Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Σεπ 2012


Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, το δορυφορικό κανάλι Russia Today εξασφάλισε την πρώτη συνέντευξη του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την εκλογή του στην προεδρία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κατά τη διάρκεια της οποίας συνομιλεί σε βάθος με τον Kevin Owen για μια σειρά από θέματα, πριν από τη σύνοδο κορυφής της ΟΣΑΕ στο Βλαδιβοστόκ.

Είναι πολύ νωρίς για να πούμε με βεβαιότητα αν η "Αραβική Άνοιξη" είναι ευλογία ή κατάρα

Kevin Owen (Russia Today): Θα ήθελα να επεκτείνουμε λίγο το θέμα, μια και μιλάμε για τη Συρία. Η Συρία είναι στη μέση ενός εμφυλίου πολέμου, ενώ βλέπουμε να υπάρχουν συγκρούσεις στο Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Τα πράγματα έχουν ηρεμήσει κάπως στην Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Τυνησία, όπως ο ίδιος είπατε πριν από λίγο. Αλλά αν δούμε την κατάσταση συνολικά, λαμβάνοντας υπ΄όψιν όλα τα προβλήματα που έχουμε δει να αναδύονται στη Μέση Ανατολή, όλες τις αναταραχές που αποκάλεσαν κάποιοι "Αραβική Άνοιξη"… Κατά τη γνώμη σας, όλα αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν εκεί ήταν για καλό ή για κακό;

Πρόεδρος Πούτιν: Ξέρετε, άνετα θα μπορούσαμε να τα συζητήσουμε αυτά μέχρι το πρωί και πάλι δεν θα μας έφτανε ο χρόνος. Για μένα, είναι σαφές ότι αυτά τα γεγονότα έχουν μια ιστορική λογική. Οι ηγέτες των χωρών αυτών έχουν προφανώς αγνοήσει την ανάγκη για αλλαγή και δεν έδωσαν την πρέπουσα προσοχή σε εξελισσόμενες τάσεις στο εσωτερικό των χωρών τους και στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να μην προβούν στις μεταρρυθμίσεις που θα είχαν προλάβει αυτές τις καταστάσεις. Όλα αυτά τα γεγονότα απλά και λογικά προκύπτουν από αυτό το πλαίσιο. Αλλά το εάν είναι ευλογία ή κατάρα με πολλές αρνητικές συνέπειες, είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Σε κάθε περίπτωση, η έλλειψη μιας πολιτισμένης προσέγγισης και τα υψηλά επίπεδα βίας έχουν μέχρι στιγμής λειτουργήσει ως τροχοπέδη στο δρόμο της δημιουργίας βιώσιμων πολιτικών δομών που θα βοηθήσουν στην επίλυση οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων στις κοινωνίες που επλήγησαν από τα γεγονότα αυτά. Αυτό είναι που προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το μέλλον. Επειδή οι πολίτες αυτών των χωρών, οι οποίοι δεν ανέχονται άλλο τα προηγούμενα καθεστώτα τους, σαφώς αναμένουν από τις νέες κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματά τους όπως αρμόζει στην κάθε περίπτωση. Αλλά χωρίς πολιτική σταθερότητα, αυτά τα προβλήματα δεν είναι δυνατό να επιλυθούν.

Ρωσία και ΗΠΑ: αμοιβαία αξιόπιστοι εταίροι και συμμάχοι

Russia Today: Ας περάσουμε τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις επερχόμενες εκλογές εκεί, των οποίων την έκβαση όλοι ανυπομονούμε να δούμε. Φυσικά το κουμπί πυροδότησης της σύγκρουσης με τη Ρωσία φροντίζει σταθερά να είναι σε κατάσταση ετοιμότητας ο Μπαράκ Ομπάμα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 4 ετών, αλλά υπήρξαν σκαμπανεβάσματα στις διαθέσεις, ενώ εξακολουθεί να υφίσταται το ζήτημα της αντιπυραυλικής άμυνας, ένας πονοκέφαλος για τη Ρωσία στην Ανατολική Ευρώπη. Αν ο Ομπάμα δεν κερδίσει μια δεύτερη θητεία, τι πρόκειται να καθορίσει το επόμενο κεφάλαιο των σχέσεων Ρωσίας και Αμερικής; Και θα είναι αυτό ένα κεφάλαιο στα πλαίσια του οποίου θα μπορέσετε να εργαστείτε δημιουργικά;

Πρόεδρος Πούτιν: Πιστεύω ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών, οι πρόεδροι Ομπάμα και Μεντβέντεφ έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο στην ενίσχυση των σχέσεων Ρωσίας-ΗΠΑ. Έχουμε υπογράψει τη νέα συνθήκη START. Με την υποστήριξη των ΗΠΑ, η Ρωσία έχει γίνει πλήρες μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Έχουμε, φυσικά, και άλλους λόγους να αισιοδοξούμε για τις διμερείς μας σχέσεις: την ενισχυμένη συνεργασία μας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος, της μη διάδοσης των όπλων μαζικής καταστροφής και άλλους λόγους. Με άλλα λόγια, έχουμε συσσωρεύσει αρκετή θετική εμπειρία.

Αλλά το ζήτημα που θίξατε - το σύστημα πυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ - είναι σίγουρα ένα από τα βασικά θέματα της ημερήσιας διάταξης ως έχει, διότι αφορά ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας. Οι ειδικοί κατανοούν ότι μια μονομερής λύση δεν θα ενισχύσει την παγκόσμια σταθερότητα. Στην ουσία, η πρόθεση του εγχειρήματος είναι να ανατρέψει τη στρατηγική ισορροπία, κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, αφού κάθε εμπλεκόμενο μέρος θα προσπαθεί πάντα να διατηρήσει τις αμυντικές ικανότητες του, και το όλο πράγμα ενδέχεται να πυροδοτήσει μια κούρσα εξοπλισμών. Είναι δυνατόν να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα, εάν ο πρόεδρος Ομπάμα επανεκλεγεί για μια δεύτερη θητεία; Κατ' αρχήν, ναι, είναι. Αλλά αυτό δεν είναι ζήτημα που αφορά προσωπικά τον Πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος, απ' όσο μου έχει δείξει, η επιθυμία του να επεξεργαστούμε μια λύση από κοινού είναι αρκετά ειλικρινής.

Τον συνάντησα πρόσφατα στα πλαίσια της συνόδου κορυφής της G20 στο Los Cabos του Μεξικού, όπου είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε. Παρ' όλο που συζητήσαμε κυρίως για τη Συρία, είχα την ευκαιρία να διαισθανθώ την διάθεση του ομολόγου μου. Η διαίσθησή μου μου λέει ότι είναι ειλικρινής και ότι προτίθεται ειλικρινά να προχωρήσει σε θετικές αλλαγές. Εκείνος μπορεί να το κάνει, αλλά θα τον αφήσουν κάποιοι να το κάνει; Θέλω να πω ότι υπάρχει και το στρατιωτικό λόμπι, και το Υπουργείο Εξωτερικών, χώροι πολύ συντηρητικοί. Πράγμα που ισχύει και για το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας. Διοικείται από διάφορες επαγγελματικές φατρίες που εργάζονται εκεί εδώ και δεκαετίες. Το θέμα είναι ότι για να λυθεί το θέμα αντιπυραυλικής άμυνας, και οι δύο πρέπει να αποδεχθούν ως αξίωμα ότι: "Ναι, είμαστε αμοιβαία αξιόπιστοι εταίροι και σύμμαχοι". Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι φθάσαμε στην επιθυμητή λύση. Αυτό θα σημαίνει ότι από τώρα και στο εξής θα αξιολογούμε από κοινού τις πυραυλικές απειλές και τον έλεγχο αυτού του αμυντικού συστήματος. Πρόκειτα για ένα πολύ ευαίσθητο τομέα της εθνικής άμυνας. Και εκεί δεν είμαι βέβαιος ότι οι εταίροι μας είναι έτοιμοι για αυτό το είδος της συνεργασίας.


Russia Today: Υπάρχουν κάποια βήματα που μπορεί να κάνει η Ρωσία για να προσπαθήσει να συναντηθεί με τις ΗΠΑ κάπου στη μέση της απόστασης, δίνοντας κάποιο περιθώριο και μια ευκαιρία να υπάρξει κάτι θετικό;

Πρόεδρος Πούτιν: Κάναμε ό, τι μπορούσαμε. Είχαμε πει να συνεργαστούμε. Οι εταίροι μας έχουν μέχρι στιγμής αρνηθεί να συμπράξουν μαζί μας. Τι άλλο να κάνουμε; Μπορούμε να διατηρήσουμε τον διάλογο. Αυτό ακριβώς σκοπεύουμε να κάνουμε, αλλά φυσικά, καθώς οι Αμερικανοί εταίροι μας προχωρούν με την ανάπτυξη της δικής τους αντιπυραυλικής άμυνας, θα πρέπει να σκεφτούμε πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, διατηρώντας παράλληλα την στρατηγική ισορροπία. Παρεπιμπτόντως, είναι σημαντικό να πούμε οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι της Αμερικής (που επίσης τυχαίνει να είναι εταίροι της Ρωσίας) δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό το ζήτημα. Πιστεύω ότι ως Ευρωπαίος πολίτης, θα πρέπει να το αντιλαμβάνεστε αυτό. Έχουμε να κάνουμε με ένα καθαρά αμερικανικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας, που είναι συγχρόνως και στρατηγικό, αφού απαρτίζεται και από ευρωπαϊκά στοιχεία που οι ΗΠΑ ωθούν προς την περιφέρεια του συστήματος αυτού. Βλέπετε, στην Ευρώπη, ακριβώς όπως και στην Ρωσία, οι Αμερικανοί δεν επιτρέπουν να συμμετέχει σε οποιαδήποτε εκτίμηση πυραυλικών απειλών ή στον έλεγχο του συστήματος. Αρχική μας πρόταση ήταν να αναπτυχθεί ως μια τριμερής λύση. Ωστόσο, οι εταίροι μας δεν έχουν συμφωνήσει μέχρι στιγμής σε αυτό.

Ο Romney ουσιαστικά έχει ήδη στρέψει την αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας


Russia Today: Ωραία, επομένως. Δεχόμαστε ότι μπορείτε να συνεργαστείτε με τον Μπαράκ Ομπάμα, αν επανεκλεγεί. Τι γίνεται όμως αν ο Mitt Romney μπει στον Λευκό Οίκο; Έχω μαζί μου κάποια αποσπάσματα από δηλώσεις που έκανε το τελευταίο δίμηνο. Δήλωσε, λοιπόν, αυτός ο κύριος ότι "η Ρωσία είναι χωρίς αμφιβολία ο Νο 1 γεωπολιτικός εχθρός μας. Συμμετέχουν σε όλες τις προσπάθειες για τα χειρότερα πράγματα για τον κόσμο". Και αργότερα είπε και το εξής: "Η Ρωσία δεν είναι φιλική φυσιογνωμία για την διεθνή πολιτική σκηνή". Με έναν τέτοιο άνθρωπο θα μπορούσατε να συνεργαστείτε, κύριε Πρόεδρε;

Πρόεδρος Πούτιν: Ναι, θα μπορούσαμε. Θα συνεργαστούμε με οποιονδήποτε πρόεδρο εκλέξει ο αμερικανικός λαός. Αλλά η προσπάθειά μας θα είναι τόσο αποτελεσματική όσο επιτρέψουν οι εταίροι μας να είναι.

Όσον αφορά τη θέση του κ. Romney, αντιλαμβανόμαστε ότι έως ένα βαθμό υπαγορεύεται από το κίνητρο της προεκλογικής φρασεολογίας, αλλά πιστεύω επίσης ότι προφανώς είναι εσφαλμένη η αντίληψή του, αφού μια τέτοια συμπεριφορά στη διεθνή "αρένα" δεν διαφέρει από τη χρήση του εθνικισμού και του φυλετικού διαχωρισμού ως "εργαλεία" της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής. Αλλά η επίδραση αυτής της συμπεριφοράς και στον χώρο των διεθνών σχέσεων είναι ακριβώς η ίδια, όταν ένας πολιτικός, ένας άνθρωπος που φιλοδοξεί να ηγηθεί ενός έθνους, και ιδιαίτερα μιας μεγάλης χώρας, όπως οι ΗΠΑ, δηλώνει εκ των προτέρων ότι κάποιος είναι εχθρός της. Και όπως και να έχει το πράγμα, κάτι τέτοια μας θυμίζουν και κάτι άλλο.

Όταν συζητάμε για το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας, οι Αμερικανοί εταίροι μας λένε συνεχώς: "Δεν είναι στραμμένοι εναντίον σας οι πύραυλοι αυτοί". Αλλά τι θα συμβεί αν ο κ. Romney, ο οποίος μας θεωρεί τον Νο 1 εχθρό της Αμερικής, εκλεγεί πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών; Στην περίπτωση αυτή, το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας σίγουρα θα είναι στραμμένο εναντίον της Ρωσίας, αφού έχει τεχνολογικά ρυθμιστεί ακριβώς για το σκοπό αυτό.

Και θα πρέπει επίσης να λάβει κανείς υπ' όψιν τον στρατηγικό χαρακτήρα του συστήματος. Δεν έχει κατασκευαστεί για ένα χρόνο ή για μια δεκαετία, και οι πιθανότητες να ανέλθει στην εξουσία ένα άτομο με τις αντιλήψεις του Romney είναι αρκετά μεγάλες. Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να κάνουμε για να εξασφαλίσουμε την ασφάλειά μας;

Η περίπτωση Assange είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα διπλών μέτρων και σταθμών


Russia Today: Μια και σας έχουμε μαζί μας, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τις σκέψεις σας σχετικά με τη συνεχιζόμενη υπόθεση Julian Assange στη Βρετανία, τη δικαστική μάχη του με τη Βρετανία και αρκετές άλλες χώρες, αλλά και τις προσπάθειές του να εξασφαλίσει άσυλο στον Ισημερινό, το οποίο τελικά του χορηγήθηκε και παραμένει κλεισμένος στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο. Ποια είναι η γνώμη σας για τη στάση της Βρετανίας; Σε κάποια φάση έγινε λόγος για την ανάγκη κατάργησης της διπλωματικής ασυλίας από πρεσβείες, ώστε να είναι σε θέση να μπουν και να τον συλλάβουν. Όλα αυτά ακούγονται παράξενα, αν σκεφτεί κανείς ότι η Ρωσία έχει αρκετούς ύποπτους εκεί με τους οποίους θα ήθελε να συνομιλήσει. Όλα δείχνουν να είναι ρευστά, αλλά τους παρέχουν ένα ασφαλές καταφύγιο στη Βρετανία.

Πρόεδρος Πούτιν: Το ζήτημα αυτό σίγουρα αποτελεί ανησυχητικό παράγοντα στις σχέσεις μας με τη Βρετανία. Έλεγα κάποτε στους ομολόγους και φίλους μου στη βρετανική κυβέρνηση - οι οποίοι δεν κατέχουν κάποιο αξίωμα αυτή τη στιγμή - ότι η Βρετανία τυχαίνει να φιλοξενεί κάποια άτομα που έχουν "αίμα" στα χέρια τους, έχουν εξαπολύσει ένα πραγματικό πόλεμο στη ρωσική επικράτεια και έχουν σφάξει πολίτες. Τους είχα πει:
"Απλά φανταστείτε τι θα γινόταν εάν η Ρωσία παρείχε άσυλο σε τρομοκράτες, ας πούμε, του ΙRΑ - όχι εκείνους που επιδιώκουν τη διαπραγμάτευση και έναν συμβιβασμό με την κυβέρνηση αυτή τη στιγμή (αυτοί είναι ψυχικά απολύτως υγιείς και λογικοί άνθρωποι), αλλά εκείνους με ένα παρελθόν εξτρεμισμού και ανάλογα σχέδια".

Θέλετε να ξέρετε τι μου απάντησαν; "Μα αυτά ακριβώς έκανε και η Σοβιετική Ένωση. Υπέθαλπτε τέτοιου είδους στοιχεία"!

Κατ' αρχάς, ο ίδιος έχω υπηρετήσει στις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες. Δεν ξέρω αν η ΕΣΣΔ υπέθαλπτε αυτό το είδος των ανθρώπων ή όχι, απλά επειδή δεν είχα σχέση με όλα αυτά. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το έκανε, όλα αυτά χρονολογούνται από την εποχή του "Ψυχρού Πολέμου". Έχουν γίνει ριζικές αλλαγές στις ρυθμίσεις, η Σοβιετική Ένωση αποτελεί πλέον ιστορία, και αυτό που έχουμε σήμερα είναι μια νέα Ρωσία. Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κυριεύεται από παλιές φοβίες μας και ξεπερασμένες αντιλήψεις γύρω από τις διεθνείς σχέσεις και το είδος των σχέσεων μεταξύ των χωρών μας; Επιτέλους, ας αφήσουμε αυτά τα περασμένα να πάνε στην ευχή.

Συνεχώς μας υπενθυμίζουν το πόσο ανεξάρτητη είναι η δικαιοσύνη στη Βρετανία. Παίρνει δικές της αποφάσεις, που κανείς δεν μπορεί να επηρεάσει. Τι γίνεται, όμως, με την περίπτωση του Julian Assange; Έχουν αποφασίσει να τον εκδώσουν. Αν αυτό δεν είναι περίπτωση διπλών μέτρων και σταθμών, τότε τι είναι; Δεν θέλω να προβώ σε τελεσίδικη δήλωση, αλλά απ' όσο γνωρίζω, ο Ισημερινός έχει ζητήσει εγγυήσεις από τη σουηδική κυβέρνηση ότι η Σουηδία δεν θα παραδώσει τον Assange στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν έχουν δώσει μέχρι στιγμής αυτές τις εγγυήσεις. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια δίκη στην οποία εμπλέκονται πολιτικά κίνητρα.


Αφγανιστάν: μια πληγή που δεν θέλει να αγγίξει κανείς
 
Russia Today: Μάλιστα. Θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις εκεί ... Ας πάμε τώρα σε ένα από τα μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ρωσία: το εμπόριο ναρκωτικών και η εισαγωγή των ναρκωτικών από το Αφγανιστάν. Έχει αυξηθεί το εμπόριο από τότε που το ΝΑΤΟ έκανε απόβαση στη χώρα αυτή πριν από μια δεκαετία. Τα στρατεύματα αναμένεται να αποχωρήσουν το 2014 και μετά τι μέλλει γενέσθαι; Υπάρχουν καθόλου ελπίδες να περιοριστεί αυτό το τεράστιο πρόβλημα των ναρκωτικών στη Ρωσία;

Πρόεδρος Πούτιν: Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει λύση. Είμαστε συνεχώς σε διάλογο με τους εταίρους μας, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των χωρών που έχουν στρατεύματα στο Αφγανιστάν. Και όμως, η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί - αντίθετα, μάλιστα, έχει επιδεινωθεί. Η ποσότητα των ναρκωτικών που παράγεται στο Αφγανιστάν έχει αυξηθεί κατά 60% κατά το παρελθόν έτος. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρος για τα ακριβή στοιχεία, αλλά περίπου το 90% της ηρωίνης που διακινείται λιανικώς στη Βρετανία προέρχεται από το Αφγανιστάν. Είναι μια κοινή πρόκληση και μια κοινή απειλή για όλους μας. Για τη Ρωσία, είναι μια πολύ σοβαρή απειλή για την εθνική μας ασφάλεια, και δεν είναι υπερβολή αυτό. Περισσότερο από το 20% της συνολικής ποσότητας ναρκωτικών που διακινούνται στη Ρωσία προέρχονται από το Αφγανιστάν. Μιλάμε για 70 τόνους ηρωίνης και περίπου 56 τόνους καθαρού όπιου από πέρυσι, μια τεράστια ποσότητα δηλαδή, και σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί ως απειλή για την εθνική μας ασφάλεια.

Russia Today: Θα μπορούσατε να εξηγήσετε στους τηλεθεατές μας ποιός ήταν ο συσχετισμός; Γιατί το πρόβλημα αυξήθηκε όταν το ΝΑΤΟ εγκατέστησε στρατεύματα εκεί; Υπήρχε κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο; Γιατί συνέβη αυτό το πράγμα;

Πρόεδρος Πούτιν: Υπάρχει μια εμφανής σύνδεση. Δεν θα κάνω λόγο για εγκληματικά σενάρια εν προκειμένω, αλλά καμιά από τις χώρες που διατηρεί σήμερα στρατεύματα στο Αφγανιστάν δεν επιθυμεί να βρεθεί σε δυσάρεστη θέση, καταπολεμώντας την παραγωγή και το ναρκοεμπόριο στο Αφγανιστάν, επειδή τα ναρκωτικά τα έχουν κάνει κάποιοι ζωτικό πόρο για το Αφγανιστάν. 9% του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από τη διακίνηση ναρκωτικών. Όποιος θέλει να αντικαταστήσει αυτό το 9% με κάτι άλλο, θα πρέπει να το πληρώσει, πράγμα που κανείς δεν διατίθεται να κάνει. Και δεν ωφελούν πουθενά οι απλές δηλώσεις που λένε ότι αυτά τα έσοδα από τα ναρκωτικά μπορούν να υποκατασταθούν από άλλα. Τα λόγια δεν ωφελούν - αυτό που χρειάζεται είναι ουσιαστική οικονομική πολιτική και οικονομική βοήθεια. Και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να προβεί σε τέτοια πράγματα. Και κανείς δεν θέλει να περιπλέξει τα πράγματα για τον εαυτό του ανοίγοντας πόλεμο με τη διακίνηση ναρκωτικών, γιατί αν αφαιρέσει κάποιος τα έσοδα από τα ναρκωτικά από αυτούς τους ανθρώπους, που ουσιαστικά τους έχουν καταδικάσει σε λιμοκτονία, αυτό σημαίνει ότι θα κάνει ακόμη περισσότερους εχθρούς στο Αφγανιστάν. Αν τα βάλεις με τη διακίνηση ναρκωτικών, θα βρεις αυτό τον λαό απέναντί σου. Αυτό είναι το όλο ζήτημα. Τα ναρκωτικά είναι στενά συνδεδεμένα με την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα, αλλά αυτό το γνωρίζει ήδη ο καθένας. Όλοι ξέρουν ότι τα έσοδα από τα ναρκωτικά χρησιμοποιούνται εν μέρει για τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Αλλά ακόμη και αυτή η πληροφορία και η συνειδητοποίηση ότι η Ευρώπη έχει πλημμυρίσει και εξακολουθεί να πλημμυρίζει με ναρκωτικά που προέρχονται από το Αφγανιστάν δεν είναι αρκετή για να ενθαρρύνει τους εταίρους μας να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα το θέμα αυτό. Και αυτό είναι πολύ λυπηρό.

Η Ρωσία είναι καλά προετοιμασμένη για το δεύτερο κύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης


Russia Today: Μια τελευταία σκέψη από εσάς, κύριε Πρόεδρε, αφού σύντομα θα συζητάτε για οικονομικά και δημοσιονομικά ζητήματα στην επικείμενη σύνοδο κορυφής, στην οποία θα έχετε την ευκαιρία να συμμετάσχετε. Κοιτάζοντας την παγκόσμια οικονομία από τη θέση και το αξίωμά σας, πιστεύετε ότι οδεύουμε προς μια δεύτερη παγκόσμια ύφεση και αν ξεσπάσει αυτή η κρίση, είναι η Ρωσία έτοιμη να την αντιμετωπίσει, όπως κατόρθωσε να κάνει με τη σημερινή κρίση;

Πρόεδρος Πούτιν: Πιστεύω ότι σήμερα είμαστε ακόμη καλύτερα προετοιμασμένοι, διότι έχουμε ήδη βιώσει το πρώτο κύμα της κρίσης, και έχουμε μια κατανόηση του τι πρέπει να γίνει στην περίπτωση αυτή και πώς. Και διαθέτουμε τα μέσα που απαιτούνται για τη διαχείριση κρίσεων. Επιπλέον, έχω αναθέσει στο προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο της Ρωσίας, ήδη από το περασμένο έτος, την αναβάθμιση των ήδη δοκιμασμένων μέσων, τη σύνταξη νέων νόμων και την προσαρμογή των κανονισμών μας. Ζητήσαμε από το Κοινοβούλιο να διαθέσει 200 δισ. ρούβλια σε ένα δημόσιο αποθεματικό ταμείο και το κοινοβούλιο ενέκρινε τη διάθεση αυτού του ποσού. Επομένως, είμαστε γενικά εξοπλισμένοι για τη διαχείριση μιας κρίσης. Επιπλέον, όπως γνωρίζετε, η Ρωσία σημείωσε αρκετά εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη, ένα ποσοστό του 4,2%, το υψηλότερο μεταξύ των μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου, ίσο περίπου με εκείνο της Κίνας και της Ινδίας. Ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης της Ευρωζώνης ήταν 3,9%, ενώ ο δικός μας ήταν 4,2%. Τόσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όσο και η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπουν αρνητική ανάπτυξη της τάξεως του - 0,3% για την Ευρωζώνη για το επόμενο έτος. Φέτος, εμείς σημειώνουμε ακόμα θετικό ρυθμό ανάπτυξης που κυμαίνεται μεταξύ 4 και 5%. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που, ακόμη και αν η Ρωσία τυχόν αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα, θα διαθέτει άφθονα μέσα για να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση.

Έχουμε ενισχύσει τα αποθέματα χρυσού μας και τα συναλλαγματικά αποθέματα, τα οποία επαναφέραμε σχεδόν στα προ της κρίσης επίπεδα. Ερχόμαστε αυτή τη στιγμή 3οι παγκοσμίως, πλάι στην Κίνα και την Ιαπωνία, με αποθέματα χρυσού και συναλλάγματος που υπερβαίνουν τα 500 δισ. δολάρια. Παράλληλα, και το κράτος "ανοικοδομεί" τα δικά του αποθέματα. Έχουμε δύο αποθεματικά ταμεία: το Ταμείο Εθνικού Πλούτου, με 80 δισ. δολάρια, και το Αποθεματικό Ταμείο με περίπου 60 δισ. δολάρια, ώστε να μπορεί να γίνει η χρηματοδότηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού, αν υπάρξει έλλειμμα. Αλλά μέχρι στιγμής, δεν έχουμε έλλειμμα. Ο προϋπολογισμός για το επόμενο έτους καταγράφει πλεόνασμα, αν και μικρό. Τα ποσοστά ανεργίας μας είναι τα χαμηλότερα δυνατά. Ενώ ο μέσος όρος του δείκτη ανεργίας στην Ευρωζώνη είναι 11,2% και ανέρχεται στο 25-26% σε οικονομίες όπως η Ισπανία, υπερβαίνοντας το 70% στους νέους, εμείς διατηρούμε τον δείκτη ανεργίας στο 5,1%, χαμηλότερο ακόμη και του δείκτη που είχαμε πριν ξεσπάσει η κρίση. Αλλά αυτό δεν μας κάνει απρόσεκτους και αδιάφορους. Έχουμε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι η δύσκολη πτυχή της παγκόσμιας οικονομίας έγκειται στην απρόβλεπτη φύση της. Σχεδόν ποτέ δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για την κατεύθυνση από την οποία θα προκύψουν οι μεγαλύτερες προκλήσεις και απειλές στην επόμενη φάση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παρακολουθούμε στενά τι συμβαίνει στις γειτονικές οικονομίες και τις οικονομίες των εταίρων μας.

Τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία, και είμαστε ειλικρινά πρόθυμοι να τους βοηθήσουμε ως καλοί εταίροι. Διότι η οποιαδήποτε δυσάρεστη οικονομική τροπή στη ζώνη του ευρώ, για παράδειγμα, είναι βέβαιο ότι θα έχει οδυνηρές συνέπειες και για εμάς. Η Ευρωζώνη είναι η μεγάλη αγορά για εμάς. Σε περίπτωση που συρρικνωθεί, η παραγωγή μας θα μειωθεί άμεσα. Ως εκ τούτου, η επιβίωση της Ευρωζώνης είναι συμφέρον μας όπως και συμφέρον μας είναι η επάνοδος των οικονομιών των εταίρων μας σε αναπτυξιακούς ρυθμούς. Είναι προς όφελός μας να ευημερούν οι μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία. Γι' αυτό και παρακολουθούμε συνεχώς τις εξελίξεις. Και αυτό θα είναι ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης στη σύνοδο κορυφής στο Βλαδιβοστόκ.


Russia Today: Σας ευχόμαστε ό, τι καλύτερο, λοιπόν. Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε.

Πρόεδρος Πούτιν: Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ.



Έπρεπε να φωνάξουμε, να καταγγείλλουμε την αδιαφορία των υπευθύνων, να τονίσουμε την οικονομική και εθνική σπουδαιότητα ύπαρξης του φάρου της Λαδόξερας, προκειμένου να αναγκαστούν οι αρμόδιοι να πράξουν το αυτονόητο, δηλαδή να αναστυλώσουν τον φάρο που βρίσκεται σε Ελληνικά νερά του Θρακικού Πελάγους και που απειλήθηκε να πέσει στα χέρια της Τουρκίας, μετά την μυστηριώδη (σχεδόν ολοκληρωτική) καταστροφή που υπέστη.

Έτσι, όπως πληροφορούμαστε, άρχισαν από σήμερα (15.9.2012) τα ξημερώματα οι εργασίες ανακατασκευής του Φάρου στη Λαδόξερα (Ζουράφα) της Σαμοθράκης που καταστράφηκε μετά από έντονο κυματισμό τον περασμένο Φεβρουάριιο.

Οι εργασίες που γίνονται από ειδικό συνεργείο κατασκευής ξεκίνησαν με την κατασκευή της βάσης και σε πρώτη φάση μέχρι την Κυριακή θα ολοκληρωθούν οι εργασίες.

Οι εργασίες γίνονται υπό την διακριτική παρακολούθηση Τουρκικής ακταιωρού και σκαφών του Λιμενικού Σώματος. Τις επόμενες ημέρες θα έχουμε νεότερα για τις εργασίες που ξεκίνησαν καθώς και φωτογραφίες. Ελπίζουμε, μόνο, πως δεν θα υπάρξουν "κωλύματα" λόγω πιέσεων της Άγκυρας. Ίσως θα έπρεπε κάποιο σκάφος του πολεμικού ναυτικού να ξεκινήσει σταθερή περιπολία στο Θρακικό πέλαγος, για να σταλεί το κατάλληλο μήνυμα στην γείτονα Τουρκία.


Πληροφορίες από "Φαροφύλακες"

• Η Τουρκία προσπαθεί να αρπάξει την «ευκαιρία», στηρίζοντας την «κινεζοποίηση» της περιοχής
• Τι (δεν) κάνει το ελληνικό κράτος

• Ποιος ο ρόλος τοπικών παραγόντων


Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης (περιοδικό "Επίκαιρα")

Όταν προ διετίας ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανήγγειλε την απόφασή του για προσφυγή της χώρας στην τρόικα και την εν συνεχεία διαπίστωση του -με το ίδιο ανέκφραστο βλέμμα, σαν η εθνική μας ομάδα να έχασε κάποιο ματς- ότι χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία, κανείς δεν... περίμενε ότι αυτό που θα ακολουθούσε θα έφτανε πράγματι στα όρια της απώλειας εθνικής κυριαρχίας, υπό την έννοια της ουσιαστικής απώλειας ελέγχου από την ελληνική κυβέρνηση σε συγκεκριμένα τμήματα της ελληνικής επικράτειας. Το θέμα, βέβαια, του πραγματικού ρόλου του Γ. Παπανδρέου, εάν, δηλαδή, κατέστρεψε μέσα σε λίγους μήνες τη χώρα από μικρόνοια ή κάτι άλλο, είναι κάτι που απασχολεί πολύ κόσμο -και τη Δικαιοσύνη- και ευελπιστούμε κάποτε να τύχει μιας υπεύθυνης συζητήσεως στο προσήκον επίπεδο και χώρο.

Στα περίεργα πεπραγμένα του εντάσσεται και η απόφαση και τα σχέδια της κυβερνήσεώς του για τη δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΖ) στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, με την οποία, προφανώς υπό την πίεση και πρωτοβουλία της Γερμανίας, άνοιξε το δρόμο στην αποικιοποίηση της συγκεκριμένης περιοχής όχι μόνο για τους Γερμανούς, αλλά και για την Τουρκία. Να σημειωθεί ότι την ιδέα δημιουργίας ΕΟΖ στις παραμεθόριες περιοχές υποστήριξε με άρθρο του ο αδελφός του πρωθυπουργού, Ν. Παπανδρέου, στο τεύχος Δεκεμβρίου 2011 της Οικονομικής Επιθεωρήσεως, με τίτλο «Ειδική Οικονομική Ζώνη: Η απάντηση στην υπερφορολόγηση».

Η δημιουργία ΕΟΖ εντός της ΕΕ έρχεται, βέβαια, σε αντίθεση με τη νομοθεσία της, θεωρούμενη ως στοιχείο που νοθεύει τον ανταγωνισμό διότι συνεπάγεται ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, προνομιακές δασμολογικές ρυθμίσεις, ειδικούς όρους για απόκτηση ακινήτων, ειδικό εργασιακό καθεστώς κ.λπ. Μπορεί, όμως, να επιτραπεί η λειτουργία τους υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν προσωρινό χαρακτήρα (π.χ. στην Πολωνία λειτουργούν 14 ΕΟΖ) ή κατ' εξαίρεση, όπως, π.χ., σε περίπτωση που το επιδιώξει η Γερμανία, η οποία έχει καταργήσει στην πράξη κάθε θεσμικό όργανο της ΕΕ, επιβάλλοντας τη θέλησή της σε όλους για τα πάντα;

Επιλογή... κατ' απαίτησιν

Η επιλογή της περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, της πλέον ίσως ευαίσθητης της χώρας, για τη δημιουργία ΕΟΖ δεν είναι δική μας. Είναι γερμανική, γιατί απλούστατα αυτό συμφέρει τη Γερμανία, η οποία, ενώ αρνείται το απελπισμένο αίτημα της ελληνικής πλευράς για μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ώστε να προκύψει επιτέλους ανάπτυξη, την επιδιώκει σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας μας, στις οποίες θα επενδύσει το γερμανικό κεφάλαιο. Η επιλογή αυτή δεν έχει μόνο οικονομικά κίνητρα. Το σχέδιο για τη δημιουργία ΕΟΖ στη χώρα μας είναι συμβατό με τη γενικότερη γερμανική πολιτική για έμφαση στις περιφέρειες των χωρών της ΕΕ και ειδικά σε συγκεκριμένες χώρες, καθώς η επικράτηση και ο έλεγχος επί αυτών -μέσω του γεωγραφικού «κατακερματισμού» - είναι ευκολότερος και παρέχει περισσότερες ειδικές επιλογές.

Επιφανειακά (γιατί παρασκηνιακά είχαν προηγηθεί άλλα, όπως θα δούμε παρακάτω), η πρόταση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2011, με το Γερμανό υφυπουργό Οικονομίας, Σ. Καπφέρερ, ο οποίος έκανε λόγο για την πρόθεση της Γερμανίας να δημιουργήσει ΕΟΖ, προκειμένου οι επιχειρηματίες να μπορούν να δραστηριοποιούνται και να λειτουργούν με μεγαλύτερη άνεση.

Την ιδέα των ΕΟΖ στην Ελλάδα υποστήριξε έμπρακτα και ο Γερμανός δικηγόρος Hans Beeg, επικεφαλής του νομικού γραφείου Dankelmann und Kerst, ο οποίος συνέταξε για λογαριασμό του Οικονομικού Φόρουμ της Θρά
κης [Σ.Σ.: περί αυτού γίνεται λόγος παρακάτω] μία μελέτη για δύο ΕΟΖ στη Θράκη, με επενδύσεις που θα γίνουν από το εξωτερικό (Γερμανία), συγκεκριμένο ποσοστό προσλήψεων από την τοπική κοινωνία -οι υπόλοιποι, μετανάστες;- και διοίκηση από τη χώρα προελεύσεως του επενδυτού. Κατά την εκδήλωση του Οικονομικού Φόρουμ της Θράκης που έγινε το Δεκέμβριο του 2011, ο Beeg δήλωσε ότι η εν λόγω μελέτη έχει ήδη αποσταλεί από καιρού στο Πρωθυπουργικό Γραφείο, στους δύο αντιπροέδρους και στον υπουργό Ανάπτυξης, καθώς επίσης ότι η όλη υπόθεση είναι σε γνώση της γερμανικής κυβερνήσεως. Ο Beeg δεν είχε παραλείψει να μας συμβουλεύσει να αποχωρήσουμε οικειοθελώς από την Ευρωζώνη και να υιοθετήσουμε μια «προσωρινή δραχμή», με ειδική ισοτιμία και παράλληλη μείωση της κυκλοφορίας του νέου νομίσματος.

Βιάζονταν να... προλάβουν

Παρενθετικά σημειώνεται εδώ μία χαρακτηριστική λεπτομέρεια. Στο τέλος Σεπτεμβρίου, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου κατέρρεε, η πρόεδρος του Φόρουμ, Α. Καραγιάννη, απέστειλε στο Γερμανό παράγοντα επιστολή (με ημερομηνία 20 Σεπτεμβρίου), προτρέποντάς τον να κινηθεί πιο γρήγορα. Άγνωστο αν το έκανε για να προλάβει να πάρει την έγκριση για τη δημιουργία της ΕΟΖ στη Θράκη πριν από τη διαφαινόμενη μετά βεβαιότητος πτώση της κυβέρνησης.

Παρών στην εκδήλωση αυτή του Φόρουμ και ο Τούρκος πρόξενος Κομοτηνής, Μ. Σάρνιτς, ο οποίος, βλέποντας μια μοναδική ευκαιρία για τη χώρα του να επεκτείνει την επιρροή της μέσω επενδύσεων στη Θράκη υπό τους παραπάνω άκρως ευνοϊκούς όρους, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της δημιουργίας ΕΟΖ στην περιοχή...

Ακολούθησε ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ, ο οποίος κατά την έλευσή του στη χώρα μας, συνοδευόμενος από ομάδα Γερμανών επιχειρηματιών, συναντήθηκε και με τον τότε υπουργό Ανάπτυξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στον οποίο και δήλωσε ότι η χώρα του στηρίζει ουσιαστικά την ιδέα των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Στο ίδιο κλίμα κινείται επίσης και ο Γερμανός «Ύπατος», Χορστ Ράιχενμπαχ, ο οποίος τον περασμένο Ιούλιο έκανε ειδική παρέμβαση υπέρ των ΕΟΖ, ενώ την περασμένη μόλις εβδομάδα ανάλογη θέση εξέφρασε με δήλωσή του και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς.

Το Οικονομικό Φόρουμ της Θράκης

Πίσω και πριν απ' όλα αυτά, είχε προηγηθεί το καλοκαίρι του 2009 η ίδρυση μιας αστικής εταιρείας «μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα», κάτι σαν ΜΚΟ δηλαδή.

Η εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με την επωνυμία Οικονομικό Φόρουμ Θράκης (Economic Forum of Thrace), παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω των λεοντείων προνομίων και εξουσιών της προέδρου αλλά και των μεγαλόπνοων σκοπών της. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 6 Ιουλίου 2009 στην Αλεξανδρούπολη, με ιδρυτικά μέλη: α) την Αικατερίνη Καραγιάννη, νομικό-οικονομολόγο, κάτοικο Γερμανίας και προσωρινώς Αλεξανδρουπόλεως, ως πρόεδρο β) τον Απόστολο Παλακίδη, πολιτικό μηχανικό, ως αντιπρόεδρο, κάτοικο Αλεξανδρουπόλεως- γ) τη Χριστίνα Ρουσσίδου, πτυχιούχο του Τμήματος Διοικήσεως Επιχειρήσεων, ως ταμία, κάτοικο Αλεξανδρουπόλεως- δ) τη Βασιλική Μανώλη, επιχειρηματία, κάτοικο Αλεξανδρουπόλεως- ε) τη Σοφία Λαμπάκη, επιχειρηματία, κάτοικο Αλεξανδρουπόλεως και στ) τη Βασιλική Μιχαλακάκου-Λαμπάκη, δικηγόρο, κάτοικο επίσης Αλεξανδρουπόλε
ως. [Σ.Σ.: Εξ αυτών οι δύο τελευταίες, ήτοι η Βασιλική Μιχαλακάκου-Λαμπάκη είναι σύζυγος του δημάρχου Αλεξανδρουπόλεως, η δε Σοφία Λαμπάκη αδελφή του δημάρχου, οι οποίες και αποχώρησαν αργότερα από το Δ.Σ. της εταιρείας, κατόπιν δημοσιευμάτων ότι η όλη υπόθεση του Φόρουμ ήταν οικογενειακή υπόθεση.]

Έδρα της εταιρείας είναι η Αλεξανδρούπολη και ο σκοπός της, όπως αναφέρεται στο άρθρο 3 του Καταστατικού της, είναι:
α) η θεσμοθέτηση διοργανώσεως ετήσιου χρηματοοικονομικού συνεδρίου Θράκης στην Αλεξανδρούπολη, με δεδομένο ότι η Θράκη, και η Αλεξανδρούπολη ειδικότερα, λόγω της γεωστρατηγικής της θέσεως μπορεί στο μέλλον να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης αλλά και των Βαλκανίων ειδικότερα,
β) η συνεχής αναζήτηση ιδεών στρατηγικής ενισχύσεως της επιχειρηματικότητας και της οικονομικής αναπτύξεως της περιοχής,
γ) η ενίσχυση πρωτοβουλιών για την εισαγωγή εναλλακτικών τρόπων οικονομικής αναπτύξεως και η δημιουργία γόνιμου διαλόγου «με σκοπό την επίτευξη του άνω (sic) στόχου» - και σταματάμε εδώ, αν και ο κατάλογος είναι μακρύς.

Η εμβέλεια του σκοπού (σημαντικός ρόλος της Θράκης και της Αλεξανδρουπόλεως στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης γενικώς και των Βαλκανίων ειδικότερα) είναι αντιστρόφως ανάλογη του κεφαλαίου της εταιρείας, το οποίο (στο άρθρο 5 του Καταστατικού της) ορίζεται στο ποσό των μόλις 1.000 ευρώ!

Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι η ευθύνη των εταίρων που συνεισέφεραν εξίσου στο εν λόγω κεφάλαιο περιορίζεται στο ποσό αυτό (1.000 ευρώ). Αν κάποιος, βέβαια, έχει τη «φιλοδοξία» να υλοποιήσει τέτοιους μεγαλόπνοους στόχους μ' ένα κεφάλαιο αυτού του επιπέδου και εργάζεται εντατικά για το σκοπό αυτό για τρία περίπου χρόνια, χωρίς, μάλιστα, να πληρώνεται, ή θα έχει άλλα μέσα για την κάλυψη των αναγκών του ή θα πρέπει να έχει πίσω του μια πηγή χρηματοδοτήσεως κρατική ή άλλη. Σε κάθε περίπτωση, για τη διευκρίνιση του ζητήματος ίσως θα αρκούσε η εφαρμογή του κανόνα «ακολουθείστε τη διαδρομή - μονοπάτι του χρήματος» («follow the money trail») από ένα αρμόδιο σώμα όπως το ΣΔΟΕ.

Η διοίκηση της εταιρείας έχει όλα τα στοιχεία της ενός προσώπου αρχής. Υπάρχει μεν Διοικητικό Συμβούλιο και Συνέλευση των εταίρων, η αρμοδιότητα των οποίων όμως περιορίζεται στην υποβολή εισηγήσεων συμβουλευτικού χαρακτήρα προς την πρόεδρο, που είναι η Αικατερίνη Καραγιάννη. Από τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε, πρόκειται για Ελληνίδα μετανάστρια με καταγωγή από τον Έβρο, μόνιμο κάτοικο Γερμανίας, πρώην στέλεχος της Deutsche Bank, η οποία έχει πρόσβαση στον πρώην πρόεδρο της, Γιόζεφ Ακερμαν, τον οποίο προσπάθησε να φέρει στην Ελλάδα στην τελευταία εκδήλωση του Φόρουμ.

Τι αναφέρει το Καταστατικό

Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Καταστατικού, η πρόεδρος «θα λαμβάνει αποκλειστικά μόνη της τις αποφάσεις!». Στο άρθρο 9 αναφέρεται ότι η Γ.Σ. των εταίρων (ιδρυτικών μελών) μόνο είναι το κυρίαρχο όργανο της εταιρείας σε θέματα λειτουργίας της, με αρμοδιότητα Συντονιστικής Γραμματείας, με την πρόεδρο να έχει πάλι όλες τις αρμοδιότητες για διαγραφή μέλους, μεταβολή ή επέκταση των σκοπών της εταιρείας, για τροποποίηση του Καταστατικού ή τη λύση της εταιρείας, ενώ στο άρθρο 11 η ίδια η πρόεδρος θα έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα εκπροσωπήσεως της εταιρείας προς τα έξω, δεσμεύοντας νόμιμα την εταιρεία και την οικονομική διαχείριση. Οι εξουσίες της προέδρου περιλαμβάνουν επίσης την επίλυση κάθε διαφοράς μεταξύ των εταίρων, οι οποίες επιλύονται συμβιβαστικά κατά τον τρόπο που ορίζεται στον Εσωτερικό Κανονισμό, δηλαδή από την ίδια την πρόεδρο.

Στον Εσωτερικό Κανονισμό της εταιρείας αναφέρεται ότι η Αικατερίνη Καραγιάννη ορίζεται ισοβίως (!) πρόεδρος της εταιρείας, ενώ παρακάτω διευκρινίζεται ότι αυτό «έλαβε χώρα (sic) ενόψει του γεγονότος ότι αυτή είχε την πρωτοβουλία, συνέλαβε και κατέστρωσε (sic) την ιδέα δημιουργίας της εταιρείας και είναι η μόνη δικαιούχος της επωνυμίας και του διακριτικού τίτλου και λογοτύπου».

Πώς και πού σχεδιάζεται να γίνει η ΕΟΖ

Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Φάνη Μαλκίδη, για την ΕΟΖ της Θράκης προβλέπεται διαχείριση από κεντρική αρχή με μορφή ανώνυμης εταιρείας, μέτοχοι της οποίας θα είναι κατά 51% κρατικοί φορε
ίς [Σ.Σ.: δεν προσδιορίζεται τίνος κράτους] και κατά 49% ιδιώτες. Η έδρα της εταιρείας θα είναι στην Αλεξανδρούπολη και στο ενδεκαμελές Συμβούλιο θα μετέχουν ex officio (!) δύο μέλη του Φόρουμ της Θράκης [Σ.Σ.: από πού και ως πού;]. Σημ.: Με τέτοια σύνθεση, βέβαια, του Δ.Σ. και τις δύο ψήφους των ex officio μελών του μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι αποφάσεις θα είναι «γερμανικές».

Το σχέδιο προβλέπει την δημιουργία 12 θεματικών ζωνών -κατά άλλες πληροφορίες 7- και συγκεκριμένως: Αγροτικών Προϊόντων Ορεστιάδας, Μεταξιού στο Σουφλί, Υπηρεσιών στην Αλεξανδρούπολη, Βιομηχανίας και Τεχνολογίας στη ΒΙΠΕ Άβαντα, Μαρμάρου και Οινοποιίας στη Δ
ράμα [Σ.Σ.: ο καθείς μπορεί να καταλάβει τις συνέπειες για την τοπική βιομηχανία μαρμάρου, αν ιδρυθεί εκεί εταιρεία μαρμάρου με τη μηδενική φορολογία και τα λοιπά πλεονεκτήματα της ΕΟΖ...], Βιομηχανίας στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής και Ξάνθης, Εταιρεία Logistics στο Λιμένα Αλεξανδρουπόλεως και Καβάλας, Τουρισμού και Αναψυχής στην Καβάλα - Θάσο, στο Πόρτο Λάγο και στη Σαμοθράκη. Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί, κραδαίνοντας το δέλεαρ των επενδύσεων και της αναπτύξεως της περιοχής, αποβλέπουν στην εκμετάλλευση όλου του πλούτου της περιοχής, με όρους που μόνο σε αποικίες επιβάλλονται.

Και τούτο διότι, σύμφωνα με τον Φάνη Μαλκίδη, για τους ξένους επενδυτές προβλέπονται δασμολογικές και φορολογικές απαλλαγές, όπως μηδενική φορολογία για τα πρώτα δέκα έτη και μειωμένη κατά 50% τα επόμενα πέντε, μηδενική φορολογία μερισμάτων για όλες τις επενδύσεις, μηδενική φορολογία για αγορά ακινήτων, μηδενικός ΦΠΑ για αγορά πρώτων υλών και υπηρεσιών κ.ά. Όσο για το όφελος της Ελλάδας, η οποία θα φιλοξενεί ως φορολογικός παράδεισος τις ξένες βιομηχανικές και άλλες επενδύσεις της Γερμανίας -που θα νέμεται ανενόχλητη τον πλούτο της περιοχής κατά τρόπον που ούτε στην Κατοχή δεν κατάφερε- χωρίς να εισπράττει κανένα φόρο ή έστω και κάποιο ποσοστό, αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στη μελέτη.

Να σημειωθεί ακόμη ότι αυτό το γερμανικής εμπνεύσεως σχέδιο εκμεταλλεύσεως του πλούτου της περιοχής έγινε χωρίς καμία ανάμειξη του ΥΠΕΘΑ και χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη του το νόμο 376/1936 περί αμυντικών περιοχών. Ο νόμος αυτός καθορίζει τι πρέπει να γίνεται όχι μόνο σε παραμεθόριες περιοχές, αλλά και αρκετά πιο πίσω, όπως σε χώρους αναπτύξεως των ελληνικών δυνάμεων, την αποφυγή ανεγέρσεως εγκαταστάσεων σε σημεία και με μορφή που θα μπορούν να χρησιμεύσουν ως σημεία επισημάνσεως για το συντονισμό εχθρικών πυρών ή τη δημιουργία τηλεπικοινωνιακών εγκαταστάσεων και μέσων που θα μπορούσαν να παρεμβάλουν ή να προκαλέσουν δυσλειτουργία στα φίλια μέσα επικοινωνίας.

Η τουρκική εμπλοκή και οι αντιδράσεις

Όπως ήταν φυσικό, μετά την αρχική ευνοϊκή υποδοχή της ιδέας των ΕΟΖ στη Θράκη από τον άγρια χειμαζόμενο επαγγελματικό κόσμο της περιοχής, οι αντιδράσεις δεν άργησαν να έρθουν όταν έγιναν γνωστά αρκετά από τα στοιχεία που ανεφέρθησαν παραπάνω. Ακόμη δε περισσότερο όταν διεπιστώθη με την πάροδο του χρόνου ότι το όλο σχέδιο προωθείτο με ιδιαίτερη επιμονή από την Τουρκία, με πρωταγωνιστή το γνωστό (μέχρι πρόσφατα πρόξενο Κομοτηνής) Μ. Σάρνιτς. Ο τελευταίος όχι μόνον ήταν παρών σε κάθε εκδήλωση του Φόρουμ, αλλά οργάνωσε ακόμη και εκδρομή μελών του Φόρουμ και άλλων παραγόντων στην τουρκική ΕΟΖ της Τυρολόης (Corlu) για να τους δείξει πόσο καλά λειτουργούν οι ΕΟΖ στη χώρα του, συνοδεύοντας ο ίδιος την αποστολή ως επικεφαλής της, μαζί με τον περιβόητο «Έλληνα» βουλευτή της μειονότητας Χατζηοσμάν...

Ο ίδιος, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που κυκλοφορούν σε δημοσιογραφικούς κύκλους της Θράκης, αναφέρεται ότι επιχείρησε να συμβάλει στην προώθηση των σκοπών του Φόρουμ προτείνοντας να το ενισχύσει με το ποσό των 100.000 ευρώ, αλλά η πρόεδρος του, που μάλλον αντιλήφθηκε την παγίδα, απέρριψε την προσφορά. Η τουρκική πλευρά, πάντως, δεν σταμάτησε να υποστηρίζει με κάθε τρόπο την προώθηση της ιδέας για τη δημιουργία ΕΟΖ στη Θράκη. Στην τελευταία, μάλιστα, εκδήλωση του Φόρουμ στην Αλεξανδρούπολη, που έγινε τον Ιούνιο του 2012, ο «Σύλλογος Επιστημόνων της Μειονότητας Δυτικής Θράκης» δημοσιοποίησε μέσω της ιστοσελίδας του ότι συνέβαλε στη διοργάνωση της εκδηλώσεως του Φόρουμ μέσω εκπροσώπων του, Λεϊλά Σαλήχογλου και Φατμά Καπζά, ενώ στις συνεδρίες που έγιναν εκπροσωπήθηκε από τον αντιπρόεδρο του συλλόγου, Οσμάν Ισμαήλ.

Το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τις οικονομικές ζώνες της Θράκης δεν είναι δυσεξήγητο. Με τη δημιουργία τους, ιδιαιτεροποιείται έτι περισσότερο το καθεστώς της περιοχής, απομονώνεται από το λοιπό κορμό της Ελλάδας και άλλα ευνόητα που περιέγραψε ο Μητροπολίτης Άνθιμος και άλλοι παράγοντες της περιοχής. Εμείς θα προσθέταμε ότι με την επένδυση 200-300 εκατ. ευρώ από την Τουρκία στην περιοχή της Θράκης, η επιρροή της, μόνο ως μεγαλοεργοδότη στην περιοχή, θα διευκόλυνε αφάνταστα τις επιδιώξεις της.

Σε προγενέστερη εκδήλωση του Φόρουμ, η οποία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το υπουργείο Αναπτύξεως (!) στις 20 Φεβρουαρίου στο ξενοδοχείο «Thraki Palace» της Αλεξανδρουπόλεως, με σκοπό την παρουσίαση της μελέτης για την ΕΟΖ της ελληνικής εταιρείας Capital Market Experts, συμμετέσχε η υποπρόξενος Κομοτηνής, Ιλκάι Κοτζαγιγίτ, συνοδευόμενη από το διερμηνέα του προξενείου.

Οι αντιδράσεις, εκτός από τον Άνθιμο, συνεχίστηκαν με τη συνέντευξη του καθηγητού του Παντείου Σάββα Ρομπόλη στην εφημερίδα Η Γνώμη (17/1/2012), ο οποίος επισήμανε τον κίνδυνο «κινεζοποιήσεως» της περιοχής. Έντονες και άκρως τεκμηριωμένες αντιδράσεις για την ΕΟΖ στη Θράκη υπήρξαν επίσης και από την Ομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων των νομών Ξάνθης, Έβρου, Καβάλας, Ξάνθης και Ροδόπης, το Νοέμβριο του 2011, με ειδική αναφορά στις δραστηριότητες της Καραγιάννη. Την ιδέα της ΕΟΖ στη Θράκη κατήγγειλε με επανειλημμένα δημοσιεύματα και ο έγκυρος και πάντα μαχητικός Αντιφωνητής του Κ. Καραΐσκου, η εφημερίδα Ελεύθερη Θράκη κ.ά.

Η πλέον σκληρή αντίδραση προήλθε πάλι από το Μητροπολίτη Άνθιμο, λίγο μετά την εκδήλωση του Φόρουμ του Φεβρουαρίου 2012. Αναφερόμενος στην κυρία Καραγιάννη, ο Μητροπολίτης είπε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Το πρώτο πράγμα που επεδίωξε ήταν να ανοίξει το τζαμί του Διδυμοτείχο
υ [Σ.Σ.: πρόκειται για το τέμενος Βαγιαζίτ, η λειτουργία του οποίου αποτελεί μόνιμο στόχο της Τουρκίας]. Το έχω πει και δημόσια και το λέω και κατ' ιδίαν: πρέπει να φύγει αυτή η κυρία από δω. Είναι ανεπιθύμητη, διότι είναι ύποπτοι οι στόχοι της και οι σκοποί της και η μεθοδολογία της».


Μας στάλθηκε από τα "Σταράτα Λόγια"

Στο παρόν άρθρο, δε θα ασχοληθούμε ούτε θα απαντήσουμε στην ερώτηση “ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά”. Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα “τι μας συμβαίνει”; “γιατί αισθανόμαστε έτσι”; “γιατί συμβαίνουν όλα αυτά”;

Για να δώσουμε μια λογική απάντηση, θα πρέπει να βασιστούμε σε στοιχεία και πληροφορίες, που θα επεξεργαστούμε με τη λογική μας. Θα χρησιμοποιήσουμε τις ακόλουθες τρεις πηγές:

1. το “Εγχειρίδιο Ψυχολογικού Πολέμου” που διδάσκεται στον Ελληνικό στρατό, την ύπαρξη του οποίου μπορείτε να επιβεβαιώσετε δείχνοντας το σε οποιονδήποτε Ελληνα αξιωματικό, (http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3619.html). Το αντίγραφο που έχω στα χέρια μου, είναι το γνήσιο αντίγραφο που διδάσκεται στη σχολή Ευελπίδων και από εκεί είναι οι φωτοτυπίες.

2. το βίντεο στο οποίο ο Yuri Bezmenov διδάσκει τα περί ψυχολογικών επιχειρήσεων σε μια τάξη αμερικανών. (http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6555.html) Το μεγαλύτερο κείμενο παρακάτω είναι απομαγνητοφώνηση της διδασκαλίας στο βίντεο. Οσα λέει, αξιολογήστε τα εσείς.

3. Το εγχειρίδιο ψυχολογικού πολέμου του αμερικανικού στρατού.(http://thalamofilakas.blogspot.gr/2011/01/blog-post_7464.html)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ (0.00)

“Η υπονόμευση, είναι ο όρος που χρησιμoποιούμε για να περιγράψουμε τις δραστηριότητες που χρησιμοποιούμε για να καταστρέψουμε πράγματα όπως η πίστη, η θρησκεία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα μιας χώρας στόχου”

ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ
Το μεγαλύτερο λάθος ή καλύτερα η λανθασμένη αντίληψη είναι το γεγονός ότι όποτε μιλάμε για την KGB, για κάποιον περίεργο λόγο από τους παραγωγούς ταινιών του χόλυγουντ, μέχρι τους διδάκτορες της πολιτικής επιστήμης και τους εντός εισαγωγικών “ειδικους” επι των σοβιετικών θεμάτων ή “κρεμλινολόγους” οπως αυτοαποκαλούνται ολοι τους νομίζουν ότι η δραστηριότητα της KGB περιορίζεται στην κλοπή των σχεδίων κάποιου υπερηχητικού αεροσκάφους, την παράδοση τους στους σοβιετικούς και την πώληση τους στην σοβιετική στρατιωτική βιομηχανία.
Αυτό όμως είναι μόνο μέρος της αλήθειας.
Αν πάρουμε ολόκληρο τον προϋπολογισμό σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό που η KGB δαπανά εκτός συνόρων της σοβιετικής ένωσης, θα ανακαλύψουμε (χωρίς φυσικά να υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία) ότι η κατασκοπεία αυτή καθ’ αυτή λαμβάνει μόνο το 15% των χρημάτων, χρόνου και ανθρώπινου δυναμικού της δραστηριότητας της KGB.
Το υπόλοιπο 85% των πόρων δαπανάται στην υπονόμευση
Και σε αντίθεση με όσα γράφουν τα λεξικά Αγγλικής ο όρος υπονόμευση για την KGB σημαίνει “επιθετικές καταστρεπτικές δραστηριότητες” που σαν σκοπο έχουν να καταστρέψουν τη χώρα, έθνος ή γεωγραφική περιοχή του εχθρού.
Ωστε δεν υπαρχει ρομαντισμός εδώ.
Καθόλου
Ούτε ανατίναξη γεφυρών, ούτε μικροφίλμ μέσα σε κουτάκια κοκα κόλας, ούτε τίποτα παρόμοιο
Καμία ανοησία τύπου James Bond
Οχι. Ο υπονομευτής είναι ο φοιτητής που έρχεται στα πλαίσια ανταλλαγης φοιτητών,
ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ένας δημοσιογράφος σαν κι εμένα όπως ήμουν δέκα χρονια πριν

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ
Η Ιαπωνική και Κινεζική πολεμική τεχνη του Τζούντο μας διδάσκουν ότι (0:11:29) πρέπει πρώτα να αποφύγουμε το χτύπημα και μετά να του πιάσουμε το χέρι και να τον ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι να συγκρουστεί με τον τοίχο
Οπως βλέπετε, η χώρα – στόχος, προφανώς κανει κάτι λάθος.
Αν είναι μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις μέσα στην κοινωνία προφανώς μέσα σε μια κοινωνια υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αντιθετοι με την ίδια την κοινωνία απλοί εγκληματίες, ιδεολόγοι αντιθετοι με την κρατική πολιτικη και απλά ψυχωτικά άτομα που αντιτίθενται σε οτιδήποτε και τέλος μια μικρή ομάδα από πράκτορες ενός άλλου έθνους που αγοράστηκαν, υπονομεύτηκαν και στρατολογήθηκαν
Τη στιγμή που όλες αυτές οι κινήσεις θα καθοδηγηθούν προς την ίδια κατεύθυνση (0:12:32) είναι η ώρα να “πιάσουμε” την κίνηση αυτή και να την ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι η κίνηση να οδηγήσει την κοινωνία σε κατάρρευση.
Σε κρίση.
Ομοια με την πολεμική τέχνη.
Δεν σταματάμε έναν εχθρό. Τον βοηθάμε να πάει προς την κατεύθυνση που εμείς θέλουμε
Λοιπόν. Στο στάδιο του “εκφυλισμού”, δημιουργούνται τάσεις στην κοινωνία, σε κατεύθυνση αντίθετη με τα βασικά ήθη και αξίες της κοινωνίας.
Η εκμετάλλευση και η κεφαλαιοποίηση αυτών των τάσεων είναι ο στόχος του υπονομευτή.
Η θρησκεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ζωή, η πολιτική εξουσία, οι εργασιακές σχεσεις και τέλος τα σώματα ασφαλείας είναι το πεδίο εφαρμογης της υπονόμευσης

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ (0:07:23)
“Η υψηλότερη τέχνη του πολέμου είναι να μην πολεμάς καθόλου ! αλλά αντίθετα να υπονομεύσεις οτιδήποτε έχει αξία στην χώρα του εχθρού σου ώστε η αντιληψη της πραγματικότητας στο μυαλό του εχθρού σου να διαστρεβλωθεί σε τέτοιο βαθμό που να μην σε θεωρεί καν εχθρό.”
Και αντίθετα να πιστέψει ότι το δικό σου σύστημα, ο δικός σου πολιτισμός και τα δικά σου ήθη
αποτελούν εναλλακτικές που όχι μόνο δεν τις απεχθάνεται, αλλά τις επιθυμεί και τις προτιμά από το να πεθάνει για τις δικές του
Αυτός είναι ο τελικός στόχος της υπονόμευσης και μέχρι εδώ μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα η υπονόμευση.
Οπως είδατε, δεν είπα ούτε λέξη για ανατίναξη γεφυρών, ούτως ή άλλως οι γέφυρες δε θα προστατευσουν τον εχθρό.
Πως επιτυγχάνονται όλα αυτά;

psyop1.jpg
που οδηγούν;
%CF%88%CE%B54.png

ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:13:42)
Οι περιοχές όπου διαμορφώνεται η κοινή γνώμη ειναι η θρησκεία, το εκπαιδευτικό σύστημα, η κοινωνική ζωή, η δημόσια διοίκηση, τα σώματα ασφαλείας και φυσικά οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. η οικονομία. Αυτά είναι τα πεδία δράσης.
Στη θρησκεία σημαίνει καταστροφή, αλλοίωση, αντικατάσταση με διάφορα σεξιστικά δόγματα που διασπούν την προσοχή των ανθρώπων. Δεν εχει σημασία αν είναι ανόητα ή αφελή, το σημαντικό είναι το κύριο θρησκευτικό δογμα να διαβρωθεί σιγά σιγά και να διαχωριστεί από την ανώτερη αποστολή της θρησκείας που είναι να φέρει τους ανθρώπους κοντά στο Θεό.
Εκπαίδευση. Αποπροσανατολισμός ώστε οι μαθητές να μην μάθουν οτιδήποτε εποικοδομητικό πραγματικό, αποτελεσματικό. Αντί για μαθηματικά, φυσική, χημεία και ξένες γλώσσες, μάθετε τους για αστικό πόλεμο, φυσικες τροφές, οικιακή οικονομία, σεξουαλικότητα, οτιδήποτε αρκεί να σε απομακρυνει από τα σημαντικά.
Μια τέτοια ομάδα είναι τα μέσα ενημέρωσης.
Κοινωνική ζωή. Αντικατάσταση των παραδοσιακών ιδρυμάτων με ψεύτικους οργανισμούς πάρτε την υπευθυνότητα των ατόμων, και αντικαταστείστε τις σχέσεις μεταξύ ατόμων, ομάδων και της κοινωνίας με τεχνητά “δημοκρατικά” σώματα
Αντί για λειτουργικές σχέσεις μεταξύ των ατόμων της κοινωνίας, εγκαταστειστε ιδρύματα κοινωνικής εργασίας μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, που εργάζονται και πληρώνονται απο ποιον; Την κοινωνία; Οχι. Οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν ενδιαφέρονται για εσάς ή την οικογένεια σας, ούτε για την κοινωνία, ενδιαφέρονται για τον μισθό τους από την κυβέρνηση
Το αποτέλεσμα της προσφοράς τους, δεν έχει σημασία μπορουν να σκαρφιστούν οτιδήποτε για να πείσουν την κυβέρνηση ότι είναι χρήσιμοι για την κοινωνία.
Πολιτική εξουσία.
Ο φυσικός φορέας πολιτικής εξουσίας που παραδοσιακά είτε εκλέγεται από το λαό είτε διορίζεται από τους εκλεγμένους από το λαό άρχοντες σταδιακά αντικαθίσταται από τεχνητά σώματα, ομαδες μη εκλεγμένων, που μπορεί να μην αρέσουν σε κανέναν και παρ’ όλα αυτά υπάρχουν.
(0:17:54) Πολιτική εξουσία. Η πολιτική εξουσία διαβρώνεται σταδιακά από ανθρώπους που δεν έχουν ουτε τα προσόντα ούτε την εξουσιοδότηση για τέτοια εξουσία. Και όμως έχουν αυτήν την εξουσια
Εργοδοτικές σχέσεις.
Σε αυτό το στάδιο των 15~20 χρόνων, καταστρέφουμε τις παραδοσιακά θεσπισμένες σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ, ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:12:31)
Αν είναι μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις μέσα στην κοινωνία προφανώς μέσα σε μια κοινωνια υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αντιθετοι με την ίδια την κοινωνία απλοί εγκληματίες, ιδεολόγοι αντιθετοι με την κρατική πολιτικη και απλά ψυχωτικά άτομα που αντιτίθενται σε οτιδήποτε και τέλος μια μικρή ομάδα από πράκτορες ενός άλλου έθνους που αγοράστηκαν, υπονομεύτηκαν και στρατολογήθηκαν
(0:16:36) Μια τέτοια ομάδα είναι τα μέσα ενημέρωσης.
Ποιος τους ψήφισε;
Πως γίνεται να έχουν τόση δύναμη, που επηρεάζουν το μυαλό σας, που να βιαζουν το μυαλό σας ποιος τους εξέλεξε; Από που αντλούν το θράσσος να σας υποδεικνύουν τι είναι σωστό και τι όχι για τον εκλεγμένο από εσάς κυβερνήτη;
Ποιος τους έδωσε την εξουσία;
Ο Spyro Arniew τον οποίον μισεί η αριστερά τους αποκαλούσε (ενα μάτσο απατεωνες) και αυτό ακριβώς είναι.
Νομίζουν ότι ξέρουν, αλλά δεν ξέρουν.
Το επίπεδο μετριότητας σε μια μεγάλη δομή όπως οι New York Times ή η κρατική τηλεόραση δεν απαιτεί να είσαι άριστος δημοσιογράφος
Θα πρέπει να είσαι μέτριος δημοσιογράφος για να επιβιωσεις. Δεν υπάρχει πια ανταγωνισμός έτσι μπορείς να διατηρήσεις το καλό εισόδημα των εκατό χιλιάδων δολλαρίων
Αυτό είναι. Ασχετα με το αν είσαι καλύτερος ή χειρότερος.
Αρκεί να χαμογελάς στην κάμερα και να κάνεις τη δουλειά σου.

%CF%88%CE%B53.png

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:05:44)
Ο πρώτος άνθρωπος που διαμόρφωσε τις τακτικές της υπονόμευσης ήταν ο Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος Σουν Τζού.
Διετέλεσε συμβουλος του αυτοκρατορικού στρατού στην αρχαία Κίνα. Και είπε ότι για την κατάληψη του εχθρού, ο πιο αντιπαραγωγικός, βάρβαρος τρόπος είναι ο πόλεμος στο πεδίο της μάχης.
Και ότι είναι ανόητο να διεξάγει κάποιος πόλεμο για να επιβάλει την κρατική του πολιτική.
Βασικά αποτελείται από τέσσερα χρονικά βήματα

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ (0:08:48)
Η πρώτη φάση της υπονόμευσης είναι το στάδιο που ονομάζεται “εκφυλισμός” και απαιτούνται 15 με 20 χρονια για να εκφυλίσεις μια κοινωνία
γιατί 15 με 20 χρόνια;
γιατί αυτό είναι το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για να εκπαιδεύσεις μία γενιά μια γενιά μαθητών ή παιδιών για το χρονικό διάστημα κατα το οποίο διαμορφώνεται η ιδεολογία του, η αντίληψη για τον κόσμο και η προσωπικότητα του.
Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Η διαδικασία παίρνει 15 με 20 χρόνια. Επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, με μεθόδους προπαγάνδας, με άμεση επαφή, δεν έχει σημασία. Θα περιγράψω τις μεθόδους αργότερα.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ (0:32:00)
Επόμενο βήμα: “Αποσταθεροποίηση”
Πάλι αυτή η λέξη σημαίνει ακριβώς ότι σημαίνει
Να αποστεθεροποιήσεις όλες τις σχέσεις, όλα τα ιδρυματα και τους οργανισμούς στη χώρα του εχθρού σου.
Πως το επιτυγχάνεις αυτό; Δε χρειάζεται να στείλεις ένα σύνταγμα πρακτόρων να ανατινάξουν γέφυρες. Οχι.
Αφήνεις τον εχθρό να το κάνει μόνος του.
Το πεδίο εφαρμογής είναι πάλι το ίδιο, με τη μόνη διαφορά ότι στο στάδιο του εκφυλισμού οι ενέργειες των πρακτόρων δεν γίνονται αντιληπτές
0:34:08 Στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, έχουμε ριζοσπαστικοποίηση
Στο στάδιο αυτό, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τίποτα, ακόμα και ανάμεσα στα μέλη της ίδιας οικογένειας Ο άντρας και η γυναίκα, δεν μπορούν να συμφωνήσουν τί είναι προτιμότερο
π.χ. Ο σύζυγος θέλει τα παιδιά να τρώνε στο τραπέζι και η σύζυγος θέλει να τρώνε όπου ναναι
και να γεμίζουν τον τόπο ψίχουλα
Δεν μπορούν να συμφωνήσουν, αν δεν μαλώσουν.
Είναι αδύνατο να επιτευχθεί ένας δημιουργικός συμβιβασμός μεταξύ γειτόνων
Θα πει π.χ. ο ένας “δε θέλω να κάνεις δουλειές την ώρα αυτή, γιατί την ώρα αυτή βγάζω το σκύλο μου βόλτα και ο θόρυβος τον εκνευρίζει”
Δεν μπορούν να τα βρουν. Θα πρέπει να πάνε στα δικαστήρια
Ριζοσπαστικοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων.
Οχι συμβιβασμοί. Πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος.
Οι φυσιολογικά εγκαθιδρυμένες σχέσεις μεταξύ των μελών της κοινωνίας, αποσταθεροποιούνται.
Οι σχέσεις μεταξύ δασκάλων και μαθητών στα σχολεία και τα κολλέγια.
Καυγάς.
Οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων ριζοσπαστικοποιούνται
Δεν υπάρχει αποδοχή των αιτημάτων των εργαζομένων
Στο στάδιο του εκφυλισμού που σας εξηγούσα πριν, οι σπουδαστές που έλειπαν, τώρα επιστρέφουν απο την ΕΣΣΔ πίσω εδώ ή, αν είχαν ήδη επιστρέψει, τώρα αναλαμβάνουν δράση.
οι “ναρκωμένοι”, σηκώνονται.
Ηταν σε αδράνεια για 15 με 20 χρόνια. Τώρα γίνονται αρχηγοί ομάδων,κύρηκες, δημόσια πρόσωπα ενεργοποιούνται πολιτικά.
Ξαφνικά βλέπετε έναν ομοφυλόφιλο που πριν 15 χρόνια έκανε τις βρωμοδουλειές του και κανείς δεν το μάθαινε. Τώρα μετατρέπει την ομοφυλοφιλία σε πολιτικό θέμα.
Απαιτεί αναγνώριση, σεβασμό, ανθρώπινα δικαιώματα και επηρεάζει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων και η βία ξεσπάει μεταξύ αυτού και της αστυνομίας, αυτού και των υπολοίπων πολιτών, δεν έχει σημασία ο λόγος. Μπορεί να είναι οι άσπροι εναντίον των μαύρων, οι κίτρινοι εναντίον των άσπρων, δεν έχει σημασία ποια είναι η διαχωριστική γραμμή.
Αρκεί οι ομάδες να έρχονται σε απ’ ευθείας σύγκρουση, ακόμα και ένοπλη.
Αυτή είναι η διαδικασία της αποσταθεροποίησης.
Οι αδρανείς πράκτορες, γίνονται ηγέτες των κινημάτων αποσταθεροποίησης.
Και δεν έστειλε ο σύντροφος Αντρώπωφ τον σύντροφο Ιβανώφ.
Τα άτομα που θα κάνουν τη δουλειά, είναι ήδη εδώ. Εϊναι αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας.
Μερικές φορές χρηματοδοτούνται από διάφορα ιδρύματα για τον “δίκαιο αγώνα τους”.
Ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα γυναικών, δικαιώματα μεταναστών, οτιδήποτε
Και υπάρχουν Αμερικάνοι που τους χρηματοδοτούν με δωρεές χωρίς να το καταλαβαίνουν
Η διαδικασία της αποσταθεροποίησης, οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κρίση
Προσωπικά ασχολούμουν με αυτό το στάδιο στα αναπτυσόμενα κράτη.
Η διαδικασία ξεκινά, όταν οι επίσημοι οργανισμοί του κράτους δεν μπορούν να λειτουργήσουν πια.
Και έτσι, έχουμε τεχνητούς οργανισμούς που επιβάλλονται στην κοινωνία
Μη εκλεγμένες επιτροπές, ΜΚΟ, περίεργες ομάδες που ισχυρίζονται ότι ξέρουν
τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η κοινωνία, έχοντας ένα μείγμα θρησκείας και ιδεολογίας,

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (0:41:00)
Στο στάδιο της κρίσης, όλα αυτά τα τεχνητά σώματα διεκδικούν την εξουσία.
Και αν τους την αρνηθούν, τη διεκδικούν δια της βίας
Στην περίπτωση του Ιράν για παράδειγμα, ξαφνικά εμφανίστηκαν επαναστατικές επιτροπές
Για ποια επανάσταση; Δεν υπήρχε επανάσταση εδώ.
Και παρ’ όλα αυτά είχαν επιτροπές.
Απέκτησαν εξουσία δικαστική, την εξουσία να εκτελούν τους αντιφρονούντες, όλες αυτές τις εξουσίες σε ένα πρόσωπο που πιθανόν σπούδασε στο Χάρβαρντ που επέστρεψε στη χώρα του και νομίζει ότι έχει την απάντηση για όλα τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Κρίση έχουμε όταν η κοινωνία δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει παραγωγικά.
Και καταρρέει. Αυτή είναι προφανώς η έννοια της κρίσης.
Και έτσι, η κοινωνία αναζητά έναν σωτήρα
οι ομάδες περιμένουν να έρθει ένας Μεσσίας.
οι εργαζόμενοι λένε “έχουμε οικογένειες να θρέψουμε”
Ας αποκτήσουμε μια ισχυρή κυβέρνηση. Μια σοσιαλιστική ίσως κυβέρνηση
Μια κυβέρνηση που να βάλει τους εργοδότες στη θέση τους και να μας ξαναδώσει δουλειά.
Χρειαζόμαστε έναν ισχυρό άντρα. Μια ισχυρή κυβέρνηση.
Εναν ισχυρό ηγέτη. Εναν σωτήρα.
Ο πληθυσμός έχει κουραστεί και έχει αηδιάσει με όλα αυτά που συμβαίνουν.
Και ιδού! Εχουμε έναν σωτήρα!
Είτε έρχεται ένα άλλο έθνος, είτε οι ομάδες μαρξιστών, λενινιστών, οι σαντινίστας, ο Μουζουρέλα, δεν έχει σημασία.
Ερχεται ο σωτήρας και λέει : “Εγώ θα σας οδηγήσω”.
Και υπάρχουν δύο εναλλακτικές εδώ.
Ο εμφύλιος πόλεμος, και η εισβολή. (!!!)
Βλέπετε πως πάει;
Εμφύλιος όπως στο Λίβανο για παράδειγμα.
Εμφύλιος που επιβλήθηκε εξωτερικά από την PLO
Εισβολή είχαμε σε πολλές χώρες όπως π.χ. στο Αφγανιστάν (μιλάει για τη Ρώσικη εισβολή) οποιαδήποτε χώρα της ανατολικής Ευρώπης στην οποία έγινε Ρώσικη εισβολή
Αλλα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΑΛΥΝΣΗΣ (0:43:55)
Το επόμενο στάδιο είναι η εξομάλυνση.
Η λέξη εξομάλυνση χρησιμοποιείται ειρωνικά φυσικά, είναι δανεισμένη από το 1968 στην Τσεχοσλοβακία, όταν η σοβιετική προπαγάνδα και μετά από αυτούς και η New York Times δήλωναν: “Τώρα η κατασταση εξομαλύνθηκε”
δεν υπάρχει πια άνοιξη της Πράγας, δεν υπάρχει επανάσταση, δεν υπάρχει βία. Ολα είναι “ομαλά” (normal)
Σε αυτό το στάδιο, οι αυτοδιορισμένοι άρχοντες της κοινωνίας, δε χρειάζονται άλλες επαναστάσεις πια.
Το στάδιο είναι το αντίθετο της αποσταθεροποίησης. Είναι μια προσπάθεια να
σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα.
Και τώρα, όλοι αυτοί οι επαναστάτες, οι ακτιβιστές, οι συνδικαλιστές, οι απελευθερωτές, οι ομοφιλόφιλοι επαναστάτες, οι καθηγητές, οι μαρξιστές, οι λενινιστές, εξοντώνονται.
Φυσική εξόντωση μερικές φορές. (θάνατος)
Εκαναν τη δουλειά μας.
Δεν τους χρειαζόμαστε πια.
Οι νέοι ηγέτες θέλουν σταθερότητα. Για να δρέψουν τους καρπούς της νίκης τους.
Οχι άλλες επαναστάσεις. Παρακαλώ.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ (0:45:17)
Και αυτό έχει γίνει σε πολλές χώρες.
Θυμάστε το Μπαγκλαντές; Εκεί δραστηριοποιήθηκα εγώ.
Πρώτα είχαν τον Τζιμουραχμάντ (ή κάπως έτσι)
το 1971 ήταν ο ηγέτης του “λαϊκού κόμματος” είχε μουστάκι σαν του Στάλιν
πέντε χρόνια αργότερα, δολογονήθηκε από τους πρώην συναγωνιστές του.
Είχε εκπληρώσει την αποστολή του.
Στο αφγανιστάν, αυτό έγινε τρείς φορές. Πρώτα ήταν ο Οσταράκι, μετά ο Αμίντ, τώρα είναι ο Μπαμπράκ Αμάλ.
Αλληλοσκοτώθηκαν ο ένας μετά τον άλλον.
Ο πρώτος εκφύλισε τη χώρα, ο δεύτερος την αποσταθεροποίησε, ο τρίτος έφερε την κρίση.
Γεια σας σύντροφοι. Μπαμ.
Μόνο ο Μπαμπράκ Αμάλ επέστρεψε στη Ρωσία και του δόθηκε θέση εξουσίας.
Το ίδιο συνέβη στη Γρενάδα.
Ο Μορίς Μπίσοπ (μαρξιστής) δολοφονήθηκε από τον Ωστιν ή κάπως έτσι, έναν στρατηγό που ήταν επίσης μαρξιστής.
Οχι άλλες επαναστάσεις. Εξομάλυνση τώρα.
Οχι άλλες απεργίες, όχι άλλοι ομοφυλόφιλοι, όχι άλλα φεμινιστικά κινήματα
όχι άλλα κινήματα γενικώς.
Καλή σταθερή δημοκρατική προλεταριακή ελευθερία.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ (0:48:10)
Για να αντιστρέψουμε την διαδικασία στο στάδιο της εξομάλυνσης, απαιτείται οπωσδήποτε στρατιωτική επέμβαση.
Καμιά άλλη δύναμη στον πλανήτη δεν μπορεί να αντιστρέψει τη διαδικασία εδώ.
Στο στάδιο της κρίσης, δεν απαιτείται η χρήση στρατιωτικής βίας
απαιτούνται δραστικά μέτρα. Οπως στην Χιλή.
όπου πράκτορες της CIA εμπόδισαν την εισβολή και την δημιουργία εμφυλίου.
Συντηριτικά μέτρα. Υποστήριξη. Με χρήματα, με τεχνογνωσία, δεν έχει σημασία. για να αποτραπεί η μετατροπή της κρίσης σε εμφύλιο ή εισβολή.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ (0:49:20)
Τώρα, στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, η διαδικασία μπορεί επίσης να αντιστραφεί.
Και είναι ευκολότερο να γίνει εδώ. Χωρίς ανάμιξη της CIA
Ξέρετε τι χρειάζεται να γίνει εδώ;
περιορισμός κάποιων ελευθεριών των ομάδων που αυτοπροσδιορίζονται σαν αντίθετες στην κοινωνία.
τόσο απλό.
ομως όχι. τα ΜΜΕ θα πουν ότι αυτό είναι αντίθετο με το σύνταγμα της χώρας.
Πως μπορεί να γίνει;
Με τη χρήση της εξουσίας. Να αφαιρεθούν δικαιώματα από τους εγκληματίες
δεν ακούγεται καλό ε;
κι έτσι πρέπει να έχουν δικαιώματα οι εγκληματίες.
και να συνεχίζουν το έργο καταστροφής της χώρας.
Δεν εννοώ όμως εδώ ακραία πράγματα. Δεν εννοώ να βάλουμε όλους τους ομοφυλόφιλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
αλλά να μην τους επιτρέψουμε να αναλάβουν πολιτική δράση.
να μην τους εκλέξουμε σε θέσεις εξουσίας είτε σε επίπεδο δήμου, είτε πολιτείας, είτε εθνικού.
πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικάνοι, ότι ένα τέτοιο πρόσωπο σε θέση εξουσίας είναι εχθρός
και αν δεν είναι εχθρός στο στάδιο αυτό, θα γίνει αργότερα.
αργότερα φυσικά θα τον εκτελέσουν….
αλλά σε αυτό το σημείο είναι εχθρός.
παρέχετε εξέχουσα υπηρεσία απλώς με το να του αρνείστε το δικαίωμα να εκλεγεί.
να εξαργυρώσει τις τρελές του ιδέες και να αποκτήσει εξουσίες.
ο περιορισμός κάποιων ελευθεριών στο σημείο αυτό θα εμποδίσει την εξέλιξη σε κρίση και θα αντιστρέψει τη διαδικασία της αποσταθεροποίησης
Η περιστολή του δικαιώματος απόκτησης πολιτικής εξουσίας στους ανθρώπους αυτούς θα σώσει την οικονομία από την κατάρρευση.
Η θεσμοθέτηση νόμων που θα απαγορεύσει στις ιδιωτικές τηλεοπτικές εταιρίες να βιάζουν την κοινή γνώμη και τα μυαλά των ανθρώπων προς την κατεύθυνση του καταναλωτισμού.
Καμιά εταιρία δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να σας “αναγκάσει” να αγοράσετε περισσότερο αν εσείς δεν χρειάζεστε κάτι.
Θα πρέπει να υπάρχει νόμος: “Θέλεις να διαφημίσεις το αυτοκίνητο σου; “
“Εντάξει. Αλλά δε θα αναφέρεις ούτε μία φορά στη διαφήμηση σου:”
“τρέξε και αγόρασε τώρα και γλίτωσε χρήματα”
Θα πρέπει να είναι αντίθετο στο νόμο να πιέζεις τον κόσμο να αγοράσει περισσότερα
Αυτοπεριορισμός.
Πριν ξεκινήσει η διαδικασία, ο αυτοπεριορισμός ήταν αποστολή της εκκλησίας.
γιατί οι παπάδες, μας έλεγαν ότι τα υλικά αγαθά είναι καλά, αλλά δεν είναι το παν.
ότι υπάρχει κάτι άλλο σπουδαιότερο.
ότι οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν για να καταναλώνουν.
ότι ένα τόσο περίπλοκο κατασκεύασμα όσο το ανθρώπινο σώμα
πρέπει να προορίζεται για κάποιον υψηλότερο σκοπό.
Και είναι τόσο εύκολο να αποφύγεις την αποσταθεροποίηση, απλά και μόνο αρνούμενος στις άπληστες εταιρίες, μια μικρή ελευθερία: το δικαίωμα τους να σε αναγκάζουν να γίνεις καταναλωτής άχρηστων προϊόντων που σε μετατρέπουν σε καταναλωτική μηχανή.
Σαν το σκουλήκι που μπαίνει από τη μια μεριά, τρώει το μήλο και βγαίνει από την άλλη.
Συνεπώς, η αποσταθεροποίηση μπορεί εύκολα να αναστραφεί, αν η κοινωνία με τη δική της θέληση, ή με πειθώ από τους ηγέτες της αποδεχθεί την ιδέα του αυτοπεριορισμού.
είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να γίνει.
Διαφορετικά, θα φτάσετε στο σημείο που όπως λέμε και εμείς στη Ρωσία αν η Σαχάρα γίνει ποτέ κουμουνιστικό κράτος, θα ταξινομήσουμε την άμμο.
Θα πρέπει λοιπόν να “λειάνετε” τις προσδοκίες σας σε αυτό το στάδιο πριν να είναι αργά.
Οι δυνάμεις εκφυλισμού ανατρέπονται εύκολα.
Πρώτα από όλα, περιορίζοντας την εισαγωγή προπαγάνδας.
το πιο εύκολο πράγμα να κάνει κανείς.

Ραγδαία αύξηση της παραγωγής πετρελαίου από την Ρωσία!

Μάκης Βραχιολίδης

Η προδοσία σε βάρος της χώρας συντελείται από πολιτικούς γραικύλους. Ο Γ. Παπανδρέου ανέβηκε στην Πρωθυπουργία, επειδή προηγουμένως είχε δεσμευτεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία ότι θα «έθαβε» τις ενεργειακές συμφωνίες που είχε συμφωνήσει ο Καραμανλής με την Ρωσία και συγκεκριμένα με τους αγωγούς Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη και South Stream.

Ο Τζέφρυ ως Πρωθυπουργός προσκλήθηκε στην Ρωσία από τον Πούτιν στις 10 Φεβρουαρίου 2010, πριν η Ελλάδα μπει στην μέγγενη του ΔΝΤ και ο Ρώσος ηγέτης πρόσφερε στη χώρα μας 25 δις ευρώ δάνειο, με πολύ χαμηλό επιτόκιο. Το δάνειο αυτό η Ελλάδα πρακτικά θα το αποπλήρωνε σε...είδος, διότι ο Πούτιν ανέμενε από τον Παπανδρέου να συνεχίσει την ενεργειακή συμφωνία των αγωγών φυσικού αερίου που είχε ήδη υπογράψει ο Καραμανλής. Η Ρωσία πρότεινε επίσης, διεύρυνση της συνεργασίας με την Ελλάδα και στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Αιγαίο!

Ο Παπανδρέου σε όλα τα παραπάνω δεν έδωσε καμία σημασία αλλά αντιθέτως άλλαξε κουβέντα και ...πρότεινε την ένταξη της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ένωση, ενώ άρχισε να μιλάει και για την...πράσινη ενέργεια! Από την πόλη έρχομαι και στην...κορφή καν' έλα!

Με την άθλια αυτή τακτική του ΓΑΠ, η Ελλάδα είπε «νιετ» στην Ρωσία με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή υπερδύναμη να αρχίσει να στρέφεται προς την Τουρκία!

Ο ΓΑΠ μετά από λίγο διάστημα έβαλε βιαίως την χώρα μας στο ΔΝΤ και στα Μνημόνια θανάτου, ενώ στραγγάλισε και τελικά ακύρωσε τις ενεργειακές συμφωνίες της Ελλάδος με την Ρωσία!

Την ίδια στάση ακολουθεί και σήμερα ο Σαμαράς. Υποκλίνεται στην αμερικάνικη πολιτική και στις εντολές εξαθλίωσης του λαού που λαμβάνει από το ΔΝΤ και την τρόικα. Συνεχίζει απαράλλαχτα την πολιτική του Τζέφρυ.

Την ίδια ώρα, η Ρωσία σύμφωνα με δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, αύξησε σημαντικά την παραγωγή πετρελαίου! Συγκεκριμένα, τον περασμένο μήνα αντλήθηκαν συνολικά 10,38 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, κάτι που αποτελεί ρεκόρ σε χρονικό διάστημα δύο δεκαετιών!!!.

Εάν η χώρα μας διά του ΓΑΠ είχε αποδεχτεί τις προτάσεις-δώρα του Πούτιν, κυρίως δε, εάν είχαμε βάλει την Ρωσία στο Αιγαίο, σήμερα θα ήμασταν αυτόνομοι ενεργειακά! Δεν θα υποτασσόμασταν ούτε σε μνημόνια ούτε σε ΔΝΤ!

Η προδοσία όμως σε βάρος του λαού και του τόπου υπογράφηκε από πολιτικούς δωσιλόγους!



Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Τι έχουμε στην Ευρώπη έξι δεκαετίες μετά την έναρξη του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης; Έχουμε ένα εθνοκρατοκεντρικά δομημένο σύστημα καθότι άξονας της πολιτικής ζωής των μελών είναι η Εθνική Ανεξαρτησία. Παράλληλα έχουμε ένα μεγάλο δίκτυο υπερεθνικών θεσμών οι οποίοι παρά το γεγονός ότι στερούνται μιας νομιμοποιητικής υπερεθνικής ανθρωπολογίας, αυτοί που τους στελεχώνουν συχνά συμπεριφέρονται ως απρόκλητοι κοσμοπλάστες και ως απρόκλητοι πολιτικοί εντολείς.

Η συντρέχουσα κρίση καλεί για μια πνευματική, πολιτική και θεσμική προσαρμογή του εγχειρήματος της ολοκλήρωσης για να καταστεί συμβατό με την εθνοκρατοκεντρική φύση της ΕΕ. Η φύση αυτή ορίζει και οριοθετεί το τι είναι λογικό, ορθολογιστικό, πολιτικοοικονομικά αποτελεσματικό και από νομιμοποιητική άποψη πιο δημοκρατικό. Η εθνοκρατοκεντρική φύση της ΕΕ επιτάσσει απόλυτη κυριαρχία των διακρατικών θεσμών που πρέπει να είναι οι πολιτικοί εντολείς των εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών.

Επειδή τα αφετηριακά θεμελιακά διλήμματα της μεταπολεμικής περιόδου τίθενται ξανά επί τάπητος θα σκιαγραφήσουμε τις δύο κύριες θεωρήσεις του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης:

Στην μια πλευρά υπάρχει η «Ευρώπη των Πατρίδων». Με την βοήθεια των εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών επιζητείται η συγκρότηση μιας κοινότητας κρατών. Η εμβάθυνσή της θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο βαθειά κοινότητα, δηλαδή σε μια κοινωνία κρατών. Η εθνική ανεξαρτησία παραμένει θέσφατο και κοινή κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων, γεγονός που αποτυπώνεται στην αντί-ηγεμονική αξίωση όχι μόνο για ισοτιμία μεταξύ των κρατών-μελών αλλά και για ισότητα που θα διασφαλίζεται μέσα από ομόφωνες και συναινετικές αποφάσεις. Μεταξύ ισότιμων κυρίαρχων κρατών δημοκρατία μπορεί να σημαίνει μόνο ομόφωνες αποφάσεις που δημιουργούν τις προϋποθέσεις πολιτικής ισότητας.

Στον πυρήνα μιας τέτοιας προσέγγισης βρίσκονται τρεις κεντρικοί σκοποί: Αντί-ηγεμονική δόμηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, εξάλειψη της άνισης ανάπτυξης και συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής νομιμότητας που ενσαρκώνει την συμπεφωνημένη τάξη την οποία μπορούν να εποπτεύουν εντολοδόχοι υπερεθνικοί θεσμοί.

Στο άλλο άκρο βρίσκεται ένα μεγάλο ανομοιογενές πλήθος κοσμοπλαστικών διεθνιστικών θεωρήσεων περί λειτουργιστικής υπερεθνικότητας. Είναι, βασικά, τα πολιτικοστοχαστικά ορφανά του αρχαϊκού φιλελευθερισμού αλλά εν πολλοίς και του αρχαϊκού μαρξισμού. Κύριο κριτήριο είναι τα οικονομικά οφέλη και οι ωφελιμιστικές προσδοκίες οι οποίες, υποστηριζόταν αρχικά, θα μετάθεταν πίστη και νομιμοφροσύνη σε μια υλιστική υπερεθνικότητα. Μορφικά πανομοιότυπες με κάθε άλλη εσχατολογική υλιστική μοντερνιστική αντίληψη κοινωνικοπολιτικής συγκρότησης αυτές οι θολές λειτουργιστικές υπερεθνικές αντιλήψεις αναζητούσαν κάποιου είδους πρωτόγνωρη τελειωτική πανευρωπαϊκή εμποροοικονομική, χρηματοοικονομική και καταναλωτική αρμονία, συναρτημένη με μια πανευρωπαϊκή υλιστική δημόσια σφαίρα απαλλαγμένη κάθε ίχνους «ταραχοποιού πνεύματος». Για να παραφράσω τον Παναγιώτη Κονδύλη, ένα είδος χυδαίου μαρξισμού με αντεστραμμένα πρόσημα.

Οι εμπειρίες των διαφορετικού περιεχομένου πλην μορφικά πανομοιότυπων εγχειρημάτων της ΕΣΣΔ και της ΕΕ καταμαρτυρούν ότι όταν έχουμε κοινωνικές οντότητες διαφορετικής κοσμοθεωρητικής και ηθικής υπόστασης δεν είναι εφικτή η συγκολλητική πολιτική τους συγκρότηση.

Στο εσωτερικό κάθε είδους πολιτείας που αποτελείται από ζωντανούς ανθρώπους, η αναζήτηση διανεμητικής δικαιοσύνης που υποβαστάζει τον κοινό τρόπο ζωής δημιουργεί πάντοτε μια ανθρωπολογική δίνη. Η δίνη της πολιτειακής ζωής συμπλέκει δυναμικά αξιώσεις εναλλακτικών πολιτικών ιεραρχιών, διαφορετικές παραδοχές κοινωνικής δικαιοσύνης, διαφορετικές προτάσεις πολιτικοοικονομικής συγκρότησης, αξιώσεις κατοχής ή διανομής πλούτου, αξιώσεις κοινωνικού ελέγχου των μαζικοπαραγωγικών συντελεστών γενικού οφέλους ή εναλλακτικά ιδιωτικοποίησή τους, το ζήτημα της κατανάλωσης που συναρτάται με την κατοχή πλούτου και την εργασία, και κοινωνικοπολιτικές ιεραρχίες που εφαρμόζουν το ένα ή άλλο πρότυπο κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέσα στην δίνη εισρέουν κριτήρια αισθητικής, πολιτισμού, πατροπαράδοτων πολιτικών παραδόσεων, μεταφυσικά δόγματα, διαφορετικές ευαισθησίες όσον αφορά τα ζητήματα της δημοκρατίας και της πολιτικής ελευθερίας και γενικά οτιδήποτε συνθέτει την ανθρωπολογική ετερότητα μιας κοινωνικής οντότητας.

Επειδή ακριβώς η ανθρωπολογική ετερότητα κάθε ατόμου και κάθε συλλογικής οντότητας είναι απέραντη και απροσμέτρητη, η ολοκλήρωση των πιο πάνω δεν μπορεί να γίνει με μηχανικό και γραμμικά προδιαγεγραμμένο τρόπο. Ούτε βέβαια μπορείς να εξαφανίσεις το πνευματικό πεδίο που προσδιορίζει την ετερότητα των ατόμων και των συλλογικών οντοτήτων. Μπορεί ο συνεπής υλιστής Μαρκήσιος de Sade να διαφωνεί με αυτή την θέση, πλην η πλειονότητα των ανθρώπων θα συμφωνούσαν ότι η ανθρώπινη οντότητα δεν είναι μόνο φθαρτή ύλη αλλά επίσης και πνεύμα, ψυχή και ψυχόρμητα τα οποία εισρέουν ασταμάτητα μέσα στην πολιτική ζωή. Ότι επίσης κύριος σκοπός της πολιτικής είναι η σταθεροποίηση μιας ηθικοκανονιστικά εδραιωμένης και κοινωνικά νομιμοποιημένης διακυβέρνησης.

Οι πολίτες δεν είναι ανθρωποδοειδή αλλά άνθρωποι. Η επιτυχής σύμμειξη και μέθεξη πνευματικών και αισθητών είναι αυτό που συγκροτεί και συγκρατεί μια βιώσιμη πολιτειακή δομή και κυρίως αυτό που την προικίζει με πολιτική ανθρωπολογία. Η αντίληψη ότι η πολιτειακή ζωή μπορεί να λειτουργήσει άψογα μέσα σε μια ανθρωπολογικά εκμηδενισμένη ωφελιμιστική τεχνόσφαιρα είναι μια παρωχημένη και από καιρό απαρχαιωμένη παράκρουση των μοντερνιστικών ιδεολογιών των Νέων Χρόνων. Ποτέ δεν αποτέλεσε και ποτέ δεν μπορεί να αποτελέσει βάση λειτουργίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέλη της οποίας είναι ισχυρές και κοινωνικοπολιτικά εδραίες εθνοκρατικές οντότητες.

Μετά από έξι δεκαετίες διαδικασίας ολοκλήρωσης, πειραματισμών και λειτουργιστικών ηθικοκανονιστικών σχοινοβασιών, τίθενται ξανά επί τάπητος, ανελέητα και σκληρά τα μεγάλα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και οι συναρτημένες με αυτά πολιτικές ιεραρχίες. Τίθεται επίσης σκληρά το ζήτημα του ηγεμονισμού που αποτελεί όπως γνωρίζουμε, προϊόν της άνισης ανάπτυξης και κύριο αίτιο πολέμου. Καταμαρτυρείται επίσης ότι ο λειτουργισμός δεν γέννησε μια πολιτικά άξια λόγου ενιαία νομιμοποιητική πανευρωπαϊκή υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία. Οι υπερεθνικοί θεσμοί, έτσι, δεν διαθέτουν κοινωνικά επικυρωμένη νομιμοποίηση για ανεξάρτητες διανεμητικές δικαιοδοσίες.

Συμπερασματικά, μερικά φυσιογνωμικά και δομικά χαρακτηριστικά της ΕΕ όπως στέκονται ολόρθα καλούν για θεσμικό και πολιτικό εξορθολογισμό:

1ον: Οι κοινωνίες των κρατών-μελών παραμένουν προσκολλημένες στην εθνική ανεξαρτησία, στις οικείες μακραίωνα σμιλευμένες κοσμοθεωρητικές παραδοχές και στις συναρτημένες με αυτές πιο ρευστές ηθικές επιταγές, στους οικείους πολιτισμούς, στις οικείες γλώσσες, στις πολιτικές και άλλες παραδόσεις και γενικότερα στον τρόπο ζωής που προσιδιάζει στην ετερότητα κάθε μιας πολιτικής ανθρωπολογίας όπως διαμορφώθηκε και συγκροτήθηκε ιστορικά.

2ον: Η άνιση ανάπτυξη δεν εξαλείφθηκε αλλά αντίθετα επιτάθηκε, λόγω των άκριτα αποφασισμένων νομισματικών ρυθμίσεων του 1992. Παραμένει ιστορικό αίνιγμα η πολιτική απροσεξία σοβαρών πολιτικών ηγετών οι οποίοι το 1992 σύνδεσαν αυτές τις ρυθμίσεις με την «οικονομική» και «πολιτική» ένωση. Η συντριβή των λιγότερο ισχυρών της οποίας γινόμαστε σήμερα μάρτυρες μέσα στον νομισματικό λάκκο των λεόντων ήταν αναπόδραστη και μοιραία. Για μια ακόμη φορά, την εκατομμυριοστή, ο ουτοπισμός προκαλεί αβάστακτες ανθρώπινες κακουχίες.

3ον: Οι συντρέχουσες οικτρές μαρτυρίες επιβεβαιώνουν τις θεωρήσεις της δεκαετίας του 1960. Τότε, ψύχραιμοι και μη ιδεολογικά επηρεασμένοι αναλυτές και πολιτικοί επισήμαναν ότι το «ευρωπαϊκό παράδοξο» –δηλαδή η δημιουργία υπερεθνικών θεσμών που παραδόξως συνοδεύτηκε από ταυτόχρονη ενίσχυση των κρατών-μελών, γεγονός που προκάλεσε μια βαθύτερη εθνοκρατική διαφοροποίηση–, καλούσε για μια ενίσχυση του διακυβερνητικού σκέλους. Όντως το 1966, όπως γνωρίζουμε, ο κατασυκοφαντημένος «Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου» καθιέρωσε ως κύρια πρακτική ανάπτυξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τις ομόφωνες και συναινετικές αποφάσεις. Μια εμπράγματη θα έλεγα αντί-ηγεμονική κατάκτηση των Ευρωπαίων που αποτελεί και το κύριο αν όχι μόνο κοσμοθεωρητικό έρεισμά της. Ομόφωνες αποφάσεις μεταξύ κρατών σημαίνει ότι η ισοτιμία ορίζεται και ως ισότητα και ότι τα βήματα της ολοκλήρωσης απαιτείται να είναι μικρά και βασανιστικά αποφασισμένα. Σε αντίθετη περίπτωση, πολλοί προειδοποιούσαν τότε όπως και τώρα, προβλήματα στο πεδίο της Υψηλής Πολιτικής, επί του προκειμένου των μακροοικονομικών αποφάσεων και των συναρτημένων με αυτές κοινωνικών ισορροπιών, δυνατό να κάνουν θρύψαλα την ενοποίηση των καταναλωτικών πεδίων.

4ον: Το άλμα στο κενό του 1992 έχει ως αίτια τόσο την ουτοπική σκέψη όσο και σπασμωδικές στρατηγικές αποφάσεις που αναλύσαμε σε άλλες περιπτώσεις. Εδώ τονίζουμε μόνο ότι αρχές της δεκαετίας του 1990 όπως και αυτή την στιγμή, λογικό ήταν να εξορθολογιστεί η ΕΕ σύμφωνα με την εθνοκρατοκεντρική της φύση. Κυρίως, ενίσχυση των αντί-ηγεμονικών κατακτήσεων καθότι αποτελούσαν και αποτελούν το κύριο άξονα του εγχειρήματος. Τελικά αποφασίστηκε να τρέξουμε πριν μπορούμε να περπατήσουμε, να βάλουμε το άλογο πίσω από την άμαξα και να ροκανίσουμε την δημοκρατία καθιστώντας τους κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους όχι μια και δύο φορές έμμεσους, αλλά εκατό φορές έμμεσους. Ουσιαστικά, μια ανεξέλεγκτη τεχνόσφαιρα κάθισε πάνω στην Ευρώπη. Τις συνέπειες τις βλέπουμε σήμερα.

Αφήνουμε κατά μέρος την παρωχημένη και απαρχαιωμένη παραφιλολογία των ιδεολογικών δογμάτων για το τι είναι δημοκρατία και την ορίζουμε στην βάση κλασικών προδιαγραφών ως εξής: «Όσο περισσότερο οι εντολείς πολίτες ελέγχουν την εντολοδόχο εξουσία τόσο περισσότερο δημοκρατία έχουμε και το αντίστροφο». Μεγάλη σημασία έχει η φορά κίνησης προς ολοένα μεγαλύτερο κοινωνικοπολιτικό έλεγχο με φάρο την έσχατη δημοκρατική λογική της πολιτικής ελευθερίας.

Καταλήγουμε λοιπόν υποστηρίζοντας ότι τα μέλη της ΕΕ όντως βρίσκονται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Είτε θα αφήσουν ανορθολογικές και αποδεδειγμένα αποτυχημένες πρακτικές να ροκανίζουν τα κεκτημένα της ολοκλήρωσης προκαλώντας την πτώση είτε θα ενισχύσουν τους διακυβερνητικούς θεσμούς καθιστώντας τους εντολείς του κοινοτικού εγχειρήματος. Ασφαλώς, όριο είναι ο ουρανός για αρμοδιότητες των υπερεθνικών θεσμών εάν διασφαλίζεται ότι απαράβατα λειτουργούν αυστηρά ως εντολοδόχοι των διακυβερνητικών θεσμών. Με άλλα λόγια, όριο είναι ο ουρανός αλλά αυτός ο ουρανός έχει οροφή που ορίζεται και ελέγχεται από τα διακυβερνητικά όργανα.

Η ανεξέλεγκτη υπερίσχυση της τεχνόσφαιρας εις βάρος της δημοκρατίας, κάτι που άκριτα πολλοί υποστηρίζουν και τώρα, ίσως θα είναι και το τέλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Επιπλέον, η συντριβή των λιγότερο ισχυρών οικονομιών εντός των άκριτα δομημένων νομισματικών ρυθμίσεων προκάλεσε ήδη ανεξέλεγκτη άνιση ανάπτυξη και θανατηφόρες ηγεμονικές στάσεις και συμπεριφορές. Τα διλήμματα ασφαλείας έπονται και δεν θα έχουν μεγάλη σημασία ενόσω πλήττεται μόνο η Ελλάδα ή η Πορτογαλία. Μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, όμως, τα διλήμματα ασφαλείας σημαίνουν κάτι άλλο πολύ χειρότερο.

Σε γενικές γραμμές επάνοδος στον ανελέητο ορθολογισμό του Προέδρου Ντε Γκόλ είναι πλέον ζήτημα αυτοσυντήρησης.

Πρώτον, αυστηρή διακυβερνητική δόμηση με τρόπο που τα κράτη θα αποφασίζουν ομόφωνα ή συναινετικά και θα είναι απόλυτοι εντολείς των εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών. Σε αναφορά με το ερώτημα της ημερίδας, ακριβώς, ριζοσπαστικά βήματα που ενισχύουν τους διακυβερνητικούς θεσμούς είναι βήματα που οδηγούν σε περισσότερη Ευρώπη. Είναι ο μόνος προσφερόμενος τρόπος.

Δεύτερον, το ερώτημα δεν είναι πολλή ή λίγη Ευρώπη αλλά μια πάλη για ένα εθνοκρατοκεντρικό ορθολογισμό ώριμων κρατών που σωστά αποφάσισαν πως δεν πρέπει να προκληθεί ξανά πόλεμος στην Ευρώπη. Η αντί-ηγεμονική λογική και η εξάλειψη της άνισης ανάπτυξης μιας τέτοιας δομής είναι η κοσμοθεωρία της και τα μόνα αντίδοτα στον πόλεμο.

Τρίτον, πολιτικός ορθολογισμός στην ΕΕ σημαίνει όχι μόνο διακρατική δημοκρατία όπως την ορίσαμε πιο πάνω αλλά και βαθύτερη δημοκρατία στο επίπεδο των εθνοκρατών μελών. Αν βλέπετε κάτι τέτοιο εδώ γύρω στην κοιτίδα της δημοκρατίας εγώ πάντως ως πολίτης της Ελλάδας δεν την βλέπω.

Τέλος, αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, μια πολιτικά υπεύθυνη και ελεγχόμενη αποσυναρμολόγηση των θεσμικών και χρηματοοικονομικών φούσκων είναι κάτι περισσότερο από επείγουσα και αναγκαία.

Του Γιώργου Δελαστίκ

Εκείνοι οι φύλαρχοι, εμιγκρέδες και λοιποί στους οποίους οι Αμερικανοί παρέδωσαν την εξουσία αφού μέσω του ΝΑΤΟ ανέτρεψαν το προηγούμενο καθεστώς, φυσικά και συνεχίζουν να συνεργάζονται με την Ουάσιγκτον. Οι πολλοί περισσότεροι όμως που αισθάνονται «ριγμένοι» είναι αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο πλιάτσικο των πετρελαίων και γενικότερα στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου της Λιβύης – και το απέδειξαν σκοτώνοντας τον Αμερικανό πρεσβευτή σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Έχοντας πλήρη επίγνωση από πολιτική σκοπιά του ποιού του κύριου όγκου των δυνάμεων των «αγωνιστών της ελευθερίας» και του γεγονότος ότι σχεδόν κανένας από αυτούς δεν έχει την παραμικρή σχέση με τη δημοκρατία -δημοκρατικοί… φύλαρχοι άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε καν στα ανέκδοτα!- είναι εξόφθαλμο ότι κινητοποιήθηκαν κατά του Καντάφι ορμώμενοι από την προσδοκία συμμετοχής τους στο μοίρασμα της λείας των κρατικών ταμείων.

Oπως διαπίστωσαν οι Αμερικανοί μετά από δέκα χρόνια κατοχής του Αφγανιστάν και του Ιράκ, όπου οι ΗΠΑ ελέγχουν μόνον όσους ντόπιους επωφελούνται άμεσα από τη συνεργασία τους με τις κατοχικές δυνάμεις της Ουάσιγκτον, έτσι και στη Λιβύη αυτή η κατάσταση μόνιμου χάους που θα διατηρούν οι «ριγμένοι» στη μοιρασιά θα διαιωνιστεί. Υπό το πρίσμα αυτό είναι βαθύτατα υποκριτική η δήλωση της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, η οποία με… «αγγελική» αθωότητα είπε ότι «σήμερα πολλοί Αμερικανοί ρωτούν -πραγματικά κι εγώ αναρωτήθηκα- πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό; Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό σε μια χώρα που βοηθήσαμε να απελευθερωθεί, σε μια πόλη που βοηθήσαμε να σωθεί από την καταστροφή;».

Τεχνηέντως η Χίλαρι αποφεύ­γει κάθε αναφορά στο μοί­ρασμα των λιβυκών πετρελαίων, αλλά οι Λίβυοι σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν έχουν απολύτως τί­ποτα άλλο στο μυαλό τους πέρα από το πώς θα πλουτίσουν αρπάζοντας λεφτά από την «αξιοποίηση» του κρατικού πλούτου της χώρας τους. Δεν δίστασαν έτσι να προ­βούν στην πρώτη δολοφονία Αμε­ρικανού πρεσβευτή στον 21ο αιώ­να – 33 ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία παρόμοια πράξη. Τη δε­καετία του 1970 είχαν δολοφονη­θεί όχι ένας ή δύο, αλλά οι τέσσερις από τους πέντε Αμερικανούς πρεσβευτές που είχαν ποτέ χάσει βίαια τη ζωή τους: στο Σουδάν το 1973, στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974, στον Λίβανο το 1976, στο Αφγανιστάν το 1979. Λίγο νωρίτερα, το 1968, είχε εκτελεστεί στη Γουατεμάλα ο πρώτος. Εντύπω­ση προκαλεί επίσης η «απολίτικη» διαπραγμάτευση από τα μέσα ενημέρωσης του πασίγνωστου πλέον 14λεπτου βίντεο, πολύ προσβλητι­κού για τον Μωάμεθ, το οποίο κατασκεύασε ένας «μυστήριος» Αμερικανοεβραίος κτηματομεσίτης, άγνωστος τοις πάσι, εγκαταστημένος στην Καλιφόρνια. Ο ίδιος ισχυ­ρίστηκε ότι για την παραγωγή της δίωρης, στην πλήρη κόπια, ταινίας μάζεψε 5 εκατομμύρια δολάρια από 100 Εβραίους χορηγούς.

Καθώς το βίντεο προκάλεσε κύμα βίαιων διαδηλώσεων στην Αίγυπτο, τη Λιβύη και αλλού και με δεδομένο ότι σε αυτή τη φάση το Ισραήλ προσπαθεί να προκαλέσει αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν και ο Ομπάμα αρνεί­ται, οι υποψίες έπεσαν αμέσως σε ενδεχόμενη προβοκάτσια του Τελ Αβίβ. «Οτιδήποτε έκανε ο παραγωγός του βίντεο, δεν το κάνει για το Ισραήλ ή με το Ισραήλ ή μέσω του Ισραήλ καθ΄ οιονδήποτε τρόπο», δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο Γιγκάλ Παλμόρ, εκπρόσωπος του υπ. Εξωτερικών της κυβέρνησης Νετανιάχου, προσπαθώντας να καθησυχάσει τις υποψίες για ενδεχόμενο ρόλο του Τελ Αβίβ.




Του Θωμά Σταμούλη
για τον Παρατηρητή της Θράκης


Ο βουλευτής Ροδόπης κ. Αϊχάν Καραγιουσούφ υποστηρίζει το... δικαίωμα της μειονότητας να έχει δίγλωσσα νηπιαγωγεία, όπως τα δίγλωσσα μειονοτικά Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις για την εφαρμογή του νόμου περί υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης, ως προϋπόθεση για την εγγραφή των παιδιών στα δημοτικά σχολεία.

Θυμίζουμε πως το όλο ζήτημα προέκυψε τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την άρνηση των αρμόδιων διευθύνσεων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε Ροδόπη και Ξάνθη να εγγράψουν στην πρώτη τάξη του δημοτικού συνολικά 40 παιδιά από τη μειονότητα, για το λόγο ότι δεν είχαν φοιτήσει πρωτύτερα σε νηπιαγωγεία.

Επισημαίνεται πως ο σχετικός νόμος είχε παραμείνει ανενεργός επί σειρά ετών, αλλά με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας φέτος ξανατέθηκε σε εφαρμογή.

Ο βουλευτής Ροδόπης του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αϊχάν Καραγιουσούφ, μετά από σειρά επαφών που είχε χθες με εκπαιδευτικούς φορείς, τοποθετήθηκε επικριτικά εναντίον της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας του Υπουργείου Παιδείας, κάνοντας λόγο για βεβιασμένη απόφαση, δίχως προηγούμενη επαρκή ενημέρωση των γονέων, και προτείνοντας την ίδρυση δίγλωσσων νηπιαγωγείων, όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες βαθμίδες της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Εμείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, ζητάμε να ανασταλεί και για φέτος η εφαρμογή του νόμου», υπογράμμισε ο κ. Καραγιουσούφ, «και να επιτραπεί στα παιδιά να εγγραφούν στα δημοτικά σχολεία, γιατί κανένας δεν μπορεί να τους στερήσει το δικαίωμα της στοιχειώδους εκπαίδευσης».

«Υπάρχει ελλειπής ενημέρωση για το νόμο που ισχύει εδώ και χρόνια, αλλά δεν εφαρμόστηκε μέχρι τις μέρες μας», παρατήρησε, «και απορούμε γιατί φέτος εφαρμόζεται, χωρίς να υπάρχει μια ανάλογη υποδομή, χωρίς να υπάρχουν νηπιαγωγεία παντού.
Πιστεύω ότι ήταν βεβιασμένη η κίνηση του υπουργού να πάρει μια απόφαση, ώστε να εφαρμοστεί ο νόμος και να μην εγγραφούν τα παιδιά. Μπορεί λόγω αποστάσεων να μην μπόρεσαν να πάνε σε νηπιαγωγεία κάποια παιδιά. Πρέπει να γίνει και μια ενημέρωση των γονέων».

Καταλήγοντας, υπογράμμισε ότι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ και η δική του είναι υπέρ του δικαιώματος της μειονότητας να έχει και δίγλωσσα νηπιαγωγεία, όπως υπάρχουν ήδη δίγλωσσα μειονοτικά δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια.

Πηγή: Ελεύθερη Θράκη