για αύξηση της τιμής του μαύρου χρυσού για πρώτη φορά μετά το 2008…

Καλοκαιριάτικη είδηση: από το περασμένο καλοκαίρι του 2016, το ξεκίνησε ‘λάου-λάου’, όπως λέει ο Λαός μας, και δεν ξέρουμε πού το πάει ο κ Ερντογάν..

Κυριακάτικη είδηση: «Βρίσκει και τα κάνει…» δήλωσε χτες σε συνέντευξή του στην «Β» τη Κυριακής ο κ Σαμαράς…

Σημερινή είδηση: μετά την αποτυχία του να πείσει τους Ιταλούς να πούνε ΝΑΙ υπό παραίτηση ο Ιταλός Πρωθυπουργός κ Ρέντζι…

Για εμάς τους «παλαιούς» Αιγαίο, πετρέλαιο και Τουρκία φέρνουν στη μνήμη το καλοκαίρι του 1976 και τον Ανδρέα Παπανδρέου με το «Βυθίσατε το Χόρα…»

Ο παγκοσμίως γνωστός όρος «από μηχανής θεός» συνδέεται με την αρχαία ελληνική τραγωδία όπου όταν η εξέλιξη του δράματος δεν είναι δυνατή προκύπτει η «θεϊκή»… παρέμβαση!
Στην σύγχρονη ελληνική τραγωδία που εξελίσσεται στο παλκοσένικο της Τρόικα και έχει δραματικές οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, ηθικές, πολιτισμικές, ίσως και επικίνδυνες εθνικές προεκτάσεις θεωρώ ότι παραμονές του Νέου Έτους 2017 (που, όπως πολλοί, φοβάμαι, δεν θα είναι…Σωτήριο) οφείλεται ο σημερινός μου τίτλος φίλες και φίλοι της ‘μπλογκόσφαιρας’.

Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν γιατί το βλέπω τόσο πεζά, πικρόχολα, αρνητικά;
Επειδή κάθε φορά που «νέα» και ήδη «συμφωνημένα μέτρα» τους μας οδηγούν στην ανεργία, την ανέχεια, την απόγνωση, την απώλεια Εθνικής αξιοπρέπειας και Κυριαρχίας και μαζί την εκχώρηση του Εθνικού πλούτου «για πινάκια φακής» ΞΑΦΝΙΚΑ από το γνωστό σε όλους μας ΠΟΥΘΕΝΑ προκύπτει ως «από μηχανής θεός» η ΕΛΠΙΔΑ και η ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ ότι:

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ είναι «τίγκα» σε πετρέλαιο! ΣΩΖΟΜΑΣΤΕ!

Με είχε ρωτήσει στο Αμφιθέατρο 2 του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ενώ ακόμη υπηρετούσα ως καθηγητής και Πρόεδρος στο Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων ένα πολύ προικισμένο παιδί που ήδη ως διδάκτωρ διδάσκει εκτός Ελλάδος:

«Δάσκαλε, υπάρχουν πετρέλαια στο Αιγαίο; Διότι εάν υπάρχουν τι ακριβώς σταματά τους πολιτικούς μας που από το «thank you» σε Αμερικανούς, Ευρωπαίους και ΝΑΤΟ μέχρι τα συρτάκια και τις κουμπαριές με τους Τούρκους τα δίνουν ΟΛΑ…τζάμπα;»

«Εάν υπάρχουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου στο Αιγαίο» είχα απαντήσει, ΛΟΓΙΚΑ, ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ, ΗΘΙΚΑ…ΤΙΠΟΤΕ δεν μας σταματά! Και ταυτόχρονα θα γίνουμε πλούσιοι Έλληνες και Τούρκοι, θα απαλλαγούμε και από την οικονομική αιμορραγία τύπου ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ για Προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων και από δολοφονημένους πιλότους μας με τις αδικαιολόγητες παραβιάσεις στο Αιγαίο από χώρα-Σύμμαχο στο ΝΑΤΟ!...»
Εδώ «φαγώθηκε» ο Χουσεΐν και ο Καντάφι για τα…πετρέλαια και θα υπήρχε πρόβλημα ΕΠΙΒΟΛΗΣ «εμπορικού συνεταιρισμού» για συνεκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου ή θα αντιστεκόντουσαν οι πολιτικοί που μας έφτασαν στη σημερινή τραγωδία σε τέτοια «Συνεργασία;»

«Εάν, πάλι, ΔΕΝ υπάρχουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου στο Αιγαίο» αυτό σημαίνει ότι με κάθε βήμα προς τη φτώχεια και την Βαλκανιοποίηση της Ελλάδας οι ΗΓΕΤΕΣ μας επικαλούνται «τον από μηχανής θεό» που λέγεται…Πετρέλαιο, αλλά ΚΑΙ χρυσός, ΚΑΙ ουράνιο στο ελληνικό υπέδαφος!

Υπάρχουν ή όχι προσωπικά ΔΕΝ το γνωρίζω!…
Πάντως φέτος, 40 χρόνια μετά το:
«Βυθίσατε το Χόρα» είναι πλέον αναμφισβήτητα δεδομένο ότι: «Βυθίσανε τη χώρα!»

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δύο τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη μπαινόβγαναν στον ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ Λέσβου-Χίου-Σάμου και προκάλεσαν δύο φορές dogfights με ένα ζευγάρι ελληνικών F-16.

Όπως μεταδίδει το protothema, με προκλητική διάθεση λειτούργησαν οι πιλότοι δύο τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 οι οποίοι νωρίς το πρωί μπήκαν στον ελληνικό εναέριο χώρο από την περιοχή μεταξύ Λέσβου-Χίου.

Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο και αρνήθηκαν να σταματήσουν την παράτυπη πτήση παρά το γεγονός ότι αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν εικονικά από δύο ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής τα οποία απογειώθηκαν από την Σκύρο. Τα τουρκικά F-16 προκάλεσαν αερομαχία με τα ελληνικά μαχητικά. Μετά την εμπλοκή το ζευγάρι των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών βγήκε από τον ελληνικό εναέριο χώρο.

Αντί όμως να επιστρέψουν στη βάση τους, τα τουρκικά F-16 παραβίασαν και πάλι τον εθνικό εναέριο χώρο. Πετώντας νοτιότερα, μπήκαν και πάλι χωρίς άδεια στο FIR Αθηνών και στη συνέχεια προχώρησαν σε παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου στην περιοχή μεταξύ Χίου και Σάμου. Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής προσέγγισαν τα τουρκικά F-16 αλλά οι Τούρκοι πιλότοι προκάλεσαν και δεύτερο dogfight με τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας που ήταν σε readiness.

Το εντυπωσιακό είναι ότι μετά την δεύτερη εικονική αερομαχία οι Τούρκοι πιλότοι δεν επέστρεψαν αμέσως στον τουρκικό εναέριο χώρο. Κινήθηκαν νοτιοανατολικά πετώντας στην περιοχή των Δωδεκανήσων και βγήκαν από τον ελληνικό εναέριο χώρο από την περιοχή ανατολικά της Ρόδου επιστρέφοντας στην τουρκική αεροπορική βάση του Ντάλαμαν.

Λίγο μετά την διπλή, σκληρή αερομαχία των ελληνικών με τα τουρκικά F-16, το αεροσκάφος που μετέφερε τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο μαζί με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της Χρυσής Αυγής και δημοσιογράφους προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο της Ρόδου. Από εκεί, ο κ. Καμμένος, οι βουλευτές (δεν συμμετέχουν βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, του Ποταμιού και της Ένωσης Κεντρώων) με δύο μεταφορικά ελικόπτερα Σινούκ απογειώθηκαν από τη Ρόδο και προσγειώθηκαν στο Καστελόριζο όπου και βρίσκονται αυτή την ώρα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Ας ξεκινήσουμε από τη θετική είδηση: δεν εξελέγη στην Αυστρία ο ακροδεξιός προεδρικός υποψήφιος του κόμματος FPÖ στην Αυστρία, Νόρμπερτ Χόφερ, έχασε καθαρά από τον ανεξάρτητο Αλεξάντερ Βαν Ντερ Μπέλεν στις επαναληπτικές προεδρικές εκλογές.

Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη καλή είδηση που είχε η Ε.Ε. εδώ και μήνες και αποδεικνύεται πως ο φόβος των πολιτών από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ δεν λειτούργησε σωρευτικά υπέρ του κ. Χόφερ, ο οποίος μέχρι περίπου τις αμερικανικές εκλογές είχε ελαφρύ προβάδισμα έναντι του κ. Βαν Ντερ Μπέλεν. Τα πράγματα γύρισαν, η τάση γύρισε και έτσι η Αυστρία εξέλεξε έναν σοβαρό άνθρωπο στη θέση του προέδρου της χώρας. Έτσι, φαίνεται πως δεν θα γίνουν πρόωρες εκλογές, μιας και ο νέος πρόεδρος που έχει τη δυνατότητα διάλυσης της Βουλής φαίνεται πως προκρίνει την παραμονή της κυβέρνησης Κερν έως το 2018.

Τα καλά νέα όμως για την Αυστρία τελειώνουν εδώ. Το FPÖ, το ακροδεξιό κόμμα (όποιος αμφισβητεί πως είναι ακροδεξιό, απλά ας κάνει μια έρευνα για το πώς ιδρύθηκε, από ποιους και τι πρεσβεύει κλπ.) διατηρεί σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές, αν και οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν πάρει κάπως τα πάνω τους με τον νέο καγκελάριο έναντι του αποχωρήσαντος Βέρνερ Φάυμαν.

Το κόμμα του κ. Στράχε είναι ισχυρό στην επαρχία και σε πολίτες που είναι απογοητευμένοι με το πολιτικό σύστημα και τα mainstream κόμματα, συνεπώς, εκτιμάται πως έχει καλές πιθανότητες να κόψει πρώτο το νήμα στις εκλογές του 2018. Θα μπορεί να συγκροτήσει κυβέρνηση; Δύσκολο μεν, όχι απίθανο δε, αλλά, σε κάθε περίπτωση, θα είναι ένα σαφές μήνυμα πως πολλοί πολίτες έχουν αποκοπεί από τα παραδοσιακά κόμματα και εξερευνούν ανενόχλητοι τη γοητεία του αντισυστημικού. Μπορείτε φυσικά να καταλάβετε πως μια κυβέρνηση υπό τον κ. Στράχε ή τον κ. Χόφερ, αν αποφασίσει να διεκδικήσει την Καγκελαρία, θα είναι μια κυβέρνηση που θα προκαλεί εφιάλτες στις Βρυξέλλες. Συνεπώς, τα δύσκολα στην περίπτωση της Αυστρίας για την Ε.Ε. δεν πέρασαν, εξακολουθούν να είναι μπροστά.

Και πάμε στην περίπτωση της Ιταλίας. Εκεί, όπου ο κ. Ρέντσι που πιέζεται από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ανεβασμένη σε διψήφια ποσοστά Λέγκα του Βορρά, της οποίας ηγείται ο επικοινωνιακός λαϊκιστής Ματέο Σαλβίνι, αποφάσισε να μετατρέψει ένα άσχετο δημοψήφισμα για τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση σε δημοψήφισμα-ψήφο εμπιστοσύνης για τον ίδιο και την κυβέρνησή του.

Επρόκειτο ομολογουμένως για πολιτική κίνηση εξαιρετικά υψηλού ρίσκου, με πολύ σοβαρές πιθανότητες να γυρίσει μπούμερανγκ εξ’ αρχής. Ιταλία και λαϊκισμός είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες, συνεπώς μπορείτε να καταλάβετε τι υπάρχει εκτός του κ. Ρέντσι στην ιταλική πολιτική σκηνή: ο κωμικός Γκρίλο των 5 αστέρων και ο δυνητικός υποψήφιος πρωθυπουργός, ο σαραντάρης Λουίτζι Ντι Μάιο, ο Ματέο Σαλβίνι της Λέγκας και ο πανταχού παρών Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η προοπτική ρήγματος με την Ε.Ε. γίνεται όλο και πιο πιθανή για το άμεσο μέλλον.

Το αποτέλεσμα του χθεσινοβραδινού δημοψηφίσματος δεν κάνει τα πράγματα για την Ε.Ε. πιο εύκολα. Αναμένεται να φανεί τι μέλλει γενέσθαι με τις ιταλικές τράπεζες, οι οποίες είναι σε ευαίσθητη κατάσταση, ενώ το πολιτικό μέλλον του κατ’ εξοχήν φιλοευρωπαϊστή (φανταστείτε!) πολιτικού της γειτονικής χώρας, του Ματέο Ρέντσι, φαντάζει επισφαλής.

Με άλλα λόγια: μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά, μαύρη είναι και για την Ευρώπη. Και, ένας Βαν Ντερ Μπέλεν δεν φέρνει την άνοιξη. Τα προβλήματα των πολιτών που τους ενώνουν απέναντι στις πολιτικές της Ένωσης και στα κόμματα που τις υποστηρίζουν δεν λύνονται εν τη μία νυκτί, ούτε πλέον μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ούτε το ΔΝΤ, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε ο καπιταλισμός φταίνε του Έλληνα που έχει χάσει 67.500 ευρώ το κάθε νοικοκυριό, κατά μέσο όρο, από το 2010 μέσα στην κρίση. Στο κάτω κάτω, με τον καπιταλισμό τα απόχτησε τα εισοδήματά του. Του φταίει που έχει βάλει για διαχειριστές των χρημάτων του μια συμμορία τυχάρπαστων, που του κλέβει το βιός στους μισθούς, τις συντάξεις, τους φόρους, τις παροχές για να ταϊζει την ύπαρξή της, ενώ ο ίδιος αδιαφορεί! Κι αυτό το κάνει διαρκώς και το δείχνουν οι αριθμοί...

Η Credit Suisse υποστηρίζει στην πρόσφατη έκθεσή της ότι στην Ελλάδα χάθηκαν περιουσίες 587 δις. ευρώ από το 2010, που τις επιμερίζει σε 67.703 ευρώ ανά νοικοκυριό, ενώ η γερμανική Allianz υπολογίζει ότι η μεσαία τάξη της χώρας συρρικνώθηκε σήμερα στο 20% του πληθυσμού από 50% που ήταν το 2002.

Πραγματικά. Ο υπερδανεισμός και τα ελλείμματαμε την απουσία σοβαρής παραγωγής γέννησαν το ελληνικό τέρας φτώχειας. Αλλά, δεν θα ήταν τέρας και δεν θα έσπερνε φτώχεια αν μαζί με τις προ του 2009 κυβερνήσεις δεν συνέχιζαν και οι μετέπειτα, μέχρι σήμερα την πιο καταστροφική πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση: Την κατασπατάληση μέχρι διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Την αδιαφορία για την περιουσία των πολιτών και την εξαέρωσή της.

Γιατί η αδιαφορία με την οποία οι κρατικές δομές και οι υπηρέτες τους ροκανίζουν τα εισοδήματα και τους φόρους των πολιτών είναι διαρκής. Αλλά, οφείλεται κυρίως στην αδιαφορία που δείχνουν οι ίδιοι οι πολίτες για τα εισοδήματα και τις παροχές τους. Γιατί, αν δεν αδιαφορούσαν, μ αυτά που βλέπουν κάθε μέρα τα φώτα της δημοσιότητας, θα ‘πρεπε να έχουν εισβάλει σε υπουργεία και κοινοβούλια και να πετάνε έξω με τις κλωτσιές τους καταχραστές της περιουσίας τους.

Αυτή την κατασπατάληση δεν την έχει μετρήσει ποτέ κανείς σε χρήμα για να δεί πόσα πραγματικά δισεκατομμύρια είναι όσα χάσαμε από τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν (και εφαρμόστηκαν επιλεκτικά κυρίως στον ιδιωτικό τομέα) και πόσα δισεκατομμύρια χάθηκαν και χάνονται από την κατασπατάληση του χρήματος των πολιτών από τούς νόμους και τις δραστηριότητες των πολιτικών και από τις δραστηριότητες των δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων διαχρονικά.

Πόσα έχουμε πληρώσει από την τσέπη μας σε φόρους και σε χαμένα εισοδήματα και σε χαμένες παροχές από τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων; Και πόσο έχουμε πληρώσει την ουσιαστική αδιαφορία του συνόλου σχεδόν των πολιτών για τα λεφτά που πληρώνουν διαρκώς, για τις παροχές που χάνουν ή για όσες στοιχίζουν πανάκριβα και για το μερίδιο εκείνων των πολιτών που έχουν το ακαταδίωκτο των δημόσιων φοροελέγχων και που αγγίζουν το 50% του πληθυσμού;

Από την αδιαφορία των πολιτών για την περιουσία τους αντλεί το θράσος η πολιτική εξουσία και διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα. Τις τσέπες των πολιτών. Φταίει ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ; Μέχρι ένα σημείο ναι. Αλλά, φταίει και στα παρακάτω, που είναι μερικά μόνο πρόσφατα από τα μόνιμα που ροκανίζουν τις τσέπες μας; Που μας στοιχίζουν εκατομμύρια και είναι οι κύριοι φταίχτες της κατάντιας μας; Χτεσινά και προχτεσινά μόνο καραμπινάτα γεγονότα μιάς νοοτροπίας. Επειδή η χώρα πάσχει από νοοτροπία, όχι από οικονομία:
  1. Η δημόσια εταιρία «Κτηριακές Υποδομές ΑΕ», προήρθε από τη συγχώνευση τριών ομοειδών δημόσιων εταιριών που έχτιζαν σχολεία, νοσοκομεία και δικαστικά κτήρια. Περιορίστηκαν το τεράστια λειτουργικά και άχρηστα έξοδά τους και παρ όλο που η εναπομείνασα εταιρία δεν χτίζει πιά σχεδόν τίποτε σε περίοδο ανυπαρξίας δημόσιων επενδύσεων έχει 330 εργαζόμενους.
Ε, αυτή η εταιρία ξαναπροσλαμβάνει άλλους 220 εργαζόμενους, που ήταν ορισμένου χρόνου και είχαν απολυθεί (αποζημιωμένοι) με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις όταν διαλύθηκαν οι τρείς εταιρίες (μέχρι Αρείου Πάγου), με τροπολογία που πέρασε στη Βουλή σε άσχετο νομοσχέδιο και που την ψήφισαν νύχτα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ ΑΝΕΛ, Λεβέντης, και το οποίο προβλέπει ότι προσλαμβάνονται κατά παρέκκλιση κάθε αντίθετης ρύθμισης ή απόφασης (του Αρείου Πάγου εννοείται!).

Πόσο θα κοστίσει στους πολίτες η ρουσφετολογική τροπολογία; Δώδεκα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο και όχι μόνο. Γιατί ένώ οι πολίτες πληρώνουν σήμερα για το ενοίκιο ενός ιδιόκτητου κτηρίου στέγασης της εταιρίας, από αύριο θα πληρώνουν και για δεύτερο ιδιόκτητο κτήριο μερικά εκατομμύρια!
  1. Με τον ανασχηματισμό δημιουργήθηκε το προσωποπαγές υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής του κ Παππά. Στο άχρηστο αυτό για τους πολίτες και χρήσιμο για τις παρακολουθήσεις και τα εκβιαστικά παιχνίδια κυβέρνησης- Μίντια υπουργείο συστάθηκε Πολιτικό Γραφείο. Δημιουργήθηκαν τέσσερις θέσεις μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων, τρείς θέσεις ειδικών συμβούλων, δέκα ακόμα υπαλλήλων της διοίκησης και ορίστηκε και η κατ αρχήν υπερωριακή και νυχτερινή απασχόληση, χωρίς ακόμα να έχουν καθίσει στο γραφείο τους οι νέοι κομματοϋπάλληλοι. Και έπονται και άλλοι.
  2. Μετά τον ανασχηματισμό, ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων σήμερασε δήμους και υπουργεία έχει σκαρφαλώσει στους 2.067, οι περισσότεροι από τους οποίους αμείβονται με πάνω από 2.000 ευρώ το μήνα, χωρίς να υπολογιστούν οι συχνά πλαστές υπερωρίες και αμοιβές για αργίες, που μπορεί και να διπλασιάσουν τις αμοιβές. Ενώ υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι στις υπηρεσίες, που μπορούν να κάνουν πολύ καλύτερα το έργο των άσχετων και ανειδίκευτων μετακλητών κομματόσκυλων.
  3. Το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, που πληρώνουν οι φορολογούμενοι, και αφορά σε πολλά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, βρίσκεται πάλι σε χέρια συμμοριών, που το χορηγούν σε χιλιάδες Αλβανούς, Βούλγαρους, Αφγανούς, Πακιστανούς άνω των 67 ετών που τους δηλώνουν ανασφάλιστους, χωρίς να ελέγχεται καν ο χρόνος παραμονής και εργασίας τους στη χώρα.
  4. Στο υπουργείο Βόρειου Πρωθυπουργού, εκτός από την υπεύθυνη κ Νοτοπούλου αποσπώνται πλέον με όλα τα μπόνους αυτής της νέας θέσης 16 αστυνομικοί, που αφαιρούνται από τις δυνάμεις που φυλάνε τις δομές των στρατοπέδων μεταναστών στη Μακεδονία! Προφανώς για να φυλάνε τα έπιπλα του πρωθυπουργικού γραφείου και τις νεαρές νεοδιοριζόμενες υπαλλήλους.
  1. Μόλις πριν τρείς μέρες η Βουλή ανέβαλε την εγκατάσταση των συστημάτων παρακολούθησης GPS στα βυτιοφόρα με νομοσχέδιο στη Βουλή, οδηγώντας το δημόσιο σε συνέχιση χασούρας τουλάχιστον 2 δις ευρώ το χρόνο από το λαθρεμπόριο στα καύσιμα! Προφανώς επειδή αυτά τα δις μπορεί και τα παίρνει φορολογώντας τους πολίτες!
  2. Το σύστημα αναγνώρισης των λαθραίων τσιγάρων στα τελωνεία πάλι δεν εγκαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να συνεχίσει το δημόσιο να χάνει περί τα 800.000.000 ευρώ φόρους κάθε χρόνο. Η ανάθεση καρκινοβατεί εδώ και χρόνια, γιατί, σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες, ισχυρότατα συμφέροντα την εμποδίζουν με παρεμβάσεις σε όλες τις κυβερνήσεις. Κι αυτά τα 800 εκατομ. τα αναπληρώνει η κυβέρνηση από τη φορολογία των πολιτών!
  3. Μόλις αποκαλύφθηκε ότι 1,5 εκατομ. ευρώ, που πήρε ο δήμος Πειραιά για ολυμπιακά έργα δεν πήγαν σε κανένα έργο και δόθηκαν από το δήμαρχο σε μισθοδοσία του προσωπικού! Αντί να παραχθούν θέσης εργασίας και αξίες με έργα παράχθηκε πρόσκαιρη κατανάλωση.
  4. Το Δημόσιο, με 1.800 κτήρια ανεκμετάλλευτα πληρώνει πάνω από 100.000.000 το χρόνο νοίκια σε ιδιώτες, αρνούμενο να αξιοποιήσει την περιουσία του. Πληρώνουν τα κορόιδα οι πολίτες. Εδώ και χρόνια καρκινοβατεί η μεταφορά υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών από 7 νοικιασμένα κτήρια, που στοιχίζουν εκατομμύρια το μήνα στους φορολογούμενους, στο κτήριο Κεράνη, για την εξαγορά του οποίου έχει πληρώσει ένα σκασμό λεφτά το δημόσιο, επειδή αντιδρούν οι υπάλληλοι!
  5. Κερασάκι στην τούρτα: Ο πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης χρέωσε το σέρβις του αυτοκινήτου του στη δημόσια επιχείρηση!
Όλα αυτά, πολλαπλασιασμένα επί χιλιάδες παρόμοια κάθε μέρα και επί πολλά χρόνια, σύν τα τελευταία 6, στερούν πολλά δις. από τις τσέπες μας, για τα οποία δε φταίει ούτε ο Σόιμπλε, ούτε το ΔΝΤ ούτε ο Ντράγκι, ούτε η κρίση.

Η κρίση στη χώρα είναι διαχρονική και είναι κρίση πολιτική, πολιτισμική και κοινωνική. Είναι κρίση νοοτροπίας ενός λαού ευνουχισμένου στην πλειοψηφία του από την υπερπροστασία και την ευμάρεια των τελευταίων 35 χρόνων, που έμαθε στα εύκολα και που δεν έχει καν τις αντιστάσεις, δεν έχει καν την οργή να πεταχτεί στους δρόμους και να βουτήξει τους κλέφτες των κόπων του από τα πέτα και να ουρλιάξει: «Φτάνει πια με την κοροϊδία. Φτάνει λαμόγια».

Μέχρι τότε, θα ζεί σκυφτούλης, μουρμουρίζοντας και μεμψιμοιρώντας, όπως κάνει κάθε μέρα, και θα αναθεματίζει τον Σόιμπλε και το ΔΝΤ. Αντί να αναθεματίζει την ανικανότητά του να γίνει Πολίτης.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου