Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Σεπ 2013

Του Ιωάννη Μιχαλέτου


Κατά περιόδους παρουσιάζουμε θεματικές και αναλύσεις σε ευρύτερα θέματα ασφάλειας πέρα από αυτών του «Εξτρεμιστικού Ισλάμ στην Ν.Α Ευρώπη». Το παρόν κείμενο καταγράφει στοιχεία για τις οργανωμένες εγκληματικές οργανώσεις του Μαυροβουνίου με σχετικές αναφορές Ελληνικού ενδιαφέροντος.

Η περίπτωση του οργανωμένο εγκλήματος του Μαυροβουνίου
Το Μαυροβούνιο χαρακτηρίζεται σε επίπεδο ασφάλειας, από την παρουσία ισχυρότατων τοπικών οργανωμένων εγκληματικών οργανώσεων οι οποίες συνεργάζονται στενά και σε διαρκή βάση με τις αντίστοιχες στη Σερβία, Κροατία, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία και Νότιο Ιταλία. Λόγω της ιδανικής γέω-οικονομικής θέσης του κράτους αυτού για τα Βαλκανικά εγκληματικά δίκτυα και των εκτεταμένων ακτών του σε συνδυασμό με "ανεκτική" εν πολλοίς στάση των Αρχών, η σημασία του για την έρευνα στην Ν.Α Ευρώπη στη θεματική του οργανωμένο εγκλήματος είναι ιδιαιτέρως σημαντική.
Επιπροσθέτως και σε ότι αφορά την Ελλάδα, το Μαυροβούνιο αποτελεί μια πηγή εξοπλισμού παρανόμων ομάδων στα Δυτικά Βαλκάνια (και ευρύτερα), πύλη εισόδου για φορτία κοκαΐνης από τη Λατινική Αμερική και κέντρο ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Πρέπει να σημειωθεί ότι την παρούσα περίοδο τόσο οι Ευρωπαϊκές αλλά και οι διεθνείς διωκτικές Αρχές έχουν αρχίσει να πιέζουν το Μαυροβούνιο για στενότερο έλεγχο των εγκληματικών δραστηριοτήτων, ενώ παρατηρείται και μια αυξανόμενη τάση - εκ μέρους της Γερμανίας κυρίως- για την "εκπαραθύρωση" παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών και την αντικατάσταση τους με "νεώτερες πολιτικές γενιές", γεγονός που θα έχει επιπτώσεις και στα θέματα ασφάλειας και όχι μόνο στη χώρα αυτή.



Στο Μαυροβούνιο και ιδιαίτερα κατά τη θερινή περίοδο, δεκάδες υψηλόβαθμα στελέχη εγκληματικών οργανώσεων από διάφορες χώρες, συναντώνται και καθορίζουν τομείς αρμοδιοτήτων και μερίδια αγοράς. Λόγου χάρη τον Ιούλιο του 2013 η Αλβανική "Οικογένεια Οσμάνι" είχε την ετήσια πολυμελή συνάντηση της στην πόλη Μπούντβα (Βλέπε άρθρο στο παρόν ιστοχώρο ("Οι Αλβανικές "Οικογένειες" του οργανωμένου εγκλήματος")


Οι σημαντικότερες ομάδες παρουσιάζονται με σχετικές αναφορές για τη δράση τους.
Ομάδα Ντουράσεβιτς
Η συγκεκριμένη ομάδα που είναι δομημένη στην ομώνυμη οικογένεια της Ποντγκόριτσα, εξειδικεύεται στο λαθρεμπόριο κάνναβης με εισαγωγές από την Αλβανία όπως και την εισαγωγή στην Αλβανία φορητού οπλισμού και κλεμμένων πολυτελών ειδών που αγοράζονται από την Ιταλική Σάκρα Κορόνα Ουνιτά της Απουλίας. Σε γενικές γραμμές διοχετεύουν παρόμοια "προιόντα" και στο Βελιγράδι συνεργαζόμενοι με τις εκεί εγκληματικές ομάδες. 
Ομάδα Ντρεσάζ
Εδρεύει ωσαύτως στην Ποντγκόριτσα και ασχολείται κυρίως με την εισαγωγή ηρωίνης από την Αλβανία προτού την διαθέσει μέσω της Κροατίας στην Κεντρική Ευρώπη. 
Ομάδα Ντόκοβιτς
Εδρεύει επίσης στην Ποντγκόριτσα και εξειδικεύεται στη λαθρομετανάστευση διακινώντας Αλβανούς και Κοσοβάρους στην Ιταλία και Κροατία. Επιπλέον διατηρεί δεσμούς με τις προαναφερθέντες ομάδες στη διακίνηση ναρκωτικών, κυρίως προς τη Σερβία. 
Ομάδα Λάμπουλιτς
Η ομάδα αυτή έχει κύρια έδρα την Ποντγκόριτσα αλλά και τη Ζυρίχη της Ελβετίας απασχολούμενη με το λαθρεμπόριο ηρωίνης σε αγαστή συνεργασία με Κοσοβάρικες ομάδες, ενώ έχει εξεζητημένο σύστημα ξεπλύματος παράνομων κερδών
Η Ομάδα του λιμένα Μπάρ
Η ομάδα αυτή αποτελεί σχετικά πρόσφατη συνένωση μικρότερων συμμοριών στο λιμένα του Μπάρ και έχει εξελιχθεί σε μια από τις καλύτερα οργανωμένες ομάδες της Αδριατικής και των Βαλκανίων. Οι παράνομες δραστηριότητες είναι πολυποίκιλες όπως εκβιασμοί , διακίνηση κοκαΐνης και λαθρομετανάστευση. Διατηρούν στενούς δεσμούς με όλες σχεδόν τις Βαλκανικές μαφίες και αποτελούν κατεξοχήν κόμβο διεθνών παράνομων δραστηριοτήτων.
Ομάδα Ιβάνοβιτς
Εδρεύει στο Μπάρ και ασχολείται με τη τοκογλυφία και τη διακίνηση όπλων
Ομάδα Βαρτάσι
Εδρεύει στην πόλη Νικσιτς, από όπου κατάγεται και σημαντικό μέρος της πολιτικής ηγεσίας. Η κύρια ασχολία αυτής της ομάδος είναι η διακίνηση ηρωίνης,  τοκογλυφία, παράνομος τζόγος, παράνομη πορνεία και τράφικινγκ και διακίνηση οπλισμού. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις Δυτικό-Βαλκανικές εγκληματικές οργανώσεις και διαθέτει πολύ μεγάλη επιρροή σε αρκετές περιοχές.

Ομάδα Ζελζεέζαρα
Με έδρα και αυτή το Νικσιτς, ειδικεύεται στη διακίνηση οπλισμού και εκρηκτικών όπως και ηρωίνης
Ομάδα Ροζάζε
Εδρεύει στην ομώνυμη πόλη και διατηρεί ισχυρότατους δεσμούς με Κοσοβάρικες ομάδες, ασχολούμενη κατά κύριο λόγο με τη διακίνηση ηρωίνης
Ομάδα Βεράνε
Από την πόλη Βεράνε η ομάδα αυτή έχει επεκτείνει τις δραστηριότητες της διεθνώς ασχολούμενη κυρίως με διακίνηση κοκαΐνης σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη κυρίως στην Ελβετία, Γερμανίας, Δανία, Σουηδία, Ιταλίας και διαθέτουν μόνιμους συνδέσμους στη Λατινική Αμερική.

Υπάρχουν ακόμα άλλες 100 μικρότερες ομάδες, ενώ αξιοσημείωτη είναι η επιρροή των Μαυροβουνίων ομάδων στο Βελιγράδι, τις Δαλματικές ακτές ενώ έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται στη Σλοβενία και τη Τσεχία τα τελευταία έτη. Η σχέση τους με την Αλβανική Μαφία μπορεί να χαρακτηριστεί "συμβιωτική" λόγω των κοινών συμφερόντων και έχουν αναπτύξει κοινά κανάλια διανομής παράνομων προιόντων, κατά βάση ναρκωτικών.
 
Στην Ελλάδα έχουν υπάρξει ορισμένες σημαντικές υποθέσεις διακίνησης κοκαΐνης  από Μαυροβούνιους, ενώ μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο ότι Ελληνικές ομάδες όπως και Αλβανικές που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ότι χρησιμοποιούν αυτό το κράτος ως χώρο επαφών αλλά και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Παρόλα αυτά δεν έχει σημειωθεί οποιαδήποτε κίνηση που να σηματοδοτεί εκτεταμένη εμπλοκή Μαυροβούνιων οργανώσεων στον Ελλαδικό χώρο. Τέλος ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία αλλά και η χαώδης κατάσταση στη Λιβύη έχουν ανοίξει νέες προσοδοφόρες ευκαιρίες για τα εγκληματικά δίκτυα στο Μαυροβουνίου σε συνεργασία με τα Αλβανικά, κυρίως στο τομέα λαθρεμπορίας όπλων.


Σημεία προσοχής
- Η διαρκώς αυξανόμενη "αγορά" στην Ελλάδα λαθραίου καπνού-τσιγάρων ενδέχεται να προσελκύσει την προσοχή Μαυροβούνιων ομάδων που διαθέτουν απόλυτη εξειδίκευση σε αυτό το τομέα και δυνατότητες εισαγωγής πολύ μεγάλων ποσοτήτων
- Η αυξανόμενη πίεση των διεθνών Αρχών και της Ε.Ε. στο Μαυροβούνιο ενδέχεται να προκαλέσει τη μετακίνηση στελεχών οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα -όπου πολλοί εξ'αυτών είναι άγνωστοι στις εδώ αρχές προκειμένου να αναζητήσουν "καταφύγιο"σε γειτονική χώρα όσο διαρκεί η εις βάρος τους πίεση. Η Ελλάδα ως κράτος της Ευρωζώνης και με σχετική σταθερότητα και πύλη προς τη Μέση Ανατολή αποτελεί ιδανικό "κρησφύγετο" εάν αυτό συνδυαστεί με τη διαρκή "φτωχοποίηση" του πληθυσμού και την συνεπακόλουθη αύξηση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα αλλά και την τάση για προσαρμογή στις καταστάσεις αυτές των εγχώριων ομάδων που θα θελήσουν να συνεταιριστούν με αλλοδαπούς προκειμένου να επιβιώσουν
- Η ανωτέρα υπόθεση θα καταστεί πιο ισχυρή εάν και εφόσον το Μαυροβούνιο ενταχθεί στη συνθήκη Σένγκεν
- Οι ταραχές στη Βόρειο Αφρική-Μέση Ανατολή έχουν ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον της Κόζα Νόστρα και της Ντραγκέτα με αυξημένες μετακινήσεις μεταναστών με τη συνέργεια αυτών προς την Ευρώπη. Σε δεύτερο χρόνο η εμπλοκή των Μαυροβουνίων και Αλβανών μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.

Προτάσεις
- Στενότερη συνεργασία μεταξύ των Αρχών των δύο κρατών η οποία ήδη υφίσταται σε περιφερειακό επίπεδο μέσω της CEPOL - European Police College
- Εμπλοκή σε μια περιφερειακή πολιτική αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος με λοιπά ενδιαφερόμενα κράτη και ιδιαίτερα τη Σερβία και την Αλβανία

- Αναβάθμιση της Ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπίας στο Μαυροβούνιο (Την παρούσα περίοδο είναι 1-2 άτομα). Στη χώρα αυτή εξ'άλλου υπάρχουν σημαντικές Ελληνικές επενδύσεις
- Ενεργότερη συμμετοχή της Ελλάδος στα τεκταινόμενα στα θέματα ασφάλειας στην Αδριατική (που μονοπωλούνται από τις Ιταλικές Αρχές) μέσω  Ευρωπαϊκών θεσμών όπως το Stability Pact for SOutheastern Europe ( Initiative against Organised Crime in South-Eastern Europe (SPOC), Adriatic Ionian Council, Adriatic and Ionian Initiative, Adriatic Institute for Public Policy, τοπικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, κ.α.

Ειδικό τμήμα
Επιπροσθέτως, αναφορά πρέπει να γίνει και στο ευρύτερο ζήτημα που θα αντιμετωπίσει προσεχώς η χώρα σε σχέση με τα γειτονικά εγκληματικά δίκτυα.

Η δεινή κατάσταση της χώρας, ελκύει και το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος της μαφίας, όπως τονίστηκε σε προ μηνών συνέδριο για το οργανωμένο έγκλημα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στο Βερολίνο. Μάλιστα, ο Γερμανός ειδικός Jurgen Roth θεωρεί δεδομένο ότι ήδη οι «Τριάδες», το κινεζικό οργανωμένο έγκλημα, που διαθέτουν πολύ χρήμα, έχουν ήδη ξεκινήσει να επενδύουν στην Ελλάδα, ενώ ακολουθεί η Σικελική Κόζα Νόστρα και η Καλαβρέζικη Ντραγκέτα.
Στο συνέδριο ο Αμερικανός καθηγητής Edgardo Buscaglia, σύμβουλος σε θέματα οργανωμένου εγκλήματος τόσο της αμερικανικής κυβέρνησης όσο και διεθνών οργανισμών όπως των ΟΗΕ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εξήγησε γιατί η Ελλάδα είναι ευάλωτη στο ξέπλυμα χρήματος. 
Είπε:«Η χώρα πλήττεται από μία οικονομική κρίση τεραστίων διαστάσεων. Προέκτασή της είναι μία κοινωνική και οπωσδήποτε μία πολιτική κρίση. Οταν σε αυτές τις συνθήκες αστάθειας αρχίζουν να πέφτουν οι τιμές των ακινήτων και να αυξάνεται η ζήτηση για κεφάλαια, τότε έρχεται και η ώρα του οργανωμένου εγκλήματος. Ξαφνικά εμφανίζονται διαθέσιμα κεφάλαια, ύποπτα κεφάλαια, δηλαδή βρώμικο χρήμα. Βλέπεις αυτό το χρήμα να επενδύεται σε ακίνητα, σε εμπορικά κέντρα, στο τραπεζιτικό σύστημα. Θα πρέπει η Ελλάδα να συνειδητοποιήσει καλά αυτούς τους κινδύνου».
Η πολιτειολόγος Regine Schonenberg, από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, είπε επίσης ότι οι επενδύσεις του οργανωμένου εγκλήματος εισρέουν στην Ελλάδα μέσω κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τα λεγόμενα Hedge Funds, μέσω ανώνυμων ομολόγων, μέσω εταιρειών που έχουν έδρα για παράδειγμα τη Ρουμανία ή τη Βουλγαρία και είναι θυγατρικές νόμιμων εταιρειών που ίδρυσε η μαφία στην Ιταλία.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, πάντως, να επενδύσεις χωρίς να αφήσεις πολλά ίχνη για την προέλευση του χρήματος, είναι μέσω ιντερνετικών τραπεζών, όπως εξήγησε η Regine Schonenberg. Και ιδού πώς ιδρύεις μία ιντερνετική τράπεζα στο Διαδίκτυο μόνον με τον αριθμό μιας πιστωτικής κάρτας. Εναν τέτοιο αριθμό, π.χ. της εταιρείας VISA, τον αποκτά κανείς πολύ εύκολα στη Ρωσία. Με αυτόν τον αριθμό ιδρύεις για λίγες ώρες δύο τράπεζες, μεταβιβάζεις χρήματα από τη μία στην άλλη και από εκεί σε άλλους προορισμούς και μετά διαλύεις πάλι τις τράπεζες. «Με άλλα λόγια», υπογράμμισε η ειδικός, «η μεταβίβαση και η πλύση μαύρου χρήματος έχουν γίνει πανεύκολα».

Ως εκ τούτου, αλλά και άλλων τινών σχετιζόμενα με τα προαναφερθέντα, οι Ελληνικές Αρχές και ειδικότερα η "Οικονομική Αστυνομία της ΕΛΑΣ" το αρμόδιο τμήμα της ΕΥΠ, και το ΣΔΟΕ, θα έπρεπε με τις κατάλληλες νομοθετικές ρυθμίσεις να έχουν το δικαίωμα-υποχρέωση να ελέγχουν με μεθόδους "Due Diligence" και όλους του κατάλληλους ερευνητικούς μηχανισμούς, το ποιόν των επενδύσεων που οδεύουν προς την Ελλάδα είτε κατευθύνονται στο ΤΑΙΠΕΔ, είτε στην εξαγορά ακινήτων από το Ελληνικό κράτος. Εξυπακούεται ότι τέτοιος έλεγχος είναι απαραίτητος μόνο στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει εξ'αρχής σαφής αναφορά της μετοχικής σύστασης και των πραγματικών ιδιοκτητών (Funds, Offshore, κ.α).

Πηγή RIMSE

Το φόβο των Χριστιανών της Συρίας από ενδεχόμενη επικράτηση των Ισλαμιστών ανταρτών καταγράφει ανταπόκριση της Donna Abu-Nasr από το Ντουμπάι στο BLOOMBERG με τίτλο «Syrian Christians Pack Passports Fearing Islamist Onslaught».

Εάν οι Ισλαμιστές αντάρτες εκμεταλλευτούν μια ενδεχόμενη αμερικανική επέμβαση για να εισχωρήσουν σε χριστιανικές περιοχές και γειτονιές, τότε θα εγκαταλείψουν τις εστίες τους οι εναπομείναντες Χριστιανοί και θα διαφύγουν στο Λίβανο, όπως έπραξαν έως τώρα 1,2 εκ. Σύροι. Όπως επεσήμανε ο Πατριάρχης Αντιοχείας, Γρηγόριος ο Γ΄, την προηγούμενη εβδομάδα, πάνω από 450.000 Χριστιανοί, από τα δύο εκατομμύρια που αριθμούν στη Συρία, έχουν ήδη εγκαταλείψει τα σπίτια τους.

Την ώρα που το αμερικανικό Κογκρέσο συζητά το ενδεχόμενο στρατιωτικής επίθεσης κατά της Συρίας, οι Χριστιανοί εντός και στα περίχωρα της Βαγδάτης δηλώνουν ότι βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια διπλή κρίση. Φοβούνται ότι μια αμερικανική επίθεση δεν θα τερμάτιζε αλλά αντίθετα θα αναζωπύρωνε τον εμφύλιο πόλεμο, ενώ θεωρούν ότι θα αποτελέσουν στόχο των εξτρεμιστών Μουσουλμάνων.

Όπως επισημαίνει ο Torbjorn Soltvedt, αναλυτής θεμάτων Μέσης Ανατολής στο βρετανικό Maplecroft, εάν υπάρξει μαζική επίθεση των ανταρτών κατά της Δαμασκού, μετά από μια αμερικανική επέμβαση, τότε οι Χριστιανοί της πρωτεύσας θα μπορούσαν εύκολα να καταστούν στόχος των ακραίων ισλαμιστικών ανταρτικών ομάδων.

Η Εθνική Συμμαχία ωστόσο, η σημαντικότερη πολιτική ομάδα της συριακής αντιπολίτευσης, κατηγόρησε την κυβέρνηση για την διάπραξη βιαιοτήτων, επισημαίνοντας ότι έχει δημιουργηθεί ειδική ομάδα εντός του Ελεύθερου Συριακού Στρατού για την προστασία των κατοίκων και των ιερών τόπων της Maaloula. Ο Samir Nashar, μέλος της Εθνικής Συμμαχίας, δήλωσε επίσης ότι έχουν σταλεί στην Ουάσιγκτον δύο Χριστιανοί, υψηλόβαθμα στελέχη της Ε.Σ. για να διαβεβαιώσουν τις ΗΠΑ ότι οι Χριστιανοί δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο.

Ο Γερουσιαστής Rand Paul, μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερεουσίας, είχε δηλώσει την 1η Σεπτεμβρίου σε συνέντευξή του στο NBC ότι ο Άσσαντ προστάτευε για χρόνια τους Χριστιανούς, επισημαίνοντας ότι ενδεχόμενη επικράτηση των Ισλαμιστών ανταρτών θα δημιουργούσε ένα ακόμη ισλαμικό κράτος στην περιοχή που θα προέβαινε σε διώξεις Χριστιανών.

Σύμφωνα με τον Kamran Bokhari, αντιπρόεδρο στον τομέα υποθέσεων Μέσης Ανατολής στο Stratfor, οι Χριστιανοί εύλογα φοβούνται, καθώς το σημερινό καθεστώς μπορεί να είναι απολυταρχικό, είναι όμως κοσμικό, ενώ το μέλλον παραμένει δυσδιάκριτο με το καλύτερο δυνατό σενάριο να προβλέπει μια συμμαχία δυνάμεων ακραίων Ισλαμιστών.

Πηγή Bloomberg



Του Απόστολου Διαμαντή 

Παρατηρώ με απορία το μένος εναντίον των θρησκευτικών. Πρόκειται για έναν άγονο και ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό, ξένο εντελώς τόσο με την ελληνική παράδοση και τις πεποιθήσεις του λαού -ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίζει τι θα διδάσκεται στο σχολείο, πώς θα είναι το Σύνταγμά του και σε τι Θεό θα πιστεύει- όσο και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. 
Όσοι ανακινούν με αυτόν τον φανατισμένο τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών δεν γνωρίζουν όχι μόνο το ίδιο το ζήτημα, αλλά ούτε καν την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία και πραγματικότητα.

Το μάθημα των θρησκευτικών που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία δεν είναι μάθημα κατήχησης, όπως λέει η κα Ρεπούση και ως βουλευτής θα όφειλε να το γνωρίζει. 
Πού την είδε την κατήχηση; Κατήχηση κάνουμε στο κατηχητικό. 
Στο σχολείο ο θεολόγος διδάσκει συνήθως εκκλησιαστική ιστορία - Οικουμενικές Σύνοδοι, Καινή Διαθήκη κ.λπ.- και στο Λύκειο ένα μείγμα θρησκειολογίας. 
Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Το μάθημα των θρησκευτικών, το οποίο η κα Ρεπούση θέλει να το κάνει θρησκειολογία, είναι ήδη θρησκειολογία και μάλιστα της κακιάς ώρας. 
Ορθόδοξη κατήχηση δεν υπάρχει φυσικά πουθενά και δεν υπάρχει ούτε καν ορθόδοξη δογματική. Στην ουσία είναι ένας καλά κρυμμένος προτεσταντισμός, με μια αφόρητη ηθικολογία, την οποία φυσικά τα παιδιά ούτε να ακούσουν δεν θέλουν. 
Κατήχηση εξάλλου δεν υπάρχει ως έννοια στην ορθόδοξη παράδοση, αυτά είναι προτεσταντικές λογικές. Κατηχητικό υπήρχε στην Ελλάδα πριν 50 χρόνια, ως αποτέλεσμα της δράσης παραεκκλησιαστικών οργανώσεων προτεσταντικού τύπου, καθώς η ελληνική εκκλησία είχε στις παρυφές της τέτοιες τάσεις. 
Όσοι ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά γνωρίζουν καλά τη δράση της Ζωής και των άλλων οργανώσεων. Τέτοια παρέμβαση δεν υφίσταται στο ελληνικό σχολείο, εδώ και μισό αιώνα. Κατηχητικό δεν υπάρχει. Επομένως το βασικό επιχείρημα των φανατικών αντικληρικαλιστών στην Ελλάδα είναι σαθρό. Το μάθημα των θρησκευτικών όμως δεν είναι ένα μάθημα δευτερεύον, ούτε είναι εκείνο το οποίο μας εμποδίζει να μάθουμε φυσική και χημεία. Είναι ένα αντικείμενο κρίσιμο για την κατανόηση τόσο της βυζαντινής γραμματείας και φιλοσοφίας, όσο και της δυτικής μεσαιωνικής σκέψης. 
Ποια θα είναι τα εφόδια ενός βυζαντινολόγου και μεσαιωνολόγου, εάν στο Λύκειο δεν έχει διδαχθεί η πατερική γραμματεία; 
Πώς θα αντιληφθεί ο ειδικός της μεσαιωνικής και της βυζαντινής ιστορίας τη σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού, που αποτελεί το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού; 
Πώς θα διαβάσει ο φιλόλογος Παπαδιαμάντη, εάν δεν γνωρίζει την εκκλησιαστική γλώσσα; 
Πώς θα γίνει αντιληπτή η σύγκρουση του πλατωνικού Πλήθωνα με τον αριστοτελικό Σχολάριο, εάν ο μαθητής δεν έχει έρθει σε επαφή με το έργο τους; 
Πώς θα κατανοήσει ο ιστορικός την ιστορία του μοναχισμού που καθόρισε τη βυζαντινή ιστορία, αλλά και την περίοδο της τουρκοκρατίας, εάν δεν μπορεί να διαβάσει τον Νικόδημο Αγιορίτη και τον Γρηγόριο Παλαμά; 
Πώς θα καταλάβει ο φιλόλογος τον Ουμπέρτο Έκο που είναι ειδικός στον Ακινάτη, εάν δεν ξέρει τον αριστοτελισμό των Ελλήνων Πατέρων, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης; 
Πώς θα κατανοήσει τον Σεφέρη που μιλάει για τους μυστικούς πατέρες; 
Πώς θα διαβάσει Λορεντζάτο και Κόντογλου, εάν δεν ξέρει ορθόδοξη θεολογία; 
Πώς θα καταλάβει τη βυζαντινή τέχνη; 
Ποιος θα του τα μάθει αυτά; 
Η Ρεπούση με τον Ψαριανό;

Δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει κόψει οριστικά τους δεσμούς της με την ελληνική γραμματεία. Τα θρησκευτικά που διδάσκονται στο σχολείο, αντί να είναι ένα μάθημα πρόσβασης στα κείμενα των Ελλήνων Πατέρων, είναι ένα μάθημα ηθικολογικής υφής, μια θρησκειολογία που δεν ενδιαφέρει κανέναν. 
Τι νόημα έχει να ξέρει ο πιτσιρικάς από τα Τρίκαλα τι λέει στην προσευχή του ο βουδιστής, όταν δεν έχει διαβάσει ούτε μια σειρά από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο; Όταν δεν ξέρει τι λέει η λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου;

Αυτός ο μανιακός ελληνικός αντικληρικαλισμός, που ξαφνικά θυμήθηκε να τα βάλει με τους παπάδες -τους Έλληνες μάλιστα παπάδες, που είναι και αξιαγάπητοι και σεβαστοί από όλους- δεν συνάδει ούτε καν με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. 
Στις μεγάλες πόλεις της Δύσης υπάρχουν πανεπιστήμια ολόκληρα για θεολογικές σπουδές, τα οποία ανθίζουν. 
Οι συζητήσεις για τις σχέσεις του λόγου με την πίστη είναι σήμερα στη δύση το πιο φλέγον ζήτημα, με κορυφαίο παράδειγμα τον διάλογο του Χάμπερμας με τον Πάπα. Και, φυσικά, κανένας Ιταλός ή ακόμη και Γάλλος δεν διανοήθηκε να βγάλει από την εκπαίδευσή του τον Αυγουστίνο ή τον Ακινάτη.

Μόνον εμείς θέλουμε να βγάλουμε από τα σχολεία μας τον Μέγα Βασίλειο και στη θέση του να βάλουμε την κα Ρεπούση και το έργο της.

* Ο Απόστολος Διαμαντής είναι Πανεπιστημιακός και συγγραφέας.
Αναδημοσίευση από το protagon.gr  
Ενημέρωση από το  "Άρδην" 



Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα νευριάζει καταφανώς ενώπιον πιθανής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία. Σε τέτοιο συμπέρασμα κατέληξε ο γνωστός Ισπανός πολιτικός επιστήμονας Παρίς Αλβάρεζ Μαρτίν, ο οποίος σε αποκλειστική του συνέντευξη στο ΡΣ «Η Φωνή της Ρωσίας» είπε:

- Αρχικά ο Ομπάμα είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι προτίθεται να καταφύγει σε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Συρίας, χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα της έρευνας της υποτιθέμενης χημικής επίθεσης κοντά στη Δαμασκό. Δεν τον έφερε σε αμηχανία ούτε η έλλειψη αντίστοιχης έγκρισης από το ΣΑ του ΟΗΕ, ούτε και η θέση τόσο σημαντικού του συμμάχου, όπως είναι η Μεγάλη Βρετανία - το Κοινοβούλιο αυτής της χώρας ψήφισε κατά της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία. Ύστερα απ’ αυτό ξαφνικά άλλαξε τη ρητορική του, δηλώνοντας ότι είναι αναγκαίο να περιμένουμε το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ και ζήτησε υποστήριξη από το Κογκρέσο. Σχηματίζεται η εντύπωση πως φοβήθηκε ότι η υπερβολική επιμονή του σ΄αυτό το θέμα αυτό μπορεί να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των συμμάχων του προς το Λευκό Οίκο, κάτι που θα σήμαινε την απώλεια της επιρροής των ΗΠΑ στον κόσμο. Η νευρικότητα του Ομπάμα εξηγείται και από το γεγονός ότι το σκάνδαλο γύρω από την παγκόσμια παρακολούθηση των ειδικών υπηρεσιών ΗΠΑ δεν έχει ακόμα ξεχαστεί. Λοιπόν, ο Ομπάμα, ό Όπως βλέπουμε ψάχνει για την υποστήριξη, που έχει σήμερα μεγάλη σημασία για αυτόν.

Η υποστήριξη της θέσης των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα της Συρίας από τις περισσότερες χώρες της G20 είναι πολύ τυπική. Κανένα από τα 12 κράτη, που πήραν την πλευρά της Ουάσιγκτον, δεν υποσχέθηκε να στείλει τα στρατεύματά του στη Συρία σε περίπτωση έναξης στρατιωτικής εκστρατείας. Εκτός απ’ αυτό, το γεγονός της χρήσης των χημικών όπλων στη Συρία προκαλεί όλο και μεγαλύτερες αμφιβολίες στη διεθνή κοινότητα, όπως και η ταχύτητα με την οποία ορισμένες δυτικές χώρες κατηγόρησαν για αυτό την κυβέρνηση του Μπασάρ Άσαντ,- παρατήρησε στη συνέντευξή του στο ΡΣ «Η Φωνή της Ρωσίας» ο Παρίς Αλβάρεζ Μαρτίν.

- Μπορούν, βέβαια, καταφεύγοντας στη λογική, να μην περιμένουν την έκθεση των επιθεωρητών του ΟΗΕ για την πιθανή χρήση των χημικών όπλων κοντά στη Δαμασκό. Ας θυμηθούμε ότι οι εμπειρογνώμονες αυτού του διεθνούς οργανισμού, υποβλήθηκαν σε σφοδρότατο βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια της δουλειάς τους στη Συρία. Είναι σαφές ότι ήθελαν να κρύψουν κάτι απ’ αυτούς. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτοί οι βομβαρδισμοι είναι έργο των εξεγερθέντων. Είτε σε κάποιους φαίνεται λογικό ότι ο Μπασάρ Άσαντ στην αρχή κάλεσε αυτούς τους ανθρώπους και στη συνέχεια έδωσε διαταγή επίθεσης εναντίον τους; Εκτός απ’ αυτό, το θανατηφόρο αέριο «από κάποια παράξενη» σύμπτωση ψεκάστηκε ακριβώς τότε, όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις άρχισαν να κερδίζουν πειστική νίκη κατά των στασιαστών. Είχε θέση εδώ πολύ συγκεκριμένη πρόκληση. Μα, γιατί δεν θέλουν να το δουν αυτό ούτε στις ΗΠΑ, ούτε και σε ορισμένες άλλες χώρες του κόσμου; Αυτό είναι πραγματικά πολύ μεγάλο ερώτημα.

Η εκδοχή πρόκλησης υποστηρίχτηκε και από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος χαρακτήρισε ως «ενορχηστρωμένα» τα γεγονότα κοντά στη Δαμασκό στις 21 Αυγούστου. «Οι αποδείξεις, όπως είπε ο Σεργκέι Λαβρόφ, είναι αρκετές. Υπάρχουν μαρτυρίες εκείνων των φρικαλεοτήτων που διαπράττουν οι ένοπλοοι αγωνιστές. Υπάρχουν βίντεο που απαρτίζουν οι ίδιοι, καυχώμενοι για τη συμπεριφορά τους. Υπάρχουν επίσης και επαγγελματικές εκτιμήσεις, π.χ., της Κάρλα ντελ Πόντε, μέλους της Διεθνούς Επιτροπής η οποία είπε ότι υπάρχουν αποδείξεις της χρήσης των χημικών ουσιών από τους στασιαστές».




Τον Ιούλιο του 2010 είχαμε δημοσιεύσει μία ανάλυση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και για το ποιοί οφελούνται από αυτήν.

Σήμερα, μετά από 3 χρόνια και κάτι, επαναφέρουμε το συγκεκριμένο άρθρο, επειδή πλησιάζουμε στην κορύφωση του ελληνικού δράματος, στον τερματισμό του πειράματος και στην ολοκλήρωση καλά σχεδιασμένης, άψογα συντονισμένης και συστηματικής κλοπής αλλά και άλωσης μίας ολόκληρης χώρας.

Η σημασία αυτής της ανάρτησης, από τον Ιούλιο του 2010, είναι ακόμα έντονα αισθητή καθημερινά, και αποδεικνύεται τεράστια, ειδικά αν παρατηρήσει κανείς τις εξελίξεις που μεσολάβησαν από τότε, και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, και όσα βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας... και ίσως πολύ κοντά μας χρονικά. Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν...

  • Ποιοί επωφελούνται από όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες και με ποιό τρόπο; Γιατί συνέβησαν, εάν ήταν σκηνοθετημένα γεγονότα;
Γράφει ένας Αναγνώστης



Η απάντηση στο ερώτημα "Ποιοί ωφελούνται;" είναι: οι παγκοσμιοποιητές, δηλ. κέντρα που δεν βρίσκονται σε συγκεκριμένες χώρες, τα οποία επιδιώκουν τη εδραίωση παγκόσμιας διακυβέρνησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διεθνής σταθερότητα, καθώς και τα συμφέροντά τους.



Η απάντηση στο ερώτημα "Γιατί συνέβησαν όλα αυτά;" απέχει πολύ από το να είναι απλή και ίσως μάλιστα να είναι υπερβολικά περίπλοκη. Η ενορχηστρωτές της παγκοσμιοποίησης έχουν πολύ ευρύ ορίζοντα σχεδιασμού και τα σχέδιά τους συνήθως πετυχαίνουν πολλαπλούς στόχους ταυτόχρονα, σε διαφορετικά επίπεδα (τοπικό, περιφερειακό, παγκόσμιο). Δεν υπάρχει μόνο ένας λόγος για τον οποίο συμβαίνουν όσα συμβαίνουν. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους έχουμε αυτά τα τεκταινόμενα, στο βαθμό που η λογική, τα δεδομένα και η διαίσθηση το επιτρέπουν.



Επιγραμματικά, οι στόχοι των παγκοσμιοποιητών είναι οι εξής:

α. Σε εθνικό επίπεδο, στόχος τους είναι:

1) Να αποκτήσουν τον έλεγχο των πόρων στρατηγικής σημασίας που διαθέτει η Ελλάδα.
2) Να εξασφαλιστεί ότι οι Έλληνες δεν θα είναι πάνω από το σύστημα ελέγχου.
3) Να διασφαλιστεί ο μακροπολιτικός έλεγχος, μέσω του χρέους.
4) Να διασφαλιστεί ο έλεγχος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.



β. Σε περιφερειακό επίπεδο, στόχος τους είναι:



Να "παγκοσμιοποιηθεί" η Τουρκία, δηλ. να μετατραπεί σε προτεκτοράτο: έτσι θα έχουν εξασφαλίσει τον έλεγχο και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και τον έλεγχο των "περιουσιακών στοιχείων" της Τουρκίας, στρατηγικής ή άλλης φύσεως.



γ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, στόχος τους είναι:

1) Να επιβάλουν καθολική τρομοκρατία, ώστε να εδραιωθεί η εξουσία τους στα επίπεδα του σχεδιασμού, της διαχείρισης και της αντίδρασης.
2) Να εξασφαλιστεί το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο υπ' αριθμόν 1 παίκτης και το "εκτελεστικό σώμα" της παγκοσμιοποίησης, βοηθώντας το δολάριο να διατηρήσει την υπεροχή του ως νομισματικό πρότυπο συναλλαγών, έναντι του ευρώ.
3) Να μετατρέψουν την Ελλάδα σε δοκιμαστικό σωλήνα για την εφαρμογή νέων μεθόδων ελέγχου.



Ακολουθεί μια λεπτομερής ανάλυση:



α. Σε εθνικό επίπεδο οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:


α1) Την απόκτηση του ελέγχου των πόρων στρατηγικής σημασίας που διαθέτει η Ελλάδα:

Η Ελλάδα έχει σημαντικά αποθέματα ορυκτών και πόρων ενέργειας, για τα οποία οι αρχές της χώρας συστηματικά αποφεύγουν να κάνουν λόγο. Οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν να εξασφαλίσουν τον έλεγχο όλων αυτών των ενεργειακών πόρων, διότι είναι στρατηγικής σημασίας για τα διεθνή σχέδιά τους. Ο παγκόσμιος έλεγχος των φυσικών πόρων είναι ουσιαστικά ένα σενάριο-τέλος παιχνιδιού, όπου μπορεί κανείς να επικρατήσει και να ασκήσει πλήρη έλεγχο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτοί οι φυσικοί πόροι περιλαμβάνουν το πετρέλαιο και τον άνθρακα, καθώς και ορυκτά, πολύτιμα μέταλλα, μάρμαρα κλπ.



Στο παρόν κλίμα, η "υποτιμημένη" χρηματιστηριακή αγορά χρησιμεύει επίσης ώστε να εξαγοραστούν κάποιες πολύ κερδοφόρες ελληνικές εταιρείες σε πολύ χαμηλές τιμές.



α2) Τη διασφάλιση ότι οι Έλληνες δεν θα είναι πάνω από το σύστημα ελέγχου:

Οι Έλληνες έχουν μια τάση αυτοσυντήρησης και βάζουν συχνά τον εαυτό τους πάνω από το συλλογικό καλό. Αυτό τους οδηγεί στο να φοροδιαφεύγουν και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου Έλληνες πολίτες κάνουν κέρδη από τη διαφθορά στο δημόσιο τομέα.



Σε ένα κράτος δικαίου και ένα κράτος με αγαθές προθέσεις (κράτος που επιθυμεί το καλύτερο για τους πολίτες του), η τάση αυτή είναι καταστροφική για το ίδιο το κράτος. Για παράδειγμα, αν οι άνθρωποι καταστρέφουν το σύστημα ή φοροδιαφεύγουν, πώς μπορεί να λειτουργεί αυτό το σύστημα; Απλά δεν θα λειτουργεί και όλοι θα χάσουν. Αντίθετα, σε ένα κράτος άδικο και με κακές προθέσεις (κράτος που επιθυμεί λιγότερο από το καλύτερο για τους πολίτες του), η στάση αυτή είναι χρήσιμη για το λαό και λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας.



Το πρόβλημα για τους παγκοσμιοποιητές, στα πλαίσια αυτού του σεναρίου, είναι ότι με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες παρακάμπτουν τα συστήματα ελέγχου που απαιτούν από τις μάζες των πολιτών να νοιώθουν φόβο και ευθύνη για το μέλλον τους (και συνεπώς να γίνονται επιρρεπείς στην χειραγώγηση), ενώ παράλληλα υποδουλώνονται με το να είναι χρεωμένες, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για προβληματισμό και δράση. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι η διαφθορά και η φοροδιαφυγή επιτρέπουν σε ορισμένους να αυξάνουν τα εισοδήματά τους πάνω από το μέσο επίπεδο και έτσι να ζουν μια καλύτερη ζωή από τον μέσο πολίτη. Κανείς λογικός δεν τάσσεται ούτε υπέρ της διαφθοράς ούτε υπέρ της φοροδιαφυγής, ωστόσο είναι κοινώς γνωστό στην ελληνική κοινωνία ότι, ακόμη και τώρα, σε περίοδο κρίσης, πολλοί από αυτούς που δημιουργούν "μαύρο χρήμα", δεν περνάνε μόνο "ζωή και κότα", αλλά φροντίζουν να επανακυκλοφορεί χρήμα στην αγορά, με θετικά αποτελέσματα.



Έτσι, είναι καιρός τα "παραθυράκια" αυτά να κλείσουν: Όλα πρέπει να φορολογούνται --ακόμη και αν τα έσοδα από τους φόρους των πολιτών στη συνέχεια σπαταλώνται ανεύθυνα-- και οι κρατικές δαπάνες πρέπει να μειωθούν, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα να βγάζουν τελικά λιγότερα από τη διαφθορά ή ακόμη, σε ορισμένες περιπτώσεις, από τους υπερβολικά υψηλούς μισθούς τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι παγκοσμιοποιητές θα έχουν αργότερα καλύτερο έλεγχο κάποιων στοιχείων που θα μπορούσαν αργότερα να αποδειχθούν "παρίες".



α3) Τη διασφάλιση του μακροπολιτικού ελέγχου μέσω του χρέους:

Εδώ πρόκειται για κάτι σχεδόν αυτονόητο. Ενώ η Ελλάδα έχει γίνει αντικείμενο ελέγχου μέσω κυβερνήσεων ανδρείκελων για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, το χρέος εξασφαλίζει, ακόμη και όταν θα υπάρξει μια κυβέρνηση μη-ανδρείκελων, το ότι θα είναι η Ελλάδα οικονομικά εξαρτώμενη από το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο θα έχει πάντα δυνατότητες άσκησης επιρροής ώστε να μπορεί να δανείζει. Έτσι, ακόμη και αν συμβεί μια εξέγερση αύριο το πρωί και ένας νέος πρωθυπουργός αναλάβει καθήκοντα με τις καλύτερες προθέσεις για το συμφέρον του τόπου, η χώρα θα συνεχίσει να υποκύπτει στις απαιτήσεις ξένων δυνάμεων. Διαφορετικά θα πτωχεύσει. Και η πτώχευση είναι μια ολέθρια επιλογή για την ποιότητα ζωής, η οποία θα μπορούσε τότε εύκολα να αποδοθεί στον ηγέτη μη-ανδρείκελο ("…γιατί οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία").



Από άποψη κοινωνικής λειτουργίας, πολλοί Έλληνες προτιμούν μια ποιότητα της ζωής όπως έχει (ακόμη και με μείωση -20%-30%) από την πτώχευση. Και αυτό το δίλημμα τέθηκε στους πολίτες αριστοτεχνικά από τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί που υποστηρίζουν την ανάσχεση των πληρωμών είναι λιγότεροι από εκείνους που ισχυρίζονται ότι ο διεθνής δανεισμός ήταν η λογική επιλογή. Η ελευθερία έχει ένα τίμημα και δεν είναι όλοι πρόθυμοι να το πληρώσουν. Η δε τάση των πολιτών να αντιστέκονται στις αλλαγές και να επιμένουν σε παλιά πρότυπα συμπεριφοράς είναι κάπως εντονότερη στη συγκεκριμένη περίπτωση.



α4) Τη διασφάλιση του ελέγχου του ελληνικού τραπεζικού συστήματος:

Οι ελληνικές τράπεζες, που απέδειξαν ότι είναι αρκετά σταθερές και εξαιρετικά ισχυρές και κερδοφόρες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών, δέχονται θανάσιμο πλήγμα μέσω αυτής της κρίσης (βλέπε ρευστότητα, δείκτες αποπληρωμής δανείων κλπ). Η αξία τους στην αγορά έκανε βουτιά, πράγμα που τις καθιστά πολύ "ελκυστικές" για εξαγορές και θα διευκολύνει την ένταξή τους στο παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα. Για παράδειγμα, σήμερα οι δείκτες για τις περισσότερες τράπεζες έκαναν βουτιά 11% έως 13% στη χρηματιστηριακή αγορά της Αθήνας. Το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης είναι δύσκολο να εκτελεστεί με ένα πλήθος τραπεζών που εξυπηρετούν πολλαπλά αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Επομένως, οι περιφερειακές τράπεζες θα πρέπει είτε να κλείσουν (όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, μαζικά), είτε να συγχωνευθούν με τις μεγαλύτερες τράπεζες, οι οποίες είναι ήδη ευθυγραμμισμένες με τους στόχους των παγκοσμιοποιητών. Θα παρακολουθούμε πώς θα εξελίσσονται τα πράγματα για τις ελληνικές τράπεζες. Έχουν γίνει ήδη συζητήσεις για συγχωνεύσεις (που ίσως να εξυπηρετούσαν ως μηχανισμοί άμυνας).



β. Σε περιφερειακό επίπεδο, οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:


β1) Την "παγκοσμιοποίηση" της Τουρκίας, δηλ. την μετατροπή της σε προτεκτοράτο, με σκοπό τον έλεγχο και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και τον έλεγχο των "περιουσιακών στοιχείων" της Τουρκίας, στρατηγικής ή άλλης φύσεως.



Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία ελέγχεται από τους παγκοσμιοποιητές μέσω μιας δυτικού τύπου δημοκρατίας, η Τουρκία έχει μια κυβέρνηση που λειτουργεί σε δύο επίπεδα, πράγμα που διασφαλίζει τα συμφέροντά της με κάθε κόστος. Στο πρώτο επίπεδο βρίσκονται οι ένοπλες δυνάμεις και στη δεύτερο οι πολιτικοί. Υπάρχει εδώ μια αναλογία με το Ιράν, όπου στο πρώτο επίπεδο έχουμε τους ισλαμιστές ηγέτες και στο δεύτερο επίπεδο τους πολιτικούς. Οι χώρες που έχουν τέτοια συστήματα, όπως ακριβώς και οι δικτατορίες/ολιγαρχίες, είναι δύσκολο να ελεγχθούν και συνεπώς το πολιτικό τους σύστημα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με δυτικού τύπου δημοκρατίες, δηλαδή κυβερνήσεις ανδρείκελων.



Το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης προβλέπει την μετατροπή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, είτε με ειρηνικά μέσα, είτε με τη βία.



Σύμφωνα με την ειρηνική εκδοχή, η Ευρώπη θα κάνει τα στραβά μάτια στις περισσότερες αναχρονιστικές πολιτικές της Τουρκίας και θα της ζητήσει να υιοθετήσει δυτικού τύπου "μεταρρυθμίσεις", προκειμένου να μπει στην ΕΕ ή να συνάψει μια ειδική σχέση με αυτήν. Αυτό θα είναι το αναγκαίο βήμα για την εξάλειψη της πρώτης βαθμίδας της κυβέρνησης, τις ένοπλες δυνάμεις. Αφού θα επιτευχθεί αυτό, οι πολιτικοί θα είναι εύκολο να ελεγχθούν. Αυτή τη στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση εφαρμόζει μια προσέγγιση πολύ χαμηλών τόνων με την Τουρκία, του τύπου "ας τα θέσουμε όλα επί τάπητος και να βρούμε λύσεις", ακόμη και αν αυτό σημαίνει την παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία.



Σύμφωνα με τη λιγότερο ειρηνική εκδοχή, μια "ασθενής" Ελλάδα θα παίξει το ρόλο του "δολώματος" για τους υπερεθνικιστές στρατηγούς της Τουρκίας, για να την προκαλέσει να επιτεθεί στην Ελλάδα. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ να πουν στους Τούρκους στρατηγούς: "Θέλουμε ένα κοσμικό κράτος και όχι ισλαμικό και θα υπάρξει πρόβλημα με τα ζωτικά μας συμφέροντα αν εσείς αναλάβετε την ηγεμονία της περιοχής". Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραπλανήσουν τότε τους στρατηγούς δίνοντάς τους την εντύπωση ότι θα έχουν την υποστήριξή τους σε μια επίθεση κατά της Ελλάδας (όπως έγινε και στην περίπτωση της εισβολής στην Κύπρο το '74), διαβεβαιώνοντάς τους ότι η Ευρώπη δεν θα εγγυηθεί την ασφάλεια της Ελλάδας επειδή δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία με την ΕΕ. Εξάλλου, η ΕΕ με το ζόρι βοήθησε την Ελλάδα στην παρούσα οικονομική κρίση, και το έκανε μόνο όταν είδε ότι η κρίση θα μπορούσε να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο, που τελικά θα επηρέαζε και τις υπόλοιπες χώρες. Στη συνέχεια, αφού οι Τούρκοι στρατηγοί δαγκώσουν το δόλωμα και επιτεθούν, η Δύση θα πάρει το μέρος της "φτωχής Ελλάδας" και θα αποκρούσει την Τουρκία, επιβάλλοντας στην τελευταία εξευτελιστικούς και ταπεινωτικούς όρους παράδοσης. Οι στρατηγοί θα κριθούν για τα κίνητρά τους και στη συνέχεια οι ίδιοι και οι "υπερεθνικιστικές" τους ιδέες θα θεωρηθούν τα αίτια για την πτώση της Τουρκίας. Στο σημείο αυτό ίσως ακολουθήσει μια πολιτική μεταρρύθμιση και από τότε και στο εξής η Τουρκία αναγκαστικά θα ελέγχεται από αυτούς που θα θελήσουν να γεφυρώσουν το χάσμα της με τη Δύση, δηλ. από κυβερνήσεις-ανδρείκελα.



Ας σημειωθεί εδώ ότι πρόσφατα διέρρευσαν λεπτομέρειες σχετικά με ένα μυστικό σχέδιο ("Σχέδιο Βαριοπούλα") υψηλόβαθμων αξιωματούχων του τουρκικού στρατού που προωθούσε στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Αυτό θα συμπεριελάμβανε εισβολή στην Ελλάδα, κάποιες μυστικές επιχειρήσεις σε τουρκικό έδαφος και την απομάκρυνση από την εξουσία των ηγετών του Ισλάμ στην Τουρκία. Φαίνεται πως αυτοί που συνομωτούσαν με στόχο την εκπλήρωση αυτών των στόχων ήταν μάλλον πεπεισμένοι από τις ΗΠΑ μέσω της προσέγγισης των "αντικρουόμενων συμφερόντων". Δυστυχώς γι' αυτούς, το όλο σχέδιο να κάνουν στρατιωτικό πραξικόπημα αποκαλύφθηκε, με αποτέλεσμα να συλληφθούν δεκάδες υψηλόβαθμοι αξιωματικοί.



γ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:



γ1) Την επιβολή καθολικής τρομοκρατίας, με σκοπό την εδραίωση της εξουσίας τους στα επίπεδα του σχεδιασμού, της διαχείρισης και της αντίδρασης.



Εδώ πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν ότι η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα φέρει σε όλα τα επίπεδα τη σφραγίδα της παγκοσμιοποίησης. Τα πράγματα εξελίσσονται προς την κατεύθυνση της επίτευξης μιας συναίνεσης μεταξύ διαφορετικών χωρών, οι οποίες θα έχουν πειστεί για το ότι τα μεμονωμένα έθνη-κράτη αργούν να αντιδράσουν, να επικοινωνήσουν και να συντονιστούν μεταξύ τους για την αντιμετώπιση απειλών οικονομικής ή άλλης φύσεως. Διαβάστε την ομιλία του κ. Παπανδρέου υπέρ της παγκοσμιοποίησης σε συνέδριο του Economist στις 29/04/2010, όπου υπογραμμίζει την ανάγκη να παγκοσμιοποιηθούν τα συστήματα διαχείρισης κρίσεων σε όλες τις χώρες, εδώ και τώρα, ενώ παράλληλα τονίζει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ταυτόχρονα μια ευκαιρία ώστε όλες οι χώρες να θεσπίσουν μεταρρυθμίσεις προς την δημιουργία ενός ενιαίου, παγκοσμιοποιημένου κράτους. Διαφορετικά, υπονοεί, ποιός ξέρει τι μας μας περιμένει; Αν οι κυβερνήσεις δεν φροντίσουν να το κάνουν, ίσως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία να γίνουν οι επόμενες εστίες κρίσης. Είναι σαν να τους λέει: "Ή θα φροντίσετε να εδραιωθεί το νέο καθεστώς ή θα αφανιστείτε από το φαινόμενο του ντόμινο". Διαβάστε επίσης την ομιλία του κ. Τρισέ (του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) προς το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων.



Όσον αφορά την ευρωπαϊκή πολιτική, η όλη διαδικασία της διαπραγμάτευσης για να χορηγηθεί δάνειο στην Ελλάδα πήρε πάνω από δύο μήνες, ένα απίστευτα μεγάλο διάστημα. Επιπλέον, δεν υπήρξε ταύτιση στις πολιτικές, με τη Γερμανία να διαφωνεί με τη Γαλλία σε διάφορα σημεία, πράγμα που έκανε για άλλη μια φορά τον παγκόσμιο τύπο να γράψει ότι "μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση δίχως πολιτική ένωση είναι καταδικασμένη", δήλωση που υπονοεί ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι μια ενιαία εξουσία, ένα είδος πολιτικής ένωσης. Κι όμως, η Ελλάδα αποτελεί μόλις το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης, με οικονομικά προβλήματα που θα έπρεπε να λύνονται με το πάτημα ενός κουμπιού της ΕΚΤ. Το θέμα της οικονομικής της κρίσης είναι στην ουσία αμελητέο, αν λάβει κανείς υπ' όψιν τον τρόπο με τον οποίο κάποτε επέτρεψε η εν λόγω τράπεζα στην Ελλάδα να αναπτυχθεί και να γίνει αυτό που έγινε. Όλα αυτά τα προβλήματα που τώρα προέκυψαν είναι απλώς πρόσχημα και ευκαιρία για τους παγκοσμιοποιητές για μια βαθύτερη προώθηση της ευρωπαϊκής "ολοκλήρωσης".



Ακόμα και αν το εγχείρημά τους αποτύχει από ένα σημείο και μετά, το όλο σκηνικό που έχει στηθεί θα διαθέτει ήδη όλα τα φόντα για "αποδείξεις" ως προς το τι προκάλεσε την καταστροφή (έλλειψη συντονισμού, έλλειψη πολιτικής "ολοκλήρωσης", πόλεμοι των αγορών, κλπ). Επομένως, αν πρόκειται να προκύψει ένα νέο σύστημα μετά την πτώση του παρόντος, θα είναι παγκοσμιοποιημένο, δηλαδή θα βασίζεται στην "ολοκλήρωση". Τα νομίσματα και οι πόλεμοι των αγορών επίσης θα παίξουν ρόλο, δεδομένου ότι αποτελούν μια "προβληματική αντίθεση" που θα γίνει αφορμή για την εισαγωγή ενός παγκόσμιου νομίσματος.



Σε περίπτωση που οι Έλληνες εξεγερθούν εναντίον του ΔΝΤ και της εξόφλησης του χρέους της χώρας, τότε η κίνηση αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα προς αποφυγή για άλλες χώρες. Θα είναι σαν να λένε στους πολίτες των άλλων χωρών: "Κοιτάξτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα! Δεν είναι καλύτερα να είστε αραγμένοι στον καναπέ σας και να μην αντιδράτε παρά να ζείτε μέσα σ' ένα χάος;" Παράλληλα, στην Ελλάδα έχει κανείς την αίσθηση ότι η κυβέρνηση ασκεί όλο και περισσότερες πιέσεις στους πολίτες, προκειμένου να τους φέρει στα όρια της ανοχής τους και να εξεγερθούν. Η πίεση αυτή ασκείται με προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις, έτσι ώστε να μην μοιάζει υπερβολική. Προς το παρόν, αυτοί που έχουν διαθέσεις για εξέγερση είναι μια μειονότητα, αλλά αυτό ίσως αλλάξει, μόλις ανακοινωθεί μια νέα δέσμη μέτρων λιτότητας.



γ2) Την διασφάλιση ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο υπ' αριθμόν 1 παίκτης και το "εκτελεστικό σώμα" της παγκοσμιοποίησης, βοηθώντας το δολάριο να διατηρήσει την υπεροχή του ως νομισματικό πρότυπο συναλλαγών έναντι του ευρώ.



Οι μηχανισμοί της παγκοσμιοποίησης που φροντίζουν πάντα να "διασώζεται" το δολάριο στις εκάστοτε κρίσεις είναι ήδη γνωστοί και θα ήταν ανώφελο να κατονομαστούν εδώ για άλλη μια φορά. Η δράση τους απλώνεται σε ευρύ πεδίο, από το χειρισμό της τιμής του χρυσού μέχρι την κατασκευή σεναρίων αβεβαιότητας για το μέλλον του ευρώ. Η ελληνική κρίση ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σενάριο, στο οποίο τον κύριο ρόλο κλήθηκε να παίξει ο κ. Παπανδρέου.



Ας σημειωθεί ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι Αμερικανός πολίτης, γεννημένος στις ΗΠΑ από Αμερικανίδα μητέρα και πατέρα. Ο πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν κατά το ήμισυ Έλληνας και είχε λάβει ιθαγένεια ΗΠΑ από το 1942. Ο Γιώργος, ή Jeffrey όπως ονομαζόταν στην Αμερική, μεγάλωσε ως επί το πλείστον εκτός Ελλάδας, όπου και μορφώθηκε. Είναι απόφοιτος του Harvard. O κ. Jeffrey-Γιώργος Παπανδρέου έχει ελληνική ιθαγένεια λόγω της καταγωγής του πατέρα του, αλλά σημειώστε το εξής: όταν ένας Αμερικανός εκλέγεται σε δημόσιο αξίωμα σε άλλη χώρα -- στην προκείμενη περίπτωση στην Ελλάδα -- τότε οφείλει να υποβάλει το έντυπο DS-82 μαζί με την αίτηση ανανέωσης του διαβατηρίου του. Το έντυπο DS-82 πρέπει να συνοδεύτεται από ειδική υπεύθυνη δήλωση, όπου θα δίνει εξηγήσεις ενόρκως, μια δήλωση του τύπου: "Ναι μεν έχω ορκιστεί πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά υπόσχομαι να παραμένω πιστός στο σύνταγμα και τους νόμους των ΗΠΑ". Αν δεν υποβάλει το έντυπο με την υπεύθυνη δήλωση, τότε είναι πιθανόν να θεωρηθεί εχθρός των ΗΠΑ. Κανονικά, ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να είχε αποποιηθεί την αμερικανική του υπηκοότητα λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων με τα υπό όρκο ανειλημμένα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά δεν το έπραξε. Ο πατέρας του, αντίθετα, είχε αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητά του πριν αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού στην Ελλάδα.



Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κ. Παπανδρέου ήταν απλά η μαριονέτα για την υλοποίηση όλων αυτών των πολιτικών. Η εκ των έσω προκατασκευασμένη κρίση δανεισμού είχε ως αποτέλεσμα η ισοτιμία ευρώ-δολαρίου να σημειώσει πτώση (από 1,55 - € 1 σε 1.25 - € 1), γεγονός τεράστιας σημασίας, αφού η ευρωζώνη δεν εκτυπώνει τεράστιες ποσότητες τραπεζογραμματίων εκ του μηδενός, ακολουθώντας την πολιτική του "σκληρού ευρώ". Ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη δεν έχει τα συστημικά προβλήματα στο εμπόριο και το δημοσιονομικό έλλειμμα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ. Σε γενικές γραμμές, η Ευρώπη είναι οικονομικά ασύγκριτα πιο ισχυρή απ' ό,τι οι ΗΠΑ, αλλά με τους χειρισμούς της αγοράς, την εκμετάλλευση του ψυχολογικού παράγοντα και την χειραγώγηση των ΜΜΕ, που προέβλεπε π.χ. την καταστροφή του ευρώ, ήταν θέμα χρόνου να επιστρέψουν οι αγορές στα ζεστά, φρεσκοτυπωμένα δολάρια.



γ3) Τη μετατροπή της Ελλάδας σε δοκιμαστικό σωλήνα για την εφαρμογή νέων μεθόδων ελέγχου.



Λόγω της ανάγκης για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η Ελλάδα είναι ιδανικός χώρος για την εφαρμογή των πειραματικών πολιτικών που θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες να συναντήσουν σθεναρή αντίσταση από τους πολίτες. Μεταξύ των πολιτικών αυτών που θα εφαρμοστούν είναι:



1) Η απαγόρευση συναλλαγών σε σκληρό νόμισμα που θα υπερβαίνουν τα 1500 €. Όλες οι συναλλαγές θα πρέπει να γίνονται είτε μέσω των τραπεζών είτε σε ηλεκτρονική μορφή (πιστωτικές κάρτες), ώστε να παρακολουθούνται. Οι συναλλαγές που δεν θα τηρούν αυτό τον κανόνα θα θεωρούνται άκυρες. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για την εισαγωγή ενιαίου ηλεκτρονικού νομίσματος.



2) Η κάρτα γραμμωτού κώδικα (barcode). Μέχρι στιγμής οι πολίτες χρησιμοποιούν χάρτινες αποδείξεις, αλλά αυτό θα αλλάξει. "Για την καλύτερη παρακολούθηση και καταγραφή των συναλλαγών", οι πολίτες θα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με μια μοναδική κάρτα γραμμωτού κώδικα, που θα χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση οποιασδήποτε εμπορικής συναλλαγής. Η κάρτα γραμμωτού κώδικα θα ενημερώνεται αυτόματα με κάθε συναλλαγή και θα κοινοποιούνται στο υπουργείο οικονομικών όλα τα στοιχεία της συναλλαγής: ποιός αγόρασε τι, πότε, από ποιόν και πόσο πλήρωσε. Χωρίς αυτή την κάρτα οι πολίτες δεν θα μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε αγορά, ακόμα και τρόφιμα. Το σχέδιο αυτό δεν μπορεί παρά να μας φέρνει στο νου το κείμενο της "Αποκάλυψης" που κάνει λόγο για το "σημάδι του θηρίου".



Το πιθανότερο είναι να υπάρχουν και άλλες πολλές πτυχές σε αυτή την προμελετημένη κρίση που δεν έχουν παρουσιαστεί σε αυτή την ανάλυση. Θα πρέπει να τις παρακολουθούμε και να ενημερωνόμαστε καθώς οι εξελίξεις θα τρέχουν.





Γράφει ο Θάνος Π. Ντόκος

Υπάρχουν πέντε δεδομένα και ένα κρίσιμο ερώτημα σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και την πρόσφατη χρήση χημικών όπλων:

(1) Αν και η χρήση χημικών όπλων και ο θάνατος χιλίων περίπου ανθρώπων παραβίασε ένα ταμπού που δημιουργήθηκε από την εκτεταμένη χρήση χημικών ουσιών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ έχουν βεβαρημένο μητρώο σε σχετικά θέματα, αφού το 2003 εξαπέλυσαν στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράκ με δικαιολογία την παράνομη κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής που, όπως αποδείχθηκε, δεν διέθετε ο Σαντάμ Χουσεΐν.

(2) Δεν είμαστε σίγουροι για τον ένοχο. Η Συρία διαθέτει περίπου 1.000 τόνους χημικών όπλων (μουστάρδας και νευροτοξικά) και οι ηθικοί φραγμοί του καθεστώτος Ασαντ για χρήση τους είναι μάλλον ανύπαρκτοι. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα γιατί να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα σε μια χρονική στιγμή όπου είχε αποκτήσει το πάνω χέρι στις μάχες και μια τέτοια ενέργεια πιθανότατα θα προκαλούσε εξωτερική στρατιωτική επέμβαση. Βεβαίως ο ορθολογισμός δεν είναι πάντοτε το αποτελεσματικότερο εργαλείο για την κατανόηση των πολιτικών αποφάσεων, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή. Υπάρχουν 3 πιθανές απαντήσεις: η χρήση χημικών έγινε από (α) το καθεστώς, (β) ομάδες της αντιπολίτευσης για να ενοχοποιήσουν το καθεστώς, (γ) στελέχη του καθεστώτος χωρίς έγκριση σε ανώτατο επίπεδο.

(3) Υπάρχει σημαντικό ποσοστό αλήθειας στον ισχυρισμό ότι οι ΗΠΑ και άλλες σημαντικές δυτικές χώρες παρεμβαίνουν στις περιφερειακές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και άλλες περιοχές του πλανήτη με βασικό στόχο την προώθηση των εθνικών τους συμφερόντων και μόνο δευτερευόντως τη σταθερότητα, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

(4) Το καθεστώς Ασαντ (πατέρα και υιού) ήταν πάντοτε αυταρχικό και βίαιο. Έχει αναμφισβήτητα διαπράξει πολλές αγριότητες και εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της εμφύλιας σύρραξης. Ωστόσο, το σαλαφιστικό και τζιχαντιστικό τμήμα της συριακής αντιπολίτευσης έχει επίσης διαπράξει σημαντικές βαρβαρότητες.

(5) Μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση –ακόμη και με σύμφωνη γνώμη του ΝΑΤΟ και του Αραβικού Συνδέσμου αλλά χωρίς εξουσιοδότηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ– πιθανότατα θα είναι επιχειρησιακά επιτυχημένη αλλά δεν θα αλλάξει την πορεία του πολέμου. Αν και ελπίζεται ότι θα φέρει τον Ασαντ –αλλά και σημαντικό τμήμα της αντιπολίτευσης– στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, το πιθανότερο είναι ότι θα επιδεινώσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και θα δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τις προσπάθειες διπλωματικής συνεννόησης με το Ιράν.

(6) Η ρωσική πρόταση περί διεθνούς ελέγχου επί του χημικού οπλοστασίου της Συρίας έχει μεν παρελκυστικά χαρακτηριστικά, δίδει όμως μια διέξοδο για παρασκηνιακή συνεννόηση με στόχο τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης για την εύρεση πολιτικής λύσης. Απαραίτητη, βεβαίως, θα είναι η συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας και έντονα επιθυμητή η συμμετοχή του Ιράν (κάτι το οποίο θα ανοίξει ενδεχομένως το δρόμο για ουσιαστική πρόοδο στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης).

Η συριακή κρίση επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα τα συμφέροντα πολλών περιφερειακών και παγκόσμιων δρώντων και η διαχείριση του προβλήματος αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Πέραν αυτού, όμως, τίθεται ένα εξαιρετικά σημαντικό ερώτημα: Εκτός από τα θύματα των χημικών όπλων, άλλοι 100.000 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους άμαχοι, έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους από σφαίρες και οβίδες και τουλάχιστον 2 εκατομμύρια έχουν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ποιο είναι άραγε το ποσοτικό όριο της αιμορραγίας ενός λαού πριν η διεθνής κοινότητα, και ιδιαίτερα οι μεγάλες δυνάμεις, καταφέρει να συμφωνήσει σε ένα τρόπο (κατά σαφέστατη προτίμηση διπλωματικό) για να σταματήσει η σφαγή;

Προφανώς αυτό το ερώτημα έχει προκύψει σε αρκετές περιπτώσεις (Ρουάντα, Βοσνία, Κόσοβο, Ανατολικό Τιμόρ, Νταρφούρ, Λιβύη) και έχει αρχίσει να γίνεται αποδεκτή (τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο) η έννοια της ανθρωπιστικής επέμβασης (Responsibility to Protect/R2P), σύμφωνα με την οποία η διεθνής κοινότητα έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση επέμβασης σε περιπτώσεις όπου η ασφάλεια μιας εθνοτικής ή θρησκευτικής ομάδας απειλείται από τις ενέργειες της κυβέρνησης της εν λόγω χώρας. Η θεωρία είναι προφανώς λιγότερο αμφιλεγόμενη από την πράξη: ποιος λαμβάνει την απόφαση επέμβασης; Η προφανής απάντηση είναι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αν, ωστόσο, το ΣΑ/ΟΗΕ μπλοκάρεται από το βέτο ενός μονίμου μέλους, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί μια γενοκτονία χωρίς αντίδραση;

Μια εναλλακτική αλλά λιγότερο ικανοποιητική λύση, θα ήταν η εξουσιοδότηση από κάποιο περιφερειακό οργανισμό ασφαλείας όπως η Αφρικανική Ένωση ή η Ένωση Αμερικανικών Κρατών. Επιπλέον, με ποια κριτήρια λαμβάνεται μια απόφαση; Πως αποφεύγουμε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, ανάλογα με τις συμμαχίες και το ειδικό βάρος του κρινόμενου κράτους; Ερωτήματα προφανώς χωρίς εύκολες απαντήσεις, αλλά ο μεγάλος αριθμός εσωτερικών συγκρούσεων σε διάφορες περιοχές του πλανήτη υποχρεώνει τη διεθνή κοινότητα να αναζητήσει πειστικές απαντήσεις, βελτιώνοντας το σύστημα παγκόσμιας πολιτικής διακυβέρνησης. Η Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ (1975-78), η Σρεμπρένιτσα και η Ρουάντα (για να αναφέρουμε ορισμένα μόνο παραδείγματα) αποτελούν μαύρες σελίδες στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας και δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν.

* O κ. Θάνος Π. Ντόκος είναι Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ

Ο Ομπάμα είναι υποστηρικτής εγκληματιών που διενεργούν εγκλήματα εις βάρος της ανθρωπότητας
Η Αλ Κάιντα με την βοήθεια της Τουρκίας συνεχίζει τις σφαγές αμάχων

Μαχητές ισλαμιστικής οργάνωσης των σύρων ανταρτών, η οποία διατηρεί δεσμούς με την Αλ Κάιντα, σκότωσαν 12 μέλη της θρησκευτικής μειονοτικής κοινότητας των αλαουΐτών (παραλλαγή του σιιτικού ισλάμ) στην κεντρική Συρία, μετά την κατάληψη του χωριού στο οποίο τα θύματα κατοικούσαν, ανέφερε την Τετάρτη παρατηρητήριο το οποίο υποστηρίζει την συριακή αντιπολίτευση.

Οι αλαουΐτες τίθενται συχνά στο στόχαστρο φονταμενταλιστών σουνιτών μαχητών, οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο μεταξύ των δυνάμεων οι οποίες πολεμούν εδώ και δυόμιση χρόνια κατά του καθεστώτος του σύρου προέδρου και επίσης αλαουΐτη, Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Στις τέσσερις δεκαετίες της εξουσίας της οικογένειας Άσαντ, οι αλαουΐτες, αν και αποτελούν περίπου το 12% του συριακού πληθυσμού, στελεχώνουν κατά το το μεγαλύτερο μέρος την πολιτική και στρατιωτική ελίτ της Συρίας.

Η άνοδος των σκληροπυρηνικών ισλαμιστών εντός της στρατιωτικής παράταξης των ανταρτών και η πιθανότητα επιθέσεων σε μειονότητες αποτελούν βασικό λόγο για τον οποίο η Δύση διστάζει να εμπλακεί ενεργά στο πλευρό της συριακής αντιπολίτευσης.

Η δολοφονία των 12 συνέβη όταν μαχητές του Μετώπου Αλ Νούσρα, το οποίο έχει δηλώσει πίστη στον αρχηγό της Αλ Κάιντα, κατέλαβε το χωριό Μακσάρ Αλ Χεζάν, ανατολικά της Χομς, την Τρίτη, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο διατηρεί την έδρα του στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με το παρατηρητήριο, το οποίο διατηρεί δίκτυο πηγών εντός της Συρίας, το γεγονός επιβεβαιώνεται τόσο από κατοίκους όσο και από ιατρικές πηγές.
Ανάμεσα στα θύματα του Μετώπου Αλ Νούσρα βρίσκονται γυναίκες, αλλά και ηλικιωμένοι.

Ακτιβιστής της αντιπολίτευσης στη Χομς αρνήθηκε ότι οι αντάρτες εκτέλεσαν τους αλαουΐτες, σημειώνοντας ότι οι τελευταίοι έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων.

Λίγες ώρες μετά την κατάληψη του χωριού από τους ισλαμιστές αντάρτες, ο συριακός στρατός το ανακατέλαβε, σε μία μάχη η οποία στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον δύο κυβερνητικούς στρατιώτες, καθώς και σε αριθμό ανταρτών, σύμφωνα πάντα με το παρατηρητήριο.

Πηγή: Reuters




-->