Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Σεπ 2012


Αφιερωμένο σε όσους ακόμα πιστεύουν ότι κάποιοι, έστω, από τους βουλευτές που ψήφισαν υπέρ των μνημονίων, τα είχαν διαβάσει πριν τα ψηφίσουν...
 
Πώς επί 70 ημέρες (μέχρι ένας υποθηκοφύλακας στην Κρήτη να ανακαλύψει τον λάθος νόμο) όλες οι μεταβιβάσεις ήταν παράνομες!

Μνημείο για την προχειρότητα με την οποία νομοθετεί η Βουλή, αλλά και την άγνοια νόμου που επιδεικνύουν δημόσιες υπηρεσίες, αποτελεί η ανεπανάληπτη γκάφα που αποκαλύπτει η «Κυριακάτικη Δημοκρατία».

Η απίστευτη ιστορία ελληνικής τρέλας αποκαλύφθηκε την περασμένη Τρίτη στην Επιτροπή Παραγωγής της Βουλής. Πολλοί πίστεψαν ότι μια διάταξη απλώς επαναλάμβανε γνωστή διάταξη, σύμφωνα με την οποία, για να αγοράσει ή να μεταβιβάσει κάποιος ένα ακίνητο σε ιδιωτικό νησί ή νησίδα, για λόγους εθνικούς απαιτείται και άδεια του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Ακριβώς από κάτω, ωστόσο, μια άλλη διάταξη όριζε ότι «συμβολαιογραφικές πράξεις που συντάχθηκαν το διάστημα από 22 Μαρτίου έως και 31 Μαΐου 2012 αφορούν την απόκτηση δικαιωμάτων από φυσικά ή νομικά πρόσωπα σε ιδιωτικά ακίνητα που βρίσκονται σε μη ιδιωτικές νήσους ή νησίδες της ελληνικής επικράτειας και εκδόθηκαν χωρίς άδεια του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι έγκυρες και ισχυρές».

Οι βουλευτές άρχισαν να φωνάζουν ζητώντας εξηγήσεις. Όταν, όμως, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αθ. Τσαυτάρης, εξήγησε τι είχε συμβεί, οι πάντες έπεσαν από τα σύννεφα. Στο άρθρο 33 του επενδυτικού νόμου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης 4061/2012, επί υπουργίας Σκανδαλίδη, που ψηφίστηκε στις 21/03/2012, τα «σαΐνια» της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής του υπουργείου, στη διάταξη η οποία ορίζει ότι στα ιδιωτικά νησιά είναι υποχρεωτική η προηγούμενη άδεια του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ενέταξαν και τα μη ιδιωτικά νησιά.

Με απλά λόγια, αν κάποιος ήθελε να αγοράσει έστω μια αποθήκη στην Εύβοια, στην Κρήτη, στην Κέρκυρα ή οποιοδήποτε άλλο νησί ανήκει στο Δημόσιο, θα έπρεπε να ζητήσει την άδεια του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής συνελήφθη αδιάβαστη, οι βουλευτές το ίδιο, με αποτέλεσμα το «λάθος» να γίνει νόμος του κράτους στις 21 Μαρτίου.

Κι ενώ υπό κανονικές συνθήκες όλα τα παραπάνω μπορούσαν να είχαν τινάξει στον αέρα την οικονομική δραστηριότητα, αφού θα πάγωναν οι αγοραπωλησίες και μεταβιβάσεις ακινήτων σε όλα τα νησιά της Ελλάδας, όλα συνεχίστηκαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Τα υποθηκοφυλακεία επέδειξαν παντελή άγνοια νόμου, με αποτέλεσμα στα δημόσια νησιά να συνεχίζουν να μη ζητούν άδεια από το ΥΠΕΘΑ, μολονότι ο νόμος – έστω εκ παραδρομής – είχε αλλάξει. Και όπως παραδέχθηκε ο υπουργός, αν δεν είχε αντιληφθεί το λάθος ένας υποθηκοφύλακας στην Κρήτη, ακόμη και σήμερα θα συνεχιζόταν το αλαλούμ. Γι’ αυτό τον λόγο ήρθε η νομοθετική πρωτοβουλία, με την οποία ισχύουν ως έγκυρες όλες οι συμβολαιογραφικές πράξεις στο χρονικό διάστημα…

Ελλάς, το μεγαλείο σου!

Πηγή: ΚυριακάτικηΔημοκρατία, 9 Σεπτεμβρίου 2012


"Η οικονομική δυσπραγία πυροδοτεί το διχαστικό εθνικισμό"
Μόντι
"Θα βγεί στην επιφάνεια ο εθνικισμός και τότε..."
Γέροντας Παΐσιος

Ο Μόντι είπε πως πρότεινε να γίνει μια σύνοδος κορυφής στη Ρώμη για να συζητήσει την άνοδο του αντι-ευρωπαϊκού λαϊκισμού, τις διαιρέσεις...
ανάμεσα στο βορρά και στο νότο και τις εθνικιστικές προκαταλήψεις που έχουν καλλιεργηθεί από τη δυσαρέσκεια απέναντι στα μέτρα λιτότητας.

Ο Γέροντας Παΐσιος είχε πεί ότι:
"– Είναι αδύνατο, καί θά φανεί αυτό αργότερα, νά υπάρξει ποτέ συνεργασία τών Αγγλων, τών Γάλλων, τών Γερμανών, τών Ιταλών, τών Αυστριακών, κλπ. όταν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι πού χάσανε στόν Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τούς πατεράδες καί τούς θείους τους.
Είναι ποτέ δυνατόν νά ονομάζει ό ένας τόν άλλο «σύμμαχε» καί νά τό εννοεί;
Μή βλέπουμε τά πράγματα κοντόφθαλμα καί μόνο χάριν τής Οικονομίας. Θά βγεί ό Εθνικισμός στήν επιφάνεια καί τότε…"




Το σχέδιο για την Συρία που τρέχει η κυβέρνηση του Ερντογάν μαζί με τον δυτικό ιμπεριαλισμό, συνεχίζεται μέσω του Χατάι. Κάποιες φωτογραφίες που εμφανίστηκαν δείχνουν πως αυτό πάει παραπέρα.

Από αυτή την φωτογραφία γίνεται αντιληπτό πως στο Χακκάρι δεν δραστηριοποιούνται ασθενοφόρα μόνο του τουρκικού κράτους.
Διότι πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, στη νέα Βιομηχανική Περιοχή του Χατάι, φωτογραφήθηκαν δύο ασθενοφόρα με αγγλικές πινακίδες. Με ποιους σκοπούς άραγε βρίσκονται στο Χατάι αυτά τα ασθενοφόρα;

Αυτόπτες μάρτυρες λένε πως αυτά τα ασθενοφόρα της Αγγλίας μεταφέρουν όπλα στην Συρία μέσα από το έδαφος της Τουρκίας. Μάλιστα κάποιοι λένε πως είδαν μέσα σε αυτά τα ασθενοφόρα και ένοπλα άτομα.

Πολίτες του Χατάι με τους οποίους συνομιλήσαμε ανέφεραν πως τον τελευταίο καιρό υπάρχει στην πόλη έλλειψη ασθενοφόρων. Αποτελεί λοιπόν θέμα το πού και με ποιον σκοπό απασχολούνται τα ασθενοφόρα, που μέχρι τώρα αρκούσαν».

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί πως τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν καταγραφεί ασθενοφόρα να μεταφέρουν οπλισμένους από την Τουρκία και οι οπτικές (τότε) πληροφορίες αποδείκνυαν πως επρόκειτο για τούρκους στρατιώτες.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ήδη σχηματίσει ένα πολύ σημαντικό δίκτυο πληροφοριοδοτών σχεδόν στο σύνολο της Συριακής επικράτειας ή τουλάχιστον στις περιοχές που αποτελούν κομβικά – στρατηγικά σημεία για την Συριακή πλευρά. Ταυτόχρονα, εδώ και μήνες εξελισσόταν μία άλλη πολύ σημαντική επιχείρηση διείσδυσης στρατιωτικών ομάδων και ανδρών των ειδικών επιχειρήσεων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, εξάλλου, πραγματοποιήθηκε προ ημερών και η επίσκεψη του Γενικού Διευθυντή της CIA στην Τουρκία.

Σε αρκετές περιπτώσεις οι μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός της Συρίας είχαν κατορθώσει να συλλάβουν Γερμανούς, Γάλλους και Ισπανούς, οι οποίοι είχαν αναπτύξει δραστηριότητες «εμπορίου» όπλων, ενώ οι συριακές μυστικές υπηρεσίες έκαναν αρκετές φορές λόγο για την διείσδυση στην χώρα ανδρών ειδικών επιχειρήσεων.

Λαμβάνοντας υπόψιν την τελευταία αυτή πληροφορία, αλλά και την ταυτόχρονη κλιμάκωση της τουρκικής εμπλοκής, είναι προφανές πως είναι θέμα χρόνου πλέον να παρθεί η απόφαση για στρατιωτική επέμβαση της δύσης, η οποία είναι εμφανές πως θα γίνει από το ΝΑΤΟ, μετά και την πρόσφατη αυξημένη δραστηριότητα που έχει καταγραφεί. Η ύπαρξη του δικτύου πληροφοριών με την ταυτόχρονη ύπαρξη ανδρών των ειδικών επιχειρήσεων, καθιστούν σαφές πως σημαντικοί στόχοι (κυβερνητικά κτίρια, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, και αξιωματούχοι της κυβέρνησης Άσαντ) βρίσκονται ήδη υπό παρακολούθηση και έχουν στοχοποιηθεί, ώστε να επιτευχθεί η άμεση «εξουδετέρωσή» τους από τις πρώτες ώρες που θα εκδηλωθεί η επίσημη επίθεση κατά της Συρίας.


Πληροφορίες από «Τουρκικά Νέα», Κουρδικό Πρακτορείο Φιράτ και RT

Ο Πέτρος Φιλιππίδης δε χρειάζεται συστάσεις! Ο πρωταγωνιστής αγαπημένων τηλεοπτικών σειρών και θεατρικών παραστάσεων, μιλά για την πολιτική και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να κατέβει στον πολιτικό στίβο…

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Glam» δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Διαβάστε ένα απόσπασμα:

- Περιμένενατε τα συγκεκριμένα αποτελέσματα;

- Όχι, εξεπλάγην, ξαφνιάστηκα, αλλά τελικά κατάλαβα ότι ήταν ψήφος διαμαρτυρίας. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ που θύμωσε εκφράστηκε ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ.

- Η είσοδος της Χρυσής Αυγής σας εξέπληξε το ίδιο;

- Καθόλου. Από τη στιγμή που η Πολιτεία δεν κάνει αυτό που θα έπρεπε για τον κόσμο, δημιουργούνται κενά στα οποία τρυπώνουν κάποιοι.

- Σε ποια κενά αναφέρεστε;

- Στην ασφάλεια. Είμαστε ένα κράτος μπάτε σκύλοι αλέστε. Όταν λοιπόν το κράτος δεν παρέχει ασφάλεια, ο κόσμος στρέφεται αλλού. Τι σας κάνει εντύπωση λοιπόν; Αφήστε που η Χρυσή Αυγή είναι συνεπέστατη στα όσα λέει. Δεν παρεκκλίνει σε τίποτα από τις προγραμματικές της δηλώσεις.


Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη*

H κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι καζάνι που βράζει και δεν ξέρεις πότε και που θα σκάσει. Από τη μια ο εμφύλιος της Συρίας που μαίνεται ανηλεώς και από την άλλη η κατάσταση με το Ιράν και την αδημονία του Ισραήλ να επιτεθεί προληπτικά στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, με την συνδρομή η και συμμετοχή των Αμερικανών, για να το αποτρέψει να κατασκευάσει ατομικά όπλα. Έτσι τα δύο ερωτήματα που πλανώνται πάνω από την Μέση Ανατολή είναι. Πότε θα πέσει ο Άσσαντ και με ποιο τρόπο και πότε θα εκδηλωθεί στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν. Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι πολύ δύσκολη και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν. Ο Άσσαντ δεν είναι εύκολο να πέσει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Δυτικών, Τουρκίας και Αράβων, καθόσον διαθέτει ισχυρούς φίλους και συμμάχους και είναι μαζί του μεγάλες εθνολογικές και θρησκευτικές ομάδες της Συρίας. Στο δεύτερο ερώτημα οι εκτιμήσεις των ειδικών διαφέρουν.

Άλλοι εκτιμούν ότι το ανυπόμονο Ισραήλ τελικά θα εκτελέσει την επιχείρηση μόνο του, χωρίς τους Αμερικανούς και φυσικά χωρίς την έγκρισή των, άλλοι εκτιμούν ότιείναι να γίνει θα γίνει μετά τις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2012, με τους Αμερικανούς να κυριαρχούν στην εν λόγω επιχείρηση, όπου φυσικά θα συμμετέχουν και οι Ισραηλινοί και τέλος άλλοι να εκτιμούν, ότι τίποτα δεν θα συμβεί, πέραν των φραστικών απειλών και υπερβολών και ότι θα υπάρξει τελικά συμφωνία, που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Και μέσα σεαυτή την αβέβαιη κατάσταση μια επίσκεψη τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα. Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του αρχηγού της CIA του στρατηγού Νταβίντ Πετρέους στην Τουρκία (2-3 Σεπτ) και στο Ισραήλ (4-5 Σεπτ) σηματοδότησε, κατά τους δυτικούς στρατιωτικούς παρατηρητές τις μελλοντικές εξελίξεις στην περιοχή.
Εδώ αξίζει να αναφερθούμε στον στρατηγό Πετρέους, ως διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων στο Ιράκ και να ενθυμίσουμε ότι ήταν ο άνθρωπος που αιχμαλώτισε στο Βόρειο Ιράκ Τούρκους αξιωματικούς και τους περιέφερε από χωρίου εις χωρίον με κουκούλες από τσουβάλια, προκαλώντας την εκδικητική μανία των τουρκικών ΜΜΕ. Ε, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος που εξευτέλισε την Τουρκία συναντήθηκε επίσημα με τον Ερντογάν και τον Γκιουλ και με απόλυτη μυστικότητα συζήτησαν πολλά θέματα, με κυρίαρχο βέβαια το Συριακό και τον ρόλο της Τουρκίας επί του θέματος.Όπως ¨διέρρευσε¨ από την Άγκυρα, ο στρατηγός Πετρέουςσυζήτησε στην τουρκική πρωτεύουσα, τη δεύτερη φάση της εμπλοκής της Άγκυρας και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στη μεθόδευση των ενεργειών για την απαλλαγή από τον Άσαντ ή ακόμη και της τελικής εισβολής στη Συρία, όταν και αν τελικά αποφασιστεί .
Στην Άγκυρα λοιπόν, κεκλεισμένων των θυρών, ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο Πρόεδρος Αμπντουλαχ Γκιούλ (μετά το εξιτήριο από το Νοσοκομείο) εξέφρασαν αρχικά στον στρατηγό Πετρέους τα παράπονά τους και την οργή τους για την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία όπως εκτιμούν τους δένει τα χέρια για τη δημιουργία ασφαλών καταφυγίων στη Συρία (έτσι λέμε τώρα την εισβολή σε ξένη χώρα) για επιχειρήσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ. Τον ενημέρωσαν ακόμη ότι η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής τους δύο τελευταίους μήνες για την αποστολή αυτή, μαζί με τις αεροπορικές δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ. Ωστόσο, καμία χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει σε επιχειρήσεις, χωρίς υλικοτεχνική υποστήριξη από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Οι Τούρκοι ως γνωστόν επικρίνουν την άρνηση του Ομπάμα να συμμετάσχει άμεσα στη συριακή κρίση, παρά τις κλιμακούμενεςαπειλές που αντιμετωπίζει η Τουρκία, λόγω της ανοιχτής πόρτας που αφήνει ο Άσαντ στο PKK για βάσεις στο βόρειο τμήμα της Συρίας και στο τρίγωνο των συνόρων Ιράκ-Συρίας-Τουρκίας.Ήδη οι αντάρτες του ΡΚΚ έχουν καταλάβει μεγάλες περιοχές στην ΝΑ Τουρκία και τις ελέγχουν απόλυτα, χωρίς ο Τουρκικός Στρατός και η Αεροπορία να μπορούν να κάνουν κάτι. Η Άγκυρα είναι επίσης σε δύσκολη θέση λόγω της κλιμακούμενης εισροής προσφύγων από τη Συρία που δημιουργούν ένα δυσβάσταχτο βάρος για την οικονομία της, όπως ισχυρίζεται, αν και αυτό δεν απόλυτα αληθές, αφού στην πραγματικότητα οι προσφυγικοί καταυλισμοί, χρηματοδοτείται από τον ΟΗΕ.
Φαίνεται όμως ότι ο αρχηγός της CIA καθησύχασε τους Τούρκους ηγέτες και «ανέθεσε» στην Τουρκία τον ειδικό ρόλο, που επιθυμούσαν στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση . Έτσι λοιπόν συμφωνήθηκε και το επιχειρησιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν από δω και πέρα, οι δυνάμεις των αντικαθεστωτικών εντός Συρίας. Αμέσως μετά τη συνάντηση αυτή, δύο ταξιαρχίες Σύρων αντικαθεστωτικών (στην πραγματικότητα αποτελούνται από Σύριους λιποτάκτες στρατιωτικούς, πολλούς μισθοφόρους ιδιαίτερα από Λιβύη, μέλη της Αλ Κάιντα, Τζιχάντια, τυχοδιώκτες και άλλα ακραία Ισλαμιστικά λουλούδια ) τέθηκαν υπό τον άμεσο επιχειρησιακό έλεγχο Τούρκων αξιωματικών. Δηλαδή ανέλαβαν την διοίκηση και τον επιχειρησιακό έλεγχο Τούρκοι εν ενεργεία στρατιωτικοί. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πρόκειται για την ταξιαρχία «Tawhid», η οποία επιχειρεί στην τοποθεσία Al Bab στο Χαλέπι, και την ταξιαρχία «North Liberators Brigade», που επιχειρεί στην περιοχή Idlib της Βορείου Συρίας. Για να υπογραμμίσουμε την σοβαρότητα του θέματος, απλά να αναφέρουμε την «εξαφάνιση» της επίσκεψης Πετρέους στην Άγκυρα από τα Τουρκικά ΜΜΕ, σαν να μην συνέβη ποτέ.
Μετά την Τουρκία ο στρατηγός Πετρέους, μετέβη στο Ισραήλ, για ενημέρωση της κατάστασης και για τις μελλοντικές εξελίξεις στην περιοχή. Βέβαια το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι και το καλύτερο τελευταία. Το Ισραήλ έχει ένα διπλό παράπονο για την πολιτική Ομπάμα στο θέμα του Ιράν: Η κυβέρνησή των ΗΠΑ , όχι μόνο δεν απειλεί τους ηγέτες του Ιράν με το ενδεχόμενοστρατιωτικής επέμβασης που θα μπορούσε να τερματίσει την κούρσα της Τεχεράνης για απόκτηση πυρηνικών όπλων, αλλά οι Αμερικανοί αξιωματούχοι και μάλιστα σε υψηλότατο επίπεδο, καταβάλλουν ενεργά και δυναμικά προσπάθειες για την πρόληψη τυχόν ισραηλινής επίθεσης, τουλάχιστον μέχρι τις αμερικανικές εκλογές.
Μέσα σε αυτό το ψυχρό κλίμα γίνεται αντιληπτό ότι η (απόρρητη) ενημέρωση Πετρέους στην Ισραηλινή ηγεσία, δεν απέδωσε κάτι χρήσιμο , ούτε έγινε βελτίωση του αρνητικού κλίματοςμεταξύ των δύο χωρών και συμμάχων. Υψηλά ιστάμενοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η επίσκεψή του Petraeus αποτέλεσε μια μη δεσμευτική χειρονομία καλής θέλησης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, που έχει την σημασία της για τον πρόεδρο Ομπάμα, η οποία μάλιστα δεν απαιτεί από τον Λευκό Οίκο ή τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Martin Dempsey να υπαναχωρήσουν ή να ζητήσουν συγγνώμη για τα υποτιμητικά σχόλια τους, όσον αφορά στην ικανότητα του Ισραηλινού Στρατού για επίθεση κατά του Ιράν. Ως γνωστόν εκφράστηκαν αμφιβολίες και επικρίσεις από τους δύο Αμερικανούς ηγέτες, για την ικανότητα των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων να εκτελέσουν τέτοιας μορφής και κλίμακας επιχείρηση μόνοι τους.
Ειδικότεραο στρατηγός Μάρτιν Ντέμπσεϊ, δήλωσε, «ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν να εμπλακούν σε τυχόν Ισραηλινή επίθεση στο Ιράν». Προειδοποίησε επίσης ότι μια τέτοια επίθεση θα προκαλούσε τη διάσπαση της συμμαχίας, που έχει επιβάλει αυστηρές οικονομικές και όχι μόνο κυρώσεις στο Ιράν, το οποίο βέβαια υποστηρίζει ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα είναι ειρηνικό. Εδώ να αναφέρουμε και τις πρόσφατες δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Ριαμπκόφ που απηχεί ξεκάθαρα την Ρωσική θέση: «Εμείς, όπως και πριν, δεν βλέπουμε να υπάρχουν ενδείξεις μιας στρατιωτικής διάστασης στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Δεν υπάρχουν ενδείξεις».
Με την παραπάνω δήλωση, ο Ντέμπσεϊ ξεκαθάρισε ότι, αν ο ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπέντζαμιν Νετανιάχου επιχειρήσει στρατιωτική επέμβαση θα διακινδυνεύσει να χάσει την υποστήριξη του σημαντικότερου συμμάχου του Ισραήλ.
«Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα μπροστά στο κατηγορηματικό «Όχι» των Η.Π.Α. Γι' αυτό κι εξερευνά τα περιθώρια δράσης που της έχουν απομείνει»,δήλωσε πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Ισραήλ. Εδώ εκτιμούμε ότι οι Αμερικανοί έχουν δίκαιο. Οι Ισραηλινοί έχουν την δυνατότητα να εκτελέσουν μια μαζική πυραυλική και αεροπορική επίθεση κατά του Ιράν με συντριπτικά πλήγματα, αλλά σε ένα κύμα. Για τα συνεχή και ανηλεή πλήγματα ¨τύπου χαλιού¨, που θα μπορούσαν να παραλύσουν και να καταστρέψουν την Ιρανική πολεμική μηχανή, απαιτούνται πολλές δυνάμεις, μέσα και συστήματα, που μόνο μια πολυεθνική δύναμη με την ηγετική παρουσία και συμμετοχή των Αμερικανικών δυνάμεων θα μπορούσε να επιτύχει τα επιζητούμενα αποτελέσματα, αλά και θα πάλι θα εκφράσουμε τις επιφυλάξεις μας για την επιτυχή έκβαση, καθόσον το Ιράν έχει τεράστιες πολεμικές δυνατότητες και ισχυρούς φίλους και εταίρους, με αποτέλεσμα η σύρραξη να γενικευτεί, με συμμετοχή και άλλων εθνών ακόμη και πέραν της περιοχής της Μέσης Ανατολής ακόμη και σε παγκόσμιο πόλεμο.
Λίγες ώρες αργότερα και κατά τη διάρκεια των συζητήσεων Πετρέους και Ισραηλινών, παρατηρήθηκαν «περίεργες μετακινήσεις στρατιωτικών μονάδων» εντός της Συρίας αλλά και στον Νότιο Λίβανο. Πρόκειται, κατά πληροφορίες, για μονάδες του τακτικού συριακού στρατού καθώς και μονάδες των Λιβανέζων Χεζμπολάχ. Παρατηρητές στο Ισραήλ διαπίστωσαν πως την ίδια στιγμή μετακινήθηκε αντιαεροπορική μονάδα του Ισραήλ (Iron Dome) στα σύνορα με τον Λίβανο. Η δύναμη αυτή είναι εξοπλισμένη με συστήματα αναχαίτισης πυραύλων, προφανώς για να αντιμετωπίσει πιθανή επίθεση με ρουκέτες από τη Xεζμπολάχ.
Εκτιμώντας την διαμορφωθείσα κατάσταση θεωρούμε ότι έχουμε φθάσει στα όριακαι ο δείκτης στο κόκκινο. Η Τουρκία που ανυπομονεί να αναλάβειδράση, αδυνατεί να αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης και τους κινδύνους που απορρέουν . Τυφλωμένη από τον νέο-Οθωμανικό ιμπεριαλιστικό μεγαλοιδεατισμό των θεωριών του Αχμέτ Νταβούτογλου, έχει καταστεί ο χρήσιμος ηλίθιος για τους σκοπούς και τις επιδιώξεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Η πολιτική των μηδενικών προβλημάτων που στόχευαν, έχει καταντήσει πλέον σε πολιτική των προβλημάτων με όλους για όλα και πιο πολύ με τους γείτονές των. Δεν αντιλαμβάνονται οι Τούρκοι ηγέτες, ότι χρησιμοποιούνται από τους εκφραστές αυτής της πολιτικής, τις ΗΠΑ, τις Δυτικές Δυνάμεις και κάποια Σουνιτικά Αραβικά κράτη, με μοναρχικά, μη δημοκρατικά καθεστώτα, ότι τελικά θα πέσουν μέσα στον λάκκο που σκάβουν για τους άλλους και θα καούν τελικά στην φωτιά που ετοιμάζουν για γειτονικούς των λαούς. Δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους, γιατί πως αλλιώς να εξηγήσει κάποιος τις απανωτές ήττες και τα χαστούκια που δέχονται τελευταία και δεν μπορούν να αντιδράσουν, παρά να διακηρύττουν μεγαλοστόμως ότι η Τουρκία είναι μεγάλο έθνος και θα…….. αντιδράσει.
Υπενθυμίζουμε την υπόθεση Στολίσκου Ελευθερίας 1 και τους θανάτους Τούρκων πολιτών στο Μάβι Μαρμαρά, την κατάρριψη του Τουρκικού Α/Φ
RF-4 Phantom από την Συριακή αεράμυνα και τώρα την απώλεια μεγάλου εδάφους στην ΝΑ από τους μαχητές του ΡΚΚ, που σηματοδοτεί την σπίθα που άναψε το φυτίλι του ξεσηκωμού του Κουρδικού λαού και την δημιουργία Κουρδικού κράτους από το Ιράκ, στην Συρία μέχρι την ΝΑ Τουρκία. Πάντως αυτό που έχει «σχεδιαστεί» να γίνει στην Συρία, ίσως να έχει την τύχη των μέχρι τώρα σχεδιασμών, που όλοι, μα όλοι έχουν αποτύχει. Ο Άσαντ παραμένει στην θέση του, η οποία τελευταία είναι περισσότερη ισχυροποιημένη, παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες των ΗΠΑ και των συμμάχων των (Αγγλία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Κατάρ) σε όλους τους τομείς να επιτύχουν την ανατροπή του Άσαντ και να εγκαθιδρύσουν νέα Σουνιτική Ισλαμική (δηλαδή οι Σύριοι Αδελφοί Μουσουλμάνοι) κυβέρνηση, όπως συνέβη με τα Αραβικά κράτη που τα χτύπησε η αποκαλούμενη «αραβική άνοιξη», που σε όλα που έγιναν εκλογές, τις κέρδισαν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Και όπως διαφαίνεται η λύση δεν είναι στην διοίκηση των αντικυβερνητικών Ταξιαρχιών από Τούρκους αξιωματικούς. Και μέσα σε αυτή η κατάσταση η Ελλάδα δια του ΥΠΕΞ, από την Πάφο όπου ευρίσκεται «ζήτησε την απόσυρση του Άσαντ, για να σταματήσει η αιματοχυσία», λες και ο πρόεδρος της Συρίας είναι παλιάς τεχνολογίας όχημα και πρέπει να αποσυρθεί. Τόσο σοβαρή εξωτερική πολιτική ασκούμε.
Σε ότι αφορά το Ισραήλ, η κατάσταση μοιάζει πλέον να παγιώνεται. Μετά τις σκληρές και ασυνήθιστες για το Ισραήλ δηλώσεις του στρατηγού Ντέμσει, το Ισραήλ φαίνεται να αποδέχεται την υφιστάμενη κατάσταση. Καμιά μονομερής ενέργεια κατά του Ιράν, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. Μετά τις εκλογές και ανάλογα με το αποτέλεσμα. Ο Μιτ Ρόμνευ όχι μόνο συμφωνεί και συντάσσεται με τις Ισραηλινές θέσεις, αλλά υπερθεματίζει και εγκαλεί τον Ομπάμα, γιατί δεν έχει επιτεθεί στο Ιράν ακόμη. Αν εκλεγεί ο Ομπάμα, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ο πρόεδρος Ομπάμα δεν έχει πειστεί πλήρως και δεν είναι τελικά οπαδός της προληπτικής επίθεσης κατά Ιράν, για αυτό και έχει επισύρει την μήνιν του Ισραήλ και των γερακιών του Μπίμπι Νετανιάχου και Εχούντ Μπαράκ. Το ψάχνει το θέμα και στο μυαλό του τριγυρίζει και η πιθανότητα εξεύρεσης διπλωματικής λύσης, αντιλαμβανόμενοςτους τεράστιους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία, την ασφάλεια και την ειρήνη.
Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες όμως ο Ομπάμα έχει αποφασίσει με τον Νετανιάχου και ότι είναι να γίνει θα γίνει μετά τις εκλογές, όταν εκλεγεί. Ο Νετανιάχου και ο Μπαράκ, υπέρμαχοι της προληπτικής επίθεσης έχουν έλθει σε σύγκρουση με την μερίδα των Ισραηλινών που δεν προκρίνουν την μονομερή ενέργεια εκ μέρους του Ισραήλ. Μιλάμε για ανθρώπους που η γνώμη των έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία, όπως ο πρώην αρχηγός της Μοσσάντ Μείρ Νταγκάν, ο νυν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αντγος Μπένι Γκάντζ και πολλοί άλλοι. Οι Ισραηλινοί κάνουν το λάθος να συγκρίνουν την πετυχημένη επιχείρησή των «ΟΠΕΡΑ» κατά του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Ιράκ στις 7 Ιουνίου 1981, με το σημερινό Ιράν. Εξετάζοντας τις δύο περιπτώσεις καταλήγουμε στο συμπέρασμα: ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. Έτσι η ανυπομονησία του Ισραήλ για προληπτική ενέργεια κατά Ιράν, έστω και μονομερώς, τελικά επιβραδύνθηκε και φαίνεται ότι έλαβε τέλος από τους δύο προαναφερθέντες παράγοντες. Δηλαδή από τις προσωπικότητες εντός του Ισραήλ, που αντιτίθενται σε μονομερή ενέργεια (δεν είναι λίγο να παίρνει θέση δημοσίως ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και να λέει όχι σε μονομερή ενέργεια) και από την καθαρή , ηχηρή και μάλλον προσβλητική για τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ θέση των ΗΠΑ, εκπεφρασμένη, έστω και διπλωματικά από τον Ομπάμα (που λόγω εκλογών προσδοκά ψήφους και στήριξη από το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπυ) και κυρίως και ιδιαίτερα από τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, στρατηγό Ντέμπσευ.
Έτσι λοιπόν ας αναμένουμε τις μελλοντικές εξελίξεις στην περιοχήμετά τις αμερικανικές εκλογές, όχι τόσο για την Συρία, που μπορεί να έχουμε εξελίξεις, λόγω της ρευστότητας της κατάστασης και όχι λόγω της ανάληψης της διοίκησης των αντικαθεστωτικών Ταξιαρχιών από τους Τούρκους, όσο και ιδιαίτερα για το Ιράν, που όπως εκτιμάται θα συνεχιστεί η φρασεολογία απειλών και ψυχολογικών επιχειρήσεων εκατέρωθεν, χωρίς να αναμένονται πολεμικές επιχειρήσεις.
*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντιστράτηγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ και συνδιαχειριστής της ιστοσελίδας www.analystsforchange.org

Η έναρξη ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης σηματοδοτεί το πρώτο βήμα για την ένταξη της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη ως χώρας παραγωγού και όχι μόνο διέλευσης αγωγών. Η προοπτική αυτή, σε συνδυασμό με τις ραγδαίες εξελίξεις στο ενεργειακό πεδίο σε Κύπρο και Ισραήλ, δημιουργεί προϋποθέσεις εμβάθυνσης του άτυπου «άξονα» που ήδη οικοδομείται μεταξύ των τριών κρατών. Η Αθήνα αποφεύγει επιμελώς να αναφερθεί σε «άξονα», διότι θεωρεί ότι θα δημιουργήσει αντιδράσεις και επιφυλακτικότητα στο αραβικό ακροατήριο, η διατήρηση καλών σχέσεων με το οποίο συνεχίζει να αποτελεί σταθερά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Τους επόμενους μήνες, όταν βγουν τα αποτελέσματα των ερευνών, η Ελλάδα θα γνωρίζει τι κοιτάσματα έχει στις συγκεκριμένες περιοχές (Ιόνιο και νοτιοδυτικά της Κρήτης) και με βάση αυτά θα γίνουν οι επόμενες κινήσεις που θα «κουμπώσουν» το ελληνικό κομμάτι του παζλ με το κυπριακό και το ισραηλινό. Η παραγωγή ισραηλινού φυσικού αερίου αναμένεται να αρχίσει το 2015 και του κυπριακού μεταξύ 2018 και 2020. Στο μεσοδιάστημα, έως ότου η Κύπρος αρχίσει την εκμετάλλευση του δικού της κοιτάσματος, θα καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες με ισραηλινό φυσικό αέριο, κατόπιν πρόσφατης συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Εν τω μεταξύ, η απόφαση της κυπριακής κυβέρνησης να δώσει το «πράσινο φως» για τη συμμετοχή της ισραηλινής Delek στην εκμετάλλευση του Οικοπέδου 12 μαζί με την αμερικανική Noble Energy προώθησε περαιτέρω τη στρατηγική συνεργασία δημιουργώντας βαθύτερη εμπλοκή των Ισραηλινών στα κυπριακά κοιτάσματα με ό,τι αυτό σημαίνει για την αμυντική και τη διπλωματική προστασία τους.

Η Ελλάδα, στο θέμα των ερευνών, ακολουθεί περίπου το κυπριακό μοντέλο και ας μην έχει ακόμη προχωρήσει στην ανακήρυξη και την οριοθέτηση της ΑΟΖ της. Προκήρυξε έρευνες σε περιοχές για τις οποίες υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι έχουν ενεργειακό ενδιαφέρον (όπως η Κύπρος με το Οικόπεδο 12) και, εφόσον οι εκτιμήσεις επιβεβαιωθούν από τα στοιχεία, η έλευση των διεθνών εταιριών για τη δεύτερη φάση, αυτή της εκμετάλλευσης, θα δημιουργήσει οικονομική και διπλωματική ασπίδα, όπως συνέβη και με την Κύπρο. Παράλληλα θα οικοδομήσει τις προϋποθέσεις για διεύρυνση του πεδίου ερευνών, καθώς θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας.

Μια προβολή στο εγγύς μέλλον, όπου η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ θα είναι κράτη-παραγωγοί φυσικού αερίου, είναι λίαν πιθανόν να παραπέμπει σε ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό στη Μεσόγειο. Η ανακοίνωση του Ισραήλ ότι θα εξαγάγει το 55% της παραγωγής φυσικού αερίου, σε συνδυασμό με τις ανακαλυφθείσες και εκτιμώμενες ποσότητες στην Κύπρο, δικαιολογεί το ενδιαφέρον των διεθνών εταιριών. Αν σε αυτά προστεθούν τα πιθανολογούμενα ελληνικά αποθέματα, στην περιοχή δημιουργείται η τρίτη πηγή ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης (μετά το ρωσικό και το αζέρικο αέριο).

Ταυτόχρονα, όμως, το τοπίο διέρχεται και μια άλλη μεταβολή που αφορά στην επέλαση του Ισλαμισμού ως κυβερνητική δύναμη στις περιμεσογειακές χώρες, αν και σε διαφορετικές εκδοχές. Στην Αίγυπτο επικράτησαν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, στην Τυνησία οι «light» ισλαμιστές, στη Λιβύη οι κοσμικοί, στον Λίβανο κυριαρχεί η Χεζμπολάχ, στην Τουρκία ανεβαίνει ο Ισλαμισμός και στη Συρία η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η επίσκεψη, την εβδομάδα που πέρασε, των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας, Ιταλίας, Κύπρου και Μάλτας στην Αίγυπτο. Η κίνηση αυτή υποδηλώνει τη βούληση της Ε.Ε. να διατηρήσει σχέσεις στενής συνεργασίας με την Αίγυπτο, και μετά την κυβερνητική αλλαγή, ως δύναμης στην περιοχή η οποία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Με την εκλογική επικράτηση των Αδελφών Μουσουλμάνων στη χώρα δημιουργείται ένα πολύπλοκο σύστημα ισορροπιών κυρίως με το στρατό, ο οποίος παραμένει βασικός παράγοντας στην εσωτερική σκηνή αλλά με μετριασμένο και πιο ελεγχόμενο το ρόλο του σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση. Όπως έλεγε διπλωματικός παράγοντας στον Τύπο της Κυριακής, η Αίγυπτος «δεν είναι Τουρκία ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Ιράν, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση χώρας, με ισχυρό αραβικό εθνικισμό, Ιστορία χιλιάδων ετών, πληθυσμό 80 εκατομμυρίων, μεγάλο μέρος του οποίου είναι νέοι και άνεργοι, και αυτό χρειάζεται πολυεπίπεδη και λεπτή διαχείριση».

Η Ελλάδα, έχοντας παραδοσιακά καλή σχέση με την Αίγυπτο, επιδιώκει τη διατήρησή της και με τα νέα πολιτικά δεδομένα. Η συζήτηση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, Δημήτρη Αβραμόπουλου, με τον Αιγύπτιο πρόεδρο, Μοχάμεντ Μόρσι, και τον ΥΠΕΞ, Μοχάμεντ Καμέλ Αμρ, κατά την επίσκεψη των τεσσάρων υπουργών της Ε.Ε., έγινε σε πολύ καλό κλίμα. Όπως έλεγαν διπλωματικές πηγές, η Ελλάδα διατηρεί μεγάλο διπλωματικό κεφάλαιο στην περιοχή, επειδή έχει ιστορικές σχέσεις και ένα βαθύτερο επίπεδο κατανόησης των ιδιαιτεροτήτων απ’ ό,τι τρίτες πλευρές. Κράτη όπως η Αίγυπτος βλέπουν την Ελλάδα και ως «αγωγό» στη σχέση τους με την Ε.Ε.

Η Αίγυπτος παραμένει, λόγω φύσεως και θέσεως, χώρα ανταγωνιστική με την Τουρκία (και με το Ιράν), παράμετρος η οποία προφανώς λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από την Αθήνα. Οι Αιγύπτιοι αρνήθηκαν να συμπεριλάβουν το Καστελλόριζο στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα, λόγω της αντίδρασης της Τουρκίας, εξέλιξη προφανώς δυσάρεστη, αλλά αυτό δεν αναιρεί την πραγματικότητα ότι η Αίγυπτος είναι μια δύναμη στην περιοχή την οποία ούτε η Ελλάδα ούτε η Ε.Ε. μπορεί να παραβλέψει. Γι’ αυτό η Αθήνα θέλει να είναι προσεκτική με τη συζήτηση περί «άξονα» με το Ισραήλ, ώστε να μη δημιουργούνται παρενέργειες σε άλλες παραμέτρους της εξωτερικής πολιτικής.

Εννοείται όμως ότι η στρατηγική σχέση με το Τελ Αβίβ αποτελεί υψηλή προτεραιότητα από την οποία προσδοκώνται οφέλη σε ευρύ φάσμα τομέων, από την άμυνα και την ενέργεια, μέχρι τις επενδύσεις, τον τουρισμό και τον αγροτικό τομέα.

Λάμπρος Καλαρρύτης στον Τύπο της Κυριακής

Μπορεί ο Μάριο Ντράγκι να πέρασε την πρότασή του για «ανοιχτή» αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ, διάρκειας μέχρι τρία χρόνια, η Ελλάδα όμως θα πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί τον δρόμο των Μνημονίων, χωρίς ελπίδα διεξόδου

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Μάλιστα με το να αξιοποιεί τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου για την αποπληρωμή των δόσεων των δανειστών, αντί για την ενίσχυση της ρευστότητας του κράτους έχει κλείσει ένα τελευταίο παράθυρο προς τις αγορές. Άρα η συζήτηση περί ευρώ ή δραχμής στην Ελλάδα και την Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει. Πολύ περισσότερο αφού ο Ντράγκι πέρασε, με συντριπτική πλειοψηφία, τη «φόρμουλα»- εργαλείο που η Goldman Sachs δόμησε για να βγάλει την ευρωζώνη από την καταστροφή και προσωρινά τον κύκλο της διάλυσης.

Την ίδια περίοδο, περίπου στο τέλος του καλοκαιριού, η ίδια διεθνής τράπεζα, σε έκθεσή της, παρουσίασε και ανέλυσε μια μεθοδολογία σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα μπορεί να επιτύχει επιμήκυνση των υποχρεώσεων της προς την Ευρώπη, χωρίς επιπλέον κεφάλαιο 20 δισ. ευρώ, όπως ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε διεκήρυσσε. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει λόγο να μην ακολουθήσει αυτή τη μεθοδολογία ζητώντας επιμήκυνση (ή διαχωρισμό των κεφαλαίων για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών σε σχέση με τα δάνεια για το κρατικό χρέος), προκειμένου να εξυπηρετηθούν, σε ρεαλιστική βάση οι στόχοι του Μνημονίου, χωρίς να καταρρεύσει με εσωτερικό κραχ, η ελληνική πραγματική οικονομία.

Όλα τα παραπάνω όμως δεν αλλάζουν την εικόνα που έχουν μπροστά τους οι Έλληνες. Ποια είναι αυτή; Επιστρέφουν στο 1950 στο βιοτικό τους επίπεδο, αλλά και στην λειτουργία του κράτους και της οικονομίας τους. Η φτωχοποίηση έντασης, η αποδόμηση ακόμη και του σκληρού πυρήνα του κράτους και η πλήρης αποκεφαλαιοποίηση της ελληνικής επιχειρηματικότητας, έρχονται να συμπληρώσουν την απουσία εθνικής ταυτότητας και στρατηγικής ανασυγκρότησης, που έχουν προηγηθεί.

Ουσιαστικά οι Έλληνες έχουν παρασυρθεί σε ετεροκαθορισμό ως προς την εθνική τους ταυτότητα, προσβλέποντας σε ένα ανύπαρκτο ευρωπαϊκό έθνος-πατρίδα και ταυτόχρονα έχουν παραδώσει οι ηγεσίες τους το κράτος, σε μια υπό σύσταση Γερμανική Αυτοκρατορία, υπό ευρωπαϊκό νομισματικό μανδύα.

Παράλληλα η σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά και οι όποιες επόμενες κυβερνήσεις του, αποτελούν την τελευταία ευχέρεια του πολιτικού και συνταγματικού συστήματος της χώρας , όπως αυτό ορίσθηκε και λειτούργησε από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και μετά, με όρους Μεταπολίτευσης. Ολόκληρη η νομική βάση συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας, έχοντας αποσαρθρωθεί από τη διαφθορά, την διαπλοκή- ιδιωτικά συμφέροντα και την κομματική λεηλασία του κράτους έχει καταρρεύσει , μέσα σε μια τριετία με την υπογραφή ενός χαρτιού, του πρώτου Μνημονίου που οδήγησε στο δεύτερο και ούτω καθεξής, χωρίς καμία πολιτική και πολιτειακή νομιμοποίηση. Μάλιστα ο υπουργός που το υπέγραψε, ο απόγονος οικογένειας δοσιλόγων της προηγούμενης γερμανικής κατοχής, σήμερα βρίσκεται ουσιαστικά σε ...πρόωρη συνταξιοδότηση και ειδικό καθεστώς φυσικής και νομικής προστασίας.

Η συζήτηση περί του ευρώ και της δημοσιονομικής προσαρμογής, που συνεχίζεται στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αφορά τους Έλληνες, στον κύριο όγκο τους, αφού δεν αλλάζει τους όρους μόνιμης φτωχοποίησης και πλεμποποίησης, που τους επιβάλλουν οι ευρωπαίοι επικυρίαρχοι που αγόρασαν τα χρέη τους από τους ιδιώτες διεθνείς δανειστές της Ελλάδας.

Η συζήτηση στην Ελλάδα θα πρέπει να γίνει πολιτική. Το πολιτικό σύστημα, όπως εδραζόταν στον δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, έχει καταρρεύσει, με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις να δείχνει να κινείται στα όρια του 4% και τη Ν.Δ μετά τα επόμενα πακέτα μέτρων να ακολουθεί την ίδια διαδρομή με το ΠΑΣΟΚ, απλά με χρονική υστέρηση φάσης, αλλά όχι ουσίας. Ο Α. Σαμαράς ως πρωθυπουργός προσπαθεί να διασφαλίσει ότι μπορεί ή και να νοικοκυρέψει ό,τι μπορεί από την κατεστραμμένη εθνική κρατική και κοινωνική οντότητα των Ελλήνων. Όμως ο συστημικός ευρωπαϊκός ενδοτισμός και υποτέλεια της Ελλάδας, περιορίζει ασφυκτικά τα όρια.

Από την άλλη πλευρά τόσο οι κινήσεις στα Δεξιά όσο και στα Αριστερά του πολιτικοοικονομικού συστήματος διαχείρισης, που συνεχίζει να ασκεί εξουσία, δείχνουν χαοτικές και αναποτελεσματικές ως προς το να δημιουργήσουν μια νέα θετική πραγματικότητα για τους Έλληνες. Μια επόμενη κατάσταση Δημοκρατίας, όπου θα υπάρχουν εγγυήσεις Ελευθερίας, Ευημερίας, Πολιτικής Αρμονίας, πολυμερούς εθνικής ανασυγκρότησης, εντός ή εκτός της ζώνης του ευρώ. Με ένα ΣΥΡΙΖΑ που αδυνατεί να συγκροτηθεί σε ρεύμα νέας εθνικής και κοινωνικής συνεννόησης και συλλογικό ρεύμα αναδόμησης των Ελλήνων και την Χρυσή Αυγή να κυριαρχεί στους δρόμους, με εξτρεμισμό αλλά χωρίς χαρακτήρα δυνατότητας νέου κυβερνητισμού, το αδιέξοδο πιστοποιείται.

Φυσικά δεν θα έχουμε εκλογές σύντομα. Αυτό μαζί με την παρουσία Σαμαρά στο Μαξίμου δίνει έναν ελάχιστο χρόνο. Το ζήτημα όμως είναι να μιλήσουμε και πάλι πολιτικά. Να βρεθεί διέξοδος με ένα νέο Σύνταγμα για τη χώρα, που θα την βγάζει από την Βαυαροκρατία και πολιτικοοικονομική διάρθρωση και θα εγγυάται την έξοδο των Ελλήνων από τον ραγιαδισμό και την κρατική συγκρότηση των Κοτζαμπάσηδων. Το Έθνος είναι πιο δυνατό από το κράτος της μεταπολίτευσης ή την κρατική συγκρότηση του '50.

Έτσι είτε το έθνος θα δημιουργήσει νέο κράτος, διαπραγματευόμενο και αναθεωρώντας την νεοελληνική ιστορία του, είτε το κράτος των κοτζαμπάσηδων και των εκπροσώπων των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης θα οδηγήσει σε αφανισμό το Έθνος.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι . Η λύση για τους Έλληνες δεν μπορεί να είναι, ως κατάληξη, τίποτα άλλο παρά ένα Νέο Σύνταγμα. Όχι αναθεώρηση του παρόντος, αλλά μια νέα αρχή. Για να υπάρξει αυτό η πραγματικότητα θα πρέπει να καταργήσει τα κόμματα, το Κοινοβούλιο των 300, την ανώτατη ηγεσία του Έθνους, που ούτως ή άλλως , εν μέσω παρακμής της, καταρρέει.

Τι σημαίνει αυτό. Κίνημα – κινητοποίηση των εθνικών ελίτ των Ελλήνων, όπου Γης και δόμηση της Πατρίδας. Νέο κράτος, με νέα Πολιτεία. Κατάργηση της κομματοκρατίας, με τη μη αναγνώριση των κομμάτων ως θεμελιωδών στοιχείων του πολιτεύματος, αναθεώρηση του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας και της λειτουργίας του ανώτατου άρχοντα, κατάργηση του Κοινοβουλίου των 300, υπέρ μιας Γερουσίας των 100, εκλογή πρωθυπουργού και όχι κόμματος στην κυβέρνηση, επανακωδικοποίηση του συνόλου του Δικαίου, Αστικού-Ποινικού, Δικονομίας, ανεξαρτησία εξουσιών, επιχειρηματική διεθνοποίηση από και προς την Ελλάδα, συνολική αναδιάταξη της κρατικής υπόστασης και λειτουργίας στο κεντρικό και το περιφερειακό κράτος.

Η εξέλιξη για τους Έλληνες και την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ευθύγραμμή όπως δείχνει. Το αριστοκρατικό έθνος θα πρέπει να έχει την ευκαιρία να χτίσει ένα νέο κράτος, που να αρμόζει στην ιστορία του και τις φιλοσοφικές αφετηρίες του. Σήμερα η Ελλάδα έχει γυρίσει στο 1950, όχι μόνον σε επίπεδο εισοδημάτων και αποσάρθρωσης των δομών, αλλά συνολικά. Κείτεται σε ερείπια.

Οι δημοσιονομικές συζητήσεις δεν ωφελούν. Ήρθε και πάλι η ώρα της Πολιτικής, της Γεωπολιτικής και της Γεωοικονομίας...





Χρειάστηκαν σχεδόν 50 μέρες στην εντατική για να ανοίξει τα μάτια της η μικρή Μυρτώ, μετά τον εφιάλτη που έζησε στην Πάρο στις 22 Ιουλίου από το κάθαρμα που προσπάθησαν να καλύψουν κάποιοι.

Πλέον, η 15χρονη κοπέλα έχει επαφή με το περιβάλλον και οι γιατροί παρατηρούν σημάδια βελτίωσης στην υγεία της.

Η μητέρα της, μιλώντας στην εφημερίδα Real News αναφέρει ότι το κορίτσι άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια του, πριν από λίγες ημέρες, της έσφιξε το χέρι και προσπάθησε να γνέψει ότι την ακούει.

Οι δικοί της άνθρωποι της βάζουν ακουστικά με την αγαπημένη της μουσική, της διαβάζουν συνεχώς παραμύθια και της μιλούν ασταμάτητα όταν τους επιτρέπεται η είσοδος στην εντατική.

“Προσπαθώ να της λέω πράγματα που της αρέσουν, όπως πως θα πάμε μαζί στην Κορέα, ένα ταξίδι που πάντα ονειρευόταν και μάζευε χρήματα γι’ αυτό. Με κοιτάζει και κλαίει, σα να έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί την κατάσταση της και σα να μου ζητάει βοήθεια. Αλλά δε μπορώ να τη βοηθήσω..”, λέει η μητέρα της Μυρτούς.

Στο ιατρικό συμβούλιο οι γιατροί έκριναν ότι η μικρή σε δυο εβδομάδες θα βγει από την εντατική και θα μεταφερθεί σε κέντρο αποκατάστασης στο Ρίο ή την Λάρισα για να υποβάλλεται συστηματικά σε φυσικοθεραπείες.

Κατόπιν θα πρέπει να ξαναεπιστρέψει στο “Αττικόν” για να υποβληθεί εκ νέου σε χειρουργείο στο κεφάλι ενώ στη συνέχεια ο κος Σακκάς συνέστησε στους γονείς της να τη μεταφέρουν σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης στη Γερμανία.

Καταλυτική παρέμβαση στα τεκταινόμενα στην Ευρωζώνη επιχειρεί ο μεγαλοεπενδυτής Τζόρτζ Σόρος με άρθρο του στο project syndicate, όπου διαμορφώνει δυο σενάρια τα οποία μπορεί να επιλύσουν αποφασιστικά την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη.

Ο Σόρος καλεί τη Μέρκελ να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη μετεξέλιξη της Ευρωζώνης σε πολιτική Ένωση, ή διαφορετικά να αποχωρήσει η Γερμανία από τη ζώνη του ευρώ, ώστε να επιβιώσουν οι υπόλοιπες χώρες.

Στην ανάλυσή του ο Σόρος παρουσιάζει τα δεδομένα του ευρωπαϊκού προβλήματος, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μίξη δυο παραγόντων:
- του δημοσιονομικού των χωρών
- του τραπεζικού, που έχει τις ρίζες του στην κατάρρευση της Lehman Brothers.

Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν ανέδειξαν τη Γερμανία ως ηγεμονική δύναμη καθώς οι περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης που διαθέτουν πολιτική επιρροή αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρέους και πληρώνουν υψηλά επιτόκια.

Σύμφωνα με τον Σόρος, την κατάσταση επιδεινώνει η δογματική εμμονή της Dundesbank στην ετεροχρονισμένη νομισματική πολιτική λόγω των γερμανικών βιωμάτων με τον υψηλό πληθωρισμό από την Δημοκρατία της Βαυαρίας.

Το αποτέλεσμα, υποστηρίζει, είναι πως η Bundesbank εστιάζει στον έλεγχο του πληθωρισμού αγνοώντας την απειλή του αποπληθωρισμού. Παράλληλα αναγκάζει τις υπερχρεωμένες χώρες να ακολουθήσουν προγράμματα αυστηρής λιτότητας, τα οποία στην ουσία διογκώνουν το πρόβλημα, καθώς βαθαίνει η ύφεση με αποτέλεσμα να αυξάνεται το χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Το σκηνικό που εδραιώνεται δημιουργεί τον κίνδυνο παγίωσης μιας Ευρωζώνης δυο ταχυτήτων, με το ανρθώπινο δυναμικό και το κεφάλαιο να είναι αγκιστρωμένα στο κέντρο προκαλώντας αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση στην περιφέρεια.

Ο Τζ. Σόρος υποστηρίζει πως αν η Γερμανία αποχωρήσει από τη Ζώνη του Ευρώ, τότε το ενιαίο νόμισμα θα υποτιμηθεί, οι χώρες που θα μείνουν εντός θα ωφεληθούν καθώς οι οικονομίες τους θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές και το χρέος θα μειωθεί σε πραγματικούς όρους. Παράλληλα με τον έλεγχο της ΕΚΤ στα χέρια τους θα είχαν τη δυνατότητα να συμπιέσουν το κόστος δανεισμού και να βγουν από τον υφεσιακό κύκλο.

Το ίδιο αποτέλεσμα, υποστηρίζει ο Σόρος, μπορεί να επιτευχθεί με μικρότερο κόστος για τη Γερμανία. Αν συμπεριφερθεί ηγεμονικά, θα επιβάλει την τραπεζική ένωση με γρήγορα βήματα, ενώ παράλληλα θα συστήσει ταμείο διαχείρισης χρέους, το οποίο θα έχει την αρμοδιότητα του ελέγχου αποπληρωμής του εθνικού χρέους των χωρών, το οποίο θα μετατραπεί σε ευρωομόλογα.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να τεθεί, σύμφωνα με τον Σόρος, στόχος για την ανάπτυξη στο 5% σε επίπεδο Ευρωζώνης ώστε μπορέσει να υπάρξει ενεργητική μείωση του χρέους και όχι παθητική.


Πραγματικά συγκινητικός ο Πρωθυπουργός...
Γονατισμένος μπροστά σε ένα συνάνθρωπο μας παραπληγικό να συζητά...
Και να ψιθυρίζει:"Θα κάνω ότι μπορώ"

Από μόνη της η φράση προσδίδει αδυναμία σε αυτόν που την εκφράζει...
Και η αδυναμία προέρχεται από το γεγονός ότι λίγες μέρες πριν γονατίσει μπροστά στο καροτσάκι του συνανθρώπου μας, γονάτισε στη Μέρκελ..

Τελικά κύριε Πρωθυπουργέ δεν αρκεί να κάνετε ότι μπορείτε...
Πρέπει να κάνετε αυτό που πρέπει...

Στη φράση σας "θα κάνω ότι μπορώ" κρυβόταν ότι πρέπει να διασφαλίσετε τα χρήματα των τοκογλύφων και μετά το επίδομα αυτού του ανθρώπου...Πρώτα το κέρδος τους και μετά την επιβίωση του...

Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι...Και τρομάζω στο ότι είστε αποφασισμένος να το πράξετε...

Τόσο μικρός και τόσο λίγος...






W. Engdahl: «H επικίνδυνη περιπέτεια των Δυτικών στη Συρία μπορεί να οδηγήσει στον Γ’ Παγκόσμιο»
«Η Γαλλία έχει αναλάβει ρόλο ελεύθερου σκοπευτή μέχρι τις αμερικανικές εκλογές»

8 Σεπτεμβρίου 2012

Ο γνωστός και ακριβέστατος στις εκτιμήσεις του καθηγητής γεωπολιτικής και συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του μπεστ-σέλερ «Full Spectrum Dominance», William F. Engdahl, σε συνέντευξή του στο δορυφορικό δίκτυο Russia Today, σχολιάζοντας τον υπόγειο ρόλο της Γαλλίας στις εξελίξεις στη Συρία, παρατηρεί:

«Η Γαλλία έχει αναλάβει την ευθύνη για τον εφοδιασμό των «Σύριων ανταρτών» με μετρητά και πολεμοφόδια για λογαριασμό των ΗΠΑ, οι οποίες δεν ενδιαφέρονται να «λερώσουν τα χέρια τους με αίμα» πριν από τις προεδρικές εκλογέςτου Νοεμβρίου».

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, οι «ενισχύσεις» άρχισαν να ρέουν την περασμένη Παρασκευή, προς την κατεύθυνση 5 τοπικών φορέων στις λεγόμενες «απελευθερωμένες ζώνες» (υπό τον έλεγχο του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού») που βρίσκονται σε τρεις επαρχίες – στο Ντέιρ αλ-Ζορ, το Χαλέπι και το Ιντλίμπ – σύμφωνα με διπλωματική πηγή που επικαλείται το Reuters.


Σύμφωνα με τον Engdahl, οι ενέργειες αυτές δεν θα βγάλουν τη χώρα από τις αιματηρές συγκρούσεις, αλλά αντίθετα, θα την παρασύρουν σε πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων αιματοχυσία.


Ο Γάλλος Πρόεδρος Hollande (κέντρο), πλαισιωμένος από τον Υπουργό Εξωτερικών Laurent Fabius (δεύτερος από αριστερά) κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο «Σπίτι του συριακού λαού» κατά τη διάρκεια της τρίτης συνάντησης της ομάδας των «Φίλων της Συρίας» στο Παρίσι, στις 6 Ιουλίου 2012 (Reuters)

Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της συνέντευξης του W. F. Engdahl στο RT News και το βίντεο:


Russia Today News: Γιατί έχει αναλάβει τόσο ενεργό ρόλο η Γαλλία στην υπόθεση της Συρίας; Τι επιδιώκει να αποκτήσει το Παρίσι υποστηρίζοντας τους έμμισθους «αντάρτες»;

William Engdahl: Πιστεύω ότι η Γαλλία ενεργεί ως ένας εξαιρετικά ανέντιμος «μεσίτης ειρήνης» σε όλη αυτή τη διαδικασία. Επίσης, κατά την άποψή μου ενεργεί ως υποχείριο, αν θέλετε, του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και του Πενταγώνου μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. Ο Obama δεν θέλει να εμπλακεί άμεσα σε μια εξαιρετικά βρώμικη αντιπαράθεση στη Συρία μέχρι ο Αμερικανός ψηφοφόρος να εκτελέσει το εκλογικό του δικαίωμα. Πιστεύω ότι η Γαλλία παίζει τον ρόλο του ελεύθερου σκοπευτή και η ιδέα της διανομής όπλων και πυρομαχικών στις λεγόμενες «ζώνες προστασίας» είναι η πιο κυνική ενέργεια που μπορεί να φανταστεί κανείς. Στοχεύει στην πυροδότηση εμφυλίου, στην συνέχιση της αιματοχυσίας – στοχεύει σε ο,τιδήποτε άλλο εκτός της ειρήνης. Επομένως, οι ενέργειες συνιστούν μια από τις πιο επικίνδυνες κινήσεις στο θέατρο της όλης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη Συρία κατά τους τελευταίους μήνες.

Russia Today News: Θα είναι αρκετή η γαλλική αυτή παρέμβαση ώστε να ανατρέψει τις ισορροπίες στο θέατρο συγκρούσεων της Συρίας;

William Engdahl: Αν δούμε τα δημοσιεύματα που αφορούν στις κινήσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αφού ανέλαβαν την προεδρία στην Αίγυπτο, θα διαπιστώσετε ότι η «συριακή αντιπολίτευση» κυριαρχείται και κατευθύνεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που στην ουσία είναι η ίδια οργάνωση. Ανάμεσα στα μακροπρόθεσμα σχέδιά τους είναι η εισαγωγή στη Συρία του φανατικού ισλαμικού νόμου, της Σαρία, όπως αυτός προωθείται από την αλ-Κάιντα και τους Ταλιμπάν. Ο νόμος αυτός θα σημάνει τον τερματισμό της ανεξιθρησκείας, που ήταν μέχρι σήμερα το σήμα κατατεθέν του συριακού τρόπου ζωής για δεκαετίες υπό την ηγεσία της οικογένειας al-Assad.

Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν ρεπορτάζ από ανταποκριτές μέσα στη Συρία κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της λεγόμενης «αντιπολίτευσης», σύμφωνα με τα οποία μέλη της Αλ Κάιντα ή Μουτζαχεντίν έχουν μεταφερθεί από την Σαουδική Αραβία ή αλλού, και μοιράζουν όπλα εδώ και εκεί, αποκεφαλίζουν αθώους πολίτες και στη συνέχεια κατηγορούν την κυβέρνηση al-Assad γι αυτές τις φρικαλεότητες.

Αδυνατώ να βρω μια λέξη ή φράση που θα μπορούσε να περιγράψει την αναγνώριση μιας δήθεν «κυβέρνησης σε εξορία» ή την «οικοδόμηση μιας εξόριστης κυβέρνησης». Αν, ίσως, η ρωσική κυβέρνηση αναγνώριζε την Κου Κλουξ Κλαν ως κυβέρνηση σε εξορία στην Αμερική και της παρείχε βαρύ οπλισμό, έτσι ώστε να μπορεί να επιτεθεί εναντίον της Ουάσιγκτον, θα είχαμε κάτι αντίστοιχο. Μιλάμε για μια παρανοϊκή κατάσταση που οι Δυτικοί επιχειρούν να εκλογικεύσουν.

Russia Today News: Αν η Γαλλία ηγείται αυτή τη στιγμή της πρωτοβουλίας των βρώμικων αυτών κινήσεων στη Συρία, τι έχει να κερδίσει;

William Engdahl: Καλή ερώτηση. Από ιστορική άποψη, η άρχουσα τάξη της Γαλλίας, που χρονολογείται από την εποχή του Ναπολέοντα, αν θέλετε, έχει πάντα την τάση να δίνει χτυπήματα κάτω από τη μέση, όσον αφορά τις κινήσεις γεωπολιτικής.

Κατά την άποψή μου, από τότε που η τάξη αυτή, μαζί με τις γαλλικές Ε.Δ., υποστήριξε τον Sarkozy, προκειμένου να ξαναμπεί η Γαλλία στο παιχνίδι του ΝΑΤΟ ως κυρίαρχος παίκτης, έχει την τάση, όταν πρόκειται για μεγάλες διεθνείς αποφάσεις, να δίνει χτυπήματα κάτω από τη μέση, που ενέχουν μεγάλο ρίσκο, με καταστροφικές συνέπειες για τη Γαλλία.

Η περιπέτεια της Συρίας, στην οποία έχει εμπλακεί η κυβέρνηση Ηollande και Fabius, πρόκειται να γίνει μπούμερανγκ για τη Γαλλία και σίγουρα για όλο τον κόσμο, αφού είναι ικανή να προκαλέσει έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο από εσφαλμένους υπολογισμούς.

Πρόκειται πραγματικά για το πιο επικίνδυνο πράγμα που έχω δει στα 37 χρόνια που εργάζομαι ως αναλυτής γεωπολιτικών εξελίξεων.



Του Γιώργου Χαρβαλιά

Βιάστηκαν να χαμογελάσουν κάποιοι αδαείς στην Αθήνα, με τις ανακοινώσεις του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την απεριόριστη αγορά ομολόγων μικρής διάρκειας, ξεχνώντας μεταξύ άλλων, πώς αυτή αφορά χώρες που συναλλάσσονται με τις αγορές και εκδίδουν ομόλογα. Δεν αφορά τις ήδη χρεοκοπημένες οικονομίες όπως η ελληνική. Δεν απευθύνεται δηλαδή στους… νεκρούς, αλλά στους ημιθανείς και μάλιστα με ιδιαίτερα αυστηρές προϋποθέσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η… νεκρανάσταση της ελληνικής οικονομίας που τοποθετείται κάπου στις αρχές της επόμενης δεκαετίας(!), δεν θα είναι καθόλου απλή υπόθεση. Όποιο σενάριο κι αν δει κανείς, σχετικά με την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους, ακόμη και το πιο αισιόδοξο, ή έστω κι αυτά που διατυπώνονται από εγχώριους ημιεπίσημους κρατικούς φορείς, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η υπόθεση δεν έχει τύχη. Η καλύτερα, δεν έχει…γιατρειά χωρίς να μπει νυστέρι, βαθιά μέχρι το κόκαλο.

Ακόμη και υπό…ονειρικές συνθήκες, με μείωση δηλαδή του επιτοκίου διακρατικού δανεισμού, με επιτάχυνση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και με την επιμήκυνση του διαστήματος προσαρμογής, ώστε τα άγαρμπα μέτρα λιτότητας να διαχυθούν τουλάχιστον σε έναν ευρύτερο χρονικό ορίζοντα, η εξίσωση και πάλι δεν βγαίνει!

Στη καλύτερη περίπτωση το χρέος θα έχει διαμορφωθεί το 2020, μία ανάσα πιο κάτω από το απαγορευτικό 120% του ΑΕΠ και πάντα υπό την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον για μια πενταετία θα «τρέχουν πρωτογενή πλεονάσματα». Και μιλάμε για πραγματικά πλεονάσματα και όχι αυτά που υποτίθεται προσεγγίζουμε σήμερα, έχοντας κηρύξει ως κράτος άτυπη στάση πληρωμών που ήδη συσσώρευσε μία οφειλή, κοντά 7 δις(!) σε ιδιώτες.

Κακώς κάποιοι, ακόμη και μέσα στη κυβέρνηση, επαναπαύονται στην προοπτική «συλλογικής επιχείρησης σωτηρίας» που μαζί με την Ισπανία, την Ιταλία, ενδεχομένως και την Γαλλία, θα συμπαρασύρει στον αφρό και την… Ελλαδίτσα. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι και καλό θα ήταν να μην βαυκαλιζόμαστε με αφελείς λογικές του τύπου…μαζί με τον βασιλικό θα ποτιστεί και η γλάστρα!

Από την εποχή του αμαρτωλού PSI και με ακέραια ευθύνη του τότε πρωθυπουργού Παπαδήμου και της παρέας του, αφήσαμε τους δανειστές να εδραιώσουν διεθνώς ότι η Ελλάδα αποτελεί μία μοναδική στην Ευρώπη περίπτωση οικονομικής «παραβατικότητας». Είχε ασφαλώς προηγηθεί το…«στόλισμα» της πατρίδας μας με τα επίθετα «διεφθαρμένη» και «αναξιόπιστη» από το αλησμόνητο δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωσταντίνου.

Αλλά ακόμη και σήμερα, παρά τη βελτίωση του κλίματος και τις όψιμες γερμανικές…αβρότητες, η εικόνα της χώρας μας δεν έχει αποκατασταθεί. Οι διεθνείς αιτιάσεις περί «ελληνικής μοναδικότητας», ορολογία που επανέλαβε μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, παραμένουν στο τραπέζι και δεν προϊδεάζουν για αναίμακτη διάσωση της Ελλάδας, από κοινού με τους υπόλοιπους… «παραβατικούς» του ευρωπαϊκού νότου.

Για τις μεγάλες μεσογειακές χώρες ισχύει το «too big to fail». Στο βαθμό δηλαδή που οι Γερμανοί δεν έχουν αποφασίσει να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη, είναι υποχρεωμένοι να σώσουν την Ισπανία και την Ιταλία, γιατί είναι τέτοιο το μέγεθος τους, ώστε οποιαδήποτε κατάρρευση ή χρεοκοπία θα είχε άμεσες και ανυπολόγιστες επιπτώσεις σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Για τον λόγο αυτό και μόνο, το Βερολίνο επέτρεψε στον Μάριο Ντράγκι να εξαπολύσει το «μπαζούκας» του(σ.σ. το δραστικό βεληνεκές του οποίου μένει να φανεί…) Αλλά ακόμη και οι «διευκολύνσεις» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με την μαζική αγορά κρατικών ομολόγων των υπερχρεωμένων χωρών, αφορούν μόνο τις περιπτώσεις εκείνες που προσαρμόζονται με σαφή δείγματα γραφής στην γερμανική αντίληψη «πειθαρχίας» και νοικοκυρέματος των δημόσιων οικονομικών. Απευθύνονται δηλαδή σε όσους, όχι μόνο προτίθενται να μπουν σε μνημόνιο με επιστασία ΔΝΤ, αλλά δεσμεύονται να το εφαρμόσουν μέχρι κεραίας! Αντίθετα, για τους… καθ΄έξιν παραβατικούς, προβλέπεται, όχι αγορά, αλλά…πώληση κρατικών ομολόγων και διακοπή του προγράμματος, ως μέθοδος σωφρονισμού και τιμωρίας!

Δυστυχώς για την Ελλάδα, η όσο πιστότερη εφαρμογή του μνημονίου, σημαίνει ότι θα παραμένει νεκρή πάνω στο καναβάτσο της χρεοκοπίας και επομένως έτοιμη, ανά πάση στιγμή να εκδιωχθεί από το τρένο και να φύγει άψαλτη…

Από τον «Τύπο της Κυριακής»





Αυτή μου η επιστολή, ίσως πικράνει πολλούς, αλλά είναι αναγκαίο κακό. Πριν 3 περίπου χρόνια, είχα στείλει ένα ανάλογο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ΕΥΠ, το οποίο πέρασε στα… “υπ’ όψιν”.
Σήμερα όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και όπως είναι λογικό, αλλάζει και το ύφος της επιστολής. Θέλησα να γίνει “ανοικτή”, ώστε να μην μπορεί κανείς να πει “δεν ήξερα”.

Η ΕΥΠ, στα πρώτα της βήματα (και ως ΚΥΠ αλλά και παλαιότερα), έκανε φιλότιμες προσπάθειες να διαφυλάξει την ακεραιότητα του Ελληνικού Κράτους. Παλεύοντας με τα μεγαθήρια του χώρου, όπως η CIA, n Mossad, n Intelligence Service και n KGB (η οποία πλέον έχει αντικατασταθεί από την FSB) κατάφερε να σταθεί επάξιος αντίπαλος ακόμη και της ΜΙΤ (τουρκική αντικατασκοπεία) η οποία υποστηρίζονταν κατά κόρον από τη CIA.

Αυτά όμως, μέχρι εποχής Μαυραγάνη. Τότε, είχε συμβεί το εξής παράδοξο. Υπήρχαν δύο αδέλφια: ο Αντώνης Μαυραγάνης κι ο Νίκος (αν θυμάμαι καλά) Μαυραγάνης, με καταγωγή από ένα χωριό έξω από το Κιάτο. Τα δύο αδέλφια ξεχώριζαν για τις ικανότητές τους.
Ωστόσο, η Intelligence Service, πήρε τον Αντώνη Μαυραγάνη, τον εκπαίδευσε άριστα και στην συνέχεια του άλλαξε το θρήσκευμα αλλά και το όνομα. Ο Αντώνης Μαυραγάνης μετονομάστηκε σε Εμβέρ Χότζα, παντρεύτηκε μουσουλμάνα κι έγινε δικτάτορας της Αλβανίας. Από την άλλη πλευρά όμως, ο Νίκος Μαυραγάνης εξελίχθηκε στον Ελλαδικό χώρο κι έγινε Αρχηγός της ΕΥΠ (τότε ΚΥΠ) κάνοντας πολλά ταξίδια στην Αλβανία. Τότε όμως είχε επέλθει η αρχική διάβρωση από την Intelligence Service στην ΚΥΠ.

Λίγα χρόνια αργότερα και με τη βοήθεια του Ανδρέα Παπανδρέου, η ΚΥΠ έγινε ξέφραγο αμπέλι για την CIA. Τώρα πλέον η ΕΥΠ έχει χωριστεί σε 5 κομμάτια:
1. Εκείνους που καθοδηγούνται από την CIA,
2. Εκείνους που καθοδηγούνται από την Mossad,
3. Εκείνους που καθοδηγούνται από την Intelligence Service
4. Εκείνους που καθοδηγούνται από τον πατριωτισμό τους και
5. Εκείνους που λειτουργούν με το κακώς εννοούμενο συναίσθημα του δημοσίου υπαλλήλου.
Κοινώς, πρόκειται για ένα μπάχαλο. Δεν παύουν να υπάρχουν όμως και τα λαμπρά παραδείγματα όπως ο Στηβ Λάλας.

Ωστόσο, δεν είναι να κατηγορείται κανείς σας για τα παραπάνω. Η σαθρή πολιτική ηγεσία, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να ευνουχίσει τον εγκέφαλο της εθνικής μας ασφαλείας, την ΕΥΠ. Τσάκισε κυριολεκτικά το ηθικό των Ελλήνων κατασκόπων, “λευκών” και “μαύρων”. Η Υπηρεσία, έχασε την υπόληψη της και αποδυναμώθηκε.
Ωστόσο, γνωρίζω πως ο Στηβ Λάλας δεν είναι μοναδικός. Στην Υπηρεσία υπάρχουν κι εκείνοι που αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν για πολλούς και διάφορους λόγους. Κάποιοι δέχτηκαν σοβαρές απειλές. Κάποιοι άλλοι έσκυψαν υπομονετικά το κεφάλι καρτερώντας εκείνον που θα έρθει για να φέρει και πάλι στην ΕΥΠ την αίγλη και την αξιοπρέπεια, στέλνοντας τους κηφήνες στον αγύριστο. Ξέρω ότι η συντριπτική πλειοψηφία θέλει την κάθαρση στην Υπηρεσία.

Μπήκατε στην ΕΥΠ, προκειμένου να ζήσετε στον επικίνδυνο και παράλληλο κόσμο της κατασκοπείας, για να βοηθήσετε την Ελλάδα. Το θέλετε με την ψυχή σας.
Δεκάδες πράκτορες μας έχασαν τη ζωή τους ή αγνοούνται στα πεδία των κρυφών μαχών. Άντρες και γυναίκες που πιθανόν ποτέ δεν θα μάθουμε που βρίσκονται. Κάθε ημέρα, δεκάδες πράκτορες παίζουν κορώνα – γράμματα τη ζωή τους στα πεδία των αγνώστων μαχών. Άνθρωποι που ποτέ η οικογένειά τους δεν θα δει να παίρνουν παράσημα ή πιθανόν ποτέ να μην μάθει αν ζουν. Άνθρωποι που ρισκάρουν τι ζωή τους για το ιδανικό που λέγεται Πατρίδα, σ’ έναν διαρκή αόρατο πόλεμο.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αξίζει μία πράξη ως φόρος τιμής.
Αξίζει η ΕΥΠ ν’ ανεβεί και πάλι ψηλά γιατί έχει γερές ρίζες. Τις ρίζες σου πότισε το αίμα των πρακτόρων που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος.
Τους το χρωστάτε.
Τιμήστε τους όπως τους αρμόζει.
Η εποχή σας καλεί…



Η διεθνής συζήτηση που αφορά στην κατάσταση στη Συρία και στο Ιράν έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στα διεθνή φόρα . Στο πλαίσιο αυτό το ΝΑΤΟ έχει αρχίσει να προετοιμάζεται για μία ενδεχόμενη στρατιωτική εμπλοκή που θα συνίσταται στους εξής έξη τομείς:
  • Παροχή Ανθρωπιστικής Βοήθειας (Humanitarian Assistance), η οποία θα απασχολήσει από 500.000 έως 1000.000 προσωπικό και θα περιλαμβάνει έλεγχο συνόρων, πρόληψη για διείσδυση τρομοκρατών, έλεγχο προσφύγων.
  • Άμυνα κατά Βαλλιστικών Πυραύλων (Ballistic Missile Defense)
  • Επιθετικές Επιχειρήσεις για να μετριαστεί ο κίνδυνος από όπλα Μαζικής Καταστροφής ( Offensive Operations, to Mitigate WMD Threat)
  • Επιχειρήσεις Ναυτικής Αποτροπής (Maritime Interdiction Operations)
  • Αντιαεροπορική άμυνα (Air Defense)
  • Κυβερνοάμυνα (Cyber Defense)

Πέραν των σχεδιαζόμενων στη Συμμαχία, οι προαναφερόμενοι τομείς σχεδιασμού αναμένεται να επηρεάσουν αισθητά την Χώρα μας αλλά και την Κύπρο εφόσον:

  • O αριθμός των προσφύγων προς τις παρακείμενες χώρες από την Συρία αναμένεται να φτάσει σε πολύ μεγάλα νούμερα, όπως προειδοποίησε την ηγεσία της Ευρώπης ο Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς κατά τις πρόσφατες συναντήσεις του.
  • Η περιοχή των θαλασσίων επιχειρήσεων θα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Μεσογείου με πιθανά προβλήματα για την Χώρα μας, την χρήση λιμανιών και χώρων εξυπηρέτησης από τις νατοϊκές δυνάμεις που βρίσκονται στην κατεχόμενη Κύπρο, Χρήση των Βρετανικών Βάσεων, αρχής και διαδικασιών ελέγχου των θαλασσίων επιχειρήσεων,
  • Η περιοχή των εναερίων επιχειρήσεων θα περιλαμβάνει τον χώρο βορείως των συνόρων της Συρίας και αρκετό χώρο δυτικά αυτής , αντίστοιχο της περιοχής των θαλασσίων επιχειρήσεων. Ο χώρος αυτός ανήκει ως επί το πλείστον στο FIR της Κύπρου, επομένως πιθανά προβλήματα για την Ελλάδα είναι η χρήση αεροδρομίων στα κατεχόμενα από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και φυσικά θέματα που αφορούν αρχή και διαδικασίες ελέγχου του εναερίου χώρου,
  • Οι βαλλιστικές δυνατότητες της Συρίας επηρεάζουν άμεσα την Κύπρο και δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η στοχοποίηση σημείων που θα διευκολύνουν τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, οι δε βαλλιστικές δυνατότητες του Ιράν, σύμφωνα με όσα υποστηρίζονται, επηρεάζουν μέρος του ζωτικού χώρου της Χώρας μας

Όλα τα προαναφερόμενα μας κάνουν να αναρωτηθούμε, εάν υπάρχει πρόβλεψη, για τα θέματα αυτά, από την ελληνική πλευρά δεδομένου ότι η κρίση στη Συρία και το Ιράκ έχει σαφώς ελληνοτουρκική διάσταση. Τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας έχουν κάνει ανάλογους σχεδιασμούς για να προστατεύσουν τους έλληνες, την κυριαρχία και τα συμφέροντα της Χώρας μας;